Gil Mellé

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Today I love to present one of the treasure from my collection in my daily Keep Swinging Web Log, a musician, now almost forgotten, only remembered by a few connoisseurs, Gil Mellé, saxophone player. Born on the last day of 1931 in Jersey City, New Jersey (USA), he became known as a painter in the primitive modern style. When he was 16 years old he also played the saxophones (tenor and barithone) at clubs in New York. It is known that he was fascinated by the music of Thelonious Monk and he had a huge collection of Duke Ellington records. During one of his gigs he ws spotted by Alfred Lion, who invited him to make a Blue Note recording, that was released as Blue Note BEP 203. This first ten-inch LP contained musicians like Eddie Bert on tenor saxophone and Tal Farlow on guitar. Gil Mellé made four ten-inch LPs for Blue Note, and they are all reissued at The Complete Blue Note Fifties Sessions, a 2CD set. The third and fourth Blue Note release shows Gil Mellé on baritone saxophone, in a way I like most.

Gil Mellé, who was also a graphic artist, designed several covers for Blue Note. Mind that in the early 1950s 78 rpm records normally had no real printed cover, so this was, with the birth of the 10-inch LPs, a new phenomenon. Blue Note was the first record company to start with these new designed covers, but also advertisements in Down Beats and flyers for the man on the street. Gil Mellé became, together with John Hermansader and Paul Bacon the first cover designers for Blue Note. Most of you know that Frank Wolff was a passioned photographer and his pictures were often used for these covers. I searched into the book The Cover Art Of Blue Note Records - The Collection compiled by Graham Marsh and Glyn Callingham, but only found examples of covers designed by Reid Miles, who became, late 1950s, Blue Note's leading designer. Maybe Gil Mellé designed his own cover, like the one below. Can someone help me? Gil Mellé also introduced the great sound engineer Rudy Van Gelder to Blue Note. Rudy is still the most important sound engineer for Blue Note, and his transfers for reissues are famous ( Rudy Van Gelder Remastered. Rudy Van Gelder Edition - Connoisseur cd series )

Gil Mellé made some more albums for Prestige during the 1960s, who seem to be as good as these Blue Notes. During the second half of the 1960s he moved to California and started to make film music. He made, for example, the music for the well known TV-series Colombo, featured by Peter Falk.

He also founded his Jazz Electronauts, who played modern electronic music. It is that kind of music that is used to illustrate some of his art work ( not the covers i'm afraid, ..... just his paintings). The music behind this compilation is not to be compared with his early Blue Notes.

Gil Mellé passed away three years ago and was a great (baritone) saxophone player, one of those lost heroes, that deserve further recognition.

AT RANDOM:
Theme From "Any Number Can Win" - Jimmy Smith and his Orchestra: Jimmy Smith organ, Kenny Burrell guitar, Joe Newman and James Sedlar trumpet, Jerome Richardson and Budd Johnson saxes, Billy Mure guitar, Milt Hinton bass, Vince Gambella guitar, Bob Bushness fender bass, Bobby Donaldson drums, Doug Allan and Art Marotti percussion. Recorded in New york City on July 1963 for Verve V6-8552


Time exposure for the 15th of December:
1927:

• changes / mine all mine = california ramblers
• my baby / oriental man = chicago footwarmers
• kiss and make up = jack crawford o

1937:

• georgia on my mind = peggy dade-fats waller
• on the sunny side of the street = fats waller rhythm
• bye bye baby blues / mistreater, you're going to be sorry = blind boy fuller-sonny terry
• please don't stop him = memphis minnie

1947:

• prelude to a kiss / you go to my head = joe mooney quartet
• oscar's boogie = oscar peterson trio

1967:

• bedouin / ground hog / mississippi dip / new girl / new time shuffle / ready when you are c.b. / straight up and downtaste of honey / time after time = duke pearson big band

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
jimmy smith/any number can do (lp) = gil mellé/the complete blue note fifties sessions (2) = madlib/shades of blue: madlib invades blue note = rob agerbeek/full house

Nederlands ( To the English translation )
Vandaag in mijn dagelijkse Keep Swinging web log één van die zeldzame juweeltjes uit de jazzgeschiedenis; een nu bijna vergeten muzikant: Gil Mellé, saxofonist. Geboren op de laatste dag van 1931 in Jersey City, New Jersey(Verenigde Staten). Hij werd in zijn jeugd vooral bekend als kunstenaar in een primitieve moderne stijl. Toen hij 16 jaar oud was ging hij saxofoon spelen ( zowel de tenor als de baritonsax) in clubs in New York City. Hij was gefascineerd door de muziek van Thelonious Monk en had een heleboel platen van Duke Ellington. Bij één van die schnabbels zat Alfred Lion in de zaal, die aanbood met hem een plaat te maken voor Blue Note. Dat werd Blue Note BEP 203. Deze eerste 25cm LP werd opgenomen in 1952 en januari 1953 en bevatte, naast Gil Mellé op tenorsax ook musici als Eddie Bert op tenorsax en Tal Farlow op gitaar. Gil Mellé maakte uiteindelijk vier van deze 25 cm LPs voor Blue Note, die alle heruitgebracht werden op een 2CD getiteld The Complete Blue Note Fifties Sessions. Op de derde en vierde 25-cm LP, halverwege de jaren vijftig opgenomen, speelt Gil Mellé voornamelijk baritonsaxofoon, en in die rol hoor ik hem het liefst.

Gil Mellé was ook grafisch artiest en maakte ook, dankzij zijn kennismaking met Alfred Lion, hoezen voor Blue Note. Bedenk dat in die tijd het bedrukken van hoezen nog niet zo'n algemeen gebruik was. De hoezen van de 78-toeren platen waren meestal saai en Blue Note nam het voortouw bij de eerste 25cm LPs. Dat geldt ook voor het verspreiden van flyers en het adverteren in bladen als Down Beat. Gil Mellé werd, samen met John Hermansader en Paul Bacon de eerste ontwerpers voor Blue Note. De meeste lezers zullen wel weten dat Alfred Lion's compagnon Frank Wolff een getallenteerde fotograaf was, wiens foto's vaak gebruikt werden op de hoezen. Ik heb in het boek The Cover Art Of Blue Note Records - The Collection samengesteld door Graham Marsh and Glyn Callingham gezocht naar voorbeelden van hoesontwerpen door Gil Mellé, maar alleen werk van de, sinds het eind van jaren vijftig, zo voor Blue Note kenmerkende grafisch ontwerper Reid Miles gevonden. Misschien ontwierp Gil Mellé wel onderstaande hoes? Wie kan me helpen? Gill Mellé heeft trouwens ook Rudy van Gelder geintroduceerd bij Blue Note als geluidstechnicus en de meesten zullen wel weten dat Rudy Van Gelder een hele goede keus geweest is. Nog steeds is Rudy van Gelder actief bij Blue Note in bijvoorbeeld het produceren van heruitgaven voor de Blue Note Rudy Van Gelder Remastered - Rudy Van Gelder Edition - Connoisseur cd serie )

Gil Mellé maakte ook nog een paar platen voor Prestige in de jaren zestig, die de moeite waard zijn om te pakken te krijgen. Halverwege de jaren zestig verhuisde hij naar de westkust, waar hij terecht kwam in de filmindustrie. Hij is bijvoorbeeld verantwoordeliijk voor de muziek achter TV series als Colombo met Peter Falk. Luister maar eens naar een fragment van deze series.

Hij richtte daar de groep The Jazz Electronauts op, die voornamelijk moderne electronische muziek gaan spelen. Deze muziek, is, wat mij betreft, niet te vergelijken met zijn Blue Note nalatenschap en gebruikt als begeleidingsmuziek bij een diapresentatie met daarin zijn schilderijen en tekeningen. ( Helaas ontbreken de LP hoezen)

Gil Mellé overleed drie jaar geleden en verdient mijns inziens meer erkenning voor zijn vroege Blue Note en Prestige opnamen.

AT RANDOM:
Theme From "Any Number Can Win" - Jimmy Smith and his Orchestra: Jimmy Smith Hammond orgel, Kenny Burrell gitaar, Joe Newman en James Sedlar trompet, Jerome Richardson en Budd Johnson sax, Billy Mure gitaar, Milt Hinton bas, Vince Gambella gitaar, Bob Bushness fenderbas, Bobby Donaldson slagwerk, Doug Allan en Art Marotti percussie. Opgenomen in New York City juli 1963 voor Verve V6-8552


Tijdopname voor 15 december:
1927:

• changes / mine all mine = california ramblers
• my baby / oriental man = chicago footwarmers
• kiss and make up = jack crawford o

1937:

• georgia on my mind = peggy dade-fats waller
• on the sunny side of the street = fats waller rhythm
• bye bye baby blues / mistreater, you're going to be sorry = blind boy fuller-sonny terry
• please don't stop him = memphis minnie

1947:

• prelude to a kiss / you go to my head = joe mooney quartet
• oscar's boogie = oscar peterson trio

1967:

• bedouin / ground hog / mississippi dip / new girl / new time shuffle / ready when you are c.b. / straight up and downtaste of honey / time after time = duke pearson big band

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
jimmy smith/any number can do (lp) = gil mellé/the complete blue note fifties sessions (2) = madlib/shades of blue: madlib invades blue note = rob agerbeek/full house

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Jazz versus hit parade

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Yesterday I played myself in the car a 2CD record titled Blue Note Trip. It is a compilation of Blue Note recordings, subtitled Saturday Night - Sunday Morning - Maestro Mixin' The Most Fabulous Blue Note Tunes. This record is one of a series of, I guess four, 2CDs with old and new jazz tunes reissued and mixed by a well known DJ ( = deejay or disc jockey) with the"artist" name Maestro.

Well, a disc jockey was, when I was a teenager, someone who played records during dance evenings when a live band was too expensive. Nowadays DeeJays are professional artists, who have the skills to play the music in a way that it becomes a new dance experience for the young people. DeeJays are very popular in dance halls nowadays and the music they mix is normally popular music.
Maestro discovered a gap in the market by mixing various jazz styles up to one continious stream of jazzy dance beats. It is remarkable to learn that he uses music of Donald Byrd , Buddy Rich and Jimmy McGriff beside track played by more popular artists, like St. Germain, EDC or Nancy Wilson, who play a kind of popular lounge music. A fact is, that a lot of people feel happy with this music and want to have a copy of it on their CD player, MP3-player or iPod: it makes jazz into popular music - pop music.

Yesterday we were discussing why some pure jazz albums, which contain great music, never will become a hit, while others, sometimes recorded more then fifty years ago, still have high sales figures. Think about the Miles Davis album Kind of Blue, recorded in March and April 1959, which has been reissued countless times. Or the Ascenseur pour l'échafaud sound track, also made by Miles, I discussed a few days ago. Or what about Ella and Louis and Ella and Louis Again .... Jazz or popular music? That's the question !!

What about the Kölner concerts of Keith Jarrett? I discussed one of these records in a previous blog. This music isn't very accessible, like the music of Bill Evans and Brad Mehldau, but it seems that it still sells very well. Keith Jarrett says in a recent interview in Der Spiegel, titled Ich habe das Klavier gehasst, (I hated the piano) that he is surprised to learn that vocalists like Katie Melua, Diana Krall, Harry Connick Jr., and Norah Jones - all names with high sales figures, are promoted as jazz. I am suspicious when I learn that a jazz tune is a hit. Is that because of the sexy looking vocalist or thanks to a well thought-out sales promotion and a bunch of euros for promotion? It feels uncomfortable, he says, that my 1975 Köln concerts are still a hit. I wonder why?

What's the secret of Nina Simone's success of My Baby Just Cares For Me late 1970s?

Pure jazz musicians, who love to make their own music, without giving way to popular effects ( Roy Hargrove With Strings... ), without that certain magic, that calls people to buy the music, without a bunch of euros for promotion .... will always have to dream of success.

We were discussing the last album of Peter Beets, New Groove. It contains more then one hour of great music, music on a high level, a must-have for all serious jazz lovers, but it will never reach the hit-parade - the list of best selling records in popular music. Thanks to this album this year I play for 150-200 people a night - last year I was happy with half that number, Peter said recently in an interview.

I'm anxious to read the Critics'Poll - De beste 100 cd's uit jazz, soul, blues en world ( = The Critics' Poll - The best 100 albums in jazz, soul, blues and world music) as published in the latest Jazzism magazine ( Winter 2007 ). I'll tell you about it in one of my previous blogs.

AT RANDOM:
Gavotte aus der "Französuschen Suite"- Raymont Giuot Quartette (featuring Raymond Guyot flute, Michel Hasusser vibes, Guy Pedersen bass, Daniel Humaie Jazz. Recorded 1971 for the album I Like Johann Sebastian ( Ariola 74563 )


Time exposure for the 7th of December:
1927:

• memphis blues / waiting for katie = ben pollack o
• for my baby = ted wallace o

1937:

• paramount stomp / swingin' with django = quintette du hot club de france

1947:

• cigareets, whuskey & wild women = red ingle natural 7

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
raymond guiot quartette/i like johann sebastian (lp) = blue note trip/saturday night-sunday morning (2) = sweet hollywaiians/hula girl = thelonious monk quartet/live at monterey jazz festival, 1963 (2) = dutch palladium o/rhythm is our business = canhoto da paraiba/tv program ensaio = miles davis/kind of blue = troublemakers/express way=gerry mulligan-lionel hampton/gerry meets hamp = rein de graaff/confirmation

Nederlands ( To the English translation )

Gisteren speelde ik in de auto de dubbel-CD getiteld Blue Note Trip. Het is een verzamel-CD met Blue Note opnamen. De volledige titel bevat ook nog: Saturday Night - Sunday Morning - Maestro Mixin' The Most Fabulous Blue Note Tunes. ( Zaterdagavond -zondagmorgen: Maestro mixt de mooiste Blue Note nummers ) Deze plaat is één in een serie van vier, geloof ik, vier dubbel-CDs waarin oude en nieuwe Blue Note opnamen gemixt zijn door een bekende DJ ( = deejay of disc jockey) met de artiestennaam Maestro.

Toen ik nog tiener was, was een disc jockey iemand, die platen draaide op een feestavond als een band te duur was om te laten komen. Tegenwoordig ligt dat iets anders: een deejay is een professioneel artiest, die de vaardigheid bezit om platen zodanig af te spelen, dat er voor de luisteraars , sorry dansers, één bijna onafgebroken dansritme ontstaat. Tegenwoordig zijn deejay's erg populair bij de jeugd. Maestro ontdekte een gat-in-de-markt door verschillende jazzstijlen met elkaar te mengen. Het is natuurlijk geweldig om te ontdekken dat op zo'n plaat de "oude" nummers van Donald Byrd , Buddy Rich en Jimmy McGriff broederlijk naast bands van razend populaire artiesten als St. Germain, EDC of Nancy Wilson staan; alle groepen, die een soort van populaire lounge muziek maken. Jazz? Feit is dat hij met deze muziek een heleboel mensen bereikt, waaraan deze muziek anders voorbij gegaan zou zijn. Al deze mensen willen deze mixen graag op hun CD -, MP3 speler of iPod horen. Jazz als populaire muziek. Kassa !!.

Gisteren discuseerde ik over de vraag of echte pure jazz, CDs met echte schitterende jazzmuziek, eigenlijk wel ooit echte hits zullen worden. Feit is dat er CDs zijn, vaak met muziek die al vijftig jaar geleden opgenomen is, die nog steeds goed verkopen. Denk eens aan de Miles Davis plaat Kind of Blue, opgenomen in maart en april 1959 en die al heel wat keren heruitgegeven is. Of van dezelfde artiest de opnamen voor de film Ascenseur pour l'échafaud, waar ik deze week over schreef. Of wat te denken van CDs als: Ella and Louis en Ella and Louis Again .... Pop- of jazzmuziek. That's the question.

Maar hoe moeten we ons platen als Keith Jarrett's Kölner concerts voorstellen Net als de muziek van Bill Evans en Brad Mehldau zeker geen kost voor het grote publiek. Toch verkoopt het schijnbaar nog prima. Keith Jarrett zei onlangs in een interview in Der Spiegel, getiteld Ich habe das Klavier gehasst, (= Ik heb de piano gehaat) dat hij verbaasd is te ontdekken dat zangers en zangeressen als Katie Melua, Diana Krall, Harry Connick Jr., en Norah Jones - allemaal namen die garant staan voor hoge verkoopcijfers in de hitparade, jazzmusici genoemd worden. Ik word altijd erg achterdochtig, zegt hij, als ik ontdek dat een jazznummer een hit wordt. Waarom wordt het een hit? Is dat vanwege de smakelijk ogende zangeres, of vanwege een doordachte verkoopstrategie en een grote zak met geld voor promotie? Ik voel me ongelukkig met het succes van mijn Köln concerts, zegt Keith Jarrett. Waarom zijn die dertig jaar oude opnamen nog steeds zo populair?

Nina Simone is zo'n voorbeeld uit de jaren zeventig. Waarom werd haar My Baby Just Cares For Me ineens een hit?

Echte jazzmusici, die met plezier hun eigen muziek maken, zonder toe te geven aan de smaak van het grote publiek ( gooi er maar een bos strijkers in en jazz wordt ineens acceptabel bij het grote publiek: denk aan Roy Hargrove With Strings: Moment to Moment), zonder dat ze een uitstraling hebben, waardoor iedereen ineens je plaat wil hebben, of zonder dat ze over een zak promotiegeld beschikken...... weten dat het grote succes voor hen niet weggelegd is. Geen kassa dus .....

Zo hadden we als voorbeeld de nieuwe plaat van Peter Beets - New Groove. Meer dan een uur jazz op hoog niveau - een mokokè-plaat zoals ze in Zeeland zeggen, een plaat die je als serieuze jazzliefhebber niet kan laten liggen. Toch zal hij nooit de hitparade binnenkomen. Dankzij mijn nieuwe album speel ik nu voor 150-200 mensen, relativeert Peter Beets in een interview, in zaaltjes waar ik vroeger 60 tot 70 man voor me had. Dat is mijn succes.

Ik ben nieuwsgierig naar de nieuwe Critics' Poll - De beste 100 cd's uit jazz, soul, blues en world, die deze maand in de nieuwe Jazzism staat. ( Winter 2007 ). Uiteraard hou ik jullie op de hoogte.

AT RANDOM:
Gavotte aus der "Französuschen Suite"- Raymont Giuot Quartette (met Raymond Guyot fluit, Michel Hasusser vibrafoon, Guy Pedersen bas, Daniel Humair slagwerk.

Opgenomen 1971 voor het album I Like Johann Sebastian ( Ariola 74563 ) (Over Jazz en poulaire muziek gesproken !! )


Tijdopname voor 7 december:
1927:

• memphis blues / waiting for katie = ben pollack o
• for my baby = ted wallace o

1937:

• paramount stomp / swingin' with django = quintette du hot club de france

1947:

• cigareets, whuskey & wild women = red ingle natural 7

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
raymond guiot quartette/i like johann sebastian (lp) = blue note trip/saturday night-sunday morning (2) = sweet hollywaiians/hula girl = thelonious monk quartet/live at monterey jazz festival, 1963 (2) = dutch palladium o/rhythm is our business = canhoto da paraiba/tv program ensaio = miles davis/kind of blue = troublemakers/express way = gerry mulligan-lionel hampton/gerry meets hamp = rein de graaff/confirmation
Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium