Jazz from Carnegie Hall (1958) in het Amsterdams Concertgebouw

Amerikaanse all-star groep in serie Jazz at the Concertgebouw (1958)

Lee Konitz - Zoot Sims - Phineas Newborn - Red Garland - Oscar Pettiford - Kenny Clarke.
Hans Koert


Jazz from Carnegie Hall: 1958 All-Star band live in Amsterdam (English) | Jazz from Carnegie Hall (1958) in het Amsterdams Concertgebouw (Nederlands)

In een eerdere blog over de Jazz from Carnegie Hall concerten (1958) schreef ik aan het slot: Er zijn, voorzover ik weet, geen opnamen bewaard gebleven van de twee Nederlandse concerten, .... Deze vooronderstelling is nu ontkracht, dankzij de nieuwste cd van het  Nederlands Jazz Archief, onderdeel van het Muziek Centrum Nederland (MCN), getiteld Jazz from Carnegie Hall - Live in Amsterdam 1958, uitgebracht in de serie Jazz at the Concertgebouw.  Deze serie opnamen van live concerten zijn eertijds opgenomen door de Nederlandse impresario Lou van Rees.

Jazz from Carnegie Hall - Live in Amsterdam 1958: Star Eyes (MCN 1201)

In het bijbehorende informatieve boekje beschrijft jazzjournalist Bert Vuijsje het nachtconcert dat plaats vond op 27 september 1958 in het Concertgebouw van Amsterdam. Een groep Amerikaanse muzikanten, nu allen jazzlegenden, maar ook toen al gevierde muzikanten, maakte een tournee langs Europese podia en streken in ons land neer voor twee concerten, te weten in het Kurhaus in Scheveningen ( 20.00 u) en het Concertgebouw (23.30 u) in Amsterdam. Het concert werd aangekondigd als Jazz from Carnegie Hall en de tour startte in Engeland, met een concert o.a. in de Free Trade Hall in Manchester ( de 16de); daarna richting het noorden met o.a. een concert op de 22ste in de Concert Hall in Stockholm;  daarna naar ons land met de twee eerdergenoemde concerten in Scheveningen en Amsterdam (27ste), Duitsland, met optredens in Berlijn (28 en 29 september) en München (3 oktober) en uiteindelijk als laatste stop Frankrijk; meestal vonden er twee concerten per dag plaats. De volgende muzikanten stonden in wisselende samenstellingen op het podium: J. J. Johnson en Kai Winding, de twee bekende trombonisten, die roem hadden geoogst als het duo Jay and Kai - Lee Konitz en Zoot Sims saxen - Red Garland en Phineas Newborn piano - Oscar Pettiford bas en Kenny Clarke slagwerk.

Kai Winding en Jay Jay Johnson (tijdens het concert in het Kurhaus op 27 september 1958) (bron: Rhythme nº 109 oktober 1958 - blz. 8)
Het fameuze trombone-duo werd begleid door een ritmesectie, met daarin een jonge veelbelovende pianist Phineas Newborn, die, hoewel nog vrijwel onbekend in Europa, het Nederlandse publiek fascineerde door zijn abundant virtuosity and exquisite swing (= uitbundige virtuositeit en verfijnde swing), zoals Bert in het bijbehorende boekje zijn spel omschrijft. Phineas Newborn komt  met zijn trio uitgebreid aan bod op de cd, maar  niet de stars of the evening, aangezien men er voor gekozen heeft alleen de eerste set uit te brengen ....... zonder J.J. Johnson en Kai Winding, hoewel eerstgenoemde een jaar eerder, augustus 1957, veel indruk had gemaakt in een zelfde nachtconcert in het Congresgebouw, dat uitgebracht werd in een eerdere cd in deze voortreffelijke serie Jazz at the Concertgebouw (MCN 0903). Waarom is er niet voor gekozen om het hele concert op een 2cd-album uit te brengen?  Misschien moeten we maar hopen dat er ooit nog een vervolg komt op deze uitgave.

Zoot Sims en Oscar Pettiford (achteraan) tijdens het concert in het Kurhaus op 27 september 1958. (bron: Rhythme nº 109 oktober 1958 - blz. 9)
Bert Vuijsje bespreekt het concert, de twaalf geselecteerde nummers en de kritieken, gedetailleerd en die ga ik hier niet herkauwen ..... Het blad Rhythme publiceerde een recensie van het enkele uren eerder uitgevoerde   concert in het Kurhaus in Scheveningen, dat om acht uur, tien over acht om precies te zijn begon en Anton Kop, die daar als recensent aanwezig was, vatte zijn indruk samen in een pakkende titel: Jazz from Carnegie Hall - Een teleurstellend geheel. Zijn teleurstelling gold met name de korte duur van het concert en hij verweet Lou van Rees dat het publiek geen waar voor zijn geld kreeg ( Hoewel? Voor die ƒ 6,60 eerste rang (incl. bespreekkosten en een dubbeltje voor de garderobe) had ik deze heren wel eens willen horen spelen ... ), net zoals eerder was gebeurd tijdens het Jazz at the Philharmonic concert van vier maanden eerder, met coryfeën als Dizzy Gillespie, Roy Eldridge, Sonny Stitt, Coleman Hawkins, Herb Ellis en Ray Brown. Wederom was het programma danig besnoeid - soloisten als Zoot Sims en Lee Konitz speelden twee nummers en verdwenen dan weer haastig achter het toneel, schreef hij,  En waren de toehoorders om negen uur al in de stemming om pauze te gaan vieren, terwijl het konsert om tien over acht begonnen was?

Deel van het programma ( bron: Jazz from Carnegie Hall cd)
Zelden zo een negatief verhaal gelezen en het lijkt alsof de journalist de kater van het concert nog eens wilde delen met de argeloze lezer, die het concert wellicht gemist had  ...... met quotes over Lee Konitz als: slecht op dreef; mateloos teleurstellend; zijn solo-optreden was pijnlijk slecht, maar ook Zoot Sims ( goedkope effektjes) en Kenny Clarke (te druk) kregen een veeg uit de pan. En Oscar Pettiford realiseerde zich slechts enkele malen van de ware taak van de bas in de ritme-sektie is, moest er ook aan geloven. Gelukkig is van al deze kritische quotes op de cd weinig te merken, al geloof ik zeker dat de duur van het concert in Scheveningen ver beneden de maat geweest moet zijn - reken maar uit: twee korte sets, een pauze, de busrit Scheveningen-Amsterdam en wellicht het afbreken en opbouwen van de set ....  De toegangsprijzen voor gebeurtenissen als deze zijn toch heus niet dusdanig, dat men zich met een kluitje in het riet zou laten sturen, moppert Kop nog even na. Als aan toekomstige Haagse konserten niet meer zorg wordt besteed, zou de belangstelling ervoor wel eens schrikbarend kunnen dalen.
   

Oscar Pettiford - Kenny Clarke tijdens het concert in het Kurhaus op 27 september 1958) (bron: Rhythme nº 109 oktober 1958 - blz. 9)  Zowel Red Garland als Phineas Newborn vielen wel in de smaak bij de auteur. Vooral Phineas Newborn zouden we zonder enige beperking een fenomeen willen noemen, noteerde hij.  De uitvoering van het nummer Back Home noemde Anton Kop nog eens extra als één van de nummers die hem was bijgebleven. Het nummer werd een paar uur later opnieuw uitgevoerd, maar nu in Amsterdam en kwam op de cd terecht als Walkin' - inderdaad - één van de boeiendste nummers van de cd.

Lee Konitz en Zoot Sims tijdens het concert in het Kurhaus op 27 september 1958) (bron: Rhythme nº 109 oktober 1958 - blz. 8) En hoe zat het dan met Oscar Pettiford? Hij behoort al sinds lang tot het rijtje van mijn meest favoriete bassisten en de opnamen, die eerder verschenen uit deze Jazz From Carnegie Hall tour, een week eerder opgenomen in Manchester en Stockholm, behoren tot mijn favorieten ( First Bass - Oscar Pettiford) ( IAJRC CD 1010). Rhythme bestempelde een jaar eerder Oscar Pettiford in een artikel over underrated musicians, in goed Nederlands, geschreven door ene Peter Sweens in een artikel met de crypische titel: An Oscar for Pettiford, met als bijtitel: Wat het betekent tot de grote groep van underrated musicians te behoren ....) als de één na beste bassist ooit  ( de beste was, volgens het blad, wijlen Jimmy Blanton).

Advertentie voor de Jazz from Carnegie Hall concerten (Bron: Rhythme Nº 108 Sep. 1958 blz. 36)
Dit zesde album in de serie Jazz At The Concertgebouw, getiteld Jazz from Carnegie Hall - Live in Amsterdam 1958 - Star Eyes ( met Lee Konitz - Zoot Sims - Phineas Newborn - Red Garland - Oscar Pettiford - Kenny Clarke ( MCN 1201) is weer zo'n schitterende live-cd, waar je, als je van de jazzmuziek uit de jaren vijftig houdt, moeilijk omheen kunt - en, laten we hopen dat het Nederlands Jazzarchief, dat door bezuinigingen in zwaar weer terecht gekomen is, in de toekomst dit belangrijke werk mag voortzetten. Deze cd ( en de albums, hieronder genoemd) zijn te bestellen bij het Nederlands Jazzarchief.

De andere vijf albums in de serie Jazz at the Congresgebouw zijn: Chet Baker (1955) – Gerry Mulligan ( 1956) – J. J. Johnson ( 1957) – Sarah Vaughan ( 1958) – Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet (1966).

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Twitter: #keepitswinging

De cd-serie Jazz at the Concertgebouw, uitgebracht door het Nederlands Jazzarchief, onderdeel van het Muziek Centrum Nederland (MCN) is uitgebreid met een nieuw album, waarop de eerste set van het concert, getiteld Jazz From Carnegie Hall uit 1958 met Lee Konitz, Zoot Sims, Phineas Newborn, Red Garland, Oscar Petiford end Kenny Clarke te horen is. Jammer genoeg ontbreken op deze zesde uitgave, getiteld Star Eyes, in deze belangwekkende serie historische concertregistraties, de hoofdact van de avond, de trombonisten J. J. Johnson en Kai Winding, die gedurende de tweede set optraden - Keep Swinging droomt ervan dat die ook ooit nog eens uitgebracht zullen worden. Lees de Keep Swinging blog nieuwsbrief als je dat als eerste wilt weten ...... Vraag hem aan: keepswinging@live.nl - 't kost niks! 

RetrospectOscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Jazz from Carnegie Hall: 1958 All-Star band live in Amsterdam

Live in Amsterdam at the Concertgebouw (1958)

Lee Konitz - Zoot Sims - Phineas Newborn - Red Garland - Oscar Pettiford - Kenny Clarke in an All-Star band.
Hans Koert

Jazz from Carnegie Hall: 1958 All-Star band live in Amsterdam (English) | Jazz from Carnegie Hall (1958) in het Amsterdams Concertgebouw (Nederlands)

The Dutch Jazz Archive, part of the Muziek Centrum Nederland ( MCN) has released a new album in its series Jazz at the Concertgebouw. This series contains live concerts, as produced and recorded by Lou Van Rees, a Dutch impresario.

Cover of Jazz from Carnegie Hall - Live in Amsterdam 1958: Star Eyes (MCN 1201)

The informative liner notes by jazz journalist Bert Vuijsje, give, as always, detailed information about the concert that took place at the Amsterdam Concertgebouw the 27th of September, 1958. A group of US musicians, now all legends in jazz, but in those days already the creme de la creme of the US jazz scene, were touring Europe and were scheduled for two concerts in the Netherlands: at the Kurhaus in Scheveningen, the beach resort near The Hague ( starting at 8.00 p.m.) and the Amsterdam Concertgebouw ( 11.30 p.m.). The Jazz From Carnegie Hall tour, produced by Harold Davison,  like the tested Norman Granz Jazz At The Philharmonic formula, toured Europe, starting its tour in England ( like in the Free Trade Hall in Manchester ( 16th); then to Scandinavia, with a concert on the 22nd in the Concert Hall in Stockholm; The Netherlands, with concerts in Scheveningen and Amsterdam (27th), Germany (Berlin (28th-29th) (Munich (3rd of Oct) and France; usually two concerts were played nightly. The line-up was: J. J. Johnson and Kai Winding, the two famous trombonists, who had become famous due to their cooperation in  previous years as the Jay and Kai duo - Lee Konitz and Zoot Sims reeds - Red Garland and Phineas Newborn piano - Oscar Pettiford double bass and Kenny Clarke drums.

Kai Winding and Jay Jay Johnson (at the Kurhaus concert 27th of Sep., 1958) (source: Rhythme nº 109 Oct. 1958 - p. 8)
The famous trombone duo was scheduled with the rhythm section, featuring young piano player Phineas Newborn, unknown in Europe, but impressed the Dutch with his abundant virtuosity and exquisite swing, as Bert describes it in the liner notes. It is a pity, that the part of the concert ( 2nd set) featuring Jay and Kai wasn't released, as the producer selected only the first set (except the two bonus tracks with the Oscar Pettiford Trio) ....... without J.J. Johnson and Kai Winding. Especially the former, Jay Jay Johnson, impressed with his quintet a year earlier, at the same plays at a night concert, August 1957, which can be heard in this excellent series of Jazz at the Concertgebouw in a previous release (MCN 0903). Why not released the full concert at a 2cd set? Well, the MCN could make amends with a part 2 .....

Zoot Sims and Oscar Pettiford (at the rear) (at the Kurhaus concert 27th of Sep., 1958) (source: Rhythme nº 109 Oct. 1958 - p. 9)
Bert Vuijsje gives detailed information in its liner notes about the concert in Amsterdam, the dozen tunes selected and the reviews in Dutch newspapers ... I won't go on about it!
The Dutch Rhythme published a review of the Kurhaus concert in Scheveningen, which started at 8.00 p.m. and Anton Kop, who joined that concert, was very negative about it in an article entitled: Jazz from Carnegie Hall - een teleurstellend geheel ( = Disappointing). He is very critical about the producer, Lou Van Rees and the concerts he recently organized (like Jazz at the Philharmonic, with a line-up which must be still active in the Heaven All-Stars: Dizzy Gillespie, Roy Eldridge, Sonny Stitt, Coleman Hawkins, Herb Ellis and Ray Brown, to list some) as the public didn't got value for money. Wederom was het programma danig besnoeid - soloisten als Zoot Sims en Lee Konitz speelden twee nummers en verdwenen dan weer haastig achter het toneel.(= Again the program was cut down - soloists like Zoot Sims and Lee Konitz only played two tunes, and left stage in a hurry). En waren de toehoorders om negen uur al in de stemming om pauze te gaan vieren, terwijl het konsert om tien over acht begonnen was? ( = Do you really think that the audience needed a break at 9.00 o'clock after three quarters of an hour? ).

Part of the program ( source: Booklet Jazz from Carnegie Hall)
The reviewer must have had a hangover from the concert, as the musicians were or slecht op dreef (= in bad form); mateloos teleurstellend ( = very disappointing); zijn solo-optreden was pijnlijk slecht (= his solo performance was awfully bad): all quotes about Lee Konitz. Goedkope effektjes ( = cheap licks): quote about Zoot Sims. Te druk ( = too noisy) ( Quote about Kenny Clarke) and Oscar Pettiford realiseerde zich slechts enkele malen van de ware taak van de bas in de ritme-sektie is. ( ... realized only a few times what the role of the bass player is in the rhythm section).

Oscar Pettiford - Kenny Clarke (at the Kurhaus concert 27th of Sep., 1958) (source: Rhythme nº 109 Oct. 1958 - p. 9)
Both Red Garland and Phineas Newborn could fascinate the author. Vooral Phineas Newborn zouden we zonder enige beperking en fenomeen willen noemen. ( Especially Phineas Newborn was a phenomenon, a great piano player without any restrictions). The tune, which fascinated Anton Kop most, Back Home (sic) was listed as Walkin' in the Concertgebouw concert release (2nd concert) - it belongs to one of my favourites of the album.

Lee Konitz and Zoot Sims (at the Kurhaus concert 27th of Sep., 1958) (source: Rhythme nº 109 Oct. 1958 - p. 8)
And what about Oscar Pettiford? He has been one of my favourite bass players for years and the Jazz From Carnegie Hall tracks, recorded during other live concerts with the same line up in Manchester and Stockholm, recorded a week before the Amsterdam concert, belong to my favourites ( First Bass- Oscar Pettiford) ( IAJRC CD 1010). This great bass player was labeled in 1957 by the Dutch Rhythme magazine as the one-but best ( the best was the late Jimmy Blanton) bass player.  He belongs to the list of underrated musicians, Peter Sweens explains in the article An Oscar for Pettiford, subtitled Wat het betekent tot de grote groep van underrated musicians te behoren ....) ( = What is means to be part of the large group of underrated musicians) (Source: Rhythme nº 95 Aug, 1957 - p.26)

Advertisement for the Jazz from Carnegie Hall concerts (Source: Rhythme Nº 108 Sep. 1958 p. 36)
This sixth album in the series Jazz At The Concertgebouw, entitled Jazz from Carnegie Hall - Live in Amsterdam 1958 - Star Eyes ( with Lee Konitz - Zoot Sims - Phineas Newborn - Red Garland - Oscar Pettiford - Kenny Clarke ( MCN 1201) is another must-have in this unique series of legendary live concerts .... and it would be great if the second set of this 1958 Amsterdam concert would be released too ..........
These are the other five albums, available at the MCN-website with Amsterdam Concertgebouw concerts: Chet Baker (1955) – Gerry Mulligan ( 1956) – J. J. Johnson ( 1957) – Sarah Vaughan ( 1958) – Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet (1966).
Hans Koert
keepswinging@live.nl
Twitter: keepitswinging

The cd series Jazz at the Concertgebouw, released by the Muziek Centrum Nederland (MCN) has been enlarged with a new album, featuring the first set of the 1958 Jazz From Carnegie Hall tour, featuring Lee Konitz, Zoot Sims, Phineas Newborn, Red Garland, Oscar Petiford and Kenny Clarke. The main attraction, trombonists J. J. Johnson and Kai Winding, who played during the second set, are not present, much to my regret, on this sixth album in the series Jazz at the Concertgebouw, Star Eyes. Keep Swinging dreams about a second volume of this concert to complete this Lou van Rees concert registration. If you like this kind of reviews, please ask for the free Keep Swinging newsletter. You'll like it! ( keepswinging@live.nl)

RetrospectOscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

The American Jazz Sextet: The 1957 J. J. Johnson concert

The opener at the 1957 J. J. Johnson Concertgebouw concert.
It was hard for these young guys to hold themselves near so much famous talents (Ton Van Der Horst in De Volkskrant)(Aug. 1957)
Hans Koert

In the summer of 1957 the American Jazz Quintet, enlarged to a Sextet thanks to Dutchman Thijs Chanovski, who was asked to play the double bass, were part of a vaudeville show that toured Holland. Thijs Chanovski remembers, that he spoke to Lou Van Rees, the Dutch producer and promoter of jazz concerts who had scheduled a concert by J. J. Johnson and his Quintet at the Concertgebouw in Amsterdam , the 17th of August, 1957.
The 1957 concert programme ( source: Dutch Jazz Archive) (click on the picture to enlarge)
Thijs told Lou Van Rees that he played with the American Jazz Quintet, a group of young US jazz musicians, who played like the Jazz Messengers, a group founded by pianist Horace Silver, Kenny Dorham, Hank Mobley, Doug Watkins and drummer Art Blakey, who would become the leader of the band, when Horace had left the group to form his own group. This young group was very popular, although records must have been rare in Holland, as it never had visited these regions. They visited Holland in November 1958 when Lou Van Rees could rope Art Blakey and his Jazz Messengers for concerts at the Kurhaus in Scheveningen (The Hague) and the Concertgebouw ( Amsterdam). Lou Van Rees offered, three weeks before the actually concert, the American Jazz Quintet (+ Thijs Chanovski) the opportunity to play as the opener of the J. J. Johnson concert. When the Dutch vaudeville tour had finished (late July) the American Jazz Quintet (Thijs didn't join the group) left for France for a series of concerts at Le Chat Qui Pêche in Paris.
Jimmy Wormworth with the concert poster. ( photo courtesy: Jimmy Wormworth)
Jimmy and his American Jazz Sextet ( the quintet was enlarged with a French bass player) had a great time in Paris and had to return to Holland to be in time for the actual concert scheduled at 11.30 p.m. on Saturday night the 17th of August, 1957. They opened the concert of the J. J. Johnson Quintet, which featured J.J. Johnson on trombone (and the trombonium, a kind of upright valve trombone), Tommy Flanagan at the piano, the Belgian reed player Bobby Jasper, double bass player Wilbur Little and drummer Elvin Jones. But the audience, who came for this quintet had to wait until the break at midnight, to hear the jazzlegend.
Fragment of the review in the magazine of De Haagse Jazz Club ( photo courtesy: Dutch Jazz Archive) (click on the photo to enlarge)
In the meantime the American Jazz Sextet, again with Thijs Chanovski on bass, had to entertain the audience for a short half-an-hour set. According to the critics, Bert Vuijsje says in the liner notes of the album J.J. Johnson - What's New ( Jazz at the Concertgebouw), the recently released concert registration, that they ... did not made a great impression.
The magazine of De Haagse Jazz club published a review of the J. J. Johnson concert in its stencilled magazine, typed, by Bob Leenart and he says about the American Jazz Sextet: Na een kort optreden van de American Jazz Sextet, een combinatie van jeugdige musici, spelend in de stijl van de Jazmessengers (sic), maar helaas nog te veel onevenwichtig, traden Jay Johnson en zijn musici aan. ( = After a short performance of the American Jazz Sextet, a combination of young musicians, playing in the style of the Jaz (sic) Messengers, but, sorry to say, rather unbalanced, Jay (Jay) Johnson and his music started to play.). Barry Rogers (photo courtesy: Carel De Vogel)(source: Disco discussies)Rhytme, a Dutch jazz magazine, just mentioned the presence of the American Jazz Sextet as the opener of the evening and De Volkskrant, a Dutch morning paper, a good authority, wrote: Voor de pauze trad een groep Amerikaanse studenten op onder de naam 'The American Jazz Sextet', waarbij vooral leider-slagwerker Jimmy Wormworth en trompettist Sal Amico zeer verdienstelijk werk leverden. ( = Before the intermission a group of American students performed as the American Jazz Sextet, in which both leader-drummer Jimmy Wormworth and trumpet player Sal Amico did a good job.). De algemene indruk van het sextet was beslist niet overweldigend, maar het was voor deze jonge musici dan ook niet eenvoudig zich naast zoveel beroemd talent te handhaven. ( In general the sextet didn't impress, but mind that it was hard for these young guys to hold themselves near so much famous talents. (Ton Van Der Horst in Jay Jay Johnsons trombone bracht publiek in verrukking (De Volkskrant) ( 19th of august 1957).
Barry Rogers and Roland Ashby ( photo courtesy: Carel De Vogel) ( Source: Disco discussies).
A few years ago, George Braith, contacted me. I had made a blog on the 17th of august, 2007 about the fact that J. J. Johnson visited the Concertgebouw 50 years ago (mind that this article was written four years ago) and asked me if I could tell him if photos or recordings had left of that concert. Peter Verbruggen was one of the photographers who was a the concert and he made a great photo from Bobby Jaspar and Jay Jay Johnson during the concert. Peter told me, being asked, four years ago, that he didn't remember that he made photos from the American Jazz Sextet, as it was no common practice to do so. Thijs Chanovski, however, told me that he remembers to have one photo from this part of the concert made by Ed van der Elsken, who also joined this concert. I hope he can share it with us later.
George Braith(waite) (photo courtesy: Carel De Vogel) ( source: Disco discussies)
Thanks to the Dutch Jazz Archive I was pointed to a photo page in the Dutch Disco discussies, entitled Het gezicht van de Jazz (= The face of Jazz).
On this page four photos by Dutch photographer, Carel De Vogel, who was also present at the J. J. Johnson concert. He made a great photo from Elvin Jones, but what about these four anonymous photos? The text says that these photos are impressies van onbekende jazz-musici ( = impressions of unknown jazz-musicians). Jimmy Wormworth, however, confirmed that three of the four photos were members of his band; only the fourth ones, a probably Malaysan lady, was unknown to him. It's great that these three photos have been discovered, but up to now we don't know when Carel took these pictures, but probably somewhere during the summer of 1957 somewhere at a concert of the American Jazz Quintet / Sextet. Both Jimmy as Thijs couldn't remember that they played for closed curtains during the opening of the Jay Jay Johnson Quintet, so it seems to be unlikely that these photos were made during that concert - Thijs remembers that the photo he has, made by Ed van der Elsken, don't shows closed curtains. The four onbekende jazz-musici. Who is the (? Malaysan) girl at the bottom right? (photo courtesy: Carel De Vogel) ( source: Disco discussies) (click on the photo to enlarge)
After the concert, Jimmy remembers, members of both bands left for the Sheherazade club at the Wagenaarstraat for a jam session. At that jam session also Dutch trumpet player Jerry Van Rooyen was present and Jimmy remembers Rob and Rudy (Ruud) Pronk and moviemaker, writer, journalist and photographer, Leo Klatser who was active in the cultural scene of those days. At a quarter past four even J. J. Johnson arrived to join the jam for the final 15-minutes. Jimmy remembers that he slept at the house of Leo Klatser, with a girl he had met that evening. Leo Klatser passed away in Amsterdam, October 2000. Jimmy remembers that they had to leave for Paris again, as they had to play in Le Chat Qui Pêche in Paris for a dozen days. On the 2nd of September, the SS Zuiderkruis, one of the cruise ships of the Holland America Line left from Rotterdam for its trip to New York and it might be possible that Jimmy and his American Jazz Quintet boarded to return to the States. They must have entertained the passengers during their trip to New York.
J.J.Johnson: What's New. ( Series: Jazz at the Concertgebouw) (MCN 0903)
The Dutch Jazz Archive (part of the MCN) released the 1957 J. J. Johnson Concertgebouw concert in its series Jazz at the Concertgebouw albums. This J. J. Johnson album What's New contains 13 tracks played during this night concert - the American Jazz Sextet performance stayed unrecorded. (MCN 0903). The best way to order this J.J.Johnson album is by contacting Jan Brouwer of the MCN by e-mail.

Thanks to Jimmy Wormworth and Thijs Chanovski for recollecting this period and Faith for her help to research this project.
Keep Swinging
Hans Koert
keepswinging@live.nl
A dream came true ..... The members of the American Jazz Sextet, five US students and one young Dutch bass player, were invited to play as the opening performance of the 1957 Concertgebouw concert by the J. J. Johnson Quintet. Jimmy Wormworth recollections of this period have been published now in a series of blogs about his tours to Holland in 1956 and 1957. Keep Swinging loves to share these recollections of Dutch Jazz history with its visitors and if you don't want to miss any contribution, follow it at Twitter (#keepswinging) of ask for its free newsletter ( keepswinging@live.nl)
Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions




(English links) Jimmy Wormworth: The 1956 Student Cruise Program stay in Holland - Jimmy Wormworth: The 1957 American Jazz Quintet in Holland - Jimmy Wormworth: The American Jazz Quintet in Paris (1957)- part one Jimmy Wormworth: The American Jazz Quintet in Paris (1957)-part two The American Jazz Sextet: The 1957 J. J. Johnson concert
Nederlandse link: Jimmy Wormworth: Het Studenten Cruiseprogramma en zijn verblijf in Nederland (1956) - Jimmy Wormworth: Het American Jazz Quintet in Nederland (1957) - Jimmy Wormworth: Het American Jazz Quintet in Parijs (1957)- deel 1 Jimmy Wormworth: Het American Jazz Quintet in Parijs (1957)- deel 2 Het American Jazz Sextet opent J.J.Johnson concert.

Het Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet in unieke live-opnamen

Het legendarische MENGELBERG-NOORDIJK QUARTET in uniek concert (7 april 1966)
Het vijfde album in de serie: Jazz at the Concertgebouw.
Hans Koert

Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet: Live at the Concertgebouw (English) Het Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet in unieke live-opnamen. (Nederlands)

Onlangs verscheen het vijfde album in een prachtige serie unieke live-opnamen, uitgebracht door het voormalig Nederlands Jazz Archief ( nu MCN) in de serie: Jazz at the Concertgebouw. Eerdere uitgaven bevatten opnamen van live-concerten in het concertgebouw van grote Amerikanen als Chet Baker ( 1955), Gerry Mulligan ( 1956), J.J. Johnson ( 1957) en Sara Vaughan (1958), alle oorspronkelijk opgenomen door Lou van Rees, de toen welbekende impresario. Het Mengelberg-Noordijk album is het eerste in deze reeks met een Nederlandse groep, die zijn sporen verdiende: Misha Mengelberg - Piet Noordijk Quartet.
Voorkant van het boekje in de CD Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet - Journey ( MCN 1101) foto: NJA / Bob van Grevenbroek)
Het Mengelberg-Noordijk album is de eerste in deze serie met een Nederlands kwartet, dat ook toen al opviel door haar kwaliteit. Het kwartet bestond uit een aantal bekende Nederlandse jazzmusici als Piet Noordijk op altsax, Misha Mengelberg aan de piano, Rob Langereis op bas en Han Bennink op slagwerk. Op twee tracks speelt de Amerikaanse trompettist Ted Curson mee als gastspeler, zowel in het Mengelberg-Noordijk Quartet als in Boy's Big Band, het orkest o.l.v. Boy Edgar; een band die met recht een All-Star band genoemd had kunnen worden, gezien haar bezetting. Deze band behoorde tot de meest vooruitstrevende progressieve big bands van ons land en bevatte de crème de la crème van de Nederlandse jazz ( waaronder Piet Noordijk en saxofonist / componist Theo Loevendie).
Han Bennink ( foto: Provinciale Zeeuwse Courant ( 16 oktober 1969) (bron: Krantenbank Zeeland)
De jazz had het, volgens Ben Zwanink in het bijbehorende boekje, zwaar te verduren in de jaren zestig. De belangstelling van de jeugd ging in die dagen, net als elders in de wereld, meer en meer uit naar andere soorten muziek: De belangstelling voor jazz was tanende, wat zich uitte in afnemende bezoekersaantallen, het sluiten van jazzclubs en krimpende werkgelegenhied voor muzikanten. De jazzmuziek moest het afleggen tegen de Rhythm and Blues en de beatmuziek en de jeugd werd, vanwege Elvis's opvallende hooggekamde kuif, vetkuiven genoemd ( of in Amsterdam Dijkers) of Nozems en de fans van de beatmuziek lieten hun haar groeien tot volgens de gevestigde orde onrustopwekkende lengten. Jazzmuziek was niet langer hip. In de tweede helft van de jaren zestig was ook ik tiener, maar, hoewel ik een buikschuiver had (een Rap) en naar groepen als The Bintangs of de Delta Bluesband ging in de Vroone in Kapelle ( want daar waren de meiden),was ik nieuwsgierig naar de jazzscene, zoals zich die manifesteerde in concerten van Nieuwe Muziek in Middelburg of in De Veste in Goes. Daar ging ik luisteren naar de ICP (Instant Composers Pool), Willem Breuker, Leo Cuypers en, uiteraard, Han Bennink. Toegegeven - of ik het allemaal begreep, dat weet ik niet; over alles wat ik hier beschrijf, wist ik toen nog weinig af, maar voor mij was het, denk ik, de manier om me te onderscheiden en me af te zetten tegen de gevestigde orde, die verdeeld was over wie nu de beste was: The Beatles of The Stones. Daar hield ik me ver buiten.
Voor veel Zeeuwse jazzliefhebbers ontging het nieuws dat het Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet zou spelen in het Concertgebouw, april 1966, met voor de pauze, voor het optreden van Boy's Big Band. Voor de jazzliefhebbers in de Randstad eindelijk weer eens een mooi jazzconcert! Piet Noordijk ( foto: Provinciale Zeeuwse Courant - 27 december 1965) (bron: Krantenbank Zeeland)
De twee leiders van de groep, Piet Noordijk en Misha Mengelberg waren twee tegenpolen. Piet Noordijk startte zijn carriere in de jaren vijftig in een all-round kwintet met zijn broer Kees, die hij omschrijft als mijn eerste en beste leraar. Hij was gefascineerd door de muziek van Charlie Parker. Hij speelde, behalve in het kwintet met zijn broer Kees ook met Ger van Leeuwen, Pia Beck en Frans Poptie voordat hij in 1964 met Misha ging spelen. Misha Mengelberg, geboren in Kiev in Rusland in 1935, groeide op in een muzikaal nest. Zijn vader, Karel Mengelberg, was gedurende de jaren twintig en dertig een klassiek componist en dirigent van verschillende koren en symfonieorkesten. In 1935 werkte hij voor Ukrainfilm in Kiev. Vandaar ........ Zijn oom, Wilem Mengelberg, was veel jaren de gevierde componist en dirigent van het Concertgebouworkest. Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet - Journey ( MCN 1101) (hoes: Egbert Luys) (foto : NJA / Bob Van Grevenbroek)
Hoewel Misha het klassieke componeren en muziektheorie had gestudeerd aan het Koninklijk Conservatorium van Den Haag, raakte hij geboeid dor de muziek van de moderne componist John Cage, die nogal wat progressieve ideeën had over muziek. Misha raakte ook gefascineerd door de jazz, met name de muziek van Thelonious Monk, wiens ritmische ideeën en harmonieën ook heel wat rimpelingen in de vijver van de mainstream jazz veroorzaakte. De jonge slagwerker Han Bennink, opgeleid als grafisch kunstenaar, ontmoette Misha begin jaren zestig en ze deelden elkaars fascinatie voor wat later de geïmproviseerde muziek genoemd zou gaan worden. Het Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet trad op tijdens het Newport Jazzfestival (juli 1966) - De eerste Europes groep die daar mocht optreden. (Provinciale Zeeuwse Courant - 2 juli 1966) (bron: Krantenbank Zeeland) (klik op de foto voor een vergroting)
Zowel Rob Langereis, die toen al een veelgevraagd begeleider was op bas voor musici als Ted Curson en Lee Konitz, en de Charlie Parker adept, altsaxofonist Piet Noordijk, waren ervaren muzikanten, die speelden in de bebopstijl en hielden ervan te swingen als dat zo uitkwam - in feite dus tegenpolen van Misha en Han, die liever de grenzen van de muziek opzochten. Misschien daarom maken deze verschillen het concert zo bijzonder. In vijf, meest lang uitgesponnen nummers, improviseren de vier musici op composities van Misha Mengelberg, zoals Driekusman Total Loss, dat dezelfde opbouw in akkoorden heeft als het bekende I Got Rhythm en laat horen dat Misha gefascineerd is door Monk. De compositie Journey is het langste nummer van de set ( bijna een kwartier) en leert hoe bijzonder deze groep is. In dat kwartiertje kom je, als je goed luistert, allerlei aspecten tegen, die deze plaat zo bijzonder maakt - het heeft langzame en snelle passages, met tempowisselingen, solo's en ensemblewerk ....... Wat kan er veel gebeuren in een kwartiertje!
Het kwartet Quartet stond aangekondigd voor een concert in de stadsschouwburg van Middelburg op 20 januari 1967. (Provinciale Zeeuwse Courant - 10 januari 1967) (bron: Krantenbank Zeeland)
Dit historisch document is één van de laatste opnamen, die dit kwartet maakte voordat het uiteen viel. In juli speelde het kwartet nog op het pretentieuze Newport Jazzfestival, maar de wil om door te gaan met dit succesvolle kwartet was er niet meer .......... daarvoor waren de tegenstellingen tussen de vier te groot. In januari 1967 viel het doek: Piet Noordijk ging spelen in de Stork Town Dixie Kids en begeleidde vocalisten als Edwin Rutten en Ann Burton. Rob Langereis bleef grote Amerikanen begeleiden zoals Ben Webster, Misha en Han gingen hun eigen weg. Samen met Willem Breuker vormden ze het ICP ( De Instant Composers Pool), die de Nederlandse jazz uiteen leek te doen vallen in twee groepen: de meer traditionelen, die speelden in de swingtraditie en de nieuwe muziek oneerbiedig bestempelden als Piep Knars Knor muziek en de groep geïmproviseerde musici die zich verenigden in groepen als de ICP en later het Willem Breuker Kollektief.
Het concert van 20 januari 1967 wordt uitgesteld ( Provinciale Zeeuwse Courant - 13 januari 1967) ( bron: Krantenbank Zeeland)
De Provinciale Zeeuwse Courant, het regionale nieuwsblad voor zuidwest Nederland, kondigde het concert van het Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet aan voor 20 januari, 1967 in de Schouwburg in Middelburg, maar een week ervoor meldt de krant dat het concert uitgesteld wordt omdat ....(er) geen garanties waren dat de saxofonist Piet Noordijk en de bassist Rob Langereis op deze avond deel zouden uitmaken van de groep. Het concert zou nooit meer plaats vinden, omdat de groep uiteengevallen was.

Het Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet -Journey, live at The Concertgebouw (April 1966): Deze schitterende vijfde plaat in de serie Jazz at the Concertgebouw uitgegeven door het Nederlands Jazzarchief, onderdeel van het Muziek Centrum Nederland, dat door de bezuinigingen opgeheven dreigt te worden, is een uniek document in de Nederlandse en Europese jazzgeschiedenis. Het is te bestellen bij het Nederlands Jazzarchief
Hans Koert
keepswinging@live.nl

Het kan soms veel genoegen geven te luisteren naar een live-opgenomen optreden van een fraai gearrangeerde groep, jaren op elkaar ingespeelde jazzmusici, zoals bijv. het Modern Jazz Quartet, maar het wordt interessnter als de musici apart elk hun eigen verhaal te vertellen hebben - zeker als dat verhaal sterk uiteenloopt, zoals bij het legendarische Misha Mengelberg - Piet Noordijk Quartet uit de jaren zestig. Vier musici, waarvan er twee gefascineerd waren door de swing en de bebop, terwijl de andere twee graag de grenzen van de geïmproviseerde muziek opzochten ....en zoiets levert natuurlijk fascinerende improvisaties op..... Dankzij het Nederlands Jazz Archief kunnen we nu genieten van dit unieke concert van een al even unieke groep, dat maar enkele jaren bestond en jazzgeschiedenis schreef door als eerste Europese band op het befaamde Newport Jazzfestival op te treden: Het Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet. De Keep Swingingblog volgt dit soort bijzondere uitgaven, zoals van het Nederlands Jazzarchief. Je kunt de bijdragen op de blog volgen via Twitter (#keepswinging) of Facebook (Keep Swinging nieuwsbrief) of vraag de nieuwsbrief aan ( keepswinging@live.nl)

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Jimmy Wormworth: Het American Jazz Quintet in Nederland (1957)

De herinneringen aan JIMMY WORMWORTH's bezoek aan Nederland in 1957 met zijn AMERICAN JAZZ QUINTET
Hans Koert


Dankzij de onlangs uitgebrachte opnamen van het J. J. Johnson concert in het Concertgebouw ( augustus 1957) kwam ik in contact met Jimmy Wormworth die de leider was van het American Jazz Sextet, dat uitgenodigd was om in het voorprogramma van het concert op te treden. Jimmy herinnert zich deze gebeurtenis en vertelde in een eerdere blog over zijn eerste trip naar Nederland met The Catatonic Five dankzij het zgn. Studenten Cruiseprogramma van de Holland Amerika Lijn, waarbij muziekstudenten, in ruil voor optredens aan boord van één van de cruiseschepen, gratis op vakantie naar Europa konden. Deze herinneringen zijn aangevuld met een uitvoerige terugblik door Donn Andre die in 1956 het "scheepsorkest" leidde. Vandaag het vervolg van het verhaal van Jimmy Wormworth in Holland (zomer 1957).
The American Jazz Quintet in het Rotterdams Nieuwsblad. v.l.n.r.: Roland Ashby (piano) - Barry Rogers (trombone) - Jimmy Wormworth (slagwerk) - George Braithwaite (= George Braith) (altsax) en Sal Amico (trompet) (Rotterdams Nieuwsblad 27 juli 1957) (Archief Jimmy Wormworth)
Het daaropvolgende jaar was de leider van de studentenband die in 1956 de oversteek maakte, uitgenodigd om weer met een groep te komen spelen, maar hij wilde of kon niet vanwege zijn studie en vroeg Jimmy een groep te formeren. Die wilde wel. "And instead of parting dixieland musicians to play I hired friends who were basically bebop musicians ......."( = En in plaats van een dixielandband te maken, vroeg ik vrienden, die meer bebopmuzikanten waren.). Hij nodigde Roland Ashby uit, die piano speelde; Sal Amico die trompettist was; Barry Rogers op trombone en George Braithwaite op alt. Hij gaf deze groep de naam The American Jazz Quintet. Jimmy, die de band leidde, speelde slagwerk. "And through a close friend I met in 1956 the great late jazz drummer Al Levitt, who was in Holland working with the Dutch pianist Pia Beck (= En door een goeie vriend was ik in 1956 in contact gekomen met jazzdrummer Al Levitt, die in Holland had gespeeld bij de Nederlandse pianiste Pia Beck.) He got me some work for August in Paris. (= Hij zorgde ervoor dat we in augustus ook konden spelen in Parijs). Het onderschrift bij de eerder getoonde bandfoto uit het Rotterdams Nieuwsblad van 27 juli1957 (Archief Jimmy Wormworth)
In de vorige bijdrage met Jimmy's herinneringen over 1956 schreef ik, dat Pia Beck Lloyd Thompson en slagwerker Al Levitt uitgenodigd had om te komen spelen in haar club De Vliegende Hollander in Scheveningen, waar Jimmy Al waarschijnlijk ontmoet had, de slagwerker die hij zo bewonderde.
Jimmy Wormworth en zijn mannen kwamen aan in Holland met de SS Johan van Oldenbarneveldt en al snel na hun aankomst werden ze uitgenodigd om op te treden in een TV-programma in Hilversum. We were on Dutch television, I think the second day after we arrived and how that came about I have no idea.(= We waren op de Nederlandse TV al heel snel na onze aankomst, ik geloof zelfs de tweede dag al - ik heb geen idee meer hoe we daar aangekomen waren). Het American Jazz Quintet: v.l.n.r.: Roland Ashby - Sal Amico - Jimmy Wormsworth - Barry Rogers en George Braith. ( foto: Archief Jimmy Wormworth)
Nou had Nederland in die dagen nog maar één zender, dus moet dit tv-programma gemakkelijk terug te vinden zijn in de kranten, dacht ik, maar ... helaas, daar heb ik niets van gevonden. And thanks to that TV-show a Rotterdam newspaper, using our promotional picture, and wrote a small article about us. (= Dankzij dat TV-programma schreef een Rotterdamse krant over ons en gebruikte onze promotiefoto.). Mogelijk doelt Jimmy op bovenstaand artikeltje - mocht er nog een eerder artikeltje bestaan uit eind 1957 dan hou ik me daarvoor aanbevolen. Jimmy Wormworth en zijn groep zaten vaak bij Pia Beck in De Vliegende Hollander, (Jimmy kende dat nog van het jaar daarvoor) waar o.a. slagwerker John Engels speelde. Hij herinnert zich deze jonge Amerikanen nog goed. Begin juni 2011 ontmoette John Engels in Hoorn Jimmy weer na 54 jaar tijdens een concert van Jimmy Wormworth met Ferdinand Povel en John Marshall. Het was alsof we elkaar gisteren nog gezien hadden, vertelde John me enthousiast. Het American Jazz Quintet tijdens een optreden in het "Zuiderzee hotel"(!). Weet iemand waar dit hotel lag? (juli 1957) ( foto: archief Jimmy Wormworth)
Dankzij het artikeltje van eind juni 1957 in het Rotterdams Nieuwsblad, waar Jimmy naar refereert, maar nog niet boven water is, werden ze uitgenodigd mee te spelen met een "travelling troup or variety show" (= een rondtrekkende amusementsshow), geproduceerd door Kees Manders, die in die dagen een bekend producer was. Sjef van Nierop, die eind jaren zestig zelf een theaterbureau had, trok met hen op, samen met Hans Sanders, zijn vriend of assistent.
Eén van de artiesten die optraden was Joop de Knegt, die landelijke bekendheid had gekregen met zijn nummer "Ik Sta op Wacht" ( zonder broek zonder hemd, zongen we daar dan oneerbiedig achteraan), de zomerhit van dat jaar. Joop the Knegt was labeled as the "Eddie Fisher of Holland" (= Joop de Knegt werd bestempeld als "de Nederlandse Eddie Fisher"), voegt Jimmy er aan toe. "And an acrobat, a young girl named Miss Alice, and I can't remember who else was on the bill. ( .. en een actobate, een jong meisje genaamd Miss Alice, en verder weet ik niet meer wie er meededen). Het American Jazz Quintet werd tijdens deze optredens uitgebreid met een Nederlandse bassist, genaamd Thijs Chanovski, die als Mike Fels op de aanplakbiljetten kwam, aangezien dat, waarschijnlijk, beter stond in de bezetting van het American Jazz Sextet (!).
Een openluchttheater ergens in Nederland. Weet iemand waar dit park lag? Er staan ook beelden in het park, getuige een andere foto. (Juli 1957) (foto: Archief Jimmy Wormworth )
Ik weet echt niet meer hoe ik er bijgekomen ben, vertelde Thijs me. Ik speelde bas en later ook vibrafoon. Jimmy herinnert, dat Thijs in augustus 1957 meespeelde in het voorprogramma van het J. J. Johnson concert, maar Thijs herinnert zich ook zijn optredens tijdens het amusementprogramma. Mogelijk was Thijs niet bij alle optredens aanwezig, omdat er foto's zijn van het American Jazz Quintet tijdens een optreden zonder bassist. Jimmy vertelt, dat ze speelden tijdens de Nijmeegse Vierdaagse, a large international hiking event with basically soldiers and some other kind of organisations similar to military like boy scouts or something like that. (= een groot internationaal wandelfestijn met voornamelijk militairen en dat soort organisaties zoals de padvinderij en zo), dat gepland stond voor dinsdag 16 t/m vrijdag 19 juli 1957. Jimmy Wormworth met een Nederlandse fiets voor de/een tent tijdens de Nijmeegse Vierdaagse ( 16-19 juli 1957) ( foto archief Jimmy Wormworth)
Jimmy herinnert zich dat ze vier dagen lang speelden in een tent voor de wandelaars. We performed in a tent, which was especialy set up for us to entertain during De Vierdaagse (= We traden op in een tent die speciaal daar neergezet was om de wandelaars van de Vierdaagse te vermaken). Thijs vertelde me dat hij in die tijd bedrijfsleider was van een modezaak in Nijmegen en zijn baas was niet zo blij met het feit, dat hij tijdens De Vierdaagse wilde optreden met zo'n jesbendje. De meisjes uit de winkel zouden hem kunnen zien spelen was zijn angst. Jimmy herinnert zich ook dat ze buiten in een park speelden in een soort openluchttheater en in een hotel genaamd Zuiderzee. I also know we played in some outdoor venue, some parks which had small amphy-theatres outdoor theaters. Het American Jazz Quintet (?) in het "Zuiderzee Hotel" (juli 1957) ( foto archief Jimmy Wormworth)
Het krantenarikeltje van eind juli refereert naar een optreden in de Amsterdamse jazzclub "Sheherazade". And I think, our last performances, the finally tour was in Rotterdam at a big glass place, which I can't remember the name as for that Rita Reys joined us, who was, I think, a big singing star in Holland at that time." ( = En ik geloof dat ons laatste optreden in Rotterdam was in een grote glazen hal, waarvan ik me de naam niet herinner. Hierbij zong ook Rita Reys, die toen, geloof ik, in Nederland een grote ster was). Later in het interview is Jimmy niet meer helemaal zeker van die naam. In fact it was something like Reik or Riek. (= Volgens mij was het meer iets als Riek or Reik). Rita Reys, die toen al buiten Nederland een gevierd jazzzangeres was, verloor rond deze tijd haar echtgenoot Wessel Ilcken en, hoewel ze bleef optreden, past deze serie optredens niet in haar programma. Thijs Chanovski vertelde me dat niet Rita Reys, maar Rika Jansen, alias Zwarte Riek, deel uitmaakte van de show. Net als de eerdergenoemde Joop de Knegt had ze een aantal hits op haar naam staan. Bovendien was ze getrouwd met Kees Manders, de producer van de show. Thijs herinnert zich dat ze speelden in de Rotterdamse dierentuin Blijdorp, in de Rivierahal, en dat hij met een jonge chimpansee in zijn armen moest staan, terwijl Zwarte Riek haar succesnummer Alle apies (in de Artis lijken op me Ome Hein ten gehore bracht. De grote glazen hal, die Jimmy herinnerde, was dus de Rivierahal in de Rotterdamse dierentuin Blijdorp - is there a better place to find a chimp .... Tijdens deze serie optredens in Nederland bestond het American Jazz Quintet uit Sal Amigo op trompet; George Braithwaith (= George Braith) op altsax; Roland Ashby aan de piano, Jimmy Wormworth, "the whistler", zoals, volgens George, de bandleden Jimmy noemden, op slagwerk en Barry Rogers op trombone. De Nederlandse fotograaf Carel Vogel publiceerde een aantal anonieme jazzfoto's in het blad Disco Discussies in een korte bijdrage getiteld Het gezicht van de Jazz. Jimmy identificeerde daar op drie van de vier foto's als leden van zijn band. In een volgende bijdrage meer over deze foto's.
We huurden een auto waarmee we door Europa reden - Jimmy vertelde dat de auto te klein was om zes man (inclusief de instrumenten) te vervoeren). ( foto archief Jimmy Wormworth)
Thijs Chanovski herinnert zich dat de muzikanten in die tijd overdag voornamelijk op hun hotelkamers zaten en oefenden. Het concert in de Rivierahal in Rotterdam moet plaatsgevonden hebben op 28 juli 1957 ( het krantenartikeltje spreekt immers van: Deze jonge Amerikanen kan men morgenavond in Rotterdam horen en zien), en het sluitstuk van de serie Kees Manders amusement shows. Kort daarop zullen de Amerikanen afgereisd zijn naar Parijs, zonder Thijs overigens, waar ze zouden optreden in Le Chat Qui Peche. Thijs vertelde me dat hij Lou van Rees, de bekende Nederlandse producer, die de Concertgebouwconcerten organiseerde, getipt had over dat leuke bandje dat speelde als Art Blakey's Jazz Messengers en Lou nodigde dan ook de mannen uit om op 17 augustus op te treden in het voorprogramma, vlak voordat ze zouden terugkeren naar Amerika. Hierover een volgende keer.
Dank aan Jimmy Wormworth en Faith Gibson voor hun foto's en interview en Thijs Chanovski en John Engels voor hun herinneringen.
Hans Koert
keepswinging@live.nl

Het concert van het J. J. Johnson Quintet in het Concertgebouw in Amsterdam, had een groepje onbekende jonge Amerikanen in het voorprogramma: The American Jazz Sextet. Dat de bassist een Nederlander was, viel niemand op, omdat hij in het programmaboekje stond als Mike Fels. De baas van Thijs Chanovski, die toen bedrijfsleider was in een modezaak in Nijmegen, vond het maar niks dat hij tijdens de Nijmeegse Vierdaagse zou optreden met zo'n jessbentje. Wat als de meisjes uit de winkel hem zouden zien spelen? Dit en nog meer herinneringen uit de zomer van 1957 van Jimmy Wormworth, de leider van The American Jazz Quintet en Thijs Chanovski vind je in de Keep Swingingblog. Mis het niet: Volg de nieuwe bijdragen via Twitter (#keepswinging) of Facebook (Keep Swinging nieuwsbrief) of vraag de nieuwsbrief ( keepswinging@live.nl)
Retrospect Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

(English links) Jimmy Wormworth: The 1956 Student Cruise Program stay in Holland - Jimmy Wormworth: The 1957 American Jazz Quintet in Holland - Jimmy Wormworth: The American Jazz Quintet in Paris (1957)- part one Jimmy Wormworth: The American Jazz Quintet in Paris (1957)-part two The American Jazz Sextet: The 1957 J. J. Johnson concert
Nederlandse link: Jimmy Wormworth: Het Studenten Cruiseprogramma en zijn verblijf in Nederland (1956) - Jimmy Wormworth: Het American Jazz Quintet in Nederland (1957) - Jimmy Wormworth: Het American Jazz Quintet in Parijs (1957)- deel 1 Jimmy Wormworth: Het American Jazz Quintet in Parijs (1957)- deel 2 Het American Jazz Sextet opent J.J.Johnson concert.