A weekly web log in Dutch and English to share my passion for jazz, jazz-related music, record collecting and other music projects that surprise me. | Een wekelijkse weblog in het Engels en het Nederlands waarin ik mijn passie voor jazz, jazz-verwante muziek, platenverzamelen en verrassende projecten met anderen wil delen.
Wednesday, April 30, 2008
Coco Schumann
Today I like to focus on one of the few still active Jazz musicians in Germany, who had his first musical experiences in the 1930s, the guitar player Coco Schumann.
Heinz Jakob Schumann was born in Berlin 1924 and as half Jewish he had to learn growing up really quick. The political situation in Germany during the 1930s dominated by Nazi restrictions against Jews made it almost impossible to survive. However, Schumann survived through his love for music. He heard the swing music played by Teddy Stauffer's popular orchestra in 1936, and soon he was hired as the band's guitar player for some time. This was followed by a period of hidden and forbidden appearances in bars and basements in Berlin, and finally by denunciation, arrest and kidnapping to the concentration camps Theresienstadt, Auschwitz, Dachau. He only survived with the help of his music, weather as part of the 'Ghettoswingers' in Theresienstadt, or when he was forced to play the song 'La Paloma' for the twentieth time in Auschwitz.
After the war Coco Schumann reconnected with the Jazz-Scene, he played with Helmut Zacharias, became the first German musician with an electrical guitar, finally immigrated to Australia and then came back after a few years. Coco Schumann never categorized his music strictly and also had no problems with more common forms of music.
The shown 2 cd set is a career portrait of Coco Schumann's 50 years in jazz and popular music, issued 1997 by the German Trikont label. The material on these two cds is a mixed bag, from a jazz perspective less than half of the 37 tracks is jazz in the ordinary way. However, there are some interesting and important recordings from a historical point of view, among them the radio transcriptions of the first aired be bop performance on German radio by the Helmut Zacharias' quartet from 1949 featuring Coco Schumann on electric guitar and the leader on violin. The second disc also has some later recordings by a jazz quartet lead by Coco Schumann playing both standards and compositions by the leader. However, a significant amount of the material found here is from Schumann's exotica years. Strange instrumentation, amplified vibraphones, lots of reverb on both guitar and percussion, choirs of mysterious voices, etc. Unfortunately, this material makes up over half of the tracks. - You may listen to sound clips from the cd set by clicking here
This 1999 live date from Coco Schumann stays far away from the exotica excesses and plays straight jazz. Schumann's guitar is backed by the tenor playing of Karl Heinz Böhm, who also plays flute; Hans Schätzke on bass and Sven Kalis on drums. The material on the cd is well known jazz standards like Duke's "Take the A-Train," Hoagy Carmichael's "Georgia on My Mind," Jobim's "One-Note Samba" and "Girl From Impanema," George Shearing's "Lullaby of Birdland," Johnny Mercer's "Autumn Leaves," and Lester Young's "Lester Leaps In" among them. Further a version of Coco's tune "Stipper Blues". - The live performance by the quartet is flawless and intimate, the audience is appreciative - this is a humble set by a jazz guitar master who has nothing left to prove except to himself, and he's obviously enjoying the music-making on this set. - Listen to sound clips from the cd by clicking here
Female saxaphone players are not very common, however, Daniela Spielmann is considered one of the best on the Brasilian music scene today. She is from Rio de Janeiro, began playing saxophone at 17 and was always interested in Brazilian music. Her style was influenced by the wind instruments most commonly used in choro, like the clarinet and flute. Besides the strong choro influence, her music also incorporates frevo, maracatu, samba, bossa nova and jazz. She studied harmony at Musiarte in Rio, attended the Berklee School of Music in Boston for an extension course, and graduated in Music Education at Uni-Rio. She has accompanied various Brasilian artists and contributed weekly music arrangements for a TV program besides being an integral member of the groups Rabo de Lagartixa, Mulheres em Pixinguinha and Sincronia Carioca. - You may find more info about Daniela Spielmann's career at her official website, click here
Rabo de Lagartixa (- which means 'gecko's tail' in English) was formed in 1993, the group consists of Daniela Spielmann (soprano sax), Jayme Vignoli or Alessandro Valente (cavaquinho), Marcello Gonçalves (7 string guitar), Alexandre Brasil (acoustic bass) and Beto Cazes (percussion). According to the notes at Daniela Spielmann's web, "The name of the group refers to the desire to create music that doesn’t sumbit itself to the standardization of the masses — you can cut off the tail of the gecko, but it will just grow back — and the rhythmic pulse of the group — the gecko’s tail continues to swing even after you cut it off". - The idea is to play choro in many different ways, taking advantage of the variations. Their first cd from 1998, 'Rabo de Lagartixa', is a splendid example of the group's repertoire in this choro novo style, click on picture below to learn about the contents of the cd. You have an opportunity to watch a lengthy extract of a live concert performance by Rabo de Lagartixa from the group's US tour in 2002, follow the links in the video menu at Daniela Spielmann's website. - Below I insert another live recording from Brazil, a performance of one of the tunes on the mentioned cd, "Melodia Sentimental"
Yesterday Hans and Corrie visited us at our home in Aabenraa. They are spending their holidays in our region and had arrived just the day before after driving 10 hours in their car from Zeeland up here. They have rented a small cottage in Als and are planning to explore this area comming 10 day with a break of three days for a trip to Copenhagen. Later this week I'll accompany them for a short trip to Ribe, the oldest town in Scandinavia. We'll visit the Viking museum there and have a view of the city.
Hans and Corrie are really nice people and close friends, and it was so good to see them again. They had presents with them for us - take a look at the treasure box of carefully chosen Dutch sweets and other delights! We hardly know how to say thank you for this.
Hans also had this wonderful poster by R. Crumb with him as a special gift for me - he even helped had it hanging on the wall!
I'm proud to be a co-editor of the keepswinging-blog and I'm happy to have the opportunity to post some entries at the blog while Hans is taking a break from his daily duties and enjoying his holidays together with Corrie.
---
"The Beau Hunks? The best to come from Holland since tulips!", someone said in an interview. Perhaps this sounds overexacterated, but maybe Dutch people always look so happy like Hans and Corrie on the picture above, because they have The Beau Hunks as part of their national identity. Anyway - Smile!
Ever since I first heard Jelly Roll Morton playing the piano, I fell in love with the New Orleans piano tradition - a mix of blues, ragtime and the Spanish tinge as reported by Mr. Jelly through his extensive lectures on the early tradition. However, although Morton was one of the first to record this music (- his famous solo recordings for Gennett in 1923-24), he was not the last 'professor' of the keyboard from New Orleans. Below I'll insert three videos of renown followers of the New Orleans piano tradition.
The first video features Professor Longhair performing his own "Tipitina"
Professor Longhair (real name was Henry Roeland Byrd, 1918-1980) was a founder of this funky piano style, which he once described as a combination of rumba, mambo and Calypso. He had his career both as a soloist and as a member of various rhythm and blues bands. He taught another New Orleans legend, Dr John, who performs his version of "Tipitina" below
Dr John (real name is Malcolm John Rebennack, b. 1940) was born in New Orleans and began his musical career as a session musician in New Orleans in the 1950s. He originally concentrated on guitar before his left ring finger was injured by a gunshot. After the injury, Rebennack concentrated on bass guitar before making piano his main instrument. He gained fame beginning in the late 1960s and early 1970s, with music that combined New Orleans-style rhythm and blues with psychedelic rock and elaborate stage shows that bordered on voodoo religious ceremonies, including elaborate costumes and headdress.
James Booker (1939-1983) was also influenced by Professor Longhair and explored a variety of popular songs, ranging from jazz standards to rock. Rather than playing tunes in their original idioms, he integrated this repertoire into a virtuosic style that combined elements of blues, boogie-woogie, gospel, stride, latin, and classical piano. Enjoy a performance of his own composition, "Pixie"
While your regular editor of the Keepswinging blog is taking a break and spending his holidays walking the hills and dales of Southern Jutland together with his wife, I have promissed to maintain the daily feeding of the always hungry jazz cats at this spot. I'll keep it clean, so I need a washtub and a washboard, no, actually a washboard band to let it keep swinging, right?
This great music was performed by The Washboard Rhythm Kings, c.1930, amazing to notice the band making so much hot stuff at ease. The same impression comes to mind when listening to most of the recorded output by the Washboard Rhythm Kings.
According to Scott Yanow in AMG, "The Washboard Rhythm Kings (which had different personnel on each session) played jubilant jazz that defied the soothing musical trend of the early Depression years, featuring a washboard player and usually a couple of horns along with spirited group vocals. The emphasis was on basic goodtime music that fell between Dixieland and swing. It debuted as the Alabama Washboard Stompers in 1930, became the Washboard Rhythm Kings in 1931, and by 1934-1935 was known as the Georgia Washboard Stompers. Some of the personnel have never been identified, but among the known players are guitarist Teddy Bunn; trumpeters Taft Jordan and Valaida Snow; singer Leo Watson; and such regulars as singer Jake Fenderson, Steve Washington on banjo and vocals, and Ben Smith on clarinet and alto."
Washboard bands became very popular during the 1930s and the washboard had a revival through various dixieland and skiffle groups in the 1950s. I like the original bands, here is a filmed sequence of another popular group of the 1930s, the Washboard Serenaders performing a medley of "Dark Eyes & St.Louis Blues"
Perhaps you don't need a whole washboard band to keep it clean - and swinging. The one-man-band could reach for a rubbed off version of "Tiger Rag"
( Naar de Nederlandse vertaling.) A year ago I pointed you to theSweet Hollywaiians, a Japanese string band, that visited the west coast of the US in the summer of 2006. During that tour they played with Tom Marion, member of the R. Crumb Cheap Suit Serenaders, who took part of a record session for the album O Surdato Nnammurato.They also played with another well known ukulele player of that region ( and the rest of the world) Janet Klein. I found a fragment of a concert where she plays together with one of the Sweet Hollywaiians musicians and Tom Marion, at the Coffee Gallery October 2007
Janet Klein and her Parlor Boys surprised me with their perfect performances that revive the early Twentieth Century, with the Ragtime and vaudevillle songs made in popular in the 1910s and 1920s.
Her clothes, her performance, her voice, her hair dress evenher website(!) seem to come directly from that period. Up to now she made five CDs with ca. 110 known and unknown tunes from that period. She is still searching for new finds to use in her shows. Sometimes people are a bit shocked, when they realize that their grandparents must have listened to such "naughty" songs: I have moments, when I'm singing that I'm shocking people. They realize that these songs are naught and they think, gee I didn't know that grandma and grandpa were hearing things like that back then. Like the Bratislava Hot Serenaders, Janet Klein and her Parlor Boys make great video clips to promote their music - clips made in a way as if they were filmed many years ago as an early sound film. Enjoy their version of Yiddish Hula Boy. Up to know I haven't heard any of her albums and I love to. Her music is original, lively, comic and historical interesting. I found a ukulele classic, titeled Tonight You Belong To Me she plays in a karaoke version avant la lettre, better known as the Screen Songs, the Bouncing Ball films made by Max Fleischer. I will talk about these great films later, I promise.
Enjoy her instructions, get your little boys baby guitar, tune the strings and practice .... I'm sure you can do it. Sing, as loud as you can, the words that belong to this great hit from the 1979 film The Jerk: Tonight You Belong To Me This small fragment was released as a small extra to the first DVD release of The Jerk—The 26th Anniversary Edition. Hans koert keepswinging@live.nl
2009: OSCAR ALEMAN JUBILEE YEAR:
Martin Ackermann pointed me to this building that he found in Cuba. He wondered if this man was an Oscar Aleman fan too. Well, I guess, I know....... This man is a smart businissman who is ready for 2009, the Oscar Aleman Jubilee Year, in which people worldwide celebrate Oscar Aleman's one hunderdth birthday. I guess he will sell baseball caps, T-shirts, badgets and apron strings. I'm sure it will become a hype: with your apron strings behind the oven like Oscar Aleman ..... A new hype is born !!
Een jaar geleden wees ik jullie op het bestaan van de Japanse stringband, the Sweet Hollywaiians, die in 2006 de westkust van Amerika bezocht. Tijdens deze tournee speelden ze met Tom Marion, lid van de R. Crumb Cheap Suit Serenaders en namen ze een CD op getiteld O Surdato Nnammurato. Ze speelden ook met een andere bekende ukulelespeler uit die streek ( en ver daarbuiten), Janet Klein, die ik vandaag in het zonnetje wil zetten. Ik vond een fragment van een optreden waarin ze met één van de Sweet Hollywaiians muzikanten en met Tom Marion een nummer speelt in de Coffee Gallery in oktober 2007
Janet Klein and her Parlor Boys verrasten me met hun perfecte optredens, kleding en repertoire keus waarmee ze de populaire ragtime- en vaudeville optredens uit het begin van de twintigste eeuw doen herleven.
Haar kleding, haar optreden, haar stem en haarstijl, haar hele uitstraling, zelfs haar websiteademen die sfeer van de jaren rond 1910 uit. Tot op heden heeft ze al zo'n vijf CDs gemaakt met ruim honderd bekende en vooral onbekende nummers uit die periode. Ze is elke dag op zoek naar nieuwe muziek, nieuwe inspiraties voor haar optredens. Soms zijn mensen in het publiek wel eens geschokt als ze zich realiseren dat de soms wat al te frivole liedjes vroeger door hun opa's en oma's beluisterd werden: I have moments, When I'm singing that I'm shocking people. They realize that these songs are naught and they think, gee I didn't know that grandma and grandpa were hearing things like that back then. Net als de Bratislava Hot Serenaders, maken Janet Klein and her Parlor Boys veel werk van hun video-clips, waarmee ze hun muziek promoten - clips, als oude vergeelde filmpjes uit de beginperiode van de geluidsfilm. Hier hun versie van de Yiddish Hula Boy Tot op heden heb ik geen enkele CD van haar gehoord, maar ik hoop dat daar verandering in komt. Haar muziek is origineel, levendig, komisch en historisch interessant. Ik vond een ukulele klassieker: Tonight You Belong To Me dat ze als een soort karaoke-versie avant la lettre uitvoert, of zoals ze dat toen deden, als een Bouncing Ball film, een Screen- of Carsongs, zoals die gemaakt werden door Max Fleischer. Bouncing Ball .... ook zo'n onderwerp waar ik binenkort nog wel eens in wil duiken.
Geniet van haar instructies en, nog beter, pak het plastic gitaartje uit de speelgoedbox, stem de vier snaren en doe de zeven accoorden na - ik weet dat je't kunt. En dan zingen ..... dat moet ook lukken zo - zo hard je kunt. De woorden komen uit de film uitgebracht in 1979 getiteld The Jerk: Tonight You Belong To Me Dit kleine filmpje is een fragment van een bonus nummer dat voorkomt op de onlangs uitgebrachte heruitgave van de film op DVD: The Jerk—The 26th Anniversary Edition. - Hans Koertkeepswinging@live.nl
2009: HET OSCAR ALEMAN JUBILEUM JAAR:
Martin Ackermann wees me op een gebouw, dat hij fotografeerde in Cuba. Hij vroeg zich af of de eigenaar van deze zaak een groot Oscar Aleman fan was. Nou, Martin, volgens mij is hij meer een gewiekst zakenman, die nu al klaar is voor het grote jubileumjaar 2009 waarin wereldwijd het honderdste geboortejaar van Oscar Aleman gevierd wordt. Binnen liggen de stapels baseballpetjes, bedrukte t-shirts, badgets en keukenschorten al klaar. En zoals je wellicht niet wist ... Ik denk dat volgend jaar heel wat huismannen net als Oscar achter het fornuis zullen staan!! Hans Koertkeepswinging@live.nl
( Naar de Nederlandse vertaling.) The John Marshall Quintet album Theme Of No Repeat contains 11 tracks played by the John Marshall-Ferdinand Povel Quintet, featuring John Marshall on trumpet, Ferdinand Povel on the tenor saxophone, Tardo Hammer at the piano, John Goldsby on bass and Doug Sides on drums. It was recorded as a small tribute, as John says in the liner notes, to the giants of this music who I never knew, like Bird and Bud, and those who I was fortunate enough to know a little and play with, like Dizzy and Sonny Stitt. This band was founded in 2000 as a studio band with both US as European musicians, he had met since moving to Europe, where he became a member of the WDR Big Band.
Ferdinand Povel, the great Dutch saxophone player who has made a great career in all kinds of orchestras all through Europe, was invited to participate on this record. The piano player Tardo Hammer is from New York and a true jazz veteran, as John labels him: a total teamplayer and his way to play lifts and energizes the entire group. The bass player is John Goldsby, like John Marshall, an American musician that found a new home in Europe. The drummer, Doug Sides also lives in Germany now and I heard him to accompany Roberta Gambarinilast year in a concert at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen, in the southwest part of The Netherlands.
This album contains hard bop played in a pure form your seldom hear. Earlier this year the John Marshall-Ferdinand Povel Quintet performed in concert at the Porgy en Bess Jazz club and during that occasion I bought some of its records. I reviewed his 1988 LP with the Bopera Houseand now this Organic Record, that remembers me to that great concert February 2008 If you live in the southern part of The Netherlands or in the Northern half of Belgium this weekend, you're a lucky guy, as this quintet will perform at De Werf in Bruges ( Belgium) on the 26th of April 2008. All information attheir website.
FRED CIGAR CANTÉ ( 1940-2008 ) Today, the 23rd of April 2008, I received the sad message that Fred "Cigar" Canté passed away in his residence in Midden-Beemster in the western part of The Netherlands. We had contact by mail just once, on the 6th of June 1972. A month ago I remembered his letter in a contribution at my Keep Swinging Web Log Rollins Come Back, unknown from the fact that he was very ill.
Het John Marshall Quintet album Theme Of No Repeat bevat 11 nummers door het kwintet, dat tegenwoordig beter bekend is als het John Marshall-Ferdinand Povel Quintet, met John Marshall op trompet, Ferdinand Povel op tenorsax, Tardo Hammer aan de piano, John Goldsby op bas en Doug Sides op slagwerk. De opnamen zijn, als ik John Marshall in de binnenkant van de plaat moet geloven, a small tribute to the giants of this music who I never knew, like Bird and Bud ( = een klein eerbetoon aan de grootten in de muziek als Charlie Parker en Bud Powell, die ik nooit heb gekend), and those who I was fortunate enough to know a little and play with, like Dizzy and Sonny Stitt. (= en die, waarmee ik zo gelukkig was kort te hebben kunnen spelen, Dizzy Gillespie en Sonny Stitt ). Deze groep werd gevormd in 2000 als een studioband met zowel Europese - als Amerikaanse musici, die John had leren kennen na zijn verhuizing naar Europa, waar hij een plekje vond in de grote big band van de WDR
Ferdinand Povel, de grote Nederlandse saxofonist, die in ontelbare orkesten gespeeld heeft, overal in Europa, werd uitgenodigd te spelen voor deze plaat. De pianist Tardo Hammer komt uit New York en is een echte oudgediende; een teamplayer, zoals John hem omschrijft: his way to play lifts and energizes the entire group. (= De manier waarop hij speelt tilt de hele groep naar een hoger plan). De bassist is John Goldsby, net als John Marshall een Amerikaan die in Europa zijn nieuwe vaderland vond. Doug Sides, de slagwerker, woont tegenwoordig ook in Duitsland en ik hoorde deze gigant op het slagwerk bij Roberta Gambarini, tijdens haar laatste concert in de Porgy en Bess Jazzclub in Terneuzen.
Deze plaat bevat hard bop, gespeeld op een manier, die je maar zelden meer tegenkomt. Begin dit jaar mocht ik dat zelf live aanschouwen tijdens hun optreden in de Porgy en Bess Jazz club in Terneuzen en tijdens dit concert kocht een LP, getiteld the Bopera Houseen deze Organic CD, die me herinnert aan dit schitterende concert. Als je trouwens in het zuiden van Nederland woont of in België bent dezer dagen ben je een bofkont, want dit weekend is deze schitterende groep te beluisteren in De Werf in Brugge. ( 26 April 2008). Je vindt alle informatieop hun website.
FRED CIGAR CANTÉ ( 1940 - 2008 ) Gisteren, 23 april 2008, ontving ik het droeve bericht dat Fred "Cigar" Canté in Midden-Beemster overleden is. We hadden slechts één keer briefcontact op 6 juni 1972. Een maand geleden herinnerde ik hem in mijn weblog, getiteld "Sonnymoon For All", niet wetende dat hij zo ziek was.
Dozens of great names will appear in the attractive innercourt of the abbey and in the venues in the centre of the city: Rita Reys, Europe's first lady of jazz, Bobby Previte, Archie Shepp, Brooks Tegler, E.S.T., The Cotton City Jazz Band, Eric Vloeimans and Maceo Parker. Last year the festival was transformed into a festival with great international names in modern jazz, popular to a growing number of people. Last year their first International Jazz Festival Middelburg 2007opened with the Belgian guitar player Philip Catherineand the US saxophone giant James Carter.
The new organisation of the festival organised a lot of concerts with modern jazz, but it is a pleasure to learn that the festival didn't forgot the people who like to listen to the more traditional New Orleans music, to swing and dixieland - This festival brings you the Middelburg roots band Champagne Charlie,De Koninck Jazz Band, Brooks Tegler Swing Band and the Cotton City Jazz Band. The Brooks Tegler Swing Band heads off for a five weeks tour along Europe with European ( our Antoine Trommelen, Harry Kanters and Joep Peeters), Japanese ( Eiji Hanaoka and Masato Kobayashi) and Australian ( Simon Stribing ) musicians. Machteld Cambridge will be the vocalist. Brooks Tegler himself, being a skilled drummer, has been labeled as the reincarnation of Gene Krupa. Well, one of the themes during this concert will be a re-creation of the 1938 Benny Goodman Carnegie Hall Jazz Concert. This concert, that was scedulded on the 16th of January 1938, became one of the most famous concerts in the history of jazz and has become a million seller reissued on numerous releases since that time. It was the first "live" recording ever, and for the first time Carnegie Hall was filled with such a mixed jazz band, shocking for a lot of Americans in those days. The concert was sold out and Brooks Tegler brings the music of this legendary concert. And, maybe you won't be surprised: Gene Krupa was Benny's drummerman during this concert !! So beware !
The Cotton City Jazz Band was founded in 1962 in Ghent in Belgium and has always been a favorite of mine. They play in the traditional black New Orleans music, as played by Louis Armstrong, George Lewis and Don Ewell, to name some, as it should be. In the late 1960s and early 1970s they invited the last New Orleans veterans in music to record with the band and I was so stupid to tape these Alpha LP's instead of buying copies of it. I told in a previous blog about their album with legendary banjo player Emanuel Sayles, that became an icon for me in New Orleans music. Now, twenty-five years later, Emanuel Sayles has gone, but the music still lives with the Cotton City Jazz Band.
CHAMPAGNE CHARLIE: Friday 9th of May 2008 - De Mug - Middelburg ( 10.30 pm - .... )
DE KONINCK JAZZ BAND: Saturday 10th of May 2008 - Koorkerkplein - Middelburg ( 1.30 - 5.00 pm )
THE BROOKS TEGLER SWING BAND: Sunday 11th of May 2008 - Nieuwe Kerk - Middelburg ( 1.00 - 3.00 pm )
COTTON CITY JAZZ BAND: Sunday 11 th of May 2008 - Innercourt of the abbey - Middelburg ( 3.00 - 5.00 pm)
BASILY: On Friday evening the 25th of April the gypsy jazzband Basily will perform at The Stenge in Heinkenszand. This band has been playing at the North Sea Jazz Festival twice. The concert starts at 8.00 pm. Information: info@vrijwilligerhuis.nl
Over een paar weken, van 9 tot en met 12 mei 2008, zal Middelburg helemaal in het teken staan van haar Tweede Internationale Jazz Festival Middelburg. Tientallen grote namen zullen dan optreden op het sfeervolle abdijplein en op andere lokaties in het centrum: Rita Reys, Europe's first lady of jazz, Bobby Previte, Archie Shepp, Brooks Tegler, E.S.T., The Cotton City Jazz Band, Eric Vloeimans en Maceo Parker. Afgelopen jaar bewees de organisatie al, met de eerste editie van het International Jazz Festival Middelburg 2007 een festival te kunnen neerzetten met grote namen als Philip Catherineen James Carter.
Het festival heeft het roer omgegooid en ingezet op de modernere, hedendaagse verschijningsvormen in de jazz. Een goede stap, maar het is goed om te ontdekken dat de liefhebbers van de meer traditionele jazzstijlen niet vergeten zijn. Er is een hoop te genieten als je meer houdt van de tradtionele New Orleans muziek, swing of dixieland. Zo vind je op dit festival uiteraard de Middelburgse roots band
Champagne Charlie , die, als het goed is, binnenkort met een nieuwe CD komen, De Koninck Jazz Band, Brooks Tegler Swing Band en de Cotton City Jazz Band. The Brooks Tegler Swing Band heeft ingezet op een tournee van vijf weken door Europa met Europese musici, zoals onze Nederlandse Antoine Trommelen, Harry Kanters enJoep Peeters, de Japanners Eiji Hanaoka en Masato Kobayashi en de Australiër Simon Stribing ). Machteld Cambridge neemt de zangpartijen voor haar rekening. Brooks Tegler zelf, een ervaren slagwerker, wordt wel de nieuwe Gene Krupa genoemd. Omdat dit jaar 70 jaar geleden Benny Goodman zijn legendarische concert gaf in Carnegy Hall zal hij zeker stukken uit dit concert laten horen. Dit concert, voor het eerst werd er swing gespeeld in deze "klassieke" muziektempel en bovendien nog door een blank-zwarte band, iets wat voor velen in het Amerika van die tijd uiterst ongepast was, vond plaats op 16 januari 1938. Dit concert werd opgenomen en van deze liveopnamen werden miljoenen platen verkocht. Het concert was helemaal uitverkocht en Brooks Tegler laat dit concert herleven tijdens zijn optredens. En het zal niemand verwonderen dat de drummer destijds ........ Gene Krupa zelf was .
De Cotton City Jazz Band werd opgericht in 1962 in Gent en heeft voor mij altijd iets speciaals gehad. Ze spelen de traditionele zwarte New Orleansmuziek, zoals die gespeeld werd door Louis Armstrong, George Lewis en Don Ewell, om er maar een paar te noemen, precies zoals het hoort - recht door zee zonder malle fratsen. Eind jaren zestig begin jaren zeventig haalden ze de laatst levende legenden uit New Orleans, speelden met hen en brachten ze uit op een serie schitterende LP's op het Alpha label, die ik toendertijd door geldgebrek tape-te in plaats an op plaat kocht, over de impact die de LP met de veteraan banjoist Emanuel Sayles toen op me had, nu vijfentwintig jaar geleden. Emanuel Sayules leeft niet meer, maar zijn muziek herleeft in deze fantastiche band.
CHAMPAGNE CHARLIE: Vrijdag 9 mei 2008 - De Mug - Middelburg ( 22.30 u - .... )
DE KONINCK JAZZ BAND: Zaterdag 10 mei 2008 - Koorkerkplein - Middelburg ( 13.30 u - 17.00 pm )
THE BROOKS TEGLER SWING BAND: Zondag 11 mei 2008 - Nieuwe Kerk - Middelburg ( 13.00 - 15.00 u ) -
COTTON CITY JAZZ BAND: Zondag 11 mei 2008 - Abdijplein - Middelburg ( 15.00 - 17.00 pm)
BASILY: Op vrijdagavond 25 april 2008 speelt de zigeuner jazzband Basily in de Stenge in Heinkenszand. Deze band speelde al eens twee keer op het Northsea Jazz Festival. Het concert begint om 20.00 uur. Informatie:info@vrijwilligerhuis.nl KROONJAREN / JUBILEE YEARS: Pierre Courbois - drums 1940
( Naar de Nederlandse vertaling.) Within a few weeks Middelburg will be the centre of jazz in Zeeland, the province in the southwestern part of The Netherlands with its second International Jazz Festival Middelburg, sceduled from the 9th up to the 12th of May 2008 in the centre of Middelburg There has been a jazz festival in Middelburg for years, with bands that played in the more traditional jazz styles, but the festival attendance was declining and the bands, walking through the streets of the city, gave the festival and the jazz music a rather out-of-date impression being a kind of music that went out long ago. The organisation of the International Jazz Festival wants to show the people of Zeeland, that jazz is still alive and has more aspects then straw heads alone. It is a pleasure to learn that the festival concentrates now on the contemporaty jazz styles too, with musicians that are popular to a growing audience. Today I love to introduce you to some of the great names in modern jazz that will perform in the innercourt of the abbey - tomorrow I wil introduce you to the more classic jazz bands. On Saturday evening, the 10th of May 2008 one can enjoy two concerts at the innercourt of the abbey: The first one is with Bobby Previte's New Bumb, a talked-about band featuring the New York drummer Bobby Previte as leader. He is in Europe for a ten-days-tour with his quartet that ends in Middelburg. The members of the New Bumb are Ellery Eskelin on tenor saxophone, Bill Ware on vibraphone, Brad Jones on bass and Bobby Previte on drums. The legendary Archie Shepp will be the second one for that evening that will perform on the cozy innercourt of the abbey. This man is really a legend in jazz, who launched the free jazz, but was inspired in his music by great saxophone players like Coleman Hawkins. He is known for his fight for equal rights for the blacks, as presented by Malcolm X. He will visit Middelburg with his quintet, featuring himself on the tenor saxophone, Frank Lacy on trombone, Tom McClung at the piano, Wayne Dockery on bass and Steven McCraven on drums. Frank Lacy was part ofRoy Hargrove's Crisol Bandwho visited Porgy en Bess in Terneuzen, ten years ago ( November 1997).
There are more great names: What to think about our own Eric Vloeimans with his Gatecrash Quartet, that will bring electronic jazz, or Maceo Parker, the King of Funk, who will close the festival on Monday or the popular E.S.T., the Esbjörn Svensson Trio that will perform on Sunday evening. These musicians, from the far North, are one of the most renewing groups in jazz nowadays and worth to plan a visit. You can find more info at their website.
NOBLE SISSLE BAND: A few weeks ago I introduced you to a PATHE short by the Noble Sissle Band from ca. 1930. I asked for the personel and thanks to Mark Cantor, one of worlds most skilled jazz film archivist I received his point of view on the band members:
Hi there, Hans. Scott W. of Mosaic forwarded your query about the Noble Sissle band, and it has taken me a while to respond. ...... In any case, here are my thoughts about the Noble Sissle band in the superlative Pathe short: Noble Sissle, vocal and leader; trumpets, left-to-right; probably Tommy Ladnier, Arthur Briggs; possibly Billy Burns, trombone; probably Rudy Jackson, clarinet and tenor sax, seated at center of the band; Jack Carter, drums and vocal; remaining personnel unknown, probably very similar from recording personnel of the period; Ralph Duquesne, reeds; Lloyd Pinckney, piano; Frank Ethridge, guitar; Eddie Coles, string bass. How does this sound to you? Mark
Thanks Mark for your respond - I let you know ! - Hans Koert
Over een paar weken, van 9 tot en met 12 mei 2008, zal Middelburg helemaal in het teken staan van haar Tweede Internationale Jazz FestivalMiddelburg. Er is eigenlijk altijd al een jazzfestival in Middelburg geweest, waarin voornamelijk bands optraden in de meer traditionele jazz stijlen, maar het aantal bezoekers liep terug en er was behoefte aan andere geluiden. Bovendien gaven de bands, die overdag door de stad trokken, de argeloze bezoekers een wel erg eenzijdig beeld van dat wat de jazz te bieden heeft. De organisatie heeft dan ook drastische het roer omgegooid en wil de jazzliefhebbers uit zuidwest Nederland laten zien dat er meer onder de zon is dan alleen maar traditionele jazz. Ook de modernisten, de mensen, die meer houden van de modernere jazzstijlen, krijgen nu de kans musici te horen spelen, die anders niet zo snel naar Middelburg zouden komen. Beide soorten liefhebbers komen in het pinksterweekend ruimschoots aan hun trekken. Vandaag een vooruitblik voor de moderne jazz aanhangers - morgen kijken we vooruit met de liefhebbers van de klassieke jazzstijlen. Voor de liefhebbers van de meer moderne stromingen is er van alles te beleven; een keuze uit de keur van artiesten die optreden op het abdijplein en de straten en cafés daar omheen:
Op zaterdagavond, 10 mei 2008 zijn er op het abdijplein twee concerten. Het eerste is met Bobby Previte's New Bumb, een spraakmakende groep rondom de New Yorkse drummer en bandleider Bobby Previte. Hij is in Europa met zijn kwartet voor een korte, tiendaagse tour, waarvan Middelburg één van zijn laatste haltes is. De leden van de New Bumb zijn Ellery Eskelin op tenorsax, Bill Ware op vibrafoon, Brad Jones op bas en Bobby Previte op slagwerk. De legendarisch saxofonist Archie Shepp zal als tweede aantreden die avond op het sfeervolle abdijplein. Deze man is echt een legende in de jazz: hij was één van de eersten die free-jazz ging spelen, maar was in zijn saxofoonspel geinspireerd door niemand minder dan Coleman Hawkins. Hij was, behalve een energieke saxofonist, ook een fanatieke Malcolm X. aanhanger, die streedt voor de rechten van de zwarte Amerikaan. In Middelburg treedt hij aan met zijn kwintet, met daarin hemzelf op tenorsax, Frank Lacy op trombone, Tom McClung aan de piano, Wayne Dockery op bas en Steven McCraven op slagwerk. Frank Lacy speelde ruim tien jaar geleden ook mee in Roy Hargrove's Crisol Band, toen die in november 1997 Porgy en Bess in Terneuzen bezocht.
Er spelen nog meer grote namen in Middelburg. Wat te denken van onze eigen Eric Vloeimans met zijn Gatecrash Quartet, dat zich vooral concentreert op de electronische jazz, of Maceo Parker, weer zo'n legende, The King of Funk, die het festival maandagmiddag zal afsluiten. Ook het momenteel populaire trio E.S.T., het Esbjörn Svensson Trio zal zondagavond optreden. Deze musici uit het hoge noorden brengen vooral een vernieuwende vorm van hedendaagse jazz; de moeite waard om te gaan beluisteren. Je vindt alle informatie over de band en optredens op de website van hetInternational Jazz Festival Middelburg.
NOBLE SISSLE BAND: Een paar weken geleden liet ik een stukje zien van een korte Pathe film uit 1930 met daarop de Noble Sissle Band. Ik was benieuwd naar de bezetting en dankzij Mark Cantor, die doorgaat voor één van 's werelds grootste jazzfilm archivisten, kunnen we nu zijn gezichtspunten op de film laten lezen.
Hi there, Hans. Scott W. of Mosaic forwarded your query about the Noble Sissle band, and it has taken me a while to respond. ...... In any case, here are my thoughts about the Noble Sissle band in the superlative Pathe short: Noble Sissle, zang en leider; trompetten, van links naar rechts; waarschijnlijk Tommy Ladnier, Arthur Briggs; waarschijnlijk Billy Burns, trombone; waarschijnlijk Rudy Jackson, klarinet en tenorsax, gezeten in het midden van de band; Jack Carter, slagwerk en zang. Blijven over onbekende musici, die, als ik de namen bij opnamen uit diezelfde tijd vergelijk zouden kunnen bestaan uit Ralph Duquesne, rieten; Lloyd Pinckney, piano; Frank Ethridge, gitaar; Eddie Coles, bas. Wat vind je ervan Hans? Groeten Mark
Bedankt Mark voor je reactie; ik kom er nog op terug !! - Hans Koert -keepswinging@live,nl
KROONJAREN / JUBILEE YEARS: Tommy Turrentine - trumpet ( 1928-1997)
( Naar de Nederlandse vertaling.) This Keep Swinging Web log is the best place to introduce almost forgotten musicians and their recordings. Of course that gives some discussions now and then - A few days ago I introduced you to Jutta Hipp, the German/American piano player and labeled one of her recordings ( Jutta Hipp with Zoot Sims) as one of those small jewels in hard bopmade by a now almost forgotten piano player Jutta Hipp. Well, a lot of commends and discussion by people who liked her music and played her records regularly. Well - today another borderline case: Howard Roberts. I played my self his 1959 Verve album Good Pickin's and was surprised by this great Verve recording.
On this record 10 tracks, like Will You Still Be Mine? up to Terpsichore ( whateverthatmaybe) played by the Howard Roberts Quintet featuring Howard Roberts on guitar, Bill Holman on tenor saxophone, Pete Jolly at the piano, Red Mitchell bass guitar and Stan Levy on drums.
Howard Roberts, born in Phoenix, Arizona, October 1929 passed away June 1992. His discography contains thousands of recordings, pop, jazz and rock records, most in studio bands, and that is the reason that he stayed rather unknown. He had an own band playing West Coast jazz and played with musicians like Buddy DeFranco, Shorty Rogers and Bud Shank. In the late 1950s he made four Verve albums, and this one, Good Pickin's might be the one best remembered. In the 1970s he became one of the founders of the Guitar Institute of Technology in Hollywood and an author for the Guitar Player magazine.
A surprise ...... try to find one of these 1950s Verve recordings of Howard Roberts, who is mentioned in one and the same breath with guitar players like Barney Kessel and Herb Ellis. A great honour !! ( Hans Koert)keepswinging@live.nl
BOGERS SWING COLLECTIVE (BOSCO): On Friday night, the 2nd of May the well known Breda jazzy showformation Bogers Swing Collective - known as BOSCO - will be in concert at theBreda Jazzfestivalon the main stage at the Grote Markt in Breda, in the south of the Netherlands. This orchestra can best be labeled as a 10-men all-round jazz band. A few days later the band will present their first album in the Uncle Jean café in Breda on the 18th of May 2008. This album contains a selection of well known numbers of their repertoire.(http://www.bosco.nl/)
Nederlands( To the English translation ) In deze Keep Swinging Weblog worden er nog wel eens almost forgotten musicians and their recordings (= bijna vergeten muzikanten en hun opnamen) geintroduceerd. Dat geeft nog wel eens discussie af en toe - zoals bij Jutta Hipp, de Duits / Amerikaanse pianiste, waarvan ik onlangs een heruitgave op Blue Note besprak van haar plaatJutta Hipp with Zoot Sims. Dat bracht nog al wat deining onder sommige lezers - voor de één immers was Jutta Hipp haast dagelijkse kost en voor de ander een niet erg bekend klinkende naam, die blijkbaar iets met jazz heeft gehad. Vandaag weer zo'n twijfelgeval. Bekend of almost forgotten: Howard Roberts. Ik draaide zijn Verve plaat uit 1959, getiteld Good Pickin's en die verrastte me aangenaam.
Op deze plaat staan tien nummers, zoals Will You Still Be Mine? tot het nummer Terpsichore ( watdatdanookmogezijn ) gespeeld door het Howard Roberts Quintet bestaande uit Howard Roberts op gitaar, Bill Holman op tenorsax, Pete Jolly aan de piano, Red Mitchell op basgitaar en Stan Levy op slagwerk.
Howard Roberts, geboren in oktober 1929 in Phoenix, Arizona, overleed in juni 1992. Zijn discografie bevat duizenden platen, pop, jazz en rockplaten, meest in anonieme studiobands en dat is dan ook meteen de reden waarom je zijn naam zo zelden hoort. Hij had in de jaren vijftig een eigen groep waarmee hij zgn. West Coast Jazz speelde met musici als Buddy DeFranco, Shorty Rogers en Bud Shank. Eind jaren vijftig resulteerde dat in een viertal Verve albums, en deze is er één van: Good Pickin's. In de jaren zeventig wordt hij één van de medeoprichters van het Guitar Institute of Technology in Hollywood en gaat hij schrijven voor het Guitar Player magazine.
Een verrassing ...... probeer maar eens deze plaat uit de jaren vijftig te vinden, van deze gitarist, die door kenners op één hoop gegooid wordt met namen als Barney Kessel en Herb Ellis. 't Kon minder !! ( Hans Koert)keepswinging@live.nl
BOGERS SWING COLLECTIVE (BOSCO): Op vrijdagavond 2 mei 2008 treedt de bekende Bredase jazzy showformatie Bogers Swing Collective- beter bekend als BOSCO op op de Grote Markt tijdens het Bredase Jazzfestival. Het orkest valt het best te omschrijven als een tienkoppige all-round jazz band. Een paar dagen later zullen ze hun eerste plaat presenteren in het café Uncle Jean in Breda op 18 mei 2008. De CD zal een selectie bevatten van hun bekendste nummers(http://www.bosco.nl/) ( Hans Koert)keepswinging@live.nl KROONJAREN JUBILEE YEARS: Alfred Lion - producer ( 1908 - 1987 )
( Naar de Nederlandse vertaling.) In a previous blog I introduced you to an album by Andrew Hill titled Grass Roots. As this article was rather extensive I decided to post the Dutch translation seperatally and that happens today. If you like you can read about a great concert Roy Hargrove gave a year ago at the Porgy en Bess Jazz club in Terneuzen, in the southwest part of The Netherlands, or a contribution about the late Cuban vocalist Ibrahim Ferrer. It´s up to you .......
JOHN SCOFIELD-LES McCANN: In previous blogs I introduced you to the music of Les McCannand to John Scofieldlive in concert at the Stadsschouwburg in Middelburg. I found a small story about these jazzmen I love to share. John Scofield made an album dedicated to the music of Les McCann, titeld Hand Jive. In one of his shows he played numbers from that album and suddenly he heard someone shouting from the audience: Yeah! Les McCann! All right! John tried to see who shouted that and recognized ..... Les McCann himself !!
Nederlands( To the English translation ) Op 5 augustus 1968 maakte Andrew Hill de opnamen voor de plaat Grass Roots. Het werd uitgebracht als een Blue Note LP, met vijf nummers, alle Andrew Hill composities. Andrew Hill legt in een interview uit, dat hij bij het maken van deze plaat het gevoel had eens iets anders te moeten maken; niet steeds beter en mooier; nu eens niet steeds in je achterhoofd hebben wat hip is en wat niet: What may or may not be hip now or in the future. I want to give something. I want to reach out from myself to make people happy who listen to it. ( Ik wil de mensen iets meegeven; ik wil ze gelukkig maken als ze naar mijn muziek luisteren) That's what grass roots are in music. ( En daar ligt de basis van de muziek - daar gaat het om - helemaal tot op de bodem van je gevoel). Getting down to the basics, getting down as deep as you can into feeling. Hij vertelt dat hij eens door Central Park liep en enkele dieren zag. Mensen bestempelen dieren als naieve schepsels, maar hoe naief zijn mensen eigenlijk? Met al onze intellectuele bagage zijn we helemaal vergeten hoe naief wij eigenlijk zijn; de eenvoudige dagelijkse dingen, die je gelukkig kunnen maken. And then I saw some kids playing together in the park. ( = En toen zag ik kinderen samen spelen in het park.).They were of different races, but they were having a great time. (= hoewel ze verschilden van huidskleur hadden ze de tijd van hun leven ). There was no malice, no animosity among them. ( = Er was geen kwaadwilligheid, geen onenigheid. ). Dat verklaart de twee stoeiende kinderen op de voorkant. The way they were acting, are to me the real roots of mankind. (= De manier waarop die kinderen bezig waren zijn de echte wortles van ons bestaan). Andrew Hill begon zijn muzikale loopbaan in de jaren vijftig met musici als Gene Ammonsen Johnny Griffin en in de jaren zestig trok hij als pianist rond met de vocalisten Dinah Washington en Johnny Hartman. Hij trad op met Roland Kirk en Joe Henderson en nam verschillende platen op voor Blue Note, waaronder het schitterende Point of Departure. Zijn pianostijl is soulachtig met pakkende melodieën, zo'n beetje in de stijl van Lou Donaldson. Op dit album, Grass Roots, speelt Andrew Hill met zijn kwintet, waarin grote namen als Lee Morganop trompet, Booker Ervin op tenorsax, Andrew Hill op piano natuurlijk, Ron Carter aan de bas en Freddie Waits op slagwerk. Eerlijk gezegd is het titelnummer, wat mij betreft, niet zijn sterkste van de plaat - geef mij maar Mira, dat een klein hitje werd. Mira betekent zoiets als Look! Come See! (= Hé Kom eens kijken) een kreet, die hij in zijn buurt, in de West Side van New York vaak uit de monden van de kinderen hoorde. Blue Note bracht deze LP opnieuw uit in de Connoisseur CD serie met als bonus een extra sessie door het Andrew Hill sextet, opgenomen 19 april 1968, veertig jaar geleden; een sessie waar voor een deel dezelfde nummers werden gespeeld; de groep was echter helemaal anders van samenstelling: Woody Shaw op trompet, Frank Mitchell tenorsax, Andrew Hill piano, Jimmy Ponder op gitaar, Reggie Workman op bas en Idris Muhammad op slagwerk. De nummers Veinture Inward ( wat zoiets als Introspectie betekent, op onderzoek gaan naar je eigen ik), Soul Special en Bayou Red, een eerbetoon aan de verschillende rassen die voorkomen in en rond New Orleans, de "gens de couleur". Deze nummers klinken meer soulachtig, met zo'n vette beat ( al mis ik het Hammondorgel). Misschien komt dat wel omdat de gitarist en drummer musici uit de band van Lou Donaldson kwamen. Deze 40 jaar geleden opgenomen nummers zijn nooit uitgebracht en er zit zelfs een titel zonder naam tussen, dat hier omgedoopt is tot MC. Je zou natuurlijk kunnen beweren dat de Grass Roots sessie een remake is van deze eerste sessie, maar of je dat mag stellen met allemaal andere muzikanten ..........., ik denk het niet. Zie het maar als eerste versies in een proces !! Je hebt nu in ieder geval de kant om dit eens te vergelijken ........ (Hans Koert )keepswinging@live.nl
JOHN SCOFIELD-LES McCANN: In eerdere blogs introduceerde ik de muziek van Les McCann en beschreef ik het concert vanJohn Scofieldin de Stadsschouwburg van Middelburg. Ik vond een verhaaltje over deze beide jazzheren dat ik hier even wil aanhalen. John Scofield maakte in de jaren negentig een plaat gewijd aan de muziek van Les McCann die hij zo bewondert, getiteld Hand Jive. Tijdens één van zijn optredens speelde hij muziek uit die plaat en plotseling hoorde hij vanuit het publiek iemand roepen: Yeah! Les McCann! All right! John probeerde in de donkere zaal te ontdekken wie dit riep en wat bleek ..... het was Les McCann zelf !!
( Naar de Nederlandse vertaling.) On the 5th of August 1968Andrew Hill recorded his album Grass Roots. It was released originally as a Blue Note LP, featuring five tracks, all Andrew Hill compositions. Andrew Hill explains in the liner notes about the meaning of the title. He says, that he is now at a point in his life in which he has no longer an inner urge to develop his music with each new record he makes, what may or may not be hip now or in the future. I want to give something. I want to reach out from myself to make people happy who listen to it. That's what grass roots are in music. Getting down to the basics, getting down as deep as you can into feeling. He explains that he walked along Central Park and saw the animals. People label animals as naive, but how naive are human beings? With all our intellectual bagage we forgot to be naive now and then, to enjoy the simple things in life. And then I saw some kids playing together in the park. They were of different races, but they were having a great time. There was no malice, bo animosity among them. That explains the two kids in front of the record. Where they were, the way they were acting, are to me the real roots of mankind. Andrew Hill started his musical career in the 1950s with musicans likeGene Ammonsand Johnny Griffin and during the 1960s he toured with Dinah Washington and Johnny Hartman, both singers of course. He worked with Roland Kirk and Joe Henderson and made numerous records for Blue Note. He plays the piano in a kind of groovy style, with catchy tunes, soulfull music as we know from musicians like Lou Donaldson. On this album, Grass Roots, Andrew Hill performes with a quintet, featuringLee Morganon trumpet, Booker Ervin at the tenor saxophone, Andrew Hill at the piano, Ron Carter at the bass and Freddie Waits drums. For me, the title tune is not his strongest one of the album. I like Mira, that became a hit. Mira means in Spanish Look! Come See! he explains, a shout he often heard in the neighbourhood where he lived on the West Side of New York.
Blue Note reissued this album on a Connoisseur CD with a previous unreleased session by Andrew Hill, recorded the 19th of April 1968, fourty years ago, which has most of the same tunes, but performed by an entirely different group, the Andrew Hill Sextet with Woody Shaw on trumpet, Frank Mitchell tenor saxophone, Andrew Hil at the piano of course, Jimmy Ponder at the guitar, Reggie Workman on bass and Idris Muhammad on drums. The tunes Veinture Inward ( which means what is says: the exploring of the self), Soul Special and Bayou Red, a tribute to the different "gens de couleur", colored people in and around New Orleans. These tracks have more soul elements, a more steady groove ( I miss the Hammond), maybe because Jimmy Ponder and Idris Muhammad originally were Lou Donaldson musicians. All these 40 years old tunes were never released and there was even a tune with an unknown title, the discography says, here labeled as MC. You could say that the sessions used for the originally album Grass Roots was a remake of this session, with other musicians and other arrangements. Great to compare these two versions. (Hans Koert - keepswinging@live.nl)
INTERNATIONAL JAZZ FESTIVAL MIDDELBURG: The second International Jazz Festival Middelburg is sceduled on the 9th up to the 12th of May 2008 in the city of Middelburg, in the southwest part of The Netherlands. Dozens of great names will appear in the attractive innercourt of the abbey and in the venues in the centre of the city : Rita Reys, Europe's first lady of jazz, Bobby Previte, Archie Shepp, Brooks Tegler, E.S.T., The Cotton City Jazz Band, Eric Vloeimans and Maceo Parker. You can find all info at their website: Jazzfestival Middelburg. ( Hans Koert - keepswinging@live.nl)
De bijdrage voor vandaag over de plaat van Andrew Hill Grass Roots, die met die ravottende kinderen op de hoes, is tamelijk uitgebreid geworden zodat ik de Nederlandse vertaling bewaar voor een andere keer. Voor wie zich vandaag toch wil informeren heb ik een verslag van een concert van een band die in de traditie van de Quintet du Hot Club de France speelt en optrad in Amecitia in Kloetinge een jaar geleden:Quatre Tickets du Swing.
Ook de titel The Riffing Element is interessant; een stukje jeugdsentiment: Wie is niet ooit begonnen om de jazzwereld te ontrafelen m.b.v. de pockets met titels alsJazz - van New Orleans tot Coolmet daarin de verhelderende lijn diagrammen van Joachim E. Berendt? Genoeg stof dus om jezelf te vermaken ....... . ( Hans Koert -keepswinging@live.nl)
INTERNATIONAAL JAZZ FESTIVAL MIDDELBURG: Het tweede Internationaal Jazzfestival Middelburg staat gepland voor het pinksterweekend, 9 t/m 12 mei 2008 in Middelburg. Tientallen grote en minder grote namen staan er dan op de podia op het binnenplein van de sfeervollle abdij en de podia in de binnenstad: Rita Reys, Europa's first lady of jazz, Bobby Previte, Archie Shepp, Brooks Tegler, E.S.T, The Cotton City Jazz Band, Eric Vloeimans en Maceo Parker. Je vindt alle informatie op hun website:Jazzfestival Middelburg.( Hans Koert -keepswinging@live.nl)
( Naar de Nederlandse vertaling.) Some weeks ago, at the Doctor Jazz Reunionin Wageningen, in the centre of Holland, I found myself this great LP album, titled Les McCann Ltd. Plays The Shout on a Pacific Jazz Record ( PJ-07). Les McCann is a piano player and singer who became known in the 1960s because of a strong soulfull funky jazz style, influenced by gospel. In 1958, after that he had discharged from the navy, he started with his trio playing in nightclubs. He asigned a contract to make recordings for Pacific Jazz Records and in 1960 he made his first album, titled Les McCann Plays The Truth. This album became a success and, as I read on the cover of The Shout: Its sales have been fabulous, having achieved the number one spot in hip areas all over the country.
This album, Les McCann Ltd. Plays The Shout is his third one ( there has been a quartet recording in between) and was recorded in a live setting at The Bit, the coffee house on the Sunset Strip in California. It was recorded in June 1960 with his trio featuring Les McCann on piano, Leroy Vinnegar on bass and Ron Jefferson on drums.
This record, together with his first one, The Truth and his cooperation with tenor sax player Eddie Harris in the late 1960s onwards on albums like Swiss Movement, made him popular in the black community. The Shout is a typically live album with an audience that is very lively, shouting Yeahhh Baby and other encouragements. He is a true humorist too, with long personal intermezzos where he expresses his humor. It is a pity that the microphone is too far away to catch his words properly, but the audience enjoys it. I was surprised by this trio, which contains three skilled musicians and you feel how intense they play together, improvising, while listening to each other carefully. When I first heard this album I thought I was listening to ...... Monty Alexander. That same strong drive, the percussive beat on the piano - I liked it. And ... as you might know: Monty Alexanderwill perform in our region within a month !!
I found a fragment of a concert recorded by the Dutch television with the Les McCan Ltd, featuring Les McCann, Leroy Vinnegard and Ron Jefferson. Les McCann visited our country in November 1962 for two concerts at the Theatre Bellevue in Amsterdam and the Katholiek Leven in Eindhoven, but with another bass player Herbie Lewis. They play: Vakushna.Enjoy it ..... ONDREJ HAVELKA MELODY MAKERS: On March 31, 2008, I was in Turnhout (Belgium) at a famous concert:ONDREI HAVELKA MELODY MAKERS. Amazing concert of music of the 20', 30' & 40' played using original arrangements. It was really a nice evening. Ondrei Havelka was a singer in ORIGINALNY PRAZKY SYNCOPICKI ORCHSTR. This band still playing now. Just to remember that soon will be the 30 anniversary of the memorial concert of Breda(June 6, 1978) of the OPSO.
Nederlands( To the English translation ) Een aantal weken geleden kocht ik, op deDoctor Jazz Reuniein Wageningen, een schitterende LP, getiteld Les McCann Ltd. Plays The Shout op een Pacific LP ( PJ-07). Les McCan is pianist en zanger en werd vooral in de jaren zestig populair met zijn stevige funky jazz stijl, waarin invloeden van de gospelmuziek te bespeuren vielen. In 1958 begon hij, na afscheid genomen te hebben van de marine, met zijn trio op te treden in nachtclubs. Hij tekende een contract bij Pacific Jazz Records om opnamen te maken en in 1960 maakte hij zijn eerste plaat, getiteld Les McCann Plays The Truth. Dit album werd een groot succes: de cover van de The Shout lp refereert daar aan met de woorden Its sales have been fabulous, having achieved the number one spot in hip areas all over the country. ( Haar ( de LP The Truth) verkoopcijfers waren grandioos en het werd de top hit in dancings over het hele land. )
De plaat, Les McCann Ltd. Plays The Shout is zijn derde plaat ( er is nog een kwartet plaat tussendoor uitgebracht) en werd opgenomen tijdens een live concert in De Bit, een café aan de Sunset Strip in Californie. Het concert werd opgenomen in juni 1960 met het trio waarin Les McCann op de piano speelde ( en de grappen tussen de nummers maakte), Leroy Vinnegar op bas en Ron Jefferson op slagwerk.
Deze plaat, samen met zijn eerste, The Truth en de plaat die hij eind jaren zestig met saxofonist Eddie Harris maakte, brachten hem populariteit, vooral bij de zwarte bevolking. The Shout is zo'n typisch live album met een enthousiast levendig publiek, waarin af en toe Yeahhh Baby geschreeuwd wordt vanuit het publiek of andere aanmoedigingen. Les McCann is ook een komisch verteller, te horen aan de het gelach tussen de nummers, maar helaas staat de microfoon te ver weg om de nuances van zijn grappen te kunen beoordelen. Ik werd verrast door deze plaat, door dit trio. Het bevat drie zeer ervaren muzikanten, die in hun samenspel en improvisaties, laten horen dat ze luisteren naar elkaar. Toen ik de plaat voor de eerste keer hoorde dacht ik .....Monty Alexander. die dezelfde stevige drive heeft, die "vette" aanslag, die ik bij Monty zo waardeer. Prachtig toch? Vooral als je je realiseert dat Monty Alexander over een maand optreedt inPorgy en Bess - Terneuzen.
Ik vond een framgent van een concert opgenomen door de Nederlandse omroep van dit Les McCann Ltd, waarin Les McCann, Leroy Vinnegard en Ron Jefferson. Les McCann bezocht Nederland in november 1962 voor twee concerten; één in het Bellevue theater in Amsterdam en één in het Katholiek Leven in Eindhoven, zij het met een andere bezetting dan op de film ( Herbie Lewis speelde bas). Ze spelen hier: Vakushna. Genieten van een groots trio. ONDREJ HAVELKA MELODY MAKERS: Op 31 maart 2008 was ik in Turnhout (België) bij een geweldig concert: ONDREI HAVELKA MELODY MAKERS.Een schitterend concert met muziek uit de twintiger, dertiger en veertiger jaren gespeeld in de originele arrangementen. Het was een heel bijzondere avond. Ondrei Havelka was zanger in de ORIGINALNY PRAZKY SYNCOPICKI ORCHSTR(Original Prague Syncopated Orchestra). Deze band bestaat ook nog steeds. Binnenkort is het dertig jaar geleden dat de Original Prague Syncopated Orchestra hun gedenkwaardige concert hielden in Breda (6 juni 1978)
( Naar de Nederlandse vertaling.) Last year a great album titled Billy Strayhorn - Lush Life was released by Blue Note due to the fact that Billy Strayhorn passed away 40 years ago, on the 31st of May 1967.
Billy Strayhorn, born in Dayton, Ohio in November 1915 was a very modest piano player and composer, that has left his marks on the history of jazz. In December 1938 he met Duke Ellingtonback stage and played for him at the piano.The Duke was fascinated and asked him in his orchestra; not as a piano player, but as the band's composer and arranger. He stayed with the Duke Ellington Orchestra almost 29 years, until he passed away in 1967. He made a lot of compositions, that were performed by the Duke Ellington Orchestra, like the famous Take The A Train, Satin Doll, The Perfume Suite and a lot more tunes, most people think they are composed by Duke Ellington himself. All 15 tunes on this album, dedicated to the music of Billy Strayhorn were composition of him. Well known tunes, like the title tune Lush Life, Lotus Blossom and So This Is Love are alternated with less known tunes, like Fantastic Rhythm and Tonk, a tribute to the honky tonk music of the 1920s and his last composition, titled Blood Count, sung by Elvis Costello with new lyrics, renamed here as My Flame Burns Blue.
The musicians on this Blue Note album (Blue Note 873550 ) are members of the Joe Lovano Quartet (Paul Motian, Hank Jones and George Mraz ), Dianne Reeves, who sings a sensitive version of Lush Life, performes with her trio, featuring Russell Maloneat the guitar and Peter Martin at the piano. Although a lot of people associate this music with big band, these performances are with small groups, and even solo performances at the piano by Bill Charlap. That makes this record a valuable document. Billy Stayhorn himself didn't often play in public, but I found a fragment of a concert by the Duke Ellingfon Orchestra in which Billy Strayhorn plays Take The A Train.
SCRAPPY LAMBERT: Julian Vein contacted me some months ago ( on the first of January 2008) about certain tracks on our third volume of The Complete hit of the Week recordings volume 3. I discussed this compilation in a previous blog. Julian wrote: Spent the last hours of 2007 playing the Archeophone Hit of the Week Vol.3, and discovered a previously unknown (to me) Scrappy Lambert performance. He's part of the College Humor Trio singing "Banks of the Wabash" on Durium Junior X13 (ca. Fall 1931). Neither he nor the other two vocalists are named in the discography.I'm sure he's also part of Men About Town Trio singing "Working On The Railroad" (Durium Junior N11, ca. Fall 1931). MATT did record for ARC, with Victor Young, on September 16, 1931 with Leonard Stokes, Randolph Whatt & Scrappy.(Online Hit of the Week - Durium Discography - Hans Koert) Julian Vein (keepswinging@live.nl)
Nederlands( To the English translation ) Vorig jaar verscheen er een mooi album uitgebracht door Blue Note, getiteld Billy Strayhorn - Lush Life vanwege het feit dat veertig jaar daarvoor, op 31 mei 1967, de Amerikaanse componist en arrangeur Billy Strayhorn was overleden.
Billy Strayhorn, geboren in Dayton, Ohio in November 1915 was een bescheiden pianist en componist, die onmiskenbaar met zijn composities zijn stempel op de geschiedenis van de jazz gedrukt heeft. In december 1938 ontmoet hij achter het podium Duke Ellingtonen speelt voor hem piano. De Duke is hiervan erg onder de indruk en nodigt hem uit in zijn orkest; niet als pianist, maar als componist en arrangeur. Hij zou dat bijna 30 jaar blijven.
Hij bleef de belangrijkste arrangeur van het orkest tot zijn overlijden in 1967. Hij schreef een heleboel composities, die uitgevoerd werden door het Duke Ellington Orhestra, zoals het beroemde Take The A Train, Satin Doll, The Perfume Suite om er maar een paar te noemen; veel mensen, overigens, schrijven deze werken toe aan de Duke omdat ze zo nauw verbonden zijn met het orkest, maar Billy Strayhorn is de eigenlijke maker. Alle vijftien nummers van deze plaat, zijn geschreven door Billy Strayhorn; bekende nummers, zoals het titelnummer Lush Life, Lotus Blossom en So This Is Love worden afgewisseld met minder bekende composities zoals Fantastic Rhythm en Tonk, beide pianosolo's, waarvan de laatste een eerbetoon is aan de honky-tonk piano uit de jaren twintig. Ook zijn laatste compositie, gemaakt op zijn ziekbed, getiteld Blood Count, staat er op, gezongen door Elvis Costello met nieuwe tekst en hernoemd tot My Flame Burns Blue.
De muzikanten op dit Blue Note album (Blue Note 873550 ) zijn leden van o.a. het Joe Lovano Quartet (Paul Motian, Hank Jones en George Mraz ), Dianne Reeves, die een gevoelige versie van Lush Life brengt, doet dit met haar trio, waarin de gitaristRussell Maloneen Peter Martin aan de piano. Aangezien veel mensen de muziek van Billy Strayhorn alleen kennen van het grote orkest van Duke Elington is het bijzonder deze nummers nu eens door kleinere groepen te horen uitvoeren, zelfs solo op piano door Bill Charlap. Dat maakt deze plaat, gewijd aan de muziek van Billy, zo waardevol.
Billy Stayhorn zelf stond niet graag op de voorgrond en speelde maar zelden zelf op het podium; ik vond een fragment van een optreden van het orkest van Duke Ellington waarin Billy Strayhorn het nummer Take The A Train op de piano begeleid; iets bijzonders dus ........
SCRAPPY LAMBERT: Julian Vein schreef me een paar maanden geleden ( op 1 januari 2008 nog wel), over een paar nummers van de dubbel cd The Complete Hit of the Week Recordings volume 3. waaraan ik mocht meewerken en die ik eerder besprak. Hij schreef: Spent the last hours of 2007 playing the Archeophone Hit of the Week Vol.3, and discovered a previously unknown (to me) Scrappy Lambert performance. ( = Ik beluisterde in de laatste uren van 2007 de Archeophone Hit of the Week vol. 3 en ontdekte een voor mij onbekend nummer waarop Scrappy Lambert zingt.) He's part of the College Humor Trio singing "Banks of the Wabash" on Durium Junior X13 (ca. Fall 1931).( = Hij is één van de zangers van het College Humor Trio op Durium Junior X13, dat het nummer Banks of the Wabash zingt.) Neither he nor the other two vocalists are named in the discography. (= noch hij noch de andere twee wordenin de discografie genoemd). I'm sure he's also part of Men About Town Trio singing "Working On The Railroad" (Durium Junior N11, ca. Fall 1931)) (= Ik ben er zeker van dat hij ook deel is van het Men About Town Triodat Working On The Railroad zingt ( Durium Junior N11 uit het najaar van 1931)).The MATT did record for ARC, with Victor Young, on September 16, 1931 with Leonard Stokes, Randolph Whatt & Scrappy. ( = Dit zelfde trio nam op voor ARC, met Victor Young op 16 september 1931 met Leonard Stokes, Randolph Whatt en Scrappy Lambert)
( Naar de Nederlandse vertaling.) One of those famous big bands of the 1940s and 1950s was Woody Herman and his Orchestra. Especially during the late 1940s and early 1950s the orchestra became almost legendary, because of musicians like Zoot Sims, Serge Chaloff, Oscar Pettiford, Gene Ammons, Stan Getzand Al Cohn. Woodrow Charles Thomas Herman, Woody Herman for short, started as a singer when he was a kid and became professional when he was 15 years old playing the clarinet and alto saxophone.
In an interview he tells how he was fascinated by saxophone players like Frankie Trumbauer and Johnny Hodges and Jimmy Noone and Benny Goodmanwere his heroes on the clarinet. My desire to have my own band started very early, he said in an interview, As a matter of fact, by the time, I was 12 or 13 years old, I had this driving ambition to have a band some day that I felt would have a sound and a feeling that someone else might not think about. ..... He tells that he played in a lot of bands to learn about how to play: Because I was in a terrible hurry, you know - as most youth is. His first orchestra was founded in 1944 and lasted until 1946. It was labeled later as the First Herd. From 1947-1949 the Sefond Herd and from 1950 - 1955 the Third Herd.
The Third Herd was disbanded before Christmas 1955. Woody Herman founded a new band, the Fourth Herd or normaly labeled as the New Thundering Herd. With that band he made a tour along South America and the Carribean and in July 1957 he recorded the album Woody Herman - Fifty Eight. This LP contains 12 tracks with compositions and arrangements by Tadd Dameron ( Small Crevice), by Gene Roland, who was responsable for more then half of the tunes, Bill Holman and Horace Silver composition The Preacher,a short, wailing essay on the nature of the blues. Gene Roland, introduced to Woody by Nat Pierce, was the bands chief staff arranger since early 1957. The tune Wailin' in the Woodshed was his first arrangement for the band.
The LP Woody Herman Fifty Eight, ( or Woody Herman '58 as it appears on the cover) with these great arrangements, is now reissued completely on a Lonehill Jazz CD ( Lonehill Jazz LHJ 10311). This album learns what a great band leader Woody Herman was; the sound of this Thundering Herd, made by a group of musicians, individualists, only four month together, is impressing ! Hans Koert - keepswinging@live.nl )
PHILIP CATHERINE: On Sunday afternoon, the 20th of April 2008Philip Catherinewill perform solo and with his Acoustic Trio at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen in the southwest part of The Netherlands. Philip Catherine plays the guitar, Quentin Liégois rhythm guitar and Alexandre Cavaliere violin. Philip Catherine recently made a new CD titled Alone. ( Hans Koert -
Eén van die beroemde big bands uit de jaren veertig en vijftig van de vorige eeuw was het orkest van Woody Herman. Vooral eind jaren veertig, begin jaren vijfig was deze band bijna legendarisch te noemen met musici als Zoot Sims, Serge Chaloff, Oscar Pettiford, Gene Ammons, Stan Getzen Al Cohn. Woodrow Charles Thomas Herman, Woody Herman voor ons, begon eigenlijk als zanger. Als kind trad hij al professioneel op en toen hij 15 jaar was bespeelde hij altsax en klarinet.
In een interview vertelde hij, beinvloed te zijn door saxofoonspelers als Frankie Trumbauer en Johnny Hodges en op de klarinet was hij weg van Jimmy Noone en Benny Goodman. My desire to have my own band started very early ( = Mijn verlangen om een eigen band te hebben had ik al vroeg), zei hij eens in een interview, As a matter of fact, by the time, I was 12 or 13 years old, I had this driving ambition to have a band some day that I felt would have a sound and a feeling that someone else might not think about. (= Ik had op een dag het gevoel een eigen band te moeten hebben, met een eigen geluid dat nog door niemand gemaakt was). Hij vertelt dat hij daarom graag in allerlei bands ging spelen om overal wat ervaring op te doen. Because I was in a terrible hurry, you know - as most youth is.(= Want ik had een vreselijke haast, moet je weten, de jeugd eigen).
Zijn eerste orkest werd opgericht in 1944 en duurde tot 1946. Het werd later The First Herd genoemd. Van 1947 tot 1949 spreken we van the Second Herd en van 1950 - 1955 the Third Herd. Die Third Herd werd ontbonden vlak voor kerst 1955 en Woody Herman richtte al snel weer een nieuwe groep op, die wel de Fourth Herd werd genoemd, maar bekend werd als één van de eerste Thundering Herd bands. Met die band ging hij op tournee naar Zuid- en Midden Amerika en de Caraïben en in juli van dat jaar (1957) namen ze de LP Woody Herman - Fifty Eight op. Deze plaat bevat 12 nummers met composities en arrangementen van Tadd Dameron ( Small Crevice), van Bill Holman en Horace Silver ( The Preacher), a wailing essay on the nature of the blues.( Een klagende verhandeling over het wezen van de blues). Gene Roland, die geintroduceerd werd bij Woody door Nat Pierce, werd de belangrijkste arrangeur van de band in januari 1957 voor de komende jaren; hij is dan ook verantwoordelijk voor meer dan de helft van de arrangementen.
De plaat Woody Herman Fifty Eight (ook wel als Woody Herman - '58 zoals op de hoes prijkt) met al deze prachtige arrangementen, is nu helemaal opnieuw heruitgebracht door Lonehill Jazz ( Lonehill Jazz LHJ 10311). Deze plaat leert vooral wat een groot bandleider Woody Herman geweest moet zijn als je luistert naar deze hechte groep met dit solide geluid, wetende dat deze musici, individualisten stuk voor stuk, nog maar net vier maanden bij elkaar waren. Die wetenschap maakt de plaat extra indrukwekkend !! ( Hans Koert -keepswinging@live.nl)
PHILIP CATHERINE: Op zondagmidag, 20 april 2008, treedt Philip Catherineop, solo en met zijn Acoustic trio in Porgy en Bess in Terneuzen. Philip Catherine speelt gitaar, Quentin Liégois ritmegitaar en Alexandre Cavaliere viool. Philip Catherine nam onlangs de CD Alone op ( Hans Koert -keepswinging@live.nl)
( Naar de Nederlandse vertaling.) Some months ago I was pointed to the music of the Bratislava Hot Serenaders by Dimitri Marheineke who contacted me, because of the contributions I posted about the Czech Original Prague Syncopated Orchestra. This Slovak Bratislava Hot Serenaders plays the music of the 1920s and1930s using the original arrangements. Dimitri stated that I should listen to the Bratislava Hot Serenaders, and ..... he was right. Listen to their version of Living In The Sunshine, Loving In The Moonlight
The Bratislava Hot Serenaders, directed by Juraj Barlos, is based in Bratislava the capital of Slovakia. It is remarkable to learn that they had concerts all around the world and, unlike the Original Parague Syncopated Orchestra, they made an extensive websitewith a lot of pictures and some great music-clips to promote their music. A very important aspect of this band is that the musicians use the original arrangements of 1920s hits, not only from the States, but also Czech and Slovak hits made by artists like the then popular Frantisek Vesely. Listen to the Tatransky Expres
Although they have an informative website ( I guess, as my knowledge of the Slovak language is limited !) with a lot of pictures, it is difficult to find proper information. If you live in the Netherlands or England, I have great news, because this band will perform this summer in Gorssel, a village in the eastern part of the Netherlands, in a double concert with our Limehouse Jazz Band. The concert is sceduled at the Hotel de Roskam in Gorssel on the 9th of July 2008. If you have the opportunity - try to join that concert. A few days later this band will be part of the Whitley Bay International Jazz Festival in England.
Thanks Dimitri for these suggestions. ( Hans Koert -keepswinging@live.nl) VICTOR FELDMAN:
A few weeks ago I posted a contribution about Victor Feldmanplaying in a 1965 Jazz 625 program for the BBC2.
John Westwood sent me some great pictures of this English drummer, including a small news paper article where Victor is labeled as the young Gene Krupa, refering to the great US drummer. Please, click on the picture to enlarge. Thanks for sharing this John !! ( Hans Koert -
Een tijdje geleden werd ik door Dimitri Marheineke gewezen op de muziek van de Bratislava Hot Serenaders. De aanleiding was een serie van artikelen, die over een vergelijkbaar orkest gingen, de uit Tsjechië afkomstige Original Prague Syncopated Orchestra. Deze Slowaakse Bratislava Hot Serenaders, Bratislava is de hoofdstad van Slowakije, speelt de muziek uit de twintiger- en dertiger jaren, gebruikmakend van de originele arrangementen en, net als de "Prague" helemaal in de stijl van die jaren, inclusief kleding, haardracht en instrumenten. Dimitri vond, terecht, dat ik ook de Bratislava Hot Serenaders moest horen ( en zien) spelen en ..... hij had helemaal gelijk. Luister maar eens naar hun versie van het nummer Living In The Sunshine, Loving In The Moonlight
De Bratislava Hot Serenaders, geleid door trompetist Juraj Barlos, komt uit Bratislava, de hoofdstad van Slowakije. Het is opvallend om te ontdekken dat deze band overal op de wereld optreedt en, in tegenstelling tot de Original Prague Syncopated Orchestra, een heel gelikte en moderne websiteheeft en schitterende music-clips heeft gemaakt om hun muziek te promoten. Door hun doordachte uitstraling en verschijning krijgt de hot-dancemuziek uit de jaren twintig, die ze doen herleven, een extra dimensie. Behalve arrangementen van Amerikaanse dansnummers spelen ze ook de muziek uit Tsjechië en Slowakije uit die tijd, zoals de nummers gezongen door Frantisek Vesely, een geliefd crooner uit die tijd.. Luister naar hun versie van de Tatransky Expres
Hoewel ze een uitvoerige, ongetwijfeld informatieve ( Mijn Slowaaks is niet meer wat het geweest is) website hebben met tientallen foto's is het moeilijk om informatie van hen te vinden. Als je in Oost Nederland of Engeland woont ben je een geluksvogel, want ze komen deze kant op. Deze zomer spelen ze in Gorsselof all places,tijdens een dubbelconcert met onze Limehouse Jazz Band. Het concert staat gepland in Hotel de Roskam op 9 juli 2008; een uitgelezen kans om dit orkest te horen spelen.
Bedankt Dimitri voor deze aanzet ....... ( Hans Koert -keepswinging@live.nl) VICTOR FELDMAN:
Een paar weken geleden plaatste ik een bijdrage over de Engelse drummer Victor Feldman, die optrad in een BBC2 programma getiteld Jazz 625 uit 1965.
John Westwood zond me enkele foto's van deze drummer, inclusief een krantenartikeltje, waarin een foto van een jonge Feldman, bestempeld als de jonge Krupa. Uiteraard refereert deze naam naar de grote drummer Gene Krupa. Klik op de foto's als je ze wilt vergroten.
( Naar de Nederlandse vertaling.) In July 1961 Eric Dolphy and his Quintet performed two weeks at the Five Spot in New York City. A remarkable session ! His quintet contained himself on the alto saxophone and bass clarinet, Booker Little on trumpet, Mal Waldron on piano, Richard Davis on bass and Ed Blackwell on drums. It is really a shame that only one evening of this two-week residency at the Five Spot Café was recorded as this is really good stuff. Both Eric Dolphy as Booker Little are playing very well and it is a tragical fact to learn the Booker Little passed away three month after these great performances ( 5th of October 1961) and Eric Dolphy three years later in Berlin too. I rediscovered this record again while returning by car from the John Scofield concert in Middelburg last week. Especially the second track of the album, Bee Vamp, a Booker Little composition, was knew to me, as I only have the Eric Dolphy compilation in the Giants of Jazz Immortal Concerts series ( Giants of Jazz CD 53067) that has a selection of Eric Dolphy At The Five Spot volume 1 and Volume 2. I enjoyed Eric Dolphy on bass clarinet very much and, what a surprise, that same evening Frank Vacin played in Middelburg... the bass clarinet too. A great instrument !! Last Saturday night I joined a concert of Willem Vermandere, a Flemish troubadour, in the Luctor et Emergo venue in Rilland, in the southwest part of The Netherlands, who sings folk tunes ( so no Jazz at all !) and he sings and plays ... the bass clarinet too. Wow ..... That bass clarinet hits me.
I love to share with you two fragments by Eric Dolphy, with his quntet and solo, on the bass clarinet, I found; made during the same period ( Berlin 31st of August 1961). The first tune is titled Bee Vamp and the second God Bless The Child, a tune special dedicated to the bass clarinet. Hope you like it.
PHILIP CATHERINE: Next weekend, Sunday the 20th of April 2008, Philip Catherine will perform at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen, in the far south western part of The Netherlands, solo and with his acoustic trio. His trio will contain himself at the guitar, Quentin Liégois on rhythm guitar and Alexandre Cavaliere on violin. the concert will start at 4.00 p.m.
Nederlands( To the English translation ) In juli 1961 trad Eric Dolphy met zijn kwintet twee weken lang op in de Five Spot in New York City. Zijn kwintet bevatte, behalve hemzelf op altsax en basklarinet, Booker Little op trompet, Mal Waldron op piano, Richard Davis op bas en Ed Blackwell op slagwerk.
Het is echt doodzonde dat er van die twee weken maar op één avond een bandrecorder meedraaide in de Five Spot Café, want wat bewaard gebleven is, is erg goed. Zowel Eric Dolphy als Booker Little spelen uitstekend en het is tragisch als je je bedenkt dat het één van Booker's laatste opnamen geworden is, aangezien hij drie maanden later overleed ( 5 oktober 1961); trouwens, ook Eric Dolphy had hierna nog maar drie jaar te gaan voordat hij in Berlijn overleed.
Ik herontdekte deze opnamen toen ik in de auto terugreed van het concert van John Scofield in Middelburg eerder deze week. Vooral het tweede nummer, Bee Vamp, een Booker Little compositie, fascineerde me omdat het nieuw voor me was. Ik had namelijk tot vorige maand dit optreden alleen op een CD op een Giants of Jazz CD ( Giants of Jazz CD 53067) in de serie Immortal Sessions, en die bevat slechts een aantal nummers van de platen twee Eric Dolphy At The Five Spot platen. En aangezien ik nu volume 1 gevonden heb, kon ik Bee Vamp afspelen. Op dit nummer werd ik verrast door Eric Dolphy op de basklarinet, een instrument dat je niet vaak hoort (en ziet); wat een verrassing - tijdens het concert van John Scofield bespeelde Frank Vacin ook de basklarinet. Een schitterend instrument, dat ver de diepte in gaat. En om het verhaal af te maken: zaterdagavond bezocht ik een concert van de Westvlaamse liedjeszanger Willem Vermandere in zaal Luctor et Emergo in Rilland, een optreden waarbij je geen jazz hoeft te verwachten, maar deze man zingt en bespeelt tussendoor ook zijn basklarinet. Afgelopen week stond dus in het teken van dit bijzondere instrument. Wow ..... The bass clarinet hits me.
Ik vind het leuk om tenslotte twee fragmenten te laten zien van een optreden van Eric Dolphy met zijn kwintet en solo op de basklarinet, uit dezelfde periode ( 31 augustus 1961) opgenomen tijdens een concert in Berlijn. Hij speelt het nummer Bee Vamp en God Bless The Child, een nummer, speciaal voor de basklarinet.
PHILIP CATHERINE: Komend weekend, zondag 20 april 2008, zal Philip Catherine optreden in de Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen, solo en met zijn Acoustic Trio. Het trio bestaat uit hemzelf op gitaar, Quentin Liégois op ritmegitaar en Alexandre Cavaliere op viool. Aanvang 16.00 u.
( Naar de Nederlandse vertaling.) A month ago, Blue Note reissued one of those small jewels in hard bop made by a now almost forgotten piano player Jutta Hipp. The album is titled: Jutta Hipp with Zoot Sims (Blue Note 93178). Today I love to share with you some facts about Jutta Hipp's career in the USA. Her early career is described in my contribution:Jutta Hipp - Her Early Career.
Thanks to Leonard Feather, producer and jazz critic, who heard her playing, she could make a recording for Blue Note, titled New Faces - New Sounds and helped her to move to the US. He organized her a Musicians' Union Membership card, essential if you want to be a musician in The States. She got a gig at the Hickery House, where she recorded two live albums. During that time she met Zoot Sims (she had met already in Germany, when Zoot played in Stan Kenton's band during one of its European tours) and, sharing part of their group members ( Jutta brought her drummer man; Zoot his trumpet and bass player), they made these Blue Note recordings. The members of her band where Jerry Lloyd, his real name was Jerry Hurwitz, at the trumpet, Zoot Sims on tenor saxophone, Jutta Hipp at the piano of course, Ahmed Abdul Malik ( born as Sam Gill in January 1927) at the bass and Ed Thigpen on drums.
Jerry Lloyd is also a rather unknown musician, a Miles Davis follower, who made some recordings with Gerry Mulligan, George Wallington and Zoot Sims. He was a skilled arranger and composer. The originally album contained six tracks, most well played and relaxed improvistion and, as the liner notes suggest, as a live recording without the audience applauses. Although her earlier records show Lenny Tristano influences, her piano playing developed during her performances at The Hickory Club more and more into the Horace Silver style of playing. Her relaxed way of improvising and the Lester Young influenced music by Zoot Sims make this a great album.
It is hard to survive in the jazz scene of New York City of those days; drugs and alcohol made a lot o victims, and when other foreign women piano players moved to New York, like the great Toshiko Akiyoshi, Chinese born, but who immigrated from Japan where she lived ( I met her once !), and Marion McPartland, who came from England, they became the new hype, women you should have heard playing when you where in town. She got some disagreement with Leonard Feather, who dropped her and because she tried to get rid of her deep stage fright, she got problems with alcohol; it became very hard for her to find gigs. In the late 1950s she stopped playing, started to paint and earned her living as a seamstress.
Leonard Feather describes in his New (1960) Edition of the Encyclopedia of Jazz her parting from the New York Jazz scene as: Her style underwent a change from a Tristano to a H. Silver influence and lost much of its individuality, she slipped into obscurity and in '58-60 was working mainly in non-music day jobs. Early work showed great promise. She retired completely, lived in a hotel and later in an apartement and even Blue Note couldn't find her to pay her royalties. When she finally was rediscovered, thanks to Lee Konitz and his wife Gundula, who knew her address, she refused to talk about this period in her life. She passed away some years ago.
For me, this Blue Note reissue, with a great cover design of Reid Miles, responsable for dozens of great Blue Note covers, is one of those little jewels, now in the Rudy Van Gelder Editon available for every passioned jazz fan. JUTTAHIPP/with Zoot Sims (Blue Note 93178) (Rudy Van Gelder Edition) (Hans Koert -keepswinging@live.nl)
CHORO GUITAR BOOKS: In his Choro-Music blogspotJoergen reviews some books, that are essential for you, if you love to learn how to play Choro Music. Enjoy his contribution:Choro Guitar Books.
AT RANDOM:
DOUCE JOIE - GUS VISEUR Quartette: Gus Viseur accordion, Matelo Ferré and Joseph Reinardt guitars, Maurice Speilleux bass.
Een maand geleden, bracht Blue Note een schitterend juweeltje uit de hard bop schatkamer van de jaren vijftig uit, gemaakt door een vergeten pianiste Jutta Hipp. De plaat is getiteld: Jutta Hipp with Zoot Sims (Blue Note 93178). In een eerdere blog, getiteld Jutta Hipp: Early Yearsheb ik over haar vroegste carriere verteld, waarbij ze optrad in Europa. Vandaag hoe het afliep in de Verenigde Staten; over de periode waarin de plaat van Jutta Hipp met Zoot Sims tot stand kwam.
Zoals ik eerder schreef had Leonard Feather, producer en jazzcriticus, haar geholpen met de emigratie naar de VS. Ze kreeg een baantje in de Hickery House, wat uiteindelijk twee live albums opleverde. Gedurende deze periode ontmoette ze Zoot Sims opnieuw; ze kenden elkaar al uit de periode dat Jutta nog in Duitsland speelde en Zoot in het Stan Kenton orkest, op tournee door Europa. Ze stelden een groep samen uit hun beider bands ( Jutta bracht haar drummer mee en Zoot zijn trompettist en bassist) en ze maakten voor Blue Note de plaat Jutta Hipp with Zoot Sims (Blue Note 93178) De leden van hun groep waren Jerry Lloyd, die eigenlijk Jerry Hurwitz heette, op de trompet, Zoot Sims op tenorsax, Jutta Hipp uiteraard op piano, Ahmed Abdul Malik ( eigenlijk heette hij Sam Gill) aan de bas en Ed Thigpen op slagwerk. Jerry Lloyd is ook zo'n tamelijk onbekende muzikant, een navolger van Miles Davis, die opnamen maakte met Gerry Mulligan, George Wallington en Zoot Sims. Hij was een evaren arrangeur en componist. Het originele album bevat zes nummers. De meeste goed en ontspannen gespeeld met veel improvisatie , die een sfeer ademen, zoals in het bijbehorend verhaaltje omschreven wordt, die suggereert alsof het om een liveopname gaat (zij het dan dat het publiek zich niet laat horen). Hoewel men zegt dat haar oudere werk beinvloed werd door de muziek van Lenny Tristano; sinds haar optredens in de Hickory vind je vooral Horace Silver invloeden terug in haar spel; samen met de Lester Young-achtige klanken van Zoot een prima combinatie.
Het leven van een musicus in het New York van die tijd was zwaar; denk aan de verleidingen van alcohol en drugs. Ook de concurrentie was groot. Jazz-spelende vrouwen uit het buitenland, zoals de in China geboren, maar in Japan opgegroeide Toshiko Akiyoshi, die ik ooit een keer ontmoette, en Marion McPartland, die uit Engeland kwam, werden een hype. Ze kreeg onenigheid met Leonard Feather en die liet haar vallen. Bovendien had ze altijd als ze moest optreden erg veel last van plankenkoorts, dat ze oploste met drank. Het aantal optredens liep terug en daarom stopte ze in eind jaren vijftig met spelen. Ze ging weer schilderen en probeerde in haar levensonderhoud te voorzien door in een naaiatelier te gaan werken.
Leonard Feather beschrijft in zijn New (1960 !) Edition of the Encyclopedia of Jazz haar afscheid van de New York Jazz scene als volgt: Her style underwent a change from a Tristano to a H. Silver influence and lost much of its indivduality, ( = Haar stijl van spelen veranderde van een beinvloeding door Lenny Tristano in dat van Horace Silver en verloor veel van haar eigenheid. ) She slipped into obscurity and in '58-60 was working mainly in non-music day jobs. ( = Ze raakte vergeten en werkte tussen '58 en 1960 als naaister in een naaiatelier ( ps: Dit citaat dateert van 1960). Early work showed great promise. ( = Haar vroege werk was veel belovend). Ze trok zich helemaal terug uit de muziek, leefde eerst in een hotel en later in een apartement ergens in New York, onvindbaar voor zelfs Blue Note, die haar haar royalties wilden uitbetalen. Dankzij Lee Konitz en zijn vrouw Gundula lukte dat tenslotte vlak voor haar dood, maar ze bleef weigeren over deze periode te praten. Ze overleed een paar jaar geleden.
Voor mij is deze Blue Note heruitgave. met het schitterende hoesontwerp van Reid Miles, die zoveel mooie hoezen maakte voor Blue Note, een klein pareltje, onmisbaar in elke jazzverzameling. JUTTA HIPP/with Zoot Sims (Blue Note 93178) Rudy Van Gelder Serie ( Hans Koert -keepswinging@live.nl)
CELEBRATIONS: Mike Daniels - trumpet leader ( 1928 ) Teddy Charles - vibes piano drums (1928) Eddie Marshall - drums ( 1938 )
( Naar de Nederlandse vertaling.) A month ago, Blue Note reissued one of those small jewels in hard bop made by a now almost forgotten piano player Jutta Hipp. The album is titled: Jutta Hipp with Zoot Sims (Blue Note 93178).Today I love to share with you some facts about Jutta Hipp's early years, when she lived and performed in Germany. In a second contribution, titled Jutta Hipp with Zoot SimsI'll tell you about this album and her US period.
Jutta Hipp, born in Leipig, Germany in February 1925 and passed away a few years ago in Queens near New York ( April 2003 ), made some great albums, but opt for a career as a painter. Born in Leipzig, after the war part of the German Democratic Republic, she had learned to play the piano as a kid, but studied graphic design at the Leipzig Academy of Arts when she was a teenager. During the Second World War, she later said in a US interview, Jazz helped her to survive: You won’t be able to understand this, because you were born here (in U.S.) but to us Jazz is some kind of religion. We really had to fight for it, and I remember nights when we didn’t go down to the bomb shelter because we listened to (jazz) records. We just had the feeling that you are not our enemies, and even though the bombs crashed around us…we felt safe. After the Second World War she fled to the western part of Germany, where she started to play Jazz in the GI clubs, Jazz meeting places for US soldiers. She founded her own quintet in a swing style related to the music of Fats Wallerand Teddy Wilson, but bebop was new and she became fascinated by the music of Bud Powell. In the early 1950s she had her own group, with musicians like Emil Mangeldorff, the brother of Albert, Joki Freund and now and then Attila Zoller, her fiancé for some times, who should become a known guitar player. Thanks to Leonard Feather, producer and jazz critic, who heard her playing, she could make a recording for Blue Note, titled New Faces - New Sounds and helped her to move to the US, where she arrived, painstaking archived by Feather in his New (!) ( New is 1960) Editon of the Encyclopedia of Jazz as 18 november 1955. He organized her a Musicians' Union Membership Card, an essential document if you want to be a musician in The States.
In my next contribution, titled Jutta Hipp With Zoot Sims, I will tell more about her US period, in which she made that great recording with Zoot Sims for Blue Note. (Hans Koert -keepswinging@live.nl)
MICKEY BLOOM: Some months ago I posted a contribution about a film fragmentby Eddie Lang, Tommy and Jimmy Dorsey. But who are the others on the pictures?. A few days agoDick Feingold, from Glen Head, NY USA, stated that the trumpet player was not Mickey Bloom. Today he gives us some more information about his uncle. He wrote: Hi, Hans--Mickey and his brother Rube ( the well known piano player and songwriter ) were two Brooklyn boys from the early 20th century who played with a lot of bands until the 70's. Rube wrote "Fools Rush In" "Day In, Day Out" "Give Me the Simple Life" "Truckin'" and many others. They worked together when they could. Mickey was married to my mother's sister for many years, and I learned a lot from him. Both were great players. All the best! ( contact Dick:keepswinging@live.nl)
AT RANDOM:
BUTTER AND OLEO - DUKE ELLINGTON and his ORCHESTRA: Duke Ellington piano and leader, Ray Nance cornet, Sam Woodyard, Cat Anderson, Rolf Ericson and Eddie Preston trumpets, Lawrence Brown, Buster Cooper and Chuck Conners trombones, Johnny Hodges, Russell Procope, Jimmy \Hamilton, Paul Gonsalves and Harry Carney reed section, Ernie Shepard bass and Sam Woodyard drums. Recorded in New York City 1963
Een maand geleden, bracht Blue Note een schitterend juweeltje uit de hard bop schatkamer van de jaren vijftig opnieuw uit, gemaakt door een vergeten pianiste Jutta Hipp. De plaat is getiteld: Jutta Hipp with Zoot Sims (Blue Note 93178). Vandaag wil ik iets vertellen over haar vroegste carriere, waarbij ze optrad in Europa. In mijn volgende bijdrage Jutta Hipp with Zoot Simswil ik de periode in de Verenigde Staten behandelen, de periode waarin ze o.a. de Blue Note plaat JuttaHipp with Zoot Sims opnam. In de bijdrage van vandaag vertel ik over haar vroegste carriere in Duitsland.
Jutta Hipp, geboren in Leipzig, Duitsland, februari 1925 en een paar jaar geleden overleden in Queens ( New York) in april 2003, maakte een aantal schitterende platen, maar koos uiteindelijk voor een carriere als kunstenares. Geboren in Leipzig, na de Tweede Wereldoorlog deel van de DDR, leerde ze als kind piano spelen, maar ging als student voor grafisch ontwerper studeren aan de Leipziger Kunstacademie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, zo vertelde ze later, hielp de Jazz hen te overleven.
In een Amerikaanse interiew zegt ze: You won’t be able to understand this, because you were born here (in U.S.) but to us Jazz is some kind of religion.(= Het is voor jullie, die hier geboren zijn, wellicht moeilijk te begrijpen, maar Jazz was een soort religie voor ons). We really had to fight for it, and I remember nights when we didn’t go down to the bomb shelter because we listened to (Jazz) records. ( = Het was moeilijk om te overleven en ik herinner me momenten, waarbij we niet de schuilkelders ingingen, omdat we naar jazzplaten luisterden ). We just had the feeling that you are not our enemies, and even though the bombs crashed around us…we felt safe.(= We hadden het gevoel dat jullie niet onze vijanden waren en zelfs al vielen de bommen overal om ons heen, we voelden ons veilig)
Na de oorlog vluchtte ze naar het westen, het later West Duitsland, waar ze Jazz ging spelen in de GI-clubs.( = Jazzclubs waar veel Amerikaanse militairen kwamen). Ze richtte een eigen kwintet op, waarin ze een soort swing speelde á la Teddy Wilson en Fats Waller. Maar tijden veranderden en ook Jutta leerde de bebop kennen; ze raakte gefascineerd door de muziek van Bud Powell. Begin jaren vijftig had ze weer een eigen kwintet met musici als Emil Mangeldorff, de broer van Albert, Joki Freund en af en toe ook Attila Zoller, die later een bekend gitarist zou worden en waarmee ze later nog een poosje verloofd was.
Dankzij Leonard Feather, bekend producer en jazz criticus, die haar had horen spelen, kreeg ze de kans een plaat te maken voor Blue Note, getiteld New Faces - New Sounds en hij hielp haar om te emigreren naar de Verenigde Staten, waar hij bijvoorbeeld zorgde voor een lidmaatschap van Muzikantenbond, een onmisbaar document als je beroepsmatig muziek wilde maken in de VS. Leonard Feather, haar beschermheer, archiveerde nauwkeurig in zijn New ( ! = nieuw in 1960) Edition of the Encyclopedia of Jazz de aankomstdatum: 18 november 1955
In de volgende bijdrage, Jutta Hipp with Zoot Sims, alles over haar Amerikaanse periode, de tijd waarin ze de Blue Note plaat met Zoot Sims opnam.
CELEBRATIONS: Drori Mondlak - drums ( 1958) Drori Mondlak is een slagwerker, die met zijn band Straight Circle optreedt in de Verenigde Staten en Duitsland.
( Naar de Nederlandse vertaling.) The International Jazz Festival of Middelburg, in the south-western part of The Netherlands, started with a great concert on the 8th of April 2008, by the John Scofield Trio with Horns at the Stadsschouwburg. In fact, this concert was an appetizer for the real festival, scheduled from 9 up to the 12th of May 2008. John Scofield performed with his rhythm section featuring Matt Penman on bass and Bill Stewart, his drummer for years. The trio was enlarged with a horn section. John Scofield, born in 1952 in Dayton, Ohio, is one of the most interesting guitar players in jazz nowadays and he belongs, together with guitar players like Bill Frisell, Pat Metheny and Mike Stern, to name some, to the best-there-is.
He is known for his participation in Miles Davis Electric Band in the early 1980s. When you listen to his music on stage, you can't imagine that he started to play in the style of Jim Hall, whose music he admired. When he had finished the Berklee School of Music he played with Gary Burton and Mick Goodrick. In a previous blogI referred to his first concert at Carnegie Hall with Gerry Mulligan and Chet Baker. Since that concert his music developed from the jazz-rock into fusion, free jazz and the music of Miles, with a lot of electronics and synthesizers into the style he played on stage. The fans. gathered in Middelburg, got value for money. In two sets John Scofield performed tunes from his last album, titled This Meets That, like Heck of a Job, the ballad Behind Closed Doors by Charley Rich and the opener of the evening, the well known House Of The Rising Sun.
After the break he showed his abilities using samples on the synthesizer in another classic pop tune I Can't Get No Satisfaction. Other tunes were Memorette and Strangeness In The Night, a tune with some surprising changes in tempo. The horn group, featuring Phil Grenadier, the brother of bass player Larry, on trumpet and flugelhorn, Tom Olin on tenor saxophone and flute and Frank Vacin on baritone saxophone and bass clarinet, played a minor part in the concert. They played some short, not convinced, solos. There major task was to give accents behind Scofields solos and to make a solid base with the baritone saxophone or the snoring sound of the bass clarinet (what a great instrument !) played by Frank Vacin. John Scofield ended his concert with an encore, almost entirely filled with a duet with himself using samples on his synthesizer on the floor in front of him.
The audience enjoyed it and so did the organization of the festival, who had booked a great opening act. Het is verbazend om te ontdekken dat zo'n jazzmuzikant de Stadsschouwburg van Middelburg, toch een betrekkelijk kleine gemeenschap, op een gewone dinsdagavond helemaal op zijn kop zet (= It is amazing to see how sucha jazz musician in a small community, like Middelburg, brings the Stadsschouwburg down on a regular Tuesday evening ), Renny Minnaert, the proud festival director said after the performance. Two weeks ago only 60 tickets were sold and suddenly ...... within’ a week, all tickets were gone. The Stadsschouwburg seemed to be the place to be !
During this concert the audience was informed about the artists that are scheduled for the second edition of the International Jazz Festival Middelburg in May. Great names like Maceo Parker, Archie Shepp, Bobby Previte, E.S.T., Eric Vloeimans and good old lady Rita Reys, just to name some, will give concerts in the unique attractive inner court of the abbey and venues in the centre of the city. I'll inform you later about these great concerts. You can find all information about the festival at their website:http://www.jazzmiddelburg.nl/
RAY BROWN-MONTY ALEXANDER-RUSSELL MALOBE - YOU CAN'T SEE: Ray Brown bass , Monty Alexander piano, Russell Malone guitar. Recorded in New York City the 5-7 March 2002.
De tweede editie van het Internationaal Jazz Festival van Middelburg ging afgelopen week ( dinsdag 8 april 2008) van start met een schitterend concert van het John Scofield Trio with Horns ( = met blazers). In feite was dit concert een opwarmertje voor het echte festival dat gepland staat voor het pinksterweekend, te weten 9 t/m 12 mei 2008. Ik gaf in een eerdere bijdrage al een impressie van het openingsconcertvan John Scofield en zijn trio op 8 april 2008 in het Nederlands. Vandaag dus geen nieuwe Nederlandse bijdrage, maar een link naar twee interessante eerdere bijdragen, zoals het concert van Freek de Jonge, gehouden tijdens het 50 jarige bestaan van Porgy en Bess in Terneuzen een jaar geleden of een kennismaking met een prachtig nummer, getiteld Trees and Grass and Thingsgespeeld door het Charles Williams Septet, dat ik op het spoor kwam dankzij een Jules Deelder verzamelalbum: Deelder Blijft Draaien.
DE WERF - Brugge:Op zaterdag 26 april treedt het John Marshall / Ferdinand Povel Quintet op in De Werf in Brugge. Ik schreef over deze groep in een eerdere bijdrage. Op zondag 27 april zal het Matthew Shipp Trio optreden in de club. Dit trio bestaat uit pianist Matthew Shipp met Joe Morris op bas en Whit Dickey op slagwerk. Je krijgt korting als je beide concerten bezoekt. Informatie op hun website:De Werf - Brugge
CELEBRATIONS: Nick LaRocca - cornet ( 1889 - 1961)
( Naar de Nederlandse vertaling.) The second edition of the International Jazz Festival of Middelburg, in the south-western part of The Netherlands, started with a great concert by the John Scofield Triowith Horns at the Stadsschouwburg in Middelburg on Tuesday the 8th of April 2008. In fact, this concert was an appetizer for the real festival, scheduled from 9 up to the 12th of May 2008. I'll post an impression from this great opening concert in the English language later this week. I'd suggest for today some blogs I posted a year ago about a concert of the Dutch stand up comedian Freek De Jonge in concert at the Porgy en Bess Jazz Clubin Terneuzen due to its 50th anniversary last year and a contribution about the tune Trees and Grass and Things as recorded by the Charles Williams Septet, reissued on a Jules Deelder compilation album, titled Deelder Blijft Draaien.
DE WERF - Bruges: On Saturday the 26th of April the John Marshall / Ferdinand Povel Quintet will perform at De Werf Jazz Club in Bruges, Belgium. I wrote about that group in a previous blog. On Sunday the 27th of April the Matthew Shipp Trio will perform too in the club. This trio features. piano player Matthew Shipp with Joe Morris on bass and Whit Dickey on drums. You can buy reduced tickets if you visit both concerts !! Information: - De Werf - Bruges
AT RANDOM:
CONJUNCTO GERALDO VIANNA - NAQUELES VELHOS TEMPOS: Geraldo Vianna viola (= guitar), Ivan Correa (= baixo electrico (= bass), Lincoln Cheib bateria (= drums). Special guest: Waldir Silva cavaquinho. Recorded in Brasil 1993.
De tweede editie van het Internationaal Jazz Festival van Middelburg, ging afgelopen week ( dinsdag 9 april 2008) van start met een schitterend concert van het John Scofield Trio with Horns ( = met blazers). In feite was dit concert een opwarmertje voor het echte festival dat gepland staat voor het Pinksterweekend, te weten 9 t/m 12 mei 2008.
John Scofield trad op met zijn ritmesectie, bestaande uit Matt Penman op bas en Bill Stewart, zijn slagwerker, waar hij al heel wat jaren mee samenspeelt. Het trio was voor deze tour uitgebreid met een blazerssectie. John Scofield, geboren in 1952 in Dayton, Ohio, is één van de meest opvallende gitaristen in de hedendaagse jazz en hij behoort tot de grootten op de gitaar zoals zijn leeftijdsgenoten Bill Frisell, Pat Metheny en Mike Stern. John Scofield is vooral bekend geworden door zijn deelname aan de Miles Davis bands, begin jaren tachtig, toen die vooral bekend stonden als zijn electric bands. Als je hem hoort spelen in de Stadschouwburg kun je je niet goed voorstellen dat hij als tiener een copie van Jim Hall genoemd werd, de gitarist die hij zo bewonderde. Na zijn studie aan de Berklee School of Music speelde hij met Gary Burton en Mick Goodrick. In een eerdere weblogrefereerde ik al aan zijn eerste grote optreden in Carnegie Hall met de band van Gerry Mulligan en Chet Baker.
Sinds dat concert evalueerde zijn muziek van de jazz-rock, via de free jazz, fusion en de muziek van Miles tot wat het nu is, onder andere met gebruikmaking van synthesizers en geluidsamples. De honderden fans in de Stadsschouwburg, helemaal uitverkocht, kregen dan ook waar voor hun geld. In twee sets speelde het John Scofield Trio ( with Horns) nogal wat nummers van hun nieuwste album, getiteld This Meets That, zoals het nummer Heck of a Job, het langzame nummer Behind Closed Doors geschreven door Charley Rich en het openingsnummer van de avond, de popklassieker-in-een-nieuw-jasjeHouse Of The Rising Sun. Na de pauze gebruikte hij de synthesizer in een andere klassieker, I Can't Get No Satisfaction. Andere nummers waren Memorette en Strangeness In The Night, een nummer met een aantal verrassende tempowisselingen. De bassist, overigens, ontpopte zich als een kundig solist en ook de drummer kreeg alle ruimte.
De blazersgroep, daarentegen, bestaande uit Phil Grenadier, broer van bassist Larry, op trompet en bügel, Tom Olin op tenorsax en fluit en Frank Vacin op baritonsax en basklarinet speelden maar een ondergeschikte rol. Ze kregen af en toe korte soli, die niet erg overtuigden, en leken verder alleen ingehuurd voor het plaatsen van accenten tijdens Scofields solo's of het leggen van een solide basis m.b.v. de baritonsax of basklarinet ( wat een schitterend instrument) bespeeld door Frank Vacin.
John Scofield eindigde het concert met een toegift, waarin hij zich bijna helemaal solo, of beter gezegd in duet met behulp van samples en de synthesizer, kon uitleven. Het publiek waardeerde dit zeer en kon terugkijken op een geslaagd openingsconcert, evenals de organisatie overigens, die na afloop nog wat verbouwereerd was over de grote toeloop. Het is verbazend om te ontdekken dat één zo'n jazzmuzikant op een gewone dinsdagavond de Stadsschouwburg, in een relatief kleine gemeenschap als Middelburg, een uitverkochte zaal plat krijgt zei Renny Minnaert, de festivaldirecteur trots na afloop: Twee weken geleden waren er nog maar 6o kaarten verkocht en .... ineens ..... binnen een week was de hele schouwburg uitverkocht - geen kaartje meer te krijgen. De schouwburg was die dinsdagavond voor jazzminnend Zeeland the place to be.
Tijdens dit concert werd het publiek uitgebreid geinformeerd over de artiesten, die in mei tijdens het festival zullen optreden. Artiesten van naam, zoals Maceo Parker, Archie Shepp, Bobby Previte, E.S.T. en onze eigen Eric Vloeimans en Jazzdiva Rita Reys, om er een paar te noemen. De optredens tijdens dit Tweede Internationale Jazz Festival van Middelburg zijn gesitueerd op het unieke sfeervolle abdijplein en op de podia in het centrum van Middelburg. Later zal ik een aantal artiesten nader introduceren, voorzover nodig, en wie in de tussentijd meer informatie wilt over het festival kan dit vinden op de festival website.( http://www.jazzmiddelburg.nl ) ( Hans Koert - keepswinging@live.nl ) foto's: Ingrid Borger - Hans Overvliet - Curiositas- Middelburg)
( Naar de Nederlandse vertaling.) On the 9th of April 2008Art Van Damme hopes to celebrates his 88th birthday. Art Van Damme was born in Norway, no not the country, but a city in Michigan US, and as a kid he and his parents moved to Chicago, where he grew up. His family name suggests Dutch, especially Zeeland roots. He got music lessons on the accordion and piano and he made his debut on the accordion on stage eight years young. In 1938 he founded his own trio and performed profesionally in his hometown Chicago. During one of these gigs, he was spotted by Ben Bernie, who offered him a place in his band, in which he played some years until Ben Bernie passed away in 1943. He reorganized his trio to a quintet ( accordion - vibes - guitar + rhythm ) and got a job at the Chicagoan National Broadcasting Company. The next fragment is from a rare filmshot from 1951, at a Chicago performance. Art Van Damme played with this quintet for many decades up to the 1980s. He acccompanied the Dinning Sisters playing their hit Buttons and Bows, recorded with Jo Stafford, Al Trace, Frankie Laine and jazz guitar player Johnny Smith, with the band of Harry James and the Singers Unlimited. I won't discuss here if his music should be labeled as jazz or light music; never mind - he was an expert on the accordion and entertained millions of fans with his swinging music. Although he is at an advanged age now, he still performs now and then. The 4CD Proper BoxSqueeze Me - The Jazz and Swing Accordion Story has nine 1954 performances of the Art Van Damme Quintet, with tunes like Ol' Man River, Let's Fall In Love, Let Yourself Down and Madame Van Damme ( named after his wife, I guess) with Charlie Calzaretta on vibes and Fred Rundquist on guitar ( with rhythm of course), a typically Art Van Damme line-up: accordion - vibes - guitar.(Hans Koert - keepswinging@live.nl )
GEORGE BRAITH in concert: I got a request from George Braith, US reed player, to inform you about two concerts that are scedulded at the famous Lennox Lounge Jazz Club in New York City on the 11th and 12th of April 2008. George Braith, who became known due to his great 1963-1964 Blue Note recordings is still active in jazz. In 1957 he came to Europe with the American Jazz Quintet and performed at the Concertgebouw in Amsterdam as curtain-raiser for the J. J. Johnson Quintet. I listened to some of his more recent albums, like Live at Musart in Sohoand Bip Bop Bam. Being an expert on the Braithophone, a double selfmade instrument, he is an unique personality in New York jazz nowadays.
AT RANDOM:
SONHADOR - LUIS BONFA: Luis Bonfa guitar. Others unknown. Recorded on the 24th of January 1953 for Continental.
Op 9 april 2008 hoopt Art Van Damme zijn 88ste verjaardag te vieren.
Art Van Damme, zijn naam suggereert Zeeuwse roots, werd geboren in Norway, niet het land, maar de plaats in Michigan (VS), en als kind verhuisde hij met zijn ouders naar Chicago, waar hij opgroeide. Hij kreeg piano en accordeonlessen en was acht jaar toen hij al min of meer regelmatig op de planken stond. In 1938 vormde hij een trio en trad beroepsmatig op in en rond zijn woonplaats Chicago. Tijdens één van die schnabbels werd hij opgemerkt door Ben Bernie, die hem een plaats aanbood in zijn orkest. Daarin bleef hij spelen tot aan het overlijden van Bernie in 1943. Hij richtte weer een eigen groep op, nu uitgebouwd tot een kwintet ( accordeon-vibrafoon-gitaar met bas en drums) en kreeg een baan bij NBC (= National Broadcasting Company) in Chicago. Het volgende filmfragment is een zeldzaam shot van zo'n vroege show uit 1951. Art Van Damme bleef spelen met zijn kwintet tot ver in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Hij begeleidde bijvoorbeeld The Dinning Sisters bij de opname van hun hit Buttons and Bows, nam platen op met Jo Stafford, Al Trace, Frankie Laine en jazz gitarist Johnny Smith, met de band van Harry James en de Singers Unlimited. Ik ga hier geen discussie aan of zijn muziek nu wel of geen jazz is; niet belangrijk - zijn swingend accordeonspel kon miljoenen mensen over de hele wereld boeien. Zelfs op hoge leeftijd treedt hij nog af en toe op.
De 4CD Proper BoxSqueeze Me - The Jazz and Swing Accordion Story bevat negen opnamen van het Art Van Damme Quintet uit 1954: nummers als Ol' Man River, Let's Fall In Love, Let Yourself Down en Madame Van Damme (zal wel naar zijn vrouw genoemd zijn ..... ) met Charlie Calzaretta op vibrafoon en Fred Rundquist op gitaar ( met ritmebegeleiding), een typische Art Van Damme line-up: accordeon - vibrafoon en gitaar. (Hans Koert - keepswinging@live.nl )
GEORGE BRAITH in concert: Ik kreeg een verzoek van George Braith, saxofonist, die me informeerde over een tweetal concerten die hij volgende week 11 en 12 april 2008 geeft in de beroemde Lennox Lounge Jazzclub in New York City. George Braith wordt momenteel vooral herinnerd door zijn schitterende serie Blue Note opnamen (als Roland Kirk op twee saxofoons tegelijk spelend) uit 1963-1964. In augustus 1957 kwam hij voor het eerst naar Nederland en speelde met de American Jazz Sextet in het voorprogramma van het J. J. Johnson Quintet in het Concertgebouw in Amsterdam. Hij is nog steeds actief in de muziek en ik beluisterde eerder enkele van zijn latere platenzoals Live at Musart in Soho en Bip Bop Bam. Als expert op zijn zelfgemaakte dubbele saxofoon, de Braithophone, is hij een kleurrijk figuur uit de hedendaagse New York jazz scene.
Celebrations for the 9th of April: Art Van Damme - accordion (1920)
( Naar de Nederlandse vertaling.) Today I love to share with you a film fragment by The Noble Sissle Orchestra, playing Little White Lies as they appeared at London's famed Ciro's club in 1930. It is suggested that Arthur Briggs, trumpet player, could be on this clip.
Arthur Briggs in the Savoy's Syncops Band ( early 1920s)
You should know that Arthur Briggs, born in 1899 ( He would have celebrated his 109th birthday this week) came to London for the very first time in 1919 with the band of Will Marion Cook. He became one of the first black musicians that stayed in Europe. At the period this film was made, Arthur Briggs played now and then with Noble Sissle's Orchestra, also labeled as Noble Sissle and his Sizzling Syncopators.Buck Clayton (1911-1991) trumpet
This film contains a hot version of Little White Lies, composed by Walter Donaldson, popularized by Guy Lombardo and his Royal Canadians and also recorded by Vincent Lopez as a Hit of the week. Halfway the film the band plays the tune Happy Feet, a hit from the 1929 Paul Whiteman's King of Jazz film, the drummer man starts singing and after that the orchestra doubles speed at the end and one of the band members (?) tap dances.
The members of the band could have been, according to records from that period, Tommy Ladnier and Arthur Briggs on trumpet, Billy Burns on trombone, Frank Goudie ( nicknamed "Big Boy" because of his size), Rudy Jackson, Ralph Duquesne or Ramon Usera on reeds, Lloyd Pinckney at the piano, Frank Ethridge on bass, Edga Coles on tuba and Jack Carter on drums who also sings Happy Feet. The director and first vocalist in front of the band is of course Noble Sissle. The dancer remains uncertain. According to a picture I have from Frank Big Boy Goudie together with Oscar Aleman from 1935 the tall saxophone player on the right could be him. Brian Rust gives three other reed players in this band, but only two are left on the film. There is no bass player in the fvilm either.
Frank Big Boy Goudie and Oscar Aleman ( 1935)
Can someone confirm the other members of the band? Are the two trumpet players Tommy Ladnier and Arthur Briggs? I'd suggest that the left trumpet player might be Tommy Ladnier, so the right one could be Arthur Briggs. I'm sure others will have discuss this filmfragment before, so contact meif you have more info about this really hot fragment.
WHO IS WHO?: Some months ago I posted a contribution about a film fragmentby Eddie Lang, Tommy and Jimmy Dorsey. But who are the others. Dick Feingold contacted me and wrote: Hi--I saw your website with the pictures of the old bands, and I really think that the trumpet player in question is not Mickey Bloom. Mickey was my uncle, and although I did not know him at that time in his life, it really does not look like him. He spoke about Manny Klein often, and it could be him, but I never met Manny and so I don't know. Dick Feingold Glen Head, NY USA
LIZA - RALPH SUTTON Quartet: Ruby Braff cornet, Ralph Sutton piano, Milt Hinton bass and Mousie Alexander drums. Recorded at Sunnie's Rendezvous Aspen Col. 28th of February 1968.
Nederlands( To the English translation ) Vandaag een filmfragment uit 1930 van hetNoble Sissle Orchestra, die het nummer Little White Lies spelen tijdens een (gespeeld) optreden in de beroemde Londense Ciro's club. Aangezien er gesuggereerd wordt dat Arthur Briggs op deze clip trompet speelt, willen we dat wel eens zeker weten.
Arthur Briggs in the Savoy's Syncops Band ( early 1920s)
Arthur Briggs, geboren in 1899 ( hij zou deze week zijn 109ste verjaardag vieren) kwam voor de eerste keer naar Londen in 1919 met het orkest van Will Marian Cook. Hij werd één van de eerste Amerikaanse muzikanten die in Europa bleef wonen. Toen deze film gemaakt werd speelde hij af en toe met het orkest van Noble Sissle mee. Het orkest heette toen voluit: Noble Sissle and his Sizzling Syncopators.Buck Clayton (1911 - 1991 ) trompet
De film bevat een hot versie van het nummer Little White Lies, een compositie van Walter Donaldson, dat populair gemaakt was door Guy Lombardo and his Royal Canadians en o.a. op de plaat gezet werd door Vincent Lopez als een goedkope Hit of the week. Halverwege het nummer wordt het nummer Happy Feet ingezet, een nummer uit de film King of Jazz van Paul Whiteman uit 1929. De drummer komt naar voren en zingt de chorus. Op het eind wordt het tempo verdubbeld en één van de bandleden (?) tapdanst voor voor het orkest.
Maar wie spelen er nou op mee? De leden van de band zouden volgens opnamen uit die tijd kunnen zijn: Tommy Ladnier en Arthur Briggs op trompet, Billy Burns trombone, Frank Goudie ( bijgenaamd, vanwege zijn rijzige gestalte "Big Boy"), Rudy Jackson, Ralph Duquesne of Ramon Usera op rieten, Lloyd Pinckney aan de piano, Frank Ethridge op bas, Edga Coles op tuba en Jack Carter op slagwerk. De dirigent, leider en zanger in het eerste nummer is natuurlijk Noble Sissle zelf. De danser blijft onduidelijk. Op de film zien we verder maar drie rietspelers, en bovendien geen bassist.
Frank Big Boy Goodie and Oscar Aleman ( 1935)
Kan iemand bevestigen wie of de leden van dit orkest zijn? Zijn de twee trompettisten Tommy Ladnier en Arthur Briggs? De linker trompettist lijkt wel wat op Tommy Ladnier, dan zou dus de rechter Arthur Briggs kunnen zijn. De lange saxofonist rechts achter zou Frank Big Boy Goudie kunnen zijn. Ik denk dat de bezetting van dit filmpje als eens eerder ter discussie heeft gestaan: wie kan helpen bij het identificeren van de spelers:keepswinging@live.nl WHO IS WHO?: Een paar maanden geleden hadden we ook foto's van zo'n Who Is Who-filmpje in één van de bijdragenmet daarin Eddie Lang and de gebroeders Dorsey. Maar wie waren de anderen? Dick Feingold schreef me gisteren en meldde: Hi--I saw your website with the pictures of the old bands, and I really think that the trumpet player in question is not Mickey Bloom. (= Hoi, Ik zag je weblog met de beelden van die oude film en ik geloof echt dat de trompettist niet Mickey Bloom is). Mickey was my uncle, and although I did not know him at that time in his life, it really does not look like him. (= Mickey Bloom was mijn oom en hoewel ik hem in die periode niet gekend heb, lijkt hij helemaal niet op hem). He spoke about Manny Klein often, and it could be him, but I never met Manny and so I don't know. (= Hij had het wel vaak over Manny Klein, dus het zou Manny Klein kunnen zijn, maar die heb ik nooit ontmoet, dus weet ik het niet) Dick Feingold Glen Head, NY USA
Bedankt Dick. Als iemand foto's van de film nog eens wil zien, kijk dan op de bijdrageWho Is Who? (keepswinging@live.nl ) CELEBRATIONS 8th of April:Monty Sunshine - clarinet - bandleader: (1928)
( Naar de Nederlandse vertaling.) Last weekend, on Sunday the 6th of April 2008, the good old days of Oscar Peterson revived. In the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen, in the south west part of The Netherlands, Peter Beets and his men made a tribute to the great Canadian pianoplayer who passed away last year. The Trio Peter Beets regaled the audience to a selection of Oscar Peterson tunes. On stage a typically Oscar Peterson trio setting: a piano, a bass and a guitar, like in the good old days of the 1950s. In those days Oscar could have played with musicians like Ray Brown on bass and Herb Ellis on guitar; he defined such a group as the most stimulating and productive setting for public performance. The Trio Peter Beets featured Peter Beets on the Steinway grand piano, Ruud Jacobs on the bass and Martijn van Iterson on guitar.
The concert in Porgy en Bess was labeled as a Tribute To Oscar Peterson, which means that the audience, all critical Oscar Peterson fans of course, might expect a concert filled with well known Oscar Peterson standards, played by a trio that copied note-by-note from the original records.
The Trio Peter Beets didn't do that; they brought a varied program of Oscar Peterson tunes, played in that same swinging style. Peter Beets, although illed with flue, showed that he is a great piano player who has listened to Oscar Peterson very often. For the Oscar Peterson fans there were a lot of great moments, especially in fast played tunes like the great tune Cakewalk, Oscar's tribute to the stride piano.
Both Ruud Jacobs and Martijn van Iterson are skilled musicians. Martijn van Iterson played some great solos and accompanied the piano player with his rhythmical chords, so typically for this kind of music. Ruud Jacobs, the eminent grise of this group showed that he is still a skilled accompanist on bass, the master of the medium bounce, as Peter joked, like in the good old days of the late 1950s when he played with his brother Pim at the piano and Wessel Ilcken on drums. Ruud hopes to celebrate his 70th birthday next month at the BIM-huis in Amsterdam. It was a pity that his solos in some tunes did not lived up to its promise, as the bass sound didn't seemed to be optimal.
The trio played some great tunes, like the Stan Getz tune Wheatland and Oscar's opening theme The Reunion Blues. Peter Beets impressed with the Oscar Peterson composition Hymn to Freedom, a gospel and soulfull tune. Peter Beets showed once more that he is a great piano player that can entertain its audience and it was a shame that so many chairs were empty in Porgy en Bess.
A succesfull tribute to Oscar Peterson, with a trio that was responsable for some of the tunes on its last album, titled New Groove, I reviewed some times ago.
MONTY ALEXANDER: The Monty Alexander Trio will open the Schelde Jazz Festival in the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen, in the southwest part of The Netherlands, on the 15th of May 2008. Monty Alexander performed some times ago in the Porgy en Bess Jazz Club with his 1976 Montreux Trio in November 2006. The line upe for this concert isn't available yet. AT RANDOM:
STEVE COLEMAN and FIVE ELEMENTS- RITUAL - TRIO (AIR): Steve Coleman alto saxophone, Jonathan Finlayson trumpet and Tim Albright tromvone. Recorded at the Groove Studio in Salvador Brazil, in June 2004 and / or January 2005
Afgelopen weekend, zondagmiddag 6 april 2008, herleefde de muziek van Oscar Peterson. In een slechts gedeeltelijk gevuld Porgy en Bess in Terneuzen, brachten Peter Beets en zijn mannen een eerbetoon aan de onlangs overleden Canadese pianist. Het Trio Peter Beets bracht het publiek een keur van Oscar Peterson nummers. Op het podium een typisch Oscar Peterson Trio, opgesteld op de manier zoals Peterson dat graag zag: piano, bas en gitaar, net als in de jaren vijftig. In die tijd speelden in Oscar Peterson's drumloze trio Ray Brown de bas en Herb Ellis gitaar; een groep, volgens Oscar Peterson, the most stimulating and productive setting for public performance ( = het meest stimulerend en productief qua samenstelling voor optredens). Het Trio Peter Beets bestond uit Peter Beets op de Steinway vleugel. Ruud Jacobs op bas en Martijn van Iterson op gitaar.
Het concert in Porgy en Bess was omschreven als een eerbetoon aan Oscar Peterson, en dan schuilt het gevaar, dat de zaal volstroomt met kritische Oscar Peterson fans, die een concert verwachtten vol Oscar Peterson standards, noot-voor-noot nagespeeld door een trio.
Het Trio Peter Beets trapte gelukkig niet in die valkuil; ze brachten een gevarieerd programma met veel Oscar Peterson nummers, gespeeld in diezelfde herkenbare swingende stijl, maar bleven zichtzelf. Peter Beets, gekweld door de naweën van een buikgriepaanval, liet horen een ervaren pianist te zijn, die goed geluisterd heeeft naar de muziek van Oscar Peterson, inclusief de overvloed aan noten en snel genomen loopjes over de hele breedte van het klavier, zo kenmerkend voor Peterson's stijl. Voor de fanatieke Oscar Peterson fan was er dan ook genoeg te genieten, vooral in de snelle stukken. Zelf was ik onder de indruk van zijn perfect uitgevoerde versie van Oscar Peterson's eerbetoon aan de stride piano: Cakewalk. Zowel Ruud Jacobs als Martijn van Iterson zijn beide ervaren begeleiders. Martijn van Iterson speelde een paar schitterende solo's om daarna weer, stoïcijns, schijnbaar moeiteloos, over te schakelen op de ritmische akkoorden begeleiding, zoals dat in die tijd gebruikelijk was. Ruud Jacobs, the eminent grise van het stel, liet horen dat hij al vijftig jaar ervaring heeft in het begeleiden; hij begon immers eind jaren vijftig in het trio van zijn broer Pim met slagwerker Wessel Ilcken. Volgende maand hoopt hij zijn zeventigste verjaardag te vieren met een groots concert op 3 mei 2008 in het BIM-huisin Amsterdam. De meester van de medium bounce, zoals Peter Ruud omschreef, een criticus citerend, speelde ook enkele solo's, maar die kwamen door een slecht te horen bas moeizaam uit de verf.
Het trio speelde een aantal bekende nummers, zoals Nightingale en het door Stan Getz bekend geworden nummer Wheatland. Ook het bekende thema, The Reunion Blues, waarmee Oscar Peterson's zijn optredens graag begon werd met veel verve gespeeld. Peter Beets imponeerde met de Oscar Peterson compositie Hymn to Freedom, een gospelachtig nummer met veel soul.
Peter Beets en zijn trio lieten zien dat ze met gemak het publiek een aangename avond kunnen bezorgen, met veel herkenbare herinneringen en mooie momenten. Onbegrijpelijk dan ook dat zoveel stoelen onbezet bleven, want deze muziek hoor je niet vaak meer live uitgevoerd. Dit trio, overigens, speelde ook een paar nummers van Peter Beets laatste album, New Groove, dat ik een tijdje geleden besprak. MONTY ALEXANDER: Het Monty Alexander Trio zal op 15 mei 2008 het Terneuzense Schelde Jazz Festival openen in Porgy en Bess.Monty Alexander trad eerder op in Porgy en Bess in november 2006 met zijn beroemde Montreux Trio uit 1976. Hoe de bezetting nu zal zijn is nog niet bekend.
Celebrations for the 7th of April:Peanuts Hucko - clarinet - tenor saxophone: 1918-2003 = Alexander Von Schlippenbach - piano (1938) - Freddie Hubbard - trumpet, flugelhorn, piano) ( 1938)
( Naar de Nederlandse vertaling.) One of those legendary trtumpet players of the 1950s is Clifford Brown - Since mid 1954 he teamed up with Max Roach in their famous Clifford Brown-Max Roach Quintet, responsable for a lot of great recordings on Blue Note, Pacific, Emarcy and Mercury. On the 22nd of May Max Roach and Clifford Brown started a summer tour along clubs, starting for a week at the Patio Club in Washington, another week at the Cotton Club in Cleveland, Ohio and gigs in The Rouge in River Rouge, Michigan and the gig at the Continental Restaurant in Norfolk, what happended to become his last performances that was taped. On the 26th of June, a week after the Norfolk concert Clifford Brown and Richie Powell, the younger brother of Bud Powell, pass away at a car accident. This last record was released by Rare Live Recordings as Clifford Brown / Max Roach Quintet - The Last Concert ( RLR 88617)
Thanks to Lonehill Jazz we can now enjoy the Cotton Club concert taped during three days of their week engagement, the 28th and 29t of May and the first of June 1956. The members of the Clifford Brown-Max Roach Quintet were: Clifford Brown ( I play the trumpet, my name is Clifford Brown, he announces himself),Sonny Rollins( and on the tenor saxophone the guy who all of it brings us the most pleasure, Sonny Rollins), Richie Powell at the piano ( Did you enjoy him ?), George Morrow on bass and The World's Greatest DrummerMax Roach.
One of the great pleasures of live recordings are the lenghtly tunes, not limited to the space on the record. This 3CD contains for example a lenghtly 13'39" version of Billy Strayhorns Take The A Train, eight minutes extra comparing their February 1955 recording for Emarcy. The 2CD contains more then 2 and a half hours of great music. The bonustracks of this 3CD contain an unreleased radio broadcast made in February 1956 from the Town Casino in Buffalo, NY which features the only known version of Round Midnight played by Clifford Brown.
This 3CD contains valuable previous unreleased stuff that should be in any Clifford Brown-Max Roach collection and although the amateur equipment used to record this concert make the sound quality not up to today's standards, this CDbox release by Lonehill Jazz is a must have .... CLIFFORD BROWN at the COTTON CLUB 1956 - Lonehill Jazz LHJ10292 (3CD)) JAZZ ON CD:The glossy magazine Jazz On CD was published in the early 1990s. Each magazine contained a free promo record with a rather good selection of tunes. I have the Jazz on CDTreasurehouse (MMP Jaz/3CD ) and Home Cooking ( MMP Jaz/4 CD ) including the magazines, so I have some discographical information to date the records. Recently I found a sole Jazz On CD promo CD titled Stash Bash ( MMP JAZ/5 CD) which means that it was a free CD for the September 1993 issue I guess. I love to have a scan or copy of the two pages that read This Month's Cover Compilation, so I can date this selection: Please contact me atkeepswinging@live.nl
AT RANDOM: MILES DAVIS QUINTET - E.S.P. : Miles Davis trumpet - Wayne Shorter tenor sax - Herbie Hancock piano - Ron Carter bass - Tony Williams drums. Recorded in Hollywood 20th of January 1965.
Nederlands( To the English translation ) De meest bekende van alle legendarische trompettisten uit de jaren vijftig is ongetwijfeld Clifford Brown - Sinds de zomer van 1954 richtte hij, samen met Max Roach, een top kwintet op, genaamd het Clifford Brown-Max Roach Quintet, die een heleboel schitterende LPs maakten op labels als Blue Note, Pacific, Emarcy en Mercury. Op 22 mei 1956 begonnen Max Roach en Clifford Brown met hun groep aan een zomertour, een serie concerten langs clubs met, om te beginnen, een week-engagement in de Patio Club in Washington, daarna een week in de Cotton Club in Cleveland, Ohio en verder optredens in bijvoorbeeld The Rouge in River Rouge, Michigan en het Continental Restaurant in Norfolk; dit optreden zal later de geschiedenis in gaan als één van hun laatst opgenomen concerten: op 26 juni 1956, een week na het Continental restaurant concert verongelukken Clifford Brown en Richie Powell, het jongere broertje van Bud Powell, tijdens een auto-ongeluk. Deze laatste opnamen zijn bewaard gebleven op de dubbel-CD van Rare Live Recordings als Clifford Brown/Max Roach Quintet - The Last Concert ( RLR 88617)
Dankzij Lonehill Jazz kunnen we nu ook het concert in de Cotton Club van Cleveland beluisteren, vastgelegd tijdens drie avonden: 28 en 29 mei en 1 juni 1956. Het Clifford Brown-Max Roach Quintet bestond uit: Clifford Brown (I play the trumpet, my name is Clifford Brown, he announces himself) (= Ik bespeel de trompet - Ik ben Clifford Brown, kondigt hij zichzelf aan), Sonny Rollins( and on the tenor saxophone the guy who all of it brings us the most pleasure, Sonny Rollins) (= en op de tenorsax de man waarmee we allemaal verguld zijn, Sonny Rollins), Richie Powell aan de piano ( Did you enjoy him?)(= Hebben jullie van hem genoten?), George Morrow op bas en The World's Greatest DrummerMax Roach. (= en de beste slagwerker van de wereld: Max Roach).
Eén van de extra's, die live-concerten ons bieden, is de mogelijkheid om te luisteren naar langere uitvoeringen, omdat de musici niet gebonden zijn aan de speelduur van de uiteindelijke plaat. Deze 3CD ( drie CDs in één box) bevat bijvoorbeeld een lange uitvoering van Billy Strayhorns Take The A Train, acht minuten langer dan de versie uit februari 1955 van dezelfde groep, die we kennen van een Emarcy plaat. De 3CD bevat alles bij elkaar zo'n twee-en-een-half uur muziek van het Cotton Club concert - twaalf lange uitvoeringen.
Als extra vind je op de laatste CD ook nog een onuitgebrachte radio-uitzending uit februari 1956 vanuit het Town Casino in Buffalo, NY, waarop de enige door Clifford Brown gespeelde versie van Round Midnight staat.
Deze doos met drie CDs bevat waardevol onuitgegeven materiaal, dat in elke Clifford Brown-Max Roach verzameling hoort te zitten. De opnamen zijn destijds gemaakt met amateuropnameapparatuur, zodat het geluid iets minder professioneel is dan je zou willen, maar Lonehill Jazz heeft dit zo goed mogelijk gerestaureerd. Een set, waar je niet omheen kunt ......
CLIFFORD BROWN at the COTTON CLUB 1956 - Lonehill Jazz LHJ10292 (3CD)) JAZZ ON CD: Het Engelse glossy magazine Jazz On CD is uitgebracht vanaf de vroege jaren negentig, Bij elk nummer zat een promotiecd, zoals dat ook nu nog gebeurt bij het Nederlandse Jazzism en Jazz Nu. Deze gratis Jazz On CD's bevatten opvallend goede eerder onuitgegeven selecties. Zelf heb ik twee Jazz on CDs, namelijk Treasurehouse (MMP Jaz/3CD ) en Home Cooking ( MMP Jaz/4 CD ) incl. het bijbehorende blad, waarin aanvullende discografische informatie te vinden is. Onlangs vond ik de Jazz On CD, getiteld Stash Bash ( MMP JAZ/5 CD), echter zonder bijbehorend blad. Gezien het catalogusnummer moet hierbij het blad Jazz On CD van September 1993 horen. Graag had ik een scan of afdruk van het stukje, getiteld: This Month's Cover Compilation, zodat ik de opnamen van deze CD kan dateren:keepswinging@live.nl
( Naar de Nederlandse vertaling.) The album Taylor's Wailers is one of those great almost forgotten little jewels of the hard bop period. Art Taylor, who was born April 1929 and passed away February 1995, directs here an all-star sextet which recorded this album in February 1957. He played with Howard McGhee late 1940s and made his first recordings with Coleman Hawkins( 1950-1951). During the years to follow you can find him as a drummer in groups led by Buddy DeFranco, Bud Powell, Art Farmer, George Wallington and Miles Davis. He formed his own group, the Wailers, in New York to play in The Pad, a jazz club in Greenwich Village. This album was recorded by this group for Prestige.
The Wailers featured Donald Byrdon trumpet, Jackie McLeanon alto saxophone, Charlie Rouseon tenor saxophone, Ray Bryant at the piano and Wendell Marshall bass. Art Taylor, of course on drums. The tracks for this album contain two Thelonious Monkcompositions: Off Minor and Well, You Needn't. Charlie Rouse, who is playing the saxophone on these tracks should become known as Thelonious Monk's saxophone player. He joined Monk in 1959 and would stay into his quartets until 1970. Art Taylor too played with Monk for some years. It is interesting to learn that when these two Monk compositions were recorded Monk wasn't known to the general public yet. The tunes are played more swinging then Monk should play later. It has the same weird harmonies, but not yet the strange Monkish rhythms. Interesting to compare these versions with Monk's later recordings.
Ray Bryant, who is playing the piano in this band, is doing a very good job here and I liked his opening chorusses in the first tune: Batland. The front line, featuring Donald Byrd, Jackie McLean and Charlie Rouse were, at the moment of recording, still young and rather inexperienced musicians, starting to develop their own sound. Another great tune is Cubano Chant, composed by Ray Bryant, and later recorded by great musicians likeOscar Peterson. The second track, C.T.A. on this record, was recorded March 1957 by Art Taylor's Quartet featuring a young John Coltraneon tenor saxophone, Red Garland at the piano, Paul Chambers bass and Art Taylor drums. This tune was recorded on the same date as the ones with The Prestige All Stars for the album Interplay For 2 Trumpets And 2 Tenors
Try to give this recording a try on your record- CD or iPod player ! NEPTUNE BAND OF ZIMBABWE: I received a request from Andy and Anne Mitchell for information about the Argentine-African group The Neptune Band of Zimbabwe.This band performed in May 1981 in Breda, in the southern part of The Netherlands, at the Traditional Jazz Festival. If you have pictures of that event, music or information about the members of the band, please contact Andy and Anne:keepswinging@live.nl AT RANDOM:
TURN ON THE HEAT - RED NICHOLS and his FIVE PENNIES: Red Nichols cornet, Chasrlie Teagarden trumpet, Glenm Miller trombone, Benny Goodman clarinet, Sid Stoneburn alto saxophone, Babe Russin tenor saxophone, Adrian Rollini baritone sax, Lou Raderman and Ed Solinsky violins, Joe Sullivan piano, Teg Brown banjo and Gene Krupa drums. Part of a radiotranscription made the 3rd of August 1930 for the Heat Program.
Nederlands( To the English translation ) De plaat Taylor's Wailers is één van die nu bijna vergeten juweeltjes uit de hard bop periode. Art Taylor, geboren in april 1929 en overleden in februari 1995, nam deze plaat op met zijn groep all-star sextet The Wailers in februari 1957. Hij speelde eind jaren veertig bij Howard McGhee en zijn eerste opnamen dateren uit de begin jaren vijfitg met Coleman Hawkins. In de jaren daaropvolgend vinden we hem terug als begeleider in groepen geleid door Buddy DeFranco, Bud Powell, Art Farmer, George Wallington en Miles Davis. Hij richtte zijn eigen groep op, The Wailers, in New York als huisorkest van The Pad, een jazzclub in Greenwich Village. Deze plaat werd opgenomen voor Prestige in 1957, vlak voor het uiteenvallen van de groep.
The Wailers bestonden uitDonald Byrdop trompet, Jackie McLeanop altsax, Charlie Rouseop tenorsax, Ray Bryant aan de piano en Wendell Marshall op bas. Art Taylor, natuurlijk, op slagwerk. Deze plaat bevat twee composities van een toen nog bij het grote publiek onbekende Thelonious Monk: Off Minor en Well, You Needn't.Charlie Rouse, die hier de sax bespeelt, zou vanaf 1959 tot aan 1970 de vaste saxofonist van Thelonious Monk worden. Art Taylor, overigens, speelde ook enige tijd bij de grote pianist. Opvallend vind ik, dat de twee Monk composities swingend gespeeld worden; ze hebben al wel de vreemde, typische Monk harmonieën, maar misssen nog het hoekige ritme dat we van deze nummers gewend zijn - zoals alleen Monk ze kon spelen.
Ray Bryant, die de piano speelt in deze band, heeft duidelijk zijn dag en hij speelt een prima opening voor het nummer Batland. De frontline, de blazers, zijn hier allen nog jong en tamelijk onervaren: Donald Byrd, Jackie McLean en Charlie Rouse, maar je hoort bij alle drie dat er een eigen stijl in ontwikkeling is. Een ander schitterend nummer op deze plaat is de Ray Bryant compositie Cubano Chant, die later ook door Oscar Petersonop de plaat gezet is. Het tweede nummer op deze plaat, C.T.A., werd in maart 1957 opgenomen, een maand na de rest, en is een restantje van de Prestige opnamen voor de LP van The Prestige All-Stars: Interplay For 2 Trumpets And 2 Tenors met een nog jonge John Coltraneop tenorsax, Red Garland aan de piano, Paul Chambers bas en Art Taylor slagwerk.
Een plaat die meer aandacht en een plaatsje in je verzameling verdiend. NEPTUNE BAND OF ZIMBABWE: Ik ontving een verzoek van Andy en Anne Mitchell om informatie over de Argentijns-Afrikaanse band The Neptune Band of Zimbabwe.Deze groep trad op in mei 1981 op het Oude Stijl Jazz Festival in Breda en er moeten dus lezers van deze blog zijn, die nog foto's, herinneringen of opnamen van deze band hebben. Andy en Anne willen graag contact met hen:keepswinging@live.nl 5 april = April 5th: 1928:
friars point shuffle / darktown strutters ball = jungle kings
get out and get under the moon = sam lanin o
nothin' on my mind / who wouldn't be blue = ted weems o
1938:
pistol slapper blues / mean and no good woman = blind boy fuller-sonny terry
( Naar de Nederlandse vertaling.) Today I love to point you to a great US musician, Jon Seiger, band leader of his All-Stars, the Metropolitan Stompers, The Rhythm Aces and his Cuban group Cultura, trumpet player, vocalist, piano player and organist, who became very popular in Argentina, thanks to a concert he gave five years ago, in which he played and sung in the style of Louis Armstrong. Listen to his version of Strutttin' With Some Barbecue.
I was pointed to this great musician thanks to a series of tunes I found made at the Mar del Plata XVth International Fest Jazz en Abril on which Jon Seiger was invited as the Special Featured Artist. This festival was scedulded five years ago, from the 4th up to the 6th of April 2003 and he played with his Jon Seiger All Stars, which featured Argentine musicians like Carlos Bianchi on trombone, Juan Ignatio Calno on reeds, Fernando Romeo at the piano, Juan Antonio Rodriguez on bass and Pablo Gonzalez on drums. This band was labeled as Jon Seiger y sus All-Stars de Argentina. This concert was a great succes and the audience liked his Louis Armstrong imitations, not only on his trumpet, but also as a vocalist, imitating Armstrongs specific rasping voice. This festival in Mar del Plata was his first visit to Argentina, but his performances were such a great success that he had to return for a second tour along Argentina that same year. In November 2003 he returned for concerts in Cordoba, Buenos Aires and, again, Mar del Plata. In 2004 Jon Seiger was touring Argentina twice, which indicates how popular his music in Argentina is and since these tours he seems to be in Argenitina each year to play his Una noche con Louis Armstrong program ( = An evening with Louis Armstrong) .
Listening to the tracks of the 2003 Mar Del Plata concert, five years ago, it is stunning to learn the striking resemblance between his trumpet playing and vocals to Louis Satchmo Armstrong. Jon is also a master on the piano and he also plays the organ and directs a choir in Rochester NY where he lives. I love to end this small contribution to this great newborn Satchmo with a fragment of a six-hands piano piece, played by on Jon Seiger, Jose "Pepe" Romeo and Fernando Romeo in I'm Looking Over a Four Leaf Clover. If you love to hear Jon playing and singing you should try to be next week in Rochester NY ( 10th of april 2008) or if you live in Argentina you should visit the 2008 XXth International Fest Jazz en Abril in Mar del Plata, scedulded from the 18th up to 20th of April 2008.
BOPERA HOUSE: Hi Hans! First, compliments on your wonderful website; I'll visit often.Second, thanks for posting about the Bopera House recording at http://jazzcorner.com/. I have most of Danny d'Imperio's recordings, but forgot about the Bopera House and I've been a huge fan of Marshall's since his days with Buddy Rich and Lalama - heard him many times with the Mel Lewis band at the Village Vanguard when I lived in NJ. Take care, Marla(keepswinging@live.nl)
AT RANDOM:
MOMENT TO MOMENT - ROY HARGROVE QUINTET (+ Strings): Roy Hargrove flugelhorn and trumpet, Sherman Irby alto saxophone, Larry Willis piano, Gerald Cannon bass and Willie Jones III drums. Recorded between the 4th and the 11th of October, 1999 at the Red Barn studios Big Sur, CA. (USA)
Nederlands( To the English translation ) Vandaag staat een Amerikaanse trompettist en zanger centraal, Jon Seiger, die in Rochester NY woont, en die dankzij een optreden in Argentinië vijf jaar geleden, daar erg populair werd in jazzkringen. Tijdens dat concert viel hij op door zijn perfecte imitatie van het trompetspel en de zang van Louis Armstrong. Luister maar eens naar zijn versie van Strutttin' With Some Barbecue.
Ik werd op deze trompettist, zanger, maar ook pianist en organist, leider van o.a. de Metropolitan Stompers, The Rhythm Aces, Cultura en zijn All-Stars gewezen doordat ik een serie opnames kreeg van een optreden gemaakt tijdens het XVth International Fest Jazz en Abril in Mar Del Plata (Argentinië), waar Jon Seiger was geboekt als Special Featured Artist, als, zeg maar, hoofdartiest van het festival. Dit festival stond gepland op 4 tot en met 6 april 2003, nu vijf jaar geleden dus. Jon Seiger trad hier op met zijn All-Stars, die helemaal uit Argentijnse musici bestond, namelijk Carlos Bianchi op trombone, Juan Ignatio Calno op rieten, Fernando Romeo aan de piano, Juan Antonio Rodriguez op bas en Pablo Gonzalez op slagwerk. Deze gelegenheidsband werd bestempeld als Jon Seiger y sus All-Stars de Argentina. Het concert was een doorslaand succes, m.n. door zijn schitterende imitaties van het het spel van Louis Armstrong, inclusief zijn kenmerkende raspende stemgeluid.
Het festival in Mar del Plata was zijn eerste bezoek aan Argentinië, maar niet zijn laatste, want door dit succes moest hij later dat jaar weer terugkomen voor concerten in Cordoba, Buenos Aires en weer Mar Del Plata ( November 2003) met zijn programma Una noche con Louis Armstrong ( = Een nacht met Louis Armstrong).
Als je naar de opnamen van het eerste Mar Del Plata concert luistert, nu vijf jaar geleden, dan is de gelijkenis met Louis Armstrong frapant. Jon is overigens, ook een meester op de piano en speelt 's zondags orgel in de kerk van Rochester (NY) en leidt een koor, als hij niet op tournee is. Ik vind het leuk om dit kleine eerbetoon af te sluiten met een fragment uit een optreden, waarin Jon Seiger, Jose "Pepe" Romeo en Fernando Romeo zeshandig piano spelen in I'm Looking Over a Four Leaf Clover.
Als je Jon met zijn All-Stars wil horen spelen kun je volgende week ( 10 april 2008) terecht voor een concert in een kerk in Rochester NY en als je in Argentinie woont of verblijft, dan vind je hem terug op het XXste International Fest Jazz en Abril in Mar del Plata, dat van 18 tot 20 april 2008 gehouden wordt.
BOPERA HOUSE: Hi Hans! Allereerst mijn complimenten voor je weblog. Ik bekijk het vaak. Ten tweede bedankt voor het plaatsen van een bijdrage over het Bopera House op http://jazzcorner.com. Ik heb de meeste opnamen gemaakt door Danny d'Imperio, maar was zijn Bopera House opnamen even vergeten en sinds ik John Marshall een keer heb horen spelen met Buddy Rich en Lalama, ben ik een groot fan van hem. Ik hoorde hem vaak toen hij optrad met de Mel Lewis band in de Village Vanguard toen ik nog in New Jersey woonde. Take care, Marla (keepswinging@live.nl) 4 april / April 4th: 1928:
na mo ka eha = hoot gibson hawaiian foursome
she's a great great girl = jazz pilots
1938:
unelmissain oot mun = ramblers orkesteri klaus salmen johdolla
bourbon street parade / bucket's got a hole in it / can't we be friends / do you know what it means /high society calypso / kiss to build a dream on / lazy river / st. james infirmary /struttin' with some barbecue / west end blues / what a wonderful world = jon seiger all stars
( Naar de Nederlandse vertaling.) Jazz Is Dead ...... Critics in the 1980s did us believe that. New styles had been developed, free jazz, avant-garde, fusion, crossover and jazz-rock. A lot of fans didn't recognize this as jazz anymore. But few musicians explored their roots in the 1950s, like the group of young musicians, the so-called Young Lions, like Wynton and Branford Marsalis, Joshua Redman, James Carterand Roy Hargrovedid in the 1990s. The Bopera House was one of those 1980s groups that played in the tradition of hard bop style as played some decades earlier.
The Bopera House contains five musicians: John Marshall on trumpet, Tardo Hammer at the piano, Ralph Lalama on tenor sax, John Webber at the bass and Tom Melito on drums. Its first recording were released by V.S.O.P. as the Metropolitan Bopera House, but the Metropolitan Opera objected, so they changed their name into The Bopera House.
The Bopera House: f.l.t.r.: Tardo Hammer - Ralph Lalama - John Webber - John Marshall - Tom Melito.
A few weeks ago I heard John Marshall playing the trumpet in a concert at the Porgy en Bess Jazz clubin Terneuzen ( south west part of The Netherlands) with Ferdinand Povel on tenor saxophone and at that occasion I bought some records, including this "new" LP, titled The John Marshall-Tardo Hammer Bopera House ( V.S.O.P. # 72) released in 1989. I guess this record will go down in history as the last new LP I bought.
John Marhall (Porgy en Bess Febr. 2008)
It contains seven tracks all recorded at the Rudy Van Gelder Studios in Englewood Cliffs, NJ (USA) on the 10th of June 1988, almost twenty years ago. It is an album with a lot of good music, played by some musicians that know the past and make music that feels still new and sparkling in 2008. Every cut is laced with spirit and substance. These five players aren't fascinated with the superficial. They have not only absorbed the roots and explored the corridors, they demonstrate the virtuosity required to keep the music fresh. ( Stuart Troup - New York Newsday (1988))
JOHN MARSHALL - FERDINAND POVEL QUINTET: Extra concert from the John Marshall - Ferdinand Povel Quintet on the 26th of April 2008 in De Werf in Bruges (Belgium). This group played a few weeks ago at the Porgy en Bess Jazz Clubin Terneuzen (The Netherland) and I was impressed by their performance.
AT RANDOM:
BLUE MONK - AL COHN - TRIO REIN DE GRAAFF: Al Cohn tenor saxophone, Rein de Graaff piano, Koos Serierse bass and Erik Ineke drums. Recorded in Monster at the 6th of June 1987.
Jazz Is Dood ...... Dat kon je vaak lezen in de jaren tachtig van de vorige eeuw - critici deden ons dit geloven. Er waren nieuwe richtingen in de jazz ontstaan, zoals de free jazz, avant-garde, fusion, crossover en jazz-rock. Er waren een heleboel fans die dit niet meer als jazz herkenden, vandaar ..... Er waren maar weinig groepen, die, ondanks dat, doorgingen op basis van de muziek uit de jaren vijftig, de bebop en hard bop. In de jaren negentig ontstond er uiteindelijk weer een stroming, van de zgn. Young Lions, zoals Wynton en Branford Marsalis, Joshua Redman, James Carteren Roy Hargrove, die weer volgens de traditie gingen spelen. In de jaren tachtig gebeurde dit ook, als een soort Young Lions avant-la-lettre door de Bopera House groep. Deze Bopera House was één van die groepen uit de jaren tachtig, die de bebop en hardbop traditie voortzetten.
De Bopera House bevatte vijf muzikanten: John Marhall op trompet, Tardo Hammer aan de piano, Ralph Lalama op tenorsax, John Webber aan de bas en Tom Melito op slagwerk. Hun eerste platen werden nog uitgebracht door het V.S.O.P.-label als de Metropolitan Bopera House, maar omdat de Metropolitan Opera daartegen protesteeerde, veranderden ze hun naam in The Bopera House.
The Bopera House: v.kl.n.r.: Tardo Hammer - Ralph Lalalma - John Webber - John Marshall - Tom Melito.
Een paar weken speelde John Marshall in een concert van het John Marshall - Ferdinand Povell Quintet in Porgy en Bess
Today I like to focus on one of the few still active Jazz musicians in Germany, who had his first musical experiences in the 1930s, the guitar player Coco Schumann.
After the war Coco Schumann reconnected with the Jazz-Scene, he played with Helmut Zacharias, became the first German musician with an electrical guitar, finally immigrated to Australia and then came back after a few years. Coco Schumann never categorized his music strictly and also had no problems with more common forms of music. 
The shown 2 cd set is a career portrait of Coco Schumann's 50 years in jazz and popular music, issued 1997 by the German Trikont label. The material on these two cds is a mixed bag, from a jazz perspective less than half of the 37 tracks is jazz in the ordinary way. However, there are some interesting and important recordings from a historical point of view, among them the radio transcriptions of the first aired be bop performance on German radio by the Helmut Zacharias' quartet from 1949 featuring Coco Schumann on electric guitar and the leader on violin. The second disc also has some later recordings by a jazz quartet lead by Coco Schumann playing both standards and compositions by the leader. However, a significant amount of the material found here is from Schumann's exotica years. Strange instrumentation, amplified vibraphones, lots of reverb on both guitar and percussion, choirs of mysterious voices, etc. Unfortunately, this material makes up over half of the tracks. - You may listen to sound clips from the cd set by clicking here 
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
