Loevendie wint in Goes met 7-5

Of dit nu echt de muziek is waar de jeugd eens echt voor gaat zitten, weten we niet precies .... ( A.L. PZC 15 oktober 1971)
Muziek van Theo Loevendie en Leo Cuypers opnieuw uitgebracht.
Hans Koert

Misschien doet de kop van dit artikel meer denken aan de uitslag van een voetbalwedstrijd dan aan een muziekverslag. We moeten echter met het laatste rekening houden.
Bovenstaand citaat komt uit een krantenbericht uit de PZC (Provinciale Zeeuwse Courant) van 15 oktober 1971 en ik moest aan dit concert denken toen onlangs een heruitgave van de eerste plaat van Leo Cuypers op de mat viel.

Deze keer een wat nostaligsche terugblik op des schrijvers jeugd in relatie met de twee MCN-heruitgaven. Zowel Mandela / Chess van het Theo Loevendie Consort en het debuutalbum van Leo Cuypers bevatten uitgebreide historische beschouwingen van Henk Bernlef plus de originele hoesteksten - ik wilde dit niet herkauwen, maar deze fraaie heruitgaven onder de aandacht brengen door herinneringen aan een bijzonder concert te delen.
Theo Loevendie ( foto PZC 29 juli 1982) (bron; krantenbank Zeeland)
Er wordt wel eens van de jeugd gezegd, dat ze te weinig vertier hebben, dat er niets voor hen te doen is, enz. enz., maar als er dan eens iets is waar men zich zou kunnen uitleven, dan schittert men door afwezigheid.
Bovenstaand citaat komt ook uit het zoekgeraakte krantenbericht in de PZC van 15 oktober 1971 met die intrigerende titel Loevendie wint in Goes met 7-5, dat mijn herinneringen aan een bijzonder concert kon bewijzen. Het Muziek Centrum Nederland (MCN), voorheen het Nederlands Jazz Archief, heeft onlangs Leo Cuypers naamloze debuutalbum uit 1972 opnieuw uitgebracht. Hoewel niet als zodanig aangeduid zou je het als de tweede heruitgave kunnen beschouwen in een serie over de Nederlandse Geïmproviseerde Muziek uit de jaren 60tig en 70tig - the New Dutch Swing, om de titel van het boek van Kevin Whitehead uit 1998 te citeren. Beide albums zijn voor mij meer dan zomaar her-uitgaven - ze vormen een herinnering aan mijn eerste ervaringen met de jazzmuziek.
Hervormd jeugdcentrum "De Veste"" in Goes, nu boekhandel De Koperen Tuin) ( 1965) (bron: Gemeentearchief Goes)
Als puber distantieerde ik me van de toen geldende mores, die voorschreef dat je van voetbal moest houden en fan moest zijn van The Beatles of The Rolling Stones. Ik groeide op in een plattelandsdorp op Zuid-Beveland in de tijd van Simon & Garfunkel, het Woodstock Festival en de liedjes van Jaap Fischer. Ik ging uit met mijn vrienden naar plaatselijke danszalen of organiseerde bandjes in onze jongerensoos Recrav in het oude gemeentehuis van ons dorp. Maar eenmaal tijdens mijn studie aan de Rijks Kweekschool in Middelburg kreeg ik interesse in de optredens, die georganiseerd werden door Jeugd en Muziek. Hier hoorde ik Wilem Breuker en Han Bennink met hun ICP (= Instant Composers Pool), Willem van Manen, Maarten van Regteren Altena en Martin van Duinhoven - zomaar wat namen die ik me nog herinner.
Mandela / Chess! - Theo Loevendie Consort ( uitgave MCN) (MCN 0901)
Ik herinner me ook Frank Wright gehoord te hebben, maar mogelijk was dat later, toen ik wel eens naar B14 in Rotterdam ging. Hoe dan ook ....... de herinneringen aan de concerten zijn vervaagd in de tijd. De muziek was bijzonder, spannend en er gebeurde van alles. Ik had, herinner me, als (jong) bezoeker weinig contact met de musici zelf, maar ik genoot van het ontspannen "muziek-" en plezier maken, dat de musici op het podium uitstraalden.
Loevendie wint in Goes met 7-5 - artikel van A.L. (PZC vrijdag 15 oktober 1971) (bron: Zeeuwse Krantenbank) (klik op de foto om het artikel te kunnen lezen)
Ik zet "muziek" hier niet per ongeluk tussen aanhalingstekens, want als ik thuis de platen van bijvoorbeeld Han Bennink ( een zestal klankdrukken getiteld Een Mirakelse Tocht Door Het Scharrenbroekse of de ICP Double, de "bonbondoos", die ik later dom dom dom heb doorverkocht (ICP 007 en 008) opzette, dan kon ik thuis rekenen op commentaar (Hé, zet die herrie eens wat zachter!). Zelf vond ik het toen reuze interessant en paste dit allemaal prima in de fase, waarin ik een eigen identiteit wilde laten zien ............
Helaas heb ik niet bijgehouden welke concerten ik zoal in die tijd bijgewoond heb - mijn concertlog is voor die jaren erg fragmentartisch, maar één concert herinner ik me nog goed - dat was in Goes, in De Veste, waar het Theo Loevendie Consort bijna voor ons een privéoptreden gaf. Voor vijf (betaalde) personen stelde het Loevendie Consort zich gisteravond (zeven in getal) in front op vond ik onlangs als bewijs in de krant. Volgens de verslaggever van de PZC, ene A.L., maakten ze zich er niet met een Jantje van Leiden van af.

Leo Cuypers (PZC 21 juni 1975) (bron: Krantenbank Zeeland)
De zeven musici waren Hans Dulfer, die met zijn saxofoonspel zou uitgroeien tot een veelgevraagd "pop"-artiest, Willem van Manen, nog steeds actief, Gijs Hendriks, die met zijn baritonsax de show bij me stal, Leo Cuypers, Martin van Duinhoven, Maarten van Regteren Altena en last but not least, Theo Loevendie. Uitgebreid vermeldt de krant de nummers die gespeeld werden, zoals Afro, Mandela, Scratch me (sic) (= Scratch), Monday en het laatste nummer voor de pauze Pepy. Waarschijnlijk heeft de verslaggever de tweede set niet meer afgewacht, want meer titels somt hij niet op. Dankzij de heruitgave door het MCN ( MCN 0901) van twee platen, die het Theo Loevendie Consort rond 1970 maakte, Mandela (Catfish 5C054 24 152) en Chess! (BASF 14-25180-2), waarop de gespeelde titels voorkomen, kan het plaatje der herinneringen, opnieuw ingevuld worden. Wat een geweldig concert moet het geweest zijn, concludeer ik met de oren van nu, al zal ik in 1971 lang niet alle lagen,die Loevendie en zijn Consort er in gestopt hadden, er uit gehaald hebben - de fascinatie voor de jazzscene was er niet minder om.
Leo Cuypers (uitgave MCN) ( MCN 1102)
De cd met Leo Cuypers verraste me, vooral nummers als Lovely rita; Weet ik nog niet, hans en de medleys herinneren me aan de keren dat ik Leo Cuypers hoorde spelen. Ik hoorde hem verschillende keren spelen en door zijn bejubelde Zeeland Suite (ze moeten zelfs op de dijk bij mijn geboortedorp Hoedekenskerke opgetreden hebben) heeft hij Zeeland op de (jazz)kaart gezet. Beide heruitgaven zullen heel wat mensen die herinneringen hebben aan de geïmproviseerde muziekscene uit de jaren zestig en zeventig aangenaam verrassen en iets van de sfeer uit die tijd terug kunnen halen. Voor mij zijn het waardevolle referenties aan mijn puberjaren.
Hans Koert
keepswinging@live.nl

Iedereen heeft van die herinneringen aan concerten, die je altijd zijn bijgebleven. Niet dat je nog gedachten of gevoelens kunt omschrijven die te maken hebben met de muziek, die toen gespeeld werd, maar soms zijn het "feiten", die, hoe onbelangrijk ook, zijn blijven plakken in je herinnering. Zo heb ik ooit een concert bijgewoond van het Theo Loevendie Consort, waarbij er meer bandleden dan betalende bezoekers waren ......... Nu wordt meestal zo'n herinnering in de loop der tijd mooier en sensationeler, maar deze keer werd het "feit" gestaafd door een krantenartikel met de intrigerende titel: Loevendie wint in Goes met 7-5. Keep Swinging zocht de bewijzen bij elkaar en legde de herinneringen vast. Als je niets wilt missen, volg dan de Keep Swinging blog wia Twitter (#keepswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief aan: (keepswinging@live.nl). De Top Drie van meest bezochte Nederlandstalige blogs van de afgelopen maand kan een mooi uitgangspunt zijn om de Keep Swingingblog beter te leren kennen.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Leo Cuypers, a two-finger piano player?

What's your favorite? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
START: To the latest blog Naar de laatste blog
ENGLISH: ( Naar het Nederlands-Vlaamse deel met een stukje over Don Byron, die vandaag zijn vijftigste verjaardag viert.)

LEO CUYPERS: A TWO-FINGER PIANO PLAYER?
One of the Dutch jazz piano players of the 1970s I remember to have heard in concerts at the Nieuwe Muziek in Middelburg, in the southwest part of The Netherlands, was Leo Cuypers. He was active in the so-called free jazz scene, active in the Netherlands in bands like the Willem Breuker Kollektief and the ICP ( = Instant Composters Pool).

This record was made just after Leo had left the Willem Breuker Kollektief. The liner notes on the cover by Wim Van Eyle, one of the compilers of the Dutch Jazz and Blues Discography, tells extensively about the recording session, organized on the 20th of July 1981 in the VARA Studio number 2 in Hilversum, the "radio" city in the center of The Netherlands. This Trio recording is rather unique, as Leo loves to play solo piano - een tweevingerige pianist ( = a two-finger piano player) critics said, but Wim Van Eyle refutes this in the first paragraph: Zijn solo's in stukken als Newborn en Bim Bam Beieren zijn een smak techniek, waarmee voornoemde kritici wel een heel eind het bos in gestuurd worden. (= His solo's on the piano in pieces like Newborn and Bim Bam Beieren show a remarkable technique which learns that his critics were wrong ).

Leo, we gaan spelen als een echt jazztrio en we maken een Flanagan-achtige LP van. (= Leo, Let's play like a real jazz-trio and make a Flanagan-like album ), Han Bennink must have said. Han Bennink, I still remember him as a highly inventive percussionist, who surprised in every concert my brother and I joined in Middelburg. He could make "music", "sounds" "rhythms" "noise"( whatever you like), on every object available. And nowadays he is still active as an artist and percusssionist in contemporaty music.
Some tunes need some explanation, like Powel, of course dedicated to piano player Bud Powell and Newborn, dedicated to Phineas Newborn Jr., a piano player who was known for his dazzling technique. Bim Bam Beieren, a waltz tune, sounds really great and the tune Badness Piece refers to Frank Wright, a US saxophone player who lived in France and I must have heard him live in those days, although I don't remember where or when ( Maybe in the 1970s in B14 in Rotterdam?). Leo Cuypers shows that he is a real solo piano player in the ballad Geraldine.
I'm glad to have found this album.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
This daily Keep Swinging blog will reach its 1000th contribution within two weeks. To celebrate this I love to repost some old favorite blogs. Please inform me what your favorite contribution is. I love to give a great Frank Rosolino album released by Lonehill Jazz to one of you, so please, send me your favorite. Send it to: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

Wat is jouw favoriet? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
Nederlands ( To the English section with an article about Leo Cuypers, a Dutch piano player )

DON BYRON - 50

Vandaag viert Don Byron zijn vijftigste verjaardag. Hij groeide op in New York in een muzikaal gezin; vader speelde in een calypsoband en moeder was pianiste.

Hij studeerde klarinet en ging spelen in een salsaband, maar raakte geinteresseerd in de jazz. Hij maakte een plaat gewijd aan de klezmermuziek, die hem bekendheid gaf: Don Byron Plays The Music Of Mickey Katz. Dankzij dit project werd hij een veelgevraagd artiest in dit genre. De afgelopen twintig jaar is hij ook te vinden in de moderne jazz met musici als David Murray, Bobby Previte en Bill Frisell. Bobby Previte was hier in mei van dit jaar te beluisteren op het International Jazz Festival van Middelburg. Zijn platen raken vaak ook andere muziekstijlen, zoals de opnamen met zijn Existential Dred, waarin hij o.a. optreedt met dichter / rapper Sadiq Bey, pianist Uri Gaine, bassist Regggie Washington en slagwerker Ben Wittman.

Zijn opnamen, waarbij hij Latijns-Amerikaanse ritmen, funk, rap, pop en jazz mixed met politiek en African-American poetry gaan me allemaal iets te ver. Hij speelde ook mee in de cast van de film Kansas City en, zoals geregelde bezoekers van deze blog wel weten, boeit de muziek van die film me en daarom heb ik dan ook twee filmfragmenten gekozen uit die film. In het eerste fragment hoor je hem in een blues, waarbij hij laat horen dat hij, ondanks dat zijn muziek tegenwoordig erg modern is, hij weet waar zijn wortels liggen. Hij speelt hier als een regelrechte kloon van Lester Young de Riff Blues.

Het tweede fragment komt ook uit de film Kansas City en wordt gespeeld door twee bassisten, Ron Carter en Christian McBride, die samen Duke Ellington's In My Solitude spelen, met Don Byron in de tweede helft op klarinet. Zo hoort jazz je te raken.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000:Wat is jouw favoriet?
Binnen nu en veertien dagen, bereikt deze dagelijkse Keep Swinging blog haar 1000ste bijdrage. Stuur me de titel van jouw favoriete blog en win een Lonehill Jazz CD heruitgave van een paar mooie Frank Rosolino platen uit de jaren vijftig. Kies jouw favoriete bijdrage gekozen uit de 990 voorgangers en stuur mij de titel of link toe: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Leo Cuypers, tweevingerige pianist?

Wat is jouw favoriet? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
START: To the latest blog Naar de laatste blog
NEDERLANDS-VLAAMS: ( To the English section with a contribution about a fifty years old recording by Papa Bue: Bogalusa Strut.)

LEO CUYPERS: Tweevingerige Pianist?

Eén van de Nederlandse pianisten uit de jaren zeventig, waar ik een concert van bijwoonde, was Leo Cuypers. Ik herinner me dat hij speelde op één van de concerten georganiseerd door Nieuwe Muziek in Middelburg. Leo Cuypers hoorde bij die musici, die speelden in de zgn. free jazz stijl, ook wel oneerbiedig piep-knars-knor muziek genoemd; muziek gespeeld door groepen als het Willem Breuker Kollektief en de ICP ( = Instant Composters Pool). Hij speelde o.a. mee in het Willem Breuker Kollektief en het Theo Loevendie Consort. In Zeeland maaktje hij vooral naam met zijn Zeeland Suite, dat hier in Zeeland in 1977 op locatie werd uitgevoerd. Ik heb daar al iets van verteld in een eerdere bijdrage, getiteld Leo Cuypers.

Ik kwam onlangs een LP van het Leo Cuypers Trio tegen, getiteld Corners, uitgebracht op het VARA JAZZ label. Het Trio bevatte Leo Cuypers aan de toetsen, Arjen Gorter op bas en Han Bennink op het slagwerk.

Deze plaat werd uitgebracht net nadat Leo Cuypers het Willem Breuker Kollektief verlaten had. In de uitgebreide beschrijving achter op de hoes geeft Wim van Eyle, één van de samenstellers van The Dutch Jazz and Blues Discography, een uitgebreid verslag over de opnamedag, maandag 20 juli 1981, toen deze plaat in de VARA studio 2 in Hilversum opgenomen werd. Deze trio opname is tamelijk uniek, omdat Leo Cuypers meer een "tweevingerige" solopianist was; tweevingerig, volgens de critici, maar Wim van Eyle weerlegt dat meteen in de eerste alinea: zijn solo's in stukken als Newborn en Bim Bam Beieren zijn een smak techniek, waarmee voornoemde kritici wel een heel eind het bos in gestuurd worden.

Leo, we gaan spelen als een echt jazztrio en we maken een Flanagan-achtige LP, schijnt slagwerker Han Bennink op voorhand gezegd te hebben. Han Bennink: Ik herinner zijn altijd opwindende voorstellingen waarin de slagwerker iedereen weer wist te verrassen met geluid. getoverd uit alles wat maar voorhanden was. Zijn optredens waren bijna altijd spraakmakend en hoogst interessant voor mijn broer en ik (als opgroeiende pubers). Hij is, nu 65 jaar meen ik, nog steeds actief in de moderne muziek. Ik kom tegenwoordig zijn naam nog wel eens tegen bij optredens met gerenomeerde Amerikaanse jazzartiesten, die hij toen begeleidde; ik was me daar toen niet van bewust.

Een aantal nummers vraagt om nadere toelichting, zoals Powel, uiteraard een verwijzing naar de legendarische bebop pianist Bud Powell en Newborn, dat verwijst naar Phineas Newborn Jr., ook zo'n legendarische pianist, bekend om zijn fabelachtige techniek. Bim Bam Beieren is in feite een walsje, maar krijgt Brubeckachtige ritmes mee en Badness Piece verwijst naar saxofonist Frank Wright, een Amerikaanse tenorsaxofonist, die toen in Parijs woonde, en die ik, naar ik me meen te herinneren, heb horen spelen ( ik vermoed in B-14 in Rotterdam). Leo Cuypers laat m.n. in de ballad Geraldine, horen, dat hij een uitstekend pianist is.
Ik ben blij tegen deze plaat aangelopen te zijn.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000:
Wat is jouw favoriet? Stuur me de titel van jouw favoriete blog en win een Lonehill Jazz CD heruitgave van een paar mooie Frank Rosolino platen uit de jaren vijftig. Kies jouw favoriete bijdrage gekozen uit de 990 voorgangers en stuur mij de titel of link toe: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

What's your favorite? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
Nederlands ( Naar het Nederlands-Vlaamse deel met een bijdrage over de tweevingerige pianist Leo Cuypers met zijn LP Corners )

BOGALUSA STRUT - PAPA BUE'S VIKING JAZZBAND

Arne Bue Jensen trombone and leader - Finn Otto Hansen on trumpet - Jørgen Svarre on clarinet - Bjarne Petersen on banjo - Mogens Seidelin on tuba and Ib Lindschow on drums.

Recorded on the 7th of November 1958

This Storyville EP (Extensive Play) SEP 367 has been discussed in a previous blog. The other three tunes: Nyboders Pris - When I Leave This World Behind and 1919 March were recorded five days later, on the 12th of November 1958.

The tune Bogalusa Strut was originally recorded by the New Orleans based trumpet player Sam Morgan in October 1927 for Columbia. Sam Morgan was an important New Orleans trumpet player who had a popular band playing in New Orleans between 1925 and 1932, when the orchestra was disbanded. There were but few bands in New Orleans that recorded during the 1920s and Sam Morgan's was one of them.

Click to enlarge. (negative image of cover)

It is said that Fate Marable, the New Orleans piano player who had his own orchestra, was once playing on the steamboat Capitol one times, alternating with Sam Morgan's Orchestra. He became so jealous about Sam Morgan's successes on stage that he disconnected one time the amplifier. When the audience discovered this they were furious ......

Sam Morgan Orchestra

It is remarkable that this tune was seldom recorded during the 78rpm era. I have some recordings from the 1980s and 1990s, played by bands like Papa Tom's Lamentation Jazz Band from Hamburg, Germany, Florida Hotel New Orleans Rascals ( The title of the band refers to the venue in Boskoop, om the western part of the Netherlands ( near Gouda), where the annual jazz meeting of Doctor Jazz was organized); the Belgium Fondy Riverside Bullet Band; banjo player Cynthia Sayer and from France, the great Le Petit Jazzband de Mr. Morel. And of course this 50 years old version of Papa Bue's Viking Jazz Band.

What a great cover!

Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000

This daily Keep Swinging blog will reach its 1000th contribution within two weeks. To celebrate this I love to repost some old favorite blogs. Please inform me what your favorite contribution is. I love to give a great Frank Rosolino album released by Lonehill Jazz to one of you, so please, send me your favorite.Send it to: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Leo Cuypers

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Some times ago I found an LP of Leo Cuypers, titled Brull Band, in the secondhand record shop at the Dam in Middelburg ( southwest part of the Netherlands ). Leo Cuypers, born in 1947, is a free jazz piano player who became known by his compositions and performances with groups like the Willem Breuker Kollektief. In 1973, only 26 years old, he received the Wessel Ilcken price, the most prestigious price in jazz in the Netherlands. In 1977 he became known by the Zeeland Suite, a composition for a jazz septet in nine parts. This Suite was made commissioned by Nieuwe Muziek Zeeland and it should be created on nine locations all through the province of Zeeland. Although I didn't live anymore in that region in 1977 ( I left Zeeland for a stay of 18 years in Ouderkerk aan den IJssel, a small village near Rotterdam), I was proud that one of the locations for that Suite was the small harbour of Hoedekenskerke, my place of birth.

In the 1960s, being a young adult, my brother and I visited the concerts of Nieuwe Muziek in Middelburg and we heard the Willem Breuker Kollektief with Leo Cuypers at the piano; a group then still a rather unknown free jazz band, not international famous, like now, playing at the schouwburg in Middelburg. I remember that the free jazz style was rather provocative to the music the establisment liked and I guess it was our way to lay into society. For the ordinary man in the street the music of Misha Mengelberg, Willem Breuker and Han Bennink was a bunch of noise. When I found the LP Leo Cuypers Brull Band, I was anxious to hear that noise again after fourty years. This LP, Leo Cuypers' second one for the VARA JAZZ label, contains 5 titles, Bouncing with Babe, referring to Willem Van Manen the trombone player of the band, De Gigant, Burengerucht, De Wedstrijd and Killer Joe Suite, a 16 minutes composition in three parts of a young Jan Kuiper, the guitar player I heard at a concert in The Kloveniersdoelen in Middelburg six years (November 2001) ago with David Murray and Arthur Blythe and the Niehove Jazz Ensemble. The musicians on this LP are Leo Cuypers at the piano, Willem Van Manen trombone, Bob Driessen and Maarten van Norden reeds, Jan Kuiper guitar, Ernst Glerum and Martin van Duynhoven.

The music on this album, recorded December 1984 in O 42 in Nijmegen ( a city in the eastern regions of The Netherlands) sounds great and nowadays, in my ears, not provocative at all, learns me how music and musical taste is a relative notion. It would be great if I could jump back in time, I sometimes dream up, in a time machine if possible, and listen again to the music these men played at The Schouwburg in Middelburg, fourty years ago; maybe I can see myself again, as a young adult, sitting on the front row.


Time exposures for the 14th of August:
1947:

• half nelson / little willie leaps / milestones / sippin' at bells = miles davis all stars
  

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
american yodeling/1911-1946 = joey defrancesco/the philadelphia connection = art tatum/the complete capitol recordings of art tatum (2) = jazz/mp3 files (compilation) = charlie hunter trio/bing bing bing = bill harris/complete fifties sessions (2)

Nederlands ( To the English translation )
Een tijdje geleden al weer, vond ik in een tweedehandsplatenzaakje aan De Dam in Middelburg een LP van Leo Cuypers, getiteld Brull Band. Leo Cuypers, geboren in 1947, is een free jazz pianist, die bekend werd door zijn composities en optredens in groepen als het Willem Breuker Kollektief. In 1973, nog maar net 26 jaar oud, ontving hij de prestigieuze Wessel Ilcken prijs, ook wel gekscherend in die dagen de Elk Een Wisselprijs genoemd. In 1977 werd hij bekend van de Zeeland Suite, een compositie voor jazzseptet in negen delen. De Suite was in opdracht gemaakt voor Nieuwe Muziek Zeeland en moest op negen verschillende locaties in de provincie Zeeland uitgevoerd worden. Hoewel ik toen al een paar jaar, voor een periode van 18 jaar, in Ouderkerk aan den IJssel ( bij Rotterdam) woonde en dit gebeuren dus heb gemist, herinner ik me dat ik trots was op het feit, dat ook ons volgeslibde haventje van Hoedekenskerke, mijn geboorteplaats, uitgekozen was als locatie. We kwamen zelfs op de landelijke TV !!

In de jaren zestig en begin jaren zeventig, bezochten mijn broer en ik de concerten van Nieuwe Muziek in de schouwburg van Middelburg en we hoorden daar groepen als het Willem Breuker Kollektief met Leo Cuypers op piano; een groep die toen nog maar net was begonnen en dus nog niet zo bekend was in binnen- en vooral buitenland als tegenwoordig. De muziek die deze groepen speelden, de free jazz, vonden we interessant en we beseften dat anderen die muziek wel eens niet zo mooi zouden vinden. Misschien was het wel onze manier om tegen de maatschappij aan te schoppen. Voor de gewone man in Zeeland stond de muziek die Willem Breuker, Misha Mengelberg en Han Bennink speelden gelijk aan een heleboel lawaai. Toen ik dan ook de LP van Leo Cuypers Brull Band vond was ik benieuwd hoe het nu, na veertig jaar, met mijn hedendaagse smaak, zou klinken. De LP, de tweede van Leo Cuypers op het VARA JAZZ label, bevat 5 titels: Bouncing with Babe, verwijzend naar de trombonist van de groep Willem Van Manen, De Gigant, Burengerucht, De Wedstrijd en de Killer Joe suite, een 16 minuten durende compositie in drie delen van een toen nog jonge Jan Kuiper, de gitarist, die ik later nog eens hoorde spelen in de Kloveniersdoelen in Middelburg in november 2001 in een concert met David Murray en Arthur Blythe en het Niehove Jazz Ensemble. De musici op de LP zijn Leo Cuypers aan de piano, Willem Van Manen trombone, Bob Driessen en Maarten van Norden op rieten, Jan Kuiper gitaar, Ernst Glerum op bas en Martin van Duynhoven op slagwerk.

De muziek op het album, opgenomen december 1984 in O 42 in Nijmegen klinkt tegenwoordig nog prima en is zeker geen hoop herrie. Ik vraag me dan in zulke gevallen af wat er nu eigenlijk veranderd is: de muziek van onze tijd waarin we leven ( radio - tv - iPod ), de smaak van de mensen, of mijn eigen ontwikkeling in de muziek. Ik zou wel eens, eventueel in een tijdsmachine, terug wilen keren naar die tijd, veertig jaar geleden, en nog eens zo'n concert uit die tijd in de schouwburg van Middelburg willen horen; misschien zie ik mezelf wel weer zitten dan - op de eerste rij !!

Tijdopname voor 14 augustus:
1947:

• half nelson / little willie leaps / milestones / sippin' at bells = miles davis all stars
  

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
american yodeling/1911-1946 = joey defrancesco/the philadelphia connection = art tatum/the complete capitol recordings of art tatum (2) = jazz/mp3 files (compilation) = charlie hunter trio/bing bing bing = bill harris/complete fifties sessions (2)

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium