A weekly web log in Dutch and English to share my passion for jazz, jazz-related music, record collecting and other music projects that surprise me. | Een wekelijkse weblog in het Engels en het Nederlands waarin ik mijn passie voor jazz, jazz-verwante muziek, platenverzamelen en verrassende projecten met anderen wil delen.
Ever heard of Culver City? It really exists ! It is a small city somwhere in California. In Culver City the Goldwyn studios were situated, the studio responsable for great movie like the Laurel and Hardy films. Piet Schreuder, graphic developer, artist, with a passion for Laurel and Hardy, visited the US to find te spots his heroes had filming. He made a movie about the famous stairs used in the Music Box and he visited Culver City, to reconstruct the shortest main street in the world. In the Laurel and Hardy filmsTwo Tars, Duck Soup and Angora Love this street is used for outdoor scenes, mostly by car, and the two heroes drive along this street while being filmed for different scenes. But if you look carefully you'll learn that this mainstreet isn't as long as the shots suggests. Piet Schreuder went to Culver City and reconstructed the fronts of the houses and shops of this 1930s main street. A great project, that was published in a small book titled The Shortest Masin Street In The World, a book I hope to find somewhere.
Enjoy a fragment froma documentary of this project.
Piet Schreuders, born in 1951, a very interesting artist, has made a lot of more interesting projects. He was also involved in the great Beau Hunks music project. Maybe he wil return in a next blog sometimes.
Ooit gehoord van Culver City? Het bestaat echt ! Het is een stadje ergens in Californië (USA). Hier lagen de Goldwyn filmstudios waar in de jaren dertig van de vorige eeuw een heleboel Laurel & Hardy films gedraaid werden. Piet Schreuders, grafisch kunstenaar, met een passie voor Laurel en Hardy, bezocht de Verenigde Staten verschillende malen om de plaatsen waar zijn helden hadden gefilmd, te bezoeken, zoals de trap uit de Music Box. Ook bezocht hij Culver City, waar hij de kortste hoofdstraat van de wereld ( The shortest main street in the world ) reconstrueerde. In de Laurel en Hardy filmsTwo Tars, Duck Soup en Angora Love wordt deze hoofdstraat gebruikt voor buitenopnamen. Ze rijden er heen en weer met de auto of spelen scenes op het trottoir. In de films lijkt die hoofdstraat erg lang, maar als je goed kijkt, blijken dezelfde gevels en huizen steeds opnieuw langs te komen. Piet Schreuders ging naar Culver City en reconstrueerde de gevels zoals die in de jaren dertig in deze hoofdstraat stonden. Hij verwerkte dit in een project, dat hij noemde The Shortest Main Street In The World. Ik hoop nog eens het boekje dat er bij hoorde te pakken te krijgen.
Geniet van een stukje documentaire dat over dit project gemaakt is.
Piet Schreuders, geboren in 1951, is een heel interessant persoon en grafisch kunstenaar, die een heleboel projecten onder handen gehad heeft - Zo is hij nauw betrokken bij het Beau Hunksmuziekproject, waarbij de originele filmmuziek opnieuw gespeeld werd. Hij zal vast en zeker nog wel eens langs komen in deze weblog.
Four saxophones revive the music of its roots ..... New record by THE BEAU HUNKS SAXOPHONE QUARTET: STYLES AND CHUCKLES Hans Koert
A few months ago the 5th album by the Beau Hunks Saxophone Quartet has been recorded, entitled Styles and Chuckles. The Beau Hunks is a well known retro band that made some great recordings years ago, which started with the Laurel & Hardy project.
The Beau Hunks at the Odeon Theater, Amsterdam - January 1992( photo courtesy: Evelien Schoondergang)
In the early 1990s a group of enthusiast musicians fascinated by the music of the Laurel and Hardy filmstranscribed the music composed by LeRoy Shields for these 1930s shorts. In January 1992 the Beau Hunks, of course named after one of the best known 1931 films by Stan Laurel and Oliver Hardy, made its debut at a concert at the Amsterdam Tuschinski Theater in a program to celebrate the fact that Oliver Hardy should have reached the age of 100 years that day. Thanks to some men from the very beginning like Gert-Jan Blom, Ton Van Bergeykand Piet Schreuders( and numerous others - one shouldn't try to make lists, Hans !!) the music of Stan and Oliver became hip!This concert was an overwhelming success and the band continued to perform and in the summer of 1992 the first album with the Original Laurel & Hardy music was recorded. It was the first record in a long series of projects. They recorded some more LeRoy Shield catchy film music scores, also labelled as the Original Little Rascal Music. Since the 1990s the Beau Hunks continued to record, like the Ferde Grofé symphonic jazz pieces, the Edward MacDowell's Woodland Sketches, the Raymond Scoot Kodachrome compositions and the re-executions of Paul Whiteman's Saxophone Soctette recordings, with a great recording featuringAl Gallodoro, then in his 80s, Whiteman's 1930s saxophone star as a guest. In March 2000 I heard the Beau Hunks Saxophone Soctette at the Chassé Theater in Breda - a great experience. In 2004 the Bo Van Der Hunk Quintette( what's in a name?) played the music and musical effects for a radio play, entitled Het Bureau ( a NPS-radio play of a series of books by J. J. Voskuil). The last years the Beau Hunks seem to linger on with almost no public performances or recordings, up to ............. some times ago. The Beau Hunks Saxophone Quartet recorded a new album: Styles and Chuckles.The Beau Hunks Saxophone Quartet: f.l.t.r.: Sebastian Ohm - Robert Veen - Ronald Jansen Heijtmajer and Leo Van Oostrom( photo courtesy: José van der Kieft)
In the liner notes Robert Veenexplains, that this album is the fifth Beau Hunks "Saxophone" cd dedicated to the colourful world of Adolphe Sax's great invention, the saxophone. Robert Veen, who plays all types of saxophones ( he has a great collection of historical instruments) is to be heard on this album on tenor sax only. Leo Van Oostrom plays the soprano and alto saxophone, Ronald Jansen Heijtmajer is to be heard on alto saxophone too and Sebastian Ohm plays the huge baritone saxophone. The track list seems to be a kind of hodgepodge of musical styles - from the late 19th century Morris Dance ( composer Edward German) up to the 1960s Les Champs Elysées, composed by Joe Dassin, here presented in its Dutch version as Oh Waterlooplein. The word Styles used in the title indicates these various styles. This Beau Hunks Saxophone Quartet recordings have, in contrast to the Saxophone Soctette recordings, no rhythm section, like in the Six Brown Brothers ( or its predecessor the 1911 Brown Brother's Saxophone Quintette). The tune that gave the album its title, although in an adapted version, Smiles and Chuckles ( a Jazz Rag in One-Step tempo) was once recorded by the Six Brown Brothers in May 1917 for Victor, like the Pussyfoot March from June 1916 for Victor. This rare heard tune was taken out of the mothballs in the late 1970s by finger picking guitar player Ton Van Bergeyk for his Kicking Mule albumThe Masters of the Ragtime Guitar.
The Six Brown Brothers ( ca. 1910s) with their fancy clowns hats, popular by toddlers thanks to the popular TV-series of Bumba. This great band, its music is reissued on an Archeophone record( Six Brown Brothers - Those Moaning saxophones) (Arch 6002) was one of those legendary bands that were extreme popular during the saxophone craze of the early 1900s because they could handle all types of saxophones - from the alto saxophone up to the monstrous bass sax. What a pity that Robert Veen didn't use this mastodon in the range of saxophones as he uses on the new record by theDeliriumTremolo, which will be released soon ( I hope to review it later). Mind, Robert, that both the Pussyfoot March as the Smiles and Chuckles originally had Harry Fink on bass sax!
The Six Brown Brothers (ca. 1921) As I wrote before the track list seems to be a hodgepodge of tunes. The selection opens with a saxophone quartet version of the Waltz For Debby, originally played by Bill Evans, a version which would suit well in the Anachronic Jazz Bandrepertoire. The track list contains vaudeville and novelty tunes, but also Dutch and Swedish popular songs like the Amsterdam Suite, a medley of four popular songs arranged by Sebastian Ohm: Als op het Leidscheplein de lichtjes weer eens branden gaan, a Cor Steijn composition; Aan de voet van die mooie Wester; The Kees Manders composition Amsterdam Huilt and the tune Oh Waterlooplein, mentioned before. And what to think from the Dutch tearjerker Veel mooier dan het mooiste schilderij played by the Ramblers (1944) and sung by Eddy Christiani (1944) or Willy Alberti (1946)? Vem kann segla förutan vind?, Fedja and Kärleksvals are tunes known in Scandinavia. The latter was played by Svend Asmussen and Ulrik Neumannin Alice Babs group The Swe-Danes.
The Beau Hunks Saxophone Quartet( photo courtesy: José van der Kieft)
Don't expect swinging jazzy tunes; the repertoire could be best labelled as salon music, vaudeville and novelty music. A music style which is seldom heard, played by four professional saxophone players who know its roots - the music of the early 1920s saxophone craze as represented by the Six Brown Brothers and saxophone legends like Rudy Wiedoft. If you are a Beau Hunks fan, you shouldn't miss this one. The record can be obtained from the Basta sites.
Some months ago I played myself some old Laurel and Hardy comic films and when I heard the music of the film I recognized the sound of .... the Beau Hunks. Isn't that a great compliment on the men of this Dutch retro-band, the Beau Hunks? Although it started to recreate the original Laurel and Hardy music files, the Beau Hunks now concentrate on the rich history of the saxophone music. In its latest record, Styles and Chuckles, they revive the music of the roots of Adolpho Sax's instrument ... If you don't want to miss it,askfor theKeep Swinging news letter. Retrospect Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blogKeep Swinging Contributions
De saxofoon in zijn puurste vorm ..... THE BEAU HUNKS SAXOPHONE QUARTET met nieuwe plaat: STYLES AND CHUCKLES Hans Koert
Onlangs verscheen het vijfde album van het Beau Hunks Saxophone Quartet, getiteld Styles and Chuckles. De Beau Hunks zijn een welbekend retro-orkest, dat jaren geleden een aantal schitterende albums uitgebracht heeft - de laatste jaren leek het echter wat stil geworden ............ The Beau Hunks in het Odeon Theater, Amsterdam - januari 1992( foto: Evelien Schoondergang)
Het begon allemaal met de muziek van Laurel en Hardy. Begin jaren negentig begon een groep enthusiaste muzikanten de filmmuziek van LeRoy Shields van de Stan Laurel en Oliver Hardy films uit te ontrafelen, met als doel de muziek te presenteren op de dag dat Olivier Hardy, de Dikke, 100 jaar zou zijn geworden. In januari 1992 maakten de Beau Hunks, zoals ze zich noemden naar één van de beroemdste films van het komische duo, hun debuut tijdens een concert in het Amsterdamse Tuschinski Theater. Het optreden werd een daverend succes en in die zomer werd de muziek opgenomen en uitgebracht. Hun eerste album met de Original Laurel & Hardy music was geboren en de muziek van Laurel en Hardy werd, dankzij de mannen van het eerste uur Gert-Jan Blom, Ton Van Bergeyken Piet Schreuders( en natuurlijk tientallen anderen - je moet nooit geen lijstjes willen maken, ....), weer helemaal hip! Het zou de eerste in een lange succesvolle reeks worden. Er volgden nog een paar platen met composities of pakkende thema's of effecten van LeRoy Shield, totdat elke noot uit het omvangrijke film oeuvre van Laurel en Hardy opnieuw gespeeld leek te zijn. Er werden nieuwe bronnen aangeboord en nieuwe projectenopgezet, zoals: de muziek van de Little Rascals, waarbij LeRoy Shields vaak dezelfde thema’s gebruikte, de Ferde Grofé symfonisch jazz stukken; de Edward MacDowell's Woodland Sketches, de Raymond Scott Kodachrome composities en de muziek van zijn Wooden Indians en de her-opvoeringen van de beroemde Paul Whiteman Saxophone Soctette opnamen, dat uiteindelijk resulteerde in een paar succesvolle concerten en een plaatopname met Al Gallodoro, de toen 87 jaar oude, maar nog steeds virtuose, saxofonist uit Whiteman's orkest. In maart 2000 mocht ik het Beau Hunks Saxophone Soctette zien en horen optreden in het Chassé Theater in Breda - een concert, waaraan ik nog steeds met bewondering terugdenk. In 2004 werd nog een plaat uitgebracht met het Bo Van Der Hunk Quintette( what's in a name?) die de muziek en muzikale effecten verzorgde bij het hoorspel Het Bureau, uitgezonden n.a.v. de serie succesvolle boeken van J. J. Voskuil. Daarna leek het stil te worden rond de Beau Hunks dat, door zijn omvang moeilijk bij elkaar te krijgen leek ( en bovendien onbetaalbaar voor kleine podia), tot ......... de jongste telg van dit succesvolle concept, het levenslicht zag: The Beau Hunks Saxophone Quartet: Styles and Chuckles.
The Beau Hunks Saxophone Quartet: v.l.n.r.: Sebastian Ohm - Robert Veen - Ronald Jansen Heijtmajer en Leo van Oostrom( foto: José van der Kieft)
In het bijbehorende boekje legtRobert Veenuit, dat er sprake is van de vijfde Beau Hunks "Saxophone" cd, gewijd aan de saxofoon, de uitvinding van Adolphe Sax. Robert Veen, die zelf alle soorten saxofoons bespeelt ( hij heeft thuis een grote verzameling) is op deze plaat alleen op tenorsax te horen. Leo Van Oostrom speelt sopraan- en altsax; Ronald Jansen Heijtmajer is eveneens te horen op de altsax en Sebastian Ohm bespeelt de grote baritonsaxofoon. Als je de lijst met nummers bekijkt, dan lijkt het op het eerste gezicht een ratjetoe van muzikale stijlen - van een 19de-eeuwse Morris Dance (gecomponeerd door Edward German) tot de uit de jaren zestig stammende Franse chanson Les Champs Elysées van Joe Dassin, hier beter bekend als Oh Waterlooplein. De Het eerste woord van de titel van de plaat lijkt hiernaar te verwijzen. Dit Beau Hunks Saxophone kwartet bevat, in tegenstelling tot de eerdere Saxophone Soctette opnamen, geen ritmesectie, net als, overigens, de legendarische Six Brown Brothers ( of de Brown Brother's Saxophone Quintette, haar voorganger uit 1911). Het nummer dat dit album haar titel gaf, zij het enigszins aangepast, Smiles and Chuckles ( a Jazz Rag in One-Step tempo) werd oorspronkelijk door deze Six Brown Brothers in mei 1917 op een Victor plaat gezet, net als de Pussyfoot March van een jaar eerder. Dit laatste nummer hoor je niet vaak en het was Ton van Bergeyk, die nu de gitaar bespeelt bij de Dutch Swing College, die het nummer uit de mottenballen haalde eind jaren zeventig voor zijn Kicking Mule lp The Masters of the Ragtime Guitar.
The Six Brown Brothers ( ca. 1910s) met hun vrolijke clownsmutsen, nu, dankzij Bumba, weer populair bij de allerjongsten. Deze Six Brown Brothers zijn te vinden op eenArcheophone plaat( Six Brown Brothers - Those Moaning Saxophones) (Arch 6002) en was één van de meest legendarische saxofoongroepen die in de eerste decenia van de twintigste eeuw zorgden voor de zgn. saxophone craze ( = de saxofoonhype). Het dankt haar bekendheid vooral aan het feit dat ze de enige saxofoonband was, die in de eerste twee decennia grammofoonplaten maakte. In het sextet waren louter saxofoons aanwezig, van de altsax ( sopraan vreemd genoeg niet) tot de monsterlijke bassax. Wat jammer dat Robert Veen zijn bassax, die hij wel bespeelt in de Delirium Tremolo, een trio dat binnenkort daar mee een plaat zal uitbrengen ( het zou mooi zijn die hier te kunnen bespreken!), niet uit zijn verzameling gehaald heeft. Speelde Harry Flink niet de bassax in de oorspronkelijke uitvoeringen, Robert?
The Six Brown Brothers (ca. 1921) Zoals ik al eerder meldde lijken de nummers weinig samenhang te hebben. Zo opent de plaat met een saxofoonkwartet versie van Waltz For Debby, oorspronkelijk op de plaat gezet door beboppianist Bill Evans, een versie die niet zou misstaan in de tracklist van eenAnachronic Jazzband-plaat. Het merendeel van de nummers zijn vaudeville en novelty tunes, maar ook Nederlandse nummers, zoals de Amsterdam Suite, een medley van populaire Amsterdamse smartlappen, gearrangeerd door Sebastian Ohm, zoals Aan de voet van die mooie Wester, De Kees Manders compositie Amsterdam Huilt, het eerder aangehaalde nummer Oh Waterlooplein en de Cor Steijn compositie Als op het Leidscheplein de lichtjes weer eens branden gaan). En wat te denken van de smartlap Veel mooier dan het mooiste schilderij op het eind van de oorlog gespeeld door de Ramblers (1944) en gezongen door Eddy Christiani (1944) en Willy Alberti (1946)? Vem kann segla förutan vind?, Fedja en Kärleksvals komen uit de Noord Europese keuken en zijn melodieënen zijn hier niet zo bekend als in Scandinavië. Het laatstgenoemde nummer, Kärleksvals, werd in de jaren veertig gespeeld door Svend Asmussen en Ulrik Neumann in Alice Babs groep The Swe-Danes.
The Beau Hunks Saxophone Quartet( foto: José van der Kieft)
Verwacht geen swingende jazz - daar leent de samenstelling van het kwartet en het repertoire zich niet voor - je zou het het best kunnen typeren als salonmuziek, vaudeville of novelty music, een muziekstijl die je niet meer zo vaak hoort. De vier saxofonisten laten horen dat ze precies weten hoe dit soort muziek harmonisch moet klinken en dat ze de oorsprong van deze muziek, die geworteld is in het begin van de Twintigste eeuw, met vertegenwoordigers als Rudy Wiedoeft en de Six Brown Brothers, kennen. Als je van mooie saxofoonmuziek houdt en / of een fan bent van het Beau Hunks repertoire, dan zul je deze plaat te pakken moeten zien te krijgen. De plaat is binnenkort te koop via de Basta pagina.
Onlangs betrapte ik me er op toen ik één van die oude filmpjes van de Dikke en de Dunne of te hoewel Stan Laurel en Olivier Hardy ( waarom wordt Stan altijd eerst genoemd, alsof bijnaam en omvang altijd verkeerdom aangeduid zijn?)bekeek, dat ik bij het horen van de achtergrondmuziek meteen dacht aan .......... de Beau Hunks. Een mooier compliment kunnen deze heren van dit retro-orkest eigenlijk niet krijgen. Ooit begonnen als onderdeel van de viering van Olivier Hardy's 100ste geboortedag groeiden ze uit tot een retro-orkest dat m.n. de saxofoon als uitgangspunt nam in haar zoektocht naar vergeten componisten, musici en nummers. Het is een tijdje stil geweest rond de Beau Hunks, maar nu is er weer een nieuwe prachtige plaat, die naadloos aansluit bij de vorige: Styles and Chuckles.Zin in meer van dit soort bijdragen? Mis ze niet.VraagdeKeep Swinging nieuwsbrief.
( Naar de Nederlandse vertaling.) JAZZ 625: In the 1960s the BBC had a very popular series of live jazz programs titled Jazz 625. For many years jazz fans in Britain thought that these programs were lost, until it was rediscovered again in the archives of the BBC. Most Jazz 625 programs are well preserved in the archives of the BBC - many of the later BBC Jazz programs, produces by Terry Henebery, like Jazz Goes To College (1966), Jazz at the Maltings (1968) and Jazz Scene ( 1969) are not so well preserved and most are lost. In Holland the same happened with jazz programs that were lost, because of a lack of interest or re-use of the Ampex-tapes.Humphrey Lyttelton: host for the later Jazz 625 shows
In the 1960s the BBC had a very popular series of live jazz programs titled Jazz 625. The producer was Terry Henebery, who started this series in 1963 with a test program featuring Alex Welsh. That program was recorded in November 1963, but it would last until April 1964 before the real first Jazz 625 program was sceduled, a program titled Duke Ellington In Concert, hosted by Steve Race.
Today a less known British musician who performed for Jazz 625 in June 1965, hosted by Humphrey Lyttelton, Victor Feldman.
Victor Feldman was born in April 1934 in Edgware, Middlesex (GB) and passed away in Los Angeles May 1987. He was already active on stage, discovered at the age of seven. His father had founded the Feldman Swing Club in London in 1942, where Victor Feldman performed. He started as a drummer in the family band the Feldman Trio with Robert Feldman on the clarinet and Monty on the accordion. In 1944 he played in the Glenn Miller AAAF band, billed as Kid Krupa, refering to Gene Krupa of course. He changed to vibraphone in the late 1940s and played this instrument in bands like Roy Fox's and the RalphDharon Sextet. After a short period in India he made some great recordings with Ronnie Scott's Orchestra, before he moved to the USA. There he worked with the Woody Herman Herd and the Buddy DeFranco band. Victor played and recorded with numerous US jazz men and his work at the piano in the Hollywood recordings of the Miles Davis Quintet are worth mentioning. The title tune Seven Steps To Heaven is his composition. This program for Jazz 625, featuring Ronnie Scott was recorded in London on the 2nd of June 1965. TIP:Do you remember the young Dutch jazz vocalist Ester Groenenberg, who performed a great tune titled Zuurkool Met Worst at the Paul De Leeuw TV show last year on Dutch TV? I showed you a fragment of that performance a previous blog: The Magic Of Jazz. Tonight (20th of March 2008) she will be live on Dutch radio between 18:00 - 20:00 hrs ( 6:00 to 8:00 pm GMT+1), to receive world-wide at internet radio. She will perform four own songs in Dutch with Dirk Schreuders, Gertjan v/d Weerd and Rutger Hoorn.
AT RANDOM:
NIGHT TRAIN - CHRISTIAN McBRIDE: Christian McBride bass Recorded in New York City the 30th-31st of August or 1 September 1994.
JAZZ 625:In de jaren zestig had de BBC met Jazz 625 een bijzonder populair live jazzprogramma op de Engelse televisie. De opnamen, die eerst verloren gewaand waren, zijn jaren geleden weer opgedoken vanuit de BBC archieven. De meeste Jazz 625 programma's zijn goed bewaard gebleven in de archieven van de BBC - veel van de latere BBC jazzprogramma's, eveneens geproduceerd door Terry Henebery, zoals Jazz Goes To College (1966), Jazz at the Maltings (1968) en Jazz Scene ( 1969) zijn minder goed bewaard en zelfs verdwenen; wat dat betreft is het in Nederland en België niet veel beter. Jazzprogramma's werden door desinteresse niet bewaard of de Ampexbanden werden voor hergebruik overgespeeld.Humphtrey Lyttelton, die de latere uitzendingen presenteerde.
In de jaren zestig van de vorige eeuw zond de BBC het programma Jazz 625 uit, een erg populaire serie met live jazz. De producer was Terry Heneberry, die in 1963 startte met een testprogramma waarin Alex Welsh speelde. Dat programma werd opgenomen in november 1963 en het zou tot april 1964 duren voordat de eerste officiële uitzending van Jazz 625 zou plaatsvinden, een programma getiteld Duke Ellington In Concert, gepresenteerd door Steve Race.
Vandaag een wat minder bekende Engelse muzikant, genaamd Victor Feldman, die in juni 1965 optrad voor Jazz 625, dat gepresenteerd werd door Humphrey Lyttelton, zelf een gevierd jazzmuzikant.
Victor Feldman was geboren in Edgware, Middlesex (GB) april 1934 en overleed mei 1987 in Los Angeles. Hij was al actief op het podium op een leeftijd van zeven jaar. Hij komt uit een muzikale familie wat zich uitte in de oprichting in 1942 van de Feldman Swing Club in Londen door zijn vader, waar de jonge Victor kon optreden. Hij begon als drummer in het Feldman Trio, een familieband, met Robert Feldman op klarinet en Monty Feldman op accordeon. In 1944 speelde hij in de Glenn Miller AAAF band, op de posters als Kid Krupa, als verwijzing naar de grote drummer Gene Krupa. Hij stapte over op vibrafoon eind jaren veertig en speelde dit instrument ook in de bands van Roy Fox en het Ralph Dharon Sextet. Na een paar jaar India maakte hij een paar mooie opnamen met het Ronnie Scott Orkest, voordat hij naar de Verenigde Staten verkaste. Dar speelde hij in de Herds van Woody Herman en de Buddy DeFranco band. Victor speelde en nam platen op met een heleboel Amerikaanse jazzartiesten, waarvan ik alleen wijs op zijn aandeel in de plaat Seven Steps To Heaven van het Miles Davis Quintet. De titelsong Seven Steps To Heaven is overigens ook van zijn naam. Deze aflevering van Victor Feldman, bijgestaan door Ronnie Scott, werd opgenomen op 2 juni 1965.
TIP: Kennen jullie Esther Groenenberg nog? Zij trad vorig jaar op bijPaul de Leeuwmet het lied Zuurkool met Worst en wist daarmee zelfs Paul stil te krijgen. Ze schreef me: Hai allemaal, donderdag 20 maart ben ik tussen 18.00 en 20.00 te gast in het programma DeSmet Live dat wordt uitgezonden op Radio5 (de IKON). Ik ga daar 4 liedjes zingen die ik zelf heb geschreven, allemaal in het Nederlands. De vier liedjes komen verspreid over die twee uur voorbij. Ik word begeleid door Dirk Schreuders, Gertjan v/d Weerd en Rutger Hoorn. Voor mij een heel bijzonder optreden, voor het eerst écht in 't openbaar met eigen werk! HOERA!! Je kan het live via internet luisteren en via de radio: 747 AM. Mocht je het leuk vinden: je kan ook live aanwezig zijn in de DeSmet studio's om mij aan te moedigen. Het zit aan de Plantage Middenlaan 4 A in Amsterdam. Allemaal luisteren hè :-) Groetjes, Esther ! 20 maart / March 20th: 1928:
tain't clean / eniale blues / just so-so = boyd senter
( Naar de Nederlandse vertaling.) Today a great album by Terence Blanchard, that was recorded on the 17th and 18th of March 1998,ten years ago, titled Terence Blanchard Jazz in Film ( Sony Classical SK 60671); three tracks were recorded in April of that year. Terence Blanchard is on of those great jazz trumpet player that is close associated with film soundtracks, like his playing in Spike Lee's films as Do The Right Thing and Mo' Better Blues. For this album Terence Blanchard organized an all star group featuring himself at the trumpet, Steve Turre on trombone, Joe Henderson on tenor saxophone, Donald Harrison on alto saxophone, Kenny Kirkland on piano, Reginald Veal on bass and Carl Allen on drums. Kenny Kirkland passed away a half year after these recordings. Terence Blanchard started his career, after some years with Lionel Hampton, in Art Blakey's Jazz Messengers, where he took over the trumpet from Wynton Marsalis. He became also the musical director of the band. Both Donald Harrison and Steve Turre joined Terence in these famous Jazz Messengers. On this album Terence Blanchard interpreted nine film themes, like Bernard Herman's Taxi Driver, Alex North A Streetcar Named Desire and The Man With The Golden Arm with Frank Sinatra as main actor. It is a fact that Joe Henderson, who passed away almost seven years ago, plays very good and I really loved his solo in The Man With The Golden Arm. He also recorded one of his own film compositions, Clockers, with a great solo of the late Kenny Kirkland at the piano.
The trumpet of Terence Blanchard learns that he has listened to bebop trumpet players like Clifford Brown and the 1950s Miles Davis, but also to earlier classical trumpet player like Sweet Edison and Buck Clayton. It is said that his playing is beginning to look like Dizzy's. The film tunes are no copies of the original film themes, but re-arranged by Terence Blanchard wich makes it a personal document with great music. Well, although not really annoying, there are strings in some tunes, directed by Steve Mercurio. Nowadays Terence Blanchard is the artistic director of the Thelonious Monk Institue of Jazz Performancers in Los Angeles and I found a lenghtly fragment of a clinic I love to share with you. TIP:Do you remember the young Dutch jazz vocalist Ester Groenenberg, who performed a great tune titled Zuurkool Met Worst at the Paul De Leeuw TV show last year on Dutch TV? I showed you a fragment of that performance a previous blog: The Magic Of Jazz. This week she will be live on Dutch radio on Thursday the 20th of March 2008 between 18:00 - 20:00 hrs ( 6:00 to 8:00 pm GMT+1), to receive world-wide at internet radio. She will perform four own songs in Dutch with Dirk Schreuders, Gertjan v/d Weerd and Rutger Hoorn. AT RANDOM:
BAMBOO NIGHT - DON CHERRY-ED BLACKWELL: Don Cherry pocket-trumpet, trumpet, flute, piano and Ed Blackwell drums, percussion and bells. Recorded in Paris on the 22nd of August 1969.
Vandaag wil ik een mooie plaat van Terence Blanchard voorstellen, opgenomen op 17 en 18 maart 1998, tien jaar geleden, getiteld Terence Blanchard Jazz in Film ( Sony Classical SK 60671); drie nummers dateren uit april 1998. Terence Blanchard is één van die grote trompettisten, die nauw verbonden zijn met filmmuziek, zoals met zijn medewerking aan Spike Lee films als Do The Right Thing en Mo' Better Blues. Voor deze plaat, die een keur aan filmmelodieën bevat, vormde Terence Blanchard een all-star groep met namen als Steve Turre op trombone, Joe Henderson op tenorsax, Donald Harrison op altsax, Kenny Kirkland op piano, Reginald Veal aan de bas en Carl Allen op slagwerk. Terence Blanchard zelf natuurlijk op de trompet. Kenny Kirkland, overigens, overleed een half jaar na deze opnamen.Terence Blanchard begon zijn carriere, na een paar jaar bij Lionel Hampton, in Art Blakey's Jazz Messengers, waar hij de trompet van Wynton Marsalis overnam. Hij werd ook musical director, zegt maar muzikaal leider van de band. Zowel Donald Harrison als Steve Turre speelden met Terence in deze beroemde Jazz Messengers. Op deze plaat interpreteert Terence Blanchard negen filmthema's, zoals Bernard Herman's Taxi Driver, Alex North A Streetcar Named Desire en de film The Man With The Golden Arm met Frank Sinatra in de hoofdrol. Joe Henderson, die zeven jaar geleden overleed, speelt heel goed op deze plaat en ik was vooral onder de indruk van zijn solo in TheMan With The Golden Arm. Terence Blanchard, zelf ook actief in het maken van soundtracks, schreef de muziek voor de film Clockers, die hier ook terug te vinden is met een prachtige solo van Kenny Kirkland op piano.
Het spel van Terence Blanchard leert dat hij veel geluisterd heeft naar de grote bebop trompettisten als Clifford Brown en Miles Davis, zoals die in de jaren vijftig speelde, maar ook hoor je elementen van nog verder terug in zijn spel zoals van Sweet Edison en Buck Clayton. Ook gaat zijn spel steeds meer lijken op dat Dizzy Gillispie, vinden insiders. De filmtunes zijn geen copiën geworden van het origineel; na het oorspronkelijke thema gaan de nummers hun eigen weg. en dat maakt de CD tot een echte Terence Blanchard album. Zoals bij filmmuziek gebruikelijk zijn er af en toe ook strijkers aan toegevoegd, onder leiding van Steve Mercurio, maar gelukkig nooit overheersend. Terence Blanchard is op dit moment artistiek directeur van het prestigieuze Thelonious Monk Institute of Jazz Performancers in Los Angeles en ik vond een fragment van een clinic met hem dat ik graag wil laten zien.
TIP:Kennen jullie Esther Groenenberg nog? Zij trad vorig jaar op bijPaul de Leeuwmet het lied Zuurkool met Worst en wist daarmee zelfs Paul stil te krijgen. Ze schreef me: Hai allemaal, donderdag 20 maart ben ik tussen 18.00 en 20.00 te gast in het programma DeSmet Live dat wordt uitgezonden op Radio5 (de IKON). Ik ga daar 4 liedjes zingen die ik zelf heb geschreven, allemaal in het Nedcerlands. De vier liedjes komen verspreid over die twee uur voorbij. Ik word begeleid door Dirk Schreuders, Gertjan v/d Weerd en Rutger Hoorn. Voor mij een heel bijzonder optreden, voor het eerst écht in 't openbaar met eigen werk! HOERA!! Je kan het live viainternet luisteren en via de radio: 747 AM. Mocht je het leuk vinden: je kan ook live aanwezig zijn in de DeSmet studio's om mij aan te moedigen. Het zit aan de Plantage Middenlaan 4 A in Amsterdam. Allemaal luisteren hè :-) Groetjes, Esther !
Doen we !! 17 maart / March 17: 1998:
chinatown / clockers / degas' racing world / subterraneans / taxi driver / man with the golden arm = terrence blanchard quintet
Ever heard of Culver City? It really exists ! It is a small city somwhere in California. In Culver City the Goldwyn studios were situated, the studio responsable for great movie like the Laurel and Hardy films.
Piet Schreuder, graphic developer, artist, with a passion for Laurel and Hardy, visited the US to find te spots his heroes had filming. He made a movie about the famous stairs used in the Music Box and he visited Culver City, to reconstruct the shortest main street in the world.
In the Laurel and Hardy films Two Tars, Duck Soup and Angora Love this street is used for outdoor scenes, mostly by car, and the two heroes drive along this street while being filmed for different scenes. But if you look carefully you'll learn that this mainstreet isn't as long as the shots suggests. Piet Schreuder went to Culver City and reconstructed the fronts of the houses and shops of this 1930s main street. A great project, that was published in a small book titled The Shortest Masin Street In The World, a book I hope to find somewhere. 
