Philip Catherine speelt de muziek van Cole Porter

Oprecht, betoverend, lyrisch!
Catherine, ein sensibler Poet des instruments (= Catherine, een dichter op zijn instrument)! (citaat: Alexander Schmitz in Jazzgitaristen)
Hans Koert

Philip Catherine plays Cole Porter (English) Philip Catherine speelt de muziek van Cole Porter (Nederlands)

Afgelopen maand verscheen het nieuwe album van de Belgische gitarist Philip Catherine op het Challenge Records label ( Philip Catherine plays Cole Porter)( Challenge Jazz CHR 70106). Het album is geheel gewijd aan de composities van Cole Porter, die bijna 50 jaar geleden overleed. Philip Catherine wordt begeleid door Karel Boehlee, one of the finest pianists I know (= Eén van de fijnste pianisten die ik ken), schrijft Hein Van de Geyn op de hoes; Philippe Aerts, die al jaren Catherine's vaste bassist is en Martijn Vink op slagwerk.



Philip Catherine (foto: Hans Koert)
Op de hoes schrijft (ex) bassist Hein Van de Geyn, die vorig jaar herfst afscheid nam van zijn bas en Nederland en nu in Scarborough, Zuid-Afrika woont, opent met een tamelijk uitgebreide biografie van Cole Porter en breekt een lans voor zijn schitterende bijdragen aan het zgn. American Songbook. Zelfs als je nooit van Cole Porter gehoord hebt ( het schijnt dat de jeugd zijn naam niet meer zo goed kent) dan kun je niet om hem heen - zelfs popsterren spelen zijn composities.


Philip Catherine plays Cole Porter (Challenge CHR70166) hoesontwerp: Marcel Van Den Broek)
Philip Catherine, oorspronkelijk geboren in Londen, oktober 1942, maar opgegroeid in Brussel, begon zijn carrière in de jaren zestig in Brussel in clubs als de Rose Noire, waar hij optrad met musici als Jack Sels en Fats Sadi en ontwikkelde hij zich in de afgelopen vijftig jaar van een sterk door Django beïnvloede gitarist tot een veelgevraagd begeleider en solist op de gitaar. Ik hou van zijn gitaarspel en zijn muziek. Eén van zijn laatste platen was het prachtige solo (!) album Guitars Two, dat hij als een duet met zichzelf speelde. Ook aan één van zijn laatste optredens in Porgy en Bess Terneuzen, ruim een jaar geleden, met pianist Bert van den Brink bewaar ik mooie herinneringen.
Philip Catherine (foto: Hans Koert)
Cole Porter wrote more then one thousand songs. ( = Cole Porter schreef meer dan 1000 nummers), informeert Hein ons, but only the less known, not yet overplayed compositions, have been selected.(= maar alleen de wat minder bekende, niet doodgespeelde titels, hebben we uitgezocht.). In 2010 when I still lived in Europe, Philip would come to my house and we would go through many of Cole Porter's songs.(= In 2010, toen ik nog in Europa woonde, heb ik samen met Philip bij mij thuis heel wat nummers van Cole Porter door onze vingers laten gaan). Er werden uiteindelijk dertien nummers uitgezocht, waarvan er elf uiteindelijk op de cd Philip Catherine plays Cole Porter terecht gekomen zijn. De bandleden: v.l.n.r.: Philip Catherine - Karel Boehlee - Philippe Aerts - Martijn Vink (foto: Jackie LePage)( bron: album Philip Catherine plays Cole Porter)
Cole Porter (1891-1964) behoort tot die selecte groep van componisten en tekstschrijvers, die het American Songbook van de 20ste eeuw gevuld hebben. Als je jazz speelt of luistert naar muziek dan kun je niet om Cole Porter heen. Hij schreef tientallen hits, die op ons trommelvlies zijn blijven kleven: I Love Paris - Night and Day - I Love You Samantha - Begin the Beguine - Too Darn Hot - What Is This Thing Called Love - Anything Goes en In the Still of the Night. Philip Catherine en Phiippe Aerts ( foto: Hans Koert)
Sommige nummers op het album zijn heel bekend, maar krijgen een verfrissend bad als Philip ze onder handen neemt. Een voorbeeld van zo'n nummer is From This Moment On of In The Still of the Night. Het nummer Let's Do It, Let's Fall in Love, dat op het album als 7de nummer is toegevoegd, is zijn eerste compositie waar hij echt succes mee had in 1928 in de musical Paris ( of zoals ze dat toen noemden: a play with songs (= Een toneelstuk met liedjes). Het slotnummer Ev'ry Time We Say Goodbye dateert uit de jaren veertig en hoorde bij de Broadwaymusical Seven Lively Arts. Alle grote namen in de jazz hebben dit stuk in handen gehad en hun uitvoeringen zijn wereldberoemd geworden: Benny Goodman, Ella Fitzgerald, Sonny Rollins, Stan Kenton, John Coltrane en dan nu, last but not least, ook Philip Catherine. Vraag me alstublieft niet naar mijn eigen voorkeuren .......... als je het album hebt beluisterd zul je begrijpen dat dat een onmogelijke opgaaf is - de elf nummers krijgen in Philip's handen alle dezelfde behandeling: oprecht, betoverend en lyrisch. Philip met zijn gitaar en, niet te vergeten Karel Boehlee aan de vleugel, maken deze plaat tot een tijdloos document - een plaat die in elke collectie hoort te zitten.
Het album Philip Catherine plays Cole Porter (Challenge CHR70166) kan besteld worden op de Challenge website.
Hans Koert
keepswinging@live.nl

Het nieuwste album van Philip Catherine bewijst mar weer eens wat een geweldig gitarist hij is .......... Eerlijk gezegd, had ik eerst wat twijfels, toen ik de titel las: .. plays Cole Porter. Oh nee, dacht ik, toch niet weer één? doelend op de tientallen platen die al verschenen zijn in de schijnbaar onuitputtelijke serie "plays/sings Cole Porter"; albums volgezongen of -gespeeld door grote namen als Frank Sinatra, Ella Fitzgerald of Dionne Warwick ( al dan niet opgeleukt met een bos strijkers). Maar die angst bleek ongegrond. Deze plaat voldoet aan geen van alle vooroordelen die ik over dit soort platen heb; geen strijkers, geen doodgespeelde overbekende melodiëen..... dit is een echte Philip Catherine gitaarplaat geworden en veel meer dan zomaar .... a tribute to. Vladimir Cosma, een bekende Oosteuropese componist zegt op de hoes: How lucky for Cole Porter to be in the golden hands of Philip Catherine! (= Wat een geluksvogel is Cole Porter, door in de gouden handen van Philip beland te zijn). Een tijdloos document! Keep Swinging houdt ervan om dit soort schitterende platen onder de aandacht te brengen. Deze plaat wordt een klassieker - geen twijfel mogelijk. Als je niets wilt missen van de Keep Swinging blog volg haar dan via Twitter (#keepswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief. ( keepswinging@live.nl )
Retrospect Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Jan Verwey and that endless discussion!

Jan Verwey en de eeuwige discussie! (Nederlands) - Jan Verwey and that endless discussion! (English) - Jan Verwey ontmoet Bert van den Brink in Standards & Other Pieces (Nederlands) - Jan Verwey meets Bert Van Den Brink in Standards & Other Pieces ( English)

About a love-hate relationship with the maestro: Mr. T.........
JAN VERWEY and that endless DISCUSSION!
Hans Koert

Last weekend harmonica player Jan Verwey and pianist Bert Van Den Brink played at the Dutch VPRO TV-program Vrije Geluiden at the BIM-huis in Amsterdam. They presented their latest album Jan Verwey meets Bert Van Den Brink Standards & Other Pieces. This unique duo in improvisation hit off immediately and the results is a great album with ten standards and five free improvisations, entitled as Studio Fantasies.

I love to share with you part of the program, in which Bert and Jan perform in the Michel Petrucciani composition It's a Dance

The Jan Verwey Quartet early 1990s: f.l.t.r.: Hein Van de Geijn - John Engels jr. - Jan Verwey - Jack van Poll (Photo courtesy: Jos Fielmich)

Jan's discography contains almost half a dozen albums under his own name and several on which he is present. His first cd-album was entitled You Must Believe In Spring on which Jan Verwey played the chromatic harmonica with his quartet featuring Jack Van Poll at the piano, Hein Van de Geijn on double bass and John Engels jr. on drums. Angelo Verploegen plays the flugelhorn on two tracks - Theme for Joke, one of the two own compositions on the album and Bud Powell’s Bouncin' with Bud. Jan Verwey (photo courtesy: Hans Koert)
In the liner notes of his first cd, Jan complains about the fact that the chromatic harmonica is often depicted as a toy for kids: ... the instrument is treated rather disparagingly, probably because people seem to think that the harmonica is mainly an instrument for children. Or they believe that the harmonica is only used by folk or blues singers, who utter some heartrending cries in songs ..... Jan plays the chromatic harmonica and that is a complete different instrument then the diatonic accordion, used by kids and blues players. Jan Verwey - You Must Believe in Spring (1992)(heruitgebracht in 2006)
The chromatic harmonica is very hard to play and it feels as if Jan always has to prove that. Playing the chromatic harmonica is [....] much more difficult than it seems to be and is, in any case, much more difficult to play than most other instruments.
Jack Van Poll ( photo courtesy: Hans Koert)

Another aspect that Jan has to accept to the inevitable, seems to be the fact that he is always compared with that other chromatic harmonica player, Mr. T. The general public links the harmonica to Toots, who simply names his instrument, Mijn Muziekske, as if there are no others that play this instrument on such a high level. What to think about Larry Adler? Are Buddy Lucas or Malachi Favors still remembered? And what about the harmonica in the Low Countries? We have our own Jan Verwey, or course, who plays at a high level and, at a resectful distance Rony Verbiest. If you have heard Jan playing his little instrument you won't compare him with Toots anymore. Jan is a real bebop player with his own style. But the Dutchman himself would certainly not be the last to admit that he is still struggling with a love-hate relationship with respect to the maestro. Maybe the best recommendation is quoted on Jan's site: Jan is de enige mondharmonica-speler die ik ken, die mij niet probeert na te spelen ( = Jan is the only harmonica player I know, who don't tries to imitate me ..) ( Toots Thielemans). Jan honours Toots in a song entitled One For Mr. T. Jan Verwey - The Miles Davis Project (1996)

When he was recording the album You Must Believe in Spring, Jan got the idea for his next cd, an album, fully dedicated to the music of Miles Davis. On the former, one of the tunes was called Nardis, originally composed, but never recorded, by Miles and this same number can be found on the 1996 album: Jan Verwey - The Miles Davis Project. Two times Nardis, but two complete different versions. The first one in a straightahead bebop style, while the second, the 1995 version, seems to be a more free, modern version, with Jos Machtel on tuba. What a great sound colour! Jan changed his quartet into a quintet featuring Jos Machtel on trombone ( and tuba on some tracks), Peter Hertmans on guitar, Frans Van Der Hoeven on double bass and Hans van Oosterhout on drums. This album, which contains nine tracks, all Miles Davis compositions, seems, as the liner notes by Jan Rensen read: to break away more and more from the big man on the little instrument, Jean "Toots" Thielemans.

Jan Verwey plays Thelonious Monk (2004)

In 2004 Jan Verwey released his one but last album dedicated to the music of Thelonious Monk.
Jan Verwey invited a new rhythm section featuring guitar player Olaf Tarenskeen, Sven Schuster on double bass and Jasper Van Der Wilden on drums. Jan Verwey added the Gustav Klimt String Quartet to most of the tunes and I'm sure a lot of listeners will appreciate that, but it isn't by accident that I liked the tunes Rhythm-a-ning and In Walked Bud best- both without strings. For me ... no Monk with string! Especially the latter is a great track with Jan Verwey and Olaf Tarenskeen in duet. Especially Olaf Tarenskeen, who plays both classical as jazz guitar ( in the Tineke Postma Quintet), surprised me. In Round Midnight, a solo performance at the guitar, Olaf surprised again. I hope to learn more about this great guitar player.

If you need a surprise for Xmas maybe this Jan Verwey meets Bert Van Den Brink in Standards & Other Pieces, or one of the mentioned previous albums by Jan Verwey, could be a good choice. Get yourself a copy.

Thanks Jan for pointing me to your previous records!!

Keep Swinging

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Twitter

Jan Verwey complains in the liner notes of his first CD-album You Must Believe In Spring, about the fact that he feels he has to prove himself. Each time critics mention the name of that other harmonica player, Mr. T. He has to explain too that his instrument, the chromatic harmonica, is very hard to play. If you have heard Jan Verwey's music you won't join this discussion anymore, as Jan's music is unequalled, original and very swinging. A week ago his latest album was presented, recorded together with piano player Bert van den Brink and the Keep Swinging blog reviewed it, together with some of his previous recordings and was surprised. If you fdon't want to mis it, follow the blog at Twitter or ask for its free newsletter.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Jan Verwey en de eeuwige discussie!

Jan Verwey en de eeuwige discussie! (Nederlands) - Jan Verwey and that endless discussion! (English) - Jan Verwey ontmoet Bert van den Brink in Standards & Other Pieces (Nederlands) - Jan Verwey meets Bert Van Den Brink in Standards & Other Pieces ( English)

Over de haatliefde verhouding met de maestro Mr. T., ........
JAN VERWEY en de eeuwige DISCUSSIE!
Hans Koert

Afgelopen weekend trad mondharmonicaspeler Jan Verwey en pianist Bert van den Brink op in het VPRO programma Vrije Geluiden op in het BIM-huis in Amsterdam. Ze presenteerden er hun nieuwe album, getiteld Jan Verwey meets Bert Van Den Brink - Standards & Other Pieces. Bij het voorbereiden van de plaat klikte het meteen tussen Jan en Bert en resulteerde in een prachtig album met tien standards en vijf improvisaties, bestempeld als Studio Fantasies. Luister maar eens naar het nummer It's a Dance van Michel Petrucciani dat ze op 28 november 2010 speelden in het Bim-huis en dat te vinden is op de plaat: Jan Verwey meets Bert Van Den Brink Standards & Other Pieces.

Het Jan Verwey Quartet begin jaren negentig: v.l.n.r.: Hein Van de Geijn - John Engels jr. - Jan Verwey - Jack van Poll (foto: Jos Fielmich)

Jan Verwey heeft een vijftal albums onder eigen naam uitgebracht. Zijn eerste cd uit 1992 heette: You Must Believe In Spring waarop Jan Verwey de chromatische mondharmonica bespeelde met zijn kwartet bestaande uit Jack van Poll aan de piano, Hein Van de Geijn op bas, en John Engels op slagwerk. Angelo Verploegen speelt bugel op een tweetal nummers: Theme for Joke, één van de twee eigen composties van Jan Verwey en Bud Powell’s Bouncin' with Bud.
Jan Verwey (foto: Hans Koert)
In het bijbehorende boekje beklaagt Jan zich over het feit dat de chromatische mondharmonica vaak denegrerend gezien wordt als kinderspeelgoed: ... the instrument is treated rather disparagingly, probably because people seem to think that the harmonica is mainly an instrument for children. (= ... over het instrument wordt meestal geringschattend gepraat omdat men meent dat het speelgoed is voor kinderen). Of ze beweren dat de mondharmonica een typisch instrument uit de volksmuziek is - uit de kroeg .... who utter some heartrending cries in songs ( .... dat dient om af en toe een hartverscheurende kreet toe te voegen in liedjes). Jan bespeelt de chromatische mondharmonica en dat is een compleet ander instrument dan de diatonische mondharmonica, die in de speelgoedkist van de kinderen zit en o.a. gebruikt wordt in de bluesmuziek.

Jan Verwey - You Must Believe in Spring (1992)(heruitgebracht in 2006)

De chromatische mondharmonica is een moeilijk instrument om te bespelen en Jan moet, zo voelt het, zich dan ook telkens weer bewijzen. Playing the chromatic harmonica is [....] much more difficult than it seems to be and is, in any case much more difficult to play than most other instruments. (= Het bespelen van de chromatische mondharmonica lijkt en is moeilijker te bespelen, dan welk ander instrument dan ook ).
Jack van Poll ( foto: Hans Koert)

Een ander steeds weer opduikende misvatting is het feit, dat hij elke keer weer opnieuw vergeleken wordt met die andere mondharmonicaspeler, hoe heet hij ook al weer - Jean Toots Thielemans. Het grote publiek koppelt de woorden Jazz en Mondharmonica altijd aan zijn Belgische collega Mr. T., alsof er geen anderen zijn die dit instrument op hoog niveau bespelen; mijn muziekske, zoals Toots, want die bedoel ik natuurlijk, zijn "broodje" omschrijft. Zijn er nog mensen die musici als Larry Adler kennen? Namen als Buddy Lucas of Malachi Favors lijken compleet onbekend? En hoe zit het hier in De Lage Landen?
Dan kom je terecht bij onze eigen Jan Verwey en, op afstand, zuiderbuur Rony Verbiest, die sinds kort ook de mondharmonica ter hand genomen heeft? Wie eenmaal Jan heeft horen spelen en zijn platen goed beluisterd heeft, zal begrijpen dat elke vergelijking met Toots mank loopt. Het is, zo geeft Jan wat voorbeelden, als Sonny Rollins vergelijken met Stan Getz of McCoy Tyner met Oscar Peterson. Jan is een echte bebopper met een geheel eigen stijl. But the Dutchman himself would certainly not be the last to admit that he is struggling with a love-hate relationship with respect to the maestro. (= En Jan is zeker niet de laatste die wil toegeven dat hij zit met de discrepantie in deze haatliefde verhouding en de bewondering voor the maestro zelf). Misschien is de beste aanbeveling wel het citaat van Toots, dat op Jan's website staat: Jan is de enige mondharmonicaspeler die ik ken, die mij niet probeert na te spelen. Jan Verwey heeft dan ook geen rancune, en eert op de plaat You Must Believe in Spring Toots in het nummer: One For Mr. T.
Jan Verwey - The Miles Davis Project (1996)

Tijdens de opnamen voor het album You Must Believe in Spring kreeg hij het idee om een volgende plaat vol te spelen met composities van Miles Davis. Op de eerstgenoemde plaat staat één nummer van Miles getiteld Nardis, een compositie van Miles die hij, volgens mij, nooit zelf heeft opgenomen. Hetzelfde nummer vind je ook terug op zijn tweede cd uit 1996 getiteld Jan Verwey - The Miles Davis Project. Twee keer hetzelfde nummer uitbrengen staat niet goed op je cv, maar in dit geval is er sprake van een geheel andere invalshoek. Is de eerste versie nog een rechttoe recht aan bebop stuk geworden; de nieuwe versie is veel vrijer en moderner en het toevoegen van een tuba, bespeelt door Jos Machtel geeft het een extra dimensie. Jan wisselde zijn kwartet voor dit project in voor een kwintet met Jos Machtel op ventieltrombone ( en op een paar nummers tuba), Peter Hertmans op gitaar, Frans Van Der Hoeven op bas en Hans van Oosterhout op slagwerk. Deze plaat, die een negental nummers bevat met louter Miles Davis compostites heeft mijn hart gestolen - wat een schitterende plaat. Jan Rensen, die het bijbehorende boekje maakte, beweert dat Jan: ....... to break away more and more from the big man on the little instrument, Jean "Toots" Thielemans.( = ..... meer en meer afstand neemt van de grote man met het kleine instrument Toots Thielemans).
Jan Verwey plays Thelonious Monk (2004)

In 2004 brengt Jan Verwey zijn, tot nu toe, één na laatste plaat uit, gewijd aan de muziek van Thelonious Monk. Jan Verwey nodigde een nieuwe ritmesectie uit met gitarist
Olaf Tarenskeen, Sven Schuster op bas en Jasper van der Wilden op slagwerk. Jan Verwey vulde dit kwartet aan met het Gustav Klimt String Quartet op bijna alle nummers. Commercieel wellicht een goede zet omdat er nogal wat liefhebbers in het grijze gebied tussen pop, jazz en klassiek dit soort klanken kunnen waarderen, voor mij had het niet gehoeven: Monk met strijkers. Natuurlijk had Jan deze cd kunnen maken met met zijn kwartet ..... Dat was zonder twijfel een goede plaat geworden schrijft Ton Ouwehand terecht op de plaat.

Niet toevallig dan ook dat mijn favorieten nummers zonder het strijkkwartet zijn: Rhythm-a-ning en In Walked Bud. Vooral het laatste nummer is een schitterend duet geworden tussen Jan Verwey en Olaf Tarenskeen, een gitarist, waar ik meer van moet horen. Olaf Tarenskeen, die zowel klassiek als jazz speelt ( o.a. met het Tineke Postma Quintet), laat in Round Midnight, een solo-uitvoering, horen dat hij een geweldig gitarist is.


En wie nog een mooi cadeau voor de kerst zoekt: Jan Verwey meets Bert Van Den Brink in Standards & Other Pieces is een prima album om weg te geven of te ontvangen: kopen dus!!


Bedankt Jan dat je me wees op je eerdere platen !!

Keep Swinging

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Twitter

Jan Verwey beklaagt zich op zijn eerste CD, You Must Believe In Spring, over het feit dat hij het gevoel heeft zich elke keer weer opnieuw te moeten bewijzen. Steeds weer duikt de naam van die ander op, Mr. T. Ook moet hij elke keer opnieuw uitleggen dat zijn instrument iets anders is dan de mondharmonica uit de speelgoeddoos en dat de chromatische mondharmonica één van de moeilijkst te bespelen instrumenten is. Voor wie zijn muziek heeft beluisterd, is die discussie niet meer relevant - Jan bespeelt de mondharmonica op een weergaloze onvergelijkbare wijze. Onlangs werd zijn nieuwste album, samen met Bert van den Brink gepresenteerd. De Keep Swinging blog beluisterde Jan's platen en werd verrast. Als je de Keep Swinging blog wilt volgen, dan kan dat via Twitter of vraag de gratis nieuwsbrief aan.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Hein Van de Geyn: Farewell Concert in Porgy en Bess

Hein Van de Geyn neemt afscheid van Porgy en Bess ( Nederlands) - Hein Van de Geyn: Farewell concert in Porgy en Bess ( English)

An impressive and emotional performance
HEIN VAN DE GEYN: FAREWELL CONCERT IN PORGY EN BESS
Hans Koert

On Friday the 17th of September, 2010 Jack van Poll and his Three-Oh ( = trio), with Jack Van Poll at the piano, Hein Van de Geyn on bass and Hans Van Oosterhout on drums performed at the Porgy en Bess Jazz club in Terneuzen in the southwest part of The Netherlands. According to the announcements, this would become a very special concert: Afscheidsconcert Hein Van de Geyn ( = Farewell Concert Hein Van de Geyn) the posters read .........
Hein Van de Geyn ( Porgy en Bess - Terneuzen) (photo courtesy: Hans Koert)
A half year ago Hein Van de Geyn surprised the Dutch jazz scene announcing his move to South Africa. Hein Van de Geyn, leading bass player in Western Europe and beyond, stops as an active jazz musician to start a Bed & Breakfast near Capetown (South Africa). Hein told in an interview, entitled De knop moest om ( by Donata van de Ven), published in Draai Om Je Oren, that he had reached the stage for a new challenge ........

Hein Van de Geyn ( Porgy en Bess - Terneuzen) (photo courtesy: Hans Koert)

Born in July 1956 he can look back upon a 30 years career in jazz. He studied guitar at the Dutch Tilburg School of Music and at the Rotterdam Conservatory. In the mid 1970s, in his twenties, he changed to (bass) guitar and started to play in the South College Big Band and the Tilburg Big Band, before he started his own band, Jasses. In 1977 he won the 3rd price with this band at the Laren Jazz Festival competition ( and the award for the best soloist). When he had finished the Rotterdam Conservatory ( he became later its artistic manager) he moved to Belgium, England and the States and from that period his first records with Fred Raulston Quartet and the Bert Williams Rebirth, date - the earliest albums in a list of recordings with great names like Chet Baker ( with the Steve Houben Quartet (1984) - the Amstel Octet (1985) and the famous Tokyo Hitomi-Kinen-Kodo concert with "Johnny Inguls"(= John Engels) ( 1987). To make a complete list of names of known and less known jazz musicians he accompanied, would become too extensive and incomplete. My favourites, part of my record collection, are the duets with Pauline Van Schaik (Tenderly) (1999), the recordings with Toots Thielemans, John Abercrombie, Lee Konitz, Bert Van Den Brink and the recollection of the Chet Baker recordings by Fay Claassen, vocalist, in the roles of the "singing" and "trumpet playing" Chet. I still remember the great concert in Porgy en Bess January 2006.

Hans Van Oosterhout ( Porgy en Bess - Terneuzen) ( photo courtesy: Hans Koert)

Hans Van Oosterhout, volgens mij is hij de jongste (= I think he must be the youngest one) Jack Van Poll suggested - Dat mag ik hopen (= I really hope so ...) Hans replied, is one of those sought after drummers to accompany artists like Toots Thielemans, Philip Catherine; performed in Hein Van de Geyn’s Baseline, Enrico Pieranunzi Trio, Bert van den Brink Trio, Vaya Con Dios and Mona Lisa Overdrive. He also accompanied Gino Vannelli and Dee Dee Bridgewater. He is, except a skilled percussionist, also a drum teacher at the Rotterdam Conservatory.

Hein Van de Geyn ( Porgy en Bess - Terneuzen) ( photo courtesy: Hans Koert)

One of the records in my collection is the Jack Van Poll Tree-Oh in One, a 1986 recording with Jack Van Poll piano, Hein Van de Geyn on bass and Dre Palemaerts on drums. This trio was invited for this concert at the Porgy en Bess Jazz club, featuring Hein in his one-but-last concert in Holland on bass and Hans van Oosterhout on drums, instead of Dré Pallemaerts. During the intermezzo between the two sets I discussed with Katrien, a young Flemish bass player, who studied with Hein at a bass course last summer, that it is almost impossible to share feelings, the harmonies, the rhythm changes, the moments that make your flesh creep and the interactions between the musicians in a blog like this. Even with a hundred words you can't summarize it! It's too personal, too emotional, especially such a farewell concert like this. Although I had been very anxious to hear Jack Van Poll in concert, one of my first album was Hi-Jackin' from 1972 with Jack on bass (!) and Mary Hehuat on guitar, this concert was fully dedicated to Hein Van de Geyn, of course.

Jack van Poll ( Porgy en Bess - Terneuzen) ( photo courtesy: Hans Koert)

Both men, Jack and Hein, know each other for years and it was a good idea to invite this trio for this final farewell concert. Jack Van Poll, born in November 1934, is active in jazz since the early 1950s when he played in Germany with musicians like Klaus Doldinger and Ingrid Hoffmann. He played in bygone days with great names like Dizzy Gillespie, Philip Catherine, Jimmy Witherspoon and Don Byas to name some. During the two sets they played standards like I Remember April, but also less known tunes like Suicide Is Painless, Jack recorded with Hein in 1986. During the second set Jan Verwey, who was in the audience, surprised on harmonica by joining the trio in one tune. In the mid 1950s Jack Van Poll moved to South Africa and had his own radio programs. Het schijnt dat ik Hein heb aangestoken ( = It seems that I have infected Hein). He described the local cultural level of the Dutch community in South Africa and illustrated it by playing Tulpen Uit Amsterdam (= Tulips from Amsterdam), maybe as a last, desperate attempt to make Hein change his mind .........

Hein Van de Geyn ( Porgy en Bess - Terneuzen) ( photo courtesy: Hans Koert)

But Hein didn’t made a hasty decision, the audience could learn - Hein played better than ever and, after their final tune, he played in parting a very impressive and emotional bass solo, which elected tears in numerous eyes and his Flemish colleague beside me only could say: Schoon Hans, zo schoon ..... ( = Beautiful, Hans, how beautiful!)

Hein Van de Geyn (Porgy en Bess - Terneuzen) ( photo courtesy: Hans Koert)

On the 22nd of September 2010 Hein's last album with Toots Thielemans and his European Quartet, entitled Live, will be released and presented at the Bimhuis in Amsterdam and this presentation will be his last concert. ! ( But who knows? Maybe Hein can't do without his music for the world).

Hein Van de Geyn ( Porgy en Bess - Terneuzen) ( photo courtesy: Hans Koert)

Parts of the day and the Porgy en Bess concert were recorded by Dutch television and will be broadcast tonight. Back stage Hein showed us his great, five months old daughter Lulu and his young wife Cyrille. The little baby slept on the couch, with her hands on the blanket - large hands, comparatively speaking, or is this mere fancy? Hein - all the best for you and your young family ...... and thanks for the music!!

Hans Koert
keepswinging@live.nl

Hein Van de Geyn stops playing ............ Forever! This announcement, a half year ago, came as a real bombshell. Last Friday Hein said farewell to the audience of the Porgy en Bess club in Terneuzen ( south west part of The Netherlands) where he has performed so many times. It seemed as if he played better than ever ... At this farewell concert in the small intimate Porgy en Bess club he impressed with an emotional solo at the end of the concert. Later this week he will take formal leave to the Dutch jazzscene with a concert at the Bimhuis in Amsterdam. Thanks Hein for the music! Keep Swinging loves to share great moments in jazz - if you don't want to miss it, ask for its newsletter.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions