Les Liaisons Dangereuses

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Some months ago I bought myself in Copenhagen ( in Jazzklubben, a record shop at the Gothersgade) the Les Liaisons dangereuses soundtrack with Art Blakey´s Jazz Messengers avec Barney Wilen ( = with Barney Wilen).This film was released in 1960 and directed by Roger Vadim, starring Jeanne Moreau, Gerard Phillipe and Annette Vadim. Well - I'm not really interesting in the film ( a bit - I'll explain later .... ), but I'm anxious to learn more about the sound track. This album with the Bande Originale Integrale de Art Blakey's Jazz Messengers is, as Ilearned, not the complete sound track.

Shot from the film with Kenny Clarke, drums and Kenny Dorham on trumpet.

I learned that it was intented to ask Thelonious Monk to do the soundtrack while on tour in Paris, but, unfortunally that tour was cancelled so Marcel Romano, who ws responsable for the soundtrack had to go to New York with the scripts and a list with the exact timings for each scene. Thelonious Monk recorded with his quintet, featuring Charlie Rouse and Barney Wilen on tenor saxophones, Sam Jones on bass and Art Taylor on drums. They recorded part of the sound track at the Nola studios in New York around the 27th of July 1959. This session was used in the film, but it seems that it was never released on CD.

Shot from the studio: Lee Morgan, Art Blakey, the producer and (prob) Duke Jordan or Bobby Timmons.

I found a short compilation of some shots and you can see a fragment of Miguel's Party with Blakey's music and others with Thelonious Monk's.

Art Blakey played with his Messengers the music from the so-called party-scenes at Miguel's used in the film on the 28th and 29th of July 1959. The musicians recorded tunes, like No Problem, Prelude in Blue, Valmontana, Miguel's Party, Weehawken Mad Pad and No Hay Problema which can be labeled as a latin version of No Problems.
Shot from the studio with in front Barney Wilen.

In the film this group was called The Afro Cuban Boys. The musicians that made the music were Art Blakey on drums of course, Lee Morgan on trumpet, Barney Wilen on soprano and tenor saxophone ( he was also on the Monk sound track recordings), Duke Jordan and Bobbby Timmons at the piano, Jimmy Merritt bass, John Rodrigez on bongos and Tommy Lopez and William Rodriguez on congas. Barney Wilen, the liner notes read, had played at Newport with Toshiko Akiyoshi and Roy Haynes. Although I have searched on internet I haven't found scenes from this so-called Miguel's party in which this music was used. And that's a pity, because I love to see it ..... because, it is remarkable, that on the film set some other musicians were "playing": Kenny Dorham was on the film the trumpet player, but the sound was made by ..... Lee Morgan. Kenny Clarke plays the drummer man, while on the sound track Art Blakey makes "the noise for the talkies". Both Barney Wilen and Duke Jordan were on the film too, and that's why I love to see fragments of that scenes.
Can someone help me?

Hans Koert - keepswinging@live.nl



THELONIOUS MONK:

Thelonious Monk Quartet: Thelonious Monk piano - Ahmed Abdul-Malik bass - Roy Haynes dm: Blue Monk = Coming On The Hudson = Epistrophy = Evidence = Light blue = Rhythm-a-ning. Recorded live at The Five Spot Café in New york City on the 7th of August 1958, today fifty years ago, and released on Thelonious in Action ( RLP12-262)

Other tunes recorded on this day were released on Misterioso (RLP 12-279)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Een paar maanden geleden kocht ik bij Jazzklubben aan de Gothersgade in Kopenhagen in de CD Les Liaisons dangereuses soundtrack met Art Blakey´s Jazz Messengers avec Barney Wilen ( = met Barney Wilen). Deze film ging in premiere in 1960 en was geregiseerd door Roger Vadim, met als hoofdrolspelers Jeanne Moreau, Gerard Phillipe en Annette Vadim. Nu ben ik niet echt in de film geintereseerd ( of eigenlijk toch wel; daarover later ...) maar meer in de soundtrack. Deze plaat namelijk met the Bande Originale Integrale de Art Blakey's Jazz Messengers is, ontdekte ik, niet de hele soundtrack.

Shot uit de film met Kenny Clarke op slagwerk en Kenny Dorham op trompet.

Het was de bedoeling dat Thelonious Monk de soundtrack zou opnemen tijdens zijn tour door Europa in Parijs, maar deze serie concerten ging niet door. Marcel Romano, die verantwoordelijk was voor de muziek bij de film, reisde toen naar New York, met een script vol nauwkeurige aanwijzingen en informatie over de lengte van de sets. Hij nam de muziek op met Thelonious Monk en zijn Quintet met daarin Charlie Rouse en Barney Wilen op tenorsax, Sam Jones op bas en Art Taylor op slagwerk. Ze namen een deel van de soundtrack voor de film op in de Nola studios in New York rond de 27ste juli 1959. Deze opnamen zijn gebruikt in de film, maar schijnen nooit heruitgebracht op CD.

Shot uit de studio: met Lee Morgan, Art Blakey, de producer en (waarschijnlijk) Duke jordan of Bobby Timmons.

Ik vond een korte compilatie met drie fragmenten uit de film, waarbij je een fragment van Miguel's Party ziet met Blakey's muziek en een ander fragment met de muziek van Thelonious Monk.

Art Blakey speelde met zijn Messengers, de muziek voor de zgn. party-scene bij Miguel's gebruikt in de film. De musici namen nummers op als No Problem, Prelude in Blue, Valmontana, Miguel's Party, Weehawken Mad Pad en No Hay Problema, dat je als een Latijns-Amerikaansee versie van No Problems kunt beschouwen.

Shot uit de studio met op de voorgrond Barney Wilen.

In de film worden ze The Afro Cuban Boys genoemd. De musici die de muziek maakten waren Art Blakey op slagwerk uiteraard, Lee Morgan op trompet, Barney Wilen op sopraan- en tenorsax ( hij speelde ook mee op de Monk soundtrack), Duke Jordan en Bobbby Timons aan de piano, Jimmy Merritt bas, John Rodrigez on bongo en Tommy Lopez en William Rodriguez op conga's. Barney Wilen, volgens de bijgevoegde informatie, had op het Newportfestival gespeeld met Toshiko Akiyoshi en Roy Haynes. Hoewel ik zorgvuldig op het internet heb gezocht, kon ik geen bewegende beelden van deze zgn. Miguel's Party vinden, waarin deze muziek te horen is. En waarom wil ik dat zo graag ook zien? Omdat niet de bovengenoemde musici op de film "spelen", maar op trompet Kenny Dorham, die de muziek van ...... Lee Morgan playbacked en Kenny Clarke die "speelt" achter de drums van Art Blakey. Zowel Barney Wilen als Duke Jordan waren op de film te zien ....... en daarom wil ik graag dat fragment eens bekijken. Wie kan me helpen?

Hans Koert - keepswinging@live.nl


THELONIOUS MONK:

Thelonious Monk Quartet: Thelonious Monk piano - Ahmed Abdul-Malik bas - Roy Haynes slagwerk: Blue Monk = Coming On The Hudson = Epistrophy = Evidence = Light Blue = Rhythm-a-ning. Opgenomen live in de Five Spot Café in New York City op 7 augustus 1958, vandaag dus vijftig jaar geleden en uitgebracht op de LP Thelonious in Action ( RLP12-262)

Andere nummers, die dag opgenomen zijn uitgebracht op Misterioso (RLP 12-279)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Barney Wilen

( Naar de Nederlandse vertaling.)
On the 13th an 14th of February 1958, 50 years ago, Barney Wilen, the famous French tenor saxophone player recorded with an all American rhythm section, a great album titled Barney Wilen - Jazz sur Seine.


Barney Wilen was a young talented French tenor saxophone player whose star rose from the mid 50s onwards in the Parisian jazz scene. He wa born in Nice (France) March 1937 and passed away in May 1996 in the same city. His father was an American and his mother French; he grew up in the US, as his parents moved to the States due to the war. They returned to France in 1947 and in the mid 1950s he astonished the French jazz scene with his performances on the tenor. He recorded with American musicians like Roy Haynes and John Lewis. He often played at the Club St. Germain in the Rue St. Benoit in Paris, a famous jazz club directed by artistic director of the club, Marcel Romano. I found a film fragment where Barney Wilen and Marcel Romano are interviewed by Sim Copains before Barney Wilen plays No Problems with a band featuring Clark Terry, Bud Powell, Pierre Michelot and Kenny Clarke. (1959)

In the St. Germain cellar he played with local artists, like René Urtreger , Martial Solal and Jean-Louis Valle, but also with Americans that were visiting Europe. Known is his recording session for the film L'Ascenseur Pour L'Echafaud with Miles Davis. In February 1958 Milt Jackson, Percy Heath and Kenny Clarke were in Paris and made this album, Jazz sur Seine. The 12 tracks are, almost all, tunes composed or related to Django Reinhardt ( Swing '39, Nuages) and Charles Trenet.

Raymond Fol remembers in the liner notes of the original record how Barney played records as a preparation for the recording session: La veille, Barney vint chez moi pour 'ecouter ceux des vieux 78 tours de Django et de Trenet, que nous avions sélectionnés, etpendant qu'il relevait les mélodies exactes, je préparais pour Milt et Percy les harmonies et les basses qu'ils auraient à interpréter. ( = The day before, Barney came over to my house to listen to the old 78s of Django and Trenent, we'd chosen, and while he was picking up the exact melodies, I prepared the harmonies and bass parts for Milt and Percy to play.). The Barney Wilen Quartet featured Barney Wilen on tenor saxophone, Milt Jackson at the ....... piano ( no, not the vibes !!), Percy Heath on bass and Kenny Clarke on drums. It's a surprise to learn that Milt Jackson is playing the piano and not the vibes, his regular instrument. If you listen to the solos Milt plays, you can learn that he plays his solos as if he was standing behind his vibes, with two malets in his hands; he makes his solos with two fingers only. You can hear these solos on tunes like B.B.B. ( which actually means: Bag's Barney Blues ( Bag is the nickname of Milt Jackson), on Minor Swing and on Monk's Epistrophy.

The originally LP recording is now a collector's item, but thanks to Gitanes, this CD was reissued in the extensive Jazz in Paris series ( Gitanes 548 317 )
I found a film fragment of a performance of Barney Wilen at the Cannes Film Festival, the 10th of July 1958 in a performance titled Battle Of The Tenors. They play the tune Indiana and you can recognize Coleman Hawkins, Don Byas, Stan Getz, Guy Lafitte and Barney Wilen; all great tenor sax players.

AT RANDOM:
Witchcraft - DONALD BYRD Sextet: Donald Byrd trumpet, Charlie Rouse tenor sax, Pepper Adams baritone sax, Walter Davis jr. piano, Sam Jones bass and Art Taylor drums. Recorded in Hackensack NJ on the 31st of May 1959 for Blue Note.

Time exposure for the 13th of February:
1928:

• papa long blues / peaches in the springtime = memphis jug band
• washington and lee swing = blue steele o
• from monday on = paul whiteman o

1958:

• b.b.b. "bag's barney blues" / epistrophy / j' ai ta main / john's groove / ménilmontant / nuages / que reste-t-il de nos amours? /route enchantée / swingin' parisian rhythm / vamp / minor swing / swing 39 = barney wilen quartet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST

donald byrd/byrd in hand = barney wilen/jazz sur seine = pete fountain/do you know what it means to miss new orleans (2) = james rushing/the jazz odyssey of james rushing esq = jazz on cd/no. v

Retrospect
Lee Morgan - City Lights The Baker Boys directed by Robert Kers

Nederlands ( To the English translation )

Op 13 en 14 februari 1958, 50 jaar geleden, maakte, Barney Wilen, een Franse tenor saxofonist met een geheel Amerikaans kwartet, een mooie album getiteld: Barney Wilen - Jazz sur Seine.

Barney Wilen was een jonge getalenteerde Franse tenorsaxofonist, wiens ster midden jaren vijftig in Frankrijk rijzende was. Hij is geboren en overleden te Nice (Frankrijk) ( maart 1937 - mei 1996). Zijn vader was Amerikaan en zijn moeder een Francaise; hij bracht zijn jeugd door in de VS, waarheen zijn ouders verhuisden t.g.v. het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Ze kwamen terug naar Frankrijk in 1947 en midden jaren vijftig verbaasde Barney de Franse jazzscene met zijn buitengewoon knappe tenorspel. Hij nam platen op met Amerikaanse musici als Roy Haynes en John Lewis, en speelde vaak in de Club St. Germain in de Rue St. Benoit in Paris, een beroemde jazzkelder, gedreven door artistiek directeur Marcel Romano. Ik vond een filmfragment uit die tijd waarin Barney Wilen en Marcel Romano geinterviewd worden door Sim Copains voordat Barney Wilen het stuk No Problems speelt met een band vol louter grootheden: Clark Terry, Bud Powell, Pierre Michelot en Kenny Clarke ( Club St. Germain - 1959)

In de St. Germain club speelde hij met plaatselijke artiesten, zoals René Urtreger, Martial Solal en Jean-Louis Valle, maar ook met Amerikanen op bezoek in Europa. Bekend zijn de plaatopnamen met Miles Davis voor de film L'Ascenseur Pour L'Echafaud. In februari 1958 waren Milt Jackson, Percy Heath en Kenny Clarke in Parijs en maakten ze het album, Jazz sur Seine. De 12 nummers zijn bijna alle composities van Django Reinhardt ( zoals Swing '39 en Nuages) en Charles Trenet.

Raymond Fol herinnert zich op de hoes van de originele plaat, hoe Barney Wilen zich op deze plaat voorbereidde: La veille, Barney vint chez moi pour 'ecouter ceux des vieux 78 tours de Django et de Trenet, que nous avions sélectionnés, etpendant qu'il relevait les mélodies exactes, je préparais pour Milt et Percy les harmonies et les basses qu'ils auraient à interpréter. ( = De dag voor de opnamen kwam Barney Wilen bij mij thuis om te luisteren naar een stapel 78-toeren platen van Django en Trenet, die we uitgezocht hadden. En terwijl hij grip op de melodieën probeerde te krijgen, noteerde ik de harmonieën en de baspartijen voor Milt en Percy.). Het Barney Wilen Quartet bestond uit Barney Wilen op tenorsax, Milt Jackson achter de ....... piano ( nee niet achter de vibrafoon), Percy Heath op bas en Kenny Clarke op slagwerk. Verrassend om te ontdekken dat Milt Jackson piano speelt en geen vibrafoon, zijn normale instrument. Als je naar de solo's luistert hoor je hoe hij piano speelt alsof hij de malets, de stokken voor de vibrafoon, in zijn handen heeft: gewoon dus met twee vingers ( maar wel razend knap). Luister maar eens naar B.B.B. ( staat voor Bag's Barney Blues ( Bag is de bijnaam voor Milt Jackson), naar Minor Swing en op Monk's compositie Epistrophy.

De originele LP is nu een verzamelaarsobject, maar dankzij Gitanes, is de plaat op CD heruitgebracht in de uitgebreide serie Jazz in Paris ( Gitanes 548 317 )
Ik vond een filmfragment van een optreden van Barney Wilen tijdens het Cannes Film Festival, waar op 10 juli 1958 een optreden plaats vond getiteld Battle Of The Tenors. De vijf tenoristen spelen het nummer Indiana en je zult herkennen Coleman Hawkins, Don Byas, Stan Getz, Guy Lafitte en Barney Wilen; allen grote namen op de tenorsax.

AT RANDOM:
Witchcraft - DONALD BYRD Sextet: Donald Byrd trompet, Charlie Rouse tenorsax, Pepper Adams baritonsax, Walter Davis jr. piano, Sam Jones bas en Art Taylor slagwerk. Opgenomen in Hackensack NJ op 31 mei 1959 voor Blue Note

Tijdopname voor 13 february:
1928:

• papa long blues / peaches in the springtime = memphis jug band
• washington and lee swing = blue steele o
• from monday on = paul whiteman o

1958:

• b.b.b. "bag's barney blues" / epistrophy / j' ai ta main / john's groove / ménilmontant / nuages / que reste-t-il de nos amours? /route enchantée / swingin' parisian rhythm / vamp / minor swing / swing 39 = barney wilen quartet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl
SPEELLIJST
donald byrd/byrd in hand = barney wilen/jazz sur seine = pete fountain/do you know what it means to miss new orleans (2) = james rushing/the jazz odyssey of james rushing esq = jazz on cd/no. v

Retrospect
Lee Morgan - City Lights The Baker Boys directed by Robert Kers

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Miles Davis in Amsterdam

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Fifty years ago, on the 4th and 5th of December 1957, Miles Davis recorded the sound track for the film Ascenseur pour L'échafaud. - some days later, on the 8th of December 1957, he played at the Concertgebouw in Amsterdam.

Miles Davis in Amsterdam (8th of December)( foto Ed van der Elsken)

In October 1957 Miles Davis had started a new quintet in New York featuring Cannonball Adderley (as John Coltrane couldn't join) and they made their debut in a tour labeled as the Jazz for Moderns. This group contained Miles Davis on trumpet, Julian Cannonball Adderley on alto saxophone, Tommy Flanagan on piano, Paul Chambers bass and Philly Joe Jones drums. The final concert was at Carnegie Hall, New York early October together with some more great names, including George Shearing, Gerry Mulligan and Chico Hamilton. Miles Davis performed with his group in four numbers. When the tour had finished Miles left for Europe.

As I told in a previous blog last week, one of the major events was the making of the soundtrack for the film Ascenseur pour L'échafaud. During this short trip to Europe, Miles also played some concerts, like a week in Club St. Germain, and two more in Paris at The Olympia Theatre and the Salle Gaveau, one concert in Brussels, in Amsterdam and Stuttgart. The concert scedulded in The Concertgebouw in Amsterdam on the 8th of December, now 50 years ago, at 20.00 hrs. with his quintet, featured Miles Davis on trumpet, Barney Wilen on tenor saxophone, René Urtreger at the piano, Pierre Michelot on bass and Kenny Clarke drums. This concert has been recorded, but never released on CD as far as I know. During the first set the quintet played: Woody'n You, Bags Groove, What's New, But Not For Me and Night in Tunesia. The second set opened with Four, then Walking, Well You Needn't, Round Midnight and Lady Bird. A great concert with Miles as the star, in my opinion. His accompanists, René Urtreger at the piano, a young Barney Wilen on tenor sax played very well, and although Miles was the "star", they accompanied Miles in a great way. There are some rumours, that Miles wasn't so happy with these men, as he had said to Barney Wilen, while on stage, between some solos: Man, why don't you stop playing these awful notes. It is a fact that Miles wasn't always understand by his critics in Europe, especially in Paris. I told about some troubles in a previous blog as Miles didn't announce the tunes, but just played one tune after the other, like he did at the Amsterdam concert. When Miles cuts short the applausse and moves efficiently from number to number, it's not from contempt of the public, André Hodeir wrote. He wants to keep the concentration both for the public and the musicians. Another incident happened at his first show at The Olympia Theatre, where Miles didn't appear in time at the theatre. His quintet had started without Miles. They played Walkin' and it sounded fine, but no Miles Davis. Barney took a tenor solo, and as he was finishing, backing away from the microphone, Miles appeared from the wings and arrived at the mike without breaking stride, just in time to start playing - an impressive entrance.

Yesterday I enjoyed this Amsterdam concert and it sounded great to me. Isn't it remarkable that it seems that jazz music has no best-before-date !!

AT RANDOM:
Bookie Blues - Count Basie Jam ( Count Basie piano, Vic Dickenson and Al Grey trombone, Roy Eldridge trumpet, Benny Carter alto saxophone, Zoot Sims tenor saxophone, Ray Brown bass, Jimmie Smith drums. Recorded in Montreux the 14th of July 1977 on Count Basie Jam - OJCCD-379 ( Pablo Live)


Time exposure for the 8th of December:
1927:

• 's wonderful = victor arden-phil ohman and their orchestras
• sugar / china boy = mckenzy-condon chicagoans
• rain = sam lanin o

1947:

• guest in a nest / money is honey / sophisticated swing / your red wagon = count basie o

1957:

• eastern incident / little sonny / minor meeting (1st version) = sonny clark quintet
• bag's groove / but not for me / four / lady bird / night in tunesia / round midnight / walkin' / well you needn't / what's new / woody 'n' you = miles davis quintet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl


PLAYLIST
count basie/count basie jam - 1977 = serge chaloff/the complete serge chaloff sessions-disc one = miles davis quintet/amsterdam 8 december 1957

Nederlands ( To the English translation )

Vijftig jaar geleden, op 4 en 5 december 1957, maakte Miles Davis in Parijs de opnamen voor de film Ascenseur pour L'échafaud; een paar dagen later, op 8 december, speelde hij in het Concertgebouw in Amsterdam.

Miles Davis op 8 december 1957 in Amsterdam ( foto Ed van der Elsken)

In oktober 1957 had Miles Davis een nieuw kwintet opgericht, met daarin Cannonball Adderley, omdat John Coltrane niet beschikbaar was. Ze maakten hun debuut tijdens een serie concerten, die als Jazz for Moderns op de affiches kwam. Dit schitterende kwintet bestond uit Miles Davis op trompet, Julian Cannonball Adderley op altsax, Tommy Flanagan op piano, Paul Chambers aan de bas en Philly Joe Jones op slagwerk. Het slotconcert vond plaats in Carnegie Hall begin oktober samen met een aantal andere groepen, waaronder die van George Shearing, Gerry Mulligan en Chico Hamilton. Miles Davis speelde met zijn quintet vier nummers. Na het concert vertrok Miles alleen naar Europa. Hij was als gast uitgenodigd voor een aantal concerten in Parijs en een korte tournee langs een paar Europese steden, waaronder Amsterdam. Zoals ik al uitgebreid in een eerdere bijdrage memoreerde, is het maken van de soundtrack voor de film Ascenseur pour L'échafaud één van de hoogtepunten van deze korte tour. Miles Davis speelde een week lang in de Club St. Germain en trad verder op in het Olympia Theatre en het Salle Gaveau, alle in Paris; verder speelde hij nog in Brussel, Amsterdam en Stuttgart. Het concert in het Concertgebouw in Amsterdam vond plaats op 8 december 1957, nu 50 jaar geleden, om acht uur 's avonds, met een kwintet dat bijna helemaal bestond uit Europese begeleiders. Op het podium stonden Miles Davis op trompet, Barney Wilen op tenorsax, René Urtreger aan de piano, Pierre Michelot op bas en Kenny Clarke op slagwerk. Gelukkig is dit concert opgenomen, maar voorzover ik weet, nooit uitgebracht op plaat. Tijdens de eerste set speelde het kwintet Woody'n You, Bags Groove, What's New, But Not For Me en Night in Tunesia; tijdens de tweede set Four, Walking, Well You Needn't, Round Midnight en Lady Bird.

Een schitterend concert met Miles natuurlijk als ster aan de top. Zijn begeleiders, René Urtreger, een nog jonge Barney Wilen op tenor en Pierre Michelot zijn ook goed op dreef. Toch gaan er geruchten dat Miles niet gelukkig was met zijn begeleiders. Zo schijnt hij op het podium, tussen twee solo's door, tegen Barney Wilen gezegd te hebben: Man, why don't you stop playing these awful notes (= Man, hou toch op met die afschuwelijke noten). Feit is dat Miles Davis door zijn houding nogal wat kritiek te verduren kreeg in Europa. Met name bij sommige Parijse critici had hij het helemaal verbruid. Ik heb in mijn eerdere blog al verteld, dat het feit dat Miles alle nummers achter elkaar doorspeelde zonder pauze of commentaar, bij hen verkeerd viel. Dat deed hij overigens in Amsterdam ook, te horen aan de bewaard gebleven opnamen. When Miles cuts short the applausse and moves efficiently from number to number, it's not from contempt of the public. (= Als Miles Davis kiest voor een korte pauze tussen twee nummers en al weer aan het volgende begint onder het applaus dan is dat niet omdat hij het publiek minacht), schreef André Hodeir, die het allemaal wel begreep, dan is dat om de concentratie bij de musici en het publiek hoog te houden. Een ander incident gebeurde tijdens zijn optreden in het Olympia Theatre, waar Miles bij de aanvang nog in geen velden of wegen te bekennen was. Het kwintet begon, zonder Miles, met Walkin' en dat klonk prima. Barney Wilen nam een solo op zijn tenorsax en toen die klaar was stapte hij achteruit bij de microfoon vandaan, terwijl op het zelfde moment Miles vanuit de coulissen het podium op stapte en precies op het juiste moment zijn solo begon. Een hele sterke opkomst, die heel veel indruk maakte.

Uiteraard heb ik gisteren het concert, opgenomen in het Concertgebouw, nog eens beluisterd en ontzettende genoten. Wat een schitterende muziek. Blijkt maar weer eens dat goede muziek geen houdbaarheidsdatum heeft.

AT RANDOM:
Bookie Blues - Count Basie Jam ( Count Basie piano, Vic Dickenson en Al Grey trombone, Roy Eldridge trompet, Benny Carter altsax, Zoot Sims tenorsax, Ray Brown bas, Jimmie Smith slagwerk. Opgenomen in Montreux op 14 juli 1977 voor Count Basie Jam - OJCCD-379 ( Pablo Live)


Tijdopname voor 8 december:
1927:

• 's wonderful = victor arden-phil ohman and their orchestras
• sugar / china boy = mckenzy-condon chicagoans
• rain = sam lanin o

1947:

• guest in a nest / money is honey / sophisticated swing / your red wagon = count basie o

1957:

• eastern incident / little sonny / minor meeting (1st version) = sonny clark quintet
• bag's groove / but not for me / four / lady bird / night in tunesia / round midnight / walkin' / well you needn't / what's new / woody 'n' you = miles davis quintet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
count basie/count basie jam - 1977 = serge chaloff/the complete serge chaloff sessions-disc one = miles davis quintet/amsterdam 8 december 1957

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium