Confirmation: Jimmy Smith op Hammond

START: To the latest blog Naar de laatste blog
( To the English section with a contribution about Neal Hefti, who passed away last weekend.)

CONFIRMATION: JIMMY SMITH op HAMMOND

Het Blue Note album Confirmation van Jimmy Smith and his sextet is één van die kleine schatten uit de jaren vijftig in mijn verzameling en ik wil het daarom vandaag eens belichten. Het album bevat slechts drie nummers, weliswaar met een speelduur van tussen de 10 en 20 minuten. De nummers werden opgenomen in 1957 en 1958, maar pas uitgebracht in 1979.
Deze drie nummers werden opgenomen tijdens twee opnamesessies. What Is This Thing Called Love en Cherokee werden beide in de Manhattan Tower studios in New York City opgenomen op 25 augustus 1957. Hierbij waren aanwezig: Lee Morgan, Curtis Fuller en George Coleman. Jimmy Smith op hammond natuurlijk en Kenny Burrell en Donald Bailey in de ritmesectie. Er werden nog meer nummers opgenomen dan bovengenoemde twee, maar die werden uitgebracht op de Jimmy Smith platen House Party en The Sermon.

De blazers, Lee Morgan, Curtis Fuller en George Coleman namen op diezelfde dag en plaats ook titels op voor Lee Morgan's Blue Note album City Lights. Het tweede nummer, het titel nummer Confirmation, dateert van een half jaar later: februari 1958. Lee Morgan, Lou Donaldson en Tina Brooks vinden we in de voorste linies en Jimmy Smith, Kenny Burrell en Art Blakey achteraan in de ritmesectie. Ik vraag me in alle eerlijkheid af, na beluisteren en nog eens beluisteren, waarom deze drie nummers toendertijd op de plank zijn blijven liggen. Het is een feit dat Jimmy Smith nogal aardig wat opnamen in die dagen maakte ( overproductie heet dat ... ) en de titels werden pas uitgebracht toen Jimmy al overgestapt was naar Verve. Misschien was de lange speelduur wel een belemmering, maar voor mij is dat juist een pré, omdat de solisten nu uitgebreid aan bod komen en hun ideeën helemaal kunnen uitwerken.

Jimmy Smith - Confirmation. Voor zover ik weet was deze plaat op CD alleen heruitgebracht op een Japanse CD, de plaat met de fraaie dame op de hoes. De andere hoes is van de originele LP uit 1979. Probeer deze muziek maar eens te vinden. Heerlijke vette hammondklanken.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

LUCKY THOMPSON live IN BELGIË

Een paar vragen van Erik Carrette:

Tenor- en sopraansaxofonist Lucky Thompson speelde verschillende keren in onze regio's. Zo verbleef hij van 1957 tot 1962 geruime tijd in Parijs, waar hij opnamen maakte en ook rond de jaren zeventig woonde en werkte hij hier in Europa.

Hij speelde ook in België en er zijn twee sessies bekend in zijn discografie, die opheldering vragen. Op 19 maart 1956 speelde hij in Brussel met een quintet voor de radio en daarvan zijn nog zo'n zevental titels bekend. Erik Carrette wil graag weten waar dit concert plaats vond, want het etablisement, die in de discografie genoemd wordt, is op geen enkele kaart te vinden: La Cave de L'Escholier-ten-Noodois, Brussels, Belgium.
In 1970 speelde Lucky Thomson met Han Bennink en Ruud Jacobs in Leuven tijdens een concert in de Vlaamse Leergangen. Er zijn drie titels bewaard gebleven, maar de precieze datum van dit concert is niet bekend. Volgens de discografie moet het september 1970 zijn geweest, maar er gaan stemmen op dat dit niet kan kloppen. Als iemand de juiste datum van dit concert kan terug vinden dan wil Erik dat graag weten.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

ENGLISH ( Naar het Nederlands-Vlaams deel met een juweeltje op hammond uit de jaren vijftig opgenomen door Jimmy Smith en een paar vragen over Lucky Thompson in België )

NEAL HEFTI ( 1922-2008)

A few days ago the composer, arranger Neal Hefti passed away. He started his carreer as a trumpet player, but soon he sold his arrangements and compositions to bands, like Nat Towles early 1930s.

In the 1940s he wrote music for Charlie Barnet, Harry James and Woody Herman Orchestras and for the short lived Charlie Ventura Big Band. In the 1950s he became a fulltime composer and arranger for film and tv and one of his most famous creations is, of course, the Batman theme.

In the 1950s he composed and arranged for the Count Basie band and one of his most impressive arrangements is Whirlybird and Li'l Darlin' which made him famous. I found a film fragment of a concert by the Count Basie band, featuring Sonny Cohn on trumpet and Freddie Green at the gbuitar, playing the tune Li'l Darlin' ( London - 1965). Count Basie is of course the piano player in the intro.

Neal Hefti was 85 years old and passed away in his house in Toluca Lake on Saturday 11th of October 2008.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

DANNY ALTIER and his ORCHESTRA:
Muggsy Spanier cornet - Johnny Carsella trombone - Maurice Bercov clarinet - Danny Altier alto saxophone and leader - Phil Robinson tenor saxophone - Jess Stacy piano - Ray Biondi guitar - Pat Pattison tuba - George Wettling drums. Frank Sylvano vocals on the first tune.

I'm Sorry, Sally - C-2466

My Gal Sal - C-2467

Recorded in Chicago on the 22nd of October, 1928 for Vocalion.

This is the complete recorded collection by Danny Altier and his Orchestra: two tunes - one record. His orchestra, which was first known as the Midway Gardens band, played at the Triangle Café in Chicago. It was recorded 80 years ago by a pick-up band with musicians from other Chicagoan bands, like Muggsy Spanier, who did good work here on cornet; he was a regular player of the Ray Miller Orchestra.

The tune was reissued on The Chicago Hot Bands (1924-1928) by Timeless Historical ( CBC-1-041)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Confirmation: Jimmy Smith on Hammond

START: To the latest blog Naar de laatste blog

( Naar het Nederlands-Vlaamse deel met een bijdrage over de vorige week overleden componist Neal Heftie en concerten met Philip Catherine en Rita Reys.)

CONFIRMATION - JIMMY SMITH

The Blue Note CD album Confirmation by Jimmy Smith and his sextet is one of those little 1950s treasures in my collection I love to put into the spotlights today. The album contains three lenghty tunes recorded in 1957 and 1958, but the album itself was released in 1979.

The three tunes on the album were recorded at two sessions. What Is This Thing Called Love and Cherokee were both recorded at the Manhattan Tower studios in New York City on the 25th of August 1957. Present were: Lee Morgan - Curtis Fuller and George Coleman. Jimmy Smith on organ of course and Kenny Burrell and Donald Bailey in the rhythm section. Other tunes reorded on this one are release on the House Party and The Sermon album. The front line, Lee Morgan with some members of the front line; Curtis Fuller and George Coleman also recorded during that same date and place the Lee Morgan Blue Note album City Lights.

The second tune and title track is from the February 1958 session and titled Confirmation. Lee Morgan, Lou Donaldson and Tina Brooks in the fron lines, Jimmy Smith on organ and Kenny Burrell and Art Blakey in the rhythm section. This tunes seems to be also a left over from the House Party and The Sermon albums. It puzzles me why these three tracks were rejected for twenty years as all three tunes, are excellent performances - no doubt ...... It is a fact that Jimmy Smith recorded a lot of stuff during these days and such lenghly tunes were maybe not suitable for a release; fact is that, when Blue Note released these three tunes Jimmy Smith was already a Verve artist for years.

I like the fact that the playing time is rather extended: from 10:31 minutes for Confirmation up to more then 20 minutes for Cherokee. This extensive playing time gives the possibility for lenghtly solos without the limit of the regular 3-minutes record.
Jimmy Smith - Confirmation. As far as I know this album was released on CD on a Japanese pressing; the album with the lady on the cover. Try to find a copy.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

SPIKE HUGHES (1908-1987).

Some days ago we commemorated the English band leader Spike Hughes who was born 100 years ago. I received a message from John W. who wrote: Nice interesting Newsletter, as usual. The piece to remind us all of the 100 years anniversary of SPIKE HUGHES is valuable - not many people still remember the great work this man did for our music. I remember as a small boy, back in the 1930s, that Spike had a radio programme on the BBC on which he played the very first jazz records I had ever heard. He had a soft voice, and a very pleasant style. The programme was always introduced and finished with his orchestra's recording of "Sirocco" (Decca F2844) - which I still enjoy playing from time to time! But his "Negro Orchestra" was the hottest! Keep swingin' - John

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English part with a contribution about a great Jimmy Smith album, titled Confirmation. )

NEAL HEFTI ( 1922 - 2008 ) OVERLEDEN

Een paar dagen geleden overleed Neal Hefti, componist, arrangeur en ooit begonnen als trompettist. Hij begon al vroeg om zijn composities te verkopen aan bands, zoals die van Nat Towles begin jaren dertig. In de jaren veertig schreef hij voor Charlie Barnet, Harry James en Woody Herman en voor de Charlie Ventura Big Band, die maar een kort leven beschoren was. In de jaren vijftig begon hij zich voornamelijk bezig te houden met het componeren en arangeren voor de film en de televisie en één van zijn bekendeste "creaties" is ongetwijfeld het thema voor Batman.

In de jaren vijfitg schreef hij ook voor de Count Basie band, waarbij een aantal van zijn arrangementen zoals Whirlybird en Li'l Darlin' hem veel bekendheid bracht.

Geniet van een uitvoering van het laatst genoemde nummer Li'l Darlin' door het orkest van Count Basie, met o.a. Sonny Cohn op trompet en Freddie Green op gitaar. Count Basie zit uiteraard aan het klavier. Deze opname dateert uit 1965 en werd live in Londen vastgelegd.

Neal Hefti is 85 jaar geworden en zaterdag 11 oktober 2008 in zijn huis in Toluca Lake overleden.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

PHILIP CATHERINE en RITA REYS ( afzonderlijk dat wel): LIVE IN ANTWERPEN EN BRUSSEL
Op woensdag 22 oktober 2008 treedt Philip Catherine op met zijn trio ( Philip Catherine gitaar - Philippe Aerts op bas en Mimi Verderame op slagwerk) in de Zuiderkroon in Antwerpen. Deze voorstelling begint om 20.00 uur en bevat één set van anderhalf uur.

Mocht je verhinderd zijn, dan kun je altijd nog zaterdag 25 oktober terecht in de Sounds Jazz Club in Brussel. Philip speelt dan echter solo; nummers van zijn schiterende CD "Guitars Two". Aanvang is 22.00 uur 9 maar de zaal gaat al om 10.00 uur open) en Philip speelt twee sets.

En als je toch in Antwerpen bent? Zondagmiddag 26 oktober treedt Rita Reys op in De Roma, in Antwerpen. Aanvang 15.00 uur. Zij brengt mee Ferdinand Povel op tenorsax, Martijn van Iterson giaar, Peter Beets op piano, Ruud Jacobs op bas en Joost Patocka op slagwerk.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Jimmy Smith

( Naar de Nederlandse vertaling.)
On the 25th and 26th of February 1958, Jimmy Smith recorded serveral sides for Blue Note at the Manhattan Towers studios in New York City. These 50 years old recordings are great to remember.
The recordings, made on the first day, are with an all star band, featuring Lee Morgan, Lou Donaldson, George Coleman, Tina Brooks (these recordings were his tribute on Blue Note ) and a steady rhythm section featuring Eddie McFadden on guitar and Donald Bailey on two tracks on drums. No bass, as Jimmy Smith of course, was responsibile for the base with his Hammond. Art Blakey plays the percussion on the other four tracks. The recordings made on the 25th of February, 1958 were released on different albums, like Lover Man and Au Privave were released on Jimmy Smith - House Party. (On the Rudy Van Gelder Edition Confirmation has been added). The other tracks, The Sermon and Flamingo were released on Jimmy Smith album The Sermon.
The album The Sermon, which has a tune, titled J.O.S., recorded half a year earlier, contains three lenghtly tunes, rare for Blue Note records. The title tune The Sermon is more then 20 minutes and it filled an entire side of the record. Normally Alfred Lion didn't allow such an extended jam. It is straight-ahead music, with a lot of great solos by Lee Morgan, Tina Brooks and Lou Donaldson, but it seems as if the musicians, like Lee Morgan run out of inspiration at the end of the lenghtly marathon session.

The next day Jimmy Smith recorded six tracks, released on the album Softly As A Summer Breeze with his trio, featuring Eddie McFadden on guitar and Donald Bailey on drums. Mind that these recordings were released originally in 1965 for the first time, when Jimmy Smith already changed from Blue Note to Verve. On some tracks the rhythm section was replaces for Kenny Burrell on guitar and Philly Joe Jones on drums. It is remarkable that there were so many different rhythm sections used on these two Jimmy Smith recording dates. I count three different rhythm sections in two days. One of the tunes, One For Philly Joe is to be found on the Dutch compilation LP, Portrait of Jimmy Smith ( Blue Note 5C056.92655) and was renamed as Home Cookin'.

For me, both the 50 years old lenghtly track, The Sermon and its half year elder tune J.O.S. are great examples of Jimmy Smith's playing on the organ: 33-minutes of great jazz. Playing these tunes in my car yesterday, very loud, Jimmiy surprised me again - I was scared to death by some unexpected high blue notes played by Jimmy on the organ: You're warned !!

AT RANDOM:
BODY AND SOUL - DEXTER GORDON Quartet: Dexter Gordon tenor sax, Tommy Flanagan piano, Larry Ridley bass, Alan Dawson drums. Recorded in the RCA Studios in New York City for Prestige on the 7th of July, 1970.

FATS was an easy one: a lot of people could give me the right answers: FATS NAVARRO (1923-1950) and FATS WALLER ( 1904-1923) and also FATS DOMINO (1928) was mentioned, although he's not a jazz musician. It is not so difficult to understand why Fats Waller and Fats Domino were nicknamed FATS, but FATS Navarro wasn't so plump at all. His FATS was derived from FAT GIRL, because he had a high-pitched voice. Today I introduced you to some music of JIMMY SMITH: One of his tunes is titled: J.O.S.

Where does this abbrevation stands for? Send your suggestions to: keepswinging@live.nl

Time exposure for the 25th of February:

1928:

• calling me home / shy anne / you can't have my sugar for tea = fred elizalde music
• finishing touch = stan laurel - oliver hardy
• nobody's sweetheart now = red nichols five pennies

1938:

• boat builders = mickey mouse cartoon

1958:

• comin' on the hudson / flamingo / lover man / au privave / confirmation / sermon = jimmy smith quartet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Snowy morning blues

Nederlands ( To the English translation )

Op 25 en 26 februari 1958 nam Jimmy Smith verschillende nummers op voor Blue Note in de Manhattan Towers studio's in New York City. Deze nu vijftig jaar oude opnamen zijn nog steeds het beluisteren waard.
De opnamen, gemaakt op de eerste dag, zijn met een all-star band, waarin we namen als Lee Morgan, Lou Donaldson, George Coleman, Tina Brooks (hij nam vijftig jaar geleden voor het eerst op voor Blue Note) tegenkomen en verder een stevige ritmesectie met Eddie McFadden op gitaar en Donald Bailey bij twee nummers op slagwerk. Geen bas, maar ja, als je Jimmy Smith op orgel hebt hoef je geen extra basis natuurlijk. Art Blakey is de drummer op de andere vier nummers. De opnamen van 25 februari zijn terug te vinden op verschillende platen: Zo werden Lover Man en Au Privave uitgebracht op Jimmy Smith - House Party. (Het nummer Confirmation is op de Rudy Van Gelder Edition toegevoegd). De andere nummers: The Sermon en Flamingo werden uitgebracht op het Jimmy Smith album: The Sermon.
Dit album The Sermon, bevat verder een nummer, getiteld J.O.S., dat al een half jaar eerder opgenomen werd. Er staan maar drie lange nummers op de plaat en dat is voor een Blue Note plaat heel bijzonder, aangezien Alfred Lion daar niet van hield. Deze keer maakte hij een uitzondering en stond toe dat het nummer The Sermon meer dan 20 minuten mocht duren - het vulde destijds de hele A-kant van de plaat. Het is heerlijke recht-toe-recht-aan muziek, met een heleboel heerlijke solo van Lee Morgan, Tina Brooks en Lou Donaldson, maar je merkt toch dat aan het eind van het nummer, m.n. bij Lee Morgan, de inspiratie wat dun wordt.

De volgende dag neemt Jimmy Smith weer zes nummers op met zijn trio, waarin Eddie McFarland de gitaar bepeelt en Donald Bailey slagwerk; alle uitgebracht, jaren later ( 1965) op het album Softly As A Summer Breeze. Jimmy Smith was, toen de plaat werd uitgebracht, al overgestapt van Blue Note naar Verve. Weer werd op sommige nummers aan de ritmesectie gesleuteld: Kenny Burrell vind je terug op gitaar en Philly Joe Jones op slagwerk. Overigiens is deze datum het enige moment dat Philly te horen valt op een Jimmy Smith Blue Note. Het is opmerkelijk om te ontdekken dat Jimmy Smith op elke opnamedag wel twee keer van ritmesectie wisselde. Eén van de nummers, One For Philly Joe, die tweede dag opgenomen, kwam ik ook tegen op een Nederlandse Blue Note verzamel LP getiteld Portrait of Jimmy Smith ( Blue Note 5C056.92655), maar dan onder de naam Home Cookin'.

Als ik zou moeten kiezen uit dit 50 jaar oude materiaal dan zouden dat de twee lange nummers The Sermon en het een half jaar oudere nummer J.O.S. worden; samen goed voor zo'n 33 minuten heerlijke muziek. Gisteren speelde ik de CD The Sermon in mijn auto, lekker hard, en elke keer lukt het Jimmy Smith weer om me dood te laten schrikken met een paar onaangekondigde hoge blue notes: Je bent dus gewaarschuwd !!

AT RANDOM:
BODY AND SOUL - DEXTER GORDON Quartet: Dexter Gordon tenorsax, Tommy Flanagan piano, Larry Ridley bas, Alan Dawson slagwerk. Opgenomen in de RCA Studio's in New York City voor Prestige op 7 juli 1970.

FATS was gisteren niet zo moeilijk. Ik kreeg namen als FATS NAVARRO (1923-1950) en FATS WALLER ( 1904-1923) en natuurlijk FATS DOMINO (1928), maar die reken ik niet tot de jazz. Het is natuurlijk niet zo moeilijk te bedenken waarom Thomas Waller deze bijnaam kreeg, maar Fats Navarro was helemaal niet zo dik. FATS is bij hem afgeleid van FAT GIRL, vanwege het feit dat hij een hoog stemmetje had. Vandaag een andere vraag: In de bijdrage van vandaag over Jimmie Smith komt het nummer J.O.S. voor. Waar betekent deze afkorting?: J.O.S.

Oplossingen graag sturen naar: keepswinging@live.nl

Tijdopname voor 25 februari:
1928:

• calling me home / shy anne / you can't have my sugar for tea = fred elizalde music
• finishing touch = stan laurel - oliver hardy
• nobody's sweetheart now = red nichols five pennies

1938:

• boat builders = mickey mouse cartoon

1958:

• comin' on the hudson / flamingo / lover man / au privave / confirmation / sermon = jimmy smith quartet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Snowy morning blues

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Jimmy Smith

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Some weeks ago I found a copy of the Jimmy Smith Verve LP Any Number Can Win. A great recording with a great cover - six women out of different cultures are on the front. The liner notes on the cover reads, as written by Al Clarke from Radio Wook: Two of the lovely young ladies are Bunnies from the New York Playboy Club: Liz Yee, second from the left, and Sandy Lawrence, third from the left. Rather useless information, because now I wonder: What are the names of the other four? ......... Did Al Clarke knew these ladies personally? or should I read it as an attempt to fill the lines? To Try and tell you of the music here would be more than I am capable of doing, because it is all the finest jazz one could listen to. Well it's up to you !

It is one of Jimmy Smith first releases for Verve, after a long period under contract by Blue Note. The title Any Number Can Win refers to a French film of that name, released in the early 1960s with Jean Gabin and Alain Delon in the cast. The title song was recorded by Jimmy Smith and became a minor hit. You can find it as the last track on the A-side. To be honest - it's not one of my favorites. It sounds like a rhythm and blues soul pop tune, as if it wants to prove once more that real jazz never can become a hit or a hit can't be jazz that hits you !. I'm glad there is more on this LP that can interest me, like What I'd Say and The Sermon, both played in a smaller group, a quartet featuring Jimmy Smith at the organ. Kenny Burrell on guitar, George Duvivier on the bass and Mel Lewis on drums.

Maybe it isn't so strange that the tunes I like most are with a small group; most of the ( Blue Note ) recordings I have with Jimmy Smith are with his trio. It seems as if Jimmy Smith, after his transition from Blue Note to Verve, takes the opportunity to make records with a big band. His first album voor Verve Bashin' was with a larger orchestra; so were The Cat, Got My Mojo Working and some later albums.

I also like some of the big band tunes; some are really swinging and great to have, like the ones arranged by Billy Byers: Blues For C.A. ( = Clarence Avant, Jimmy Smith's manager), The Ape Women and G'Won Train, but some other tunes arranged by Claus Ogerman, who directs the orchestra, I'd be better off without it. Jimmy Smith could have known that I hate the use of a background choir ........

AT RANDOM:
Short Steps - GLENN FERRIS TRIO: Glenn Ferris trombone, Vincent Segal cello and Vruno Rousselet bass. Recorded at the Central Culturel La Clef, Paris 27th of April 1997 for ENJA Records.


Time exposure for te 8th of January:
1938:

• once in a while = jack harris o

1978:

• along the tiber = sun ra

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST

glenn ferris trio/refugees = bud shank-bill perkins/ = jimmy smith/any number can win (lp) = hank mobley/workout = jackie mclean/right now! = sidney bechet/jazz classics - volume 1 = les tresors du jazz/1956 - cd 57 = eddie lang-joe venuti/the new york sessions 1926-1935 - disc d

Retrospect
Rhapsody in Blue Os Ingenuos


Nederlands ( To the English translation )
Een poosje geleden alweer vond ik een exemplaar van een Jimmy Smith Verve LP getiteld Any Number Can Win. Een mooie plaat met een mooie hoes. zes vrouwen uit verschillende culturen naast elkaar op de voorkant. De hoestekst vertelt, geschreven door Al Clarke van Radio Wook: Two of the lovely young ladies are Bunnies from the New York Playboy Club: Liz Yee, second from the left, and Sandy Lawrence, third from the left. ( = Twee van deze mooie vrouwen zijn Bunnies in de New York Playboy Club: Liz Yee, tweede van links en Sandy Lawrence, derde van links). Tamelijk onzinnige informatie als je't mij vraagt, want nu vraag ik me af: Wie zijn die andere vier? Kende Clarke deze dames persoonlijk? Of is het een poging om de hoes vol te krijgen? To Try and tell you of the music here would be more than I am capable of doing, because it is all the finest jazz one could listen to. ( = Om te proberen hier jullie iets over de muziek te vertellen ligt buiten mijn gaven, want er staat alleen maar mooie muziek op, waar je naar moet luisteren ). Ik denk dat iedereen nu zelf wel een conclusie kan trekken.

De plaat is één van de eerste uitgaven van Jimmy Smith voor het Verve label, na een lange periode bij Blue Note. De titel Any Number Can Win verwijst naar de Franse film met die naam, uitgebracht begin jaren zestig met Jean Gabin en Alain Delon op het scherm. De titelsong is opgenomen door Jimmy Smith en hij scoorde er een bescheiden hitje mee. Je vindt het nummer als laatste nummer op de eerste kant. Eerlijk gezegd is het niet één van mijn meest favoriete nummers van de plaat: Het klinkt als een goedkoop Motown rhythm and blues soul popnummer, wat eens te meer aantoont, dat echte jazz nooit een hit kan worden en hits nooit geen echte jazz kunnen zijn. Gelukkig is er op de LP meer dan dat, zoals What I'd Say en The Sermon, beide gespeeld met een kleine bezetting, een kwartet, met Jimmy Smith op het Hammond, Kenny Burrell op gitaar, George Duvivier op de bas en Mel Lewis op slagwerk.

Niet zo vreemd overigens dat vooral de nummers in kleine bezetting me het meest aanspreken, immers de meeste nummers die ik van Jimmy Smith op (Blue Note) platen heb zijn met zijn trio. Het lijkt er op dat Jimmy Smith bij zijn overstap naar Verve de kans gegrepen heeft ook eens op te nemen met Big Band. Zijn eerste LP voor Verve, Bashin', was met groot orkest, net als The Cat, Got My Mojo Working en nog een paar meer.

Er zijn ook een paar opnamen met groot orkest, die ik kan waarderen op deze plaat: Sommige swingen geweldig en vooral de nummers gearrangeerd door Villy Byers zijn een aanwinst: Blues For C.A. ( = Clarence Avant, Jimmy Smith's manager), The Ape Women en G'Won Train. De nummers, gearangeerd door Claus Ogerman, die ook het orkest leidt, hadden ze, wat mijn betreft, beter weg kunnen laten; Jimmy Smith had kunnen weten dat ik een hekel heb aan van die aanzwellende achtergrondkoortjes.

AT RANDOM:
Short Steps - GLENN FERRIS TRIO: Glenn Ferris trombone, Vincent Segal cello en Bruno Rousselet bas. Opgenomen in het Central Culturel La Clef, Parijs op 27 april 1997 voor ENJA Records.


Tijdopname voor 8 januari:
1938:

• once in a while = jack harris o

1978:

• along the tiber = sun ra

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
glenn ferris trio/refugees = bud shank-bill perkins = jimmy smith/any number can win (lp) = hank mobley/workout = jackie mclean/right now! = sidney bechet/jazz classics - volume 1 = les tresors du jazz/1956 - cd 57 = eddie lang-joe venuti/the new york sessions 1926-1935 - disc d

Retrospect

Rhapsody in Blue Os Ingenuos

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium