Het Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet in unieke live-opnamen

Het legendarische MENGELBERG-NOORDIJK QUARTET in uniek concert (7 april 1966)
Het vijfde album in de serie: Jazz at the Concertgebouw.
Hans Koert

Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet: Live at the Concertgebouw (English) Het Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet in unieke live-opnamen. (Nederlands)

Onlangs verscheen het vijfde album in een prachtige serie unieke live-opnamen, uitgebracht door het voormalig Nederlands Jazz Archief ( nu MCN) in de serie: Jazz at the Concertgebouw. Eerdere uitgaven bevatten opnamen van live-concerten in het concertgebouw van grote Amerikanen als Chet Baker ( 1955), Gerry Mulligan ( 1956), J.J. Johnson ( 1957) en Sara Vaughan (1958), alle oorspronkelijk opgenomen door Lou van Rees, de toen welbekende impresario. Het Mengelberg-Noordijk album is het eerste in deze reeks met een Nederlandse groep, die zijn sporen verdiende: Misha Mengelberg - Piet Noordijk Quartet.
Voorkant van het boekje in de CD Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet - Journey ( MCN 1101) foto: NJA / Bob van Grevenbroek)
Het Mengelberg-Noordijk album is de eerste in deze serie met een Nederlands kwartet, dat ook toen al opviel door haar kwaliteit. Het kwartet bestond uit een aantal bekende Nederlandse jazzmusici als Piet Noordijk op altsax, Misha Mengelberg aan de piano, Rob Langereis op bas en Han Bennink op slagwerk. Op twee tracks speelt de Amerikaanse trompettist Ted Curson mee als gastspeler, zowel in het Mengelberg-Noordijk Quartet als in Boy's Big Band, het orkest o.l.v. Boy Edgar; een band die met recht een All-Star band genoemd had kunnen worden, gezien haar bezetting. Deze band behoorde tot de meest vooruitstrevende progressieve big bands van ons land en bevatte de crème de la crème van de Nederlandse jazz ( waaronder Piet Noordijk en saxofonist / componist Theo Loevendie).
Han Bennink ( foto: Provinciale Zeeuwse Courant ( 16 oktober 1969) (bron: Krantenbank Zeeland)
De jazz had het, volgens Ben Zwanink in het bijbehorende boekje, zwaar te verduren in de jaren zestig. De belangstelling van de jeugd ging in die dagen, net als elders in de wereld, meer en meer uit naar andere soorten muziek: De belangstelling voor jazz was tanende, wat zich uitte in afnemende bezoekersaantallen, het sluiten van jazzclubs en krimpende werkgelegenhied voor muzikanten. De jazzmuziek moest het afleggen tegen de Rhythm and Blues en de beatmuziek en de jeugd werd, vanwege Elvis's opvallende hooggekamde kuif, vetkuiven genoemd ( of in Amsterdam Dijkers) of Nozems en de fans van de beatmuziek lieten hun haar groeien tot volgens de gevestigde orde onrustopwekkende lengten. Jazzmuziek was niet langer hip. In de tweede helft van de jaren zestig was ook ik tiener, maar, hoewel ik een buikschuiver had (een Rap) en naar groepen als The Bintangs of de Delta Bluesband ging in de Vroone in Kapelle ( want daar waren de meiden),was ik nieuwsgierig naar de jazzscene, zoals zich die manifesteerde in concerten van Nieuwe Muziek in Middelburg of in De Veste in Goes. Daar ging ik luisteren naar de ICP (Instant Composers Pool), Willem Breuker, Leo Cuypers en, uiteraard, Han Bennink. Toegegeven - of ik het allemaal begreep, dat weet ik niet; over alles wat ik hier beschrijf, wist ik toen nog weinig af, maar voor mij was het, denk ik, de manier om me te onderscheiden en me af te zetten tegen de gevestigde orde, die verdeeld was over wie nu de beste was: The Beatles of The Stones. Daar hield ik me ver buiten.
Voor veel Zeeuwse jazzliefhebbers ontging het nieuws dat het Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet zou spelen in het Concertgebouw, april 1966, met voor de pauze, voor het optreden van Boy's Big Band. Voor de jazzliefhebbers in de Randstad eindelijk weer eens een mooi jazzconcert! Piet Noordijk ( foto: Provinciale Zeeuwse Courant - 27 december 1965) (bron: Krantenbank Zeeland)
De twee leiders van de groep, Piet Noordijk en Misha Mengelberg waren twee tegenpolen. Piet Noordijk startte zijn carriere in de jaren vijftig in een all-round kwintet met zijn broer Kees, die hij omschrijft als mijn eerste en beste leraar. Hij was gefascineerd door de muziek van Charlie Parker. Hij speelde, behalve in het kwintet met zijn broer Kees ook met Ger van Leeuwen, Pia Beck en Frans Poptie voordat hij in 1964 met Misha ging spelen. Misha Mengelberg, geboren in Kiev in Rusland in 1935, groeide op in een muzikaal nest. Zijn vader, Karel Mengelberg, was gedurende de jaren twintig en dertig een klassiek componist en dirigent van verschillende koren en symfonieorkesten. In 1935 werkte hij voor Ukrainfilm in Kiev. Vandaar ........ Zijn oom, Wilem Mengelberg, was veel jaren de gevierde componist en dirigent van het Concertgebouworkest. Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet - Journey ( MCN 1101) (hoes: Egbert Luys) (foto : NJA / Bob Van Grevenbroek)
Hoewel Misha het klassieke componeren en muziektheorie had gestudeerd aan het Koninklijk Conservatorium van Den Haag, raakte hij geboeid dor de muziek van de moderne componist John Cage, die nogal wat progressieve ideeën had over muziek. Misha raakte ook gefascineerd door de jazz, met name de muziek van Thelonious Monk, wiens ritmische ideeën en harmonieën ook heel wat rimpelingen in de vijver van de mainstream jazz veroorzaakte. De jonge slagwerker Han Bennink, opgeleid als grafisch kunstenaar, ontmoette Misha begin jaren zestig en ze deelden elkaars fascinatie voor wat later de geïmproviseerde muziek genoemd zou gaan worden. Het Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet trad op tijdens het Newport Jazzfestival (juli 1966) - De eerste Europes groep die daar mocht optreden. (Provinciale Zeeuwse Courant - 2 juli 1966) (bron: Krantenbank Zeeland) (klik op de foto voor een vergroting)
Zowel Rob Langereis, die toen al een veelgevraagd begeleider was op bas voor musici als Ted Curson en Lee Konitz, en de Charlie Parker adept, altsaxofonist Piet Noordijk, waren ervaren muzikanten, die speelden in de bebopstijl en hielden ervan te swingen als dat zo uitkwam - in feite dus tegenpolen van Misha en Han, die liever de grenzen van de muziek opzochten. Misschien daarom maken deze verschillen het concert zo bijzonder. In vijf, meest lang uitgesponnen nummers, improviseren de vier musici op composities van Misha Mengelberg, zoals Driekusman Total Loss, dat dezelfde opbouw in akkoorden heeft als het bekende I Got Rhythm en laat horen dat Misha gefascineerd is door Monk. De compositie Journey is het langste nummer van de set ( bijna een kwartier) en leert hoe bijzonder deze groep is. In dat kwartiertje kom je, als je goed luistert, allerlei aspecten tegen, die deze plaat zo bijzonder maakt - het heeft langzame en snelle passages, met tempowisselingen, solo's en ensemblewerk ....... Wat kan er veel gebeuren in een kwartiertje!
Het kwartet Quartet stond aangekondigd voor een concert in de stadsschouwburg van Middelburg op 20 januari 1967. (Provinciale Zeeuwse Courant - 10 januari 1967) (bron: Krantenbank Zeeland)
Dit historisch document is één van de laatste opnamen, die dit kwartet maakte voordat het uiteen viel. In juli speelde het kwartet nog op het pretentieuze Newport Jazzfestival, maar de wil om door te gaan met dit succesvolle kwartet was er niet meer .......... daarvoor waren de tegenstellingen tussen de vier te groot. In januari 1967 viel het doek: Piet Noordijk ging spelen in de Stork Town Dixie Kids en begeleidde vocalisten als Edwin Rutten en Ann Burton. Rob Langereis bleef grote Amerikanen begeleiden zoals Ben Webster, Misha en Han gingen hun eigen weg. Samen met Willem Breuker vormden ze het ICP ( De Instant Composers Pool), die de Nederlandse jazz uiteen leek te doen vallen in twee groepen: de meer traditionelen, die speelden in de swingtraditie en de nieuwe muziek oneerbiedig bestempelden als Piep Knars Knor muziek en de groep geïmproviseerde musici die zich verenigden in groepen als de ICP en later het Willem Breuker Kollektief.
Het concert van 20 januari 1967 wordt uitgesteld ( Provinciale Zeeuwse Courant - 13 januari 1967) ( bron: Krantenbank Zeeland)
De Provinciale Zeeuwse Courant, het regionale nieuwsblad voor zuidwest Nederland, kondigde het concert van het Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet aan voor 20 januari, 1967 in de Schouwburg in Middelburg, maar een week ervoor meldt de krant dat het concert uitgesteld wordt omdat ....(er) geen garanties waren dat de saxofonist Piet Noordijk en de bassist Rob Langereis op deze avond deel zouden uitmaken van de groep. Het concert zou nooit meer plaats vinden, omdat de groep uiteengevallen was.

Het Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet -Journey, live at The Concertgebouw (April 1966): Deze schitterende vijfde plaat in de serie Jazz at the Concertgebouw uitgegeven door het Nederlands Jazzarchief, onderdeel van het Muziek Centrum Nederland, dat door de bezuinigingen opgeheven dreigt te worden, is een uniek document in de Nederlandse en Europese jazzgeschiedenis. Het is te bestellen bij het Nederlands Jazzarchief
Hans Koert
keepswinging@live.nl

Het kan soms veel genoegen geven te luisteren naar een live-opgenomen optreden van een fraai gearrangeerde groep, jaren op elkaar ingespeelde jazzmusici, zoals bijv. het Modern Jazz Quartet, maar het wordt interessnter als de musici apart elk hun eigen verhaal te vertellen hebben - zeker als dat verhaal sterk uiteenloopt, zoals bij het legendarische Misha Mengelberg - Piet Noordijk Quartet uit de jaren zestig. Vier musici, waarvan er twee gefascineerd waren door de swing en de bebop, terwijl de andere twee graag de grenzen van de geïmproviseerde muziek opzochten ....en zoiets levert natuurlijk fascinerende improvisaties op..... Dankzij het Nederlands Jazz Archief kunnen we nu genieten van dit unieke concert van een al even unieke groep, dat maar enkele jaren bestond en jazzgeschiedenis schreef door als eerste Europese band op het befaamde Newport Jazzfestival op te treden: Het Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet. De Keep Swingingblog volgt dit soort bijzondere uitgaven, zoals van het Nederlands Jazzarchief. Je kunt de bijdragen op de blog volgen via Twitter (#keepswinging) of Facebook (Keep Swinging nieuwsbrief) of vraag de nieuwsbrief aan ( keepswinging@live.nl)

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet: Live at the Concertgebouw

The legendary DUTCH MENGELBERG-NOORDIJK QUARTET live in concert (7th of April, 1966)
The fifth album in the series: Jazz at the Concertgebouw.
Hans Koert
Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet: Live at the Concertgebouw (English) Het Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet in unieke live-opnamen. (Nederlands)
Recently the fifth album in a great series of unique live recordings was released by the former Dutch Jazz Archive (now: MCN) in its series Jazz at the Concertgebouw. Previous releases contained live recordings by Chet Baker ( 1955), Gerry Mulligan ( 1956), J.J. Johnson ( 1957) and Sara Vaughan (1958), all originally recorded by Lou Van Rees, then Dutch most well-known producer. The Mengelberg-Noordijk album is the first one which features a Dutch quartet, a legendary group with had a certain presence: the Misha Mengelberg - Piet Noordijk Quartet.
Front of the booklet of Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet - Journey ( MCN 1101) (photo courtesy: NJA / Bob Van Grevenbroek)
The quartet features some well known Dutch jazz musicians, like Piet Noordijk on alto saxophone, Misha Mengelberg at the piano, Rob Langereis double bass and Han Bennink on drums. On two tracks the US trumpet player Ted Curson, who was guest player in both the Mengelberg-Noordijk group as in the big band, to be scheduled in the second part of the concert: Boy's Big Band. This band, which belonged to the more progressive big bands in Holland in those days, was directed by Boy Edgar and featured, like a real all-star band, the crème de la crème of Dutch jazz ( including Piet Noordijk and saxophone player Theo Loevendie).
During the 1960s, Ben Zwanink explains in the liner notes (both in English and in Dutch), Jazz in Holland was in crisis ...... the interest in jazz was declining; audience numbers were dwindling, many jazz clubs were closing down and the engagements for musicians were few and far between. The Rhythm and Blues and beat music was popular and the youth were labelled here in Holland as Vetkuiven ( or Dijkers particular in Amsterdam) or Nozems and the beat music fans dressed like The Beatles. Jazz music wasn't hip anymore.
Han Bennink ( photo: Provinciale Zeeuwse Courant ( 16th October 1969) (source: Krantenbank Zeeland)

In the 1960s I was a teenager and, although I visited concerts by bands like The Bintangs or the local famed Delta Generation ( they performed in places where the girls were) not really interested in the new popular artists: I didn't hold strong views about, who was the best: The Beatles or the Stones. I joined around 1970 concerts, were improvised music was played by musicians like Willem Breuker, Theo Loevendie, Leo Cuypers, Maarten van Regteren Altena or Willem van Manen, scheduled in places like Goes ( De Veste) and Middelburg (Stadsschouwburg) by the Stichting Nieuwe Muziek. I remember Han Bennink as one of the most striking musicians that came to this part of the Netherlands. I'm sure I didn't understand what they were playing and I didn't know the ins and outs about what happened in the Dutch Jazz scene of the 1960s - see it as reaching puberty - opposing against the establishment.

Piet Noordijk ( photo: Provinciale Zeeuwse Courant - 27th of December 1965) (source: Krantenbank Zeeland)

The Concertgebouw concert by the Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet was not the place to be for the young beat and rock and roll generation, but the jazz fans welcomed it. The two leaders of the band Misha Mengelberg and Piet Noordijk were each other's poles apart. Piet Noordijk started his career in the 1950s as an all-round musician, who was fascinated by the music of Charlie Parker. He started his career in the band of his brother Kees who was his eerste en beste leraar ( (my) first and best teacher). He worked with Ger Van Leeuwen, Pia Beck and Frans Poptie before he joined Misha Mengelberg in 1964.

Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet - Journey ( MCN 1101) (cover: Egbert Luys) (photo courtesy: NJA / Bob Van Grevenbroek)
Misha Mengelberg, born in Kiev in Russia in 1935 was raised in a musical family. His father, Karel Mengelberg was a classic composer and director and worked for several symphony orchestras and choirs during the 1920s and 1930s. In 1935 he worked for Ukrainfilm in Kiev. His uncle, Wilem Mengelberg, was a celebrated composer and director of the Concertgebouw Orchestra of Amsterdam for years. Although Misha studied Composition and Music Theory at the Royal Conservatory of The Hague, he became fascinated by the music of John Cage, who had subversive ideas about modern music. Misha became fascinated by jazz and especially the music of Thelonious Monk, whose ideas of rhythm and harmony were revolutionary too.
The Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet performed at the Newport Festival (July 1966) - the first European group to do so. (Provinciale Zeeuwse Courant - 2nd of July, 1966) (source: Krantenbank Zeeland) (click to enlarge)
The young drummer Han Bennink, in fact he was a graphic artist, met Misha in the early 1960s and together they shared the fascination for Monk and progressive jazz. Both Rob Langereis, the double bass player, who was a sought after accompanist for US musicians like Ted Curson and Lee Konitz, as Piet Noordijk were fervent adherents of bebop and loved to swing and in fact the opposites from Misha and Han, who flirt with the more progressive music styles. Maybe that makes this concert so special. In five, most lengthy tunes, the musicians improvise on Misha Mengelberg compositions like Driekusman Total Loss, which has the same chord sequence as I Got Rhythm and shows Misha's fascination for Monk.
The composition Journey is the most lengthy track of the concert ( more then 14 minutes) and learns why this group was so special. In those 14 minutes you will find numerous aspects that makes this group so fascinating. It has fast and slow passages, with and without tempo interchanges - solo and ensemble work - a lot happens in this quarter of an hour - that's why I like live concert registrations.
The Quartet was scheduled for the 20th of January, 1967 for a concert at the Stadsschouwburg of Middelburg (Provinciale Zeeuwse Courant - 10th of January 1967) (source: Krantenbank Zeeland)
This historical document is one of the last recordings left before the band was broken. In July the quartet played, as one of the first European bands to do so, at the famous Newport Jazz Festival, but the spirit to continue this great quartet had gone and early 1967 the quartet stopped: Piet Noordijk became a sought after accompanist for Dutch singers like Edwin Rutten or Ann Burton and became a member of the Stork Town Dixie Kids, together with Rob on bass, who accompanied US visitors like Ben Webster. Misha and Han embarked on a new course. They founded, together with Willem Breuker, the ICP-orchestra ( = Instant Composers Pool), which would split the Dutch jazz scene in a more mainstream jazz group of players and the so-called free jazz and improvising music performances of bands like the ICP or the Willem Breuker Kollektief, labelled by opponents as Piep Knars Knor music.
The concert of the 20th of January, 1967 was cancelled ( Provinciale Zeeuwse Courant - 13th of January, 1967) ( source: Krantenbank Zeeland)
The Provinciale Zeeuwse Courant, the regional newspaper of the south-west part of The Netherlands, announced a concert by the Misha NMengelberg-Piet Noordijk Quartet for the 20th of January, 1967 at the Schouwburg in Middelburg, but a week before the concert the newspaper wrote that the concert was postponed as (er) geen garanties waren dat de saxofonist Piet Noordijk en de bassist Rob Langereis op deze avond deel zouden uitmaken van de groep. ( = there were no guarantees, that saxophonist Piet Noordijk and bass player Rob Langereis would join the band that evening).


The Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet release Journey, live at The Concertgebouw (April 1966) is a great historical album in the Dutch and European jazz history. The album can be ordered at the site of the Dutch Jazz Archive.
Hans Koert

keepswinging@live.nl
It's great fun to listen to a well arranged uniform stabile quartet like the Modern Jazz quartet, but what about a group whose members seem to be each other's opposites? The legendary Dutch Misha Mengelberg - Piet Noordijk Quartet from the 1960s seems to be such a band with two members who are fascinated by swing and bebop music and two others who later have won their spurs into the free jazz and improvised music. - great conditions for fascinating improvisations. Thanks to the former Dutch Jazz Archive we can enjoy a live concert by this most impressive Dutch jazz quartet of the 1960s, which lasted only a few years: The Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet.
Follow it at Twitter (#keepswinging) or Facebook (Keep Swinging blog newsletter) or ask for its newsletter ( keepswinging@live.nl)


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Eric Dolphy - De Laatste Sessie

Eric Dolphy - Last Date (English) Eric Dolphy - De Laatste Sessie (Nederlands)

Een Eric Dolphy verzameling - een bijna volledige discografie

2 juni 1964
ERIC DOLPHY - DE LAATSTE SESSIE
Hans Koert

Eén van de meest fascinerende musici uit de vroege jaren zestig is voor mij de altsaxofonist, basklarinettist en fluitist Eric Dolphy. Toen hij, onverwacht en veel te jong, op 29 juni 1964 overleed, was hij nog maar 36 jaar oud. Hij liet een aantal belangwekkende opnamen na – een indrukwekkende muzikale erfenis.

Geboren aan de westkust van de VS begon hij zijn carrière in het orkest van Roy Porter gevolgd door het Chico Hamilton Quintet. Hij begon basklarinet te spelen en trad op met het Charles Mingus Quartet. Hij maakte opnamen onder eigen naam voor het Prestige label; platen als Out There en Outward Bound ( New Jazz 8236). Begin jaren zestig maakte hij liveopnamen in het Five Spot Café met Booker Little, Mal Waldron, Richard Davis en Ed Blackwell; opnamen die nu tot de beste behoren die hij naliet. Hij werd lid van de John Coltrane band. Twee platen zouden mijlpalen worden in de moderne jazzgeschiedenis: Ten eerste de plaat Free Jazz van het Ornette Coleman Double Quartet ( inderdaad: acht spelers, te weten Ornette Coleman, Don Cherry, Scott LaFarro, Billy Higgings, Eric Dolphy ( op basklarinet), Freddie Hubbard, Charlie Haden en Ed Blackwell) en het uit februari 1964 stammende Out To Lunch met Freddie Hubbard, Bobby Hutcherson, Richard Davis en Tony Williams op slagwerk. Eric Dolphy, als leider van dit laatste kwintet, bespeelt de altsax, de basklarinet en de fluit.
Volgt nu een fragment van een concert van het Eric Dolphy Quintet in Berlijn, augustus 1961

In het voorjaar van 1964 gaat Eric met Charles Mingus voor twee-en-een-halve week op tournee naar Europa. De serie concerten begint in Amsterdam op 10 april tijdens een nachtconcert in het Concertgebouw in Amsterdam en eindigt op 28 april in Stuttgart, gisteren 45 jaar geleden.
Het werd een opmerkelijke tournee, omdat Eric aankondigde in Europa te willen blijven; Mingus’s nummer So Long Eric, refereert hieraan. In een blog, getiteld Charles Mingus Europe 1964 heb ik eerder over deze tournee geschreven. Geniet van een lang stuk, Take The A-Train, gemaakt tijdens één van de concerten ( Oslo) met Charles Mingus bas - Eric Dolphy basklarinet - Dannie Richmond - slagwerk - Clifford Jordan tenorsax - Jackie Byard piano en Johnny Coles trompet.

Eric hoopte in Europa meer werk te vinden; door zijn avant-gardistische stijl van spelen kwam hij in de VS moeilijk aan de bak; bovendien woonde zijn verloofde Joyce Mordecai in Parijs. Eind mei 1964 werd hij uitgenodigd voor een aantal concerten in ons land (Nederland) door Paul Karting van de Rotterdam Jazz Society B-14. Ik kwam daar regelmatig in de jaren zeventig, herinner ik me, aan het Hofplein meen ik.
Op vrijdag 29 mei 1964 komt hij aan op Schiphol en repeteert met het Misha Mengelberg Trio ( in feite een kwartet, maar Piet Noordijk werd ingewisseld voor Dolphy): Misha Mengelberg piano, Jacques Schols bas en Han Bennink slagwerk; de dag erop wordt er gerepeteerd met de Boy’s Big Band, geleid door Boy Edgar. In de informatieve documentaire Last Date, De Laatste Sessie, gemaakt door Hans Hylkema ( uitgebracht een aantal jaar geleden) vertellen de leden van het begeleidingstrio over hun kennismaking met Eric en hun bewondering voor zijn techniek. De composities die Eric had meegebracht om te spelen, zoals South Street Exit, The Madrig Speaks, the Panther Walks en Miss Ann waren verdraaid lastig om te spelen.

Eric Dolphy met het Misha Mengelbeg Trio en Boy's Big Band op het podium van het Concertgebouw Amsterdam (30 mei 1964) (foto Ton van Wageningen - (Muziekcentrum Nederland))

Misha wilde revanche nemen op Eric en schreef het Hypochristmutreefuzz, maar voor deze “killer diller” draaide Eric zijn hand niet om. Om middernacht 30 mei 1964 traden ze op in het Concertgebouw, vijf weken na het concert met Mingus. Eric werd begeleid door het trio van Mengelberg en door Boy ’s Big Band. Wat zou het mooi zijn als zou blijken dat dit concert bewaard gebleven is en zou verschijnen in de serie Jazz at the Concertgebouw, uitgebracht door het Nederlands Muziekcentrum (voorheen het Nederlands Jazzarchief), die eerder concerten van Chet Baker en Gerry Mulligan heruitbracht. Op één juni speelde Eric Dolphy met het trio in café De Kroon in Eindhoven en één nummer daarvan, te weten Epistrophy, werd uitgebracht op het ICP-label ( ICP 015). Weer een dag later, 2 juni, treedt het gezelschap aan in de VARA radiostudio in Hilversum voor een “live” concert en deze opnamen zijn gelukkig wel bewaard gebleven en heruitgebracht als Eric Dolphy – Last Date ( Emarcy 510 124) en het onderwerp in de gelijknamige documentaire Last Date, de Laatste Sessie.
Om een indruk te krijgen van Eric Dolphy’s stijl van spelen hier het nummer Epistrophy.

Kenners bestempelen deze opnamen als Eric’s beste. Eind juni overleed Eric Dolphy onverwacht in Berlijn, niet tengevolgde van de één of andere verslaving, zoals je bij zo'n vroeg overleden jazzmuzikant wellicht zou denken, maar door een niet eerder onderkende suikerziekte.

Eric Dolphy en het Misha Mengelberg Trio in de VARA studio in Hilversum ( 2 juni 1964)(foto Muziekcentrum Nederland)
Hoewel deze opnamen alom als Eric’s laatste worden beschouwd, zijn er nog opnamen uit Parijs opgedoken, die negen dagen later opgenomen werden en uitgebracht zijn op het West Wind label als Naima en Unreleased Tapes.

Hans Koert
keepswinging@live.nl

Een ERIC DOLPHY verzameling - een bijna complete discografie.

Hieronder vind je de platen uit mijn verzameling, waarop Eric Dolphy (mee) speelt. Wil je alle opnamen zien of meer details ga dan naar de online ERIC DOLPHY DISCOGRAPHY.

= prestige/original jazz classics sampler (1960)

= eric dolphy quintet/outward bound (1960)

= oliver nelson/screamin' the blues (1960)

= eric dolphy/out there (1960)

= eddie lockjaw davis/birthday collection (3) (1960)

= charles mingus/in a soulful mood (1960)

= new jazz/original jazz classics sampler (1960-1961)

= ornette coleman double quartet/free jazz (1960)

= john coltrane/the atlantic records - 6 (africa/brass)(1961)

= john coltrane/in a soulful mood (1961)

= eric dolphy/immortal concerts five spot cafe nyc july 16, 1961

= john coltrane/live at the village vanguard (1961)

= charles mingus/the complete town hall concert (1962)

= eric dolphy quintet-herbie hancock/gaslight (1962)

= freddie hubbard/skylark (1963)

= eric dolphy/sound (1963)

= eric dolphy/iron man (1963)

= eric dolphy/illinois concert (1963)

= charles mingus/the impulse story (1963)

= eric dolphy/out to lunch (1964)

= charlie mingus-eric dolphy/cornell ( 1964)

= andrew hill/point of departure (1964)

= charles mingus/live in oslo (1964)

= eric dolphy/last date (1964)

Retrospect
Charles Mingus plays piano Eric Dolphy at the Five Spot Charles Mingus Charles Mingus - Changes Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Eric Dolphy - Last Date

Eric Dolphy - Last Date (English) Eric Dolphy - De Laatste Sessie (Nederlands)

An Eric Dolphy collection - an almost complete discography

2nd of June, 1964
ERIC DOLPHY - LAST DATE
Hans Koert

One of the most fascinating musicians from the early 1960s must have been saxophonist, flute player and master on the bass clarinet, Eric Dolphy. When he passed away in Berlin unexpectedly, on the 29th of June 1964, 36 years old, he had left some great recordings - an impressive musical heritage.
Born at the west coast of the States he started his career in the Roy Porter Band and Chico Hamilton’s Quintet. He started to play the bass clarinet and became part of the Charles Mingus Quartet. He made records under his own name for Prestige like Out There and Outward Bound ( New Jazz 8236). In the early 1960s some live recordings were made at the Five Spot Café with Booker Little, Mal Waldron, Richard Davis and Ed Blackwell, which belong to the best in Jazz. He became a member of the John Coltrane band. Two recordings became landmarks in modern jazz, like the Free Jazz album by Ornette Coleman and his Double Quartet ( indeed: eight members Ornette Coleman, Don Cherry, Scott LaFarro, Billy Higgings, Eric Dolphy ( on bass clarinet), Freddie Hubbard, Charlie Haden and Ed Blackwell) and the February 1964 Out To Lunch album with Freddie Hubbard, Bobby Hutcherson, Richard Davis and Tony Williams on drums. Eric Dolphy, leader of this Quintet played the alto saxophone, flute and bass clarinet.
Enjoy Eric Dolphy and his Quintet in a German concert 1961.

In the spring of 1964 Eric toured with Charles Mingus and left definitive the States for a two-and-a-half week tour along European venues. The tour started in Amsterdam on the 10th of April with a night concert in the Concertgebouw in Amsterdam and ended on the 28th of April in Stuttgart ( Germany), now 45 years ago.
This series of concerts became remarkable as Eric Dolphy decided to stay in Europe. Mingus refered to this in his composition So Long Eric. Read all about this in one of my previous blogs titled Charles Mingus: Europe 1964 .
Enjoy a lenghtly interpretation of the standard Take The A Train with the Charles Mingus Sextet: Charles Mingus double bass - Eric Dolphy bass clarinet - Dannie Richmond - drum - Clifford Jordan tenor sax - Jackie Byard piano and Johnny Coles trumpet.

Eric hoped to find some more gigs in Europe then he found in the States, as his avant garde style of playing made it hard to find work and, on the other hand, he wanted to be close to his fiancée Joyce Mordecai, who lived in Paris.

Late May 1964 he was invited to play some concerts in The Netherlands by Paul Karting from the Rotterdam Jazz Society B-14. I visited that place, near the Hofplein I remember, regularly in the 1970s. On Friday the 29th, the day he arrived in Holland he rehearsed with the members of the Misha Mengelberg Trio ( in fact it was a quartet, but Piet Noordijk was replaced by Eric): Misha Mengelberg piano, Jacques Schols bass and Han Bennink drums; the day after, Eric rehearsed with the Boy’s Big Band, directed by Boy Edgar. In the great documentary Last Date, De Laatste Sessie, made by Hans Hylkema ( released some years ago) the members of the trio tell about their first introduction to Eric, whose technique was fascinating – the compositions he had brought with him, like South Street Exit, The Madrig Speaks, the Panther Walks and Miss Ann were hard to play.

Eric Dolphy with the Misha Mengelbeg Trio and Boy's Big Band at the Concertgebouw Amsterdam (30th of May, 1964) (photo Ton van Wageningen - photo courtesy Muziekcentrum Nederland)

Misha wanted to take revenge on Eric and hand him his composition Hypochristmutreefuzz, but even this “killer diller” was no problem for Eric. At midnight of the 30th of May 1964 they performed at the Concertgebouw, five weeks after his concert with Mingus. The concert started at midnight and featured Dolphy with the Misha Mengelberg trio and Boy’s Bi g Band. It would be great to learn that this concert was saved and could be reissued in the great Jazz at the Congresgebouw series by the Muziekcentrum Nederland ( Dutch Jazz Archive), which features previous concerts by Chet Baker and Gerry Mulligan. At the first of June, Dolphy performed with the Misha Mengelberg Trio in café De Kroon in Eindhoven and one tune from that concert, Epistrophy, was released on an ICP record ( ICP 015). The next day, the 2nd of June, the Misha Mengelberg trio and Eric Dolphy gathered for a radio program at the VARA studios in Hilversum and this concert, which was reissued on Eric Dolphy – Last Date ( Emarcy 510 124) was give an exhaustive treatment in the documentary Eric Dolphy - De Laatste Sessie - Last Date. To show a sample of Eric’s playing enjoy his version of Epistrophy.

Experts label this concert as one of his best – fact is that Eric passed away some weeks later unexpected due of diabetics complications.

Eric Dolphy and the Misha Mengelberg Trio at the VARA studio in Hilversum ( 2nd of June, 1964
Although this concert is labeled “Last Date” these are not Eric’s last recordings. Nine days after he was in the Hilversum studio he performed in France and these recordings were released on two West Wind albums as Naima and Unreleased Tapes.

Hans Koert
keepswinging@live.nl

An ERIC DOLPHY Collection - an almost complete DISCOGRAPHY.

Below you'll find a list of recordings in my collection which features ERIC DOLPHY. Learn all about the details in the online ERIC DOLPHY DISCOGRAPHY.

= prestige/original jazz classics sampler (1960)

= eric dolphy quintet/outward bound (1960)

= oliver nelson/screamin' the blues (1960)

= eric dolphy/out there (1960)

= eddie lockjaw davis/birthday collection (3) (1960)

= charles mingus/in a soulful mood (1960)

= new jazz/original jazz classics sampler (1960-1961)

= ornette coleman double quartet/free jazz (1960)

= john coltrane/the atlantic records - 6 (africa/brass)(1961)

= john coltrane/in a soulful mood (1961)

= eric dolphy/immortal concerts five spot cafe nyc july 16, 1961

= john coltrane/live at the village vanguard (1961)

= charles mingus/the complete town hall concert (1962)

= eric dolphy quintet-herbie hancock/gaslight (1962)

= freddie hubbard/skylark (1963)

= eric dolphy/sound (1963)

= eric dolphy/iron man (1963)

= eric dolphy/illinois concert (1963)

= charles mingus/the impulse story (1963)

= eric dolphy/out to lunch (1964)

= charlie mingus-eric dolphy/cornell ( 1964)

= andrew hill/point of departure (1964)

= charles mingus/live in oslo (1964)

= eric dolphy/last date (1964)

Retrospect
Charles Mingus plays piano Eric Dolphy at the Five Spot Charles Mingus Charles Mingus - Changes Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Troep onder de kerstboom: Hypochristmastreefuzz

Rubbish under the Christmas Tree: Hypochristmastreefuzz (English) Troep onder de kerstboom: Hypochristmastreefuzz (Nederlands)
( Naar een (selectieve) Benjamin Herman Discografie.)
Troep Onder De Kerstboom: Hypochristmastreefuzz
Benjamin Herman met zijn Itch Kwartet Live in Porgy en Bess Jazzclub - Terneuzen: december 2008.
Hans Koert
Op de voorkant van het laatste Jazzism magazine, één van de meest gelezen glossy jazztijdschriften van ons land, staat op de voorkant een foto van Benjamin Herman die ons trots zijn gewonnen Edison toont met als bijschrift Hebbes. Hij ontving deze prijs voor de plaat Campert - De Tijd Duurt Eén Mens Lang, gewijd aan de bekende Nederlandse schrijver en dichter Remco Campert. Het is niet zijn eerste Edison, zoals je wellicht zult denken, maar zijn derde alweer. De eerste kreeg hij voor de plaat BIG met zijn New Cool Collective (2000) en de tweede voor het album onder eigen naam opgenomen: Heterogenity (2005), gemaakt samen met Misha Mengelberg. De Edison is één van de oudste muziekprijzen ter wereld en geldt, sinds 1960, als de belangrijkste Nederlandse prijs voor populaire muziek. Alleen de Grammy is een jaartje ouder. De muziek voor Campert ontstond als de soundtrack voor de gelijknamige documentaire en werd, uitgebreid met nog wat nummers, de basis voor de CD uitgave.

Benjamin Herman ( Porgy en Bess Jazzclub - Terneuzen - december 2008) (foto: Hans Koert)

Benjamin Herman heeft onlangs, op zijn eigen label Roach Records, een nieuwe plaat uitgebracht, getiteld Hypochristmastreefuzz, geheel gewijd aan de muziek van de Nederlandse componist Misha Mengelberg, de eminent grise van de Nederlandse (free)jazz op piano, meester in het improviseren, die al in de jaren zestig naam maakte in de free jazz scene. Hij ontwikkelde zich tot een belangwekkend componist in de hedendaagse geimproviseerde muziek. Het album werd begin december 2008 uitgebracht.

Anton Goudsmit ( Porgy en Bess Jazzclub - Terneuzen - december 2008) (foto Hans Koert)
Afgelopen weekend, zondagmiddag 21 december 2008, trad Benjamin Herman op met zijn kwartet in de Porgy en Bess Jazzclub in Terneuzen. Het concert, het laatste geplande jazzoptreden van dit jaar in dit ver buiten Zeeland en Vlaanderen geliefde jazzpodium, was helemaal gewijd aan de muziek van Misha Mengelberg en voor de musici het laatste concert van een lange reeks promotieconcerten. Voor Benjamin Herman, die de altsaxofoon bespeelt, Anton Goudsmit op gitaar (weer voortreffelijk op dreef), bassist Ernst Glerum en slagwerker Joost Patocka bouwden een klein feestje op het podium voor een goed gevulde zaal, waarin opvallend veel jongeren te bespeuren vielen.

Ernst Glerum ( Porgy en Bess - Terneuzen - december 2008) (foto Hans Koert)

De eerste set, die opende met het nummer Een Beetje Zenuwachtig, zo'n typische Mengelberg compositie, zoals die geschreven zou kunnen zijn in de jaren zestig; beginnend in een kakofonie van geluiden en uitgroeiend uit tot een swingend nummer met een stevig ritme, bevatte verschillende titels van de nieuwe CD zoals No Idea en De Sprong O Romantiek Der Hazen. Ook werden er nummers van het Itch album gespeeld, zoals Do The Roach, Arachibutyrophobia, over een zeldzame pindakaasallergie en het door Doris Day met het orkest van Harry James in 1951 op Columbia opgenomen nummer Would I Love You Love You Love You, dat in de Amerikaanse top 20 wist door te dringen.

Joost Patocka ( Porgy en Bess Jazzclub - Terneuzen - december 2008) (foto Hans Koert)

Tijdens de tweede set verraste Ernst Glerum (wat een mooi geluid heeft hij) met een spetterende solo in het nummer Rollo III en Piet Noordijk werd geëerd in Misha's compositie Blues After Piet. Beiden hebben me persoonlijk verzekerd dat er echt geen ruzie was: rakelde Benjamin een oude vete op, die begin 1967 leidde tot de breuk tussen Misha en Piet en het opheffen van hun Misha Mengelberg / Piet Noordijk Kwartet. Met Kwela P Kwana, een calypso, eerde Misha de Zuidafrikaanse saxofonist Dudu Pukwana, waarmee hij in de jaren zeventig met o.a. Han Bennink, speelde; de altist, die, volgens Benjamin, een schitterend geluid had. Met Brozziman, een compositie bestaande uit slechts 2 noten, schreef Misha een nummer voor de Duitse saxofonist Peter Brötzmann, die nog steeds leeft, volgens Joost Patocka, die vanachter zijn drumstel even snel de laatste informatie gegoocheld had, een icoon van de Europese free jazz beweging uit de jaren zestig; de man die louter rauwe klanken voortbracht, zoals Benjamin demonstreerde.

Anton Goudsmit ( Porgy en Bess Jazzclub - Terneuzen - december 2008) (foto Hans Koert)

Misha schreef ook een bluesachtig nummer, getiteld Arm Wiel, geinspireerd op een thuiskomertje, een klein wieltje dat sommige automerken als reserveband meekrijgen. De set werd afgesloten met het titelnummer Hypochristmastreefuzz, een "adembenemende" compositie, volgens Benjamin Hermans, die Misha speciaal schreef voor Eric Dolphy. Het nummer werd gespeeld in het VARA radio programma rond Eric Dolphy begin juni 1964 dat bekend zou worden als Eric Dolphy's Last Session omdat hij tegen het eind van die maand plotseling overleed. De titel Hypochristmastreefuzz betekent Troep onder de Kerstboom, vertelde Misha aan Michiel de Ruyter. Ik denk dat ik binnenkort deze laatste Last Session, die als één van Dolphy's beste de geschiedenisboekjes in gegaan is, als blog in de schijnwerpers zet. Als toegift speelde Benjamin Herman in Terneuzen het door Elvis Presley bekend geworden nummer C.C. Rider, voor deze gelegenheid in C, met een knipoog naar de titel.

Ernst Glerum ( Porgy en Bess Jazzclub - Terneuzen - december 2008) (foto Hans Koert)

Dit concert door het Benjamin Herman Itch Kwartet was het laatste jazzconcert dat gepland stond voor dit jaar; een jaar waarin heel wat moois langs kwam in Porgy en Bess. Wat dacht je van: Roy Hargrove ( traditiegetrouw zullen we hem ook wel weer in 2009 te horen krijgen), Monty Alexander, John Marshall met Ferdinand Povel, Pierre Courbois, Rein de Graaff met Pete Christlieb en "borstelkoning"Jeff Hamilton. Je kunt een volledige lijst van concerten, die ik in 2009 heb mogen bijwonen vinden in de concertlog van 2008.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Meer foto's van het concert

(Naar het begin)

Een (selectieve) BENJAMIN HERMAN Discografie.

Benjamin Herman vind je op heel wat platen terug, als begeleider of met zijn eigen bands, zoals het Itch Kwartet en de New Cool Collective. Ik vond een lijst met platen op de site van het Muziek Centrum Nederland dat een overzicht geeft van zijn albums die hij onder eigen naam maakte en met zijn New Cool Collective

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Een aantal informatieve linken, die je niet mag missen:
Benjamin Herman Benjamin Herman Itch Kwartet in Porgy en Bess (januari 2007) Piet Kuiters Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer deel één Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer deel twee Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions