Frank Morgan speelt Monk

Frank Morgan plays Monk ( English) - Frank Morgan speelt Monk (Nederlands)

Little Franky: Peace and Love!
FRANK MORGAN SPEELT MONK
HANS KOERT

Als iemand het woord altsaxofoon laat vallen binnen een groep jazzliefhebbers dan zal de meerderheid meteen bij dit woord denken aan Charlie Parker, de legendarische bebop jazzmuzikant, die in de jaren vijftig de toenmalige jazzscene splitste in twee onverzoenbare stromingen. De meeste startende altsaxofonisten zullen tegenwoordig nog steeds proberen om Bird, zoals hij meestal genoemd werd, noot voor noot, na te spelen. Een paar jaar geleden hoorde ik onze eigen Nederlandse "Parker", Piet Noordijk ( deze nestor van de Nederlandse jazz kun je geen beginneling meer noemen) in een programma Piet Plays Bird, waarin hij de Charlie Parker with Strings opnamen op onnavolgbare wijze liet herleven. Ik hoorde hem tijdens een concert in de Stadsschouwburg van Middelburg in januari 1998 en als je de ogen dicht deed dan stond Bird daar zelf te spelen. Zo'n zelfde ervaring had ik tijdens een optreden van Frank Morgan, die in november 2007 in een concert begeleid door het Rein de Graaff trio in Porgy en Bess in Terneuzen optrad. Deze oude breekbare man, gezeten op een krukje, speelde en was Parker zelf. Het zou tekort door de bocht zijn als ik voorbij ging aan de 55-jaar carrière van Frank en de muzikale ontwikkelingen die hij in die tijd gemaakt had, maar in zijn spel was het geluid van zijn grote voorbeeld Bird nog goed te horen.

Frank Morgan (1933-2007) (Porgy en Bess - Terneuzen - November 2007) ( foto: Hans Koert)

Hij werd geboren in Minneapolis in december 1933, als de zoon van Stanley Morgan, de gitarist van de Inkspots.Zijn vader introduceerde hem al vroeg in de wereld van de jazz ( Eigenlijk had mijn vader jazzgitarist willen worden, herinnerde Frank zich) en nam hem mee naar een optreden van de Jay McShann band. But at seven, as part of my continuing music education, I went over from Milwaukee where I was living to spend Easter vacation with my father who was on the road in Detroit, and he took me to hear the Jay McShann Band. ( = Toen ik zeven jaar oud werd ik tijdens de paasvakantie, als onderdeel van mijn muzikale opvoeding, van Milkauwee naar Detroit gebracht, waar mijn vader toen optrad.). Rond 1940 speelde Charlie Parker, naast John Jackson, de altsaxofoon in het Jay McShann Orchestra. And when Charlie Parker stood up to take his first solo on "Hootie Blues", my father said, I turned to him and said "Listen, dad, that's it for the guitar." (= En toen Charlie Parker ging staan en zijn eerste solo speelde in het nummer "Hootie Blues" zei ik, volgens mijn vader, "Luister goed pa, zo moet je gitaar spelen"). Na het concert ging zijn vader met de kleine Frank achter het podium en werd hij aan Charlie Parker voorgesteld. And Bird made arrangements to meet us at the music store the next day to pick out what I thought was an alto saxophone. (= En we spraken af met Bird, dat hij ons de volgende dag zou ontmoeten in een muziekwinkel, waar ik, zo dacht ik, net zo'n instrument als hem zou krijgen.). Helaas! But Bird made me start on clarinet. (= Maar Bird gaf me een klarinet). En zo is het allemaal, volgens Frank, met klarinet begonnen - toen hij tien was kreeg hij zijn eerste altsaxofoon (Bron: een interview met Brandt Reiter)

Frank Morgan (Porgy en Bess - Terneuzen - November 2007) (foto: Hans Koert)

Als tiener verhuisde het gezin naar de Amerikaanse westkust. Als 15-jarige viel hij op tijdens een talentenjacht en mocht spelen bij Freddie Martin's band. Begin jaren vijftig draaide Frank al volop mee in de west coast bebop scene en trad o.a. op met Josephine Baker, Billie Holiday en Duke Ellington. In juli 1952 speelde hij bij het Charlie Parker Sextet in de Zorthian's Ranch in Altadena en delen van dit concert zijn opgenomen en opnieuw uitgebracht op een Spaanse RLR-uitgave. (RLR 88622). Het is, voor zover ik weet, de enige keer dat zijn spel vastgelegd is in een Charlie Parker opname. Hij werd sterk beïnvloed door Charlie Parker en dat was terug te horen in zijn manier van spelen, maar die invloed reikte verder dan alleen op het muzikale vlak - helaas raakte hij ook verslaafd aan verdovende middelen - iets wat in de jaren vijftig haast usance leek in de jazzscene. Na nog wat opnamen met Teddy Charles, Kenny Clarke en Lyle Spud Murphy, formeerde hij zijn eigen groep en speelde in clubs en op de radio. Sommige van die cluboptredens en radioshows zijn vastgelegd, zoals een optreden in de Crescendo club in Los Angeles, augustus 1956.

Frank Morgan (Porgy en Bess - Terneuzen - November 2007) ( foto: Hans Koert)

In 1955 wordt Frank opgepakt vanwege drugsbezit en uiteindelijk zit hij zo'n dertig jaar vaker vast, dan dat hij vrij losloopt en kan optreden. In 1985 is hij plotseling weer terug - vrij en afgekickt en meldt hij zich weer als altsaxofonist op in de jazzscene. Zijn toon op de altsaxofoon lijkt nog steeds op die van Charlie Parker, al is te horen dat hij een eigen stijl ontwikkeld heeft, nog steeds nauw gerelateerd aan de bebop, die we zo goed kennen uit de jaren vijftig. Hij blijkt een vechter en vastbesloten zijn verloren plaats in de jazz weer te veroveren en bewijst dat, nationaal en internationaal. In 1998 wordt hij ook nog eens getroffen door een beroerte opweg naar het Flint Jazz Festival in Michigan, maar ook hier komt hij weer haast ongeschonden uit ......... en een half jaar later staat hij weer op het podium.
Luister maar eens naar een fragment uit een Tv-show waarin hij met zijn Frank Morgan Quartet, met Buster Williams, Ronnie Matthews en Ronnie Burrage het nummer Night in Tunesia speelt.

Frank Morgan (Porgy en Bess - Terneuzen - November 2007) ( foto: Hans Koert)
Frank Morgan nam in zijn carrière ook nummers op gecomponeerd door Thelonious Monk. Mocht ik ooit met slechts één koffer en een cd-speler ( op zonne-energie uiteraard) naar een onbewoond eiland worden verbannen, dan zal daar zeker de muziek van Monk, door hemzelf of door anderen gespeeld, in zitten. Laat ik nou bij toeval een verzamel-cd vinden met de titel Frank Morgan Plays Monk! Het moge duidelijk zijn, dat die ook mee gaat en wel in de handbagage. Het oudste nummer op de cd is de Monk compositie Well You Needn't uit 1986 en dateert van een jaar na zijn comeback; het jongste nummer is van november 2003. Schitterende pure bebop door een groot altsaxofonist, die herrees als een Feniks uit zijn as met nummers van ( in mijn bescheiden opinie) de beste componist van de Twintigste Eeuw, Thelonious Monk. Ik zal het fascinerende concert in Porgy en Bess, november 2007, een maand voor zijn overlijden, steeds blijven herinneren.

Frank Morgan (Porgy en Bess - Terneuzen - November 2007) ( foto: Hans Koert)

Luister naar een liveopname van één van die Thelonious Monk composities gespeeld door Frank Morgan in Toledo, Ohio, van maart 2006, met Claude Black aan de piano, Clifford Murphy op bas en Sean Dobbins op slagwerk: Well You Needn't.

Schitterende muziek - en zo herinner ik me Frank Morgan ook, zittend op zijn kruk op het podium, vanaf een half uur voor het optreden tot een half uur erna - alleen met zijn sax - introvert, gevogen over zijn instrument - verrast genietend van de enthousiaste reacties van het publiek. Een levende legende ............
Frank Morgan overleed in de VS op 14 december 2007 nadat hij teruggekomen was van zijn korte Europese tournee (incl. de Canarische Eilanden) met het Rein De Graaff Trio.Peace and Love boven de handtekening van Frank Morgan (Porgy en Bess - Terneuzen - November 2007) ( negatief) ( foto: Hans Koert)

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Frank Morgan is één van die jazzmuzikanten uit de jaren vijftig, die me fascineert. Een paar jaar geleden hoorde ik hem op een concert een paar weken voor zijn overlijden. Little Franky, zoals hij genoemd werd, speelde met Charlie Parker, zijn leermeester en groot voorbeeld ( en dat laatste niet alleen op het muzikale vlak .....). Hij overwon zijn drugsverslaving en overleefde een hersenbloeding en kwam, sterker dan ooit, terug op het internationale jazzpodium. Ik vond een verzameling nummers van louter Thelonious Monk composities en dan kan de dag niet meer stuk. Frank Morgan: Peace and Love - dat zette hij boven zijn handtekening. Als je het leuk vindt om over dit soort vergeten legenden te lezen en je wilt niets missen, vraag dan de Keep swinging nieuwsbrief.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Jay McShann-Claude Williams: The Men From Muskogee

Jay McShann-Claude Williams: De Mannen Uit Muskogee (Nederlands) Jay McShann-Claude Williams: The Men From Muskogee (English)

A (selective) Jay McShann discography
A (selective) Claude Williams discography

JAY McSHANN and CLAUDE WILLIAMS: The Men From Muskogee
Hans Koert
In fact the title of this small contribution The Men From Muskogee, as both soloists of the album have been born in Muskogee Oklahoma (USA), should be labeled as The Man From Muskogee, referring to the LP in front of me. The album is titled in full: Jay McShann - The Man From Muskogee. On the cover you can find a picture of Jay McShann and Claude Williams.

Jay McShann ( photo courtesy: Bill Smith ( http://vancouverjazz.com/bsmith/))

The career of Jay McShann, nicknamed Hootie ( tunes like Hootie BlBes, Hold 'em Hootie, Hootie Ignorant Oil (Whateverthatmaybe?) and Hootie Boogie refer to that name), could be split into two periods.
He was born in January 1916 in Muskogee, Oklahoma, and, as a young guy, he heard jazz as played by Earl Hines ' Orchestra. He played during the 1930s in several local bands, like Al Denny's Band in and around Kansas City, before he founded his own band, the Jay McShann Orchestra, with, as one of the members in the reeds section, a young talented alto saxophone player that would become more famous then the band’s leader Jay McShann: Charlie Parker. Bird, as he was nicknamed, Yardbird to be more complete, made his first recordings with Jay McShann (April 1941), although some broadcasts and live recordings from 1940 exist. This album is part of the second period, in which Jay McShann and his music was rediscovered.
He became popular in Europe and made several lengthy tours. This album, The Man From Muskogee, from June 1972, is one of the numerous albums he made in the 1970s. You can find an rather extensive, but not complete discography of Jay McShann's records at the end of this contribution. Love to share with you a fragment of a concert made by Jay McShann with Plas Johnson on tenor saxophone and Milt Hinton (ca. 1990) to introduce you to his kind of music.

His companion on this album is the old-time violin player Claude Williams, nicknamed Fiddle, was raised in Muskogee too and played during the 1930s in bands like Alphonso Trent's and Andy Kirk's Twelve Clouds of Joy.

Claude Williams ( photo courtesy: Bill Smith http://vancouverjazz.com/bsmith/))

His first recordings for Brunswick were with that band in 1929. He is to be found in Chick Stevens band as well as Count Basie's Orchestra.
The first recordings with Basie's Band were early 1937. During the 1940s he played in all minds of bands all around the States, like the Four Shades of Rhythm, but no recordings were made during that period, except three 78rpm accompanying vocalist Roy Milton for Speciality in June 1952, until this album was released with Jay McShann. During those years he toured with Jay McShann playing the violin and the (electric) guitar. This album contains Claude Williams on violin, but also on the electric guitar on some tracks. Later, in the 1980s he would only play the violin. He was an underrated musician that should be mentioned in the list of great jazz violin player like Stephane Grappelli, Joe Venuti, Stuff Smith and Svend Asmussen. In the late 1970s he met Svend Asmussen and Stephane Grappelli at the Nice festival and both masters on the strings were impressed with the swing and drive of this Fiddler from Muskogee. Love to share with you a fragment in which you can see Claude Williams on the violin, a bit out of tune now and then ( let's label it as blue notes ) in an improvisation around the tune Don't Get Around Much Anymore with Tom Larson at Goodrich Middle School.

The Sackville album The Man From Muskogee, recorded in Toronto, Canada, June 1972, has almost a dozen tracks. Remarkable are the various styles of music, that make this record a very pleasant LP to play. You can listen to blues (‘Fore Day Rider and Mary Ann, both sung by Jay McShann, who started to sing during the last decades of his life); ballads (like I'll Catch The Sun and These Foolish Things, with a great role for Claude's violin; boogies and jives (Nancy Boogie and Smooth Sailing) and swinging Kansas City jazz á la Count Basie or stride piano like Earl Hines (Jumping At The Woodside and After You've Gone). Their version of the Yardbird Suite is, of course, dedicated to Charlie Parker. Both Jay as Claude love to play easy accessible music; "I don't like to play music over people's heads", Claude must have said, and that is, in my opinion, the strength of both veteran jazz musicians; the last of the great swing fiddlers; the last black jazz violist (like Stuff Smith) or, referring to Jay McShann, one of the last Kansas City blues piano players.
Love to finish with a fragment of a Montreal Bistro & Jazz Club concert as played by the Jay McShann Quartet eight years ago.

It seems that this LP has been reissued in 1995. Both musicians passed away in their 90s - Jay McShann in December 2006, ninety years old and Claude Williams two years earlier, aged 96. Jazz Music Keeps Young ......
Hans Koert - keepswinging@live.nl


A (selective) JAY McSHANN Discography
Hans Koert
= Blues From Kansas City (1941-1943) (GRP)
= The Jazz Heritage - Early Bird (1941-1943) (Spotlight)= McShann's piano (1966)(Capitol)
= Confessin' the Blues (1969) (Classic Jazz)
= Going To Kansas City (1969)(New Yorld)
= Man From Muskogee (1972) (Sackville)
= Kansas City Memories (1973) (Black & Blue)
= Vine Street Boogie (1974) (Black Lion)
= Helen Humes - On The Sunny Side Of The Street (1975) (Black Lion)
= Crazy Legs and Friday Strut (1976) (Sackville)
= Live 2! (1977) (Black & Blue)
= Kansas city On My Mind (1977) (Black & Blue)
= The Last Of The Blue Devils (1977) (Atlantic)
= Blues & Boogie (1978) (Philips)
= Kansas City Hustle (1978) Sackville
= A Tribute To Fats Waller (1978) Sackville
= The Big Apple Bash (1978) (New World)
= Tuxedo Junction (1980) (Sackville)
= Swingmatism (1982) (Sackville)
= At Cafe Des Copains (1983) (Sackville)
= Paris All-Star Blues A Tribute (1989) (Music Masters)
= Some Blues ( 1990)(Chiaroseuro)
= Warm (1991) (Snowball)
= My Baby With The Black Dress On (1991)(Chiaroseuro) = The Missouri Connection (1992) (Reservoir)
= Hootie's Jumping Blues ((1996) (Stony Plain)
= Hootie (1997) (Chiaroseuro)
= Still Jumping The Blues (1998) (Stony Plain)
= What A Wonderful World (1999)(Groove Note)
= Hootie blues (2001) (Stony Plain)

A (selective) CLAUDE WILLIAMS Discography:

Hans Koert




= Man From Muskogee (1972) (Sackville)
= Call for the Fiddler (1976) steeplechase
= Kansas City Giants (1979) (Big Bear)
= Fidddler's Dream 1981 Classic Jazz
= Live at J's, Pt. 1 (1989) Arhoolie
= Live at J's, Pt. 2 (1989)
= Jazz Violin and Guitar Duet ( with John Stewart) (1989) (Global Village)
= Swingtime in New York (1994) (Progressive)
= King Of Kansas City ( 1996) (Progressive)
= Swingin' the Blues Fiddler (1999) (Bull's Eye Blues & Jazz)


Websites you should have visit:
Svend Asmussen Jean-Luc Ponty Leo Slab WAY OUT THERE Web Log (new) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News Letter Keep Swinging Contributions

Jay McShann-Claude Williams: De Man(nen) Uit Muskogee

Jay McShann-Claude Williams: De Mannen uit Muskogee (Nederlands) morgen: Jay McShann-Claude Williams: The Men From Muskogee

Een (beperkte) Jay McShann discografie Een (beperkte) Claude Williams discografie

JAY McSHANN en CLAUDE WILLIAMS: De Man(nen) uit Muskogee
Hans Koert
Eigenlijk zou de titel De Man van Muskogee moeten heten (The Man From Muskogee) in plaats van De Mannen uit Muskogee. Beide soloisten op deze plaat komen uit Muskogee Oklahoma (USA), maar de LP, die voor me ligt, is getiteld The Man From Muskogee (= De Man uit Muskogee), refererend aan Jay McShann. Op de voorkant van de plaat een foto van Jay McShann en Claude Williams, zij aan zij. In deze bijdrage wil ik beiden in de spotlights zetten.

Jay McShann ( foto: Bill Smith ( http://vancouverjazz.com/bsmith/ )

De carriere van Jay McShann, bijgenaamd Hootie (Je vindt die naam terug in zijn composities als Hootie Blues, Hold 'em Hootie, Hootie Ignorant Oil ( Watdatdanookmogezijn) en Hootie Boogie) zou je in twee delen kunnen knippen.
In de jaren dertig speelde hij in verschillende lokale bands rond Kansas City, zoals die van Al Denny, voordat hij zijn eigen orkest oprichtte, The Jay Mc Shann's Orchestra. Deze band zal in onze herinnering blijven, doordat hij plaats gaf aan een jong saxofonistje, Charlie Parker, Bird, of nog beter Yardbird genoemd, die met deze band in april 1941 zijn platendebuut maakte ( Er zijn ook een paar optredens en radiouitzendingen uit 1940 bekend). De plaat die nu voor me ligt, komt uit zijn tweede periode; de hernieuwde belangstelling voor zijn muziek die begon in de jaren zeventig.
Deze plaat werd opgenomen tijdens de periode, waarin Jay McShann en zijn muziek opnieuw ontdekt werd. Hij werd populair in Europa en maakte verschillende tournees. Deze LP, The Man From Muskogee, is uit juni 1972 en is één van de vele die hij in de jaren zeventig opnam. Je vindt een uitgebreide, maar niet volledige discografie van Jay McShann's platen onder deze bijdrage. Ik vond een fragment van een optreden van een concert van Jay McShann met o.a. Plas Johnson op tenorsaxofoon en Milt Hinton (ca. 1990) op bas.

Op deze The Man From Muskogee plaat speelt een oud gediende mee, violist Claude Williams, die, hoe kan het ook anders, Fiddler, werd genoemd en ook afkomstig is uit Muskogee.
Claude Williams ( foto: Bill Smith ( http://vancouverjazz.com/bsmith/))

Claude speelde in de jaren dertig in bands zoals die van Alphonso Trent en Andy Kirk's Twelve Clouds of Joy. Zijn eerste opnamen zijn met het laatstgenoemde orkest in 1929 opgenomen voor Brunswick. Hij speelde zowel bij de Chick Stevens band als bij het Count Basie Orkest.
De eerste opnamen met Basie dateren uit januari 1937. In de jaren veertig speelt hij in allerlei bands, zoals in de Four Shades of Rhythm, maar er worden dan een groot aantal jaren geen opnamen met Claude Williams vastgelegd. De plaat, die vandaag centraal staat, is dan de eerste, op een aantal 78-toeren na waarin Claude de zanger Roy Milton begeleidt op het Speciality label (juni 1952), waarop "The Fiddler" weer eens te horen is. Begin jaren zeventig tourde hij rond met Jay McShann en speelde viool of electrische gitaar. Op deze plaat speelt Claude viool en op een paar nummers gitaar, die hij een paar jaar later voorgoed aan de wilgen zou hangen. Ik durf gerust stellen dat hij een ondergewaardeerd jazzmuzikant was, die eigenlijk thuishoorde in de eregallerij tussen Stephane Grappelli, Joe Venuti, Stuff Smith en Svend Asmussen. Eind jaren zeventig ontmoetten Svend Asmussen en Stephane Grappelli Claude tijdens het festival van Nice en beide "masters on the strings" waren zwaar onder de indruk door het spel van de Fiddler from Muskogee.
Ik wil graag een fragment laten zien van een jam tijdens een schoolconcert met Tom Larson aan de piano en Claude Wiliams, soms qua zuiverheid er net iets naast ( noemen ze dat geen blue note in de jazz?) in het nummer Don't Get Around Much Anymore.

De Sackville LP The Man From Muskogee, opgenomen in Toronto, Canada, dateert van juni 1972 en bevat zo'n twaalf nummers.
Opvallend vond ik de variatie in stijlen, die langskwamen en dat maakte deze LP plezierig om naar te luisteren. Zo vind je er de blues ( 'Fore Day Rider en Mary Ann, allebei gezongen door Jay McShann, die pas op latere leeftijd met zingen begon); ballads ( zoals I'll Catch The Sun en These Foolish Things, waarin Claude op de viool verrast; boogies en jives ( Nancy Boogie en Smooth Sailing) en swinging Kansas City jazz á la Count Basie of stride piano op een manier die aan Earl Hines doet denken ( Jumping At The Woodside en After You've Gone). Zowel Jay als Claude houden ervan om toegankelijke muziek te maken: "I don't like to play music over people's heads" ( = Ik hou er niet van om muziek te maken, die de mensen boven de pet gaan), schijnt Claude gezegd te hebben en dat, vind ik, is de kracht van deze muziek gespeeld door twee veteranen uit de Kansas City Jazz: the last of the great swing fiddlers ( = de laatste van de grote swingviolisten), the last black jazz violist (= de laatste zwarte jazzviolist, waarbij bijv. ook Stuff Smith thuis hoort) of, doelend op Jay McShann, één van de laatste Kansas City blues piano players.
Tenslotte nog een fragment van een concert in een Bistro & Jazz Club in Montreal met het Jay McShann Quartet acht jaar geleden opgenomen.

Als ik het goed heb is deze LP in 1995 heruitgebracht als CD. Beide musici zijn allebei op hoge leeftijd overleden ( jazzmuziek houdt dus jong, bewijzen deze heren ........ .): Jay McShann in december 2006 90 jaar oud en Claude Williams twee jaar daarvoor op 96 jarige leeftijd.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

Een (selectieve) JAY McSHANN Discografie

Hans Koert

Een andere Jay McShann discografie

= Blues From Kansas City (1941-1943) (GRP)

= The Jazz Heritage - Early Bird (1941-1943) (Spotlight)= McShann's piano (1966)(Capitol)

= Confessin' the Blues (1969) (Classic Jazz)

= Going To Kansas City (1969)(New World)

= Man From Muskogee (1972) (Sackville)

= Kansas City Memories (1973) (Black & Blue)

= Vine Street Boogie (1974) (Black Lion)

= Helen Humes - On The Sunny Side Of The Street (1975) (Black Lion)

= Crazy Legs and Friday Strut (1976) (Sackville)

= Live 2! (1977) (Black & Blue)

= Kansas city On My Mind (1977) (Black & Blue)

= The Last Of The Blue Devils (1977) (Atlantic)

= Blues & Boogie (1978) (Philips)
= Kansas City Hustle (1978) Sackville

= A Tribute To Fats Waller (1978) Sackville

= The Big Apple Bash (1978) (New World)

= Tuxedo Junction (1980) (Sackville)

= Swingmatism (1982) (Sackville)

= At Cafe Des Copains (1983) (Sackville)

= Paris All-Star Blues A Tribute (1989) (Music Masters)

= Some Blues ( 1990)(Chiaroseuro)

= Warm (1991) (Snowball)

= My Baby With The Black Dress On (1991)(Chiaroseuro) = The Missouri Connection (1992) (Reservoir)

= Hootie's Jumping Blues ((1996) (Stony Plain)

= Hootie (1997) (Chiaroseuro)

= Still Jumping The Blues (1998) (Stony Plain)

= What A Wonderful World (1999)(Groove Note)

= Hootie blues (2001) (Stony Plain)

Een (selectieve) CLAUDE WILLIAMS Discografie:

Hans Koert

= Man From Muskogee (1972) (Sackville)

= Call for the Fiddler (1976) steeplechase

= Kansas City Giants (1979) (Big Bear)

= Fidddler's Dream 1981 Classic Jazz

= Live at J's, Pt. 1 (1989) Arhoolie

= Live at J's, Pt. 2 (1989)

= Jazz Violin and Guitar Duet ( with John Stewart) (1989) (Global Village)

= Swingtime in New York (1994) (Progressive)

= King Of Kansas City ( 1996) (Progressive)

= Swingin' the Blues Fiddler (1999) (Bull's Eye Blues & Jazz)

Webpagina's die je bezocht moet hebben:
Svend Asmussen Leo Slab Jean-Luc Ponty WAY OUT THERE Web Log (nieuw) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Blue Flamingo: The Spanish Tinge.

( Naar de Nederlandse vertaling.) BLUE FLAMINGO: COLLECTOR IN DREAMS BLUE FLAMINGO: GROSSIER IN DROMEN BLUE FLAMINGO: EEN SPAANS TINTJE
Jazz music seems to be not-done nowadays.... young people have their own music - jazz music doesn't fit into their culture. Jazz music is for eldery grey men. The Rotterdam record collector Ziya Ertekin loves to share his recordings by playing it. No LPs nor CDs, but "old fashion" 78 rpm recordings from his collection. He plays his records on a 1957 Garrard RC-88 with a Fender Vibroberb for some extra amplification. His most favourite records are now reissued on a CD released on the Excelsior label. Old Wine in New Bottles
Ziya Ertekin (photo courtesy Jan Van De Ven)
On the album three lengthy mixes, titled Oriental Nitty Gritty - The Spanish Tinge & The French Connection and Ritmo & Blues. Today I'll tell you more about his The Spanish Tinge & The French Connection. You can read more about the other selections at Blue Flamingo: Collector of Dreams.

The Library of Congress Recordings: One of the CDs with the complete set refering the Spanish Tinge.

The Spanish Tinge selection starts with a short fragment of Jelly Roll Morton's 1938 Library of Congress Recordings. These famous Library of Congress Recordings are stored on fourty-four 78rpm records and contain a lenghty interview with Jelly Roll Morton by Alan Lomax, held in 1937. Jelly Roll Morton, who labelled himself as The Creator of Jazz, told the story of Jazz in his own words and a small fragment of that interview was used as a starter for this mix: Maybe you noticed the Spanish Tinge in this tune, Morton says: This got so much to do with the typical jazz idea; if one is not able to put these things of Spanish and West Indies tunes into their music they will never be able to get the right seasoning for jazz; Jelly Roll Morton explains on Spanish Swat - Jazz; a melting pot of cultures. First I felt sorry that Ziya only used such a short fragment of this famous Morton interview, but, as I told before, when I had finished listening this album ........... like the hidden tracks on some Verve albums , Jelly Roll Morton continues his story while playing La Paloma in Blues tempo (on the b-side of Circle 28). Really a great surprise.

On his website Ziya tells about his adoration for the music of Lionel Belasco, the Caribbean piano player, calypso composer and bandleader, who was one of the first to make records around 1914. Great, because I had never heard about this great early piano player until Joergen pointed me to a CD titled Lionel Belasco: Goodnight Ladies and Gents ( The Creole Music of Liuonel Belasco) posted in a contribution titled: Lionel Belasco. Ziya tellis on his website that he fell in love to the Belasco composition Juliana, he found on a Columbia record. He tells about his visit to Port of Spain in Trinidad some years ago, hunting for calypso records and his meeting with cuatrista Robert Munro (a cuatro is a small four-string guitar), who took up his instrument again and is still active nowadays. I found a picture of Robert Munro I love to share and Ziya filmed the man playing his beloved tune Juliana.
In this selection you can find music from Trinidad as played by Alphonso et son Orchestre Typique Antillais and Cuban orchestras like Don Azpiazu and his Havana Casino Orchestra, the man who introduced this kind of music in the States early 1940s. And of course you can listen to the "famous" Juliana tune, as played by Lionel Belasco y su Orquesta.

Robert Munro
When I first read about Ziya Ertekin, who plays his 78s as DJ Blue Flamingo, in The Jazz Bulletin of the Dutch Jazz Archive ( NJA Bulletin number 68 page 43), I was anxious to learn more about this man and his projects. Now, after I've heard the record and read his stories I'm convinced that we have a lot in common. His fascinating for music developed from free jazz to John Coltrane and from Coltrane to Duke Ellington. Toen ik The Mooche van Duke Ellington hoorde op 78-toeren, wilde ik alleen nog maar 78-toeren horen. ( = When I first heard The Mooche by Duke Ellington on a 78rpm record I knew it: No more LPs or CDS, but only 78rpms for me ......) I share his fascination for music from the Caribbean, which reveals itself in my case in my adoration of Brazilian Choro music. I enjoy the way he shares his collection ( the transfer and sound of this selection is really great). I feel the same passion for jazz and other related music in his record and website. ( this morning it was not active - sorry) Don't forget to visit it: it has great stories ( unfortunally for you the stories are all in Dutch - maybe you should take a course ..... ) and label shots.

Blue Flamingo - 78 r.p.m. Blues, R&B, Hot Jazz, Rumba Negra & Exotica: Three musical journeys compiled by 78 r.p.m. record collector & DJ Ziya Ertekin alias Blue Flamingo ( Excel96143.)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )
CHARLIE PARKER: 88 kaarsjes

Als Charlie Parker nog steeds bij ons zou zijn geweest ( hij overleed op 12 maart 1955 op 35 jarige leeftijd) dan zouden er vandaag 88 kaarsjes op zijn verjaardagstaart gestaan hebben. Charlie Parker, beter bekend als Bird, groeide in die 35 jaar dat zijn leven duurde uit van een getallenteerde altsaxofonist, die de altsax en de jazzmuziek voorgoed veranderde tot een haast mytische legende, zwaar gedrogeerd en eenzaam gestorven aan de gevolgen van zijn verslavingen. Het lijkt toeval, maar werd niet op deze zelfde dag, 50 jaar geleden, een jongetje geboren, die ze Michael noemden, die opgroeide binnen een muzikale familie, beroemd werd en nu, "oud", verminkt en eenzaam, als een karikatuur van zichzelf, zijn vijftigste verjaardag viert op zijn landgoed?

Hans Koert - keepswinging@live.nl

BLUE FLAMINGO: EEN SPAANS TINTJE

De Rotterdamse platenverzamelaar Ziya Ertekin deelt zijn verzameling met iedereen die het wil horen, door zijn platen te draaien; geen LP's of CD's, maar ouderwetse breekbare schellakplaten. Zijn mooiste platen heeft hij nu overgezet op CD, zodat nu ook thuis geluisterd kan worden.

Maybe you noticed the Spanish tinge in this tune ( = Misschien heb je het Spaanse tintje wel gemerkt in dit nummer), zegt Jelly Roll Morton met een ietwat nazale stem op één van de Library of Congress Recordings: This got so much to do with the typical jazz idea ( = Dit heeft alles te maken met het begrip jazz) if one is not able to put these things of Spanish and West Indies tunes into their music they will never be able to get the right seasoning for jazz (= .. als je niet in staat bent om elementen uit Spaanse of Westindische nummers te gebruiken in je muziek, dan zul je nooit je Jazz "op smaak.) Als je het hele artikel wilt lezen vind je het eerste deel als: Blue Flamingo: Grossier in Dromen en het tweede als Blue Flamingo: Een Spaans Tintje.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Dick Hyman

( Naar de Nederlandse vertaling.)
When I was a young adult I was fascinated by the music of Thomas Fats Waller. His recordings were very important for me and filled my collection. I told you more about that in numerous contributions about Fats Waller, like Fats In Facts. I played the piano myself and to be honest, I tried to play a bit stride in the Waller manner, but I learned that we didn't had equal talents. I admired everybody who could play like, or almost like Thomas Fats Waller. Some of those contemporary stride piano players I adored were Ralph Sutton, Neville Dicky and Dick Hyman.

Some time ago I found the 1990 album Dick Hyman Plays Fats Waller which contains fifteen standards, recorded by Thomas Fats Waller in the 1930s. Well known tunes like his Ain't Misbehavin', Keepin' Out Of Mischief Now, Honeysuckle Rose, I've Got A Feeling I'm Falling, My Fate Is In Your Hands and Squeeze Me, but also some less known tunes like Stealin' Apples and Bach Up To Me. Most of these tunes are nowadays played by hundreds of bands and well known by every jazz fan ( and even not-so-much jazz fans.) Although tunes like Ain't Misbehavin' and Honeysuckle Rose are great compositions in itselfs, it is hard to find versions that really surprise me again, like they did fourty years ago.

This album shows that Dick Hyman is a great piano player, not a musician, who copies the originals, but the thrill I felt fourty years ago is absent. I think it tells something about my own musical development and nothing about the quality of the music. I had that feeling recently when I listenend for the first time to the interpretations by Aki Takase, who made an album titled Aki Takase Plays Fats Waller, but she has changed the original arrangements completely and made almost new compositions.

When I made a search at the internet I learned that Dick Hyman made dozens of albums dedicated to the piano players of the first half of the XXth century, like Jelly Roll Morton, Earl Hines,Teddy Wilson, Art Tatum and Erroll Garner, to name some. Not only stride piano players, but bebop and swing musicians too. He made dozens of jazz piano compositions and arrangements, you can find on his officially website .

I was surpised to learn that he accompanied Dizzy Gillespie and Charlie Parker at one of their scarce live recordings on film. It is a famous fragment in which both Bird (= Charlie Parker) as Birk ( = Dizzy Gillespie) receive the Downbeat awards for 1951 in a TV-show out of the hands of Earl Wilson and Leonard Feathers. This 1952 fragment is well known and scarce as their are not much fragments with those famous bebop pioneers in action. Enjoy this fragment, in which Charlie Parker and Dizzy Gillespie receive the awards and play the tune Hot House with Dick Hyman at the piano, Sandy Block on bass and Charlie Smith on drums.

Hans Koert keepswinging@live.nl

ABBEY LINCOLN:

Abbey Lincoln Trio up to Sextet, featuring Nicholas Payton on trumpet: and it's supposed to be love = another time another place = conversation with a baby = if i only had a brain = look to the star = midnight sun = wholly earth. Recorded in New York City on the 3rd up to 5th of June 1998 voor Verve.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Als jong volwassene was ik helemaal weg van de muziek van Thomas Fats Waller. Zijn opnamen waren belangrijk voor me en ik had ze (bijna) alle op plaat. Ik heb daar wel eens uitgebreid bij stilgestaan in een eerdere blog, zoals in Fats In Facts. Ik speelde toen ook zelf een beetje piano en, onder ons gezegd en gezwegen, ook al studeerde ik hard; ik had niet diezelfde talenten als Fats. Ik bewonderde mensen, die dat wel even goed ( of bijna even goed) konden zoals Ralph Sutton, Neville Dicky en Dick Hyman.

Enige tijd geleden vond ik een CD uit 1990 getiteld Dick Hyman Plays Fats Waller met daarop 15 standards, ooit opgenomen door Thomas Fats Waller in de dertiger jaren. Bekende nummers zoals Ain't Misbehavin', Keepin' Out Of Mischief Now, Honeysuckle Rose, I've Got A Feeling I'm Falling, My Fate Is In Your Hands en Squeeze Me, maar ook minder bekende nummers als Stealin' Apples en Bach Up To Me. Deze nummers zijn tegenwoordig al honderden keren door allerlei bands opgenomen en bekend bij jazz ( en niet zo jazz) fans en misschien al wel een beetje dood gespeeld. Ook al valt er niks af te dingen aan de kwaliteit van composities als Ain't Misbehavin' en Honeysuckle Rose; ik werd niet echt verrast meer door de uitvoering zoals Dick Hyman die hier aan de groeven toevertrouwde, zoals dat veertig jaar geleden wellicht nog wel gebeurd zou zijn.

Dit album verhult niet dat Dick Hyman een prima en veelzijdig pianist is, niet een muzikant, die blindelings de originelen copieert, maar die rilling over de rug, die ik veertig jaar geleden wel voelde is verdwenen. Dat zegt, denk ik, meer iets over mijn muzikale ontwikkeling dan over de plaat. Ik krijg nog wel die rilling bij de uitvoering van Aki Takase, die ook een album maakte Aki Takase Plays Fats Waller, maar zij is dan ook ver van het origineel arrangement afgeweken.

Toen ik op het internet op zoek ging naar werk van Dick Hyman ontdekte ik dat hij heel wat albums gemaakt heeft met de muziek van pianisten uit de eerste helft van de Twintigste Eeuw, zoals Jelly Roll Morton, Earl Hines, Teddy Wilson, Art Tatum en Erroll Garner, om er een paar te noemen. Niet alleen stride pianospelers, maar ook swing en bebop komen ruim aan bod. Hij maakte ook tientallen composities en arrangementen, die je kunt kopen via zijn website.

Ik werd verrast toen ik ontdekte dat hij ook met Dizzy Gillespie en Charlie Parker gespeeld heeft en dat is zelfs nog op film vastgelegd ook. Dat is heel bijzonder, want de films met Charlie Parker zijn op de vingers van één hand te tellen. Het fragment waar ik op doel komt van een TV-uitzending die gemaakt werd bij de uitreiking van de jaarlijkse Down Beat prijzen voor 1951. Zowel Bird ( = Charlie Parker) als Birk (= Dizzy Gillespie) ontvangen die prijs, als beste saxofonist dan wel trompettist van het jaar uit handen van Earl Wilson en Leonard Feathers. Na afloop spelen ze het nummer Hot House met Dick Hyman aan de piano, Sandy Block op bas en Charlie Smith op slagwerk.

Hans Koert keepswinging@live.nl

ABBEY LINCOLN:

Abbey Lincoln Trio tot en met Sextet, met o.a. trompettist Nicholas Payton: and it's supposed to be love = another time another place = conversation with a baby = if i only had a brain = look to the star = midnight sun = wholly earth. Opgenomen in New York City op 3 t/m 5 juni 1998 voor Verve.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions