Keep Swinging blog 2010: een terugblik

Keep Swinging Blog Poll 2010 - a review (English) - Keep Swinging blog 2010: een terugblik (Nederlands)

2006-2011 - Keep Swinging blog 5 jaar
KEEP SWINGING Blog 2010: een terugblik
Hans Koert

In de laatste week van 2010 konden de bezoekers van de Keep Swinging blog zich uitspreken over hun meest favoriete Keep Swinging blog van het jaar. Er waren er 12 voorgeselecteerd: vandaag de uitslag.

Nobumasa Mario Takada en Takashi Nakayama in 't Ey in Belsele (België) ( januari 2010) ( foto: Hans Koert)

Rond deze tijd van het jaar is het lijstjestijd en blikken we terug en vooruit in het nieuwe jaar. De drie onderwerpen, die als meest populair werden verkozen, vind je hieronder. Ik ontving ook, zoals gevraagd, een aantal blogs die niet genomineerd waren. Zo werden onderwerpen over Oscar Alemán gemist en wilde Harry graag de bijdrage: De Ramblers: Bijdragen uit het naoorlogse Brussel vermeld zien!
Tomotaka Matsui in 't Ey in Belsele (België)(januari 2010) ( foto: Hans Koert)

1. Sweet Hollywaiians: Tropische klanken in grijs en mistig Belsele

De Japanse stringband The Sweet Hollywaiians bezocht begin 2010 Europa voor een korte tour. Eén van hun concerten stond gepland in 't Ey in Belsele, een dorp bij Sint Niklaas (België) op 23 januari 2010. Even was dit Vlaamse dorp het tropisch middelpunt van de aarde. Het volgende filmpje geeft een indruk van het concert.

Annette Hanshaw ( 1901 - 1983)

2. Annette Hanshaw: een fascinerend zangeresje Annette Hanshaw: Ik haatte die platen

De legendarische en aantrekkelijke zangeres uit de jaren twintig en dertig, stond in de schijnwerpers in een tweetal blogs: Annette Hanshaw.

Catherine Russell in boekhandel De Drvkkery in Middelburg, oktober 2010. (foto: Hans Koert)

3. Catherine Russell warmt een kil en nat Middelburg op Catherine Russell: te horen op Nederlandse podia

Op 23 oktober 2010 trad Catherine Russell, dochter van bandleider Luis Russell, kort op in de Drvkkery in Middelburg als opmaat voor haar Nederlandse tournee. Ze trad ook op in Vrije Geluiden, het populaire muziekprograma van de VPRO:

Fapy Lafertin (rechts) en Koen De Cauter ( links) in een eerbetoon aan de muziek van Django (Theater Dongepark / De Volkaert in Dongen (november 2010) (foto: Hans Koert)

Ik probeerde voor mezelf een lijstje te maken met de concerten die op mij de meeste indruk gemaakt hadden en daar kwam het concert van de Sweet Hollywaiians ook in voor. Maar ook het afscheidsconcert van Hein Van de Geyn in Porgy en Bess in Terneuzen en het Eerbetoon aan de muziek van Django met Fapy Lafertin-Koen De Cauter-Joep Peeters en hun Jazz Manouche. Verder was ik onder de indruk van Al di Meola in Middelburg en het Rick Margitza - Ivan Paduart Trio in Porgy en Bess - Terneuzen.
Rick Margitza ( Porgy en Bess - Terneuzen - februari 2010) (foto: Hans Koert)
Elke jazzliefhebber weet dat het gebeurt op het podium, tijdens concerten. Maar weinig optredens blijven echter hangen in het eigen of collectief geheugen en dat is jammer. Ik merkte dit ooit toen ik een concert van de Art Blakey Jazz Messengers in De Doelen, dat op mij 30 jaar geleden veel indruk had gemaakt, wilde traceren - slechts een paar regels in een Rotterdamse krant, gewijd aan dit optreden restte. De Keep Swinging blog, waarin concerten beschreven worden, is, zo hoorde ik, voor sommigen een prima naslagwerk waar informatie over concerten en bezettingen terug te vinden zijn en bewaard worden. Je vindt dan ook, behalve recensies van concerten, ook een lijst met bezochte concerten, inclusief foto's en bezettingen.
Hein Van de Geyn: Afscheidsconcert in Porgy en Bess - Terneuzen ( september 2010) ( foto: Hans Koert)

Het Nederlandse Jazzblad Jazzism kijkt in haar laatste nummer terug met een artikel genaamd Toppers & Dompers 2010. Een discutabele lijst met zaken die positief in het nieuws waren of dingen waar we afscheid van hebben moeten nemen, zoals de plotselinge dood van Solomon Burke of het afscheid van Hein Van de Geyn. Het feit dat één van de belangrijkste jazzspeciaalzaken in Rotterdam, IT-records, begin vorig jaar de deuren moest sluiten, verontrust me, maar ook de aangekondigde bezuinigingen van 25% op het budget van cultuursubsidies. Ik ben bang dat dit ook het begin kan zijn van het sluiten van een aantal kleinere jazzpodia overal in het land ............Een dramatische verschraling van het culturele aanbod. Ook bladen als Jazzism en Jazz lijken niet te ontkomen aan een deal met de commercie - door in hun onderwerpkeuze een zo groot mogelijk publiek te willen plezieren. Gelukkig wordt er minimaal één keer per uitgave aandacht besteed aan de grootten uit de jazz ( zoals het artikel van Bert Vuijsje over Lennie Tristano in het laatste nummer van Jazzism.), maar net als in dat handjevol platenzaken dat nog overleeft, wordt de bak "Jazz" wel heel erg mager. Wat een verschil, overigens, met een blad als het Jazz Bulletin van het MCN ( Muziek Centrum Nederland (afd. Jazz) - het voormalige Nederlands Jazz Archief), dat hier aan niet aan mee doet, maar de breed georiënteerde jazzliefhebber over de Nederlandse Jazz informeert op een hoog niveau. Houwen zo! En een blad als het Doctor Jazz Magazine is het niveau van amateurisme al jarenlang ontstegen onder leiding van hoofdredacteur Ben Kragting jr.

Keep Swinging hoopt dat jazz ook in 2011 je leven mag verrijken: Arbeidsvitaminen.

Hans Koert
keepswinging@live.nl


Dit jaar, 2011, bestaat de Keep Swinging blog vijf jaar - in februari 2006 gestart met een kort berichtje in het Engels, werd het al snel een dagelijkse blog over jazz- en jazzgerelateerde muziek. nu is het ontwikkeld tot een twee-talige blog met zo'n 140.000 bezoekers per jaar. Je vindt er recensies van concerten en platen en onderwerpen over lang vergeten muzikanten en hun muziek. De bezoekers van de Keep Swinging blog kozen hun drie populairste blogs van het afgelopen jaar:

Concert Sweet Hollywaiians (22%)
Annette Hanshaw (19%)
Catherine Russell concert De Drvkkery (16%)
Hommage aan 100 jaar Django (13%)
Afscheid Hein Van de Geyn (9%)
Ger van leeuwen: een vergeten jazzpianist (6%)
Louis Armstrong's Jeugdjaren (3%) Philip Catherine - Bert van den Brink (3%) Hot Five en Hot Seven herontdekt (3%) Ed Kirkeby's eerste ontmoeting met Fats (3%)

Als je niets wilt missen volg dan de Keep Swinging blog via Twitter of vraag haar nieuwsbrief.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Keep Swinging Blog Poll 2010 - a review

Keep Swinging Blog Poll 2010 - a review (English) - Keep Swinging blog 2010: een terugblik (Nederlands)

2006-2011 - Keep Swinging blog 5 years
KEEP SWINGING BLOG Poll 2010 - a review
Hans Koert

In the last week of 2010 te visitors of the Keep Swinging blog voted for their Best Keep Swinging blog for 2010. There were 12 nominates. Today the results.

Nobumasa Mario Takada en Takashi Nakayama at 't Ey in Belsele (Belgium) ( January 2010) ( photo courtesy: Hans Koert)

This time of the year lends itselfs to look back and to make plans for the future. In the previous period you could vote for your most popular blog for 2010 and the results are listed below. I received a few additions from visitors who missed their blog in the selection I nominated. Well, they are right. Some wondered why Oscar Alemán was missing and Harry missed the contribution about the new Ramblers reissue, entitled: The Ramblers: Recordings from Post-war Brussels.
Tomotaka Matsui at 't Ey in Belsele (Belgium)(January 2010) ( photo courtesy: Hans Koert)

1. Sweet Hollywaiians: Tropical Sounds in a Chilly Belsele

The Japanese String Band The Sweet Hollywaiians visited Europe early 2010. One of the concerts was scheduled in 't Ey in Belsele, a small village near Sint Niklaas (Belgium) 23rd of January, 2010. Love to share with you some fragments of that concert.

Annette Hanshaw ( 1901 - 1983)

2. Annette Hanshaw: a Great Vocalist Annette Hanshaw: I hated those records

A legendary and attractive vocalist from the 1920s and 30s was the major subject in two blogs around this popular star: Annette Hanshaw.

Catherine Russell at De Drvkkery in Middelburg, October 2010. (photo courtesy: Hans Koert)

3. Catherine Russell warms up a wet and chilly Middelburg Inside This Heart of Mine

On the 23rd of October 2010 Catherine Russell gave an in-store concert at The Drvkkery bookshop in Middelburg, in the southwest part of The Netherlands, as a start of her Dutch tour.
Enjoy a fragment of a performance at the VPRO program Vrije Geluiden:

Fapy Lafertin (right) and Koen de Cauter ( left) in an homage to the music of Django (Theater Dongepark / De Volkaert in Dongen (November 2010) (photo courtesy: Hans Koert)

I made myself a list of the best and most impressive concerts for 2010. It is good to see that the Sweet Hollywaiians is in your list of Best Blogs 2010 too. Other favorite concerts where the Farewell concert by Hein Van de Geyn and an Homage to Django by Le Manouche anno 2010, as Joep Peeters, the leader of the Fapy Lafertin-Koen De Cauter-Joep Peeters and the Jazz Manouche. The two others were Al di Meola in Middelburg and the Rick Margitza - Ivan Paduart Trio in Porgy en Bess - Terneuzen.
Everybody knows that it's hard to remember the impact or importance of the passed concerts after some months - most details have been forgotten and for me it is important that I safe the information of the concerts I've joined in my list of concerts for 2010 and the Keep Swinging blog reviews and photos I published in the blog.
Hein Van de Geyn: Farewell concert at Porgy en Bess Jazz club- Tenreuzen ( September 2010) ( photo courtesy: Hans Koert)

The Dutch Jazz Magazine Jazzism looks back with an article entitled Toppers & Dompers 2010. Domper can best translated as Damper. A rather debatable list of things that seem to go well and things we have to take leave of, like the sudden death of Solomon Burke or the farewell of Hein Van de Geyn. The fact that one of the leading record stores in Rotterdam, IT-records, closed its doors a year ago, worries me too, but what about the story of remains of glue that make the "Miles Davis - The Complete Columbia Album Collection" ( 70 records (!~) almost unplayable. This great box is out of reach for most of us. What really worries me is the fact that the new government of The Netherlands wants to reduce the culture budget with 25 percent. I'm afraid that this will be the end for dozens of small jazz clubs all around the country. A dramatic decrease for the cultural diversity.

Hope Jazz can make for you life easier this year: enjoy my suggestion for 2011.

Hans Koert
keepswinging@live.nl

This year, 2011, the Keep Swinging blog celebrates its 5th anniversary - it started in February 2006 as a daily blog in English about jazz and jazz-related music; now it has developed to a bi-langual blog with more then 140,000 visitors a year. It offers records and concert reviews and articles about long forgotten musicians and their neglected music. The visitors of the Keep Swinging blog voted their best blogs for 2010:

Concert Sweet Hollywaiians (22%)
Annette Hanshaw ( 19%)
Catherine Russell in-shop concert (16%)
Homage to 100 years Django (13%)
Hein Van de Geyn - Farewell concert ( 9%)
Ger Van Leeuwen: a forgotten piano player (6%)
Louis Armstrong's Teens in New Orleans (3%) Philip Catherine - Bert van den Brink (3%) Hot Five and Hot Seven rediscovered (3%) Ed Kirkeby's first meeting with Fats (3%)
The rest of the selected blogs had no points.

If you don't want to miss any contribution, follow it at Twitter or ask for its latest newsletter.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Annette Hanshaw - Ik haatte die platen

Annette Hanshaw - a great vocalist remembered (English) - Annette Hanshaw - een fascinerend zangeresje herinnerd (Nederlands) - Annette Hanshaw - I hated those records ( English) - Annette Hanshaw - Ik haatte die platen (Nederlands)

.. en ik schaam me er nu voor om te zeggen dat ik het deed voor het geld .....
ANNETTE HANSHAW - Ik haatte die platen
Hans Koert

De jaren twintig zou je best kunnen omschrijven als het Tijdperk van de Heerlijke Onzin, soms roerig, maar naast elke lawaaierige uiting, stond wel een rustig nuchter, pretentieloos type. Zo was het ook met zangers en zangeressen. Het waren niet allemaal van die blues-shouters of hot-mamas met ondeugende teksten. Je had bijv. Whispering Jack Smith, die weigerde een megafoon te gebruiken en Rudy Vallee, die daarmee juist stug doorging. En er was die jongeling Bing Crosby die net bij Paul Whiteman was begonnen. En er was Annette Hanshaw ( in vertaling: "That's All" - The Recordings of Annette Hanshaw vol. 1 ( Fountain FDV-201)

Annette Hanshaw ( 1901 - 1983)

In juli 1926 had Annette Hanshaw een contract gekregen bij Pathé, nadat ze een testplaat gemaakt had. In de vorige blog liet ik de eerste testopname horen - ondertussen vond ik een betere versie met beide testplaten, die ik hier heb geplaatst - bovendien kun je zelf meezingen, mocht je dat willen ( Denk aan de buren).

Medley: What Can I Say After I Say I'm Sorry / Bye Bye Blackbird / The Day That I Met You ( E-2476-2) = Medley: I Don't Want nobody But you / I Wonder What Becomes of Joe / Five foot Two Eyes Of Blue ( R-2477-2) - Beide medley's opgenomen als testplaat op 28 juli 1926.

Annette zingt en bespeelt de piano ...... Oh I know but I'm not doing well ( = Ik weet dat het niet zo goed is). I'm all shivering ... (= Ik sta helemaal te trillen...... )

De slogan That's All zou ze tot het eind van haar carrière, zij het me groeiende weerzin., blijven gebruiken......!

Ze werd in korte tijd uitermate populair, vooral op de radio, waar ze als The Personality Girl bekend werd. De radio ontwikkelde zich toen net razendsnel. Films heeft ze altijd afgewezen, zodat er maar weinig bewegende beelden van haar bestaan. In de jaren dertig ontwikkelt de relatie met haar ontdekker Herman "Wally" Rose zich tot een huwelijk en in 1934 trouwen ze. Ze kregen geen kinderen, vertelde ze in een interview met Jack Cullen (1972). Midden jaren dertig, toen ik afscheid nam, verdiende ik zo'n 1500 dollar per 12 minuten, waarmee ze zinspeelde op de Camel Show, één van de populairste radioprogramma's van die tijd, waarin ze optrad. Er viel dus een aardig gat, omschreef ze haar financiele situatie bij haar afscheid. We made actually two versions,(= Eigenlijk maakten we twee versies), legde ze uit, one for the East and one for the West coast.(= Eén voor de oostkust en één voor de westkust). Ze had het in 1934 helemaal gehad met optredens, waarvoor ze altijd bloednerveus was en ze trad dan ook niet meer in het openbaar op, noch maakte ze, met uitzondering van wat reclamewerk voor Chevrolet, voor De Soto Cars en de Rexall Drug Stores, plaatopnamen. Ze voelde later ook niets voor een comeback. Wel zijn er een aantal privéopnamen bekend, gemaakt tussen de schuifdeuren, waarschijnlijk uit de jaren vijftig. De geluidskwaliteit is niet je dat, maar dat nemen we voor lief ..........

Dit alles vond zo'n 75-jaar geleden plaats en zou wellicht tot een rimpeling in de vijver van de jazzgeschiedenis verworden zijn als discograaf, verzamelaar en jazzhistoricus Brian Rust haar in 1959 niet bezocht en gesproken had. Hij vond haar terug en interviewde haar en daarvan is een samenvatting, getiteld That's All terug te vinden op de eerste Fountain LP. Deze Fountainplaat was één van de eerste heruitgaven van haar uitgebracht door Retrieval. Annette was erg verbaasd dat iemand uit Europa geïnteresseerd was in haar zangcarrière. Terugkijkend op haar platen, die meer dan 50 jaar geleden opgenomen werden, was ze niet tevreden met de resultaten. The oldest ones are the worst ones ( = De eerste zijn de slechtste ..... ), zei ze tegen Jack Cullen, die haar in 1972 interviewde. En toen Cullen haar vroeg, op welke platen ze dan wel trots was, antwoordde ze: At a matter of fact, I dislike all of them. (= Eigenlijk vind ik er geen een mooi). I disliked the business intensely and I shame to say that I did it for the money. (= Ik haatte die hele showbusiness ontzettend en ik schaam me er nu voor te zeggen dat ik het alleen voor het geld deed.) I loved to sing and jam with the members of the band, but I was terrible nervous when I had to play in public. ( = Ik vond het heerlijk om met de muzikanten te zingen, maar als ik moest optreden voor publiek dan was ik bloednerveus).
Als geboren perfectionist, herinnerde ze zich na zoveel jaren sommige opnamesessies als erg onplezierig. Ze had hele goede herinneringen aan gitarist Eddie Lang, toen een ster op de gitaar, alleen of samen met violist Joe Venuti. Het was Eddie Lang, zo vertelde ze Brian, refererend aan een chaotisch verlopen opnamesessie, who came to her rescue, and that of the session generally. (= die haar en de opnamesessie redde) Calmly, he organised order out of chaos, and in a few moments, everything was sunny again. (= Rustig bracht hij orde aan in de chaos en even later liep alles weer op rolletjes.) Brian vertelde Annette dat er mensen waren die haar platen verzamelden. You mean there are people who collect these things? (= Bedoel je dat er mensen zijn die ze verzamelen?). I suppose they were all right for those days (= Ik ga er vanuit dat die platen voor die tijd goed genoeg waren), vertelde ze ergens anders, but I hate them now. (= maar nu haat ik ze). Als je het hele interview leest, dan ontdek je tussen de regels door dat het ook in die dagen niet allemaal koek-en-ei was in de showbiz. Ook toen al was de "pop"-cultuur big money en een onbekend sterretje dat zo ontzettend gepromoot werd, viel bij heel wat gevestigde namen niet in goede aarde. Ze schijnt later wel goed bevriend geworden te zijn met Helen Kane, de pop ster / comédienne, die model stond voor Betty Boop, de Madonna van de jaren dertig. Begin jaren dertig werd Annette's kinderlijke stem wat rijper en het schijnt dat Helen Kane gezegd heeft dat she sounded more like Helen Kane than Helen Kane.( = ... dat ze meer klonk als Helen Kane dan Helen Kane zelf). Hoewel ze wel een paar kleine rolletjes in korte films had aangenomen, lijkt er maar één fragment bewaard waarop ze zingend te zien is. Geniet van Annette Hanshaw in de film Captain Henry's Showboat uit 1933, wat in feite een radioshow was. Ze zingt het nummer We Just Couldn't Say Goodbye.

Annette heeft nooit ambities gehad om een ster te worden. I never thought I was very good and when it got to where I had people depending on my work for a living, musicians, arrangers etc. I didn't like that. ( = Ik heb nooit gedacht dat ik zo goed was en toen ik eenmaal een ster was realiseerde ik me hoeveel mensen, musici, arrangeurs enz. voor hun levensonderhoud van mij afhankelijk waren. Dat benauwde me.) I loved getting the offers but I loved turning them down even more.( = Ik vond het fijn als ik gevraagd werd, maar nog leuker om ze af te wijzen).
In een eerdere bijdrage vertelde ik dat Annette verkondigde dat ze geboren was in 1910, hoewel op haar geboortebewijs 1901 stond. In het telefonische interview uit 1972 weet ze niet in welk jaar ze profesioneel begon met zingen. Some record sleeves say 1927, but want to look those records older - it must have been 1928 (= Sommige platenhoezen vermelden 1927, maar dat doen ze alleen om het ouder te laten lijken - het moet in 1928 geweest zijn. (NB: haar eerste commerciële plaat nam ze op in september 1926 voor Pathé Actuelle zes weken na de testopnamen). You know when you lie about your age ..... ( = Je weet wat er gebeurt als je liegt over je leeftijd ...) voegt ze er nog eens betekenisvol aan toe. Jack vraagt haar, wanneer ze stopte met optreden. Ze draait daar verschrikkelijk omheen en beweert dat ze het niet weet, maar wijst dan naar de platen die Brian Rust uitbracht in Engeland en daarop heeft hij het jaar genoemd. ( =1934) You must have been in your 20s when you retired? (= Je moet toen ergens in de twintig geweest zijn, toen je afscheid nam?) probeert Jack Cullen, maar die opmerking negeert ze volkomen en gooit het interview resoluut over een andere boeg: Will you tell me your name again? (= Kun je me nog eens zeggen hoe je heet? ). You know this is a terrible connection ( = De telefoonlijn is hier ontzettend slecht) en ze wil over haar gemanipuleerde leeftijd blijkbaar niets meer zeggen. Een opmerkelijke wending!

A woman who tells her true age is most likely a man in drag. schreef Harry Callaghan me gisteren ..... (= Een vrouw die haar juiste leeftijd verteld, is meestal een verklede man).
Ik heb één van haar gewone commerciële opnamen gekozen om mee af te sluiten. Ik koos voor I'm Somebody's Somebody Now met een groep jazzmusici die zich op de plaat the Four Instrumental Stars noemde met Joe Venuti op viool, Eddie Lang op gitaar, Adrian Rollini op bassax en Vic Berton op slagwerk. Opgenomen New York, juni 1927

Deze opname maakte ze met een groep voortreffelijke jazzmuzikanten waarbij ze zich moet hebben thuisgevoeld. Dit nummer eindigt ze trouwens niet met haar strijdkreet: "That's all"- de uitzondering bevestigt de regel, moet je maar denken.

Hans Koert
http://twitter.com/keepswinging
keepswinging@live.nl


De carriere van Annette Hanshaw in de showbiz, de periode dat ze platen maakte, was relatief maar kort - slechts acht jaar. Toen ze in 1926 haar eerste plaat opnam was ze 25 jaar oud, maar ze werd gelanceerd als een jong, 16-jaar naieve tienersterretje, een flapper wife, zoals dat toen heette. Zelfs tientallen jaren later, eind jaren vijftig, toen Brian Rust haar had opgespoord, bleef ze stug volhouden in 1910 geboren te zijn. Of ze de mythe rond haar leeftijd wilde hooghouden of een selectief geheugen had zullen we nooit te weten komen ..... 't Maakt allemaal niets uit - ze had een geweldige stem en uitstraling, die er voor gezorgd heeft dat ze zelf in 2010 nog een hechte groep (wat oudere)liefhebbers het hoofd op hol kan brengen en dat zullen veel honderdjarigen haar niet na doen ..... Mocht je bang zijn dit soort onthullingen te missen en ze pas uit de tweede hand te horen, volg dan Keep Swinging via Twitter of vraag de gratis nieuwsbrief.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Annette Hanshaw - I hated those records

Annette Hanshaw - a great vocalist remembered (English) - Annette Hanshaw - een fascinerend zangeresje herinnerd (Nederlands) - Annette Hanshaw - I hated those records ( English) - Annette Hanshaw - Ik haatte die platen (Nederlands)

.. and I shame to say that I did it for the money .....
ANNETTE HANSHAW - I hated those records
Hans Koert

The twenties may have been the Era of Wonderful Nonsense, they sometimes roared, but for every noisy extrovert there was at least one quiet, unassuming level-headed type. So it was with singers: they weren't all noisy declaimers of mammy songs and bawdy blues. There were Whispering Jack Smith, who used no megaphone, and Rudy Vallee, who did; there was a young chap called Bing Crosby just starting out with Paul Whiteman. There was also Annette Hanshaw. ( liner notes The Recordings of Annette Hanshaw vol. 1 ( Fountain FDV-201)

Annette Hanshaw ( 1901 - 1983)

In July 1926 she got a contract from Pathé Records after she had played some test recordings. She ended her second test with the catchphrase: That's All.
Love to share with you both tests in one compilation. The first test had been posted in the previous blog too, but here both test, in a sing-along-version for you. Mind the neighbours!:

Medley: What Can I Say After I Say I'm Sorry / Bye Bye Blackbird / The Day That I Met You ( E-2476-2) = Medley: I Don't Want nobody But you / I Wonder What Becomes of Joe / Five foot Two Eyes Of Blue ( R-2477-2) - both recorded 28th of July 1926.

Annette sings and plays the piano.

The catchphrase "That's All" became her great signature phrase and she had to repeat it after (almost) each recording - and so she did!

She became immense popular for almost a decade. She became a star in radio programs and billed as the Personality Girl. During the 1930s she got a relation with Herman Rose, the man who had discovered her and who was her manager. They married in 1934. From that date, she "retired" from show business - frustrated and ready for her new role to be Mrs. Annette Rose, a decent housewife. In an interview with Jack Cullen (1972) she says that she earned in the 1930s when she stopped US $1500 for 12 minutes, refering to the popular Camel Show, one of her most famous radio programs from the 1930s. We made actually two versions, she told, one for the East coast and one for the West coast. But few people know that she continued to sing in some commercials; transcriptions for firms like Chevrolet, De Soto cars and Rexall Drug Stores. She really stopped singing in 1938 and refused any comeback that was suggested. A few private recordings from the 1950s that survived show that she still sung very well at informal performances. The sound quality of these private recordings are rather low-fy, but enjoy one of the selections:

This all happened more then 75 years ago and she should have become a forgotten legend, an icon of the Roaring Twenties, if Brian Rust, the well known English discographer and record collector, didn't refound her in 1959 when he visited the States. He met her and talked to her and
wrote some interesting liner notes ( together with Tony Skyrme) for a series of Fountain / Retrieval Records ( FV 201 - ( FV 202 ) - FV 205 ). Annette was very surprised to hear that Brian was interested in her career as a jazz singer. Looking back at her recordings, made more then 50 years ago, she was unsatisfied with the results. The oldest ones are the worst ones, she said in the 1972 Jack Cullen interview. And when Cullen asked her, what records she was proud of, she answered: At a matter of fact, I dislike all of them. I disliked the business intensely and I shame to say that I did it for the money. I loved to sing and jam with the members of the band, but I was terrible nervous when I had to play in public. As she was a perfectionist she still hated some of the recordings sessions which didn't turn out as she had wanted. She still remembered Eddie Lang, she told Brian, the then famous guitar player, as the man she could appeal to. It was Eddie Lang, she told Brian, refering to a chaotically recording session, who came to rescue, and that of the session generally. Calmly, he organised order out of chaos, and in a few moments, everything was sunny again. Brian told Annette that people collect her records. You mean there are people who collect these things? In Cullen's interview she told that she had heard that someone had paid US$ 20 for one of her records. Rediculous

It seems that she became good friends with Helen Kane, the pop star / comedienne which could be best labelled as the Madona or Lady Gaga of the 1920s and 1930s. As Annette's baby voice from the 1920s had developed into a more darkened sweet and wholesomely seductive sound, it is said that Helen stated that Annette sounded more like Helen Kane than Helen Kane. Annette admired singers like Ruth Etting, Ellen Logan and Connie Boswell. Although she seems to have been present on some short films, the only one I found is part of the film Captain Henry's Showboat (1933), in fact a popular radio show. She sings We Just Couldn't Say Goodbye.

Annette never really wanted to become a star. I never thought I was very good and when it got to where I had people depending on my work for a living, musicians, arrangers etc. I didn't like that. I loved getting the offers but I loved turning them down even more, she told Brian.

In the previous blog I told about the fact that Annette had said to be born in 1910, although her birth certificate says 1901. In the 1972 interview it is remarkable that she can't tell the year that she started singing professionally. Some record sleeves say 1927, but they want to look those records older - it must have been 1928 ( her first commercial record was recorded in September 1926 for Pathé Actuelle six weeks after the test records.) You know when you lie about your age ..... she says meaningfully. Jack asked her when she did retired. She told that she can't remember the year but pointed to Brian Rust who produced several albums in England and he mentioned the year that I retired. ( 1934) You must have been in your 20s? Jack Cullen remarked and suddenly she made a complete turnabout in the conversation: Will you tell me your name again? You know this is a terrible connection ( Jack interviewed her by phone)) and doing so she avoided the subject completely. A very remarkable signal!

Love to share with you one of those numerous great recordings. I've selected I'm Somebody's Somebody Now with the Four Instrumental Stars featuring Joe Venuti on violin, Eddie Lang at the guitar, Adrian Rollini on bass-sax and Vic Berton drums and tympani. Recorded New York, June 1927

This is one of those tunes she must have liked to make - with an all-star group she trusted: I loved to sing and jam with the musicians .... Mind that this tune has not Annette Hanshaw's the catch phrase at the end - The exception proves the rule.

Hans Koert
http://twitter.com/keepswinging
keepswinging@live.nl


Annette Hanshaw's career had a brief recording span for almost eight years. When she started her career in 1926 she was 25 years old, but she was billed as a young 16 year flapper girl. Even decades later, when she spoke to Brian Rust late 1950s she preserved up to be born in 1910. Maybe she wanted to keep up the myth of her eternal youth or she was ruled by a selective memory. Well never mind - her great voice and charisma is still fascinating numerous (aged) jazz fans. If you are afraid to miss other great contributions like this one, follow the Keep Swinging blog at Twitter or ask for its free newsletter.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Annette Hanshaw: Een fascinerend zangeresje herinnerd

Annette Hanshaw - a great vocalist remembered (English) - Annette Hanshaw - een fascinerend zangeresje herinnerd (Nederlands) - Annette Hanshaw - I hated those records ( English) - Annette Hanshaw - Ik haatte die platen (Nederlands)

Heb je't? Ik weet dat het niet zo goed is - Ik sta helemaal te trillen ......
ANNETTE HANSHAW - een fascinerend zangeresje herinnerd.
Hans Koert

Een paar weken geleden plaatste ik een bijdrage waarin het feit van de 100ste geboortedag van Django Reinhardt nog eens onderstreept werd. Scott Yanow publiceerde een lijst met namen in zijn boek Jazz on Record - The First Sixty Years van musici die geboren waren in 1910. Eén van de namen in die lijst was die van zangeres Annette Hanshaw, volgens haar eigen zeggen geboren op 18 oktober 1910. Ze overleed in maart 1983. Een mooie reden om haar eens in het zonnetje te zetten, edoch ...... wat bleek? Van verschillende kanten werd ik ingeseind dat Annette zich vergist had. Volgens haar neef Frank W. Hanshaw III, en hij kon het met haar geboortebewijs staven, was ze geboren op 18 oktober 1901 en dat scheelt een slok op een borrel. Waarom Annette loog over haar geboortedatum zal wel altijd een vraag blijven - door negen jaar van je leeftijd af te trekken, blijf je niet eeuwig jong ...... Geen feestje dus, maar ach wat geeft het. Er zijn genoeg redenen om Annette Hanshaw eens in het zonnetje te zetten.

In de eerste bijdrage meer over haar eerste stappen in de platenstudio - in de tweede blog kijkt ze terug op haar platencarriere: Annette Hanshaw: Ik haatte die platen.

Daddy, Won't You Please Come Home - Annette Hanshaw and the New Englanders ( New York City, 31 mei 1929)

Bezetting: waarsch. Charlie Spivak trompet, een onbekende trombonist, Jimmy Dorsey en Hymie Wolfson rieten, waarsch. Ben Selvin viool, Arthur Schutt piano, Tony Colucci gitaar, waarsch. Hank Stern tuba en Stan King slagwerk.

Some of us like Annette Hanshaw and collect her records, even when there's no Lang or Dorseys backing her. (= Sommigen houden van Annette Hanshaw en verzamelen al haar platen.) We don't collect any of the other singers of the period, so what's so special about Annette? ( = Dat doen we niet met andere zangeressen uit die periode, dus wat is er zo bijzonder aan haar? ). I'll tell you what - style ( = Ik zal 't verklappen: stijl! ) ( citaat: waarschijnlijk Laury Wright in Diskrimination (Storyville 15 (Feb. 1968) p. 23) (Storyville 15 (Feb. 1968) p. 23).

Annette Hanshaw (1901 - 1983)
Is het eigenlijk niet opmerkelijk dat deze zangeres, die nu nog steeds herinnerd wordt door een handjevol fans, niet genoemd wordt in de grote jazznaslagwerken zoals de New Groove Dictionary of Jazz, noch in handboeken als Early Jazz en The Swing Era van Gunther Schuller, of Alyn Shipton's A New History of Jazz of het boek van Linda Dahl, speciaal over vrouwen in de jazz, getiteld Stormy Weather, the Music and Lives of a century of jazzwomen. Gelukkig wordt ze wel genoemd in Richard M. Sudhalter's Lost Chords. De carriere van Annette Hanshaw was relatief maar kort - erg kort eigenlijk - ze stond maar een jaar of acht in de schijnwerpers totdat ze in 1934 plotseling van het toneel verdween. In dat jaar trouwde ze met haar ontdekker en producer ........... Dat ze niet in allerlei jazznaslagwerken genoemd wordt komt omdat ze geen echte jazzzangeres was, al had ze daarvoor alle capaciteiten in huis. Ze was eerder een "pop" ster, zoals Ruth Etting, Lee Wiley en Mildred Bailey. Wie Annette's platen kent herinnert haar ongetwijfeld aan haar herkenningskreet, dat ze altijd uitriep aan het eind van elk nummer: That's All! ( = Dat was 't! ).
Flapper ( in: The pocket Dictionary of American Slang (Harold Wentworth en Stuart Berg Flexner).

Annette werd, als 25-jarige jonge vrouw, ontdekt op een feestje waar ze wat zong. Toevallig was daar ook Herman ( of Wally) Rose, de Musical Director van Pathé Records. Annette was geboren in New York City in 1901 en had zich ontwikkeld tot een mooie, zij het wat naïeve en verlegen introverte persoonlijkheid - een flapper wife, noemden ze in de jaren twintig zo'n modieus geklede moderne jonge vrouw. In de Pocket Dictionary of American sSang wordt het begrip omschreven als: The popular female type of the 1920s ... ( = Een populair type vrouw uit de jaren twintig ... ) - een Helen Kane-type á la Betty Boop karikatuur. Annette was uitgenodigd door Herman Rose om testopnamen te maken voor Pathé. In de studio zong ze een medley van populaire "Hits of the day" en begeleidde ze zichzelf aan de piano. Aan het slot van de eerste test hoor je haar uitroepen: Have you that? (= Heb je't? ). Oh I know but I'm not doing well ( = Ik weet dat het niet zo goed is). I'm all shivering, Mister. ... (= Ik sta helemaal te trillen, meneer ......(en dan noemt ze de naam van de geluidstechnicus). Bij de tweede test eindigde ze spontaan en opgelucht met de historische woorden That's All! (= Dat was't! ), zich wederom niet realiserend dat de opnameapparatuur dit ook registreerde. Iedereen was enthousiast en haar slotkreet bleef haar afsluiting. Ze kreeg ter plekke een contract. Deze testopnamen van 28 juli 1926 zijn weer boven water gekomen. Luister naar de eerste:

Medley - E-2476 oor Annette Hanshaw zang en piano. Opgenomen 28 juli, 1926

In Juli 1926 kreeg ze een contract. Haar afsluitingswoorden werden haar handelsmerk, iets wat haar steeds meer ging tegenstaan, maar bijna alle platen die ze opnam eindigen met de woorden That's All. En zo begon het allemaal ......... That's all.

In een volgende blog kijk ze terug op haar carriere: Annette Hanshaw - Ik haatte die platen.

Hans Koert
http://twittter.com/KeepSwinging
keepswinging@live.nl


Toen ik voor het eerst het wat kinderlijke stemmetje van Annette Hanshaw hoorde en haar foto's zag wist ik het .... ik was verliefd. En dat gaat niet over! Mijn eerste kennismaking moet geweest zijn in de jaren tachtig toen haar oeuvre uitgebracht werd op een serie Fountain / Retrieval albums, die dankzij discograaf en verzamelaar Brian Rust aan de vergetelheid ontrukt waren. Hij had haar eind jaren vijftig teruggevonden als mevr. Rose, een weduwe die werkte als stenograaf bij een advocatenkantoor in New York. She was exactly as charming, shy and somewhat bewildered as might have been expected, (= Ze was nog steeds charmant, verlegen en een beetje naïef, zoals te verwachten was.) herinnerde Brian haar. Genoeg redenen om haar eens opnieuw in de schijnwerpers te zetten. Als je niets wilt missen, volg dan de Keep Swinging blog via Twitter of vraag de gratis nieuwsbrief. That's all!


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions