Vitor Assis Brasil - A Forgotten Alto Saxophone Player

Vitor Assis Brasil - Een Vergeten Altsaxofonist ( Nederlands) Vitor Assis Brasil - A forgotten alto saxophone player (English)
( To an almost complete Vitor Assis Brasil Discography.)

VITOR ASSIS BRASIL - A FORGOTTEN ALTO SAXOPHONE PLAYER
Hans Koert
Some weeks ago I happened to find a CD titled Trajeto by Vitor Assis Brasil and I bought it because I learned from the liner notes that Claudio Roditi was one of the musicians playing on that record. Claudio Roditi is a Brazilian trumpet player, born in Rio de Janeiro, May 1946, who plays his instrument in a Brazilian-orientated style or in a straight-ahead hard bop style. I heard him in concert October 2004 at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen in the southwest part of The Netherlands with his trio featuring Claudio Roditi, trumpet, flügelhorn and vocal ( Rapaz de bem), Klaus Ignatzek, piano and Jean Louis Rassinfosse, bass.

When I played the record I became fascinated by the music as played by the leader of the band, Vitor Assis Brasil. This unknown Brazilian alto saxophone player is an underestimated jazz musician now almost complete forgotten. He was born in Rio de Janeiro August 1945 as the oldest one of a twin; his younger brother Juan Carlos Assis Brasil would also become a jazz musician. Vitor, or Victor as he was called later, started to play the alto saxophone he received from an aunt at the age of 17 and got lessons from Paulo Moura. He became known thanks to jam sessions in the legendary Little Club in Copacabana, one of the breeding places for Bossa Nova music. He started to play at school concerts and tried to make a mix between Bossa Nova and Jazz.

In 1965 he was one of the musicians that played in the Clube de Jazz e Bossa and one day, one of the musicians to play there was the Austrian piano player Friedrich Gulde, who invited him to participate into an International Jazz Contest in Wien. It was his first time to play outside Brasil and he got the third prize for his sax playing and, later, in Berlin the first prize as a soloist. Thanks to these awards he decided to become a professional musician.

In 1966 he made his first record, titled Desenhos, with a quartet featuring Tenorio Junior at the piano, the 19 years young Edison Lôbo and Chico Batera, on drums, of course ( Bateria means drums in Portuguese). Tenorio Junior disappeared in Brasil and became one of the victims of the regime. On this album, now a collector's item, you can learn that Vitor has listened to John Coltrane and Phil Woods, who did influence him. He was able to study at the famous Berklee School of Music late 1960s for some years and there he founded his own band, with musicians like Claudio Roditi - the band that recorded the album Trajeto. A great album - different from the Bossa Nova records from that period. It contains jazz music influenced by Charles Mingus and Thelonious Monk and the band sounds to me an entity; or, as I read somewhere: There's much greater subtlety and depth, and a more cohesive, controlled feel overall then in the ordinary Bossa Nova stuff of that period. Listen, for example to the first track Stolen Stuff - it sounds really great. Claudio Roditi is one of the players on this album, (except on Round About Midnight, which is played by a trio, with some good guitar playing by Helinho), only 23 years of age at that moment. I really like Roditi's warm hard bop trumpet playing, but also musicians like Edson Maciel, trombone player and bass player Sergio Barrroso are worth mentioning. He won an award at the Montreux Jazz Festival in 1969 being the best saxophone player of the festival. Studying in Berklee he was able to play with jazz musicians like Dizzy Gillespie, Richie Cole, Clark Terry, Chick Corea and Ron Carter.

In 1973 he returned to Brasil, still teaching about his music and musical roots like Wynton Marsalis is doing nowadays in the States. He became one of the most important jazz musicians of Brasil, fighting for the recognition of his music, the Brazilian jazz - without ignoring his Brazilian roots, but without any concessions to the Jazz music too. In 1978 his playing is a success at the Jazz Festival of Sao Paulo and, one of the visitors of that festival, Leonard Feathers said about him (quoted from a Brazilian interview): Victor Assis Brasil, um esplêndido saxofonista, não deixou que sua longa estada nos Estados Unidos confundisse seus valores, apresentando uma música firmemente plantada nos solos dos dois países. (= Vitor Assis Brasil, a great saxophone player, who lived and studied jazz music in the States for years, who plays his music founded in both cultures, without any concessions to its values.) His role of a pioneer is to be found in the music of a new generation of Brazilian jazz musicians like Claudio Roditi, who lives now in Europe most of the time.

He passed away in April 1981 due to rare complaints in the blood circulation. In his house, his twin brother John Carlos Assis Brasil, who became a known jazz piano player, found four hundred unpublished compositions after his brother passed away; for piano, orchestras, strings, pop music and jazz. John Carlos made a CD titled Self Portrait - Assis Brasil by Assis Brasil - Assis Brasil Quartet, an album I love to hear sometimes.
This alto saxophone player passed away only 35 years old - too young to be able to prove that he could have been developed to one of the greatest jazz alto saxophone player.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Enjoy a fragment of the Vitor Assis Brasil Quartet at the Festival de Jazz de São Paulo 1978. Victor Assis Brasil alto saxophone, Fernando Martins, piano. Paulo Russo, bass and Ted Moore, drums. Love For Sale

An (almost complete) VITOR ASSIS BRASIL Discography

( To the top )

He made eight records - I found the names of seven titles. Most of these records are collectors items now:

VITOR ASSIS BRASIL - Desenhos ( 1966)

VITOR ASSIS BRASIL - Trajeto (1968)

VICTOR ASSIS BRASIL toca Antonio Carlos Jobim (1970)

VICTOR ASSIS BRASIL - Esperanto (ca 1972)

VICTOR ASSIS BRASIL - disco em concerto, no Teatro da Galeria ( 1974)

VICTOR ASSIS BRASIL - O Grito (1975)

VICTOR ASSIS BRASIL - MARLOS NOBRE Orquestra Sinfônica Brasileira - Suíte Para Sax Soprano e Cordas ( 1976)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl
Some links to sites you should read:

A lot Brazilian (Choro) music Arturo Sandoval Forro Brasileirinho Laurindo Almeida Oscar Aleman Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Vitor Assis Brasil - Een Vergeten Altsaxofonist

Vitor Assis Brasil - Een Vergeten Altsaxofonist ( Nederlands) Vitor Assis Brasil - A forgotten alto saxophone player (English)
( Naar een selectieve Vitor Assis Brasil discografie.)
VITOR ASSIS BRASIL - EEN VERGETEN ALTSAXOFONIST
Hans Koert
Een paar weken geleden vond ik bij toeval een CD getiteld Trajeto gespeeld door Vitor Assis Brasil en ik kocht hem omdat ik achterop de hoes ontdekte dat Claudio Roditi, de bekende Braziliaanse hardbop trompettist op (bijna) alle tracks meespeelde. Genoeg reden dus om deze CD mee te nemen. Claudio Roditi is een Braziliaanse trompettist, geboren in Rio de Janeiro in mei 1946, die zowel pure Braziliaans georienteerde muziek kan spelen, zoals de samba en de bossa nova, als in de pure hardbop traditie. Ik hoorde hem spelen in oktober 2004 in de Porgy en Bess Jazzclub in Terneuzen met zijn trio, waarin hij zelf zong (Rapaz de bem), trompet en bügel speelde, Klaus Ignatzek op piano en Jean Louis Rassinfosse op bas te horen waren.

Toen ik de cd speelde, werd ik niet teleurgesteld. Ik raakte echter steeds meer gefascineerd door de mij onbekende leider van de band: Vitor Assis Brasil. Deze onbekende en ondergewaardeerde Braziliaanse altsaxofonist is maar 35 jaar oud mogen worden. Reden genoeg dus om hem eens nader voor te stellen. Hij werd geboren in Rio de Janeiro in August 1945 als één van een tweeling. Zijn broer Juan Carlos Assis Brasil is ook jazzmusicus geworden. Vitor, of Victor zoals hij later genoemd werd, kreeg zijn eerste altsax van een tante toen hij 17 jaar was en kreeg les van Paulo Moura. Hij maakte naam op jamsessies in de legendarische Little Club in Copacabana, één van de kraamkamers voor de Bossa Nova muziek. Hij speelde op schoolconcerten en probeerde een mix te vinden tussen de traditionele Braziliaanse Bossa Nova en de jazz.

In 1965 speelde hij in de Clube de Jazz e Bossa en werd daar gehoord door de Oostenrijkse pianist Friedrich Gulde, die hem uitnodigde voor een Internationale Jazz wedstrijd in Wenen. Het was zijn eerste keer buiten Brazilië en sleepte daar meteen de derde prijs weg als beste saxofonist en, later in Berlijn, haalde hij de eerste prijs als solist. Reden genoeg voor hem om professioneel muzikant te worden.

In 1966 maakte hij zijn eerste plaat. getiteld Desenhos, met een kwartet, waarin Tenorio Junior aan de piano zat, toen nog maar net 19 jaar jong, Edison Lôbo op bass en Chico Batera, hoe kan het ook anders, op slagwerk ( Bateria is drums in het Portugees). Tenorio Junior, overigens, verdween kort na de opnamen en bleek later één van de slachtoffers van het Braziliaanse militaire regime. Op dit album, ik vond het bij toeval op internet, kun je al goed horen dat Vitor veel naar Charlie Parker, John Coltrane en Phil Woods geluisterd heeft. Zijn spel lijkt dan vooral op dat van laatstgenoemde. Hij kreeg een kans om een aantal jaren te gaan studeren aan de prestigieuze Berklee School of Music in Boston, wat hij, uiteraard, met beide handen aangreep. Daar richtte hij zijn eigen band op met o.a. Claudio Roditi - de groep waarmee hij de Trajeto plaat maakte. Wat een prachtige plaat, bijvoorbeeld het eerste nummer Stolen Stuff maakt me helemaal gelukkig. Heel wat anders dan de Braziliaanse (Bossa Nova) albums uit die tijd. Deze plaat bevat jazz, geinspireerd door musici als Charles Mingus en Thelonious Monk en de band klinkt als een geroutineerd solide groep; of, zoals ik het ergens omschreven zag: There's much greater subtlety and depth, and a more cohesive, controlled feel overall. ( = Er is veel meer gevoel en diepte, en veel meer samenhang ( dan bij die andere Braziliaanse opnamen uit die tijd); een solide geheel). Niet alleen Claudio Roditi, die op alle tracks met zijn, door mij zo gewaardeerde warme bob-achtige sound, meespeelt, ( met uitzondering van Round About Midnight, een meeslepende trio stuk met en mooie rol voor Helino op gitaar), maakt het beluisteren van deze Vitor Assis Brasil CD waard. Ook musici als trombonist Edson Maciel en bassist Sergio Barrroso zijn het vermelden waard. In 1969 won hij op het Montreux Jazz Festival de eerste prijs voor zijn saxofoonspel. Tijdens zijn studie op Berklee speelde hij met jazzmusici als Dizzy Gillespie, Richie Cole, Clark Terry, Chick Corea en Ron Carter.

In 1973 keerde hij terug naar Brazilie, en ging daar weer workshops geven over zijn muziek en zijn muzikale wortels, zoals Wynton Marsalis dat in de VS placht te doen. Hij is uitgegroeid tot één van de belangrijkste Braziliaanse jazzmusici, maar werd vooral bekend in het buitenland. In Brazilie vecht hij voor de erkenning van zijn muziek, de jazz, die hij speelt zonder zijn eigen roots, de Braziliaanse muziek te ontkennen, maar ook zonder consessies te doen naar de jazz toe. In 1978 oogst hij veel succes tijdens het festival van Sao Paulo en, één van de bezoekers van dit festival, niemand minder dan Leonard Feathers zei hierover (geciteerd uit een Braziliaans interview): Victor Assis Brasil, um esplêndido saxofonista, não deixou que sua longa estada nos Estados Unidos confundisse seus valores, apresentando uma música firmemente plantada nos solos dos dois países. (= Vitor Assis Brasil, een groot saxofonist, die jarenlang in de VS de jazz bestudeerd heeft, weet zijn muziek te spelen, met beide voeten in zowel de BRaziliaanse als de Amerikaaanse muziekcultuur, zonder consessies te doen naar beide culturen.). Zijn rol als pionier in de Braziliaanse jazzmuziek heeft in ieder geval tot een nieuwe generatie Braziliaanse jazzmusici geleid, waaronder Claudio Roditi, die nu het grootste deel van zijn tijd woont en leeft in Duitsland.

Vitor Assis Brasil overleed in april 1981 tengevolge van een zeldzame aandoening in de bloedcirculatie. Zijn tweeling broer John Carlos Assis Brasil, die bekend geworden is als jazzpianist, vond na Vitor's door zo'n vierhonderd ongepubliceerde composities voor piano, orkest, strijkorkest, popmuziek en jazz. John Carlos heeft een CD gemaakt getiteld Self Portrait - Assis Brasil by Assis Brasil door het Assis Brasil Quartet, met daarin een eerste selectie van de gevonden composities; een plaat die ik nog wel eens zou willen horen.
Deze altsaxofonist is gestorven op de jonge leeftijd van 35 jaar - te vroeg, als je't mij vraagt, om zijn verhaal vorm te geven in zijn muziek. Hij had kunnen uitgroeien tot één van de beste altsaxofonisten ter wereld. Ik ben blij met de muziek die ik van hem heb.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Geniet van een concertfragment van het Victor Assis Brasil Quartet op het Festival de Jazz de São Paulo 1978: met Fernando Martins, piano. Paulo Russo, bas en Ted Moore slagwerk. Love for Sale.

Een selectieve VITOR ASSIS BRASIL Discografie

( Naar het begin )

Hij maakte in totaal acht platen - zeven titels heb ik, min of meer, kunnen achterhalen - Ze zijn alle nu collector's items:

VITOR ASSIS BRASIL - Desenhos ( 1966)

VITOR ASSIS BRASIL - Trajeto (1968)

VICTOR ASSIS BRASIL toca Antonio Carlos Jobim (1970)

VICTOR ASSIS BRASIL - Esperanto (ca 1972)

VICTOR ASSIS BRASIL - disco em concerto, no Teatro da Galeria ( 1974)

VICTOR ASSIS BRASIL - O Grito (1975)

VICTOR ASSIS BRASIL - MARLOS NOBRE Orquestra Sinfônica Brasileira - Suíte Para Sax Soprano e Cordas ( 1976)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Een aantal linken die je niet mag missen:
Een heleboel Braziliaanse muziek Arturo Sandoval Forro Brasileirinho Laurindo Almeida Oscar Aleman Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Troep onder de kerstboom: Hypochristmastreefuzz

Rubbish under the Christmas Tree: Hypochristmastreefuzz (English) Troep onder de kerstboom: Hypochristmastreefuzz (Nederlands)
( Naar een (selectieve) Benjamin Herman Discografie.)
Troep Onder De Kerstboom: Hypochristmastreefuzz
Benjamin Herman met zijn Itch Kwartet Live in Porgy en Bess Jazzclub - Terneuzen: december 2008.
Hans Koert
Op de voorkant van het laatste Jazzism magazine, één van de meest gelezen glossy jazztijdschriften van ons land, staat op de voorkant een foto van Benjamin Herman die ons trots zijn gewonnen Edison toont met als bijschrift Hebbes. Hij ontving deze prijs voor de plaat Campert - De Tijd Duurt Eén Mens Lang, gewijd aan de bekende Nederlandse schrijver en dichter Remco Campert. Het is niet zijn eerste Edison, zoals je wellicht zult denken, maar zijn derde alweer. De eerste kreeg hij voor de plaat BIG met zijn New Cool Collective (2000) en de tweede voor het album onder eigen naam opgenomen: Heterogenity (2005), gemaakt samen met Misha Mengelberg. De Edison is één van de oudste muziekprijzen ter wereld en geldt, sinds 1960, als de belangrijkste Nederlandse prijs voor populaire muziek. Alleen de Grammy is een jaartje ouder. De muziek voor Campert ontstond als de soundtrack voor de gelijknamige documentaire en werd, uitgebreid met nog wat nummers, de basis voor de CD uitgave.

Benjamin Herman ( Porgy en Bess Jazzclub - Terneuzen - december 2008) (foto: Hans Koert)

Benjamin Herman heeft onlangs, op zijn eigen label Roach Records, een nieuwe plaat uitgebracht, getiteld Hypochristmastreefuzz, geheel gewijd aan de muziek van de Nederlandse componist Misha Mengelberg, de eminent grise van de Nederlandse (free)jazz op piano, meester in het improviseren, die al in de jaren zestig naam maakte in de free jazz scene. Hij ontwikkelde zich tot een belangwekkend componist in de hedendaagse geimproviseerde muziek. Het album werd begin december 2008 uitgebracht.

Anton Goudsmit ( Porgy en Bess Jazzclub - Terneuzen - december 2008) (foto Hans Koert)
Afgelopen weekend, zondagmiddag 21 december 2008, trad Benjamin Herman op met zijn kwartet in de Porgy en Bess Jazzclub in Terneuzen. Het concert, het laatste geplande jazzoptreden van dit jaar in dit ver buiten Zeeland en Vlaanderen geliefde jazzpodium, was helemaal gewijd aan de muziek van Misha Mengelberg en voor de musici het laatste concert van een lange reeks promotieconcerten. Voor Benjamin Herman, die de altsaxofoon bespeelt, Anton Goudsmit op gitaar (weer voortreffelijk op dreef), bassist Ernst Glerum en slagwerker Joost Patocka bouwden een klein feestje op het podium voor een goed gevulde zaal, waarin opvallend veel jongeren te bespeuren vielen.

Ernst Glerum ( Porgy en Bess - Terneuzen - december 2008) (foto Hans Koert)

De eerste set, die opende met het nummer Een Beetje Zenuwachtig, zo'n typische Mengelberg compositie, zoals die geschreven zou kunnen zijn in de jaren zestig; beginnend in een kakofonie van geluiden en uitgroeiend uit tot een swingend nummer met een stevig ritme, bevatte verschillende titels van de nieuwe CD zoals No Idea en De Sprong O Romantiek Der Hazen. Ook werden er nummers van het Itch album gespeeld, zoals Do The Roach, Arachibutyrophobia, over een zeldzame pindakaasallergie en het door Doris Day met het orkest van Harry James in 1951 op Columbia opgenomen nummer Would I Love You Love You Love You, dat in de Amerikaanse top 20 wist door te dringen.

Joost Patocka ( Porgy en Bess Jazzclub - Terneuzen - december 2008) (foto Hans Koert)

Tijdens de tweede set verraste Ernst Glerum (wat een mooi geluid heeft hij) met een spetterende solo in het nummer Rollo III en Piet Noordijk werd geëerd in Misha's compositie Blues After Piet. Beiden hebben me persoonlijk verzekerd dat er echt geen ruzie was: rakelde Benjamin een oude vete op, die begin 1967 leidde tot de breuk tussen Misha en Piet en het opheffen van hun Misha Mengelberg / Piet Noordijk Kwartet. Met Kwela P Kwana, een calypso, eerde Misha de Zuidafrikaanse saxofonist Dudu Pukwana, waarmee hij in de jaren zeventig met o.a. Han Bennink, speelde; de altist, die, volgens Benjamin, een schitterend geluid had. Met Brozziman, een compositie bestaande uit slechts 2 noten, schreef Misha een nummer voor de Duitse saxofonist Peter Brötzmann, die nog steeds leeft, volgens Joost Patocka, die vanachter zijn drumstel even snel de laatste informatie gegoocheld had, een icoon van de Europese free jazz beweging uit de jaren zestig; de man die louter rauwe klanken voortbracht, zoals Benjamin demonstreerde.

Anton Goudsmit ( Porgy en Bess Jazzclub - Terneuzen - december 2008) (foto Hans Koert)

Misha schreef ook een bluesachtig nummer, getiteld Arm Wiel, geinspireerd op een thuiskomertje, een klein wieltje dat sommige automerken als reserveband meekrijgen. De set werd afgesloten met het titelnummer Hypochristmastreefuzz, een "adembenemende" compositie, volgens Benjamin Hermans, die Misha speciaal schreef voor Eric Dolphy. Het nummer werd gespeeld in het VARA radio programma rond Eric Dolphy begin juni 1964 dat bekend zou worden als Eric Dolphy's Last Session omdat hij tegen het eind van die maand plotseling overleed. De titel Hypochristmastreefuzz betekent Troep onder de Kerstboom, vertelde Misha aan Michiel de Ruyter. Ik denk dat ik binnenkort deze laatste Last Session, die als één van Dolphy's beste de geschiedenisboekjes in gegaan is, als blog in de schijnwerpers zet. Als toegift speelde Benjamin Herman in Terneuzen het door Elvis Presley bekend geworden nummer C.C. Rider, voor deze gelegenheid in C, met een knipoog naar de titel.

Ernst Glerum ( Porgy en Bess Jazzclub - Terneuzen - december 2008) (foto Hans Koert)

Dit concert door het Benjamin Herman Itch Kwartet was het laatste jazzconcert dat gepland stond voor dit jaar; een jaar waarin heel wat moois langs kwam in Porgy en Bess. Wat dacht je van: Roy Hargrove ( traditiegetrouw zullen we hem ook wel weer in 2009 te horen krijgen), Monty Alexander, John Marshall met Ferdinand Povel, Pierre Courbois, Rein de Graaff met Pete Christlieb en "borstelkoning"Jeff Hamilton. Je kunt een volledige lijst van concerten, die ik in 2009 heb mogen bijwonen vinden in de concertlog van 2008.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Meer foto's van het concert

(Naar het begin)

Een (selectieve) BENJAMIN HERMAN Discografie.

Benjamin Herman vind je op heel wat platen terug, als begeleider of met zijn eigen bands, zoals het Itch Kwartet en de New Cool Collective. Ik vond een lijst met platen op de site van het Muziek Centrum Nederland dat een overzicht geeft van zijn albums die hij onder eigen naam maakte en met zijn New Cool Collective

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Een aantal informatieve linken, die je niet mag missen:
Benjamin Herman Benjamin Herman Itch Kwartet in Porgy en Bess (januari 2007) Piet Kuiters Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer deel één Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer deel twee Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Rubbish under the Christmas Tree: Hypochristmastreefuzz

Rubbish under the Christmas Tree: Hypochristmastreefuzz (English) Troep onder de kerstboom: Hypochristmastreefuzz (Nederlands)
( To A (selected) Benjamin Herman Discography.)
Rubbish under the Christmas Tree: Hypochristmastreefuzz
Benjamin Herman and the Itch Quartet Live at the Porgy en Bess Jazz Club - Terneuzen (The Netherlands) - December 2008.
Hans Koert
On the cover of the latest Jazzism magazine, one of the leading Dutch glossy jazz magazines, you can find a picture of Benjamin Herman who shows his latest Edison award, subtitled with the slogan: Hebbes, which could be translated as Got It! He received it for his album Campert - De tijd Duurt Eén Mens Lang, dedicated to the Dutch writer and poet Remco Campert. It's not
his first Edison award, but the third one. The first one was for the album BIG with the New Cool Collective (2000) and the second one was for his album Heterogenity (2005), made in cooperation with Misha Mengelberg. The Edison award is one of the eldest music awards in the world (the Grammy is only one year older) and the most important one for the Dutch music scene since 1960.The music for the Campert album was in fact used for a documentary around this author, augmented with some extra music to create a complete album.

Benjamin Herman ( Porgy en Bess - Terneuzen - December 2008) ( photo courtesy: Hans Koert)

Benjamin Herman has released a new album, titled Hypochristmastreefuzz which is dedicated to the music of Misha Mengelberg, the Dutch eminent grise on piano, master in improvisation, who started his career in the 1960s in the free jazz circuit. He developed into a unique composer in contemporary jazz. The album was released on the first of December 2008.

Anton Goudsmit ( Porgy en Bess Jazz Club - Terneuzen (The Netherlands) - December 2008) (photo courtesy Hans Koert)
Last weekend, the 21st of December 2008, Benjamin Herman performed with his quartet in the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen in the south west part of The Netherlands. This concert, the last jazz concert for 2008 scedulded in this popular club, was complete dedicated to the music of Misha Mengelberg and for the musicians the final concert in a lengthy series of promo concerts. Benjamin Herman, who plays the alto saxophone, Anton Goudsmit on guitar, bass player Ernst Glerum and drummer Joost Patocka threw a party on stage before a mixed audience of different ages - from young ( 5 years) to not so young anymore (70-plus).

Ernst Glerum ( Porgy en Bess Jazz Club - Terneuzen (The Netherlands) - December 2008) (photo courtesy Hans Koert)

In the first set, which opened with the tune Een Beetje Zenuwachtig (= A Bit Nervous), a typically Misha Mengelberg composition from the 1960s, which started as a sound check and developed to a swinging tune with a steady drive, contained several tunes from the new album like No Idea and De Sprong O Romantiek Der Hazen (=The Romantic Jump Of Hares), but also tunes from his popular album The Itch: Do The Roach, Arachibutyrophobia, about a rare peanut butter allergy and the Doris Day tune, made famous on a Columbia Record by the Harry James Orchestra in 1951, titled Would I Love You Love You Love You.

Joost Patocka ( Porgy en Bess Jazz Club - Terneuzen (The Netherlands) - December 2008) (photo courtesy Hans Koert)

In the second set Ernst Glerum (he really has a great sound) surprised with a great bass solo in Rollo III and Piet Noordijk was honoured in Misha's composition Blues After Piet. Beiden hebben me persoonlijk verzekerd dat er echt geen ruzie was, ( = Both told me personally that there were no arguments), Benjamin blabs, referring to the controversial split in the Misha Mengelberg / Piet Noordijk Kwartet in early 1967 that set Misha and Piet at odds with each other. In Kwela P Kwana Misha honoured the late South African alto saxophone player Dudu Pukwana; the alto player with the great sound, with this humoristic composition. In Brozziman, a two-tones composition, Misha honoured the German saxophone player Peter Brötzmann, still alive, Joost Patocka googled for the latest information behind his drum set, an icon from the free jazz 1960s period, with his rough tone imitated by Benjamin in a great way.

Anton Goudsmit ( Porgy en Bess Jazz Club - Terneuzen (The Netherlands) - December 2008) (photo courtesy Hans Koert)

In Arm Wiel (= Poor Wheel), Misha made a bluesy tune about a thuiskomertje, a small spare wheel and, last but not least, the title song, the breath-taking Hypochristmastreefuzz, a composition Misha made for Eric Dolphy and played at the VARA radio program of the 2nd of June 1964, which would become famous as Dolphy's Last Session, as he passed away at the end of June 1964. The titled means, as Misha explained to Michiel De Ruyter, Troep onder de kerstboom, which can be translated as Rubbish under the Christmas tree. Thanks to Herman I think I should discuss this great "last" Eric Dolphy session in one of the coming blogs. The concert was finished with an improvisation to the tune C.C. Rider, made famous by Elvis Presley and played, referring to the title, in the key of C.

Ernst Glerum ( Porgy en Bess Jazz Club - Terneuzen (The Netherlands) - December 2008) (photo courtesy Hans Koert)

This concert by the Benjamin Herman Itch Quartet was the final concert of a series of jazz concerts for 2008 in the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen - concerts with great names as Roy Hargrove ( he also will make his appearance next year), Monty Alexander, John Marshall, Pierre Courbois, Rein de Graaff with Pete Christlieb and Jeff Hamilton. You can find my complete list of concerts in the concert log for 2008.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

More pictures from the concert

(To the top)

A (SELECTED) BENJAMIN HERMAN DISCOGRAPHY.

Benjamin Herman is to be found on numerous albums with his own groups, but also with bands like the New Cool Collective and as an accompanist for dozens of jazz musicians. I found an (incomplete) list made by the Muziek Centrum Nederland which contains the most important albums made under his own name and with the New Cool Collective

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Some great links you should have seen:
Benjamin Herman Benjamin Herman Itch Quartet in Porgy en Bess (January 2007) Piet Kuiters Piet Kuiters - A True Amsterdammer part one Piet Kuiters - A True Amsterdammer part two Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Let Yourself Go: The Lives of Fred Hersch

Let Yourself Go: De Levens van Fred Hersch (Nederlands) Let Yourself Go: The Lives of Fred Hersch (English)

( To a Fred Hersch Discography.)
LET YOURSELF GO - THE LIVES OF FRED HERSCH - JAZZ PIANO PLAYER
Hans Koert
A few weeks ago the documentary "Let Yourself Go'- The Lives of Fred Hersch has been released in Cologne, Germany. This Aha!DVD production was made by Katja Duregger, Journalistin, Autorin and Regisseurin ( = journalist, writer and producer) as she labels herself, who also made video productions about Die Junge Deutsche Jazz Szene ( = the young German jazz scene ), Kronos Quartet meets Bollywood and "Fünf Farben Jazz - Mangelsdorffs selbstbewusste Erben". This Fred Hersch production, a so-called Modular DVD, as she names it, contains several aspects, the "lives", of jazz piano player Fred Hersch, in seperate modules, like "Let Yourself Go", the main movie, "Listen" about Fred Hersch as a musician and composer; "To Tell a Story" about Fred Hersch as a Jazz teacher and "Always There" about the fight agains his HIV and AIDS infection. The last part contains fragments from concerts in Antwerp, Belgium (2007), Kalamazoo - Michigan (USA) (2006) and at the Bimhuis in Amsterdam.
Fred Hersch (photo courtesy Matthew Sussman)

Fred Hersch was born in Cincinnati, Ohio (USA) in October 1955 and started his career with guitarist Cal Collins playing in Cincinnati. He studied music at the New England Conservatory. In 1977 he worked with Art Farmer, who had returned to the States after a ten years stay in Europe ( Fred Hersch plays the piano on the CTI album Yama) and toured with Sam Jones, Billy Harper, Joe Henderson and Stan Getz.
I found a fragment of the Art Farmer Quartet, featuring Art Farmer flügelhorn, Fred Hersch, piano; Dennis Irwin, bass; Billy Hart, drums playing the Charlie Parker composition Red Cross. ( ca. 1982)

In the 1980s Fred Hersch becomes part of the Mel Lewis Orchestra and plays with Eddie Daniels and Toots Thielemans. He starts his own trio, which lasts up until today. In the 1980s Fred Hersch becomes an active member of the gay scene and gets infected; he learned that he was HIV positive. In the documentary and the module "Always There" he speaks unrestricted about this period and this life-threatening infection, which catched him twenty years ago. It's a bit a miracle that he's still around as most of his infected friends are now gone. He tells how his HIV-infections changed his entire life: HIV changed everything, absolutely everything. It forced us gay men to grow up in a very short time ...... AIDS forced us to think about the consequences in a very cruel way.

Fred Hersch ( photo courtesy David Bartolomi )

He was one of the first jazz musicians to speak in public about his homosexuality and HIV infection, which made him a leading figurehead of those infected and a gay activist. I just came out, he explains in the film, because I was tired of thinking: Who knows and who doesn't. This takes away so much energy and I wanted to use this energy for my art and to be free from that. Being infected gives him, curiously, a lot of energy to make his music. He made benefit albums for the organization `Classical Action - Performing Arts Against AIDS, like Last Night When We Were Young - The Ballad album; albums with musicians like Toots Thielemans, Mark Murphy, Phil Woods, Jim Hall, Lee Konitz, Kenny Barron, Tommy Flanagan, Joe Lovano and Gary Burton. For each sold Let Yourself Go DVD one euro will be gifted to the German AIDS-Stiftung.
Fred Hersch ( photo courtesy David Bartolomi )

Four concert fragments are available on the DVD, two with his trio, featuring Drew Gress on bass and Nasheet Waits on drums and two solo. In recent years he often played solo piano, on records and live, like the 2006 Valantine track, recorded at the Western Michigan University in Kalamazoo or the concert at the Bimhuis in Amsterdam. To me chords are not stack of things, he said about being a soloist: each note in a cord is a voice that wants to move somewhere. He is active in producing albums and as a composer for ballet music. I love to share a fragment I found of a Fred Hersch composition Red Autumn, danced by Tawny Chapman and William Lu.

This documentary brings a fascinating view of the many lives, sides, of Fred Hersch: Fred as a musician ( why do I have but few records from him? ) playing in his introvert style, like Bill Evans or Brad Mehldau; as a teacher in master classes; as the HIV infected which the "cocktail", those terrible pills, the AIDS medication day after day; with his relatives, his partner ...... This documentary is a very personal document of a great piano player, fighting against time with a life-threading infection as the sword of Damocles. A documentary you should see !!

Hans Koert

keepswinging@live.nl

A FRED HERSCH DISCOGRAPHY

( Back to the top of the article )

On the Fred Hersch website you can find a detailed list of records, featuring Fred Hersch as a leader, or a co-leader, as the major soloist or just as an accompanist . Well - I only have to link you to this great source .....

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Some interesting links you should have seen:

Fred Hersch the website of filmmaker Katje Duregger Choro-blog seasons greetings and Carlos Barbosa-Lima Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging All Contributions

Let Yourself Go: De Levens van Fred Hersch

Let Yourself Go: De Levens van Fred Hersch (Nederlands) Let Yourself Go: The Lives of Fred Hersch (English)
( Naar een Fred Hersch Discografie.)
LET YOURSELF GO - DE LEVENS VAN FRED HERSCH - JAZZPIANIST
Hans Koert
Een paar weken geleden werd de documentaire "Let Yourself Go'- Die Leben Des Jazz Pianisten Fred Hersch ( = vrij vertaald De Levens van Fred Hersch, Jazz Pianist) uitgebracht in Keulen. Deze Aha!DVD productie ( volledig in het Engels of met Duitse voice-over) werd gemaakt door Katja Duregger, journalist, schrijver en regiseur, die al eerder videoproducties uitbracht over onderwerpen, gerelateerd aan de jazz, zoals een documentaire over jonge jazzmusici in Duitsland, een film getiteld Kronos Quartet meets Bollywood en Fünf Farben Jazz - Mangelsdorffs selbstbewusste Erben. Deze documentaire rond de Amerikaanse jazzpianist Fred Hersch is het best te omschrijven als een Modular DVD, zoals ze het noemt, een serie van modules, korte documentaires, die samen een beeld gven van "de levens", van verschillende aspecten, van Fred Hersch. Zo vind je er, behalve een dertig minuten durende hoofddocumentaire Let Youself Go, een aantal modules zoals "Listen" waarin Fred Hersch belicht wordt als musicus en componist; "To Tell a Story" over zijn werk als jazzleraar en "Always There" over zijn strijd tegen zijn HIV / AIDS besmetting. En tenslotte nog een module, waarin een viertal concertfragmenten ( Antwerpen (2007), Kalamazoo (Michigan - USA)(2006) en het Bimhuis in Amsterdam) gepresenteerd worden.
Fred Hersch (foto Matthew Sussman)

Fred Hersch werd geboren in Cincinnati, Ohio (USA) in oktober 1955 en begon zijn carriere bij gitarist Cal Collins in zijn geboortestad Cincinnati. Hij studeerde aan het New England Conservatory. In 1977 speelde hij bij Art Farmer, die na een verblijf van tien jaar in Europa weer teruggekeerd was naar zijn geboorteland ( Fred Hersch speelde o.a. mee op het album Yama) en reisde rond met musici als Sam Jones, Billy Harper, Joe Henderson en Stan Getz.
Ik vond een fragment van een optreden met het Art Farmer Quartet, waarin we Art Farmer herkennen op bügel, Fred Hersch aan de piano; Dennis Irwin, bass en Billy Hart, slagwerk in de Charlie Parker compositie: Red Cross. ( ca. 1982)

In de jaren tachtig speelt Fred Hersch in het Mel Lewis Orchestra en begeleidt hij Eddie Daniels en onze eigen Toots Thielemans. Hij richt zijn eigen trio op, dat tot op de dag van vandaag bij elkaar is. In deze periode maakt de homo-scene in de Verenigde Staten een heftige periode door en Fred Hersch doet daar actief in mee; het levert hem een HIV infectie op. In de documentaire en in de module "Always There" vertelt hij openhartig over deze periode en deze levensbedreigende infectie, die hem al twintig jaar in zijn greep heeft. Eigenlijk is het een wonder, dat hij nog steeds rondloopt, aangezien al zijn toen besmette vrienden reeds lang overleden zijn aan AIDS. Hij legt uit hoe deze HIV-besmetting zijn hele leven bepaalt: HIV changed everything, absolutely everything. It forced us gay men to grow up in a very short time ...... ( = HIV veranderde alles, echt alles. Deze besmetting maakte ons volwassen in een erg korte tijd ... ). AIDS forced us to think about the consequences in a very cruel way.( = AIDS drukte ons meedogenloos met de neus op de feiten.)

Fred Hersch ( foto David Bartolomi )

Hij was één van de eerste jazzmusici, die zo openlijk over zijn geaardheid en besmetting sprak in het openbaar, waardoor hij een leidende rol kreeg toebedeeld in de gay-scene. I just came out ( = Ik ben er gewoon voor uitgekomen), vertelt hij in de film, because I was tired of thinking: Who knows and who doesn't.( = omdat ik moe werd van het steeds maar moeten denken: wie weet 't en wie weet 't niet). This takes away so much energy and I wanted to use this energy for my art and to be free from that. (= Dat kostte me zoveel energie, dat ik veel liever in mijn muziek wilde stoppen). Het feit dat hij besmet is, geeft hem, hoe vreemd het ook moge klinken, een heleboel energie die hij in zijn muziek kan steken. Hij maakte verschillende albums waarvoor de opbrengt voor een deel ten goede kwam aan Classical Action - Performing Arts Against AIDS, (bijvoorbeel Last Night When We Were Young - The Ballad album); albums met musici als Toots Thielemans, Mark Murphy, Phil Woods, Jim Hall, Lee Konitz, Kenny Barron, Tommy Flanagan, Joe Lovano en Gary Burton. Van elke verkochte Let Yourself Go DVD overigens, gaat één euro naar de Deutsche AIDS-Stiftung.
Fred Hersch ( foto David Bartolomi )

Op de DVD staan vier nummers, die opgenomen zijn tijdens optredens: twee met zijn trio, bestaande uit hemzelf aan de piano, Drew Gress op bas en Nasheet Waits op slagwerk. Tegenwoordig speelt hij ook vaak solo, zowel op platen als op concerten, zoals in de twee andere fragmenten op de Universiteit van Michigan in Kalamazoo en een concert in het BIMhuis in Amsterdam. To me chords are not stack of things, (= Voor mij zijn akkoorden geen stapels noten) zegt hij over het solospelen, Each note in a cord is a voice that wants to move somewhere. (= Elke noot in een akkoord is een stem die zich wil laten horen). Hij is ook aktief als producer van platen voor anderen, m.n. zangeressen en hij maakt muziek voor ballet. Ik vond een fragment van een balletuitvoering, waarvoor hij de muziek schreef: Red Autumn, uitgevoerd door Tawny Chapman en William Lu.

Deze schitterende documentaire brengt op een fascinerende wijze "de levens" van Fred Hersch in beeld; een bevlogen man, die heerlijke introverte muziek á la Bill Evans of Brad Mehldau speelt ( Waarom heb ik maar zo weinig van Fred Hersch op CD?);

en bevlogen leraar tijdens masterclasses, thuis met zijn partner en als AIDS patient, wiens leven afhankelijk is van een zak vol pillen, those terrible pills, de cocktail van medicijnen, die hem op de been houdt. Deze documentaire brengt met recht de verschillende levens van Fred Hersch in beeld; alle facetten worden uitgebreid belicht.

Een persoonlijk document van een getalenteerde jazzpianist vechtend tegen de tijd ......... tegen de dood, die als een zward van Damocles boven zijn hoofd hangt. Muziek die je gehoord moet hebben - beelden die je niet mag missen.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Een FRED HERSCH DISCOGRAFIE ( Terug naar het begin van dit artikel ) Op de website van Fred Hersch staat een goed gedocumenteerde lijst met platen, waarop hij als leider, of als leider samen met anderen, als belangrijke solist of "slechts" als begeleider te horen is. Waarom zou ik daarvan geen dankbaar gebruik maken.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Een aantal interessante links die je niet mogen ontgaan:

Fred Hersch de website van documentairemaakster Katje Duregger Choro-blog seasons greetings and Carlos Barbosa-Lima Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Graeme Bell - All Recorded Compositions

Graeme Bell - Een Australisch Jazz Icoon! (Nederlands) Graeme Bell - Al Zijn Composities Vastgelegd (Nederlands) Graeme Bell - Australian Jazz Icon (English) Graeme Bell - All Recorded Compositions.(English)

( To the track list of the 2CD, with all the recorded compositions.)

GRAEME BELL: All Recorded Compositions.

Hans Koert

A year ago Bill Haesler, Australian producer, jazz historian and jazz musican contacted me with a request. He needed a clean copy of the Graham Bell composition Rocking Horse Rag as recorded in the early 1950s in Europe. He posted his request at a Keep Swinging blog, titled Rocking Horse Rag, which resulted in a clean copy of the tune played by the Paul Norman Orchestra. It is one of the 46 tracks of the Graeme Bell 2CD, titled A Compilation of his Recorded Compositions 1947-2007. Yesterday I introduced you to some early aspects of his career; today the final part. The Graeme Bell band was very popular in those days`and played all around Australia. In the 1970s Graeme Bell forms his All-Stars and is often to be seen on TV, concerts and tours, like a three month tour along US venues. In 1980 he is one of the guests at the Oude Stijl Jazz Festival (= Traditional Jazz Festival) in Breda, in het southern part of The Netherlands, where he played with The Dutch Swing College Band.

It must have been from that period that I became fascinated by the music of Graeme Bell, although I haven't heard him playing at the Breda Jazz Festival.

Graeme Bell at the Oude Stijl Jazz Festival in Breda ( The Netherlands) - May 1980

I really liked his ragtime-styled tunes and I had a Festival LP in my collection, titled The Music of Graeme Bell, subtitled featuring Ragtimes, Jazz and Cakewalks. I lost that album, but have some tracks left on a cassette tape. Thanks to a friend of Bill Haesler, I now have an image of it. The way this band played the traditional jazz, was not like most (Dutch) dixieland bands I knew, but had something extra, a flavor of its own - only Australian bands have, Horace Meunier Harris characterized it in the IAJRC Journal (autumn 2005) - the same flavor I tasted in the music of Dave Dallwitz, labeled as Daddy Long Legs in one of Graeme Bell's compositions, another Australian piano player who mixed ragtimes and jazz to a tasty meal.

Graeme played in Japan and took charge of a young dixieland band, named Dixie Jive, which played several times with him in Australia. In the 1990s he made tours with his All-Stars band to China and Japan and even returned to Czechoslovakia where it all began and played as one of the guests on the Humphrey Lyttelton 50th year-in-jazz celebrations.

Since 2004 Graeme Bell is a retired man, but that don't mean that he doesn't play anymore. This year his latest album was released, a compilation of al his recorded composition. This 2CD is not one of those numerous albums in the series "The Best of .... ", like Graeme Bell, the best of the EMI years wich contains his 1950s releases; Graeme Bell played and recorded hundreds of jazz tunes, standard and compositions made by others - this 2CD however contains all Graeme Bell own compositions; most played by himself; some by others. The first CD contains his first twenty years up to 1967. Some compositions, especially the first ones, are dated - dixieland music, popular in those days, but most tunes like the Square Dance Rag and the Rocking Horse Rag, the latter represented here in two versions: one by his Ragtime Four and one, as Le Cheval A Bascule as recorded by the Paul Norman Orchestra in Paris (1953) have that famous Australian flavor. His Skiffle Gang is represented with two tracks: Come Skiffle Chicken and Skiffle Board Blues. The second CD is more modern and has some surprises. It contains compositions that have never been recorded before, which are now available for the very first time, played by musicians like Ian Smith's Studio Scallywags, Peter Locke and Stephen Grant.

And, of course, he can't help it, despite his age, ninety-plus, Graeme Bell himself at the piano with the Robbers Dogs Jazz Band, featuring the producer of the album Bill Haesler on washboard. The second part of the 2CD sounds modern and fresh and learns that Graeme Bell's compositions are still entertaining and enjoyable. There is, however, one track, titled Dancing Avenue, played by Graeme Bell in the early 1990s, but now re-mixed by the Japanese DJ Hiroshi Yasukawa - a track that shows the wide range of styles in which Graeme Bell's compositions have been recorded, but it doesn't fit into this selection. Maybe you can use that track to convince your grandson to the importance of Bell's influences on modern dance music; the youth will like this one ......
This album, Graeme Bell - a compilation of his Recorded Compositions 1947-2007 is a great homage to the music of this honoured Australian band leader, composer and jazz musician.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

GRAEME BELL: A compilation of all his recorded compositions.

( To the tiop of this blog.)

CD-1

01-lizard - graeme bell dixieland jazz band - sydney 11 apr. 1947

02-czechoslovak journey - graeme bell dixieland jazz band - paris 23 sep. 1947

03-chicken and almonds - graeme bell australian jazz band - sydney 10 mrt 1949

04-chicken and almonds - graeme bell trio - sydney 3 feb. 1956

05-jumbuck jamboree - graeme bell orchestra - melbourne 3 jun 1950

06-bull and blues - graeme bell australian jazz band - london 14 jul 1951

07-goanna march - graeme bell australian jazz band - london 25 jul 1951

08-take a note from the south - bell-lyttelton jazz nine - london 6 nov 1951

09-apples be ripe - bell-lyttelton jazz twelve - london 18 dec 1951

10-rocking horse rag - graeme bell ragtime four - sydney 23 apr 1952

11-rocking horse rag paul norman orchestra - paris 1953

12-square dance rag - graeme bell ragtime four - sydney 30 april 1953

13-airway boogie - graeme bell ragtime four - sydney 30 april 1953

14-bell's boogie - graeme bell trio - sydney 3 feb 1956

15-come skiffle chicken - graeme bell skiffle gang - sydney 8 aug 1957

16-skiffle board blues - graeme bell skiffle gang - sydney 8 aug 1957

17-petal's theme - graeme bell all stars - sydney 14-sep-1962

18-long john c - graeme bell all stars sydney 14 sep 1962

19-bottle top blues - graeme bell all stars - sydney 14 sep 1962

20-just jazz - graeme bell all stars - sydney 4 jul 1963

21-justine - graeme bell all stars - sydney 19 aug 1963

22-balthazar - graeme bell all stars - sydney 27 mei 1964

23-mount olive - smithy studio scallywags - melbourne - 20 dec 2007

24-mollie the monk - graeme bell all stars - sydney 3 juni 1964

25-corroboree in dixie - graeme bell all stars -sydney 28 aug 1967

CD-2

01-malloney's boogie - climax jazz band (feat. graeme bell ) - toronto - 28 jun 1975

02-his one's for eric - graeme bell all stars - sydney 28 feb 1980

03- blue mist - peter locke - bondi 20 dec 2007

04-my dreaming - smithy studio scallywags - mebourne 20 dec 2007

05-boab tree - paul furniss sessionmates - sydney 3 april 2008

06-happy cavaliers - dixie jive - sydney 5 jan 1991

07-here's one for jim - peter locke trio - bondi 19 nov 2007

08-dancing avenue - graeme bell (remixed by hiroshi yasukawa) - sydney 1992

09-tango moravia - smithy studio scallywags - melbourne 20 dec 2007

10-daddy long legs - smithy studio scallywags - melbourne 20 dec 2007

11-stopping on two paths - stephen grant - melbourne 20 dec 2007

12-flight of the broken wing - graeme bell - sydney 28 april 2004

13-touch of heather - graeme bell sydney 7 july 2007

14-kyushu dragonfly - tom gould - melbourne 27 dec 2007

15-bev's washboard stomp in b - graeme bell reunion band - sydney 28 april 2004

16-fairy night - kevin hunt trio - sydney 13 dec 2007

17-roundabout - allan browne sextet - melbourne 22 april 2008

18-is he back yet - george washingmachine-peter locke trio - bondi 19 nov 2007

19-is he back yet - stephen grant - melbourne 20 nov 2007

20-clea - paul furniss sessionmates - pymble 3 april 2008

21-pig's arse, he's in america - robbers dogs jazz band (feat. graeme bell) - pymble 22 jan 2008

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

More links .... ( some with that Australian flavor):
Graeme Bell: An Australian Jazz Icon Rocking Horse Rag Music On The Antarctic Forest Jazz Band Noosa Concert Forest Jazz Band in Melbourne A Great Night of Music and Fun Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Graeme Bell - Australian Jazz Icon

Graeme Bell - Een Australisch Jazz Icoon! (Nederlands) Graeme Bell - Al Zijn Composities Vastgelegd (Nederlands) Graeme Bell - Australian Jazz Icon (English) Graeme Bell - All Recorded Compositions.(English)

( To a selected Graeme Bell discography.)

GRAEME BELL - Australian Jazz Icon.
Hans Koert

A year ago Bill Haesler, Australian producer, jazz historian and jazz musican contacted me with a request. He needed a clean copy of the Graham Bell composition Rocking Horse Rag as recorded in the early 1950s in Europe. He posted his request at a Keep Swinging blog, titled Rocking Horse Rag, which resulted in a clean copy of the tune played by the Paul Norman Orchestra in 1953. It is one of the 46 tracks of the Graeme Bell 2CD, titled A Compilation of his Recorded Compositions 1947-2007. Today I love to introduce you to the start of his career and this latest Graeme Bell 2CD released earlier this year; in the next contribution I'll introduce you to the rest in Graeme Bell: His Recorded Compostions.

Graeme Bell and his Australian Jazz Band (ca. 1950)

Graeme Bell, piano player, composer and bandleader, born in Melbourne, Australia, 94 years ago, retired a few years ago at the festivities held for his 90th birthday a few years ago. He organised a farewell tour along several Australian venues in Canberra, Melbourne, Adelaide, Sydney and Wagga Wagga, a city west of Canberra. But despite his old age he is still active in music, relied on the latest release, for which he made new arrangments, contributed the liner notes of the tunes and even played the piano on some of the tracks. This record was released this summer on the New Market label ( NEW 32542)

Big Walkabout - Graeme Bell and his Australian Jazz Band ( London, 25th of July 1951)

Born on the 7th of September 1914 he started to play the piano and came into contact with jazz thanks to his younger brother Roger, who passed away this summer and to whom he dedicated his latest 2CD. In 1935 he and his brother Roger played at a dance band famous in Melbourne and surroundings. In 1940 he founded his first jazz band named The Graeme Bell Jazz Gang, but, due to the Second World War ( Australia too became one of the fighting forces), it was disbounded. After the war he formed a Dixieland Band and was one of the organizators of the First Australian Jazz Convention in December 1946. In June 1947 he recorded for Regal Zonophone and one of the tunes recorded was his first composition The Lizard - well, in fact it was a spontaneous improvisation at the recording session which got the name The Lizard, Graeme commends in the liner notes. Graeme Bell composed 46 tunes and all these tunes have been gathered on this album.

Graeme Bell: Ninety-plus....

The second track in called Czechoslovak Journey, also a Graeme Bell composition, although it remembers to Lu Watters' Big Bear Stomp. It refers to the first trip to Europe with his, then called, Australian Jazz Band, where he played at the World Youth Festival in Prague. The concerts in Prague and later in England were unforgetable and the audience was wildly enthusiastic. The late John R.T. Davies, who was at one of these concert later said about these London concerts: We became drunk with the music, in that moment living, breathing jazz was reborn. No nostalgia, no aping Oliver, but jazz, starting up again from where it had lain dormant for the past fifteen years. I don't think anyone present will ever forget that night.

Graeme Bell: ca. 1970

In the early 1950s Bell had to return to Europe for more concerts. Back in Australia the group was disbanded and Graeme Bell founded his Ragtime Trio / Four, which made him famous in his country. As a member of the Combined Services Entertainment he played for the Australian soldiers in Korea and other hot spots. He also became the house band at the Beverley Hills Bennelong hotel in Sydney and founded his Skiffle Gang; a kind of music that was very popular around those days thanks to musicians like Chris Barber and Ken Colyer. This Skiffle Gang is to be found on this CD too with two tracks: Come Skiffle Chicken and Skiffle Board Blues. (to be continued)

Hans Koert - keepswinging@live.nl

A (selected) Graeme Bell Discography

( To the start of this blog )

Graeme Bell and his Australian Jazz Band - Australian Archive Series ( 1950s)

Big Bill Broonzy in concert with Graeme Bell & his Australian Jazz Band: Germany, September 1951

Graeme Bell - Chicken and Almonds

Graeme Bell Skiffle Gang - Come Skiffle Chicken

Graeme Bell - Bell's boogie (1958)

Graeme Bell - Australian jazzman - featuring ragtime - jazz and cakewalks (1970s)
Humphrey Lyttelton - Graeme Bell - Backroom Joys (1974)

Graeme Bell and his Dixieland Band (1980)

Graeme Bell All Stars - Graeme Bell jazz (1980s)

Graeme Bell and his Dixieland jazz band: Czechoslovak journey 1947 (1981)

Graeme Bell - The EMI Australian recordings (1990)Graeme Bell - The best of the EMI years (1995)

Graeme Bell & his Australian Jazz Band - The Historical Prague & Paris Recordings (1947-48) (2006)

Graeme Bell Reunion Band - 90 not out (2004)

Graeme Bell - a compilation of his recorded compositions 1947-2007 (2008)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl


Great Links
Oscar Aleman Al Gallodoro Stan The Man Soundsheets Choro Music Roda Do Choro Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Graeme Bell - Al Zijn Composities Vastgelegd

Graeme Bell - Een Australisch Jazz Icoon! (Nederlands) Graeme Bell - Al Zijn Composities Vastgelegd (Nederlands) Graeme Bell - Australian Jazz Icon (English) Graeme Bell - All Recorded Compositions.(English)

( Naar de lijst met Graeme Bell composities zoals die op de 2CD staan.)

GRAEME BELL: Al Zijn Composities Vastgelegd.

Hans Koert

Een jaar geleden kreeg ik een mailtje van Bill Haesler, platenproducer uit Australië, jazzhistoricus en jazzmuzikant, met een verzoek op hulp. Hij was op zoek naar een schoon exemplaar van de Graeme Bell compositie Rocking Horse Rag, zoals die begin jaren vijftig opgenomen werd in Europa. Ik plaatste zijn verzoek in de bijdrage Rocking Horse Rag, wat tot gevolg had dat hij een mooi exemplaar kon lenen van Rocking Horse Rag opgenomen in Parijs in 1953 door het orkest van Paul Norman. Deze opname is één van de 46 nummers geworden op de nieuwste Graeme Bell 2CD, getiteld: A Compilation of his Recorded Compositions 1947-2007. (= Een verzameling op plaat opgenomen composities 1947-1997). Gisteren het eerste deel, getiteld Graeme Bell - Een Australisch Jazz Icoon met het begin van zijn carriere; vandaag het laatste deel. Graeme Bell was erg populair in die dagen en speelde overal in Australië. In de jaren zeventig richtte hij zijn All-Stars op en is vaak op de tv en tijdens concerten te zien en te horen; hij maakt een uitgebreide tournee door de VS. In 1980 is hij te gast op het Oude Stijl Jazz Festival in Breda, waar hij samen met de Dutch Swing College Band optreedt.

Ik denk dat ik rond deze tijd gefascineerd raakte door zijn spel, al heb ik hem niet horen spelen in Breda. Ik genoot van zijn ragtimeachtige nummers en ik had een Festival LP in mijn verzameling, getiteld The Music of Graeme Bell, met als bijschrift: Featuring Ragtimes, Jazz and Cakewalks.

foto links: Graeme Bell tijdens het Oude Stijl Jazz Festival Breda (1980)

Ik ben die LP ondertussen kwijt geraakt en moet het nu doen met wat opnamen op een cassette. Dankzij Bill Haesler kan ik de hoes weer laten zien. De manier waarop Graeme Bell de traditionele jazz speelde was anders dan de dixieland bands uit de jaren vijftig- het had iets extras, iets meer, a flavor of its own - only Australian bands have, ( = een aroma, dat alleen Australische orkesten hebben) karakteriseerde Horace Meunier Harris in een artikel in de IAJRC Journal (herfst 2005) - een dergelijk zelfde aroma beproefde ik ook bij de muziek van Dave Dallwitz, neergezet als Daddy Long Legs in één van Graeme Bell's composities, ook een Australische jazzpianist, die graag jazz en ragtime mixte tot een smakelijk maal.

Graeme speelde in Japan en kwam daar in contact met een jonge dixieland band, die zich noemde de Dixie Jive, die verschillende keren, onder begeleiding van Graeme Bell, in Australië optraden. In de jaren negentig speelde hij met zijn All-Stars in het Verre Oosten en keerde terug naar Tsjecho-Slowakije, waar het allemaal was begonnen. Ook was hij één van de gasten bij de feestelijke herdenking van Humphrey Lyttelton's 50th year-in-jazz ( 50-jarig jubileum in de muziek).

Sinds 2004 is Graeme Bell gepensioneerd, maar dat wil niet zeggen dat hij stil kan zitten, zoals blijkt uit dit dubbel album met al zijn composities. Deze plaat hoort niet in het rijtje "The Best of .. " thuis; deze 2CD bevat louter eigen composities, de meeste door hemzelf opgenomen op de plaat, sommige door anderen. De eerste CD bevat voornamelijk composities uit de eerste twintig jaar ( tot 1967). Vooral de eerste nummers klinken nu wat gedateerd, maar er zijn ook nummers bij als Square Dance Rag en the Rocking Horse Rag, laatstgenoemde zelfs in twee versies: één met zijn Ragtime Four en één als Le Cheval A Bascule opgenomen door het Paul Norman Orchestra in Parijs (1953). Met zijn skifflegroep, the Skiffle Gang is hij met twee nummers present: Come Skiffle Chicken en Skiffle Board Blues. De tweede CD is moderner en bevat een aantal verrassingen. Er staan bijvoorbeeld composities op, die nog nooit op plaat vastgelegd waren; dat gebeurt nu voor de eerste keer, gespeeld door musici als Ian Smith's Studio Scallywags, Peter Locke en Stephen Grant.

En, natuurlijk, het bloed stroomt waar het niet gaan kan, ook een paar nummers van de negentig-plusser zelf op piano met de Robbers Dogs Jazz Band, waarbij de producer van deze plaat, Bill Haesler op wasboard te horen is. Deze moderne opnamen klinken voller en "moderner" en het leert dat Graeme Bell's composities tijdloos zijn. Dat laatste wordt nog eens pijnlijk duidelijk bij het nummer Dancing Avenue, gespeeld door Graeme Bell begin jaren tachtig, maar geremixed en gesampeld door de Japanse DJ Hiroshi Yasukawa - wel, voor mij valt die track volledig buiten het klankbeeld van de plaat, maar misschien een mooi excuus voor opa een track om zijn kleinzoon mee om de oren te slaan.
Dit dubbelalbum, Graeme Bell - a compilation of his Recorded Compositions 1947-2007 is een mooi eerbetoon geworden aan een groot componist en muzikant uit de Australische jazzscene.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

GRAEME BELL: Al zijn composities op plaat.

( Naar het begin van deze blog )

CD-1

01-lizard - graeme bell dixieland jazz band - sydney 11 apr. 1947

02-czechoslovak journey - graeme bell dixieland jazz band - paris 23 sep. 1947

03-chicken and almonds - graeme bell australian jazz band - sydney 10 mrt 1949

04-chicken and almonds - graeme bell trio - sydney 3 feb. 1956

05-jumbuck jamboree - graeme bell orchestra - melbourne 3 jun 1950

06-bull and blues - graeme bell australian jazz band - london 14 jul 1951

07-goanna march - graeme bell australian jazz band - london 25 jul 1951

08-take a note from the south - bell-lyttelton jazz nine - london 6 nov 1951

09-apples be ripe - bell-lyttelton jazz twelve - london 18 dec 1951

10-rocking horse rag - graeme bell ragtime four - sydney 23 apr 1952

11-rocking horse rag paul norman orchestra - paris 1953

12-square dance rag - graeme bell ragtime four - sydney 30 april 1953

13-airway boogie - graeme bell ragtime four - sydney 30 april 1953

14-bell's boogie - graeme bell trio - sydney 3 feb 1956

15-come skiffle chicken - graeme bell skiffle gang - sydney 8 aug 1957

16-skiffle board blues - graeme bell skiffle gang - sydney 8 aug 1957

17-petal's theme - graeme bell all stars - sydney 14-sep-1962

18-long john c - graeme bell all stars sydney 14 sep 1962

19-bottle top blues - graeme bell all stars - sydney 14 sep 1962

20-just jazz - graeme bell all stars - sydney 4 jul 1963

21-justine - graeme bell all stars - sydney 19 aug 1963

22-balthazar - graeme bell all stars - sydney 27 mei 1964

23-mount olive - smithy studio scallywags - melbourne - 20 dec 2007

24-mollie the monk - graeme bell all stars - sydney 3 juni 1964

25-corroboree in dixie - graeme bell all stars -sydney 28 aug 1967

CD-2

01-malloney's boogie - climax jazz band (feat. graeme bell ) - toronto - 28 jun 1975

02-his one's for eric - graeme bell all stars - sydney 28 feb 1980

03- blue mist - peter locke - bondi 20 dec 2007

04-my dreaming - smithy studio scallywags - mebourne 20 dec 2007

05-boab tree - paul furniss sessionmates - sydney 3 april 2008

06-happy cavaliers - dixie jive - sydney 5 jan 1991

07-here's one for jim - peter locke trio - bondi 19 nov 2007

08-dancing avenue - graeme bell (remixed by hiroshi yasukawa) - sydney 1992

09-tango moravia - smithy studio scallywags - melbourne 20 dec 2007

10-daddy long legs - smithy studio scallywags - melbourne 20 dec 2007

11-stopping on two paths - stephen grant - melbourne 20 dec 2007

12-flight of the broken wing - graeme bell - sydney 28 april 2004

13-touch of heather - graeme bell sydney 7 july 2007

14-kyushu dragonfly - tom gould - melbourne 27 dec 2007

15-bev's washboard stomp in b - graeme bell reunion band - sydney 28 april 2004

16-fairy night - kevin hunt trio - sydney 13 dec 2007

17-roundabout - allan browne sextet - melbourne 22 april 2008

18-is he back yet - george washingmachine-peter locke trio - bondi 19 nov 2007

19-is he back yet - stephen grant - melbourne 20 nov 2007

20-clea - paul furniss sessionmates - pymble 3 april 2008

21-pig's arse, he's in america - robbers dogs jazz band (feat. graeme bell) - pymble 22 jan 2008

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Meer linken .... ( plus een paar Austalische onderwerpen ):
Graeme Bell: Een Australisch Jazz Icoon Rocking Horse Rag Muziek op de Zuidpool Forest Jazz Band Noosa Concert Forest Jazz Band in Melbourne A Great Night of Music and Fun Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Graeme Bell - Australisch Jazz Icoon

Graeme Bell - Een Australisch Jazz Icoon! (Nederlands) Graeme Bell - Al Zijn Composities Vastgelegd (Nederlands) Graeme Bell - Australian Jazz Icon (English) Graeme Bell - All Recorded Compositions.(English)

( Naar een onvolledige Graeme Bell discografie.)

GRAEME BELL - Een Australisch Jazz Icoon!
Hans Koert

Een jaar geleden kreeg ik een mailtje van Bill Haesler, platenproducer uit Australië, jazzhistoricus en jazzmuzikant met een verzoek om hulp. Hij was op zoek naar een schoon exemplaar van de Graeme Bell compositie Rocking Horse Rag, zoals die begin jaren vijftig opgenomen werd in Europa. Ik plaatste zijn verzoek in de bijdrage Rocking Horse Rag, wat tot gevolg had dat hij een mooi exemplaar kon lenen van Rocking Horse Rag opgenomen in Parijs in 1953 opgenomen door het orkest van Paul Norman. Deze opname is één van de 46 nummers geworden op de nieuwste Graeme Bell 2CD, getiteld: A Compilation of his Recorded Compositions 1947-2007. (= Een verzameling op plaat opgenomen composities 1947-1997). Morgen wil ik deze schitterende plaat aan jullie voorstellen. Vandaag over zijn vroegste carriere - morgen volgt de rest.
Graeme Bell and his Australian Jazz Band (ca. 1950)

Graeme Bell, pianist, componist en bandleider, geboren in Melbourne, Australië is momenteel 94 jaar oud en sinds een jaar of wat in ruste. Maar het bloed stroomt waar het niet gaan kan, ook bij Graeme, en dit resulteerde in de eerder genoemde dubbel-cd, waarvoor hij de arrangementen schreef, een bijdrage leverde aan het bijbehorende boekje en zelfs nog een aantal titels op de piano vastlegde. De plaat werd uitgebracht op het New Market label ( NEW 32542)

Big Walkabout - Graeme Bell and his Australian Jazz Band ( Londen 25 juli 1951)

Geboren op 7 september 1914 leerde hij als kind piano spelen en dankzij zijn jongere broer Roger, die afgelopen zomer overleed en aan wie de plaat opgedragen is, kwam hij in aanraking met de jazz. Ze speelden in een plaatselijke dansband, die enige bekendheid genoot in Melbourne en omgeving. In 1940 richtten ze hun eerste jazzband op, de Graeme Bell Jazz Gang, maar de Tweede Wereldoorlog, waarin Australië ook verzeilt raakte, gooide roet in het eten - de band werd al snel opgeheven. Na de oorlog richtten ze een Dixieland Band op en werd hij één van de organisatoren van de First Australian Jazz Convention in december 1946. In juni van het daaropvolgende jaar nam hij zijn eerste plaat op voor Regal Zonophone en één van de nummers, die ze opnamen was The Lizard - zijn eerste eigen compositie; eigenlijk een spontane improvisatie tijdens de opnamesessie, maar goed .... het kreeg de naam The Lizard en staat als eerste Graeme Bell compositie op deze verzamelaar.

Graeme Bell: Ninety-plus.... - negentig plusser.

Het tweede nummer heet Czechoslovak Journey, letterlijk Reis naar Tsjecho-Slowakije, een Graeme Bell compositie, die qua akkoorden wel erg veel lijkt op Lu Watters' Big Bear Stomp, refereerde naar hun eerste echte buitenlandse trip naar Tsjecho-Slowakije, waar ze speelden op een Internationaal Jeugdfestival in Praag. Ze bleven daar verschillende maanden plakken en werden daar razend populair, ook in Engeland waar ze later dat jaar heen trokken. Het publiek was razend enthousiast en John R.T. Davies, bij leven platenproducer, geluidsrestaurateur, verzamelaar en jazzmuzikant herinnerde zich deze concerten: We became drunk with the music, in that moment living, breathing jazz was reborn.(= We werden helemaal gek van de muziek, die echt was, leefde, ademde, bruiste.) No nostalgia, no aping Oliver, but jazz, starting up again from where it had lain dormant for the past ( = geen nostalgie, geen na-aperij van Oliver of zo, maar jazz, die de draad weer oppikte, waar het vijftien jaar geleden in slaap was gesukkeld). I don't think anyone present will ever forget that night. (= Ik denk dat iedereen die er bij was dit concert nooit zal vergeten).

Graeme Bell: ca. 1970

Begin jaren vijftig komt Graeme Bell terug naar Europa om er te spelen. In Australië wordt zijn band ontbonden en richt hij zijn Ragtime Trio / Four op, die hem bekendheid op leverde in zijn eigen land. Als lid van de Combined Services Entertainment, een organisatie die de Australische troepen in het buitenland van ontspanning voorzag, speelde hij voor de soldaten in, onder andere, Korea. Zijn band werd ook het huisorkest in het Beverley Hills Bennelong hotel in Sydney en hij, in navolging van de hype gevoed door Chris Barber en Ken Colyer, werd zijn Skiffle Gang opgericht. Op de dubbel CD vind je ook twee nummers van deze groep: Come Skiffle Chicken en Skiffle Board Blues. (wordt vervolgd)

Morgen deel 2.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Een (onvolledige) Graeme Bell Discografie

( Naar het begin van deze blog )

Graeme Bell and his Australian Jazz Band - Australian Archive Series ( 1950s)

Big Bill Broonzy in concert with Graeme Bell & his Australian Jazz Band: Germany, September 1951

Graeme Bell - Chicken and almonds Graeme Bell Skiffle Gang - Come Skiffle Chicken

Graeme Bell - Bell's boogie (1958)

Graeme Bell - Australian jazzman

Graeme Bell - featuring ragtime - jazz and cakewalks (1970s)
Humphrey Lyttelton - Graeme Bell - Backroom Joys (1974)

Graeme Bell and his Dixieland Band (1980)

Graeme Bell All Stars - Graeme Bell jazz (1980s)

Graeme Bell and his Dixieland Jazz band: Czechoslovak journey 1947 (1981)

Graeme Bell - The EMI Australian recordings (1990)

Graeme Bell Reunion Band - 90 not out (2004)

Graeme Bell - The best of the EMI years (1995)Graeme bell - a compilation of his recorded compositions 1947-2007 (2008)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Leerzame Linken
Oscar Aleman Al Gallodoro Stan The Man Klankdrukken Choro Music Roda Do Choro Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Gus Viseur - accordeonist (1915-1974)

GUS VISEUR - Accordéoniste (1915-1974) - GUS VISEUR - accordion player (1915-1974)

To the latest blog Naar de laatste blog

GUS VISEUR: “De Django-accordeonist”

Georg Lankester

Deze accordeonist, componist en bandleider, Gus Viseur, is op 15 mei 1915 in het Waalse plaatsje Lessines geboren. Zijn ouders zijn schippers en doen in die tijd België aan. Al jong leert hij accordeon spelen. Zijn vader en twee broers bespelen dit instrument ook en lang niet onverdienstelijk en de jonge telg is erdoor geboeid. Hij groeit op in Parijs waar de aak van zijn ouders vanaf 1921 voor langere tijd op de Seine voor anker ligt. Daar volgt hij lessen van een bekende leraar en vanaf zijn 8e gaat hij al met zijn vader mee naar de cafés aan de noordkant van de stad. Het familieorkestje met daarin de jeugdige Gus speelt onder de naam “JoJoJazz”.
Op 10-jarige leeftijd heeft hij zich zo bekwaamd op accordeon dat hij soms al kort kan optreden in enkele Parijse bistro’s door zangeressen te begeleiden.
Hij heeft dan definitief gekozen voor de muziek! Na jarenlang op beurzen en markten te hebben gespeeld (zijn vader is inmiddels overleden) komt hij terecht in cafés in Belleville en Ménilmontand en bespeelt tevens de bandoneon in een tango-orkest. Hij is nu ook in cabarets actief. Muziek op drie niveaus: van boven naar beneden de bands van Reinhardt, Viseur en Ekyan (Parijs 1941) ( uit: Les grands orchestres de Music Hall en France - Jacques Helian)

In 1930 behaalt hij een mooi succesje aan de zijde van de befaamde accordeonist Jean Vaissade (die wij kennen van de vroegste opnamen van Django) namelijk op het “Canari-bal”. Gus is trouwens ook op diverse andere bals-musette te vinden. De twee gaan door als duo “Les deux V’s” ( = de twee V's, namelijk Vaissade en Viseur) tot 1932. De jaren daarop treedt Gus op met Louis Ferrari. En tegen 1938 dringt zijn naam door tot het grotere publiek. Hij heeft dan ook andere muziek ontdekt die hem boeit. Gus (‘Tatave’ is zijn bijnaam) komt in aanraking met de ‘manouche’ musici die zich rond Django Reinhardt ophouden en voelt zich ook aangetrokken door de Amerikaanse negroïde jazz.players.

Gus Viseur

In oktober 1938 producert Charles Delaunay zijn eerste platen op het SWING label, hoewel Gus, toen ook al opnamen had gemaakt op het Columbia label als lid van het Orchestre Musette Victor, waarin Gus de accordeon bespeelde, Oscar Alemán sologitaar speelde, Pierre Baro Ferret op slaggitaar en Maurice Speilleux op bas. Een discografie met deze Columbia opnamen vind je in de Engelstalige bijdrage op de Oscar Aleman weblog onderaan.

JOSEPH! JOSEPH! - ORCHESTRE MUSETTE VICTOR: met Oscar Alemán en Gus Viseur (Columbia DF-2574) (9th of March 1939) ( Verzameling Hans Koert)

Aangespoord door de bestuurders van de Hot Club de France – de overkoepelende Franse jazzorganisatie – en profiterend van de in zwang zijnde swing die zich tijdens de Duitse bezetting verder ontwikkelt, verruilt hij geleidelijk de musette voor de jazz. Hij is dus één van de eersten op dit instrument, dat er zich eigenlijk minder toe leent (met de Fransman Louis Richardet en de Italiaan Gorni Kramer) om zich in die stijl te manifesteren. En Gus is een ware improvisator. Vanaf 1938 verschijnt hij in diverse clubs met zijn eigen kwintet, waarin de gitaristen Sarane- Challin- en Baro Ferret (soms ook Matelo) en bassist Maurice Speilleux zaten en hij doet mee aan de ‘Nuit du Jazz’. Luister maar eens naar zijn opnamen van die tijd.

Challin Ferret - Baro Ferret - Maurice Speilleux - Gus Viseur - Jean Matelo Ferret. ( Scot Wise collectiie uit: Django, The life and music of a Gypsy Legend by M. Dregni)

Hij speelt aan de zijde van saxofonist André Ekyan en gitarist Django Reinhardt o.a. in de Moulin Rouge, Normandie en Olympia en gaat meer plaatopnamen maken voor het bekende SWING label. Dit gebeurt op initiatief van Delaunay die in hem de mogelijkheid zag de accordeon voor een groter publiek in de swing te betrekken. De opnamen van die tijd tonen duidelijk zijn geweldige virtuositeit aan. Beroemd is zijn ‘Swing Valse’ die nog altijd gespeeld wordt. Dit is de eerste ‘jazzy’ Musette-wals. Ook maakt Gus deel uit van de musici bij de recitals van Charles Trenet in verschillende Parijse muziektheaters, wat zijn klasse illustreert.

Tijdens de latere periode van de bezetting speelt hij met zijn kwintet een soort kamer-jazz, aangezien de Nazi’s de Amerikaanse muziek niet toelaten. Hij wordt door een Duitse officier, die zijn spel zeer bewondert, gevraagd om in Duitsland op te treden, maar is zo bang dat hij zich schuil houdt. Pas na de bevrijding in augustus ’44 komt hij weer te voorschijn. Na de oorlog zijn er, zoals bekend, talrijke Amerikaanse musici in Parijs, maar door te weinig durf kan Gus niet zo zeer van deze jazzepisode profiteren. En geleidelijk loopt ook de belangstelling voor accordeonmuziek weer terug. Hij krijgt steeds minder optredens en is te weinig zakenman om dit proces om te buigen en zich overal te presenteren.

In 1955 opent hij samen met zijn echtgenote een kleine zaak in Le Havre, maar helaas wordt dit geen succes.
In 1960 verlaten ze Frankrijk om zich in Canada te gaan vestigen Daar werkt hij o.a. mee aan een wekelijks tv-programma in Montreal. Toch verloopt zijn carrière ook daar wat moeizaam en speelt hij veel minder dan in zijn geboorteland. We schrijven 1969 als hij terugkeert in ‘La douce France’, waar de stilte rondom hem groter wordt. Hij maakt weliswaar nog enige LP’s voor Barclay en Vogue en speelt soms samen met Jo Privat, maar andere muziekstijlen winnen aan populariteit. Een tournee door Auvergne zit er om verschillende redenen voor hem niet in, waardoor Jean Vaissade en Jean Ségurel daar met de eer gaan strijken. Op 25 augustus 1974 overlijdt Gus Viseur op te jeugdige leeftijd. Hij laat ons een reeks prachtige opnamen na die zijn klasse illustreren.

Wegens zijn muzikaliteit, zijn licht toucher en het gracieuze van zijn zigeunerwalsen tilde hij de accordeon boven de musette uit. Door zijn met vuur gebrachte jazzversies en bewerking van vele ‘standards’ bevestigde hij zijn rol als een ware improvisator. In zijn gloriejaren werd hij vaak met Django Reinhardt vergeleken, iets wat van weinig musici gezegd kan worden.
Hier volgen enige opnamen, illustratief voor zijn stijl :
Whispering 1938, Automne en Daphne 1938, Swing Valse 1940, Nuages 1942, Swing Accordéon 1971.
Het repertoire van Gus Viseur is, zoals beschreven, in de loop der jaren flink
veranderd. Ruwweg kan worden gezegd, dat hij tot midden jaren ’30 Musette- walsen speelt, plus andere dansmuziek uit die periode zoals de populaire ‘Java’. Onder invloed van de sterk opkomende jazz brengt hij daarna veel (foxtrot) swingnummers, begeleid door de allerbeste gitaristen. Zijn repertoire omvat ook vele composities van Reinhardt, bijv. Nuages, Swing ’41 en Daphne. Maar eveneens Amerikaanse stukken als Honeysuckle Rose, I Got Rhythm, Sweet Georgia Brown en de Tiger Rag.
CD-informatie
Er zijn in de jaren ’80 en ’90 diverse CD’s van Gus Viseur uitgebracht, hoewel
deze in ons land niet altijd zo gemakkelijk te verkrijgen zijn. Ik noem er enkele die de moeite waard zijn (soms bij een goede platenzaak te koop, soms ook op een platenmarkt ) : “Les inoubliables de l’accordéon” (de onvergetelijken van de accordeon) op MM no. 7243 8 39790. Verder ‘Accordeon Swing’ op Forlane no. FOR 19128 en oorlogsopnamen uit Brussel verschenen op “Les As de Musette” no. 222006.

Georg Lankester

George Lankester is de auteur van verschillende artkelen over de Franse muziektraditie uit de jaren dertig. zoals die zich rond Django Reinhardt manifesteerde en schreef o.a. het boekje: De geschiedenis van de (Swing) Musette en de rol van gitarist Django Reinhardt. Hij speelt sologitaar in de Quatre Tickets Du Swing.

Dit artikel werd ook (in het Engels) gepubliceerd op de Oscar Alemán weblog, met als extra een discografie van Columbia opnamen van Gus Viseur met Oscar Alemán.

Een (onvolledige)Gus Viseur discografie

78-toeren
Morning fox - Swing valse - Daphne - Automne = Gus Viseur Music (1938)
Whispering - Daphne - Honeysuckle rose = accordioniste Gus Viseur et l'orchestre Victor (1939)
Valse de minuit - Serenade a la mule - Joseph Joseph = Orchestre Musette Victor (1939)
Swing valse = Gus Viseur quartette (1940)
I'm getting sentimental over you - Tiger rag - Swing 42 = Gus Viseur Orchestre (1942)
Sur la glace - Gus et Gus = Gus Deloof - Gus Viseur (1942)
Ombrages = Gus Viseur (1945)

lp's
Chansons De Paris (LP) Barclay

cd's
Gus Viseur a Bruxelles
Compositions 1934-1942 (CD) Frémeaux & Associés 1993
Accordéon "Swing" Vol. 1 (CD) Forlane 1996
Les As Du Musette: Gus Viseur A Bruxelles (CD)
De Clichy à Broadway ; jazz in paris
Les inoubliables de l'accordéon
Swing Accordion / le swing a bretelles
Squeeze Me - le jazz and swing accordion story.

Hans Koert

Informatie gezocht......

Met zoveel deskundigheid op deze blog moet het mogelijk zijn de volgende ( Franse?) accordeonist en de Pay Pay Orquestrina te identificeren.

Kan iemand helpen om de naam van de hierboven afgebeelde accordeonist te achterhalen? De foto werd gevonden in Frankrijk. Ook de foto hieronder vraagt om meer gegevens, zoals de namen van de musici. Ook de foto van dit orkest werd gevonden in Frankrijk. Het orkest luistert naar de naam de Pay-Pay Orquestina, een kwintet dat, volgens de aantekening op de kaart, gespeeld heeft in Straatsburg in het Cabaret des 4 l'Arts ( ca. 1940s?).

Suggesties of namen naar keepswinging@live.nl
Hans Koert

Linken, die je niet mag missen ....

Quatre Tickets du Swing Remembering Django and Hawk Swing Musette 'Edinho no choro' Oscar and Django An Irving Kaufman Discography - Patrick Humbert Oscar Aleman Yamandú Costa - Wizard of The Violão de 7 Cordas Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Gus Viseur - Accordion Player (1915-1974)

GUS VISEUR - Accordéoniste (1915-1974) - GUS VISEUR - accordeonist (1915-1974)

To the latest blog Naar de laatste blog

GUS VISEUR: “The Django Accordion Player” Georg Lankester

This accordion player, composer and band leader was born on the 15th of May 1915 in the Walloon city Lessines, aboard a barge of his parents. As a kid he learned to play the accordion, fascinated by this instrument as played by his father and two brothers. Raised in Paris on board the ship, anchored since 1921 in the river Seine, he played, with his father and their accordions, at the bars in the northern part of the city. This small family band is named “JoJoJazz”. At the age of ten he accompanied vocalists in Parisian restaurants – Music has become definitely a part of his life. During the 1920s, after his father passed away, he played in cafés in Belleville and Ménilmontand and plays the bandoneon in a tango-orchestra. He also performed in cabarets. Music on three levels with the bands of Reinhardt, Viseur and Ekyan (Paris 1941) ( source Les grands orchestres de Music Hall en France - Jacques Helian)

In 1930, up to 1932, he became part of Les Deux V’s ( = the two V’s (Vaissade and Viseur)) at the Canari-bal together with accordion player Jean Vaissade, known for some early Django Reinhardt recordings. He also performed on some other bals-musettes. In the 1930s Gus played with Louis Ferrari and he becomes, nicknamed as Tatave, a sought after musician, fascinated by the manouche music of musicians like Django Reinhardt and black American jazz players.

Gus Viseur

In October 1938 Charles Delaunay produced his first SWING records, although Gus also made records for Columbia as a member of the Orchestre Musette Victor, featuring Gus on accordion, Oscar Alemán at the solo guitar, Pierre Baro Ferret on the rhythm guitar and Maurice Speilleux on bass.

JOSEPH! JOSEPH! - ORCHESTRE MUSETTE VICTOR: with Oscar Alemán and Gus Viseur (Columbia DF-2574) (9th of March 1939) ( collection Hans Koert)

Thanks to the Hot Club de France, Gus developed his music from musette and java to jazz He is one of the first, together with Louis Richardet and Gorni Kramer, to play jazz on the accordion. Gus became a great improviser on his instrument.
In 1938 Gus performed in clubs with his own quintet, featuring guitar players like Sarane- Challin- and Baro Ferret ( Matelo too now and then) and bass player Maurice Speilleux and performed in the ‘Nuit du Jazz’.
.

Challin Ferret - Baro Ferret - Maurice Speilleux - Gus Viseur - Jean Matelo Ferret. ( Scot Wise collection en Django, The life and music of a Gypsy Legend by M. Dregni)

He played together with saxophone player André Ekyan and guitar player Django Reinhardt in clubs like the Moulin Rouge, Normandie and Olympia and made, thanks to Delaunay, who recognized a great swing accordion player in Gus, more records for the Swing label. Listen to his ‘Swing Valse’, a tune, still performed, one of the first jazz musette-waltzes.

During the last years of the Second World War Gus played a kind of “mainstream” swing, as hot jazz wasn’t allowed by the occupiers. A German officer, who likes his music, offers him a series of concerts in Germany, but Gus refuses, afraid for the consequences. He goes into hiding. When the war is over, August 1944, he appears again, but doesn’t play an active roll in the upcoming new jazz music as played by the dozens of Americans in Europe. And the public isn’t fascinated by the accordion music any more. No more concerts and but few gigs remain.

In 1955 he starts, together with his wife, a small shop in Le Havre, but without success.They decide to leave for Canada in 1960, where he performed in a weekly TV-program in Montreal. In the late 1960s he returnes to La Douce France, but it seems that his music has been forgotten, although he makes some LPs, for Barclay and Vogue and plays together with Jo Privat.

Gus Viseur passed away on the 25th of August 1974 leaving us some great recordings, that show that he was a great swing accordionist.
Thanks to his improvisations he learned us that the accordion could be developed into a jazz instrument.
At the height of his career people compared him with Django Reinhardt ….. A great homage to Gus Viseur.
Some recordings:
Whispering 1938, - Automne Daphne 1938, Swing Valse 1940, Nuages 1942, Swing Accordéon 1971.

The repertoire as played by Gus Viseur changed from musette up to java to more jazz orientated swing music. He played several Reinhardt compositions, like Nuages, Swing ’41 and Daphne, but also American standards like Honeysuckle Rose, I Got Rhythm, Sweet Georgia Brown and the Tiger Rag.
During the 1980s and '90s several CDs were released, although hard to find. Some are very interesting like “Les inoubliables de l’accordéon” ( MM no. 7243 8 39790 2 8 ). Another one is ‘Accordeon Swing’ on Forlane no. FOR 19128 and recordings from Brussels made during the war: “Les As de Musette” no. 222006.

Georg Lankester
Translation Hans Koert

George Lankester is the writer of several articles about the French 1930s music tradition. He published last year in Dutch De geschiedenis van de (Swing) Musette en de rol van gitarist Django Reinhardt. He plays the guitar in the Quatre Tickets Du Swing.

A selected discography

78rpm
Morning fox - Swing valse - Daphne - Automne = Gus Viseur Music (1938)
Whispering - Daphne - Honeysuckle rose = accordioniste Gus Viseur et l'orchestre Victor (1939)
Valse de minuit - Serenade a la mule - Joseph Joseph = Orchestre Musette Victor (1939)
Swing valse = Gus Viseur quartette (1940)
I'm getting sentimental over you - Tiger rag - Swing 42 = Gus Viseur Orchestre (1942)
Sur la glace - Gus et Gus = Gus Deloof - Gus Viseur (1942)
Ombrages = Gus Viseur (1945)

lp's
Chansons De Paris (LP) Barclay

cd's
Gus Viseur a Bruxelles
Compositions 1934-1942 (CD) Frémeaux & Associés 1993
Accordéon "Swing" Vol. 1 (CD) Forlane 1996
Les As Du Musette: Gus Viseur A Bruxelles (CD)
De Clichy à Broadway ; jazz in paris
Les inoubliables de l'accordéon
Swing Accordion / le swing a bretelles
Squeeze Me - le jazz and swing accordion story.

Hans Koert

Information wanted ......

Can someone help me to identify this, probably French, accordion player and the members of the Pay-Pay Orquestina band, a quintet that performed in Strasbourg at the Cabaret des 4 l'Arts ( ca. 1940s?).

Please, send your commends in your own language to keepswinging@live.nl
Hans Koert

Links ....

Quatre Tickets du Swing Remembering Django and Hawk Swing Musette 'Edinho no choro' Oscar and Django An Irving Kaufman Discography - Patrick Humbert Oscar Aleman Yamandú Costa - Wizard of The Violão de 7 Cordas Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Gus Viseur - accordéoniste (1915-1974)

GUS VISEUR - Accordion player (1915-1974) - GUS VISEUR - accordeonist (1915-1974)

To the latest blog Naar de laatste blog

GUS VISEUR: “l’accordéoniste sorte de Django”
Georg Lankester

Cet accordéoniste, compositeur et chef d’orchestre est né le 15 mai 1915 á Lessines (Belgique) á bord d’une escale de ses parents.
Parce que son pére et ses deux fréres jouent de l’accordéon, Gus commence tôt de pratiquer cet instrument également.
Entretemps l’escale est amarrée á Paris et restera lá pour longtemps. Il suit des cours de musique tout en jouant au sein de l’orchestre familial “JoJoJazz”. Á dix ans il se présente déjá dans les bistrots en les bals accompagnant des chanteuses; aussi il joue le bandonéon dans des orchestres de tango. Fort de ses rapides progrés il se montre sur les foires et les marchés Parisiens. Aprés quelques années Gus gagne sa vie dans les cafés de Belleville et Ménilmontand et aussi dans des différents cabarets.

Sur trois niveaux, les orchestres de Reinhardt, Viseur et Ekyan (Paris 1941) ( source Les grands orchestres de Music Hall en France - Jacques Helian)

En 1930 il a un beau succés au coté de l’accordéoniste Jean Vaissade (que nous connaissons des premiers enregistrements avec Django Reinhardt). Le duo continue jusque 1932 sous le nom “Les deux V’s" en jouant dans plusieurs bals musette. Aprés il est quelque temps actif avec l’accordéoniste populaire: Louis Ferrari (compositeur du theme “Domino”)

Gus Viseur

Vers 1937/38 Gus Viseur est alors connu parmi le grand public. Dans cette période il a bien écouté les guitaristes manouches souvent présents autour de Django Reinhardt (maintenant vedette du Quintette du Hot Club de France) et il est attiré par leur musique ainsi que par le jazz négroide. Il change son répertoire en ajoutant des foxtrot et thémes de jazz. Charles Delaunay du Hot Club de France organise pour lui des enregistrementssur la marque “SWING”.

JOSEPH! JOSEPH! - ORCHESTRE MUSETTE VICTOR: avec Oscar Alemán et Gus Viseur (Columbia DF-2574) (9 Mars 1939) ( collection Hans Koert)

Gus (pour ses amis ‘Tatave’) se développe rapidement et devient un grand improvisateur. Il est un des premiers accordéonistes de jazz avec Louis Richardet et l’Italien Gorni Kramer.
A partir de 1938 il se présente avec son propre quintette (dans lequel se trouvent les fréres Ferret et le bassiste Maurice Speilleux). Il participe á ‘la Nuit de Jazz’ et joue parfois au cotés de Django Reinhardt et André Ekyan.

Challin Ferret - BaroFerret - Maurice Speilleux - Gus Viseur - Jean Matelo Ferret. ( Scot Wise collection en Django, The life and music of a Gypsy Legend by M. Dregni)

On le trouve dans ‘le Moulin Rouge’, ‘la Normandie et ‘l’Olympia’. Par ’initiative de Delaunay qui – par son jeu voit une possibilité d’introduire l’accordéon pour le grand public, bien des séances d’enregistrement sont réalisées. C’est dans cette période qu’il compose son célébre “Swing Valse”, théme toujours joué. Ensuite Gus fait partie des musiciens dans les récitals de Charles Trenet, présentés
dans des différents théatres Parisiens; preuve de sa qualité.

Cependant, l’occupation cause des problémes, car le jazz est interdit. Gus joue une sorte de ”jazz de chambre’ non-Américain.
Il y a un officier allemand qui admire son jeu et qui le demande de jouer en Allemagne, mais il a peur, se cache et seulement revient après la libération. Aprés 1945 il y a bien des musiciens américains á Paris, mais Gus est trop
timide et ne profite pas de l’occasion.

De plus l’intérêt pour l’accordéon diminue graduellement et par conséquence il se présentent peu de séances. Vers 1955 il commence avec sa femme une petite boutique á Le Havre, mais sans succés. C’est pour cela qu’il quitte la France cinq ans après pour s’établir au Canada. Malgré quelques petits succés et des émissions TV hebdomadaires á Montréal sa carriére se développe laborieusement; en 1969 il revient á sa patrie. Une fois lá, il n’y a guére de travail et sauf deux albums enregistrés pour Barclay et Vogue et quelques séances avec Jo Privat son activité reste réduite.

Décédé le 25 août 1974 il demeure un des plus grands accordéonistes.
Sa musicalité avec une passion pour le rythme manouche ainsi que son léger
toucher, ses idées, tout ça affirme ce musicien comme un véritable improvisateur
de jazz. Son répertoire: des vales-musette, les polka et les Java; après 1938 du swing ainsi que beaucoup de compositions de Django Reinhardt.
La maison Frémeaux offre des CD musette et swing musette de ce grand artiste.

Georg Lankester
Traduction de l’article de Georg Lankester

George Lankester est l'auteur de plusieurs articles concernant le Hot Club de France et également est guitariste dans le groupe "Quatre Tickets Du Swing"

Discographie limité

78rpm
Morning fox - Swing valse - Daphne - Automne = Gus Viseur Music (1938)
Whispering - Daphne - Honeysuckle rose = accordioniste Gus Viseur et l'orchestre Victor (1939)
Valse de minuit - Serenade a la mule - Joseph Joseph = Orchestre Musette Victor (1939)
Swing valse = Gus Viseur quartette (1940)
I'm getting sentimental over you - Tiger rag - Swing 42 = Gus Viseur Orchestre (1942)
Sur la glace - Gus et Gus = Gus Deloof - Gus Viseur (1942)
Ombrages = Gus Viseur (1945)

lp's
Chansons De Paris (LP) Barclay

cd's
Gus Viseur a Bruxelles
Compositions 1934-1942 (CD) Frémeaux & Associés 1993
Accordéon "Swing" Vol. 1 (CD) Forlane 1996
Les As Du Musette: Gus Viseur A Bruxelles (CD)
De Clichy à Broadway ; jazz in paris
Les inoubliables de l'accordéon
Swing Accordion / le swing a bretelles
Squeeze Me - le jazz and swing accordion story.

Chercher partout ......

Qui pourrait m'aider à identifier l'accordéonniste, probablement francais et membre du "Pay Pay Orquestina" Band, un quintet qui se produit à Strasbourg au "Cabaret des 4 l'arts" (durant les années 40).

Merci de m'envoyer vos réactions à keepswinging@live.nl
Hans Koert

Links ....

Quatre Tickets du Swing Remembering Django and Hawk Swing Musette 'Edinho no choro' Oscar and Django An Irving Kaufman Discography - Patrick Humbert Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions