Het American Jazz Sextet opent J. J. Johnson concert

Jimmy Wormworth herinnert kort optreden in het Amsterdams Concertgebouw.
.... het was voor deze jonge musici dan ook niet eenvoudig zich naast zoveel beroemd talent te handhaven. (Ton Van Der Horst in De Volkskrant)(aug. 1957)
Hans Koert
In de zomer van 1957 speelde het American Jazz Sextet, vijf Amerikaanse studenten plus de Nederlandse bassist Thijs Chanovski in een soort rondtrekkende revueprogramma langs Nederlandse podia. Hierin traden populaire artiesten op als Zwarte Riek en Joop de Knegt.
Thijs kende Lou van Rees, de producer van concerten en optredens, en vertelde hem dat hij optrad met een groepje enthousiaste jonge Amerikaanse jazzmusici, die speelden in de stijl van Art Blakey's Jazzmessengers, een groep, waarvan de verhalen en platen in die tijd ook in ons land kwamen binnendruppelen.

Het programma ( bron: MCN (Nederlands Jazz Archief)) (klik op de foto voor een vergroting)
Lou van Rees nodigde het American Jazz Sextet uit om op te treden in het voorprogramma tijdens het concert van J. J. Johnson dat op 17 augustus 1957, nu 54 jaar geleden, gepland stond. De "echte" Jazzmessengers zouden pas in november 1958 in het Kurhaus in Scheveningen en het Concertgebouw in Amsterdam optreden. Maar eerst mocht het American Jazz Quintet een aantal weken optreden in Parijs in Le Chat Qui Pêche . Jimmy met de poster van het concert. ( foto: Jimmy Wormworth)
Jimmy Wormworth en zijn American Jazz Quintet genoten in Parijs, maar moesten op de 17de terug zijn voor hun optreden in Amsterdam. Dat stond gepland om half twaalf 's avonds, een half uur voordat het J. J. Johnson Quintet zou optreden ( de nachtconcerten begonnen meestal om middernacht). Het J. J. Johnson Quintet, dat die avond optrad, bestond uit J.J. Johnson op trombone (en de trombonium, een soort omhooggerichte ventieltrombone), Tommy Flanagan aan de piano, de Belgische rietspeler Bobby Jasper, bassist Wilbur Little en slagwerker Elvin Jones. Het publiek, in afwachting van deze grote namen, kreeg eerst het American Jazz Sextet dat het publiek tot middernacht mocht bezighouden. Het American Jazz Sextet bestond uit: Jimmy Wormworth, slagwerker en leider ( The Whistler, noemde George Braith hem), Roland Ashby op piano, Sal Amico op trompet, Barry Rogers op trombone, George Braith ( onder zijn eigenlijke nam Braithwaite) en Mike Fels, die eigenlijk Thijs Chanovski heette, maar zich toen bediende van de achternaam van zijn stiefvader. Fragment van een recensie uit het clubblad van de Haagse Jazz Club ( foto: MCN ( Nederlands Jazz Archief) (klik op de foto voor een vergroting)
Afgaand op de kritieken, vertelt Bert Vuijsje in het bijbehorende boekje van de cd J.J. Johnson - What's New ( Jazz at the Concertgebouw), met de registratie van het J. J. Johnson-concert, ... they did not make a great impression. (= maakten ze weinig indruk). Het blad van de Haagse Jazz club, ouderwets getypt en daarna gestencild (!), publiceerde een recensie van het J. J. Johnson concert, geschreven door Bob Leenaart, en hierin vond ik een aantal regels gewijd aan het voorprogramma: Na een kort optreden van de American Jazz Sextet, een combinatie van jeugdige musici, spelend in de stijl van de Jazmessengers (sic), maar helaas nog te veel onevenwichtig, traden Jay Johnson en zijn musici aan. Barry Rogers (foto: Carel de Vogel)(bron: Disco discussies)
Rhytme, een jazzblad uit die tijd, noemt de aanwezigheid van het American Jazz Sextet als opwarmer en laat het daarbij. De Volkskrant, het ochtendblad, meestal goed geïnformeerd, schrijft 's maandags: Voor de pauze trad een groep Amerikaanse studenten op onder de naam 'The American Jazz Sextet', waarbij vooral leider-slagwerker Jimmy Wormworth en trompettist Sal Amico zeer verdienstelijk werk leverden. De algemene indruk van het sextet was beslist niet overweldigend, maar het was voor deze jonge musici dan ook niet eenvoudig zich naast zoveel beroemd talent te handhaven. (Ton Van Der Horst in Jay Jay Johnsons trombone bracht publiek in verrukking een paar dagen geleden (De Volkskrant)( 19 augustus 1957). Barry Rogers en Roland Ashby (foto: Carel de Vogel) ( bron: Disco discussies).
Een paar jaar geleden, 50 jaar na het bewuste J. J. Johnson concert ( augustus 2007) ( de blog American Jazz Sextet dateert van 2007 met de kennis en informatie van dat moment) kreeg ik een mailtje van George Braith, die me vroeg of er foto's of geluidsopnamen van het voorprogramma waren. Peter Verbruggen was één van de fotografen, die tijdens het J. J. Johnsonconcert aanwezig was ( hij maakte o.a. een mooie foto van Bobby Jaspar en J. J. Johnson ). Peter vertelde me vier jaar geleden, dat hij het optreden van The American Jazz Sextet niet herinnerde en, bijna zeker, geen foto's had gemaakt, aangezien fotografen, beperkt door hun films, optredens tijdens voorprogramma's meestal links lieten liggen. Thijs Chanovski echter, vertelde me dat hij nog een foto herinnert, gemaakt tijdens dit concert door Ed van der Elsken en beloofde die op te zoeken. Het zou mooi zijn als die foto ooit boven water kwam. George Braith(waite) (foto: Carel de Vogel) (bron: Disco discussies)
In het blad Disco discussies, echter, vond ik een pagina getiteld Het gezicht van de Jazz, waarin een fotopagina te vinden is met vier foto's, van Carel de Vogel, die ook bij het J. J. Johnson-concert aanwezig ws ( hij maakte een mooie foto van Elvin Jones) van, afgaand op de tekst, impressies van onbekende jazz-musici. Jimmy Wormworth bevestigde dat drie van de vier foto's leden van zijn sextet bevatten - alleen de vierde, een Indisch-ogende dame, kende hij niet. Het is onbekend, tot nu toe, wanneer deze foto's gemaakt zijn - Jimmy zegt zich weinig te herinneren van het concert zelf en volgens Thijs speelden ze niet voor een gesloten doek, dus hoogstwaarschijnlijk dateren de impressies van onbekende jazz-musici van één van de optredens uit de zomer van 1957 ergens in Nederland. Zijn er nog mensen die bij het optreden van The American Jazz Sextet waren en hieraan herinneringen hebben? De vier onbekende jazz-musici. Wie is de (? Indische) vrouw rechts onder? (foto: Carel de Vogel) ( bron: Disco discussies) (klik op de foto voor een vergroting)
Na het concert, herinnert Jimmy zich, bezochten leden van beide bands de Amsterdamse jazzclub Sheharazade club aan de Wagenaarstraat waar men tot diep in de ochtend tijdens een informele jamsessie, speelde. Aanwezig waren trompettist Jerry van Rooyen en Jimmy herinnert zich ook dat Rob en Rudy (Ruud) Pronk er waren en filmmaker, journalist en fotograaf Leo Klatser, toen al actief in de culturele scene van Amsterdam. Leo Klatser overleed in Amsterdam oktober 2000. Ook herinnert Jimmy dat Elvin Jones er was, de slagwerker waar hij als beginnend drummer respect voor had. Rond kwart over vier kwam ook J. J. Johnson nog even afzakken en speelde het laatste kwartier mee. Jimmy herinnert zich dat hij met een vriendinnetje dat hij had opgescharreld bij Leo Klatser thuis kon blijven slapen. Aangezien ze de hele maand augustus geboekt waren in de Le Chat Qui Pêche in Parijs, moesten de leden van The American Jazz Quintet terug naar Parijs voor nog een aantal optredens. Jimmy herinnert zich niet meer wanneer ze, via Rotterdam, terug naar Amerika gingen, maar op 2 september 1957, vond ik in een andere bron, vertrok de SS Zuiderkruis, één van de cruiseschepen van de Holland Amerika Lijn, vanuit Rotterdam naar New York. Tijdens hun terugtocht naar The States moet het Quintet weer opgetreden hebben voor de passagiers.
J.J.Johnson: What's New. ( Serie: Jazz at the Concertgebouw) (MCN 0903)
Het Nederlands Jazz Archief (onderdeel van het Muziek Centrum Nederland) heeft de opnamen van het J. J. Johnson Quintet uit het Concertgebouw uitgebracht in haar serie Jazz at the Concertgebouw. Deze plaat J. J. Johnson What's New (MCN 0903) bevat 13 nummers, die die avond gespeeld werden, maar niet die van het voorprogramma met het American Jazz Sextet - dat optreden is nooit op tape vastgelegd. Als je deze schitterende plaat wilt bestellen kun je het best een mailtje sturen aan Jan Brouwer van het Nederlands Jazz Archief: e-mail.
Dank aan Jimmy Wormworth voor het uitgebreide interview, dat een mooi beeld geeft van zijn bezoeken aan Nederland in 1956 en 1957 en dank aan Faith voor haar niet aflatende enthousiasme over dit project.
Hans Koert
keepswinging@live.nl
Twitter: #keepswinging
Een droom die uitkomt ........ Welke, pas beginnende jazzmuzikant zal er niet van gedroomd hebben te mogen optreden in het voorprogramma van zo'n legendarische jazzmuzikant als J. J. Johnson? Dat overkwam het American Jazz Sextet, vijf Amerikaanse studenten en één jonge Nederlandse bassist, op 17 augustus 1957, toen het J. J. Johnson Quintet optrad in het Concertgebouw in Amsterdam. Dit J. J. Johnson concert is uitgebracht op een schitterende cd; het voorprogramma echter werd nooit vastgelegd. Jimmy Wormworth, slagwerker, leider ( The Whistler noemde saxofonist George Braith hem), herinnert deze periode in zijn leven nog heel goed en deze terugblik kun je lezen in de Keep Swingingblog. Deze keer het laatste deel, waarbij het American Jazz Sextet het Concergebouwconcert mocht openen. Keep Swinging deelt dit soort bijdragen graag - herinneringen, die onbekend gebleven episodes van de Nederlandse jazzgeschiedenis aanvullen en beschrijven. Als je niets wilt missen volg haar dan op Twitter (#keepswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief ( keepswinging@live.nl)
Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

(English links) Jimmy Wormworth: The 1956 Student Cruise Program stay in Holland - Jimmy Wormworth: The 1957 American Jazz Quintet in Holland - Jimmy Wormworth: The American Jazz Quintet in Paris (1957)- part one Jimmy Wormworth: The American Jazz Quintet in Paris (1957)-part two The American Jazz Sextet: The 1957 J. J. Johnson concert
Nederlandse link: Jimmy Wormworth: Het Studenten Cruiseprogramma en zijn verblijf in Nederland (1956) - Jimmy Wormworth: Het American Jazz Quintet in Nederland (1957) - Jimmy Wormworth: Het American Jazz Quintet in Parijs (1957)- deel 1 Jimmy Wormworth: Het American Jazz Quintet in Parijs (1957)- deel 2 Het American Jazz Sextet opent J.J.Johnson concert.

Jimmy Wormworth: Het American Jazz Quintet in Parijs (1957)- deel 2

De Chat Qui Pêche (Parijs -1957) Open elke dag, de hele nacht
Dat is toch geen muziek; dat is alleen een bak herrie.(Philly Joe Jones citeert de clubeigenaars)
Hans Koert

In augustus 1957 waren Jimmy Wormworth en zijn American Jazz Quintet uitgenodigd voor een serie optredens in Le Chat Qui Pêche, een jazzkelder in Parijs. In clubs zoals de Saint-Germain gingen ze na afloop van hun optreden, luisteren naar andere jazzmusici, zoals Kenny Clarke, Lucky Thompson en Nico Bunink.
George Braithwaite (= Braith) en twee groupies (foto: Jimmy Wormworth)
Jimmy herinnert Floris (Nico) Bunink, hij zou zich vanaf zijn achttiende gewoon Nico laten noemen, woonde al vanaf 1956 in Parijs en had zijn eigen draai gevonden in de Parijse jazzscene. Hij speelde in het kwintet van Barney Wilen tot 1958, waarin Al Levitt op slagwerk te horen was. Nico en Al Levitt werden vrienden en je kunt je voorstellen hoe Jimmy Wormworth, Roland Ahby, Sal Amico, Barry Rogers en George Braith, allen leden van de American Jazz Quintet met hun neus in de boter vielen, als ze na afloop van hun optreden bij bijv. Al Levitt, die Jimmy als slagwerker hoog waardeerde, konden gaan luisteren. We never played in the Club St. Germain - we only sat in after we played in the Chat Qui Pêche.(= We hebben nooit in de Saint-Germain gespeeld - we gingen er alleen na afloop van ons optreden in Le Chat Qui Pêche luisteren.) De Club Saint-Germain lag op de linker oever en was De Club in de jaren vijftig waar de grote jazzmannen optraden, zoals Lester Young en Miles Davis (eind 1957). Kenny Clarke schijnt er in 1958 zelfs een tijdje onderdak gevonden te hebben. Jimmy herinnert zich dat hij en Nico het samen goed konden vinden: We became quite close.....very close friends. (= We werden erg dikke vrienden). George Braith met een Parijse groupy (foto: Jimmy Wormworth)

Nico verliet Europa in 1959 en ging in de VS wonen, waar hij een plekje vond bij de band van Charles Mingus, toen Mingus hem hoorde spelen in Minton's Playhouse. Toen Jimmy later weer terug was in New York zochten ze elkaar vaak op. We hung out in NYC, a lot, whenever he was here!! (= Als hij in New York was, zochten we elkaar vaak op) herinnert Jimmy zich. Nico had ook een broer, gaat Jimmy verder, die een motor had en met hem reed ik dan langs alle hoogtepunten van Parijs. He had a motorcycle, a BMW, I think. (= Hij had een motor, ik geloof een BMW). I remember the motorcycle, because he took me on it, to see the Sacre Coeur cathedral, on the Rive Droite and the Montmartre neighbourhood, Place Pigalle, etc. (= Ik herinner me die motor nog, omdat we daarmee langs de Sacre Coeur, de rechter oever van de Seine en Montmartre, Place Pigalle en zo). Hoewel Jimmy's tweede zoon Nico heet, moet Jimmy nog al eens uitlegggen dat hij hem niet naar Nico Bunink genoemd heeft: Everybody asks me if I named my son after Nico Bunink, but that's not true; it was just another name I suggested to my wife and she liked it. ( = Ik word nog al eens gevraagd of ik mijn zoon naar Nico Bunink genoemd heb, maar dat is niet waar; het was gewoon één van de namen die ik aan mijn vrouw voorstelde en die ze leuk vond). Een fan, die luisterde naar de naam Jean Plaisir ( foto: Jimmy Wormworth)
De club Le Chat Qui Peche was geopend rond 1955 in de rue de la Huchette in het Quartier Latin, gerund door Madame Ricard, die tijdens de Tweede Wereldoorlog in het Franse Verzet had gezeten. Le Chat was in 1957 een smalle, één ruimte tellende club. Madame Marie-Thérèse Ricard (rechts) met criticus Maurice Cullaz en twee onbekenden op de beneden verdieping van Le Chat Qui Pêche. (foto: Chenz)(Dank aan Brownie)

I was told that we made her club so successful, because there were many bus tours coming to hear us, that, after us, Madam Ricard hired many famous American jazz musicians, so that she had the funds to add another floor in the club. ( = Ik heb horen vertellen dat ze haar club zo succesvol had gemaakt dankzij busladingen toeristen die hier naar ons kwamen luisteren, zodat Madame Ricard later allerlei beroemde Amerikaanse jazzmusici kon contracteren en er een verdieping op kon laten bouwen). I don't know if that's true, but I think it was the late Al Levitt, who told me that, because he stayed in Paris, after we came back to the USA. (= Of het waar is weet ik niet, maar ik geloof dat Al (Levitt) me dat vertelde, want die bleef, nadat we terug waren naar de VS, hier spelen). Anderen hebben gelijksoortige herinneringen aan Le Chat Qui Pêche. De kelderclub was buitengewoon populair, maar zag er niet uit, herinnert Louis Victor Maily, journalist voor het Parijse Jazz Hot magazine. Open all night every night.( Open elke dag, de hele nacht). Le Chat Qui Pêche is nu een restaurant.
It was a popular place to play for US musicians, where they found a second home, where they could play the kind of music they really liked, there by making lots of new friends in modern jazz, or Hard bop as it came to be know later (= Het was een geliefde plek voor Amerikaanse musici om te spelen, een thuis, waar ze de muziek konden spelen die ze echt leuk vonden, waar ze veel nieuwe vrienden maakten, die net als hen hielden om moderne jazz te spelen, of Hard bop, zoals het later genoemd werd), schrijf Bernie Newman in het boekje bij de Cd van het Donald Byrd Quartet "Au Chat Qui Peche" 1958 ( Fresh Sound FSCD-1028). US musicians liked the appreciative European audience, as was quite different from what they were accustomed to in New York (= Amerikaanse musici hielden van het Europese publiek, dat waardering had voor hun spel, iets dat ze thuis in New York niet gewend waren). Art Taylor, die in 1958 zelf drie maanden in Le Chat Qui Pêche optrad, laat Philly Joe Jones in zijn boek Notes for Notes (een bundel interviews) vertellen, dat the owners of the club didn't really like the music they played; they only wanted to make money ......... (= de eigenaren van de club eigenlijk niks gaven om de muziek die ze speelden, ze wilden alleen geld verdienen). Like the people who run the Chat Qui Pêche, they don't care whether you're playing well or not. (= Neem nu de mensen die Le Chat Qui Pêche leidden; het kon hen niets schelen of je nu goed of slecht speelde.) It's how much money they earn. (= Het ging hen alleen om de verdiensten). They'll accept all the money and be smiling because they're making money, but deep down inside they say: They aren't musicians, it's just a bunch of noise. ( = Ze telden hun inkomsten en stonden dan te lachen naar je omdat ze goed verdiend hadden, maar in werkelijkheid zag je ze denken: Dat is toch geen muziek; dat is alleen een bak herrie). De club bleef open tot 1970 toen Madame Ricard haar vergunning verkocht; tegenwoordig is het een restaurant dat nog steeds dezelfde naam draagt. Al Levitt en Jean Plaisir - augustus 1957 (Foto: Jimmy Wormworth)
Volgens Jimmy speelden ze de hele maand augustus in Le Chat, wat dus betekent dat ze halverwege terug moesten rijden naar Amsterdam om te spelen in het voorprogramma van het J. J. Johnson concert op de 17de augustus en, waarschijnlijk, de volgende dag weer terug. Feit is dat ze ook weer op tijd bij de Holland Amerika Lijn moesten zijn in Rotterdam voor hun terugtocht naar New York. Ik heb nog geen dienstregeling kunnen vinden, maar wel dat op 2 september 1957 het HAL-schip De Zuiderkruis naar New York afvoer, waar het op de 21ste September aankwam. Feit is, herinnert Jimmy zich, that I had my 19th birthday celebrated in Le Chat Qui Peche (14th of August) ( = dat ik de 14de mijn negentiende verjaardag vierde in de Chat Qui Pêche.) Al Levitt got me very drunk for the 1st time in my life, and I was so sick that I couldn't play at Le Chat, that night! (= Al Levitt voerde me toen voor het eerst van mijn leven zo dronken, dat ik die avond niet meer kon spelen in Le Chat!!)
Bedankt Jimmy en Faith voor al jullie informatie!
Hans Koert
keepswinging@live.nl

Le Chat Qui Pêche was één van die clubs in het Parijs van de jaren vijftig, waar Amerikaanse jazzmusici zich thuis voelden - waar ze hun muziek konden spelen. Madame Ricard leidde de club en gaf de musici daarvoor alle ruimte. De musici voelden zich hier gewaardeerd door het Parijse publiek; iets dat ze in New York misten. Jimmy Wormworth en zijn American Jazz Quitet (+ één) traden hier in augustus 1957 op en ontmoetten er o.a. Nico Bunink, de Nederlandse pianist, die in Amerika weliswaar een glansrijke carriere maakte in bands als die van Charles Mingus, Zoot Sims en Stan Getz, om er een paar te noemen, maar terug in Nederland hiervoor weinig erkenning kreeg. De Keep Swinging blog publiceert de herinneringen van Jimmy Wormworth uit deze periode. Als je niets wilt missen volg haar dan via Twitter (#keepswinging) of vraag haar gratis Nederlandse- of Engelstalige nieuwsbrief ( of allebei). Vraag ernaar: keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions




(English links) Jimmy Wormworth: The 1956 Student Cruise Program stay in Holland - Jimmy Wormworth: The 1957 American Jazz Quintet in Holland - Jimmy Wormworth: The American Jazz Quintet in Paris (1957)- part one Jimmy Wormworth: The American Jazz Quintet in Paris (1957)-part two The American Jazz Sextet: The 1957 J. J. Johnson concert
Nederlandse link: Jimmy Wormworth: Het Studenten Cruiseprogramma en zijn verblijf in Nederland (1956) - Jimmy Wormworth: Het American Jazz Quintet in Nederland (1957) - Jimmy Wormworth: Het American Jazz Quintet in Parijs (1957)- deel 1 Jimmy Wormworth: Het American Jazz Quintet in Parijs (1957)- deel 2 Het American Jazz Sextet opent J.J.Johnson concert.

Jimmy Wormworth: The American Jazz Quintet in Paris (1957)-part two

Le Chat Qui Pêche (Paris)(1957) - Open all night - every night.
They aren't musicians, it's just a bunch of noise (Philly Joe Jones quotes the club owners).
Hans Koert

In August 1957 Jimmy Wormworth and his American Jazz Quintet were invited to perform at Le Chat Qui Pêche, a jazz cellar in Paris. They loved to sit in, in clubs like Saint-Germain to listen to other jazz men, like Kenny Clarke, Lucky Thompson and Nico Bunink.

George Braithwaite ( = Braith) and two so-called groupies (photo courtesy: Jimmy Wormworth)
Jimmy remembers the Dutch piano player Floris (Nico) Bunink, he named himself Nico since his 18th birthday, who lived in Paris since 1956 and who had found his own place inside the French jazz scene. He played in the Quintet of Barney Wilen up to 1958, in which Al Levitt played the drums. Nico and Al Levitt became friends and you can imagine how Jimmy and his friends were in luck to be able to meet those great jazz men in clubs like the Chat Qui Pêche and the Club Saint-Germain. We never played in the Club Saint-Germain - we only sat in after we played in the Chat Qui Peche, Jimmy told me. The Club Saint-Germain was on the left bank and during the 1950s great US musicians played in the club, like Lester Young and Miles Davis (late 1957) and Kenny Clarke even lived there for some times around 1958. Jimmy remembers that he and Nico became good friends. We became quite close.....very close friends.

George Braith with a Parisian groupy (photo courtesy: Jimmy Wormworth)
Nico left Europe for the States in 1959, where he became for a short time, a member of the Charles Mingus band, when Mingus heard him playing at Minton's Playhouse. When Jimmy had returned from his European trip they would look out for each other. We hung out in NYC, a lot, whenever he was here!! Jimmy remembers that Nico's brother, he doesn't remembers his name anymore, had a motorcycle and toured with him along all highlight of Paris: He had a motorcycle, a BMW, I think. I remember the motorcycle, because he took me on it, to see the Sacre Coeur Cathedral, on the Rive Droite ( the right bank of the river Seine) and the Montmartre neighbourhood, Place Pigalle, etc. Although Jimmy's second son was named Nico, Jimmy loves to refute that he wanted to honour Nico Bunink: Everybody asks me if I named my son after Nico Bunink, but that's not true; it was just another name I suggested to my wife and she liked it.
A fan whose name sounded like Jean Plaisir ( photo courtesy: Jimmy Wormworth)
The Le Chat Qui Pêche was founded around 1955 in the Rue de la Huchette in the Latin Quarter; the cellar nightclub was run by a woman named Madame Ricard, who had worked in the French Resistance during the war. The Chat was just a small, one-floor club at that time and not yet as famous at it would become later.
Madame Marie-Thérèse Ricard (right) with critic Maurice Cullaz and two unknown at the groudfloor of Le Chat Qui Pêche. (photo courtesy: Chenz)(Thanks to Brownie)

I was told that we made her club so successful, because there were many bus tours coming to hear us, that, after us, Madame Ricard hired many famous American jazz musicians, so that she had the funds to add another floor in the club. Jimmy continues: I don't know if that's true, but I think it was the late Al Levitt, who told me that, because he stayed in Paris, after we came back to the USA. Others have similar recollections about Le Chat Qui Pêche. The cellar club was extremely popular but “terrible looking”, remembers Louis Victor Maily, a writer for Paris’s Jazz Hot magazine. Open all night every night.
Le Chat Qui Pêche is now a restaurant.
It was a popular place to play for US musicians where they found a second home, where they could play the kind of music they really liked, there by making lots of new friends in modern jazz, or Hard bop as it came to be know later, Bernie Newman writes in the liner notes of Donald Byrd Quartet "Au Chat qui Peche" 1958 ( Fresh sound FSCD-1028). US musicians liked the appreciative European audience, as it was quite different from what they were accustomed to in New York. Referring to Philly Joe Jones in Notes For Notes, the book with interviews by Art Taylor, who played in 1958 for three month in the Chat Qui Pêche, the owners of the club didn't really like the music they played; they only wanted to make money ......... Like the people who run the Chat Qui Peche, they don't care whether you're playing well or not. It's how much money they earn. They'll accept all the money and be smiling because they're making money, but deep down inside they say: They aren't musicians, it's just a bunch of noise. The club lasted up to 1970 when Madame Ricard sold her license; today it seems to be a restaurant with the same name.

Al Levitt and Jean Plaisir - August 1957 (Photo courtesy: Jimmy Wormworth)
Jimmy says to remember that the played the whole month of August in Le Chat, which means that they had to leave for Amsterdam to be at the J. J. Johnson concert at the 17th of August and returned, possible the next day, to Paris. Fact is that they had to be back in time to embark at the HAL Line ship to New York which left from Rotterdam. I haven't found the cruise schedules for that year, but I found out that the HAL ship De Zuiderkruis left Rotterdam on the 2nd of September, 1957 and arrived in New York City on the 21st. Fact is, Jimmy remembers, that I had my 19th birthday celebrated in Le Chat Qui Pêche (14th of August): Al Levitt got me very drunk for the 1st time in my life, and I was so sick that I couldn't play at the Chat, that night!
Hans Koert
keepswinging@live.nl

In a later blog I hope to inform you about the American Jazz Sextet concert as the opener of the Amsterdam J. J. Johnson concert (August 1957)
Thanks to Jimmy and Faith for their recollections.
Le Chat Qui Pêche was one of those numerous 1950s Parisian venues were jazz men could play. Madame Ricard ruled the cellar club and gave the musicans elbow-room. The US musicians liked to play there; the audience was quite different from what they were accustomed to in New York. Jimmy Wormworth and the his American Jazz Quitet (+ one) performed there during the month of August 1957 and met great musicians like Nico Bunink, the Dutch piano player that would make a career in the US playing with Charles Mingus, Zoot Sims and Stan Getz, to list some, but stayed fully underrated in his homeland. The Keep Swinging blog shares Jimmy Wormworth's recollection of this period and if you don't want to miss any contribution, follow it at Twitter (#keepswinging) or ask for its free newsletter. (keepswinging@live.nl)

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions



(English links) Jimmy Wormworth: The 1956 Student Cruise Program stay in Holland - Jimmy Wormworth: The 1957 American Jazz Quintet in Holland - Jimmy Wormworth: The American Jazz Quintet in Paris (1957)- part one Jimmy Wormworth: The American Jazz Quintet in Paris (1957)-part two The American Jazz Sextet: The 1957 J. J. Johnson concert
Nederlandse link: Jimmy Wormworth: Het Studenten Cruiseprogramma en zijn verblijf in Nederland (1956) - Jimmy Wormworth: Het American Jazz Quintet in Nederland (1957) - Jimmy Wormworth: Het American Jazz Quintet in Parijs (1957)- deel 1 Jimmy Wormworth: Het American Jazz Quintet in Parijs (1957)- deel 2 Het American Jazz Sextet opent J.J.Johnson concert.

Jimmy Wormworth: The American Jazz Quintet in Paris (1957)-part one

August 1957: The American Jazz Quintet in Paris.
Yeahhh, kid, you were playing great!! (Kenny Clarke)
Hans Koert
( Thanks to the recently released 1957 J.J. Johnson Quintet album What's New I came into contact with Jimmy Wormworth who was the leader of the American Jazz Sextet, which was scheduled to play the first set during that concert (17th of August,1957). Jimmy loved to share his remembrances about this concert and started to inform me about his first trip to Holland in 1956 as part of a Student Cruise Program of the Holland America Line which offered young music students a cheap opportunity to visit Europe while performing during the boat trip. Donn Andre, who was the leader of the Catatonic Five shared his remembrances of this period in: Donn Andre: The 1956 Dutch Catatonic Five Tour in a previous blog.
The rented EMW, probably in The Hague: In front: Roland Ashby and Sal Amico . (photo courtesy: Jimmy Wormworth)
During he summer of 1957 the American Jazz Quintet ( + Dutch bass player Mike Fels (aka Thijs Chanowski)) toured with a kind of variety show, featuring artists like Zwarte Riek and Joop De Knegt, two Dutch popular vocalists, not related to jazz music at all. Mijn stiefvader was Jan Fels en ik heb in mijn Apeldoornse tijd ook zijn naam aangenomen.( = My stepfather was Jan Fels and when I lived in Apeldoorn I used his family name ) Thijs explained his pseudonym Mike Fels. Chanowski is mijn eigen naam die door Ger Lugtenburg van de AVRO weer te voorschijn is gehaald toen ik daar ging werken als producer / regiseur. (= Chanowksi is my real name, which was used again by Ger Lugtenburg of the AVRO-network again, when I started there as a producer). Thanks to Thijs, Lou Van Rees, the great Dutch jazz producer, invited the American Jazz Quintet (+ one) to play as the opener of the J.J.Johnson concert at the Concertgebouw in Amsterdam, the 17th of august, 1957, but first they had a gig in Paris.
Barry Rogers, the trombone player of the American All Stars with Jean, who was a fan, a hanger-on in Paris when we worked at the Chat Qui Peche (quote: Jimmy Wormworth) (photo courtesy: Jimmy Wormworth)
During the two weeks preceding the Concertgebouw concert Jimmy Wormworth and his men travelled to Paris where they were invited to play at the famous Le Chat Qui Pêche club. The members of the band were: Jimmy Wormworth drummer and leader, Roland Ashby piano player, Sal Amico trumpet, Barry Rogers trombone and George Braithwaite (= George Braith) alto saxophone. Jimmy Wormworth had rented a car when they arrived in Holland late June 1957 to travel more easily. We had our own rented car, an EMW, which we purchased from a car dealership in The Hague, when we 1st arrived in Holland. The EMW's, full named Eisenacher Motoren Werk, were build in the Soviet occupation zone of Germany, later called East Germany; later the factory built the better known Wartburg motor car. I think that they cheated us, because the car was always breaking down, and we had to pay all the repairs. The repairs cost us a lot of our money, Jimmy remembers.
George Braithwaite (= Braight), a I'm with the band girl, a groupie and trumpet player Sal Amico (Paris August 1957) ( photo courtesy: Jimmy Wormworth)
The American Jazz Quintet was invited to Paris by the US drummer Al Levitt. Jimmy had met him in Scheveningen at the Pia Beck Flying Dutchman club the previous year, where he accompanied Pia Beck together with the Canadian bass player Lloyd Thompson. (He) got me some work for August in Paris at the club which eventually became famous, the name of which was Le Chat qui Pêche. In Paris Jimmy needed a double bass player and invited the French bass player Michel Gaudry to complete his band. Michel Gaudry, born in September 1928 in Eu (France), had studied the double bass at the Lausanne Conservatory in Switzerland and had returned to Paris in 1957 to become a sought after accompanist for musicians like Art Simmons, Billy Holiday and Carmen McRae who visited Paris in 1957. Michel Gaudry, who must be in his 80s now, has always been active in jazz and performed and recorded with dozens of well known jazz musicians from Bud Powell, Stephane Grappelli, Sonny Criss, Barney Kessel up to Sam Woodyard and Lionel Hampton ( to list some). Billie Holiday while in France (November1958) with Mal Waldron (piano), unknown bass player and Michel Gaudry on bass ( source: songbook1.wordpress.com)
Jimmy remembers that they met Lucky Thompson, the US saxophone player, who had recorded as a leader on a dozen albums in Paris in 1956 and, back in the States, returned to France in the summer of 1957 to stay there up to 1962. In the summer of 1957 Lucky Thompson can be find in the recording studios with Martial Solal and Sammy Price and, in September 1957 with US drummer Kenny Clarke. In the intervening periods Lucky Thompson and his men must have played in the Paris club St. Germain where they heard him playing, together with the Dutch piano player Nico Bunink, who had replaced Martial Solal in Lucky Thompson's regular quartet.
Another Parisian snapshot: Jean Plaisir and Roland Ashby (photo courtesy: Jimmy Wormworth).
Jimmy don't remembers the bass player who was in the Lucky Thompson Quartet. It was not Pierre Michelot, I think that the bassist was another guy named Pierre; Pierre Fol, maybe? I really cannot remember. Jimmy has sweet memories to Kenny Clarke who played the drums: Klook was the drummer; it was his gig and he was there. He was not on holiday! I think Al said that Barney (Kenny Clarke used to play with Barney Wilen) was on summer holiday, like so many people in Paris in the summer. But, I’m not very sure of that. Jimmy sighs: So many of those people have died! I know that one night, after we sat in with Lucky (Thompson) and Nico (Bunink), we played "I Remember April". After we got off the bandstand, Klook ( = nickname for Kenny Clarke) said to come over to him and he was laughin and he gave me a kiss on the cheek, because he liked how I played that!! He said something to me, like, "Yeahhh, kid, you were playing great!!" I will remember that, for the rest of my life! Kenny Clarke told me that I was "playing great"!! (to be continued)
Thanks Jimmy and Faith for your kind support.
Tomorrow: Jimmy Wormworth: The American Jazz Quintet in Paris (1957)-part two
Hans Koert
keepswinging@live.nl
Jimmy Wormworth had met Al Levitt, the New York drummer, in the summer of 1956 while playing at the Pia Beck Flying Dutchman in Scheveningen, the beach resort of The Hague and when Jimmy returned to Holland the next year he was invited to play with his group in Le Chat Qui Pêche Club in Paris, August 1957. Jimmy Wormworth, now in his 70s, remembers the inspiring Paris jazzscene of 1957. Tomorrow part two of his Parisian gig with his recalls to Dutch piano player Nico Bunink. The Keep Swinging blog loves to share with you Jimmy Wormworth's recollections about his first trip to Europe in 1956 and 1957, when he played in Holland and France. If you don't want to miss any contribution, follow this subject at Twitter (#keepswinging) or ask for the free Keep Swinging newsletter ( keepswinging@live.nl)


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions


(English links) Jimmy Wormworth: The 1956 Student Cruise Program stay in Holland - Jimmy Wormworth: The 1957 American Jazz Quintet in Holland - Jimmy Wormworth: The American Jazz Quintet in Paris (1957)- part one Jimmy Wormworth: The American Jazz Quintet in Paris (1957)-part two The American Jazz Sextet: The 1957 J. J. Johnson concert
Nederlandse link: Jimmy Wormworth: Het Studenten Cruiseprogramma en zijn verblijf in Nederland (1956) - Jimmy Wormworth: Het American Jazz Quintet in Nederland (1957) - Jimmy Wormworth: Het American Jazz Quintet in Parijs (1957)- deel 1 Jimmy Wormworth: Het American Jazz Quintet in Parijs (1957)- deel 2 Het American Jazz Sextet opent J.J.Johnson concert.

René Urtreger

( Naar de Nederlandse vertaling.)
I found myself a copy of a Blue Star LP ( BA-213 ) released in the series House of Jazz vol. 14 that contains music from the René Urtreger Trio and the Bobby Jaspar All Stars from the mid 1950s.
I concentrated myself on the A-side, the René Urtreger Trio tracks. René Urtreger is one of those anonymous French piano players often applied to accompany US soloists while on tour in Europe. He was born in July 1934 and studied classical music at the Conservatory of Classical Music in Paris. In the early 1950s he decided to become a professional in jazz and one of his first jobs was to accompany Don Byas and Buck Clayton in concert. This was a start of a remarkable career. During the mid 1950s, the trio recordings are from that period, he was a regular guest at Le Club St. Germain in Paris. Other known French musicians from that period are Barney Wilen, Bobby Jaspar, Pierre Michelot, Martial Solal, Sacha Distel and René Thomas. René Urtreger was fascinated by pianists like Thelonious Monk and Bud Powell, the Highpriests of modern piano playing.The first side of the album contains eight tracks; six of them are Bud Powell compositions - two are from his own hands, although the title A La Bud betrays his fasination for Bud Powell.
René Urtreger became a sought after accompanist for US musicians on tour in Europe. René Urtreger played with Miles Davis while on tour in Europe. He was part of the Birdland '56 concerts tour in The Netherlands ( Haarlem - Amsterdam - The Hague and Rotterdam) with Miles Davis and Lester Young and a year later he also accompanied Miles Davis in the December 1957 concert at the Concertgebouw in Amsterdam, four days after the well known and famous soundtrack recordings for the Louis Malle film Ascenseur Pour L'Échafaud.

The B-side of the album contains the Bobby Jaspar All Star, featuring Bobby Jaspar on tenor saxophone, René Urtreger at the piano, Sacha Distel at the guitar, Benoit Quersin on bass and Jean-Louis Viale on drums. Another French giant - also known as an accompanist for numerous US visitors. The Jay Jay Johnson Quintet ( we discussed that concert in a previous blog) contains Bobby Jaspar on tenor saxophone and flute. You can see him on the only known picture made during that concert by Peter Verbruggen.

In one of my previous blogs I asked for George Braith announcements and reviews according the concert of the American Jazz Sextet. Well, a few people replied and found out that in the September 1957 Rhythme ( a Dutch jazz magazine) Pete Venudor, pseudonym for Paul Visser, who recently passed away, wrote: In het voorprogramma trad The American Jazz Sextet op.( = The American Jazz Sextet performed during the first set) The Volkskrant of the 19th of August says in a review of the concert by Ton van der Horst, headed: Jay Jay Johnsons trombone bracht publiek in verrukking ( = Public enjoyed Jay Jay Johnson's trombone ). Voor de pauze trad een groep Amerikaanse studenten op onder de naam 'The Amercian Jazz Sextet', waarbij vooral leider-slagwerker Jimmy Wormworth en trompettist Sal Amico zeer verdienstelijk werk leverden. De algemene indruk van het sextet was beslist niet overweldigend, maar het was voor deze jonge musici dan ook niet eenvoudig zich naast zoveel beroemd talent te handhaven.( = A group of American students, named The American Jazz Sextet, played the first set before the break. Both Jimmy Wormworth, drummer and leader of the band and trumpet player Sal Amico played very well. The common opinion was that the band didn't made an overwhelming impression, but, says Ton van der Horst, don't forget that it was hard to hold one's own with so much talents after the break.) I had contact by phone with Peter Verbruggen, the photographer who made the Jay Jay Johnson picture, but he couldn't remember that he made pictures from the American Jazz Sextet during that concert.
Thanks Jan M. and Ditmer W. of the Dutch Jazz Archive in Amsterdam for your research.

Enjoy some fragments where you can see René Urtreger as an accompanist and with his own group.

Time exposure for the 16th of October:
1947:

• song is born = louis armstrong all stars

1957:

• be-ware = wilbur ware quintet

1977:

• i hope gabriel likes my music = anachronic jazzband

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
charles mingus/works 1951-1977 (2) = louis jordan/five guys named moe (v-discs) = storyville records/50 years of jazz and blues = marty grosz-wayne wright/acoustic jazz guitar duets = trijntje oosterhuis-amsterdam sinfonietta-houdini's/strange fruit = johnny pineapple orchestra/hawaiian holiday (lp) = marius beets powerhouse big band/vol. 1 = hank crawford/roadhouse symphony = jackie mclean/the best of

Nederlands ( To the English translation )

Ik vond een plaat op het label Blue Star ( BA-213 ) uitgebracht in de serie House of Jazz vol. 14 die opnamen bevat van het René Urtreger Trio en de Bobby Jaspar All Stars midden jaren vijftig.
Ik concentreerde me op de eerste kant, die met de René Urtreger Trio opnamen. René Urtreger is één van die anonieme Franse pianisten, die vaak opgeroepen werden om Amerikaanse solisten in Europa te begeleiden. Hij is geboren in 1934 en studeerde klassieke muziek aan het Conservatorium van Parijs. Begin jaren vijftig besluit hij om jazz pianist te worden en één van zijn eerste "klussen" is het begeleiden van Don Byas en Buck Clayton tijdens een concert; een wel heel bijzondere start. Midden jaren vijftig, de tijd waaruit deze opnamen stammen, is hij een regelmatige gast in de Club St. Germain in Parijs; andere bekende bezoekers zijn jazzmusici als Barney Wilen, Bobby Jaspar, Pierre Michelot, Martial Solal, Sacha Distel en René Thomas. René Urtreger was gefascineerd door pianisten als Thelonious Monk en Bud Powell, de Hogepriesters van het moderne jazzspel. Op kant A staan acht nummers, waarvan er zes gecomponeerd zijn door Bud Powell; de andere twee zijn eigen composities, waarbij er één getiteld is A La Bud; dus dat zegt genoeg.
René Urtreger werd een veel gevraagd begeleider voor Amerikaanse musici in Europa en daardoor wellicht nooit erg beroemd geworden. Hij speelde veel met Miles Davis, als die weer eens hier rondtrok. Hij speelde in het concert getiteld Birdland '56 waarmee hij in 1956 door Nederland ( Haarlem - Amsterdam - Den Haag en Rotterdam) trok met Miles Davis en Lester Young en een jaar later begeleidt hij weer Miles Davis in een concert in het Concertgebouw in december 1957, vier dagen na de beroemd geworden opnamen voor de soundtrack van de Louis Malle film Ascenseur Pour L'Échafaud.

Op de B-kant van de plaat speelt René mee met de Bobby Jaspar All Star, met Bobby Jaspar op tenorsax, René Urtreger aan de piano, Sacha Distel op gitaar, Benoit Quersin aan de bas en Jean-Louis Viale op slagwerk. Ook zo'n grote Franse begeleider van Amerikaanse bezoekers. Zo maakte hij deel uit van het Jay Johnson Quintet ( in een eerdere blog is al eens uitgebreid stil gestaan bij dit concert) waarin hij fluit en tenorsax speelde. Je kunt hem zien op de foto van Peter Verbruggen.

In één van mijn eerdere bijdragen vroeg ik om vooraankondigingen en recenties ( en foto's) van het concert van the American Jazz Sextet voor George Braith. Een aantal mensen hebben gereageerd. In het september nummer van 1957 van het blad Rhythme ( een Nederlands muziekblad) wordt in een artikel van Pete Venudor, pseudoniem voor de onlangs overleden Paul Visser, gesproken over: In het voorprogramma trad The American Jazz Sextet op. De Volkskrant van 19 augustus schrijft in een recentie van Ton van der Horst: Jay Jay Johnsons trombone bracht publiek in verrukking. Voor de pauze trad een groep Amerikaanse studenten op onder de naam 'The American Jazz Sextet', waarbij vooral leider-slagwerker Jimmy Wormworth en trompettist Sal Amico zeer verdienstelijk werk leverden. De algemene indruk van het sextet was beslist niet overweldigend, maar het was voor deze jonge musici dan ook niet eenvoudig zich naast zoveel beroemd talent te handhaven. Ik heb telefonisch conctact gehad met fotograaf Peter Verbruggen, verantwoordelijk voor de enig bekende foto van het Jay Jay Johnson concert, maar die kon zich niet herinneren foto's van het voorprogramma gemaakt te hebben. Die waren minder interessant voor ons, was zijn antwoord.

Dank aan Jan M. en Ditmer W. van het Nederlands Jazz Archief voor hun onderzoek.

Tot slot nog twee fragmenten waarin je René Urtreger kan zien als begeleider en, meer recent, met zijn eigen groep.

Tijdopname voor 16 oktober:
1947:

• song is born = louis armstrong all stars

1957:

• be-ware = wilbur ware quintet

1977:

• i hope gabriel likes my music = anachronic jazzband

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
charles mingus/works 1951-1977 (2) = louis jordan/five guys named moe (v-discs) = storyville records/50 years of jazz and blues = trijntje oosterhuis-amsterdam sinfonietta-houdini's/strange fruit = johnny pineapple orchestra/hawaiian holiday (lp) = marty grosz-wayne wright/acoustic jazz guitar duets = marius beets powerhouse big band/vol. 1 = hank crawford/roadhouse symphony = jackie mclean/the best of

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium