Philip Catherine speelt de muziek van Cole Porter

Oprecht, betoverend, lyrisch!
Catherine, ein sensibler Poet des instruments (= Catherine, een dichter op zijn instrument)! (citaat: Alexander Schmitz in Jazzgitaristen)
Hans Koert

Philip Catherine plays Cole Porter (English) Philip Catherine speelt de muziek van Cole Porter (Nederlands)

Afgelopen maand verscheen het nieuwe album van de Belgische gitarist Philip Catherine op het Challenge Records label ( Philip Catherine plays Cole Porter)( Challenge Jazz CHR 70106). Het album is geheel gewijd aan de composities van Cole Porter, die bijna 50 jaar geleden overleed. Philip Catherine wordt begeleid door Karel Boehlee, one of the finest pianists I know (= Eén van de fijnste pianisten die ik ken), schrijft Hein Van de Geyn op de hoes; Philippe Aerts, die al jaren Catherine's vaste bassist is en Martijn Vink op slagwerk.



Philip Catherine (foto: Hans Koert)
Op de hoes schrijft (ex) bassist Hein Van de Geyn, die vorig jaar herfst afscheid nam van zijn bas en Nederland en nu in Scarborough, Zuid-Afrika woont, opent met een tamelijk uitgebreide biografie van Cole Porter en breekt een lans voor zijn schitterende bijdragen aan het zgn. American Songbook. Zelfs als je nooit van Cole Porter gehoord hebt ( het schijnt dat de jeugd zijn naam niet meer zo goed kent) dan kun je niet om hem heen - zelfs popsterren spelen zijn composities.


Philip Catherine plays Cole Porter (Challenge CHR70166) hoesontwerp: Marcel Van Den Broek)
Philip Catherine, oorspronkelijk geboren in Londen, oktober 1942, maar opgegroeid in Brussel, begon zijn carrière in de jaren zestig in Brussel in clubs als de Rose Noire, waar hij optrad met musici als Jack Sels en Fats Sadi en ontwikkelde hij zich in de afgelopen vijftig jaar van een sterk door Django beïnvloede gitarist tot een veelgevraagd begeleider en solist op de gitaar. Ik hou van zijn gitaarspel en zijn muziek. Eén van zijn laatste platen was het prachtige solo (!) album Guitars Two, dat hij als een duet met zichzelf speelde. Ook aan één van zijn laatste optredens in Porgy en Bess Terneuzen, ruim een jaar geleden, met pianist Bert van den Brink bewaar ik mooie herinneringen.
Philip Catherine (foto: Hans Koert)
Cole Porter wrote more then one thousand songs. ( = Cole Porter schreef meer dan 1000 nummers), informeert Hein ons, but only the less known, not yet overplayed compositions, have been selected.(= maar alleen de wat minder bekende, niet doodgespeelde titels, hebben we uitgezocht.). In 2010 when I still lived in Europe, Philip would come to my house and we would go through many of Cole Porter's songs.(= In 2010, toen ik nog in Europa woonde, heb ik samen met Philip bij mij thuis heel wat nummers van Cole Porter door onze vingers laten gaan). Er werden uiteindelijk dertien nummers uitgezocht, waarvan er elf uiteindelijk op de cd Philip Catherine plays Cole Porter terecht gekomen zijn. De bandleden: v.l.n.r.: Philip Catherine - Karel Boehlee - Philippe Aerts - Martijn Vink (foto: Jackie LePage)( bron: album Philip Catherine plays Cole Porter)
Cole Porter (1891-1964) behoort tot die selecte groep van componisten en tekstschrijvers, die het American Songbook van de 20ste eeuw gevuld hebben. Als je jazz speelt of luistert naar muziek dan kun je niet om Cole Porter heen. Hij schreef tientallen hits, die op ons trommelvlies zijn blijven kleven: I Love Paris - Night and Day - I Love You Samantha - Begin the Beguine - Too Darn Hot - What Is This Thing Called Love - Anything Goes en In the Still of the Night. Philip Catherine en Phiippe Aerts ( foto: Hans Koert)
Sommige nummers op het album zijn heel bekend, maar krijgen een verfrissend bad als Philip ze onder handen neemt. Een voorbeeld van zo'n nummer is From This Moment On of In The Still of the Night. Het nummer Let's Do It, Let's Fall in Love, dat op het album als 7de nummer is toegevoegd, is zijn eerste compositie waar hij echt succes mee had in 1928 in de musical Paris ( of zoals ze dat toen noemden: a play with songs (= Een toneelstuk met liedjes). Het slotnummer Ev'ry Time We Say Goodbye dateert uit de jaren veertig en hoorde bij de Broadwaymusical Seven Lively Arts. Alle grote namen in de jazz hebben dit stuk in handen gehad en hun uitvoeringen zijn wereldberoemd geworden: Benny Goodman, Ella Fitzgerald, Sonny Rollins, Stan Kenton, John Coltrane en dan nu, last but not least, ook Philip Catherine. Vraag me alstublieft niet naar mijn eigen voorkeuren .......... als je het album hebt beluisterd zul je begrijpen dat dat een onmogelijke opgaaf is - de elf nummers krijgen in Philip's handen alle dezelfde behandeling: oprecht, betoverend en lyrisch. Philip met zijn gitaar en, niet te vergeten Karel Boehlee aan de vleugel, maken deze plaat tot een tijdloos document - een plaat die in elke collectie hoort te zitten.
Het album Philip Catherine plays Cole Porter (Challenge CHR70166) kan besteld worden op de Challenge website.
Hans Koert
keepswinging@live.nl

Het nieuwste album van Philip Catherine bewijst mar weer eens wat een geweldig gitarist hij is .......... Eerlijk gezegd, had ik eerst wat twijfels, toen ik de titel las: .. plays Cole Porter. Oh nee, dacht ik, toch niet weer één? doelend op de tientallen platen die al verschenen zijn in de schijnbaar onuitputtelijke serie "plays/sings Cole Porter"; albums volgezongen of -gespeeld door grote namen als Frank Sinatra, Ella Fitzgerald of Dionne Warwick ( al dan niet opgeleukt met een bos strijkers). Maar die angst bleek ongegrond. Deze plaat voldoet aan geen van alle vooroordelen die ik over dit soort platen heb; geen strijkers, geen doodgespeelde overbekende melodiëen..... dit is een echte Philip Catherine gitaarplaat geworden en veel meer dan zomaar .... a tribute to. Vladimir Cosma, een bekende Oosteuropese componist zegt op de hoes: How lucky for Cole Porter to be in the golden hands of Philip Catherine! (= Wat een geluksvogel is Cole Porter, door in de gouden handen van Philip beland te zijn). Een tijdloos document! Keep Swinging houdt ervan om dit soort schitterende platen onder de aandacht te brengen. Deze plaat wordt een klassieker - geen twijfel mogelijk. Als je niets wilt missen van de Keep Swinging blog volg haar dan via Twitter (#keepswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief. ( keepswinging@live.nl )
Retrospect Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Philip Catherine plays Cole Porter

Sincerily, magic, lyricism.
Catherine, ein sensibler Poet des instruments (= Catherine, a sensible poet on his instrument)! (quote: Alexander Schmitz in Jazzgitaristen)
Hans Koert

Philip Catherine plays Cole Porter (English) Philip Catherine speelt de muziek van Cole Porter (Nederlands)

Last month the latest album by Belgian guitar player Philip Catherine has been released by Challenge Records. It is fully dedicated to the well known songwriter and composer Cole Porter, who passed away almost 50 years ago. Philip Catherine is accompanied by Karel Boehlee one of the finest pianists I know, Hein Van de Geyn writes in the liner notes; Philppe Aerts, who is Philip's regular bass player and Martijn Vink drums.


Philip Catherine (photo courtesy: Hans Koert)
Sincérité, magic, lyrisme ... Quelle chance pour Cole Porter d'être sous les doigts d'or de Philip Catherine! J'attend mon tour.(= Sincerity, magic, lyricism ... How lucky for Cole Porter to be in the golden hands of Philip Caterine! I will wait till it's my turn ) ( Vladimir Cosmac - Romanian composer - Paris, 1st of January, 2011) (quote: liner notes)
Philip Catherine plays Cole Porter (Challenge CHR70166) (sleeve design: Marcel Van Den Broek)
Philip Catherine, born in London in October 1942, started his career in the 1960s in Brussels in venues like the Rose Noire, where he performed with musicians like Jack Sels and Fats Sadi and developed during these 50 years in music as a sought after accompanist and performer. I love his music and the way he plays the guitar. One of his last records, his solo album Guitars Two , has been reviewed here and I joined several concerts in which he participated with musicians like the May 2010 concert with Bert Van Den Brink.
Philip Catherine (photo courtesy: Hans Koert)
Cole Porter wrote more then one thousand songs, Hein Van de Geyn informs us in the liner notes, but only the less known, not yet overplayed compositions, have been selected. In 2010 when I still lived in Europe, Philip would come to my house and we would go through many of Cole Porter's songs. Thirteen songs were selected and eleven tunes were used for the album.
The members of the band: f.l.t.r.: Philip Catherine - Karel Boehlee - Philippe Aerts - Martijn Vink (photo courtesy: Jackie LePage) (source: album Philip Catherine plays Cole Porter)
Cole Porter (1891-1964) was one of the outstanding composers and lyricists of the 20th century. Some million sellers he composed were: I Love Paris - Night and Day - I Love You Samantha - Begin the Beguine - Too Darn Hot - What is this Thing Called Love - Anything Goes and In the Still of the Night. Philip Catherine and Phiippe Aerts ( photo courtesy: Hans Koert)
Some of the tunes selected are well known, but never boring, like From This Moment On or In The Still of the Night. The tune Let's Do It, Let's Fall in Love, to be found on the album as track 7 is the first Cole Porter composition that became a theatre hit in the 1928 play with songs Paris. The final track Ev'ry Time We Say Goodbye dates from the 1940s and was part of the Broadway-play Seven Lively Arts. It was recorded by all great jazz musicians of the second part of the 20th century, like Benny Goodman, Ella Fitzgerald, Sonny Rolling, Stan Kenton, John Coltrane and, last but not least, Philip Catherine. Don't ask me what tracks are my favourites, as I really don't know. Philip's guitar and Karel's piano make these tunes timeless and a great album to have in your collection.
The album Philip Catherine plays Cole Porter (Challenge CHR70166) can be ordered at the Challenge website.
Hans Koert
keepswinging@live.nl

The latest album of Philip Catherine once more proves what a great guitar player he is ............ To be honest, the title .. plays Cole Porter first got on my nerves ... oh no, not another "plays/sings ....", like the numerous meant for the best ... plays/sings Cole Porter albums ( Frank Sinatra or Ella Fitzgerald or Dionne Warwick or ...) with overplayed songs, tributes to this great composer. But when I played myself this new Philip Catherine album I was convinced that this one was more then just .... a tribute to. As Vladimir Cosma says in the liner notes: How lucky for Cole Porter to be in the golden hands of Philip Catherine! A timeless document! Keep Swinging loves to point you to this kind of albums that will become classics. No buts about it! If you won't miss its contributions, please follow the Keep Swinging blog at Twitter (#keepswinging) or ask for its free newsletter ( keepswinging@live.nl )

Retrospect Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

The Ploctones tellen af ....... 3...2...1...

The Ploctones: Kom maar op met die herrie ...........!
Hans Koert

De jazzmuziek maakt de laatste jaren magere tijden door, zeggen pessimisten - het jonge publiek mijdt concerten en zalen blijven half leeg, zelfs met grote namen op het podium ........... De jazzfan is kalend of vergrijst ......... Jazzmuziek is ouderwets, spreekt de jeugd niet meer aan. Wegvallende subsidies, jazzfestivals in financiële problemen en jazzclubs die hun deuren sluiten ............. Kommer en kwel ..... Nee hoor - een nieuwe generatie Nederlandse jazzmusici staat te trappelen om te spelen: Clemens van der Feen, Benjamin Herman, Eric Vloeimans en Anton Goudsmit zijn, zonder anderen te kort te willen doen, zomaar wat namen die me dan te binnen schieten. Geen halflege zalen als zij optreden, al las ik ergens dat iemand suggereerde dat je het woord Jazz toch maar beter niet op de posters kunt vermelden - dat stoot het publiek af.
The Ploctones: Goed voor een spetterend avondje uit ......... - Kom maar op met die herrie (foto: Jeroen Dietz)
Ook het Northsea Jazzfestival zie je "verpoppen", populariseren - het is al jaren geen echt jazzfestival meer, verzuchtten de puristen. In de Volkskrant van zaterdag 2 juli 2011 gaat jazz journalist Erik van den Berg door de knieën om de beginnende jazzfan toe te spreken in het artikel Hulp voor beginnende jazzoren. (Volkskrant katern Boeken )( 2 juli 2011). Hij schrijft daar: Zelfs als je alleen voor de pop komt (!), dan nog kun je de jazzveteranen niet ontwijken. ......... Het zou een mooie titel kunnen zijn voor een kinderboek van Francine Oomen: Hoe overleef ik een jazzveteraan The Ploctones: 3...2...1... ( Challence CR73306)
The Ploctones is zo'n groep, waarvoor, nadat leider Anton Goudsmit in 2010 de prestigieuze VPRO/Boy Edgar prijs in ontvangst had mogen nemen, the sky the limit lijkt - volle zalen en uitverkochte concerten. Op hun website promoten ze hun muziek als: Kom maar op met die herrie ..... Twee vingers in je oren - foto maken en opsturen: kun je twee kaartjes winnen. Onlangs brachten ze een nieuwe CD uit op het Challenge label, simpelweg 3 ... 2 ... 1.. genaamd, een titel die klinkt alsof er afgeteld wordt voor de start van een zinderend concert. Net als hun vorige, zeer succesvolle cd 050 zal dit album ongetwijfeld een topper blijken en zijn weg naar, hopenlijk, veel nieuwe, jonge, jazzliefhebbers vinden.
Anton Goudsmit ( foto: Hans Koert)
Wat maakt de groep zo succesvol? In een redactioneel artikel in de Doctor Jazz Magazine van afgelopen voorjaar (Doctor Jazz Magazine 212) citeert eindredacteur Ben Kragting jr. Joep Peeters, welbekend multi-instrumentalist uit het Bredase, dat de "stoffige" traditionele jazzclubs met semi-amateurbands die zittend op een podium spelen, met een stil luisterend publiek, niet de toekomst hebben, als men de jeugd wil bereiken. Je zult iets aan je presentatie moeten doen, volgens Joep: Een lichtshow, keurig in het pak spelen en het publiek een paar uur entertainment op niveau bieden .... zijn de sleutelwoorden voor succes. Het publiek wil vermaakt worden, wil een avondje uit; een "jazzparty" lijkt een mooie naam voor zo'n gebeuren ....... Anton Goudsmit en zijn mannen hebben dat goed begrepen - een avondje Ploctones, is een avondje uit ........... een Jazzparty ... entertainment op hoog niveau.
Jeroen Vierdag (foto: Hans Koert)
The Ploctones is opgericht in 2001 door Anton Goudsmit ter gelegenheid van een serie radioprogrammas voor de NPS en drie jaar later verscheen hun eerste live-album, getiteld Jazz op het Dak. Vanaf die tijd tijd ging het alleen maar bergopwaarts voor de band, die op Anton's website omschreven wordt als a very creative and innovative group, capable of combining grooves and improvisation (= een zeer creatieve en vernieuwende groep, kundig in het combineren van stijlen en improvisaties.) The Ploctones bestaat uit Efraïm Trujillo op saxen en fluit, Anton Goudsmit op gitaar, Jeroen Vierdag op bas en Kristian Krajncan, die Martijn Vink op slagwerk heeft vervangen; Martijn speelt sinds kort bij Anouk, maar is nog als slagwerker te horen op: 3 ... 2...1...
Anton Goudsmit (foto: Hans Koert)
De cd 3... 2... 1 ... bevat tien nummers, bijna alle composities van Anton Goudsmit zelf. Alleen het nummer Time Remembered komt uit de koker van Bill Evans, een nummer dat hij in 1962 met zijn quintet opnam voor de lp: The Interplay Sessions.
De snelle opzwepend nummers op hun 3... 2... 1... album, zoals het openingsnummer Kont, waarbij slagwerker Martijn Vink in een moordend tempo aftelt, maar ook een nummer als Jekker die Jek, dat als een klassieke gitaarblues begint, spreken me het meest aan. De nummers, waarop Anton op het podium ongetwijfeld volledig uit zijn dak gaat, zijn, vanwege zijn expressieve spel, zo'n beetje het handelsmerk geworden van The Ploctones: Kom maar op met die herrie.
Anton Goudsmit (foto: Hans Koert)
De CD The Ploctones: 3 ... 2 ... 1 ... is te verkrijgen via de sites van The Ploctones of van Challenge.
Hans Koert
keepswinging@live.nl

The Ploctones hebben aan belangstelling niet te klagen - hun optredens zijn meestal goed bezocht en menig jazzveteraan zal jaloers naar het aantal concerten gekeken hebben, dat ze de afgelopen tijd mochten boeken. Hun nieuwe plaat 3...2...1... zal zeker weer goed verkocht worden, net als hun vorige .... 050, al was het alleen al door het feit, dat het woord Jazz nergens op de cd voorkomt .... . Gangmaker is, ongetwijfeld leider, gitarist Anton Goudsmit, die vorig jaar de VPRO/Boy Edgarprijs in de wacht sleepte en met zijn expressieve gitaarspel zijn jonge publiek weet te boeien: Kom maar op met die herrie ... Keep Swinging houdt wel van dit soort bands, die begrepen hebben hoe je je publiek moet boeien. Als je geen berichten wilt missen volg de Keep Swinging blog dan via Twitter, Facebook (Keep Swinging blog nieuwsbrief), of vraag de nieuwsbrief door een mailtje te sturen.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Vrienden van de Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Scheldejazz'07

( Naar de Nederlandse vertaling.)

The summer period is traditionally the era for jazz festivals; last weekend I visited the International Jazz Festival in Middelburg; last night I was at the Schelde Jazz festival in Terneuzen ( southwest part of the Netherlands). This Schelde Jazz festival, original founded by Frank Koulen aka De Neger, was sceduled 31st of May up to the 3rd of June 2007. Great names, like Philip Harper, Mark Murphy, Rik Mol, Anton Goudsmit, Rony Verbiest and the Nueva Manteca performed on one of the numerous stages all through the city. The weather was excellent - dry and a nice temperature. Great weather for an outdoor festival !!

Last night I visited two saturday night concerts at the Porgy en Bess Jazz club in the Noordstraat, the club that celebrated its 50th birthday April 2007. The first group was Zero Torrent, a group of young musicians, all from the Tilburg School of Music, who gave a solid and well arranged performance. The musicians of that band are Jarno Van Es, who played a home game as he grew up in Terneuzen, at the keyboard; IJsbrand Van't Zand on the tenor saxophone; Jeroen Torrente at the guitar, Koen Pel on bass and Yori Olijslager on drums.

Several members of that group were not new for me as they performed at Jazz On Goeree and at a Dinner & Jazz concert at Eetcafé De Uitstad in Tilburg, December 2006. Both IJsbrand van't Zand and Yori Olijslagers played at the group Dr. Zilch. These young musicians performed for one and a half hour as a first course for the second group, simply named Goudsmit, Trujillo, Vierdag & Vink.

This members of this quartet are Anton Goudsmit on the guitar, responsible for all the compositions, Efraïm Trujillo on the tenor and soprano saxophone ( the flute was stand-by but not used during this performance), Jeroen Vierdag on the bass and Martijn Vink on the drums. Four skilled musicians; they recorded in July 2005 a concert at the Nemo venue Op Het Dak in Amsterdam, labeled simply as Live Op Het Dak for VPRO. The tunes they performed were all from this album; funky jazz rock, ballads, groovy blues and South American rhythms. Some great tunes were Boom Petit, Pig's Eye Popsuckle, Heroes and De Dorst.

This Goudsmit, Trujillo, Vierdag & Vink quartet showed that they are a very energetic group, just the thing for the festival audience, that wants to hear groovy tunes and danceball rhythms.

The group, The Aurotones, featuring Gerald Presencer closed this festival evening. but, due to the fact that I didn't wanted to make it too late I haven't seen or heard this performance. Maybe another time.

Some records of these artist in my collection:

• dr. zilch/flux
• dr. zilch/the next level
• eric vloeimans quartet/boom petit ( anton goudsmit)
  
  

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

To my last contribution


MY TURNTABLE
sonny clark/cool struttin = benny goodman/1931-1935 (2) = mccoy tyner/tender moments = jackie davis/jumpin' jackie = james carter quartet/jurassic classics = grant green/solid = marius beets powerhouse big band/vol. 1

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit Of the week - Durium

Nederlands ( To the English translation )

De zomerperiode is bij uitstek de periode van de jazzfestivals; vorige weekend was ik op het International Jazz Festival in Middelburg; gisteravond was het Scheldejazzfestival in Terneuzen aan de beurt. Dit Scheldejazzfestival, ooit begonnen door Frank Koulen (De Neger), stond gepland voor 31 mei t/m 3 juni 2007. Op de verschillende podia waren optreden gepland met Philip Harper, Mark Murphy, Rik Mol, Anton Goudsmit, Rony Verbiest en de Nueva Manteca. Geen dreigende regenbuien zoals vorige week in Middelburg, maar een heerlijke warme avond; wat wil je als festivalorganisatie nog meer.

Gisteravond bezocht ik twee zaterdagavondconcerten in de Porgy en Bess Jazz club in de Noordstraat, de jazzclub, die in april groots haar vijftigjarig bestaan vierde. De eerste groep die aantrad was Zero Torrent, een groep jonge musici, allen studerend aan het Tilburgs Conservatorium. Ze brachten een stevig stuk muziek, goed gearrangeerd. De band bestaat uit Jarno Van Es, die in Terneuzen opgroeide en dus een thuiswedstrijd speelde, op toetsen; IJsbrand Van't Zand op tenorsax; Jeroen Torrente op de gitaar, Koen Pel op bas en Yori Olijslager op slagwerk.

Verschillende leden van de groep had ik al een paar keer eerder horen spelen tijdens Jazz On Goeree , waar ze in het voorprogramma van Laury Fygi zaten, en tijdens een Dinner & Jazz concert in het Eetcafé De Uitstad in Tilburg in december 2006. Zowel IJsbrand van't Zand en Yori Olijslagers speelden samen in de groep Dr. Zilch. Het optreden van deze groep duurde anderhalf uur en was een prima opwarmer voor het concert daarna, door een groep, simpel genoemd Goudsmit, Trujillo, Vierdag & Vink.

De leden van dit kwartet zijn Anton Goudsmit op gitaar, ook verantwoordelijk voor alle composities, Efraïm Trujillo op tenor en sopraansaxofoon ( de fluit, wel bij de hand, bleef deze keer ongebruikt), Jeroen Vierdag op bas en Martijn Vink op slagwerk. Vier ervaren musici, die in juli 2005 tijdens een concert boven in het Nemo-museum een plaat opnamen getiteld Live Op Het Dak, uitgebracht door de VPRO. De nummers die ze speelden kwamen allemaal van deze CD; funky jazz rock, ballads, groovy blues licks en Zuidamerikaanse ritmes. Een paar titels waren: Boom Petit, Pig's Eye Popsuckle, Heroes en De Dorst.

Dit Goudsmit, Trujillo, Vierdag & Vink lieten zien wat voor een energieke groep ze zijn; uitstekend geschikt om op zo'n festival te spelen, aangezien festivalpubliek nu eenmaal ander publiek is dat normaal een jazzconcert bezoekt. Men wil vette licks horen, opzwepende ritmes en muziek waarop je kunt bewegen. De avond, beter gezegd nacht, werd afgesloten met The Aurotones, ( featuring Gerald Presencer, maar dat heb ik niet meer meegemaakt, aangezien ik het niet te laat / te vroeg wilde maken.

Een aantal platen van deze artiesten in mijn verzameling:

• dr. zilch/flux
• dr. zilch/the next level
• eric vloeimans quartet/boom petit
  

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Naar mijn laatste bijdrage !

MIJN DRAAITAFEL

sonny clark/cool struttin = benny goodman/1931-1935 (2) = mccoy tyner/tender moments = jackie davis/jumpin' jackie = james carter quartet/jurassic classics = grant green/solid = marius beets powerhouse big band/vol. 1

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium