Een hommage aan 100 jaar Django Reinhardt met Fapy Lafertin-Koen De Cauter-Joep Peeters en hun Jazz Manouche.

Een hommage aan 100 jaar Django Reinhardt met Fapy Lafertin-Koen de Cauter-Joep Peeters en hun Jazz Manouche. (Nederlands) - An homage to 100 years Django by Fapy Lafertin-Koen de Cauter-Joep Peeters and le Jazz Manouche. (English)

Van Avalon tot 't Kietelkot: Django's muziek herleeft in De Volckaert in Dongen.
Een hommage aan 100 jaar Django Reinhardt met Fapy Lafertin-Koen De Cauter-Joep Peeters en hun Jazz Manouche.
Hans Koert

Een Spectaculair concert, een hommage aan 100 jaar Django Reinhardt: zo werd het concert op voorhand bestempeld - een wel erg bevooroordeelde titel - of toch niet? Op vrijdagavond 19 november 2010 werd een avond in Theater Dongepark / De Volkaert in Dongen georganiseerd als eerbetoon aan de 100 jaar geleden geboren gitarist Django Reinhardt.
Fapy Lafertin ( foto: Hans Koert)
Django Reinhardt werd geboren in januari 1910 in een woonwagen op het woonwagenkamp van Liberchies, bij Charleroi in België en groeide op in een artistiek milieu. Zijn moeder trad op als danseres, bijgenaamd "Negros" of "La Belle Laurence"; zijn vader was mandenmaker en speelde gitaar. Hij hoorde overal om zich heen de zigeunermuziek en al snel ging hij viool spelen en optreden als gitarist in cafés en bars. Hij kreeg grote bekendheid toen hij de kans kreeg zijn Quintette du Hot Club de France op te richten. De muziek, gespeeld door dit kwintet is bekend en Django's muziek, gemakshalve de Hot Clubstijl genoemd, wordt door heel wat groepen van over de hele wereld nagespeeld. Maar Django trad ook op met grotere orkesten, zoals het orkest van Michel Warlop waarin soms grote Amerikanen meespeelden als saxofonist Coleman Hawkins en trompettist Arthur Briggs of bands als die van Duke Ellington of Benny Carter. Die muziek hoor je zelden meer en dan zeker niet live tijdens een concert. Reden dus voor Joep Peeters om, samen met Fapi Lafertin en Koen De Cauter en rietspeler en bovenal arrangeur, Robert Veen, deze orkestraties te reconstrueren.
Joep Peeters ( foto: Hans Koert)
Le Jazz Manouche anno 2010, zoals Joep zijn one-night-band in goed Nederlands noemde, begon de eerste set met het nummer Avalon en de hit uit de jaren dertig I Surrender Dear. De eerstgenoemde, eigenlijk een aria uit de opera La Tosca van Puccini, en tot een hit gemaakt door Al Jolson, werd door Django opgenomen in 1935. De set werd geopend als kwintet met Fapy Lafertin op sologitaar en Koen De Cauter op sopraansax en in de ritmesectie Joep Peeters ( piano), Richard Frijters (bas) en Peter den Boer op slagwerk.

Het kwintet: Koen De Cauter-Richard Frijters-Fapy Lafertin en Peter den Boer. ( Joep Peeters niet op de foto) ( foto: Hans Koert)

Koen en Fapy zijn al jaren goede vrienden en collega's ( en "bijna tweelingen" aangezien ze maar één dag in leeftijd schelen) en kennen elkaar als schooljongens vanuit het café van Koen's vader Emiel De Cauter. In dit café, De Klokkeput ( in Sint Martens Latem bij Gent) speelde in de jaren zestig het ensemble van Bamboula Ferret en Fapy speelde daar als tienjarige gitaar. Een fantastische tijd, vertelde Koen me in de pauze.

Koen De Cauter (foto: Hans Koert)
Gefascineerd door dat musicerende leeftijdsgenootje wilde Koen ook spelen. Ze kwamen beiden uiteindelijk terecht bij het ensemble van Piotto Limberger en daar leerden ze te spelen in de oeroude Roma-muziektraditie. Midden jaren zeventig besloten Koen en Fapy hun muziek te moderniseren en gingen ze zich toeleggen op het repertoire van Django.
We hadden één plaatje in het café van Django, herinnerde Koen zich. Deze muziek herinnert me aan mijn jeugd, aan de tijd toen mijn ouders nog een café hadden in de buurt van Oostende. De stilte - het zwenkende vuurtorenlicht van Oostende - de opgloeiende lichtgevende wijzers van je eerste polshorloge. Django en zijn muziek zijn voor mij symbolen van een tijdperk. Hij was gewoon die tijd - net als George Brassens - Ken je die? Ze richtten het Waso Quartet op, genoemd naar de oudste zoon van Koen, Waso, die nog steeds gitaar speelt in de familieband, en de naam Waso werd voor generaties een synoniem voor prima swingende Hot Club muziek.
Robert Veen ( foto: Hans Koert)

Tijdens de eerste set groeide het ensemble van Joep met steeds meer instrumenten, zoals voor het nummer Speevy of Speevey uit 1937, een Reinhardt-Grappelli compositie en het nummer Margie, een hommage aan Andre Eykan, saxofonist, die rond 1940 optrad met Django, waarvoor het orkest uitgebreid wordt met saxofonist Robert Veen en kornettist Jon Birdsong. Met nummers als Honeysuckle Rose en Crazy Rhythm eerde Joep de opnamen met Coleman Hawkins en Carter uit 1937, waarvoor de groep verder werd uitgebreid tot een heuse bigband, met een rietsectie, bestaande uit Robert Veen, Ronald Jansen Heijtmajer en de uit deze streek afkomstige Antoine Trommelen.

Le Jazz Manouche anno 2010: v.l.n.r.: (achteraan) Peter den Boer-Jon Birdsong-Edward Nuiten en Peter van Steen. (voorgrond): Fapy Lafertin-Robert Veen-Ronald Jansen Heijtmajer en Antoine Trommelen. (foto: Hans Koert)
Het "koper" met Jon Birdsong ( die ook kornet meespeelt op de nieuwe Django! plaat van Fapy en Koen (niet aan te slepen, volgens Joep)), Edward Nuiten op trompet en Peter van Steen op trombone maakten de band compleet in het nummer Between The Devil and the Deep Blue Sea, opgenomen door Django in 1937 als lid van het orkest van trombonist Dicky Wells. Het publiek ontdekte dat Koen ook mooi en vooral expressief kan zingen en Fapy schitterde in een eigen compositie Plachterida, op Joepse wijze verhaspeld tot Flapcherida, als ware het een onlangs ontdekte nieuwe vlindersoort.
De eerste set werd afgesloten met het nummer Place de Brouckere, in een fantastisch arrangement van Robert Veen - voor mij één van de meest fascinerende nummers die tijdens dit concert gespeeld werden. Dit nummer, vol atonale blue notes en fascinerende accenten, bewijst weer eens dat dit soort muziek gespeeld moet blijven worden.

Antoine Trommelen (foto: Hans Koert)

Tijdens de pauze bespraken Koen en ik onze gemeenschappelijke fascinatie voor de muziek van Oscar Aleman. Een fantastische gitarist, maar anders dan Django. Django was veel serieuzer, maar, desalniettemin, hij maakte schitterende muziek, zoals het nummer Scartunas. Ik hou van de Argentijnse taal en de ritmen - de tango, de milonga - je weet wel, maar ook uit Brazilië: de samba en de Baion. Maar niet de bossa nova - veel te gekunsteld . En hoe zit dat met Choro? vroeg ik hem? O ja prachtig, schitterende muziek, maar ik zou er niet mijn hele ziel en zaligheid in willen leggen. Koen treedt momenteel op met een programma vol Argentijnse tango's en - ritmen in een groep met de Argentijnen Juan Masondo ( gitaar) en Alfredo Marcucci (bandoneon). Ik zou dat wel eens willen horen!

Koen De Cauter (foto: Hans Koert)

Na de pauze volgde de tweede set met nog meer schitterende muziek, zoals de compositie Moonray van Artie Shaw, een prachtig nummer, dat, weliswaar nooit door Django werd opgenomen. De dameszanggroep de Peeters Sisters traden ook op na de pauze in nummers als Exactly Like You. Voor mij was deze aanvulling niet helemaal duidelijk, aangezien Django nooit met dameszanggroepen optrad, maar niet tegenstaande dat ( zingen kunnen de dochters van Joep) bracht hun charmante aanwezigheid de gemiddelde leeftijd van de band in één klap flink omlaag en leek het de solisten vleugels te geven!

Joep Peeters ( foto: Hans Koert)

Nuages, de bekende Django klassieker, een instrumentaal nummer, kreeg een onverwachte vocale uitbreiding door een onlangs ontdekte Amerikaanse songtekst voor dit nummer, hertiteld als The Bluest Kind Of Blues; het werd gezongen door Chris Peeters. Het optreden werd beëindigd met de bekende Tiger Rag, niet, zoals Joep aankondigde, de versie van Django, die hij na de oorlog opnam als Django's Tiger, maar het publiek hoorde dat niet en vond het allemaal best ......... Als toegift werd de bekende Django klassieker Manoir De Mes Rêves gespeeld, dat Joep voor de aanwezige niet-Francofielen voor het gemak maar vertaalde als 't Kietelkot.

Ronald Jansen Heijtmajer ( foto: Hans Koert)

Een uniek concert met zelden gehoorde muziek van Django, zoals hij dat in grotere ensembles opgenomen heeft - met recht, een Spectaculair Concert ( bedankt Toon Oomen) - een concert met de beste schatbewaarders van de muzikale erfenis van Django, Fapy Lafertin en Koen De Cauter, begeleid door professionele muzikanten die weten hoe het moet .............

De Peeters Sisters (v.l.n.r.: San, Chris en Wies Peeters) ( foto: Hans Koert)

Er zijn van die concerten die, niet vastgelegd op plaat of cd, later een magische klank krijgen - concerten met een hoog was-jij-d'r ook bij? gehalte, zoals het concert van de Original Prague Syncopated Orchestra in het Turfschip in Breda in 1978 gelukkig wel opgenomen - Deze Hommage aan 100 jaar Django zal ook zo'n uniek historisch concert blijken.

Fapy Lafertin ( foto: Hans Koert)

Een mooi album, dat recht doet aan dit concert, is onlangs verschenen onder de naam: Django! A Tribute - 100 Years Django Reinhardt door Koen De Cauter, Fapy Lafetin & Group ( W.E.R.F. 083 )

Hans Koert

Twitter
keepswinging@live.nl

Honderd jaar geleden werd Django Reinhardt geboren in een woonwagen ergens in Wallonië. Le Jazz Manouche anno 2010 o.l.v. Joep Peeters bracht in Dongen samen met musici als Fapy Lafertin, Koen De Cauter en Robert Veen een eerbetoon aan de muziek van Django - met recht Een onvergetelijk en Spectaculair Concert! Keep Swinging was erbij en deed er verslag van. Als je niets wilt missen van de Keep Swinging blog volg haar dan via Twitter of vraag een gratis nieuwsbrief.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

New record by the Beau Hunks Saxophone Quartet: Styles and Chuckles

Beau Hunks Saxophone Quartet met nieuwe plaat: Styles and Chuckles (Nederlands) - New record by the Beau Hunks Saxophone Quartet: Styles and Chuckles ( English)

Four saxophones revive the music of its roots .....
New record by THE BEAU HUNKS SAXOPHONE QUARTET: STYLES AND CHUCKLES
Hans Koert

A few months ago the 5th album by the Beau Hunks Saxophone Quartet has been recorded, entitled Styles and Chuckles. The Beau Hunks is a well known retro band that made some great recordings years ago, which started with the Laurel & Hardy project.

The Beau Hunks at the Odeon Theater, Amsterdam - January 1992 ( photo courtesy: Evelien Schoondergang)

In the early 1990s a group of enthusiast musicians fascinated by the music of the Laurel and Hardy films transcribed the music composed by LeRoy Shields for these 1930s shorts. In January 1992 the Beau Hunks, of course named after one of the best known 1931 films by Stan Laurel and Oliver Hardy, made its debut at a concert at the Amsterdam Tuschinski Theater in a program to celebrate the fact that Oliver Hardy should have reached the age of 100 years that day. Thanks to some men from the very beginning like Gert-Jan Blom, Ton Van Bergeyk and Piet Schreuders ( and numerous others - one shouldn't try to make lists, Hans !!) the music of Stan and Oliver became hip! This concert was an overwhelming success and the band continued to perform and in the summer of 1992 the first album with the Original Laurel & Hardy music was recorded. It was the first record in a long series of projects. They recorded some more LeRoy Shield catchy film music scores, also labelled as the Original Little Rascal Music. Since the 1990s the Beau Hunks continued to record, like the Ferde Grofé symphonic jazz pieces, the Edward MacDowell's Woodland Sketches, the Raymond Scoot Kodachrome compositions and the re-executions of Paul Whiteman's Saxophone Soctette recordings, with a great recording featuring Al Gallodoro, then in his 80s, Whiteman's 1930s saxophone star as a guest. In March 2000 I heard the Beau Hunks Saxophone Soctette at the Chassé Theater in Breda - a great experience. In 2004 the Bo Van Der Hunk Quintette ( what's in a name?) played the music and musical effects for a radio play, entitled Het Bureau ( a NPS-radio play of a series of books by J. J. Voskuil). The last years the Beau Hunks seem to linger on with almost no public performances or recordings, up to ............. some times ago. The Beau Hunks Saxophone Quartet recorded a new album: Styles and Chuckles. The Beau Hunks Saxophone Quartet: f.l.t.r.: Sebastian Ohm - Robert Veen - Ronald Jansen Heijtmajer and Leo Van Oostrom ( photo courtesy: José van der Kieft)

In the liner notes Robert Veen explains, that this album is the fifth Beau Hunks "Saxophone" cd dedicated to the colourful world of Adolphe Sax's great invention, the saxophone. Robert Veen, who plays all types of saxophones ( he has a great collection of historical instruments) is to be heard on this album on tenor sax only. Leo Van Oostrom plays the soprano and alto saxophone, Ronald Jansen Heijtmajer is to be heard on alto saxophone too and Sebastian Ohm plays the huge baritone saxophone. The track list seems to be a kind of hodgepodge of musical styles - from the late 19th century Morris Dance ( composer Edward German) up to the 1960s Les Champs Elysées, composed by Joe Dassin, here presented in its Dutch version as Oh Waterlooplein. The word Styles used in the title indicates these various styles. This Beau Hunks Saxophone Quartet recordings have, in contrast to the Saxophone Soctette recordings, no rhythm section, like in the Six Brown Brothers ( or its predecessor the 1911 Brown Brother's Saxophone Quintette). The tune that gave the album its title, although in an adapted version, Smiles and Chuckles ( a Jazz Rag in One-Step tempo) was once recorded by the Six Brown Brothers in May 1917 for Victor, like the Pussyfoot March from June 1916 for Victor. This rare heard tune was taken out of the mothballs in the late 1970s by finger picking guitar player Ton Van Bergeyk for his Kicking Mule album The Masters of the Ragtime Guitar.

The Six Brown Brothers ( ca. 1910s) with their fancy clowns hats, popular by toddlers thanks to the popular TV-series of Bumba.
This great band, its music is reissued on an Archeophone record ( Six Brown Brothers - Those Moaning saxophones) (Arch 6002) was one of those legendary bands that were extreme popular during the saxophone craze of the early 1900s because they could handle all types of saxophones - from the alto saxophone up to the monstrous bass sax. What a pity that Robert Veen didn't use this mastodon in the range of saxophones as he uses on the new record by the Delirium Tremolo, which will be released soon ( I hope to review it later). Mind, Robert, that both the Pussyfoot March as the Smiles and Chuckles originally had Harry Fink on bass sax!

The Six Brown Brothers (ca. 1921)
As I wrote before the track list seems to be a hodgepodge of tunes. The selection opens with a saxophone quartet version of the Waltz For Debby, originally played by Bill Evans, a version which would suit well in the Anachronic Jazz Band repertoire. The track list contains vaudeville and novelty tunes, but also Dutch and Swedish popular songs like the Amsterdam Suite, a medley of four popular songs arranged by Sebastian Ohm: Als op het Leidscheplein de lichtjes weer eens branden gaan, a Cor Steijn composition; Aan de voet van die mooie Wester; The Kees Manders composition Amsterdam Huilt and the tune Oh Waterlooplein, mentioned before. And what to think from the Dutch tearjerker Veel mooier dan het mooiste schilderij played by the Ramblers (1944) and sung by Eddy Christiani (1944) or Willy Alberti (1946)? Vem kann segla förutan vind?, Fedja and Kärleksvals are tunes known in Scandinavia. The latter was played by Svend Asmussen and Ulrik Neumann in Alice Babs group The Swe-Danes.

The Beau Hunks Saxophone Quartet ( photo courtesy: José van der Kieft)

Don't expect swinging jazzy tunes; the repertoire could be best labelled as salon music, vaudeville and novelty music. A music style which is seldom heard, played by four professional saxophone players who know its roots - the music of the early 1920s saxophone craze as represented by the Six Brown Brothers and saxophone legends like Rudy Wiedoft. If you are a Beau Hunks fan, you shouldn't miss this one. The record can be obtained from the Basta sites.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Some months ago I played myself some old Laurel and Hardy comic films and when I heard the music of the film I recognized the sound of .... the Beau Hunks. Isn't that a great compliment on the men of this Dutch retro-band, the Beau Hunks? Although it started to recreate the original Laurel and Hardy music files, the Beau Hunks now concentrate on the rich history of the saxophone music. In its latest record, Styles and Chuckles, they revive the music of the roots of Adolpho Sax's instrument ... If you don't want to miss it, ask for the Keep Swinging news letter.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

The Beau Hunks Saxophone Quartet met nieuwe plaat: Styles and Chuckles

Beau Hunks Saxophone Quartet met nieuwe plaat: Styles and Chuckles (Nederlands) - New record by the Beau Hunks Saxophone Quartet: Styles and Chuckles ( English)

De saxofoon in zijn puurste vorm .....
THE BEAU HUNKS SAXOPHONE QUARTET met nieuwe plaat: STYLES AND CHUCKLES
Hans Koert

Onlangs verscheen het vijfde album van het Beau Hunks Saxophone Quartet, getiteld Styles and Chuckles. De Beau Hunks zijn een welbekend retro-orkest, dat jaren geleden een aantal schitterende albums uitgebracht heeft - de laatste jaren leek het echter wat stil geworden ............

The Beau Hunks in het Odeon Theater, Amsterdam - januari 1992 ( foto: Evelien Schoondergang)

Het begon allemaal met de muziek van Laurel en Hardy. Begin jaren negentig begon een groep enthusiaste muzikanten de filmmuziek van LeRoy Shields van de Stan Laurel en Oliver Hardy films uit te ontrafelen, met als doel de muziek te presenteren op de dag dat Olivier Hardy, de Dikke, 100 jaar zou zijn geworden. In januari 1992 maakten de Beau Hunks, zoals ze zich noemden naar één van de beroemdste films van het komische duo, hun debuut tijdens een concert in het Amsterdamse Tuschinski Theater. Het optreden werd een daverend succes en in die zomer werd de muziek opgenomen en uitgebracht. Hun eerste album met de Original Laurel & Hardy music was geboren en de muziek van Laurel en Hardy werd, dankzij de mannen van het eerste uur Gert-Jan Blom, Ton Van Bergeyk en Piet Schreuders ( en natuurlijk tientallen anderen - je moet nooit geen lijstjes willen maken, ....), weer helemaal hip!
Het zou de eerste in een lange succesvolle reeks worden. Er volgden nog een paar platen met composities of pakkende thema's of effecten van LeRoy Shield, totdat elke noot uit het omvangrijke film oeuvre van Laurel en Hardy opnieuw gespeeld leek te zijn. Er werden nieuwe bronnen aangeboord en nieuwe projecten opgezet, zoals: de muziek van de Little Rascals, waarbij LeRoy Shields vaak dezelfde thema’s gebruikte, de Ferde Grofé symfonisch jazz stukken; de Edward MacDowell's Woodland Sketches, de Raymond Scott Kodachrome composities en de muziek van zijn Wooden Indians en de her-opvoeringen van de beroemde Paul Whiteman Saxophone Soctette opnamen, dat uiteindelijk resulteerde in een paar succesvolle concerten en een plaatopname met Al Gallodoro, de toen 87 jaar oude, maar nog steeds virtuose, saxofonist uit Whiteman's orkest. In maart 2000 mocht ik het Beau Hunks Saxophone Soctette zien en horen optreden in het Chassé Theater in Breda - een concert, waaraan ik nog steeds met bewondering terugdenk. In 2004 werd nog een plaat uitgebracht met het Bo Van Der Hunk Quintette ( what's in a name?) die de muziek en muzikale effecten verzorgde bij het hoorspel Het Bureau, uitgezonden n.a.v. de serie succesvolle boeken van J. J. Voskuil. Daarna leek het stil te worden rond de Beau Hunks dat, door zijn omvang moeilijk bij elkaar te krijgen leek ( en bovendien onbetaalbaar voor kleine podia), tot ......... de jongste telg van dit succesvolle concept, het levenslicht zag: The Beau Hunks Saxophone Quartet: Styles and Chuckles.

The Beau Hunks Saxophone Quartet: v.l.n.r.: Sebastian Ohm - Robert Veen - Ronald Jansen Heijtmajer en Leo van Oostrom ( foto: José van der Kieft)

In het bijbehorende boekje legt Robert Veen uit, dat er sprake is van de vijfde Beau Hunks "Saxophone" cd, gewijd aan de saxofoon, de uitvinding van Adolphe Sax. Robert Veen, die zelf alle soorten saxofoons bespeelt ( hij heeft thuis een grote verzameling) is op deze plaat alleen op tenorsax te horen. Leo Van Oostrom speelt sopraan- en altsax; Ronald Jansen Heijtmajer is eveneens te horen op de altsax en Sebastian Ohm bespeelt de grote baritonsaxofoon. Als je de lijst met nummers bekijkt, dan lijkt het op het eerste gezicht een ratjetoe van muzikale stijlen - van een 19de-eeuwse Morris Dance (gecomponeerd door Edward German) tot de uit de jaren zestig stammende Franse chanson Les Champs Elysées van Joe Dassin, hier beter bekend als Oh Waterlooplein. De Het eerste woord van de titel van de plaat lijkt hiernaar te verwijzen. Dit Beau Hunks Saxophone kwartet bevat, in tegenstelling tot de eerdere Saxophone Soctette opnamen, geen ritmesectie, net als, overigens, de legendarische Six Brown Brothers ( of de Brown Brother's Saxophone Quintette, haar voorganger uit 1911). Het nummer dat dit album haar titel gaf, zij het enigszins aangepast, Smiles and Chuckles ( a Jazz Rag in One-Step tempo) werd oorspronkelijk door deze Six Brown Brothers in mei 1917 op een Victor plaat gezet, net als de Pussyfoot March van een jaar eerder. Dit laatste nummer hoor je niet vaak en het was Ton van Bergeyk, die nu de gitaar bespeelt bij de Dutch Swing College, die het nummer uit de mottenballen haalde eind jaren zeventig voor zijn Kicking Mule lp The Masters of the Ragtime Guitar.

The Six Brown Brothers ( ca. 1910s) met hun vrolijke clownsmutsen, nu, dankzij Bumba, weer populair bij de allerjongsten.
Deze Six Brown Brothers zijn te vinden op een Archeophone plaat ( Six Brown Brothers - Those Moaning Saxophones) (Arch 6002) en was één van de meest legendarische saxofoongroepen die in de eerste decenia van de twintigste eeuw zorgden voor de zgn. saxophone craze ( = de saxofoonhype). Het dankt haar bekendheid vooral aan het feit dat ze de enige saxofoonband was, die in de eerste twee decennia grammofoonplaten maakte. In het sextet waren louter saxofoons aanwezig, van de altsax ( sopraan vreemd genoeg niet) tot de monsterlijke bassax. Wat jammer dat Robert Veen zijn bassax, die hij wel bespeelt in de Delirium Tremolo, een trio dat binnenkort daar mee een plaat zal uitbrengen ( het zou mooi zijn die hier te kunnen bespreken!), niet uit zijn verzameling gehaald heeft. Speelde Harry Flink niet de bassax in de oorspronkelijke uitvoeringen, Robert?

The Six Brown Brothers (ca. 1921)
Zoals ik al eerder meldde lijken de nummers weinig samenhang te hebben. Zo opent de plaat met een saxofoonkwartet versie van Waltz For Debby, oorspronkelijk op de plaat gezet door beboppianist Bill Evans, een versie die niet zou misstaan in de tracklist van een Anachronic Jazzband-plaat. Het merendeel van de nummers zijn vaudeville en novelty tunes, maar ook Nederlandse nummers, zoals de Amsterdam Suite, een medley van populaire Amsterdamse smartlappen, gearrangeerd door Sebastian Ohm, zoals Aan de voet van die mooie Wester, De Kees Manders compositie Amsterdam Huilt, het eerder aangehaalde nummer Oh Waterlooplein en de Cor Steijn compositie Als op het Leidscheplein de lichtjes weer eens branden gaan). En wat te denken van de smartlap Veel mooier dan het mooiste schilderij op het eind van de oorlog gespeeld door de Ramblers (1944) en gezongen door Eddy Christiani (1944) en Willy Alberti (1946)? Vem kann segla förutan vind?, Fedja en Kärleksvals komen uit de Noord Europese keuken en zijn melodieënen zijn hier niet zo bekend als in Scandinavië. Het laatstgenoemde nummer, Kärleksvals, werd in de jaren veertig gespeeld door Svend Asmussen en Ulrik Neumann in Alice Babs groep The Swe-Danes.

The Beau Hunks Saxophone Quartet ( foto: José van der Kieft)

Verwacht geen swingende jazz - daar leent de samenstelling van het kwartet en het repertoire zich niet voor - je zou het het best kunnen typeren als salonmuziek, vaudeville of novelty music, een muziekstijl die je niet meer zo vaak hoort. De vier saxofonisten laten horen dat ze precies weten hoe dit soort muziek harmonisch moet klinken en dat ze de oorsprong van deze muziek, die geworteld is in het begin van de Twintigste eeuw, met vertegenwoordigers als Rudy Wiedoeft en de Six Brown Brothers, kennen. Als je van mooie saxofoonmuziek houdt en / of een fan bent van het Beau Hunks repertoire, dan zul je deze plaat te pakken moeten zien te krijgen. De plaat is binnenkort te koop via de Basta pagina.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Onlangs betrapte ik me er op toen ik één van die oude filmpjes van de Dikke en de Dunne of te hoewel Stan Laurel en Olivier Hardy ( waarom wordt Stan altijd eerst genoemd, alsof bijnaam en omvang altijd verkeerdom aangeduid zijn?)bekeek, dat ik bij het horen van de achtergrondmuziek meteen dacht aan .......... de Beau Hunks. Een mooier compliment kunnen deze heren van dit retro-orkest eigenlijk niet krijgen. Ooit begonnen als onderdeel van de viering van Olivier Hardy's 100ste geboortedag groeiden ze uit tot een retro-orkest dat m.n. de saxofoon als uitgangspunt nam in haar zoektocht naar vergeten componisten, musici en nummers. Het is een tijdje stil geweest rond de Beau Hunks, maar nu is er weer een nieuwe prachtige plaat, die naadloos aansluit bij de vorige: Styles and Chuckles. Zin in meer van dit soort bijdragen? Mis ze niet. Vraag de Keep Swinging nieuwsbrief.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions