Pierre Courbois in Porgy en Bess

ENGLISH TRANSLATION: Pierre Courbois: live with his Vijfkwarts Sextet
To the latest blog Naar de laatste blog

PIERRE COURBOIS: LIVE in PORGY EN BESS
Op zondagmidddag 23 november 2008 ging het voor het eerst deze winter sneeuwen in Zeeland en de meeste mensen bleven dan ook thuis achter de kachel. Diegenen die de elementen wel trotseerden, kregen er in Porgy en Bess in Terneuzen een prachtig concert voor terug van het Pierrre Courbois Vijfkwarts Sextet.

Pierre Courbois Vijfkwarts Sextet: v.l.n.r.: Willem Kühne - Jasper Blom - Jan Menu - Toon De Gouw - Pierre Courbois: Porgy en Bess - Terneuzen ) - November 2008 (foto Hans Koert)

Pierre Courbois ontving in mei 2008 uit handen van de SP voorman Jan Marijnissen, de VPRO Boy Edgar prijs; een geldprijs en een tournee langs Nederlandse jazzpodia, waaronder de huiskamer van de jazz, Porgy en Bess, georganiseerd door het Muziek Centrum Nederland . In Porgy en Bess bracht Pierre Coutbois zijn Vijfkwarts Sextet mee, met daarin Toon De Gouw op trompet, Jasper Blom op tenorsax, Jan Menu op baritonsax, Willem Kühne aan de piano, Niko Langenhuijzen op bas en, last but not least, de leider Pierre Courbois op slagwerk. Jan Menu verving Ilja Reijngold, die normaal trombone speelt in het sextet.

Pierre Courbois: (foto Hans Koert)

Pierre Courbois, geboren in april 1940 in Nijmegen, raakte als kind gefassineerd voor drummen en dankzij Willem Arents, die tussen het publiek zat, kon hij als tiener voor het eerst kennnismaken met een echt drumstel. Zijn eerste groep, waarmee hij optrad, was een dixielandband, maar in 1960 kwam hij bij het Ton Wijkamp Quintet terecht, dat, in dat jaar, een prijs op het Loosdrechts Jazzfestival won. Hij studeerde aan het Arnhems Conservatorium en speelde in de Original Dutch Free Jazz Group. Hij groeide uit tot een gewaardeerd lid van de Nederlandse Freejazz beweging en speelde in zijn 50-jarige carriere met grote namen als Gunter Hampel, Rein De Graaff en Dick Vennik, Theo Loevendie, Loek Dikker, Mal Waldron, Jean-Luc Ponty, Bud Powell en Eric Dolphy ( om er maar even een paar te noemen).

Jan Menu ( foto Hans Koert)

Leider van een groep zijn en ook nog drummer is een zelden voorkomende combinatie. Uiteraard roept iedereen nu: En Art Blakey dan? (De uitzondering bevestigt de regel .........) Je kunt als drummer nauwelijks invloed uitoefenen op het melodisch en harmonisch verloop van de muziek. Als compensatie hiervoor ben ik gaan schrijven: zei hij ooit in het artikel: Pierre Courbois Componeren als Compensatie ( Jazzwereld 3 (geen jaartal, maar het was uit 1992). Pierre Courbois is uitgegroeid tot een belangrijk componist en slagwerker. Hij begon met componeren op het eind van de jaren zestig en werd gegrepen door bijzondere maatsoorten, net als Dave Brubeck, en één van zijn eerste composities was Seven, een stuk in een 7/4 maat, dat hij schreef voor zijn Jubileumkwintet. De nummers die zondagavond gespeeld werden door het Vijfkwarts Sextet waren ook allemaal van Pierre's hand en hij vertelde me, dat hij hier een jaar aan gewerkt had. En hij maakte het zijn mannen niet gemakkelijk .........

Jasper Blom (foto Hans Koert)
Tijdens de eerste set werden een vijftal nummers gespeeld. Rééducation Blues, voor deze gelegenheid hernoemd tot de Balkenende Blues, om er, volgens spreekstalmeester Jasper Blom, een Zeeuws tintje aan te geven, ( Jan Peter Balkenende, onze premier komt immers oorspronkelijk uit Zeeland); Insonorisé, een nummer met een latin-ting; Opaque, een Mingus-achtig stuk; de ballad Révocation en het nummer Unsquare Roots. Alle nummers, die tijdens het zondagmiddagconcert in Porgy en Bess ten gehore gebracht worden, zo doceerde Jasper Blom na het eerste nummer, zijn geschreven in een vijf kwartsmaat, dus moet je langzaam meetellen 1 -2 -3 -4 -5 en dan weer opnieuw ..... maar je kunt het ook gewoon over je heen laten komen. Zijn laatste suggestie bleek voor het publiek gewoon de meest praktische.Toon De Gouw (foto Hans Koert)

Tijdens de tweede set kwamen nummers langs als Lobelia en Cubic Roots, met Jasper Blom op tenor in een prachtige solo. Trouwens, ook Jan Menu, geboren en getogen groot-Terneuzenaar ( volgens Jasper door zijn omgeving gepuscht om muzikant te worden), liet weer eens horen, wat voor een prachtig instrument de baritonsax is in zijn handen. Met February 1953, een verwijzing naar de februariramp van '53, werd de tweede set besloten, niet nadat Pierre Courbois nog eens zijn vaardigheden op het slagwerk demonstreerde. Met name het gebruik van extra pedalen, waarmee hij zijn drumvel kan spannen en ontspannen, zodat verschillende toonhoogtes mogelijk worden, was bijzonder om mee te maken en onderstreepte maar weer eens dat Pierre Courbois terecht deze VPRO Boy Edgar prijs heeft gekregen.

Jasper Blom - Jan Menu - Toon De Gouw ( foto Hans Koert)

Vergeet niet om live concerten te blijven bezoeken - die zijn voor ons jazzmuzikanten van levensbelang, gaf Jasper Blom na afloop het publiek mee. Natuurlijk heeft hij daarin helemaal gelijk, maar zijn woorden waren, mijns inziens, hier niet op zijn plaats, omdat, vanwege het slechte weer, de echte liefhebbers, de die-hards, de tocht naar Porgy en Bess gemaakt hadden: glibberend over de witbesneeuwde straten; de eigenlijke doelgroep waarvoor de oproep bedoeld was, zat thuis voor de kachel ...........
Hans Koert - keepswinging@live.nl

Een (beperkte) discografie:

PIERRE COURBOIS

Free Music One and Two ( 1968)

Free Music Plus Organ ( 1968)

Pierre Courbois Association: Earwax ( 1970)

Pierre Courbois Association: P.C. Sun Rotation ( 1971)

Pierre Courbois Association: Rock Around The Cock (sic)

Myria' Poda (1975)

Independence (solo) (1983)

New Association: Four Wheel Drive (1986)

Polo De Haas Kwartet: Soolmaan ( 1991)

Réouverture (1993)

Pierre Courbois Kwintet: Big Party 1 + 2 (1998)

Gunther Hampel Quintett: Legendary: the 27th of May 1997 (1999)

Duo Polo de Haas-Pierre Courbois: Gong (2000)

Pierre Courbois Dubbel Kwintet: Unsquare Roots (2000)

Joop van Enkhuizen - Bert van den Brink - Pierre Euriginal: Three Four Times (2005)

The Pierre Courbois 5/4 Sextet (Live at the Bimhuis):Révocation (2007)

Interessante linken ...

om de week mee door te komen ...

Moderne Nederlandse jazz: Peter Beets: New Groove Randal Corsen: Latin Bop Sextet Leo Cuypers Piet Kuiters: een echte Amsterdammer ( part 1 ) (part 2 ) Talkin'Cows - Ugly Beauty

Pierre Courbois: live with his Vijfkwarts Sextet

Naar de Nederlandse Vertaling: Pierre Courbois in Porgy en Bess
To the latest blog Naar de laatste blog

PIERRE COURBOIS: LIVE with his VIJFKWARTS SEXTET
On Sunday afternoon the 23rd of November 2008, we had the first snowfall of the year in our region, the province of Zeeland in the southwest part of The Netherlands and the people stayed, for the most part, in their homes. Those who defied the snow got a great concert by the Pierrre Courbois Vijfkwarts Sextet in the Porgy en Bess Jazz club in Terneuzen, in the southwest part of The Netherlands, near the Belgian border.

Pierre Courbois Vijfkwarts Sextet: f.l.t.r.: Willem Kühne - Jasper Blom - Jan Menu - Toon De Gouw - Pierre Courbois: Porgy en Bess - Terneuzen (The Netherlands) - November 2008 ( photo courtesy Hans Koert)

Pierre Courbois received the VPRO Boy Edgar Award May 2008, handed by Jan Marijnissen and this concert was part of his tour, organised by the Muziek Centrum Nederland, along Dutch jazz venues. In Porgy en Bess he brought his Vijfkwarts Sextet ( 5/4 Sextet), featuring Toon De Gouw on trumpet, Jasper Blom on tenorand soprano saxophone, Jan Menu on baritone saxophone, Willem Kühne at the piano, Niko Langenhuijzen on bass and, last but not least, the leader Pierre Courbois on drums. Jan Menu replaced Ilja Reijngold, who is the sextet's regular trombone player.

Pierre Courbois: ( photo courtesy Hans Koert)

Pierre Courbois, born in Nijmegen, April 1940 became fascinated by the drums as a kid and it was a surprise for him to learn that the man, who first introduced him to a real drum kit, Willem Arents was in the audience. The first band in which he played was a dixieland band, but in 1960 he became part of the Ton Wijkamp Quintet, that won the 1960 Loosdrecht Festival award. While studying at the Arnhem School of Music he was a member of the Original Dutch Free Jazz Group and became an important member of the Dutch Free Jazz movement. He played, during the 1960s and 1970s with musicians like Gunter Hampel, Rein De Graaff and Dick Vennik, Theo Loevendie, Loek Dikker, Mal Waldron, Jean-Luc Ponty, Bud Powell and Eric Dolphy ( to make a long list short).

Jan Menu ( photo courtesy Hans Koert)

Being the leader and the drummer, a rare combination ( of course the name of Art Blakey is in our minds now .....), it is hard to influence the sound of the group. Je kunt als drummer nauwelijks invloed uitoefenen op het melodisch en harmonisch verloop van de muziek. Als compensatie hiervoor ben ik gaan schrijven: He said in the article: Pierre Coubois Componeren als Compensatie ( Jazzwereld 3 (no date)(= 1992)). That's why Pierre Courbois is a dedicated composer too. He started to write his musical ideas since the mid 1960s and loves to compose music in uncommon time-signatures, like Dave Brubeck used to do. One of his first compositions was the tune Seven, a 7/4 time-signature tune, composed for his Jubileum-kwintet. He told me that it took a year to compose these numbers, he played in Porgy en Bess, for this so called Vijfkwarts Sextet ( 5/4 time-signature Sextet).

Jasper Blom (photo courtesy Hans Koert)
In the first set 5 tunes were played, Rééducation Blues, renamed (as Jasper Blom suggested), to give it a more local meaning, The Balkenende Blues, named after the prime minister Jan Peter Balkenende, who was raised in this part of The Netherlands; Insonorisé, a number with Latin influences, Opaque, the ballad Révocation and Unsquare Roots. Alle nummers (= All tunes), Jasper Blom, tenor saxophone and spokesman of the band, explained, zijn in vijf kwartsmaat, dus moet je langzaam meetellen 1 -2 -3 -4 -5 en dan weer opnieuw ..... maar je kunt het ook gewoon over je heen laten komen. (= all tunes have a 5/4 time-signature, so you should count 1 - 2- 3- 4- 5 and then again 1 - 2 - .... but maybe you better go through it anyway.) The best suggestion, in my opinion.
Toon De Gouw ( photo courtesy Hans Koert)

In the second set tunes like Lobelia and Cubic Roots, with Jasper Blom on tenor saxophone. Another regional related tune, what's in a name, was February 1953, referring to the great 1953 flood that inundated large parts of this province, concluded the second set. In the encore, Pierre Courbois showed some of the techniques that made him famous, like the use of different foot pedal mechanisms, which allows him to change the tones of the drum heads. Great to hear this !

Jasper Blom - Jan Menu - Toon De Gouw ( photo courtesy Hans Koert)

Vergeet niet om live concerten te blijven bezoeken - die zijn voor ons jazzmuzikanten van levensbelang, Jasper Blom finished the concert. Don't forget to join live jazz concerts - they are of vital importance for all jazz musicians. True words, but, I think, spoken to the wrong people ........... the regular guests of the Porgy en Bess Jazz Club - the die-hards!
Hans Koert - keepswinging@live.nl

Selected Discography:

PIERRE COURBOIS

Free Music One and Two ( 1968)

Free Music Plus Organ ( 1968)

Pierre Courbois Association: Earwax ( 1970)

Pierre Courbois Association: P.C. Sun Rotation ( 1971)

Pierre Courbois Association: Rock Around The Cock (sic)

Myria' Poda (1975)

Independence (solo) (1983)

New Association: Four Wheel Drive (1986)

Polo De Haas Kwartet: Soolmaan ( 1991)

Réouverture (1993)

Pierre Courbois Kwintet: Big Party 1 + 2 (1998)

Gunther Hampel Quintett: Legendary: the 27th of May 1997 (1999)

Duo Polo de Haas-Pierre Courbois: Gong (2000)

Pierre Courbois Dubbel Kwintet: Unsquare Roots (2000)

Joop van Enkhuizen - Bert van den Brink - Pierre Euriginal: Three Four Times (2005)

The Pierre Courbois 5/4 Sextet (Live at the Bimhuis):Révocation (2007)

Suggested Links

to survive the week

Dutch modern jazz artist: Peter Beets: New Groove Randal Corsen: Latin Bop Sextet Leo Cuypers Piet Kuiters: a True Amsterdammer ( part 1 ) (part 2 ) Jesse van Ruller: In Pursuit

1002 .. en wat nu?

English: 1001 ... and more.
Dit is de eerste blog van een nieuwe serie Keep Swinging blogs. Er gaat één en ander veranderen. Je leest er alles over in deze bijdrage, getiteld: 1002: .......... en wat nu?
1002: .... en wat nu?
Hans Koert

Vrijdag werd ik aangenaam verrast door een heerlijke taart met daarop het logo van Jazz Door Een Zeeuwse Bril; een kreet, die zo'n 150-tal blogs het motto was. Bedankt voor deze leuke verrassing, me bereid door een aantal familieleden. Leuk. Bedankt hiervoor!

Het uiterlijk van de blog is, zoals je merkt, sinds de 1000ste al wat veranderd - de komende weken zullen er meer stijlaanpassingen komen. Ik hoop dat je de wijzigingen zult kunnen waarderen.
Toen ik in februari 2006 met deze blog startte wilde ik vooral een plaats creëren waar ik mijn passie voor de jazz kon uitdragen en delen met anderen. Het ergerde me te merken dat jazz langzaam maar zeker uit het openbare leven verdween: in de platenzaken werd het bakje met jazz steeds kleiner om uiteindelijk "weggestopt" te worden tussen de "populaire"(?) platenartiesten. Radioprogramma's verdwenen en zenders als Radio 6 en de Concertzender verhuisden naar internet. De omroepen zonden met veel tamtam fragmenten uit, opgedoken uit hun "jazzkelders", maar, oh wee - nooit te lang, de saxofonist mocht zijn solo niet afmaken, want anders was de kijker misschien wel weggezapt naar een andere zender. In Vlaanderen zal dat niet veel anders zijn. Alleen de Franse TVzender Mezzo, die hier in Zeeland op de kabel zit, is een positieve uitzondering. Het "marktaandeel" van jazz loopt steeds verder terug, maar ondanks dat, kom je overal de invloed van de jazzmuziek tegen, in populaire muziek, op straat en in de media, verstopt en weggemoffeld. Ik ontdekte ook dat de kennis die anderen over jazz hadden zeer fragmentarisch was en beperkt tot wat namen als Louis Armstrong of de Dutch Swing College Band en ik vroeg me af hoe (jonge) mensen, die misschien ooit eens wat jazz opgevangen hadden en nieuwsgierig geworden waren, zich daarin zouden kunnen verdiepen. En met verdiepen bedoel ik niet alleen maar bit en bytes downloaden van internet, maar echt kennismaken met de muziek en haar ontwikkeling leren doorgronden.

Maar weinig mensen weten, dat er ook bij hen in de buurt goede jazz te beluisteren valt, niet alleen in Zeeland, waar relatief weinig mensen wonen en dus de spoeling dun is, maar ook op andere plaatsen overal ter wereld; soms op de meest onverwachte plekken. Ik wilde bezoekers van deze blog graag op het spoor zetten van dit soort initiatieven bij hen in de buurt; concerten, die ik zelf ook graag bezocht zou hebben, ook al was dat vaak organisatorisch onmogelijk vanwege de afstand en de tijd. Ik wilde ook aandacht vragen voor de projecten, waar ik me in verdiept had, voor onbekend gebleven en nu vergeten musici, op mooie platen of CD's, waar ik tegenaan gelopen was of op concerten die me verrasten. Het leverde me veel reacties op van over de hele wereld. De blog over de Original Prague Syncopated Orchestra moet wel de toploper geweest zijn; tientallen reacties ontving ik hier op. Ik hoorde dit orkest rond het jaar 1980 in Breda, tijdens het Oude Stijl Jazzfestival en ik voel, zelfs nu nog, de koude rillingen over mijn rug lopen bij het terughoren op CD van het nummer Five Foot Two Eyes Of Blue. Nogal wat mensen waren op zoek naar muziek van dit orkest en kwamen dan al googelend bij deze blog terecht. Helaas heeft dit Tjechische orkest, dat velen nu kennen van hun straatoptredens op de Karelsbrug in Praag, geen eigen website of plek waar hun platen te koop zijn.

Dertig procent van de bezoekers komt uit Nederland, 25 % uit de Verenigde Staten en 20% uit de ons omringende landen.
Een half jaar na de eerste blog vroegen een aantal Nederlandse en Vlaamse bezoekers, waarom de blog niet in hun eigen taal kon; sinds die tijd is de blog tweetalig: Engels en Nederlands.

Er zijn mensen, die menen dat ik gepensioneerd, met de vut of gewoon werkloos ben - niets is minder waar. Ik heb gewoon een vaste baan, die me vier dagen per week meer dan bezig houdt. Een dagelijkse weblog maken betekent vroeg naar bed en vroeg er uit - nu is dat laatste geen straf voor me want ik ben een echt ochtendmens. Ik ontdekte dat zo'n 25 mensen dagelijks trouw de blog openen (bedankt hiervoor!) en verder zijn er nogal wat lezers die 2 of 3 keer per week komen buurten - anderen wachten de nieuwsbrief af; de rest zijn toevallige passanten of surfers op het internet. Ik heb dan ook besloten voortaan niet meer elke dag een blog te maken maar slechts één keer per week. Met andere woorden: voortaan verschijnt in het weekend een nieuw onderwerp (in twee talen). Ik hoop dat iedereen daar begrip voor heeft - het geeft mij de gelegenheid die stapel boeken en CD's, die nog liggen te wachten, door te lezen en te beluisteren, de online discografieën ( Durium en Oscar Alemán) af te maken en bij te werken .......... dat zijn zaken die nu blijven liggen. Bovendien geeft me dit meer ruimte om inhoudelijk dieper op de onderwerpen in te gaan.

De afgelopen 150 blogs hadden het motto: Jazz Door Een Zeeuwse Bril, waarmee ik wilde aangeven een nuchtere kijk op de ontwikkelingen in de jazz te hebben, vanuit mijn woonplaats Heinkenszand, gelegen midden in de provincie Zeeland - niet struikelend van de ene hype in de andere. Bovendien wilde ik de jazz promoten, door vooraankondigingen en recenties van concerten te maken. Helaas merk je dan in een dunbevolkt gebied te wonen; slechts een handjevol jazzliefhebbers lazen deze recenties en reageerden hierop en bij clubs bleek de belangstelling ervoor nihil. Ik heb dan ook besloten, om mijn energie m.n. te richten op die onderwerpen, die lezers boeien in de jazz en hen te verrassen op onopgemerkt gebleven muziek en musici, die de bakken in de platenwinkel en de pagina's van de jazzbladen niet halen. Uiteraard kan dit betekenen dat af en toe nog wel eens een (Zeeuws) concert de revue passeert, maar mijn aandacht richt zich niet meer specifiek op deze regio. De agenda met Zeeuwse- en regionale concerten ( ook de regio Antwerpen, Gent en Brugge doen hier in mee) zal ik nog tot het eind van dit jaar bijhouden voor clubs die daar prijs op stellen.

Morgen ..... geen nieuwe blog te maken - voor het eerst sinds twee jaar en negen maanden blijft de blog leeg. Het geeft mij tijd om meer aandacht te besteden aan de andere blogs, zoals de Choroblog, waar in de laatste bijdrage, getiteld Celebration, ook aandacht aan deze 1000ste blog geschonken werd door de samensteller, de Deen Joergen Larsen; de Hit of the Week blog - de Flexible Records blog en de Oscar Aleman weblog. Volgend jaar wordt in Argentinië het feit herdacht, dat Oscar Aleman 100 jaar geleden geboren werd en dit wil niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Bedankt Joergen voor het op de winkel passen als ik vakantie had; uiteraard hoop ik op je te mogen blijven rekenen. Verschillende gastredacteuren hebben hun medewerking al toegezegd, dus er ligt, ook wat dat betreft, nog een mooie toekomst voor onze Keep Swinging blog te wachten. De eerst volgende blog komt waarschijnlijk al aanstaande donderdag uit ( met vrijdag de vertaling), gewoon omdat dat zo beter uitkomt.

Hans Koert

Aanvullende informatie over de Original Prague Syncopated Orchestra
Een (onvolledige) discografie:
Originální Prazsky Synkopicky Orchest (EP) (ca 1976)
Originální Prazsky Synkopicky Orchest Vedouci Pavel Klikar (1978)
Originální Prazsky Synkopicky Orchest - Live in het Turfschip in Breda (1978)
Originální Prazsky Synkopicky Orchest - Stara natoc gramofon ( 1982)
Original Prague Syncopated Orchestra - Jazz & Hot Dance Music 1923-31 (1983)
Originální Prazsky Synkopicky Orchest - Sam s devceten v desti (1989)
Originální Prazsky Synkopicky Orchest - Hello Baby ( 1994)
Original Prague Syncopated Orchestra - Walking & Swinging (1997)
Original Prague Syncopated Orchestra - Goin' Crazy with the Blues (2002)
Original Prague Syncopated Orchestra - Sweet Like This (2005)

Een aantal niet te missen links

Original Prague Syncopated Orchestra 1978 Original Prague Syncopated Orchestra 2007 Going Crazy With The Blues

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

1001: .... and more.

Morgen de Nederlandse versie: 1002 .. en wat nu.
This is the first blog in a new range of Keep Swinging blogs. Things will be changed ........... Learn all about it in this blog titled:
1001: .... and more.
Hans Koert
Yesterday I was surprised by a delicious cake with the Jazz Door Een Zeeuwse Bril logo to celebrate the 1000th blog. This logo was used during the last 150 blogs. Thanks for that - a geat surprise served up by some beloved relatives.

The lay-out of the blog has changed, as you see since the 1000th blog yesterday and next week more changes will be made. I hope you like it.
When I created the Keep Swinging web log I wanted a place to express my fasination for jazz and jazz related music. In fact I was irritated by the fact that it seemed as if jazz music was complete disappearing from daily life: record shops reduced its number of jazz records from their selves ( or hid the jazz records between the "popular"(!) music ), radio programs were cancelled and TV-producers only showed some small fragments from their archives, feared that mankind would zap to another channel if you let the saxophone player finish his solo ....... I learned that the knowledge about jazz music by Joe The Plumber was limited to almost nothing - just some names like Louis Armstrong or the Dutch Swing College Band and I wondered how (young) people, who loved to hear some jazz music, could find information. Jazz is more then some bits & bytes downloaded from the internet - it is music, emotion that is created on the very moment.

But few people know, that often good music is made just around the corner - not only in this part of the world, but also in your place or at surprising locations, if you keep your eyes and ears open ..... I wanted to point the readers to these great events I loved to visit, even if they were on the other side of the world and joining it an impracticability. I wanted to point others to my projects, but also to great finds, records that surprised me or recollection of meetings and concerts. So I received numerous commends on my blogs about the Original Prague Syncopated Orchestra, I had heard this band twice around the year 1980 in Breda, in the south of The Netherlands, at the Oude Stijl Jazz Festival ( = Traditional Jazz Festival). Its version of Five Foot Two Eyes Of Blue brings me cold shivers ran down my spine. A lot of people who searched on the internet for music of that band found the blog and asked me where to find CDs of that band, still active at the Charles Bridge in Prague (Czech Republic). It is a pity that this band hasn't got any website or sales point where one can obtain a copy of their albums.

About 30 percent of the visitors of the Keep Swinging blog are from the Netherlands, 25 % from the United States and 20 % are hits from European countries, like Belgium, Germany, France and England. A half year after the founding of the blog, some Dutch and Flemish readers wondered why the blogs were in English only; since that day I posted most contribution in both Dutch ( and Flemish of course) and English.
Some people might think I'm a retired or unemployed man... well that's wrong. I do have a regular job which keeps me busy for four days a week. Making a daily blog means early to bed, and, lucky for the blog, I'm an early bird ..... I learned that two dozen regular visitors open the blog each day ( Thanks folks) - others two or three times a week, or after receiving the weekly news letter to be sent each Monday. Other were visitors by chance or surfers on the web. I decided to bring the daily frequency of the Keep Swinging blogs down to a weekly scedule; I hope the regular readers will accept this. The last 150 blogs were labeled as Jazz Door Een Zeeuwse Bril, which means something like Jazz As Seen By a Zeeland inhabitant. Zeeland is the region of the southwest part of The Netherlands. This motto suggests that I have a sober-minded view on jazz - no hypes for me - not The Twenty Bests ... - I wanted to promote the jazz in our region using this motto, announcing concerts and making reviews of concerts, but few reactions, personal or by mail, made me conclude that the blogs actually didn't reach the right persons, the jazz fans and the clubs! The musicians, on the other hand, liked these reviews, so I decided to make now and then reviews of concerts. The list of concerts in the menu will be continued until the end of the year.
Tomorrow - you'll find the Dutch translation of this blog and after that ...... no new daily blog: for the first time in 2 years and 10 month no blog to make. It gives me some more time to make contributions for other blogs like the Choro-music blog, in which Joergen made a contribution titled Celebration , refering to the 1000th blog - the Hit of the Week blog - the Flexible Records Project and the Oscar Aleman weblog. Thanks Joergen for your support during my holidays, by posting your always interesting contributions and I hope I can count on that in future too. The first weekly blog will be later this week on Thurday evening the 27th of November 2008 and its translation on the next day ( Friday the 28th of November 2008). Several guest contributors offered some great articles to post, so I hope you will stay a regular visitor of the Keep Swinging blog.

Hans Koert

Some additional info about the band mentioned:

Selected Discography:
Originální Prazsky Synkopicky Orchest (EP) (ca 1976)
Originální Prazsky Synkopicky Orchest Vedouci Pavel Klikar (1978)
Originální Prazsky Synkopicky Orchest - Live in het Turfschip in Breda (1978)
Originální Prazsky Synkopicky Orchest - Stara natoc gramofon ( 1982)
Original Prague Syncopated Orchestra - Jazz & Hot Dance Music 1923-31 (1983)
Originální Prazsky Synkopicky Orchest - Sam s devceten v desti (1989)
Originální Prazsky Synkopicky Orchest - Hello Baby ( 1994)
Original Prague Syncopated Orchestra - Walking & Swinging (1997)
Original Prague Syncopated Orchestra - Goin' Crazy with the Blues (2002)
Original Prague Syncopated Orchestra - Sweet Like This (2005)

Suggested Links

Original Prague Syncopated Orchestra 1978 Original Prague Syncopated Orchestra 2007 Going Crazy With The Blues

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl



MORGEN:

1002 .... en wat nu?

Keep Swinging 1000 times: a milestone

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000 x
To the latest blog Naar de laatste blog
ENGLISH: ( Naar de Nederlands-Vlaamse vertaling.)
1000
Welcome on my web log. I will use it to share my admiration for jazz music, for my record collection and other jazz projects. I hope to meet other people who have the same passion.
Keep swinging
Hans

This was the text of the very first blog, titled Keep Swinging published the 18th of February 2006, in fact the introduction for the first real contribution: Fats and more ......

FATS AND MORE ......... - a reprise

That's me, somewhere in the 1960s, playing the piano - trying to imitate the boogie woogie masters (like Albert Ammons and Meade Lux Lewis) or playing stride ( like Fats Waller, James P. or Eubie Blake). The old masters would have smiled.
Fats Waller was my first idol. Together with Hans van der Veer I collected all RCA Black & White""The Complete Fats Waller Recordings". We started to make a Fats Waller discography, unknown that Laurie Wright should publish his ""Fats" in Fact" in 1992. Thanks to the fact that Hans van der Veer worked at Philips in Eindhoven ( The Netherlands) he could buy cheap reel-to-reel tapes for my Akai taperecorder, and due to the fact he earned some money he could buy most of the Black & Whites and tape it for me. So my first "complete" collection was the Fats Waller musical heritage.

Nice detail: Some years ago I found the two RCA Fats Waller Memorial LP sets at a reasonable price at a record fair and bought both boxes. In the 1970s these boxes were inaccesible for me - now I have it !! (although I have the music in the boxes already on cassettes and CDs).

Record collectors are weird !!

Last week the most favorite five Keep Swinging blog, out of the 999 previous released, were posted: Music On The Antarctic - Josephine Baker in Ghent: an Unexpected Meeting - They Lovely Nicknamed Me Jazz Nerd - Sweet Hollywaiians - Hula Girl and The Midgets an the Bombers. The last one was posted by Ian R. from Canada, who will receive the Frank Rosolino CD soon. Joergen Larsen, who supported me during these two years and ten months while I had some well-deserved holidays by posting his own contributions, sent me his favorite blog about Eva Taylor and the Peruna Jazzmen. I love to share with you a from a small documentary of Eva Taylor's visits to Denmark during the 1970s just before she passed away and her performances with the Peruna Jazzmen: the 1974 concert by Eva Taylor with the Peruna Jazzmen in Copenhagen, Denmark - jazz pur sang. I love to share with you this small filmed fragment of one of the concerts: Sugar Blues.

Today the 1000th blog has been published labeled as Keep Swinging 1000 times: a milestone. I hope you have enjoyed the previous 999 as much as I did making it. Thanks Jo for supporting me - I hope you'll do this too for the next 999 !! Tomorrow I'll post here my new plans for the blogs to come.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Gefeliciteerd met deze mijlpaal. Uniek om de jazzgeschiedenis - groeten Cees (Cees M. ) / Alle succes, hart. groeten en....oprechte felicitaties en complimenten voor je belangrijke werk ! (Georg L.) / Hans! Congratulations!!! We celebrate along with you! What you do for jazz is a wonderful thing, we join hands with you and celebrate your success! - Our very best! - The Jazz Network!! :-) ( JaiJai J.) / Gefeliciteerd! ( Jan T.) / your keepswinging-blog will be first thing in the morning, no dice! (Jo L) / Hi Hans, Congratulations on reaching your 1000th edition of Keep Swinging. Best wishes and "Keep Swinging," (Mikayla) / Keep up the good work! (Mike W.) / Beste vrienden gelukwensen met nummer 1000 Ik hoop dat je nog lang doorgaat met jullie prachtig werk "Bedankt" - Groetjes Stan M.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
Nederlands-Vlaams ( To the English translation )

1000

Welcome on my web log. I will use it to share my admiration for jazz music, for my record collection and other jazz projects. I hope to meet other people who have the same passion.
Keep swinging
Hans

Dit waren de eerste woorden op de allereerste blog van 18 februari 2006, getiteld Keep Swinging. In feite was het de inleiding voor de eerste bijdrage, getiteld: Fats and more ......
FATS AND MORE .... - op herhaling
That's me, somewhere in the 1960s, playing the piano - trying to imitate the boogie woogie masters (like Albert Ammons and Meade Lux Lewis) or playing stride ( like Fats Waller, James P. or Eubie Blake). The old masters would have smiled.
Fats Waller was my first idol. Together with Hans van der Veer I collected all RCA Black & White""The Complete Fats Waller Recordings". We started to make a Fats Waller discography, unknown that Laurie Wright should publish his ""Fats" in Fact" in 1992. Thanks to the fact that Hans van der Veer worked at Philips in Eindhoven ( The Netherlands) he could buy cheap reel-to-reel tapes for my Akai taperecorder, and due to the fact he earned some money he could buy most of the Black & Whites and tape it for me. So my first "complete" collection was the Fats Waller musical heritage.
Nice detail: Some years ago I found the two RCA Fats Waller Memorial LP sets at a reasonable price at a record fair and bought both boxes. In the 1970s these boxes were inaccesible for me - now I have it !! (although I have the music in the boxes already on cassettes and CDs).

Record collectors are weird !!

Deze eerste echte blog Fats and more ............ was enkel in de Engels taal beschikbaar.

De afgelopen week plaatste ik de vijf meest populaire blogs, door jullie aangedragen: Muziek op de Zuidpool Josephine Baker in Gent; een onverwachte ontmoeting - Ze noemden me, liefkozend, een jazznerd - Sweet Hollywaiians - Hula Girl en De Dwergjes en de Bommengooiers. Deze laatste bijdrage werd aangebracht door Ian R. uit Canada, die de Frank Rosolino CD spoedig zal ontvangen. Joergen Larsen, die me de afgelopen twee jaar en tien maanden bijstond, door, als ik een welverdiene vakantie vierde, elke dag een bijdrage plaatste, zond me voor deze 1000ste blog zijn Jazzcat's Blogbuster n.a.v. een eerdere bijdrage over Eva Taylor en de Peruna Jazzmen ( in het Engels). Ik vond een korte documentaire met een optreden van Eva Taylor met de Peruna Jazzmen in Kopenhagen in 1994 - pure jazz. Ik wil dan ook een kort filmfragment plaatsen dat deze gebeurtenis, zij het in een matige beeldkwaliteit, laat zien. Geniet van Mandy Make Sugar Blues.

Vandaag dan de 1000ste blog, getiteld Keep Swinging 1000 times: a milestone. Ik hoop dat je aan de 999 voorafgaande blogs net zoveel plezier beleefd hebt als ik aan het maken ervan. Bedankt Jo voor het op de winkel passen als ik er even niet was. Morgen vind je hier de plannen voor het vervolg van deze blog ......................

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Gefeliciteerd met deze mijlpaal. Uniek om de jazzgeschiedenis - groeten Cees (Cees M. )Alle succes, hart. groeten en....oprechte felicitaties en complimenten voor je belangrijke werk ! (Georg L.) / Hans! Congratulations!!! We celebrate along with you! What you do for jazz is a wonderful thing, we join hands with you and celebrate your success! - Our very best! - The Jazz Network!! :-) ( JaiJai J.) / Gefeliciteerd! ( Jan T. ) / Your keepswinging-blog will be first thing in the morning, no dice! (Jo L.) / Hi Hans, Congratulations on reaching your 1000th edition of Keep Swinging. Best wishes and "Keep Swinging," (Mikayla) / Keep up the good work! ( Mike W. ) / Beste vrienden gelukwensen met nummer 1000 Ik hoop dat je nog lang doorgaat met jullie prachtig werk "Bedankt" - Groetjes Stan M.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

The Midgets and the Bombers

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM almost 1000

START: To the latest blog Naar de laatste blog
ENGLISH: ( Naar de Nederlandse vertaling.)

999:

This is one of the most favorite blogs of the almost 1000th Keep Swinging blog selected by Ian R. from Canada. He wrote me: The Keep swinging blog that I have the fondest memories of is the one with Count Basie and the Midgets. Class and cool. He draws the Lonehill Jazz Frank Rosolino CD as promissed. Enjoy this blog about the Midgets and the Bombers: This blog was originally posted on the 30th of July 2008. Congratulations, Ian with your prize.

THE MIDGETS and THE BOMBERS - a reprise

One of the records in my collection is from the Joe Newman Septet and titled The Midgets. It's a great live 1956 recording by this septet, part of the Count Basie Orchestra, that was recorded at the Webster Hall in New York City. The Count Basie Orchestra was on a 1955 tour, labeled as the Birdland Stars Tour, when this group was founded. It contains Joe Newman on trumpet and Frank Wess on flute as the major solists. Frank Wess is playing the flute; an instrument not often used in jazz up to this recording date. In the 1930s Wayman Carver used it for the first time in the Chick Webb Band, but this instrument didn't became a regular instrument in swing.

One day, before the show, Joe Newman and Frank Wess were warming up in one of the dressing rooms of the Waldorf-Astoria hotel; Frank on the flute and Joe Newman on muted trumpet, when some of their band mates joined in, like Freddie Green on the guitar and Eddie Jones on bass. Count Basie heard the playing and decided to enlarge this septet to a band-in-the-band group with Barry Galbraith on electric guitar and Osie Johnson on drums. The name of the group was the responsibility of Lester Young, who was one of the major soloists in the orchestra. He always labeled the more slender members of the band, the Midgets, the dwarfs and the more well-rounded members, the "meaty" ones, where called The Bombers. Well, Lester Young belonged to the Bombers and Joe Newman and Frank Wess were Midgets: that's how a name was born.
I love to share with you a lengthly fragment by the Count Basie Orchestra playing the tune The Midgets, featuring Joe Newman and Frank Wess as the major soloists. The recording is from 1959, during a Zürich concert.

f.l.t.r: Joe Newman, Dick Katz, Teddy Reig and Count Basie.

One day during this tour, midwinter time, low temperatures, icy roads, the touring group's bus couldn't be used, so the members of Basie's orchestra were dropped into the railway station of Omaha. It seems that the members of the band had a good time. To kill time, they decided to keep a battle between The Bombers and the Midgets using water guns. They had some enjoyable moments, although the other travellers and the personel of the railway station didn't like it ...... It is said that the Midgets won this small battle ...... !!

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM bijna 1000
Nederlands-Vlaams ( To the English translation )

999:

Dit is één van de favoriete linken gekozen uit de bijna 1000 Keep Swinging blogs, me toegestuurd door Ian R. uit Canada. Hij schreef me: The keep swinging blog that I have the fondest memories of is the one with Count Basie and the Midgets. Class and cool (= De Keep Swinging blog, waaraan ik de beste herinneringen heb is die met Count Basie en The Midgets. Klasse en cool! ). Hij won de Lonehill Jazz Frank Rosolino CD zoals beloofd. Geniet van deze interssante blog over de dwergjes ( = the Midgets) en de bombers (= de bommengooiers): oorspronkelijk geplaatst op 30 juli 2008. Ian, gefeliciteerd met je prijs.

DE DWERGJES EN DE BOMMENGOOIERS - op herhaling

Eén van de platen in mijn verzameling is van het Joe Newman Septet en getiteld The Midgets. Het is een prachtige live CD met muziek uit 1956, opgenomen door dit septet, deel van het grote Count Basie orkest, in de Webster Hall in New York City. Het Count Basie Orchestra was het jaar daarvoor op tournee, aangekondigd als de zgn. Birdland Stars Tour, toen deze groep ontstond. Het septet bevat Joe Newman op trompet en Frank Wess op fluit als de belangrijkste solisten. Frank Wess speelt fluit en dat instrument hoorde je in die dagen nog maar zelden gebruiken in de jazz. In de jaren dertig van de vorige eeuw speelde Wayman Carver wel eens fluit in de Chick Webb Band, maar het gebruik bleef ook in de swing een unicum.

Op een dag, vlak voor een optreden, waren Joe Newman en Frank Wess in de kleedkamer van het Waldorf-Astoria hotel bezig met de warming-up; Frank op fluit en Joe op de gestopte trompet. Al snel kregen ze gezelschap van een paar bandleden zoals Freddie Green, die mee ging spelen op de gitaar. Ook Eddie Jones meldde zich op bas. Count Basie hoorde hen spelen en besloot de groep uit te breiden tot een septet, met Barry Galbraith op de electrische gitaar en Osie Johnson op slagwerk. De naam voor deze band-in-a-band kwam van Lester Young, die toen al de grote ster-solist was van het orkest. Hij had ooit eens, uit de grap, de leden van het orkest onderverdeeld in twee groepen: het tengere, magere deel die hij The Midgets noemde, zeg maar de Dwergjes en het meer vol-slanke deel, The Bombers, de Bommetjes (al had hij nog geen weet van de succesvolle reclame die de Melkunie vijftig jaar later lanceerde). Aangezien Joe Newman en Frank Wess bij The Midgets hoorden, was de naam voor het septet snel gevonden.
Ik wil graag een filmfragment laten zien uit een optreden in Zürich, Zwitserland van het Count Basie orkest, waarin Joe Newman en Frank Wess als de belangrijkste solisten optreden in het gelijknamige nummer The Midgets.

v.l.n.r.: Joe Newman, Dick Katz, Teddy Reig en Count Basie.
Op een dag tijdens deze tour, midden in de winter, strandde de band met hun bus vanwege de gladde wegen. De bus kon vanwege de gladheid niet langer verantwoord gebruikt worden, dus werd het orkest op het station van Omaha gedropt, om verder te reizen per trein. Dat werd wachten want ook de treinen reden onregelmatig. De leden van het orkest zaten niet bij de pakken neer en verveelden zich allerminst. Ze vermaakten zich door met waterpistooltjes en super-soakers avant-la-lettre een watergevecht te houden tussen de twee groepen in de band: The Bombers en The Midgets. Ze genoten enorm; de andere reizigers en het personeel van het station waarschijnlijk in iets mindere mate. Volgens de overlevering wonnen deze keer the Midgets de veldslag ..............

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Sweet Hollywaiians

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM almost 1000
START: To the latest blog Naar de laatste blog
ENGLISH: ( Naar de Nederlands-Vlaamse vertaling.)
998:
This is one of the most favorite blogs of the almost 1000th Keep swinging blog selected by Sjef. Sjef, who is the leader of a roots- and bluesband, Champagne Charlie was fascinated by the music of the Japanese Sweet Hollywaiians. I love to repost this blog, titled Sweet Hollywaiians - Hula Girl posted on the 19th of August 2007.
SWEET HOLLYWAIIANS - a reprise

It is good to know that there are still bands that love to keep the sounds of the first half of the XXth century alive. One of those bands is the Sweet Hollywaiians, a group of dedicated young Japanese musicians, that plays the 1920's and 1930's Hawaiian, Swing, Ragtime, Italian and Calypso style music. This Japanese group from Osaka released two albums within a short period: Hula Girl by the Sweet Hollywaiians, released by Sweet Strings ( ss-1007) and 'O Surdato 'Nnammurato by Tom Marion and his Sweet Hollywaiians - released by Radio Days Records. ( RDR-101 ). Today time for their last one: Hula Girl.

This group features Tomotaka Matsui, who sings ( like all members do ) and plays the Hawaiian Steel Guitar, guitar and mandolin - Nobumasa Takada, who plays all kinds of string instruments from ukulele up to the tenor banjo - Takashi Nakayama on guitar and ukulele and finally Kohichi Tsutsumishita, who's on the string bass. All four members sing on traditionals like Milenberg Joys, Hawaiian oldies like Hula Girl ( made famous by Andrew Aiona and Sol Hoopii ) and the Andrew Sisters hit Rum and Coca Cola, originally titled L' Annee Passee, a Lionel Belasco composition from the early 1900s. The steel guitar, played by Tomotaka was very popular around 1930 and played by legendary players like Sol Hoopii and Roy Smeck. The first Hawaiian groups came to the States around 1900 and toured around with vaudeville shows, like the Hawaiian Trio with Hula-dancer Toots Paka. These kinds of groups also visited Europe. The audience was fascinated by the typically sound of the steel guitar.

In the 1930s Hawaii became a popular place to make films, like Bird of Paradise. Hawaiian music, Americanized and adopted by the jazz and popular music became very popular all over the world up to the 1950s. Nowadays, musicians like Bob Brozman, Robert Crumb and Les Primitifs du Futur , to name some, keep this early roots music alive. It is good to learn, that bands, even from the other side of the globe, like the Sweet Hollywaiians, bring this great music with so much passion.

It's a joy to listen to this CD. I'm glad I can share with you a video fragment where you can listen to the song Milenberg Joys as played by the Sweet Hollywaiians.

I found another fragment of the Sweet Hollowaiians playing the title tune Hula Girl. A great example of this music to finish this reprise as played by this great Japanese band.

Information about the Sweet Hollywaiians is to be found ( in Japanese) at their website or in English at http://www.myspace.com/sweethollywaiians . If you want information how to order this record contact Sweet Strings ( sweetstrings@nifty.com ).

I have reviewed their second CD 'O Surdato 'Nnammurato . in my Keep swinging blog.

These are some other selected Keep Swinging links sent to me, but were eliminated by the dices .....
Janet Klein - Ready For You Kenny Dorham Research Jeff Hamilton - King of Brushes Recognition for Oscar Aleman Dear Major




Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM bijna 1000
Nederlands-Vlaams ( To the English translation )
998:
Dit is één van de favoriete linken gekozen uit de bijna 1000 Keep Swinging blogs, me toegesturd door Sjef. Sjef, die de leider is van een roots- en bluesband Champagne Charlie was verrast door de Japanse band stringband The Sweet Hollywaiians. Een prima keus! Ik vind het dan ok leuk om deze blog nog eens terug te zien. Hij werd voor het eerst geplaatst op 19 augustus 2007 als Sweet Hollywaiians - Hula Girl
SWEET HOLLYWAIIANS - HULA GIRL: op herhaling
Het is goed te weten dat er, ook aan de andere kant van de wereld, bands zijn die het belangrijk vinden dat de muziek uit het begin van de twintigste eeuw levend gehouden wordt. Eén van die bands is de Sweet Hollywaiians, een groep jonge Japanse musici, die de zogenaamde Hawaiian, Swing, Ragtime, Italiaanse en Calypso muziek uit de jaren twintig en dertig doen herleven. Ik kwam bij toeval deze Japanse groep, uit de omgeving van Osaka, op het spoor. Ze brachten onlangs twee CDs uit: Hula Girl - Sweet Hollywaiians op het Sweet Strings label ( ss-1007) en 'O Surdato 'Nnammurato door Tom Marion and his Sweet Hollywaiians - uitgebracht op het label Radio Days Records. ( RDR-101 ). Vandaag alle aandacht voor hun laatste CD Hula Girl.

De Sweet Hollywaiians bestaan uit Tomotaka Matsui, die vocaal te horen is ( dan doen alle leden op zijn tijd overigens) en verder de Hawaï steel gitaar, de gewone gitaar en de mandoine bespeelt - Nobumasa Takada, die een keur aan snaarinstrumenten beroert; van ukulele tot tenor banjo - Takashi Nakayama op gitaar en ukulele en tenslotte Kohichi Tsutsumishita op de bas. Zoals eerder gezegd zijn de leden van de band alle vocaal actief in nummers als het traditionele Milenberg Joys, het Hawaïaanse nummer Hula Girl, ooit beroemd gemaakt door grote namen als Andrew Aiona en Sol Hoopii en het nummer Rum and Coca Cola, bekend als hit van de Andrew Sisters, maar origineel getiteld L' Annee Passee, gecomponeerd in het begin van de twintigste eeuw door de uit Trinidad afkomstige Lionel Belasco. Het gebruik van de steel gitaar, zoals Tomotaka die bespeelt, was erg populair in de jaren twintig en dertig door legendarische musici als Sol Hoopii en Roy Smeck. De eerste Hawaïaanse groepen kwamen rond de eeuwwisseling naar de Verenigde Staten en trokken rond in vaudeville shows, zoals het Hawaiian Trio met Hula-dans van Toots Paka. Dit soort groepen kwamen ook naar Europa. Het publiek was vooral gefascineerd door de exotische, typische metaalachtige jankende klanken de steel gitaar.
In de jaren dertig werd het tropische eiland Hawaï een populair onderwerp om films over te maken, zoals Bird of Paradise. De muziek uit Hawaï werd veramerikaniseerd en geadopteerd door de populaire muziek. Het bleef populair tot in de jaren vijftig. Tegenwoordig blijven muzikanten als Bob Brozman, Robert Crumb en bijvoorbeeld groepen als Les Primitifs du Futur deze vroege roots-muziek trouw en het is dan ook goed te horen dat er ook in Japan groepen bestaan, zoals de Sweet Hollywaiians, die deze muziek levend houdt.
et is een waar genoegen om deze CD te beluisteren en ik vind het fijn om jullie een promotiefilmpje te kunnen laten zien waarop de Sweet Hollywaiians het nummer Milenberg Joys laten horen.

Tenslotte vond ik nog, als extraatje bij deze blog op herhaling een fragment waarin deze voortreffelijke band het titelnummer Hula Girl speelt. Nog één keer genieten dus .....

In een eerdere bijdrage over de Sweet Hollywaiians heb ik hetzelfde promotiefilmpje geplaatst, maar ook een fragment waarin je één van die legendarische musici uit de jaren dertig aan het werk kunt zien in een medley van nummers: Roy Smeck.
Informatie over deze groep is te vinden op hun website ( in het Japans, dus even doorbijten) of in het Engels . Als je informatie wilt over hoe deze CD te bestellen, zoek dan contact met sweetstrings@nifty.com

Ik heb hun tweede, onlangs uitgebrachte CD 'O Surdato 'Nnammurato in mijn weblog besproken.

De volgende vijf bloglinken werden me eveneens gestuurd, maar vielen buiten het lot.
Janet Klein - Ready For You Kenny Dorham Research Jeff Hamilton - Borstelkoning Erkenning voor Oscar Aleman Geen Hadde-Kidee Clubje


Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

They lovingly nicknamed me "jazz nerd"

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM almost 1000
START: To the latest blog Naar de laatste blog
ENGLISH ( Naar de Nederlands-Vlaamse vertaling.)

997:

This is one of the most favorite blogs of the almost 1000th Keep Swinging blog selected by Mikayla from the United States. Hi Hans, she wrote, Congratulations on reaching your 1000th edition of Keep Swinging. I'll bet you already know which one is MY favorite ! :-) Best wishes and "Keep Swinging (Mikayla). This was the text of the message she sent me and of course I knew what blog she liked most: They lovingly nicknamed me "jazz nerd" . I was pointed to this subject by her grandfather, who is very proud of his granddaughter, who wants to become a jazz saxophone player and a jazz journalist. Nowadays she is de youngest columnist for the well known All About Jazz sites. Love to re-post her choice, first published almost a year ago at the 12th of November 2007.
THEY LOVINGLY NICKNAMED ME "JAZZ-NERD" - a reprise
Mr. Rollins, When I started playing the sax, I just wanted to play music. But when I heard your music, I wanted to play jazz.

Two months ago I made a contribution dedicated to the concert Sonny Rollins gave at Carnegie Hall New York City on the 18th of September 2007 due to the fact that he made his first concert at that venue 50 years ago. Thanks to one of the faithful visitors of this blog, Michael C. Gilbreath from Scottsdale, Arizona, I could make another contribution with a film fragment from the pre-concert reception.

In this fragment Michael visits the reception with his two granddaughters Briana ( 12 years old) and Mikayla ( 14 years old). Both are dedicated fans of Sonny Rollins and fashinated by his music.

Mikayla, the oldest, plays the alto saxophone for two years now. She became fascinated in jazz music, due to the weekly lessons where she had to listen to the music of Miles Davis, Charlie Parker and Sonny Rollins. I decided in the 7th grade to join my school's jazz band. Within a few months I had switched from clarinet to alto saxophone and discovered that I really enjoyed playing music.: she writes in one of her first articles Why Should I Choose Anything Else? she published in the JJA ( Jazz Journalist Association) magazine Jazz Notes. She is the youngest member of this Association and loves to become a jazz journalist later. The other students in my jazz band livingly nicknamed me "jazz nerd", which by the way I took as a compliment, she continues in her article. Mikayla is now preparing an article with an interview of Dr. Lonnie Smith, the known Hammond player with the turban.
I can show you part of a film fragment where you can hear Mikayla playing with the Deer Valley High School Performance Jazz Ensemble during a concert September 2007. They play the Miles Davis tune So What.

It is great to learn how such a group of young students ( 14 - 19 years old) plays. Amazing. This band will perform at the 29th Annual Western International Band Convention in Seattle, Washington US, on Friday the 16th of November next week. So if you're around the corner, please drop by.

One of the highlights in her life-in-jazz was the first meeting with Sonny Rollins, after being to a concert of her idol in Scotsdale, Arizona with her sister Briana and two more young fans, Michael and Jeremy. This meeting was filmed and posted on the Sonny Rollins Podcast. In this informal meeting with Sonny the four young jazz fans are interviewed about their passion to jazz and specially their fascinating for Sonny's music. Sonny chats with the young admirers and advices them: First learn the tune by head, the chorusses and the melody and so and then play it with your friends, just play it .... don't think too much - let it happen !

It is remarkable to learn that such a young girl, only 14 years old, who plays the alto saxophone for only two years now, reached such a high level in playing. Only few kids from that age can refer to the great master in jazz, Sonny Rollins
who has said about hearing Mikayla playing Blue Room: Bravo, very nice! She's got talent .... be proud.
I love to finish this contribution to this young US "Candy Dulfer" with one of her first alto saxophone solos in public in the tune Song for My Father. Enjoy her relief when she has finished it. Great !!

I love to wish her a great futur in music journalism: My aim is to become a jazz journalist, so I'll have a job that allows me to focus upon the two things I love the most - jazz and journalism. I hope your dream comes true, Mikayla !

Hans Koert - keepswinging@live.nl

These are some other selected Keep Swinging links sent to me, but were eliminated by the dices .....
Brew Moore Out of the Inkwell Piet Kuiters, a true Amsterdammer - 1 1958 -Jazz From Carnegie Hall Coleman Hawkins and Huize Poll

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM bijna 1000
Nederlands-Vlaams ( To the English translation )
997:
Dit is één van de favoriete linken gekozen uit de bijna 1000 Keep Swinging blogs, me toegestuurd door Mikayla uit de Verenigde Staten. Hi Hans, schreef ze me, Congratulations on reaching your 1000th edition of Keep Swinging. ( = Gefeliciteerd met je 1000ste Keep Swinging blog). I'll bet you already know which one is MY favorite ! :-) (= Ik denk dat je wel weet welke blog mijn meest favoriete is?) Best wishes and "Keep Swinging (Mikayla). Natuurlijk was het niet moeilijk voor mij om haar meest favoriete blog te vinden: They Lovingly nicknamed me "jazz nerd" (= Ik werd, liefkozend, een jazznerd genoemd). Ik werd op haar gewezen door haar grootvader, die heel trots is op zijn kleindochter. Ze droomt ervan om jazzsaxofoniste te worden en jazzjournaliste. En dat laatste zal zeker gan lukken, want ze is nu al kind aan huis bij de grootten in de jazz - ze is momenteel, met haar vijftien jaar, de jongste journaliste die voor de All About Jazz site schrijft. Ik vind het voor Mikayla dan ook leuk haar blog nog een keer te kunnen plaatsen: oorspronkelijk gepubliceerd op 12 november 2007.
IK WERD, LIEFKOZEND, EEN JAZZNERD GENOEMD - op herhaling
Mr. Rollins, When I started playing the sax, I just wanted to play music. But when I heard your music, I wanted to play jazz. (Meneer Rollins, toen ik begon met sax spelen wilde ik muziek maken; toen ik u had gehoord wilde ik jazz spelen.)
Twee maanden geleden maakte ik een bijdrage over het concert dat Sonny Rollins op 18 september 2007 gaf in Carnegie Hall, New York City, ter herinnering aan het feit dat hij 50 jaar geleden voor het eerst optrad in die zaal. Dankzij één van de trouwe lezers van deze web log, Michael C. Gilbreath uit Scottsdale, Arizona kon ik in een volgende bijdrage een aantal foto's laten zien van de receptie, voorafgaand aan het concert. De foto's zijn gemaakt door Michael tijdens zijn bezoek aan die informele bijeenkomst waar veel prominente jazzartiesten te zien waren, samen met zijn twee kleindochters Briana ( 12 jaar oud) en Mikayla ( 14 jaar oud). Beide meisjes zijn grote bewonderaars van de muziek van Sonny Rollins.

Mikayla, de oudste, bespeelt sinds twee jaar de altsax. Ze raakte geboeid door de jazzmuziek, dankzij de wekelijkse muzieklessen op school waar ze moesten luisteren naar muziek van Miles Davis, Charlie Parker en Sonny Rollins. I decided in the 7th grade to join my school's jazz band. Within a few months I had switched from clarinet to alto saxophone and discovered that I really enjoyed playing music ( Ik besloot in de eerste van de Middelbare School (7th grade) lid te worden van de Jazz Band van de school. Binnen een paar maanden was ik overgestapt van klarinet naar altsax en had ik ontdekt dat ik muziekmaken erg leuk vond), schrijft ze in één van eerste artikelen, getiteld Why Should I Choose Anything Else? ( Waarom zou ik iets anders kiezen?) gepubliceerd in het kwartaalblad Jazz Notes van de JJA ( Jazz Journalist Association). Ze is het jongste lid van deze club en ze hoopt later jazz journaliste te worden. Haar volgende artikel is een interview met niemand minder dan Dr. Lonnie Smith, de bekende Hammond organist met de tulband. De andere studenten in de jazz band noemen me liefkozend Jazz Nerd en dat vind ik een compliment, voegt ze ook nog toe in haar autobiografische artikel. Ik kan een fragment laten zien van een optreden van deze Deer Valley High School Performance Jazz Ensemble tijdens een concert in September 2007. Je herkent Mikayla op de altsax aan haar lengte. Ze spelen het nummer So What van Miles Davis.

Is het niet geweldig dat een groep jongelui van 14 tot 19 jaar oud dit soort muziek maakt en er duidelijk veel plezier aan beleeft? Fantastisch toch? Met deze band zal Mikayla op vrijdag 16 november spelen tijdens de 29ste jaarlijkse Western International Band Clinic in Seattle, Washington, dus als je in de buurt bent ..........
Eén van de hoogtepunten in haar nog jonge jazzcarriere was een ontmoeting met haar idool Sonny Rollins. Na afloop van een concert van Sonny Rollins in Scotsdale, Arizona, werd ze, samen met haar zus Briana en twee andere jonge saxspelers Michael en Jeremy aan hem voorgesteld. Deze ontmoeting is gefilmd en opgenomen in de podcast van Sonny Rollins zelf. In deze gefilmde impressie worden de vier jongelui geinterviewd over hun passie voor de jazz in het algemeen en die voor Sonny Rollins in het bijzonder. Sonny babbelt er tussendoor met de jonge fans en geeft ze adviezen: First learn the tune by head, the chorusses and the melody and so and then play it with your friends, just play it .... don't think too much - let it happen ! (Zorg er eerst voor dat je een nummer goed kan spelen, de melodie, de coupletten en speelt het dan met je vrienden, alleen maar spelen, niet te veel denken. Laat het maar gebeuren !! )

Is het niet opmerkelijk dat zo'n jong meisje, nog maar 14 jaar oud, die nog maar net twee jaar sax speelt, al zo goed muziek maakt? Wordt ze later de Amerikaanse Candy Dulfer? Er zullen maar weinig saxofonisten van die leeftijd zijn, die kunnen zeggen, dat de grote Sonny Rollins van hun spel heeft gezegd dat ze talent hebben. Bravo, very nice! She's got talent .... be proud. ( Bravo, erg goed. Ze heeft talent .. wees daar maar trots op)
Ik vind het leuk om deze bijdrage over Mikayla Gilbreath, deze enthousiaste en ambitieuze jonge saxofoonspeler, afteronden met een filmfragment, waarop haar eerste saxsolo is vastgelegd in het nummer Song For My Father. Alleen al waard om te bekijken hoe blij en opgelucht ze is na afloop.

Ik wens haar een geweldige toekomst als jazz-journaliste, want dat wil ze graag. My aim is to become a jazz journalist, so I'll have a job that allows me to focus upon the two things I love the most - jazz and journalism. ( Mijn doel is om jazzjournaliste te worden, want dan kan ik me richten op die twee dingen, die ik erg leuk vind; jazz en journalistiek.) Ik hoop voor haar dat die droom uitkomt !!

De volgende vijf bloglinken werden me eveneens gestuurd, maar vielen buiten het lot.
Brew Moore Out of the Inkwell Piet Kuiters, een echte Amsterdammer-1 Coleman Hawkins en Huize Poll 1958: Jazz From Carnegie Hall

Keep swinging

Hans Koert
keepswinging@live.nl

Josephine Baker in Ghent: an unexpected meeting

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM almost 1000
START: To the latest blog Naar de laatste blog
( Naar de Nederlands-Vlaamse vertaling.)
996:
This is one of the most favorite blogs of the almost 1000th Keep Swinging blogs, selected by Georg. Being an expert in the Hot Club Jazz Music as played by musicians like Django Reinhardt, he sent me the link of this contribution in which I described our unexpected meeting in Ghent - Belgium last summer with Josephine Baker. Thanks Georg, who lives in the eastern part of The Netherlands, for this special item, which was published on the 20th of August 2008 as Josephine Baker in Ghent - an unexpected meeting
JOSEPHINE BAKER - AN UNEXPECTED MEETING - a reprise
A week ago we visited the city of Ghent in the north- western part of Belgium, just across the Dutch - Belgian borders. We visited the historical centre with the St. Bavo's Cathedral of course, and made a city tour by feet like real tourists. Near the so-called Gravensteen, the Castle of the Counts, we found a small restaurant, named The House of Eliott. We were surprised by the display window which contained photos and objects from the 1920s. The object that tracked all attention was a doll with a banana costume. Banana-clad Josephine Baker dolls were sold by the thousands in the streets and the Bois de Boulogne during the 1920s in Paris. Most of the photo's an objects were dedicated to Josephine Baker.

Josephine Baker, born in St. Louis Missouri (USA) June 1906, passed away April 1975 after a turbulent life. She was a dancer and entertainer, night club star and after the Second World War she became known for her 12 adopted children of various nationalities. But above all - she was the symbol for the 1920s Roaring Twenties in Paris ....For me, Josephine Baker, was one of the close friends of Oscar Alemán, who played in her revue orchestra, The Baker Boys during the 1930s in Paris.
Josephine Baker, who needed early 1930s a guitar player for her band had heard Oscar Aleman playing in Les Loups, a Hawaiian guitar duo with Gaston Bueno Lobo and Oscar Alemán, both Argentine born musicians, who formed a duo which became part of the Harry Fleming revue that travelled through Europe. Oscar Alemán became part of the Baker Boys and went on tour across Europe during the 1930s. When famous band leaders, like Duke Ellington wanted to have Oscar in their bands, Josephine must have answered: Where do I find a guy that sings in Spanish, French, Portuguese, Italian; that can dance, is black and touch guitar, cavaquinho, pandeiro, bass, drums and that besides: he is a good person and now you want to take it from me? It is said that Josephine liked Oscar, because she could speak Spanish to him, and, although Oscar couldn't read any music, he even became, late 1930s, the leader of the Baker's Boys.

It is strange, that in most biographies about Josephine Baker's life ( and there are a lot of publication about her), there is but few information about Oscar Aleman. Naked at the Feast by Lynn Haney has no entry at all ..... and in The Josephine Baker Story by Ean Wood it has only one entry of 5 lines. When I once asked Ean Wood why he had only one entry he said; Well that's all I have ... mind you're the expert !!

Oscar Aleman in Josephine Baker's revue. Oscar is the man next to Josephine with the guitar.
Isn't it great to walk along the historical inner city of Ghent, searching for interesting shops with secondhand books or records ( I didn't find one last week !!) and find this very nice restaurant? On Wednesday the restaurant was closed, but the design inside looks great, according to its informative website. And the food must be great too if you have such a good taste in music - I suppose !!

Hans Koert - keepswinging@live.nl


These are some other selected Keep Swinging links sent to me, but were eliminated by the dices .....

Arturo Sandoval-Havana 1986 Jingle Bells Bola Sete Bill Tapia - The Duke of Uke Jon Seiger

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM bijna 1000
Nederlands-Vlaams ( To the English translation )
996:

Dit is één van de favoriete linken gekozen uit de bijna 1000 Keep Swinging blogs, me toegestuurd door Georg, uit het oosten van ons land. Aangezien hij een goot kenner en liefhebber is van de muziek van Django Reinhardt viel zijn keus op de blog over Josephine Baker, waarmee Oscar Aleman, die andere begaafde gitarist, in de jaren dertig in Europa speelde. Deze onverwachte ontmoeting vond plaats in de zomer van 2008 in Gent in België. Bedankt Georg voor jouw keus, die als Josephine Baker in Gent - een onverwachte ontmoeting gepubliceerd werd op 21 augustus 2008
JOSEPHINE BAKER: EEN ONVERWACHTE ONTMOETING - op herhaling
Een week geleden bezochten we de Vlaamse stad Gent, net over de gren met België. Uiteraard bezochten we het historische centrum met de St. Baafs kathedraal, aanbaden Het Lam God's en maakten een stadswandeling; als echte toeristen. Vlak bij Het Gravensteen, het Middeleeuwse kasteel midden in de stad, vonden we een klein restaurant, The House of Eliott geheten. We werden verrast door de etalage, die foto's en voorwerpen bevatte uit de jaren twintig van de vorige eeuw. Het meest in het oog lopend was een pop met een bananenrokje aan. Deze Josephine Baker-met-bananenrokje-poppen werden in de jaren twintig in Parijs op staat en in het Bois de Boulogne met duizenden verkocht. De meeste voorwerpen en foto's in de etalage hadden te maken met Josephine Baker.

Josephine Baker, geboren in St. Louis Missouri (USA) in juni 1906, overleed april 1975, na een turbulent leven. Ze was danseres en entertainer, nachtclubzangeres en na de Tweede Wereldoorlog werd ze bekend door het adopteren van 12 kinderen uit verschillende landen. Maar ze bleef vooral het symbool van het decadente leven van het Parijs van voor de oorlog.

Voor mij is Josephine Baker de vrouw, die Oscar Alemán de kans heeft gegeven bekendheid te krijgen in Europa. Hij werd een goede vriend van haar en speelde in haar begeleidingsorkest. Begin jaren dertig wilde Josephine Baker een gitarist voor haar begeleidingsorkest, The Baker Boys en haar oog viel op Oscar Aleman, de jonge gitarist van het duo Les Loups, waarin Oscar Aleman een duo vormde met hawaiian gitarist Gaston Bueno Lobo. Beide waren vanuit Argentinië met het revuegezelschap van Harry Fleming naar Europa gekomen en hadden o.a. in Parijs gespeeld. Oscar reisde met The Baker Boys door heel Europa en Noord Afrika en maakte naam in de Parijse jazzscene.
Als bekende bandleiders Oscar Aleman hoorden spelen, wilden ze hem graag in hun band opnemen, zoals Duke Ellington. Josephine wist daar steeds een stokje voor te steken: Where do I find a guy that sings in Spanish, French, Portuguese, Italian; who can dance, is black and touch guitar, cavaquinho, pandeiro, bass, drums and that besides he is a good person. ( = Waar vind ik iemand, die zingt in het Spaans, Frans, Portugees en Italiaans; die kan dansen, zwart is en gitaar speelt, cavaquinho, pandero, bas en slagwerk en bovendien nog erg aardig is ook?) and now you want to take it from me? (= en die wil je van me afpakken?).
Er wordt beweerd dat Josephine en Oscar het samen goed konden vinden, mede omdat ze Spaans met hem kon praten. En natuurlijk bewonderde ze hem om zijn muzikaliteit, wat hem zelfs het muzikale leiderschap van de Baker Boys opleverde, zelfs al kon hij geen noot lezen. Het is vreemd dat in de meeste Josephine Baker biografieën ( en er zijn er wat verschenen ... ! ) Oscar Aleman's naam bijna helemaal ontbreekt. Naked at the Feast door Lynn Haney noemt Oscar Aleman helemaal niet en in The Josephine Baker Story van Ean Wood vind je hem op één pagina in welgeteld vijf regels opgevoerd. Toen ik daar Ean Wood op aansprak zei hij me: I don't know anything about him. Mind .. you're the expert !!) ( = Ik weet weinig van hem. Bedenkt dat jij de kenner bent !!)

Oscar Aleman, de man met gitaar, naast Josephine Baker in één van haar revue's
Ik vond het bijzonder om midden in het historische centrum van Gent plotseling oog-in-oog te staan met Josephine Baker ..... en nog wel in een restaurant, dat helemaal ingericht is in de stijl van de jaren twintig. Helaas was het restaurant dicht op woensdag, maar op hun website vind je een mooi zicht op hun prachtig ontworpen interieur. En iemand met zo'n goede smaak moet zeker goed kunnen koken !!

Hans Koert - keepswinging@live.nl

De volgende vijf bloglinken werden me eveneens gestuurd, maar vielen buiten het lot.
Arturo Sandoval - Havana 1986 Jingle Bells Bola Sete Bill Tapia - The Duke of Uke Jon Seiger

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Music On The Antarctic

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM almost 1000
START: To the latest blog Naar de laatste blog

( Naar de Nederlands-Vlaamse vertaling.)

995:

This is one of the most favorite blogs of the almost 1000th Keep Swinging blogs selected by Jeffrey. He was fascinated by the article I wrote about the rare Goodson records, that were specially made for the 1929 BANZARE (= The British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition.). The information was sent to me by Sally Douglas, the daughter of one of the members of the expedition. Thanks Jeffrey ( I don't know where you're from) for your most popular blog - first published the 20th of July 2008 as Music on the Antarctic.

MUSIC ON THE ANTARCTIC - a reprise

A few weeks ago I was contacted by Sally Douglas from Australia who sent me a message: My father was a member of the BANZARE and I have 3 Goodson records - each seems to have one song per side - three of the songs are "Let's Pretend", "Girl Friend" and the "French Song". She is the daughter of Eric Douglas, pilot-officer from the Royal Australian Airforce and one of the members of the so-called BANZAR-expedition, the British-Australian-New Zealand Antarctic Research Expedition of 1929 - 1931 The leader of this expedition was sir Douglas Mawson, who also took part on previous expedition, like the Australian Antarctic Expedition of 1910.

Eric Douglas, one of the pilots of the Gipsy Moth airplanes ( photo National Library of Australia)

Sally told me that she had three Goodson Records that had been from her father. Goodson Records are white flexible records, unbreakable, pliable and, non-flammable, due to the material it was made of: Rhodoid. These white colored records where very suitable for advertisement prints as these records had no paper label around the spindle-hole like other 78rpm records, but a complete printable surface, including the groove.

The Discovery with autographs after it returned safely March 1931 ( National Library of Australia)

The three Goodson Records in Sally Douglas' archive were made specially for this expedition. On the record it says: "Presented to the MAWSON ANTARCTIC EXPEDITION 1929" and has a picture of the three masted ship "The Discovery". It seems to me that these three Goodson Records were unique records - probably the only known copies that were aboard the ship.

Eric Douglas mentions the gramophone in one of his letters. (Sally Douglas archive)

The three Goodson Records all have the same text and pictures on its surface, but each one has a different tune: "Let's Pretend", "Girl Friend" and the "French Song". Arthur Badrock, discographer and compiler of the Goodson Record Discography don't mentions these three titles, but another one for this record: Oh You Have No Idea by the Southern Melody Serenaders (A Fred Hall studio band), which could mean that there have been more then three unique copies aboard.

Photo of the men resting and smoking aboard the ship with the HMV gramophone at the right. Eric Douglas could be the man on the bed on the left,smoking a pipe. (photo National Library of Australia)

On the ship was, of course, also a HMV wind-up gramophone to play these records. We don't know if other records where taken along, but pictures suggest "black" records, which could mean that also shellack records were on the ship, or "black" flexible records, like Filmophones - fact is that Goodson Records were available and they are featherweight, pliable and unbreakable, as was labeled on the record, very suitable for such an expedition. The fact they survived the expedition proves this.

One of the Goodson records (collection Sally Douglas)

In the log Eric Douglas tells about it and on the 6th of January 1931, the day after they proclaimed parts of Antarctic, Territory of King George V land and its extension under the name of Oates land, situated between Longitudes 142 and 162 east of Greenwich and between Latitudes 66 South and the South Pole. The cermony took place at noon and the flag was hoisted by the Skipper after the Proclamation was read out by Sir Douglas. After three cheers were given, the Ceremony was completed.

Sir Douglas Mawson, leader of the expedition ( photo Parliament House Canberra exhibition)

Later that day they visited a rookery of Adelie pinguins nearby and Eric Douglas writes about that: We brought along a portable H.M.V. gramophone and played it to the Penguins in a nearby rookery, they did not appreciate good music, but kept picking at the instrument in their anger.

Eric Douglas plays his music for the pinguins at Adelie Land (Cape Dennison - Commonwealth Bay 5th of January 1931) (National Library of Australia)

Isn't that great? Thanks Sally for sharing the photos of these unique and very rare Goodson Records and the photos of your father's archive. It is really amazing to learn that after so many years these relics of this expedition can be shared with the readers of this blog.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

These are some other selected Keep Swinging links sent to me, but were eliminated by the dices .....

The Three Giants Craig Ventresco Art Van Damme (88) Al Gallodoro Whistling Rufus

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM bijna 1000

NEDERLANDS-VLAAMS ( To the English translation )

995:

Dit is één van de favoriete linken gekozen uit de bijna 1000 Keep Swinging blogs, me toegestuurd door Jeffrey. Hij was geboeid ( ik ook !), door het verhaal over de flexibele, onbreekbare Goodson gramofoonplaten, die speciaal gemaakt waren en meegestuurd werden met de BANZARE (= De British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition) in 1929. De informatie had ik gekregen van Sally Douglas, de dochter van één van de leden van de expeditie. Bedankt Jeffrey ( al weet ik niet waar je vandaan komt) voor jouw meest populaire link, voor het eerst gepubliceerd op 21 juli 2008 als Muziek op de Zuidpool.

MUZIEK OP DE ZUIDPOOL - op herhaling

Een paar weken geleden nam Sally Douglas uit Australië contact met me op met de mededeling: My father was a member of the BANZARE and I have 3 Goodson records - each seems to have one song per side - three of the songs are "Let's Pretend", "Girl Friend" and the "French Song" (= Mijn vader was lid van de BANZARE (= British-Australian-New Zealand Antarctic Research Expedition ) en ik heb drie Goodson platen met één nummer per kant met titels als "Let's Pretend", "Girl Friend" en de "French Song". Haar vader was pilot-officer Eric Douglas van de Royal Australian Airforce (= Koninklijke Australische Luchtmacht) en één van de leden van de eerder genoemde expeditie naar de Zuidpool ondernomen tusen 1929 en 1931. De leider van deze expeditie was sir Douglas Mawson, die ook al eerder deelnam aan een Zuidpoolexpeditie, namelijk die van 1910, genaamd: Australian Antarctic Expedition.

Eric Douglas, één van de piloten op de Gipsy Moth vliegtuigen.( foto National Library of Australia)

Sally vertelde me dat de drie Goodson platen van haar vader geweest waren. Goodson platen zijn witte flexibele platen, onbreekbaar, buigbaar en, later, ook onbrandbaar toen ze gemaakt werden van Rhodoid. Deze witgekleurde platen waren uitermate geschikt om bedrukt te worden, aangezien ze niet, zoals gewone 78-toeren platen een papieren label rond het middengat hadden, maar bestond uit een compleet bedrukbaar oppervlak, inclusief de groef.

The Discovery met handtekeningen, nadat ze veilig teruggekomen waren in maart 1931 ( Foto National Library of Australia)

De drie Goodson Records die Sally Douglas noemt zijn hoogstwaarschijnlijk speciaal voor deze expeditie gemaakt. Op de plaat staat gedrukt: Presented to the MAWSON ANTARCTIC EXPEDITION 1929 (= Aangeboden aan de Zuidpoolexpeditie van 1929 van Mawson) en heeft een foto van de driemaster "The Discovery". Het lijkt er op dat deze drie Goodson platen uniek zijn en nooit in de handel geweest; goed mogelijk dat dit de enige drie exemplaren zijn, die aan boord waren van The Discovery.

Eric Douglas noemt de gramofoon in één van zijn brieven. (Sally Douglas archive)

De drie Goodson Records hebben alle drie dezelfde foto en tekst gedrukt op het oppervlak, maar hebben verschillende titels: "Let's Pretend", "Girl Friend" en de "French Song". Arthur Badrock, discograaf en samensteller van de Goodson Record Discography noemt deze drie titels niet, maar alleen één met de titel: Oh You Have No Idea gespeeld door een band die zich verschuilt achter het pseudoniem The Southern Melody Serenaders (een Fred Hall studio-orkest), wat zou kunnen betekenen dat er nog meer exemplaren aan boord waren behalve deze drie.

Foto van de mannen rustend en rokend, met rechts de HMV slingergramofoon. Eric Douglas is de man met pijp linksboven op het bed. (photo National Library of Australia)

Op het schip was, natuurlijk zou ik bijna zeggen, een HMV slingergramofoon om deze Goodson platen af te spelen. We weten niet of er ook andere, breekbare schellakplaten mee op reis gegaan zijn. De foto's van de gramofoon, die ons overgeleverd zijn lijken een "zwarte" plaat te bevatten, hetgeen op een "gewone" breekbare plaat kan wijzen, maar ook een flexibele plaat geweest kan zijn, zoals bijvoorbeeld een Filmophone, die ook in het zwart gemaakt werden; feit is dat deze Goodsonplaten ideaal waren voor een reis onder extreme omstandigheden, aangezien ze featherweight, pliable and unbreakable ( = vederlicht, buigbaar en onbreekbaar) waren, zoals op het label staat. Het feit dat ze de barre tocht overleefd hebben, bewijst dit.

Eén van de drie Goodson records (collectiie Sally Douglas)

In het logboek schrijft Eric Douglas op 6 januari 1931 wat de dag ervoor plaats vond, namelijk op de dag, waarin delen van de Zuidpool opgeeist waren door Koning George V van Engeland. Het ging over een uitbreiding van het gebied dat genoemd was naar de koning, King George V land. Die uitbreidingen omvatten Oates land, gelegen tussen de 142 en 162 meridiaan oostelijk van Greenwich en tussen de 66ste breedtelijn en de Zuidpool, waarbij inbegrepen de Curzon Archipelago, May Archipelago, Dixon Island, Mackeller Islets en Hodgeman Islands. De plechtigheid had plaatsgevonden op 5 januari 1931 om twaalf uur precies, waarbij de vlag gehesen werd door de schipper en de proclamatie werd voorgelezen door Sir Douglas. Hierna klonk een driewerf hoera en de ceremonie werd afgesloten.

Sir Douglas Mawson, leider van de expeditie ( foto van de tentoonstelling in het Parliament House Canberra )

Later op diezelfde dag bezochten ze een kolonie Adelie pinguins en Eric Douglas schrijft hierover in zijn logboek: We brought along a portable H.M.V. gramophone and played it to the Penguins in a nearby rookery, they did not appreciate good music, but kept picking at the instrument in their anger. (= We hadden een HMV slingergramofoon meegenomen en speelden die voor de pinguins in de vlakbij gelegen kolonie. Ze hielden echter niet van goede muziek en pikten steeds naar de gramofoon in hun boosheid.)

Eric Douglas speelt muziek voor de pinguins op Adelie Land (Cape Dennison - Commonwealth Bay 5 januari 1931) (foto National Library of Australia)

Is dat niet grappig? Sally bezat nog wat foto's van de expeditie en ook in de Nationale Bibiliotheek van Australië zijn nog foto's van deze expeditie, waarbij de mannen met de gramofoon afgebeeld zijn. Zo kan een "saaie" 78-toerenplaat toch nog een boeiend stukje geschiedenis opleveren. Bedankt Sally voor deze foto's uit je vaders archief en voor de informatie over de drie Goodson platen. Het is verbazend, dat, na zoveel jaren, dit verhaal nu doorgegeven kan worden.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

De volgende vijf bloglinken werden me eveneens gestuurd, maar vielen buiten het lot.

Drie Kanjers Craig Ventresco Art van Damme (88) Al Gallodoro Whistling Rufus

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

North State House Orchestra

START: To the latest blog Naar de laatste blog
ENGLISH: ( Naar het Nederlands-Vlaamse deel met een karaoke-instrument uit het begin van de XXste eeuw: de pianola.)

RITA REYS met het NORTH STATE huisorkest ...

In the 1960s advertisement agencies found a new way to contact households by sending tiny plastic records to introduce new products or services. These records were very light and thin because it was sent by snailmail. These soundies were called in The Netherlands Klankdrukken, which means to the letter "Sound prints"; these records were made by the English Sound for Industry or our own Dutch Sonopresse, based in Rotterdam. North State, a well known brand for cigarettes, tried to tempt mankind to smoke their cigarettes by informing clients to a new kind of package. On the free record well known vocalist Rita Reys, still active, although her ripe age, labeled in those days as Europe's First Lady of Jazz, sings with the North State Huisorkest ( = house orchestra), which was, no doubt about that, the Dutch Swing College Band as its name and picture was on the cover too.

Deze plaat is uitgegeven op de dag dat North State in Nederland in de nieuwe internationale verpakking verkrijgbaar werd gesteld. (= This record was published on the day North State introduces its new international package ). Wij hopen dat deze plaat u evenveel genoegen zal schenken als North State, de zachte geurige Amerikaan. (= We hope you will enjoy this record as much as you like our north State igarette - smooth and fragant American tabacco cigarettes)
During the 1960s promoting cigarettes and the smoking of it, was still accepted. Jazz music and jazz clubs were associated with the smoke of cigarettes, with a heavenly perspiring trumpet player playing a hot solo with a cigarette between his fingers and his eyes closed, concentrated, with the smoke in his eyes. Smoke Get's In Your Eyes was a hit in that kind of clubs. Jazz was not only associated with cigarette smoking, but also with alcohol and drugs, hookers and gamblers; without all those temptations, born in the cities of Sodom and Gomorra ( or New Orleans' Storyville if you like) you could never enjoy Jazz music - you couldn't survive a jazz concert without it- it suggested. Do you remember the cartoon short: Tin Pan Alley Cats? Or my contribution Ain't Misbehavin', about my first introduction to the Fats Waller soundies.

Rita Reys in Middelburg ( May 2008) ( photo courtesy: Hans Koert)

In this Keep Swinging blog I wrote about those soundies - klankdrukken - in previous blogs, like the one simply labeled: Soundsheets. The four tunes on this tiny record were all recorded in The Hague on the last day of July 1963 and are to be found on the well known Philips album: Rita Reys and the Dutch Swing College Band: Jazz Sir That's Our Baby ( Philips 433284PE) (mind the play upon words in the title of the record). The Dutch Swing College Band featured in those days Ray Kaart on trumpet, Dick Kaart on trombone, Peter Schilperoort on the clarinet, Arie Ligthart on banjo and guitar, Bob van Oven on bass and Lu Ssanet ( real name Louis de Lussanet ) on drums. Rita Reys, of course, is doing the vocals. I found a fragment of her singing After You've Gone with the Dutch Swing College Band:

Thanks Frits pointing me to this record.

Hans Koert - keepswinging@live.

994

The die is cast: In the run-up to the 1000th blog, visitors of the blog could send me the name of their most favorite blog out of the almost 1000 posted in the past two years and nine months. Five contributions haver been drawn by lot and will be re-published the next five days. The one who sent me the link for the final winning contributions, receives the CD. Tomorrow the first selected contribution.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

'TAIN'T NO SIN ( To Dance Around In Your Bones)

Words by Walter Donaldson - Music by Edgar Leslie (1929)

played on a Clarendon Player Piano from ca 1901

Vandaag terug in de tijd ... ver terug. Een nummer gecomponeerd eind jaren twintig en gespeeld op een zogenaamde pianola, een kruising tussen een piano en een "draaiorgel". Een wat vreemde omschrijving geef ik toe, maar m.b.v. rollen kon men in het begin van de XXste eeuw de piano muziek laten maken, zonder dat men zelf de kunst van het pianospelen onder de knie moest hebben. Deze instrumenten waren toen erg populair en veertig jaar geleden droomde ik al ooit zo'n instrument te bezitten. 't Is er nooit van gekomen.

Ik herinner me, dat een jaar geleden tijdens een rommelmarkt in Nisse, een klein dorpje in de Zak van Zuid Beveland, er zo'n pianola bij opbod verkocht werd. Ik heb geen idee of het ding nog werkte en hoe hij klonk en ik heb ook niet afgewacht wat het ding uiteindelijk opgebracht heeft. Bovendien kan ik wel thuis komen met een paar oude boeken of platen ( of met de zoveelste gramofoon die-het-nog-doet ...), maar moeilijk met een 400 kg. wegende ruimteverslindende pianola in de kofferbak (!).
Luister hoe zo'n pianola klonk en als je wilt kun je zachtjes meezingen - de tekst staat hieronder.

Verse:
Danc -ing may do this and that, And help you take off lots of fat
But I'm no friend of danc -ing when it's hot!
So if you are a danc -ing fool, Who loves to dance but can't keep cool
Bear in mind the i -dea that I've got.

Chorus:
When it gets too hot for com -fort, And you can't get ice -cream cones,
'Tain't No Sin, to take off your skin, and dance a -round in your bones.
When the laz -y syn -co -pa -tion of the mus -ic soft -ly moans,
'Tain't No Sin, to take off your skin, and dance a -round in your bones.
The Pol -ar Bears are -n't green up in Green -land, They've got the right i -dea.
They think it's great to re -frig -er -ate while we all cre -mate down here.
Just be like those Bam -boo Ba -bies, In the South Sea trop -ic zones,
'Tain't No Sin to take off your skin, And dance a -round in your bones.

Pure karaoke avant la lettre ........
Hans Koert - keepswinging@live.nl

994

De teerling is geworpen. In de aanloop naar de 1000ste blog konden bezoekers van de site hun favoriete blog kiezen uit de bijna 1000 die in de afgelopen twee jaar verschenen. Er zijn vijf bijdragen uitgeloot en die worden de komende dagen nog een keer geplaatst. De volgorde is bepaald door het lot; de inbrenger van de bijdrage die het laatst geplaatst wordt krijgt de beloofde CD. Nog even spannend dus. Morgen de eerste bijdrage in de herhaling.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Louis en Francois Moutin: een jazztweeling

Wat is jouw favoriet? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
BLOG: To the latest blog Naar de laatste blog
NEDERLANDS - VLAAMS( To the English section to commemorate the fact that Clancy Hayes was born 100 years ago.)
LOUIS en FRANCOIS MOUTIN: Een Jazztweeling

Een paar maanden geleden stuitte ik op een laaggeprijsde dubbel-CD van de Franse broers Louis & Francois Moutin met stripverhaal in een opvallende verpakking uitgebracht op het label BD Jazz.
Deze serie 2CD valt op door hun afwijkend formaat, dat eerder aan een ingebonden boekje doet denken, dan aan een dubbel CD. De serie bevat voornamelijk portretten van Amerikaanse jazzzlegenden zoals Count Basie, Glenn Miller of Erroll Garner om er maar eens een paar te noemen - niet interessant voor de gemiddelde lezer van dit blog, maar die ene met Louis en Francois Moutin paste eigenlijk niet in deze serie van 34 sets; vandaar dat ik hem meegenomen heb.

Het boekje bevat een stripverhaal, een bande dessinée in het Frans, met het verhaal van hun carriere in de muziek. Je vindt er het verhaal hoe kleine Louis, samen met ouders en zijn broer Francois, bij een concert van Memphis Slim in Les Trois Maillets in Le Quartier Saint Michel in Paris, het ritme meetikt op de tafel, wat Memphis Slim tot de legendarische profetische woorden doet verleiden: Hey young fellow! You're a drummer ( = Hé, jonge man - jij bent een drummer!). En hoe ze tijdens een concert op de technische hogeschool, l'Écoles d' Ingénieurs ( zowel Francois als Louis studeerden werktuigbouwkunde), een concert bijwoonden van de Franse pianist Jean-Michel Pilc; verder komt in het verhaal hun optredens met Martial Solal aan bod en andere jazzmusici en uiteraard ook de oprichting van het Moutin Reunion Quartet.

Francois Moutin en Martial Solal ( Northsea Jazzfestival - Rotterdam (juli 2007) ( foto Hans Koert)

Louis & Francois Moutin - broers - tweelingen zelfs - nog steeds actief met hun Moutin Reunion Quartet en talloze concerten met andere jazzmusici zijn in deze BD Jazz serie; wat mij betreft, twee vreemde eenden in de bijt. Louis Moutin is slagwerker. Geboren in Parijs op 24 december 1961, op dezelfde dag als zijn broer, genoot als kind van de platenverzameling van zijn ouders, ging piano spelen, maar verwisselde die als jong volwassene voor het drumstel. Hij begon zijn carriere bij het Machado Trio, voordat hij met zijn tweelingbroer ging optreden en samen met hem Het Mouton Reunion Quartet oprichtte. Francois begon zijn carriere als bassist in het trio van Martial Solal, voordat hij met musici als Richie Beirac, James Hurt, Frank Wess en Jeff Tain Watts optrad, om er maar een paar te noemen. Tien jaar geleden landde ook hij in het Moutin Reunion Quartet. Tien jaar later bestaat dit Moutin Reunion Quartet nog steeds, heeft vier albums gemaakt en in honderden concerten opgetreden. Twee van hun platen vind je in deze uitgave: Power Tree ( uitgebracht in 2002 - opgenomen twee jaar daarvoor) en Red Moon ( opgenomen en uitgebracht in 2003) zijn beide met dit Moutin Reunion Quartet, waarin Francois Moutin op bas - Louis Moutin op slagwerk - Babtiste Trotignon aan de piano en Sylvain Beuf op tenor- en sopraansax ( op de Power Tree CD) en Rick Margitza sax op het Red Moon album.

De muziek op beide CD's is buitengewoon - het is een genoegen om naar deze ervaren muzikanten te luisteren. De meeste nummers zijn van hun beider hand, zoals Toutes Directions en Africa of door één van de broers afzonderlijk: Jazz Married, Elle Aime en A Bâtons Rompus van Louis Moutin en Flying Bridge, Apollo 13th en Soraya van de hand van Francois. Het afgelopen jaar speelden ze zo'n 50 concerten, voornamelijk in Frankrijk en de Verenigde Staten. Gisteravond stond Francois Moutin gepland bij een optreden van het Rudresh Mahanthappa Quartet in het 't Schuttershofcafé in Middelburg, maar er was gisteren nog wat onzekerheid of hij er bij zou kunnen zijn. Ik kwam er pas later achter dat ik Francois Moutin heb horen spelen tijdens het schitterende Jean-Michel Pilc concert in de Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen, in februari 2002, samen met Ari Hoenig op slagwerk en Francois Moutin op bas. Ik herinner me alleen nog van dit optreden de buitengewone techniek, de verrassende harmonieën en ritmen van Jean-Michel Pilc en ik luister dan ook nog graag naar hun prachtige album: Welcome Home.

Vorig jaar zag ik de beide broers terug tijdens het North Sea Jazzfestival in Rotterdam op 15 juli 2007 in de Darling Zaal, waar ze Martial Solal en Lee Konitz begeleidden. Ik schreef over dit wat tegenvallende concert in een eerdere bijdrage.

Een mooi budgetalbum met schitterende jazz, dat je maar eens te pakken moet zien te krijgen.

Hans koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000

Binnen nu en een weekje, bereikt deze dagelijkse Keep Swinging blog haar 1000ste bijdrage. Stuur me de titel van jouw favoriete blog en win een Lonehill Jazz CD heruitgave van een paar mooie Frank Rosolino platen uit de jaren vijftig. Als je dat nog niet gedaan hebt - weet dat deze week je laatste kans is. Kies jouw favoriete bijdrage gekozen uit de 994 voorgangers en stuur mij de titel of link toe: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

What's your favorite? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
ENGLISH ( Naar het Nederlands-Vlaamse deel met daarin een kennismaking met een Franse muzikale jazztweeling - Louis en Francois Moutin.)

CLANCEY HAYES ( 1908 - 1972)

Today we commemorate the fact that on the 14th of November 1908, Clancy Hayes, nicknamed the Swinging Minstrel, was born in Caney Kansas. (USA)
He would have become 100 years today, if he had been still around. He was a banjo player, but also a gifted vocalist in the Frisco Jazz style.

Bob Scobey's Frisco Band: f.l.t.r.: George Probert - Dick Lammi - Jack Buck - Bob Scobey - Fred Higuera - Wally Rose and Clancy Hayes ( 1953) ( photo courstesy David Polos)

He started as a vaudeville artist during the 1920s, but he was best remembered as the banjo player and vocalist of the Lu Watter's Yerba Buena Jazz Band and, after Bob Scobey left the group and founded his famous Frisco Band. Clancy Hayes became a member until 1959, when he started a solo career. He is to be heard on numerous LPs by the Scobey band from that period.

Part of the cover of the Good Time Jazz LP Bob Scobey's Frisco Band - The Scobey Story volume 2

He passed away March 1972.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
This daily Keep Swinging blog will reach its 1000th contribution within a week. To celebrate this I love to repost some old interesting and favorite blogs. Please inform me what your favorite contribution is. I love to give a great Frank Rosolino album released by Lonehill Jazz to one of you, so please, send me your favorite. I you haven't done it - do it today. This week's your last chance. Send it to: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Louis and Francois Moutin: deux musiciens d' exception

What's your favorite? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
START: To the latest blog Naar de laatste blog
ENGLISH: ( Naar het Nederlands-Vlaamse deel met een jonge, Belgische jazzzangeres met een groot talent.)

LOUIS & FRANCOIS MOUTIN: TWO GREAT MUSICIANS

A few month ago I found a budget 2CD set in an remarkable cover by the French brothers Louis & Francois Moutin.

This 2CD doesn't acutally look like a 2CD set, but seems to be a bound booklet. The series of BD Jazz contains legendary American jazz musicians like Count Basie, Glenn Miller or Erroll Garner - all more of the same - not interesting for the most of us, but there was one album that fascinated me: Louis & Francois Moutin. Those names didn't fit into the list of 34 editions, so I bought myself a copy of these artists.

The booklet also contains a comic strip, a bande dessinée in French, with the story of their career; stories like how little Louis, joining a concert with his brother and parents in Les Trois Maillets in Le Quartier Saint Michel in Paris, was tapping the rhythm on the table at a concert of Memphis Slim, who predicts his career: Hey Young Fellow ! You're A Drummer. And about a concert at the Écoles d' Ingénieurs ( both Francois as Louis studied engineering), where they joined a concert by Jean-Michel Pilc; the skilled US-French piano player, and about the period that Francois and Louis were accompaning Martial Solal up to the foundation of The Moutin Reunion Quartet. I think, Francois Moutin made the drawings.
Louis & Francois Moutin - brothers, even twins, two French jazz musicians - still active; the oddman out in this series with legendary jazz names. Louis Moutin is the drummer. Born in Paris on the 24th of December 1961, started his career in the Machado Trio, before he founded a quartet with his twin brother and bass player Francois. Francois started his career as a bass player in the Martial Solal Trio, and played with numerous French and US artists like Richie Beirac, James Hurt, Frank Wess and Jeff Tain Watts to list some names, before he co-founded the Quintet Moutin with his brother.
Francois Moutin and Martial Solal ( North Sea Jazz Festival - Rotterdam July 2007 ( photo courtesy Hans Koert)

Ten years ago the Moutin Reunion Quartet was born; ten years later they have made four albums and performed at more then 300 concerts. In the booklet - cover you can find two of these records: Power Tree ( released in 2002 - recorded two years earlier) and Red Moon ( released and recorded 2003), both with their Moutin Reunion Quartet. This quartet features Francois Moutin on bass - Louis Moutin on drums - Babtiste Trotignon at the piano and Sylvain Beuf on tenor- and soprano saxophone ( on the Power Tree CD) and Rick Margitza, saxophone ( on the Red Moon album).

It is really amazing to listen to this quartet which brings some great jazz. Most of the tunes are composed by the Moutin brothers, like Toutes Directions and Africa or by the two brothers as individuals: Jazz Married, Elle Aime and A Bâtons Rompus by Louis Moutin and Flying Bridge, Apollo 13th and Soraya by Francois.

It is amazing to learn that they performed last years on ca. 50 concert, all in the US and in France. Tonight Francois Moutin will perform at the Café 't Schutttershof in Middelburg in the southwest part of The Netherlands as part of the Rudresh Mahanthappa Quartet. I heard Francois Moutin for the very first time as a member of the great Jean-Michel Pilc Trio, which performed at a concert in the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen, in the southwest part of The Netherlands ( February 2002 ), featuring Ari Hoenig on drums and Francois Moutin on bass. To be honest - I only remember the great Jean-Michel Pilc on the keys who released a great album Welcome Home. Last year I joined a concert at the 2007 North Sea Jazz Festival in Rotterdam where both Louis as Francois accompanied Martial Solal and Lee Konitz in a performance at the Darling zaal ( 15th of July 2007).
A great budget album - try to get yourself a copy !!
Hans koert - keepswinging@live.nl


KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000

This daily Keep Swinging blog will reach its 1000th contribution within ten days. To celebrate this I love to repost some old interesting and favorite blogs. Please inform me what your favorite contribution is. I love to give a great Frank Rosolino album released by Lonehill Jazz to one of you, so please, send me your favorite. I you haven't done it - do it today. This week's your last chance. Send it to: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Wat is jouw favoriet? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
Nederlands ( To the English section with a contribution about two French jazz musicians: deux musicien d' exception.)

JUNIOR JAZZ

Al surfend over het internet vond ik een tweetal schitterende filmfragmenten van een optreden van een jonge Belgische zangeres, toen twaalf jaar oud, genaamd Eline Van Coillie.

Deze zangeres, op een leeftijd, dat je niet zou verwachten al op zo'n hoog niveau jazz te zingen, trad op tijdens een Belgisch jeugdprogramma. Ik vond een tweetal fragmenten die uitgezonden zijn in het NCRV programma Man Bijt Hond en die ik julie zeker niet wil onthouden.

Ondertusen heeft deze jonge dame als twee CD's op haar naam staan en een drietal singels: Junior Jazz dateert van 2003 en Here It Comes van 2006. De singeltjes heten respectievelijk The Look of Love, Thirteen and Sweet en Daydreamer. Is het niet fantastisch en hoopgevend om deze jonge mensen op zo'n hoog niveau bezig zijn met muziek in het algemeen en jazz in het bijzonder? Ik wens Eline een grote carriere in de (jazz)muziek toe.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
Binnen nu en tien dagen, bereikt deze dagelijkse Keep Swinging blog haar 1000ste bijdrage. Stuur me de titel van jouw favoriete blog en win een Lonehill Jazz CD heruitgave van een paar mooie Frank Rosolino platen uit de jaren vijftig. Als je dat nog niet gedaan hebt - weet dat deze week je laatste kans is. Kies jouw favoriete bijdrage gekozen uit de 990 voorgangers en stuur mij de titel of link toe: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Frank Emilio: Een Cubaans pianist

Wat is jouw favoriet? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
START: To the latest blog Naar de laatste blog
NEDERLANDS-VLAAMS: ( To the English section with a great young Belgian star in jazz singing: Eline - then 13 years of age.)
FRANK EMILIO y su QUINTETO INSTRUMENTAL DE MÚSICA MODERNA
Afgelopen jaar werd de muziek van de Cubaanse pianist Frank Emilio, die hij in 1960 opnam, heruitgebracht op een Casa de Música CD door Foreign Media Music. De CD bevat, volgens de hoes, muziek opgenomen in Havana, Cuba in 1959-1960 door Frank Emilio y su Cuban Jazz Combo. In feite is het een heruitgave van een Egrem LP, getiteld Color y ritmo opgenomen door Frank Emilio y su Quinteto instrumental de Música Moderna. De leden van dat kwintet waren Frank Emilio aan de piano, Orlando "Papito" Hernandez op bas, Guillermo Barreto op slagwerk, Tata Guines op congas en Gustavo Tamayo op de güiro ( zo'n uitgeholde tropische vrucht met ribbeltjes).

Frank Emilio Flynn werd geboren in Havana, Cuba in april 1921 en overleed augustus 2001. Hij leerde zichzelf de piano spelen op tienjarige leeftijd en won een amateurtalentenjacht in Havana. Op zijn twaalfde werd hij blind, maar dat weerhield hem niet om piano te blijven spelen en studeren m.b.v. braille. Tijdens de jaren dertig verdiende hij overdag zijn geld als muziekleraar, maar trad 's avonds op met zijn band voor de radio. In de veertiger jaren speelde hij met veel grootten in de Cubaanse muziek, zoals Antonio Romeu, José "King" Mendez en het Ignacio Pineiro Septeto Nacional. In de jaren vijftig ontdekken Amerikaanse musici de Cubaanse ritmen; ik schreef dat eerder over toen ik het had over Arturo Sandoval. De plaat Algo Bueno, die vandaag in de schijnwerpers staat, werd gemaakt door zijn Quinteto Instrumental de Música Moderna, die later zou bestaan uit musici als Chucho Valdes, Arturo Sandoval, Paquito d'Rivera en tenslotte uit zou groeien tot de band Irakere. Frank Emilio had ook een eigen groep die hij Los Amigos noemde.
Ik vond een optreden van deze Frank Emilio Flynn's Los Amigos de Cuba.

In 1998 bracht hij, 77 jaar oud, een CD uit, getiteld Ancestral Reflections, die hem meteen weer op de kaart zette. Zijn compositie Dinga Dongo Dunga werd beroemd en is te vinden op een verzamelplaat, uitgebracht na zijn overlijden in augustus 2001 getiteld Jazz Cubano / Amor & Piano.
Ik vond een fragment waar een aantal van zijn collega's, die over de samenwerking met Frank Emilio praten en het moeilijke stuk: Dinga Dongo Dunga.

Deze CD, met zijn schitterende hoes, is een mooie herinnering aan deze grote Cubaanse pianist geworden.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000

Binnen nu en tien dagen, bereikt deze dagelijkse Keep Swinging blog haar 1000ste bijdrage. Stuur me de titel van jouw favoriete blog en win een Lonehill Jazz CD heruitgave van een paar mooie Frank Rosolino platen uit de jaren vijftig. Als je dat nog niet gedaan hebt - weet dat deze week je laatste kans is. Kies jouw favoriete bijdrage gekozen uit de 990 voorgangers en stuur mij de titel of link toe: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

What's your favorite? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
ENGLISH ( Naar het Nederlands-Vlaamse deel met een kennismaking met de Cubanse pianist Frank Emilio.)
JUNIOR JAZZ
While surfing over the internet I found two amazing film fragments by a twelve year old Belgian jazz vocalist, Eline Van Coillie.
This young vocalist sings, although her early age, very good and was discovered in a Belgian TV program. I found the film fragments thanks to the Dutch TV program Man Bijt Hond from NCRV television.

She made two albums and three singles: Junior Jazz ( from 2003), and Here It Comes. (2006). The singles are titeld The Look of Love, Thirteen and Sweet and Daydreamer.

Great to learn that young people discover jazz music and perform it on such a high level. I'm convinced that Eline can develop into a skilled jazz vocalist.

Thanks Eline.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
This daily Keep Swinging blog will reach its 1000th contribution within ten days. To celebrate this I love to repost some old interesting and favorite blogs. Please inform me what your favorite contribution is. I love to give a great Frank Rosolino album released by Lonehill Jazz to one of you, so please, send me your favorite. I you haven't done it - do it today. This week's your last chance. Send it to: keepswinging@live.nl


Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Frank Emilio: A Cuban Piano Player

What's your favorite? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
START: To the latest blog Naar de laatste blog
ENGLISH ( Naar het Nederlands-Vlaamse deel met een nummer, waarvan we titel, woorden en akkoorden zoeken.)
FRANK EMILIO y su QUINTETO INSTRUMENTAL DE MÚSICA MODERNA
Last year the music of Frank Emilio, recorded in 1960, was reissued on a Casa de Música CD by Foreign Media Music. It contains, as the cover reads, music recorded in Havana Cuba 1959-1960 by Frank Emilio y su Cuban Jazz Combo. In fact it is a reissue of the Egrem LP Color y ritmo recorded by Frank Emilio y su Quinteto instrumental de Música Moderna. The members of this quintet were Frank Emilio at the piano, Orlando "Papito" Hernandez on the bass, Guillermo Barreto on drums, Tata Guines on congas and Gustavo Tamayo on the güiro ( a notched hollowed-out gourd ).

Frank Emilio Flynn was born in Havana, Cuba April 1921 and passed away August 2001. He learned to play the piano at the age of ten and won an amateur contest in the city Havana. When he was twelve years old he became blind, but continued to play the piano and even learned to read music using braille. During the 1930s he earned a living as a music teacher, but at night he played the piano with his band on radio programs. During the 1940s he he worked with great Cuban musicians like Antonio Romeu, José "King" Mendez and the Ignacio Pineiro Septeto Nacional.
In the 1950s US musicians discovered Cuba as a musical paradise; I told you about that in a previous blog about Arturo Sandoval. The CD Algo Bueno, that's in the spotlights today, was made by his Quinteto instrumental de Música Moderna, which would contain later. members like Chucho Valdes, Arturo Sandoval, Paquito d'Rivera and would be suceeded as Irakere. Frank Emilio also had a group titled Los Amigos.
I love to share with you a perfomance of Frank Emilio Flynn's Los Amigos de Cuba.

In 1998 he released, 77 years old, the Blue Note album Ancestral Reflections, which brought him back into the spotlights again. His tune Dinga Dongo Dunga became famous and is to be found on a compilation released after his death ( He passed away in Havana, Cuba on August 2001) on an album Jazz Cubano / Amor & Piano.
I found a small fragment of this tune including some contemporaries discussing this tune.

This album, with its wonderful cover, is a great remembrance to this great master of Cuban jazz.

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000This daily Keep Swinging blog will reach its 1000th contribution within ten days. To celebrate this I love to repost some old interesting and favorite blogs. Please inform me what your favorite contribution is. I love to give a great Frank Rosolino album released by Lonehill Jazz to one of you, so please, send me your favorite. I you haven't done it - do it today. This week's your last chance. Send it to: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Wat is jouw favoriet? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
Nederlands ( To the English part with a contribution about the Cuban piano player Frank Emilio. )

GEVRAAGD: TITEL - WOORDEN EN AKKOORDEN VAN DIT NUMMER?

Een paar weken geleden plaatste ik een bijdrage getiteld Tin Pan Alley Cats: A Censored Eleven Cartoon . Deze tekenfilm, uit begin jaren veertig, die een persiflage bevatte van de Amerikaanse jazzpianist Thomas Fats Waller, fascineerde me.

Dit filmpje is één van de elf tekenfilms, die in de jaren zestig verboden werden op de Amerikaanse televisie omdat ze elementen bevatten die hardnekkige vooroordelen over Afrikaanse Amerikanen en jazzmuziek uitbeelden en rassenongelijkheid bevorderden. De film wil Jan de Loodgieter, juist die .... met de pet, waarschuwen voor de slechte invloed van drank, vrouwen en jazzmuziek. De muziek in de film wordt gespeeld door een uitstekend orkest. Een lezer van deze blog, Peter, vroeg zich af hoe het snel gespeelde nummer heet en of daarvan de akkoorden en woorden beshikbaar zijn, want hij wil het op zijn repertoire zetten. Volgens mij is dat het nummer Nagasaki, maar wie het beter weet en de woorden en akkoorden van het nummer heeft, wordt gevraagd zich te melden. Het nummer vind je tussen 2 minuut 40 en 4 minuut 30.

Als je informatie over dit nummer hebt, hoort Peter dit graag.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
Binnen nu en tien dagen, bereikt deze dagelijkse Keep Swinging blog haar 1000ste bijdrage. Stuur me de titel van jouw favoriete blog en win een Lonehill Jazz CD heruitgave van een paar mooie Frank Rosolino platen uit de jaren vijftig. Als je dat nog niet gedaan hebt - weet dat deze week je laatste kans is. Kies jouw favoriete bijdrage gekozen uit de 990 voorgangers en stuur mij de titel of link toe: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Slim and Slam: dertien in een dozijn?

Wat is jouw favoriet? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000

START: To the latest blog Naar de laatste blog
NEDERLANDS-VLAAMS: ( To the English section with a title request: Who can identify a tune in the Tin Pan Alley Cats cartoon?)

SLIM en SLAM: dertien in een dozijn?

Slim Gaillard en Slam Stewart - Slim and Slam, zo als ze zichzelf noemden, waren in 1938 populair in en rond de clubs in 52nd street in New York City en, ontdekt door Marty Palitz, producer bij Vocalion, mochten ze hun repertoire, dat bestond uit liedjes met meestal onzinnige teksten, voor Vocalion opnemen. Wie kent niet hun Flat Foot Floozie with one Floy Joy, dat een hit werd in 1938. Ons Amsterdamse duo Johnny and Jones ( Nol van Wesel en Max Kannewasser) namen het hier op in 1938 en het werd één van hun eerste hits op Decca. Laguna oreeney - Laguna orooney - laguna oreeney - Lyin' in the sun and havin' fun of een nonsense zinnetje als Plppity pippity pippity Pop, Goes The Motor-sickle zullen heel wat jazzfans afsluiten met twee uh uh's.

Op 9 november 1938, gisteren 70 jaar geleden, bezochten ze de opname studio in New York om vier titels voor Vocalion op te nemen:

SLIM AND SLAM: Slim Gaillard gitaar en zang - Slam Stewart bas en zang met Kenneth Hollon op tenorsax, Sam Allen op piano, Pompey "Guts" Dobson op slagwerk. Opgenomen voor Vocalion in New York City op 9 november 1938.
Dopey Joe - Sweet Safronia - It's Gettin' Kinda Chilly - Buck Dance Rhythm

Op dit laatste nummer tapdanced, volgens de boeken, Slim Gaillard zelf.

Ze kregen voor deze 70 jaar oude opnamen versterking van een trio, waarmee ze al eerder dat jaar platen hadden opgenomen. Kenneth Hollon speelde tenorsax in bands als die van Hal Hunter en introduceerde Billie Holiday op één van haar eerste optredens begin jaren dertig. Hij zou later, in 1939, ook meespelen op haar beroemde Strange Fruit opnamen voor Commodore: een schitterend nummer, qua muziek uiteraard - het gegeven dat wordt bezongen is natuurlijk walgelijk.

De vier nummers, die op die gedenkwaardige sessie werden opgenomen zijn alle vier lichtvoetig en onderhoudend - gespeeld in een stevig ritme met de zo typische gestreken bas, meegehummed door Slam Stewart zelf, een scheurende saxofoon, een swingende gitaar ... : Dopey Joe (from Baltimore), (Say Hey Hey) Sweet Safronia, (Man, it's really cold ........) It's Gettin' Kinda Chilly en Buck Dance Rhythm.

De tapdance op het laatste nummer werd, volgens Kenneth Hollon ( en die was er immers zelf bij), niet door Slim Gaillard uitgevoerd, maar door één van de aanwezige fans, die zelfs meegingen naar plaatopnamen. Uiteraard is dit 80 jaar later niet meer na te gaan. Slim Gaillard kon, overigens, goed dansen. Jerry uit Amsterdam wees me op een fragment uit de film Hellzapoppin' uit 1941, waar Slim Gaillard op de piano te horen is, samen met zijn compaan Slam Stewart op de bas hetgeen uitloopt op één groot dansfestijn. Een prachtig stukje om kennis te maken met de muziek van beide heren.

Een schitterende stukje danswerk. Overigens - de muziek van Slim en Slam, jive music - rhythm & blues en rock and roll avant-la-lettre hoort m.i. vooral in het vakje amusementsmuziek. Je hoeft er niet voor gestudeerd te hebben om ervan te kunnen genieten - het is vrij pretentieloze muziek, maar daarom niet minder leuk om te beluisteren.Toch, als je de vier nummer, die 70 jaar geleden gemaakt werden, beluistert, lijken ze alle vier veel op elkaar; hetzelfde ritme - de zelfde dreun - dezelfde solo's. Ik vond een compilatie van Slim en Slam nummers, aan elkaar geplakt door iemand, die beweert de nummers van Slim en Slam te haten, omdat ze allemaal hetzelfde zijn: or Why I Hate Slim and Slam. Hij heeft een aantal nummers gelijktijdig onder een filmfragment van Slim en Slam geplaatst en .......... eerlijk is eerlijk ......... beoordeel het zelf maar !

Maar ja, kreeg ik voor de voeten geworpen: is dat ook niet zo met de muziek van Fats Waller? van de Hot Club du France? van Thelonious Monk? Voor iemand die oppervlakig luistert kan dat wellicht een conclusie zijn ...........Bedankt Jerry voor je suggestie.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000

Binnen nu en tien dagen, bereikt deze dagelijkse Keep Swinging blog haar 1000ste bijdrage. Stuur me de titel van jouw favoriete blog en win een Lonehill Jazz CD heruitgave van een paar mooie Frank Rosolino platen uit de jaren vijftig. Als je dat nog niet gedaan hebt - weet dat deze week je laatste kans is. Kies jouw favoriete bijdrage gekozen uit de 990 voorgangers en stuur mij de titel of link toe: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

What's your favorite? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
ENGLISH ( Naar het Nederlands-Vlaamse deel met daarin een bijdrage over Slim en slam. Dertien in een dozijn?)

TITLE INFO WANTED

A few weeks ago I posted a contribution, titled Tin Pan Alley Cats: A Censored Eleven Cartoon . This cartoon, which contained a parody of the US jazz piano player Thomas Fats Waller fascinated me.

It was one of a series of eleven cartoons that were banned by the US authorities in the 1960s because it contains elements of ingrained prejudices and discrimination about African-Americans and jazz music. It is a warning to John the Plumper, or whatever his name might be, to stay away from drinking, wild women and thrilling music ( Jazz music of course). The music in the cartoon film is great and played by an unknown band. Peter, a visitor of this blog and a musician, wondered what tunes were played on the film, especially a track in the middle of the film, a rather fast tune somewhere between 2 minutes 40 and 4 minutes 30 seconds. I'll repost the fragment below.

Can some help Peter with the title of the tune to be heard, between 2 minutes 40 and 4 minutes 30 and, that would be great, also the words and chords. He loves to put it on his repertoire.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
This daily Keep Swinging blog will reach its 1000th contribution within ten days. To celebrate this I love to repost some old interesting and favorite blogs. Please inform me what your favorite contribution is. I love to give a great Frank Rosolino album released by Lonehill Jazz to one of you, so please, send me your favorite. I you haven't done it - do it today. This week's your last chance. Send it to: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Slim and Slam: a dime a dozen?

What's your favorite? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000

START: To the latest blog Naar de laatste blog
ENGLISH: ( Naar het Nederlands-Vlaamse deel met een klankdruk uit de jaren zestig, waarbij roken en jazz nog met elkaar geassocieerd worden.)

SLIM and SLAM: A DIME A DOZEN?

Slim Gaillard and Slam Stewart in duo: Slim and Slam, as they labeled themselves, where rather popular in the New York clubs in 1938 and Vocalion made several recordings with this popular duo, known for their nonsensical novelty pieces. Their Flat Foot Floozie with one Floy Joy, became a hit in 1938 ( the Dutch duo Johnny and Jones ( Nol Van Wesel and Max Kannewasser recorded this tune in 1938 as their first Decca recording ). Ever heard the song text: Laguna oreeney - Laguna orooney - laguna oreeney - Lyin' in the Sun and Havin' Fun or the nonsensical quote: Pippity Pop, Goes The Motor-sickle; Phrases one never forgets! Slam plays the bowed bass.

On the 9th of November 2008, today 70 years ago, Slim and Slam recorded four sides for Vocalion:

SLIM AND SLAM: Slim Gaillard guitar and vocal - Slam Stewart bass and vocal with Kenneth Hollon on tenor saxophone - Sam Allen on the keys and Pompey "Guts" Dobson on drums.

Recorded for Vocalion in New York City on the 9th of November 1938.
Dopey Joe - Sweet Safronia - It's Gettin' Kinda Chilly - Buck Dance Rhythm

According the discographies Slim Gaillard tap-dances on the last title.

Seventy years ago they recorded four tunes accompanied by three musicians, mentioned above. Kenneth Hollon played the tenor saxophone in bands like Hal Hunter's in the early 1930s and introduced Billie Holiday for one of her first public appearances. He would be one of the musicians that accompanied her on the "great" Strange Fruit recording for Commodore; "great"? The song, not the subject of the song of course.

Slim Gaillard: guitar player and vocalist, but also active on the piano.

The four tunes on this session, all Gaillard compositions, are light-footed and entertaining - played in an up-tempo with a screaming saxophone; the typical bowed bass and Slam vocalizing the tones to play; and a swinging rhythmical guitar: Dopey Joe (from Baltimore), (Say Hey Hey) Sweet Safronia, (Man, it's really cold ........) It's Gettin' Kinda Chilly and Buck Dance Rhythm - all with nonsensical lyrics. The tap-dance in the last tune, credited to Slim Gaillard in the books, was not done by Slim, but by one of the fans in the recording studio, Kenneth Hollon remembered 35 years later ....... Well he was in that studio, so why should we question the correctness of the story? Slim Gaillard was a good dancer after all. Jerry pointed me to a film fragment from the film Hellzapoppin' from 1941, in which Slim Gaillard is to be heard on the piano, together with his companion Slam Stewart on the bass; a great fragment to introduce you to their music.

A great dance party .......... By the way - the music of Slim en Slam, jive music - rhythm & blues and rock and roll avant-la-lettre should be labeled as amusement or vaudeville music. It's entertaining and you don't need to have a music's degree to understand it. Great to listen to, but if you listen to the four songs of this 70 years old recording session it seems as if they all have the same drive - the same sound - the same melody - the same key. I found a compilation by a guy who says that he hates all Slim and Slam music, because they all sound the same. He took a fragment of a Slim and Slam performance and posted some songs simultaneous in the film. Listen to it and .......... to be honest? ........ well judge yourself.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000

This daily Keep Swinging blog will reach its 1000th contribution within two weeks. To celebrate this I love to repost some old favorite blogs. Please inform me what your favorite contribution is. I love to give a great Frank Rosolino album released by Lonehill Jazz to one of you, so please, send me your favorite. I you haven't done it - do it today. This week's your last chance. Send it to: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Wat is jouw favoriet? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
Nederlands ( To the English section with a contribution labeled as Slim and Slam: a dime a dozen? )

RITA REYS met het NORTH STATE huisorkest

In de jaren zestig begonnen reclamebureaus huishoudens te benaderen met de modernste reclamecampagnes, zoals het versturen van gramofoonplaatjes, die de klant moesten verlokken hun product te kopen.
Deze gramofoonplaatjes moesten, uiteraard, heel dun zijn, om, goedkoop, als brief verstuurd te kunnen worden. Deze flubberplaatjes, zoals wij ze noemden, waren klankdrukken, voornamelijk gemaakt door Sound for Industry uit Engeland of onze eigen Rotterdamse Sonopresse. Ook North State, een toendertijd bekend sigarettenmerk probeerde hun klanten te verlokken met zo'n plaatje, gezongen door Rita Reys met het North State Huisorkest. Er was hier geen sprake van een verhullend pseudoniem, want zowel op de hoes als op de foto waren zowel Rita Reys als de Dutch Swing College Band duidelijk genoemd.

Deze plaat is uitgegeven op de dag dat North State in Nederland in de nieuwe internationale verpakking verkrijgbaar werd gesteld. Wij hopen dat deze plaat u evenveel genoegen zal schenken als North State, de zachte geurige Amerikaan.

In die jaren zestig werd er nog volop reclame gemaakt voor het roken van sigaretten - een toen algemeen geaccepteerd genotmiddel. Hoewel hier nergens expliciet genoemd of afgebeeld, werd jazzmuziek vaak geassocieerd met rokerige jazzclubs, waar een zwaar zwetende trompettist met rokende sigaret in de hand, met toegeknepen ogen vanwege die rook, een spetterende solo ten uitvoer brengt. Roken hoorde bij jazzmuziek, zoals overigens ook alcohol en drugs. Zonder al die genotsmiddelen, werd gesuggereerd, viel er weinig te genieten bij deze muziek.

In deze Keep swinging blog heb ik al eerder over dit soort reclameplaatjes geschreven in een bijdrage getiteld: Klankdrukken.

Op het flubberplaatje vier nummers, alle opgenomen in Den Haag op 31 juli 1963 en ook terug te vinden op de bekende LP Rita Reys and the Dutch Swing College Band: Jazz Sir That's Our Baby ( Philips 433284PE) (let op de woordspelingen in de titel)
De Dutch Swing College Band bestond in die dagen uit Ray Kaart op trompet, Dick Kaart op trombone, Peter Schilperoort op klarinet, Arie Ligthart op banjo en gitaar Bob van Oven op bas en Lu Ssanet ( eingelijk heette hij Louis de Lussanet ) op slagwerk. Rita Reys, uiteraard, nam de zang voor haar rekening.

Ik vond een fragment waar je kunt kijken en luisteren naar Rita Reys met haar Dutch Swing College Band, die het nummer After You've Gone vertolkt.

Bedankt Frits met me op dit plaatje te wijzen.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000:Wat is jouw favoriet?

Binnen nu en veertien dagen, bereikt deze dagelijkse Keep Swinging blog haar 1000ste bijdrage. Stuur me de titel van jouw favoriete blog en win een Lonehill Jazz CD heruitgave van een paar mooie Frank Rosolino platen uit de jaren vijftig. Als je dat nog niet gedaan hebt - weet dat deze week je laatste kans is. Kies jouw favoriete bijdrage gekozen uit de 990 voorgangers en stuur mij de titel of link toe: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Leo Cuypers, a two-finger piano player?

What's your favorite? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
START: To the latest blog Naar de laatste blog
ENGLISH: ( Naar het Nederlands-Vlaamse deel met een stukje over Don Byron, die vandaag zijn vijftigste verjaardag viert.)

LEO CUYPERS: A TWO-FINGER PIANO PLAYER?
One of the Dutch jazz piano players of the 1970s I remember to have heard in concerts at the Nieuwe Muziek in Middelburg, in the southwest part of The Netherlands, was Leo Cuypers. He was active in the so-called free jazz scene, active in the Netherlands in bands like the Willem Breuker Kollektief and the ICP ( = Instant Composters Pool).

This record was made just after Leo had left the Willem Breuker Kollektief. The liner notes on the cover by Wim Van Eyle, one of the compilers of the Dutch Jazz and Blues Discography, tells extensively about the recording session, organized on the 20th of July 1981 in the VARA Studio number 2 in Hilversum, the "radio" city in the center of The Netherlands. This Trio recording is rather unique, as Leo loves to play solo piano - een tweevingerige pianist ( = a two-finger piano player) critics said, but Wim Van Eyle refutes this in the first paragraph: Zijn solo's in stukken als Newborn en Bim Bam Beieren zijn een smak techniek, waarmee voornoemde kritici wel een heel eind het bos in gestuurd worden. (= His solo's on the piano in pieces like Newborn and Bim Bam Beieren show a remarkable technique which learns that his critics were wrong ).

Leo, we gaan spelen als een echt jazztrio en we maken een Flanagan-achtige LP van. (= Leo, Let's play like a real jazz-trio and make a Flanagan-like album ), Han Bennink must have said. Han Bennink, I still remember him as a highly inventive percussionist, who surprised in every concert my brother and I joined in Middelburg. He could make "music", "sounds" "rhythms" "noise"( whatever you like), on every object available. And nowadays he is still active as an artist and percusssionist in contemporaty music.
Some tunes need some explanation, like Powel, of course dedicated to piano player Bud Powell and Newborn, dedicated to Phineas Newborn Jr., a piano player who was known for his dazzling technique. Bim Bam Beieren, a waltz tune, sounds really great and the tune Badness Piece refers to Frank Wright, a US saxophone player who lived in France and I must have heard him live in those days, although I don't remember where or when ( Maybe in the 1970s in B14 in Rotterdam?). Leo Cuypers shows that he is a real solo piano player in the ballad Geraldine.
I'm glad to have found this album.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
This daily Keep Swinging blog will reach its 1000th contribution within two weeks. To celebrate this I love to repost some old favorite blogs. Please inform me what your favorite contribution is. I love to give a great Frank Rosolino album released by Lonehill Jazz to one of you, so please, send me your favorite. Send it to: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

Wat is jouw favoriet? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
Nederlands ( To the English section with an article about Leo Cuypers, a Dutch piano player )

DON BYRON - 50

Vandaag viert Don Byron zijn vijftigste verjaardag. Hij groeide op in New York in een muzikaal gezin; vader speelde in een calypsoband en moeder was pianiste.

Hij studeerde klarinet en ging spelen in een salsaband, maar raakte geinteresseerd in de jazz. Hij maakte een plaat gewijd aan de klezmermuziek, die hem bekendheid gaf: Don Byron Plays The Music Of Mickey Katz. Dankzij dit project werd hij een veelgevraagd artiest in dit genre. De afgelopen twintig jaar is hij ook te vinden in de moderne jazz met musici als David Murray, Bobby Previte en Bill Frisell. Bobby Previte was hier in mei van dit jaar te beluisteren op het International Jazz Festival van Middelburg. Zijn platen raken vaak ook andere muziekstijlen, zoals de opnamen met zijn Existential Dred, waarin hij o.a. optreedt met dichter / rapper Sadiq Bey, pianist Uri Gaine, bassist Regggie Washington en slagwerker Ben Wittman.

Zijn opnamen, waarbij hij Latijns-Amerikaanse ritmen, funk, rap, pop en jazz mixed met politiek en African-American poetry gaan me allemaal iets te ver. Hij speelde ook mee in de cast van de film Kansas City en, zoals geregelde bezoekers van deze blog wel weten, boeit de muziek van die film me en daarom heb ik dan ook twee filmfragmenten gekozen uit die film. In het eerste fragment hoor je hem in een blues, waarbij hij laat horen dat hij, ondanks dat zijn muziek tegenwoordig erg modern is, hij weet waar zijn wortels liggen. Hij speelt hier als een regelrechte kloon van Lester Young de Riff Blues.

Het tweede fragment komt ook uit de film Kansas City en wordt gespeeld door twee bassisten, Ron Carter en Christian McBride, die samen Duke Ellington's In My Solitude spelen, met Don Byron in de tweede helft op klarinet. Zo hoort jazz je te raken.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000:Wat is jouw favoriet?
Binnen nu en veertien dagen, bereikt deze dagelijkse Keep Swinging blog haar 1000ste bijdrage. Stuur me de titel van jouw favoriete blog en win een Lonehill Jazz CD heruitgave van een paar mooie Frank Rosolino platen uit de jaren vijftig. Kies jouw favoriete bijdrage gekozen uit de 990 voorgangers en stuur mij de titel of link toe: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Leo Cuypers, tweevingerige pianist?

Wat is jouw favoriet? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
START: To the latest blog Naar de laatste blog
NEDERLANDS-VLAAMS: ( To the English section with a contribution about a fifty years old recording by Papa Bue: Bogalusa Strut.)

LEO CUYPERS: Tweevingerige Pianist?

Eén van de Nederlandse pianisten uit de jaren zeventig, waar ik een concert van bijwoonde, was Leo Cuypers. Ik herinner me dat hij speelde op één van de concerten georganiseerd door Nieuwe Muziek in Middelburg. Leo Cuypers hoorde bij die musici, die speelden in de zgn. free jazz stijl, ook wel oneerbiedig piep-knars-knor muziek genoemd; muziek gespeeld door groepen als het Willem Breuker Kollektief en de ICP ( = Instant Composters Pool). Hij speelde o.a. mee in het Willem Breuker Kollektief en het Theo Loevendie Consort. In Zeeland maaktje hij vooral naam met zijn Zeeland Suite, dat hier in Zeeland in 1977 op locatie werd uitgevoerd. Ik heb daar al iets van verteld in een eerdere bijdrage, getiteld Leo Cuypers.

Ik kwam onlangs een LP van het Leo Cuypers Trio tegen, getiteld Corners, uitgebracht op het VARA JAZZ label. Het Trio bevatte Leo Cuypers aan de toetsen, Arjen Gorter op bas en Han Bennink op het slagwerk.

Deze plaat werd uitgebracht net nadat Leo Cuypers het Willem Breuker Kollektief verlaten had. In de uitgebreide beschrijving achter op de hoes geeft Wim van Eyle, één van de samenstellers van The Dutch Jazz and Blues Discography, een uitgebreid verslag over de opnamedag, maandag 20 juli 1981, toen deze plaat in de VARA studio 2 in Hilversum opgenomen werd. Deze trio opname is tamelijk uniek, omdat Leo Cuypers meer een "tweevingerige" solopianist was; tweevingerig, volgens de critici, maar Wim van Eyle weerlegt dat meteen in de eerste alinea: zijn solo's in stukken als Newborn en Bim Bam Beieren zijn een smak techniek, waarmee voornoemde kritici wel een heel eind het bos in gestuurd worden.

Leo, we gaan spelen als een echt jazztrio en we maken een Flanagan-achtige LP, schijnt slagwerker Han Bennink op voorhand gezegd te hebben. Han Bennink: Ik herinner zijn altijd opwindende voorstellingen waarin de slagwerker iedereen weer wist te verrassen met geluid. getoverd uit alles wat maar voorhanden was. Zijn optredens waren bijna altijd spraakmakend en hoogst interessant voor mijn broer en ik (als opgroeiende pubers). Hij is, nu 65 jaar meen ik, nog steeds actief in de moderne muziek. Ik kom tegenwoordig zijn naam nog wel eens tegen bij optredens met gerenomeerde Amerikaanse jazzartiesten, die hij toen begeleidde; ik was me daar toen niet van bewust.

Een aantal nummers vraagt om nadere toelichting, zoals Powel, uiteraard een verwijzing naar de legendarische bebop pianist Bud Powell en Newborn, dat verwijst naar Phineas Newborn Jr., ook zo'n legendarische pianist, bekend om zijn fabelachtige techniek. Bim Bam Beieren is in feite een walsje, maar krijgt Brubeckachtige ritmes mee en Badness Piece verwijst naar saxofonist Frank Wright, een Amerikaanse tenorsaxofonist, die toen in Parijs woonde, en die ik, naar ik me meen te herinneren, heb horen spelen ( ik vermoed in B-14 in Rotterdam). Leo Cuypers laat m.n. in de ballad Geraldine, horen, dat hij een uitstekend pianist is.
Ik ben blij tegen deze plaat aangelopen te zijn.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000:
Wat is jouw favoriet? Stuur me de titel van jouw favoriete blog en win een Lonehill Jazz CD heruitgave van een paar mooie Frank Rosolino platen uit de jaren vijftig. Kies jouw favoriete bijdrage gekozen uit de 990 voorgangers en stuur mij de titel of link toe: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

What's your favorite? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
Nederlands ( Naar het Nederlands-Vlaamse deel met een bijdrage over de tweevingerige pianist Leo Cuypers met zijn LP Corners )

BOGALUSA STRUT - PAPA BUE'S VIKING JAZZBAND

Arne Bue Jensen trombone and leader - Finn Otto Hansen on trumpet - Jørgen Svarre on clarinet - Bjarne Petersen on banjo - Mogens Seidelin on tuba and Ib Lindschow on drums.

Recorded on the 7th of November 1958

This Storyville EP (Extensive Play) SEP 367 has been discussed in a previous blog. The other three tunes: Nyboders Pris - When I Leave This World Behind and 1919 March were recorded five days later, on the 12th of November 1958.

The tune Bogalusa Strut was originally recorded by the New Orleans based trumpet player Sam Morgan in October 1927 for Columbia. Sam Morgan was an important New Orleans trumpet player who had a popular band playing in New Orleans between 1925 and 1932, when the orchestra was disbanded. There were but few bands in New Orleans that recorded during the 1920s and Sam Morgan's was one of them.

Click to enlarge. (negative image of cover)

It is said that Fate Marable, the New Orleans piano player who had his own orchestra, was once playing on the steamboat Capitol one times, alternating with Sam Morgan's Orchestra. He became so jealous about Sam Morgan's successes on stage that he disconnected one time the amplifier. When the audience discovered this they were furious ......

Sam Morgan Orchestra

It is remarkable that this tune was seldom recorded during the 78rpm era. I have some recordings from the 1980s and 1990s, played by bands like Papa Tom's Lamentation Jazz Band from Hamburg, Germany, Florida Hotel New Orleans Rascals ( The title of the band refers to the venue in Boskoop, om the western part of the Netherlands ( near Gouda), where the annual jazz meeting of Doctor Jazz was organized); the Belgium Fondy Riverside Bullet Band; banjo player Cynthia Sayer and from France, the great Le Petit Jazzband de Mr. Morel. And of course this 50 years old version of Papa Bue's Viking Jazz Band.

What a great cover!

Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000

This daily Keep Swinging blog will reach its 1000th contribution within two weeks. To celebrate this I love to repost some old favorite blogs. Please inform me what your favorite contribution is. I love to give a great Frank Rosolino album released by Lonehill Jazz to one of you, so please, send me your favorite.Send it to: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Betty Boop Als President

Wat is jouw favoriet? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
START: To the latest blog Naar de laatste blog
NEDERLANDS-VLAAMS: ( To the English section with an 80 years old Honolulu Blues by John Pettis' Pets.)

BETTY BOOP FOR PRESIDENT ... BETTY BOOP ALS PRESIDENT

Tja, dat zou bij de volgende verkiezingen een volgende doorbraak kunnen zijn; een vrouw op de hoogste post - gisteren is er in ieder geval geschiedenis geschreven met de eerste Afro-American president aan het roer. Op 4 november 1932, 76 jaar geleden dus, werd de tekenfilm Betty Boop for President uitgebracht, precies op het moment dat ook toen presidentsverkiezingen waren. Niet toevallig dus ............. Herbert Hoover, die in 1928 tot de 31ste president van de Verenigde Staten was gekozen, republikein, had het land zien afglijden in een economische crisis - denk aan het instorten van de beurs in 1929. In 1932 nam de democraat Franklin D. Roosevelt de Oval Room in het Witte Huis over en bleef een twaalftal jaren president van Amerika ( hij werd tweemaal herkozen). Is het eigenlijk niet prachtig, dat Max Fleischer deze persiflage 76 jaar geleden gemaakt heeft? Geniet van Betty Boop For President.

Toen ik de eerste keer naar deze 76 jaar oude cartoon keek, McCain was toen nog niet eens geboren, had ik het gevoel als of ik alles de afgelopen maanden al een keer gehoord en gezien had: de verkiezingscampagnes van de twee kandidaten, de financiële crisis, die Amerika en de rest van de wereld bijna bankroet had gemaakt, de mooi woorden, de lege praatjes ..........

Is er eigenlijk wel een wezenlijk verschil tussen de campagnes van Obama en McCain of van Betty Boop en Mr. Nobody? De slogans klinken me in ieder geval bekend in de oren. Betty: Some of you have money, While some are poor, you know, If you send me to Washington, I'll just divide the dough. (= Sommigen van jullie hebben geld, anderen zijn arm. Als jullie me naar Washington laten gaan, zal ik het geld verdelen) - Now if you have a sister, And want a brother, too, Tell pa and ma to vote for me, I'll see what I can do! ( = Als je een zusje hebt en je wilt een broertje. Vertel tegen je vader en moeder op mij te stemmen en ik zal kijken wat ik kan doen) - Mr. Nobody (= Niemand): Who will make your taxes light?... Mr. Nobody! - Who'll protect the voters' right?... Mr. Nobody! (= Wie zal de belastingen verlagen? Wie zal de rechten van de kiezers beschermen? Niemand) Betty: What this country is in need of, is a lot of hi-de-ho, Boop-a-doop and chocolate ice cream. ( = Wat dit land nodig heeft is een heleboel hi-de-ho, Boop-a-dop en chocoladeijsjes) Now we will get things for nothing, Movies, cabarets and jazz! (= Alles zal gratis zijn: films, shows en jazz) Mr. Nobody: Should you come home some early dawn, See a new milkman is on: Who cares if your wife is gone? Mr. Nobody. (= Als je een keer 's morgens vroeg thuis komt en je vindt de nieuwe melkboer bij je thuis. Wie kan het dan schelen dat je vrouw weg is? Niemand) Betty: You have heard all my suggestions, and with me you will agree, Now we'll have a perfect country; These improvements you will see! (= Je hebt nu al mijn voorstellen gehoord, en je zult het met me eens zijn. We zullen een perfect land krijgen; de vooruitgang zal te merken zijn.)
Ik vond een fragment van een perciflage, die ik jullie niet wil onthouden.............. zeker een glimlach waard!

Eerder dit jaar bracht de Zeeuwse blues & roots band Champagne Charlie een CD uit, getiteld Waitin' On Roosevelt, met 21 nummers, die alle geschreven zijn rond Franklin D. Roosevelt, de 32ste president van Amerika.
Geniet van een promo opgenomen rond deze CD "Waitin' On Roosevelt" door Champagne Charlie:

Ik heb deze plaat in een eerder blog uitgebreid beschreven.

Mocht je hem nog niet in je bezit hebben, probeer dan dit schitterende historische document in je verzameling te krijgen. Je vindt alle info op hun website.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000:

Wat is jouw favoriet? Stuur me de titel van jouw favoriete blog en win een Lonehill Jazz CD heruitgave van een paar mooie Frank Rosolino platen uit de jaren vijftig. Kies jouw favoriete bijdrage gekozen uit de 980 voorgangers en stuur mij de titel of link toe: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

What's your favorite? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
ENGLISH ( Naar het Nederlands-Vlaamse deel met een terugblik op de Amerikaanse verkiezingen m.b.v. een meer dan 75 jaar oud filmpje getiteld Betty Boop For President )

Jack Pettis And His Pets

(On the Label: New Orleans Blackbirds) Honolulu Blues

HONOLULU BLUES - NEW ORLEANS BLACKBIRDS:

Bill Moore and Manny klein trumpet - Tommy Dorsey and (prob.) Paul Weigan trombone - Len Kavash and an unknown player on reeds - Jack Pettis saxophone - Al Goering piano - (prob.) Carl Kress guitar - Merrill Kline tuba - Dillon Over drums and xylophone. Erwin McGhee vocalist.

Recorded in New York City on the 6th of November 1928 for Victor. The band name, the New Orleans Blackbirds, is a pseudonym for Jack Pettis and his Pets.

Jack Pettis was born in 1902 and made a lot of recordings in the 1920s and 1930s. He was composed, together with elmer Schoebel, the tune Bugle Call Rag. It's unknown to me where and when he passed away. Can someone help?

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
This daily Keep Swinging blog will reach its 1000th contribution within two weeks. To celebrate this I love to repost some old favorite blogs. Please inform me what your favorite contribution is. I love to give a great Frank Rosolino album released by Lonehill Jazz to one of you, so please, send me your favorite.
Send it to: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Betty Boop For President

What's your favorite? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000

START: To the latest blog Naar de laatste blog

( Naar het Nederlands-Vlaamse deel met een flashback naar een bijzonder weerbericht door de Master Singers.)

BETTY BOOP FOR PRESIDENT ...

Betty Boop for President - Obama for President.................. Well - we know what happened today. The film Betty Boop For President was released 76 years ago, on the 4th of November 1932 and as you might not know anymore, around that date there were elections too in the United States. Herbert Hoover, who was the 31st President of the United States, a republican, had been elected in 1928 and had brought the country in deep financial problems, due to the Stock Market Crash in 1929, the Great Depression. He wanted to be re-elected in 1932, but the democratic candidate Frankin D. Roosevelt, would become the new President of the United States for a dozen years ( he would be re-elected two times). Isn't it cute that Max Fleischer made this great cartoon Betty Boop For President?

When I enjoyed this great 76 years old cartoon, John McCain wasn't even born then, I got the feeling that every detail in this cartoon seemed to be a parody on these 2008 elections. What about the financial crisis nowadays? The recession - the Depression .......... what about the election campaigns of both Obama as McCain - of Betty Boop and Mr. Nobody? ...... Didn't I hear all these slogans before on television last months?
Betty: Some of you have money, While some are poor, you know, If you send me to Washington, I'll just divide the dough. - Now if you have a sister, And want a brother, too, Tell pa and ma to vote for me, I'll see what I can do! - Mr. Nobody: Who will make your taxes light?... Mr. Nobody! - Who'll protect the voters' right?... Mr. Nobody! Betty: What this country is in need of, is a lot of hi-de-ho, Boop-a-doop and chocolate ice cream. Now we will get things for nothing, Movies, cabarets and jazz! Mr. Nobody: Should you come home some early dawn, See a new milkman is on: Who cares if your wife is gone? Mr. Nobody. Betty: You have heard all my suggestions, and with me you will agree, Now we'll have a perfect country; These improvements you will see!

I found a little fragment of this Betty Boop for President, a bit re-shuffled - a parody on the 2008 elections. Enjoy it and .......... smile !

Early this year the Dutch blues & roots band Champagne Charlie released a great album titled Waitin' On Roosevelt, with 21 songs related to the 32nd president of the United States, Franklin D. Roosevelt. I love to share a promo of this album:

I told about this great album in a previous blog. If you dan't have this historical important recording your collection, please get yourself a copy.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000

This daily Keep Swinging blog will reach its 1000th contribution within two weeks. To celebrate this I love to repost some old favorite blogs. Please inform me what your favorite contribution is. I love to give a great Frank Rosolino album released by Lonehill Jazz to one of you, so please, send me your favorite.

Send it to: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Wat is jouw favoriet? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000

Nederlands-Vlaams ( To the English section with a great 1930s parody on the US elections )

FLASHBACK: THE WEATHER FORECAST

Deze week ontving ik van Jaap en Marij onderstaande kaart met op de voorgrond Jules Deelder, wellicht de bekendste jazzverzamelaar van Nederland en bovendien door zijn publieke optredens het symbool van de bebop en hardbop jazz in Nederland geworden. Op de kaart wordt verwezen naar een oude opname van de Master Singers en Peter Sellers, die ik ooit in mijn verzameling had, en ooit eens verkocht heb. Het nummer The Weather Forecast herinnerde ik me nog prima .........

Klik op de foto om hem te vergroten.

Ik vond een fragment van dit nummer, gezongen door de Master Singers, dat ik jullie niet wil onthouden, maar heb dat, helaas, niet meer op tape. Misschien dat Jaap dat ooit nog eens kan opdiepen uit zijn verzameling.

En voor diegenen die geen idee hebben waarover we't hebben? Hier is nogmaals het nummer: The Weather Forecast.

Een flashback - Nostalgie. Bedankt Jaap en Marij voor het weer oprakelen van het muzikaal verleden!

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000:
Wat is jouw favoriet?Stuur me de titel van jouw favoriete blog en win een Lonehill Jazz CD heruitgave van een paar mooie Frank Rosolino platen uit de jaren vijftig. Kies jouw favoriete bijdrage gekozen uit de 980 voorgangers en stuur mij de titel of link toe: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Rein De Graaff with Pete Christlieb and Ferdinand Povel

What's your favorite? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
START: To the latest blog Naar de laatste blog
ENGLISH ( Naar het Nederlands-Vlaamse deel met een negentig jaar oude stomme film.)

TENOR MEETING: REIN DE GRAAFF meets PETE CHRISTLIEB and FERDINAND POVEL live in PORGY EN BESS
Sunday afternoon, the 2nd of November 2008, the Rein De Graaff Trio performed at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen, a small city in the south west part of The Netherlands, near the Belgian border. Rein brought two special guests - two of his most favorite tenor saxophone players: Pete Christlieb and Ferdinand Povel. The Rein De Graaff Trio features Rein De Graaff on the keys, Marius Beets on bass. ( He took the place of Koos Serierse years ago, the regular bass player for several decades) and Eric Ineke, the drummer - active since the trio was founded.
Rein De Graaff in Porgy en Bess - Terneuzen (The Netherlands)(November 2008) ( photo courtesy: Hans Koert)
This special quintet performed two sets for an enthusiastic audience, in which tunes where performed like Wabash, the fifty years old Cannonbal Adderley composition; All The Things You Are and the 1947 Milestones, recorded by Miles Davis and his All Stars featuring Charlie Parker on the tenor (!) saxophone. This version is less known compared to the other one, the 1958 Milestones Miles Davis recorded with his Quintet ( featuring Cannonball Adderley and John Coltrane).
Pete Christlieb in Porgy en Bess - Terneuzen (The Netherlands)(November 2008) ( photo courtesy: Hans Koert)
Pete Christlieb, born in Los Angeles, February 1945, has a career of 45 years up to now and played with a lot of famous names, like Chet Baker and Woody Herman in the 1960s. Late 1960s he cooperated with Louie Bellson and became a sought after film and TV musician for several decades. He was a regular member of the Doc Severinsen Orchestra, which played at the Tonight Show. During his work as a studio musician he accompanied vocalists like Sarah Vaughan. In the 1980s he founded his own quartet.

Ferdinand Povel in Porgy en Bess - Terneuzen (The Netherlands)(November 2008) ( photo courtesy: Hans Koert)

During the concert we learned that he is a skilled ballad player, special in the tune Body and Soul, a tenor's man dillemma Rein De Graaff labeled this Coleman Hawkins classic. He showed us that he is a solid player in the more fast pieces. Rein De Graaff "discovered" Pete Christlieb fourty years ago thanks to a record he found and since that day they are close friends. Pete Christlieb toured with the Rein De Graaff Trio twenty years ago with Lew Tabackin and in 1995 he played together with David Fathead Newman and Toon Roos in a series of Tenor Meeting concerts.

Eric Ineke in Porgy en Bess - Terneuzen (The Netherlands)(November 2008) ( photo courtesy: Hans Koert)
Ferdinand Povel is a regular guest in Porgy en Bess jazz club and performed with Rein De Graaff in previous concerts, like a tour labeled as Jubilee Jazz Party with Bennie Bailey, Ronnie Cuber and Herb Geller. He belongs to the best saxophone players in Holland and abroad. I remember him in a previous concert with the John Marshal-Ferdinand Povel European Quintet early this year in Porgy en Bess. Ferdinand Povel surprised with a great ballad I Fall In Love Too Easily.

Marius Beets in Porgy en Bess - Terneuzen (The Netherlands)(November 2008) ( photo courtesy: Hans Koert)
Rein De Graaff, one of the few pure bebop musicians left in this part of the world ( do you ever hear tunes played live like Tadd Dameron's Good Bait?). He is, with his band, a regular guest of Porgy en Bess and surprises the audience time after time with musicians who know the ropes. Thanks Rein .......... hope to see you next year!

Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
This daily Keep Swinging blog will reach its 1000th contribution within two weeks. To celebrate this I love to repost some old favorite blogs. Please inform me what your favorite contribution is. I love to give a great Frank Rosolino album released by Lonehill Jazz to one of you, so please, send me your favorite. Send it to: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Wat is jouw favoriet? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
Nederlands ( To the English section with a review of a Pete Christlieb-Ferdinand Povel concert )

JUST RAMBLING ALONG - STAN LAUREL (1918)

Op 3 november 1918, negentig jaar geleden, werd de film Just Rambling Along met Stan Laurel in de hoofdrol gelanceerd. Stan Laurel, geboren in 1890 , werd, samen met zijn compagnon bekend door zijn vele korte films, twofers die ze in de jaren twintig en dertig maakten. Wie is er niet groot mee geworden? Toch zijn er maar weinigen die weten dat beide heren ook nog een carriere voor die komische Laurel & Hardy filmpjes hadden; dit stomme filmpje is er één uit de collectie van Stan Laurel. Deze stomme filmpjes echter zijn vaak van een slechte beeldkwaliteit en eigenlijk alleen leuk om te bekijken als je geinteresserd bent in de carriere van de hoofdpersoon.

In 1918 kreeg Stan Laurel een contract bij de Hal Roach studio voor twee jaar, omdat Armando Novello, die de rol van Toto, de clown zou spelen, het plotseling af liet weten. Deze eerste film was getiteld Just Rambling Along. Hij maakte vijf films in deze periode bij Hal Roach ( hij zou er later met Oliver Hardy terugkeren). De film heeft een paar aardige stukjes, maar het verhaal is flinterdun en de grappen flauw en voorspelbaar. Alleen als je goed oplet, ontdek je dat Stan toen al die fantastische timing had, die hem later beroemd zou maken. Het schijnt dat dit filmpje Just Rambling Along het oudste nog bstaande filmpje uit zijn oeuvre is. Kijken dus naar deze 90 jaar oude beelden ................

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000:

Wat is jouw favoriet?
Stuur me de titel van jouw favoriete blog en win een Lonehill Jazz CD heruitgave van een paar mooie Frank Rosolino platen uit de jaren vijftig.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Rein De Graaff met Pete Christlieb en Ferdinand Povel

Wat is jouw favoriet? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
START: To the latest blog Naar de laatste blog
NEDERLANDS-VLAAMS ( To the English section with a rare 90 years old movie by Stan Laurel.)

REIN DE GRAAFF met PETE CHRISTLIEB en FERDINAND POVEL live in PORGY EN BESS

Op zondagmiddag 2 november 2008 trad het trio van Rein de Graaff op in Porgy en Bess in Terneuzen met een tweetal bijzondere gasten - twee van zijn meest favoriete tenorsaxofonisten: Pete Christlieb en Ferdinand Povel. Het Trio van Rein
de Graaff bestaat al jaren uit dezelfde personen: Rein de Graaff achter het klavier, Marius Beets ( die al weer heel wat jaren geleden de strijkstok van Koos Serierse overnam) op bas en Eric Ineke slagwerk.

Pete Christlieb in Porgy en Bess - Terneuzen (November 2008) ( foto: Hans Koert)

In een goed gevulde middenzaal speelde het gelegenheidskwintet een tweetal sets, waarin op geroutineerde wijze nummers als Wabash, vijftig jaar geleden geschreven door Julian Cannonbal Adderley; All The Things You Are en Milestones, de in 1947 door Miles Davis met zijn All Stars opgenomen versie, waarin o.a. Charlie Parker speelde op tenor (!) sax. Deze uitvoering is heel wat minder bekend dan de compositie, die Miles Davis in 1958 met zijn sextet ( met Cannonball Adderley en John Coltrane) aan de groeven toevertrouwde.

Rein de Graaff in Porgy en Bess - Terneuzen (November 2008) ( foto: Hans Koert)

Pete Christlieb, geboren in Los Angeles februari 1945, staat al zo'n 45 jaar op het podium en speelde met vele bekende namen, zoals in de jaren zestig met Chet Baker en Woody Herman. Eind jaren zestig ging hij samenwerken met Louie Bellson en was hij te vinden in de film en tv studios, waarin hij meespeelde met het Doc Severinsen orkest, het vaste orkest van de Tonight Show. Tijdens zijn studiowerk begeleidde hij zangeressen als Sarah Vaughan. In de jaren tachtig formeerde hij een eigen kwartet.

Ferdinand Povel in Porgy en Bess - Terneuzen (November 2008) ( foto: Hans Koert)

Tijdens het concert liet hij horen een kundig balladspeler te zijn in het nummer Body and Soul, a tenor's man dillemma volgens Rein de Graaff, maar vooral in de snelle nummers liet hij horen zijn instrument perfect te beheersen. Rein
de Graaff "ontdekte" Pete Christlieb al zo'n veertig jaar geleden, dankzij één van zijn platen en bracht hem ook al eens naar Nederland, twintig jaar geleden, met Lew Tabackin en in 1995 met David Fathead Newman en Toon Roos in een eerdere Tenor Meeting concertserie.

Eric Ineke in Porgy en Bess - Terneuzen (November 2008) ( foto: Hans Koert)

Ferdinand Povel speelde al vele malen eerder in Porgy en Bess en met Rein de Graaff ( samen met Bennie Bailey, Ronnie Cuber en Herb Geller) en behoort tot het beste wat er in Nederland met een saxofoon rondloopt. Ik herinner me zijn schitterende optreden eerder dit jaar met het John Marshal-Ferdinand Povel European Quintet in februari van dit jaar. Ferdinand Povel speelde tijdens het concert van zondag de schitterende ballad I Fall In Love Too Easily.

Rein de Graaff, één van de weinige echte bebopmuzikanten, die we nog in Nederland hebben ( waar hoor je nog Tadd Dameron's Good Bait spelen?) is, met zijn ritmegroep, een graag geziene gast en weet de bezoekers van Porgy en Bess telkens weer te verrassen met musici, die de klappen van de zweep kennen. Bedankt Rein en ..... tot volgend jaar.

(foto links: Martius Beets in Porgy en Bess - Terneuzen (November 2008) ( foto: Hans Koert)

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Het zaterdag in de PZC aangekondigde concert met Henry Threadgill had daar niet moeten staan - hij treedt wel komende vrijdag op in Theater Lantaarn / Het Venster in Rotterdam; een mooie gelegenheid om deze bijzondere avant-gardist op de saxofoon uit de jaren zestig ( en de jaren daarna), live te beluisteren.

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000: Wat is jouw favoriet?
Stuur me de titel van jouw favoriete blog en win een Lonehill Jazz CD heruitgave van een paar mooie Frank Rosolino platen uit de jaren vijftig.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

ENGLISH ( Naar het Nederlands-Vlaamse deel met een verslag van het concert dat Rein de Graaff gaf met Pete Christlieb en Ferdinand Povel in Porgy en Bess )

STAN LAUREL - JUST RAMBLING ALONG (1918)