Eric Dolphy - De Laatste Sessie

Eric Dolphy - Last Date (English) Eric Dolphy - De Laatste Sessie (Nederlands)

Een Eric Dolphy verzameling - een bijna volledige discografie

2 juni 1964
ERIC DOLPHY - DE LAATSTE SESSIE
Hans Koert

Eén van de meest fascinerende musici uit de vroege jaren zestig is voor mij de altsaxofonist, basklarinettist en fluitist Eric Dolphy. Toen hij, onverwacht en veel te jong, op 29 juni 1964 overleed, was hij nog maar 36 jaar oud. Hij liet een aantal belangwekkende opnamen na – een indrukwekkende muzikale erfenis.

Geboren aan de westkust van de VS begon hij zijn carrière in het orkest van Roy Porter gevolgd door het Chico Hamilton Quintet. Hij begon basklarinet te spelen en trad op met het Charles Mingus Quartet. Hij maakte opnamen onder eigen naam voor het Prestige label; platen als Out There en Outward Bound ( New Jazz 8236). Begin jaren zestig maakte hij liveopnamen in het Five Spot Café met Booker Little, Mal Waldron, Richard Davis en Ed Blackwell; opnamen die nu tot de beste behoren die hij naliet. Hij werd lid van de John Coltrane band. Twee platen zouden mijlpalen worden in de moderne jazzgeschiedenis: Ten eerste de plaat Free Jazz van het Ornette Coleman Double Quartet ( inderdaad: acht spelers, te weten Ornette Coleman, Don Cherry, Scott LaFarro, Billy Higgings, Eric Dolphy ( op basklarinet), Freddie Hubbard, Charlie Haden en Ed Blackwell) en het uit februari 1964 stammende Out To Lunch met Freddie Hubbard, Bobby Hutcherson, Richard Davis en Tony Williams op slagwerk. Eric Dolphy, als leider van dit laatste kwintet, bespeelt de altsax, de basklarinet en de fluit.
Volgt nu een fragment van een concert van het Eric Dolphy Quintet in Berlijn, augustus 1961

In het voorjaar van 1964 gaat Eric met Charles Mingus voor twee-en-een-halve week op tournee naar Europa. De serie concerten begint in Amsterdam op 10 april tijdens een nachtconcert in het Concertgebouw in Amsterdam en eindigt op 28 april in Stuttgart, gisteren 45 jaar geleden.
Het werd een opmerkelijke tournee, omdat Eric aankondigde in Europa te willen blijven; Mingus’s nummer So Long Eric, refereert hieraan. In een blog, getiteld Charles Mingus Europe 1964 heb ik eerder over deze tournee geschreven. Geniet van een lang stuk, Take The A-Train, gemaakt tijdens één van de concerten ( Oslo) met Charles Mingus bas - Eric Dolphy basklarinet - Dannie Richmond - slagwerk - Clifford Jordan tenorsax - Jackie Byard piano en Johnny Coles trompet.

Eric hoopte in Europa meer werk te vinden; door zijn avant-gardistische stijl van spelen kwam hij in de VS moeilijk aan de bak; bovendien woonde zijn verloofde Joyce Mordecai in Parijs. Eind mei 1964 werd hij uitgenodigd voor een aantal concerten in ons land (Nederland) door Paul Karting van de Rotterdam Jazz Society B-14. Ik kwam daar regelmatig in de jaren zeventig, herinner ik me, aan het Hofplein meen ik.
Op vrijdag 29 mei 1964 komt hij aan op Schiphol en repeteert met het Misha Mengelberg Trio ( in feite een kwartet, maar Piet Noordijk werd ingewisseld voor Dolphy): Misha Mengelberg piano, Jacques Schols bas en Han Bennink slagwerk; de dag erop wordt er gerepeteerd met de Boy’s Big Band, geleid door Boy Edgar. In de informatieve documentaire Last Date, De Laatste Sessie, gemaakt door Hans Hylkema ( uitgebracht een aantal jaar geleden) vertellen de leden van het begeleidingstrio over hun kennismaking met Eric en hun bewondering voor zijn techniek. De composities die Eric had meegebracht om te spelen, zoals South Street Exit, The Madrig Speaks, the Panther Walks en Miss Ann waren verdraaid lastig om te spelen.

Eric Dolphy met het Misha Mengelbeg Trio en Boy's Big Band op het podium van het Concertgebouw Amsterdam (30 mei 1964) (foto Ton van Wageningen - (Muziekcentrum Nederland))

Misha wilde revanche nemen op Eric en schreef het Hypochristmutreefuzz, maar voor deze “killer diller” draaide Eric zijn hand niet om. Om middernacht 30 mei 1964 traden ze op in het Concertgebouw, vijf weken na het concert met Mingus. Eric werd begeleid door het trio van Mengelberg en door Boy ’s Big Band. Wat zou het mooi zijn als zou blijken dat dit concert bewaard gebleven is en zou verschijnen in de serie Jazz at the Concertgebouw, uitgebracht door het Nederlands Muziekcentrum (voorheen het Nederlands Jazzarchief), die eerder concerten van Chet Baker en Gerry Mulligan heruitbracht. Op één juni speelde Eric Dolphy met het trio in café De Kroon in Eindhoven en één nummer daarvan, te weten Epistrophy, werd uitgebracht op het ICP-label ( ICP 015). Weer een dag later, 2 juni, treedt het gezelschap aan in de VARA radiostudio in Hilversum voor een “live” concert en deze opnamen zijn gelukkig wel bewaard gebleven en heruitgebracht als Eric Dolphy – Last Date ( Emarcy 510 124) en het onderwerp in de gelijknamige documentaire Last Date, de Laatste Sessie.
Om een indruk te krijgen van Eric Dolphy’s stijl van spelen hier het nummer Epistrophy.

Kenners bestempelen deze opnamen als Eric’s beste. Eind juni overleed Eric Dolphy onverwacht in Berlijn, niet tengevolgde van de één of andere verslaving, zoals je bij zo'n vroeg overleden jazzmuzikant wellicht zou denken, maar door een niet eerder onderkende suikerziekte.

Eric Dolphy en het Misha Mengelberg Trio in de VARA studio in Hilversum ( 2 juni 1964)(foto Muziekcentrum Nederland)
Hoewel deze opnamen alom als Eric’s laatste worden beschouwd, zijn er nog opnamen uit Parijs opgedoken, die negen dagen later opgenomen werden en uitgebracht zijn op het West Wind label als Naima en Unreleased Tapes.

Hans Koert
keepswinging@live.nl

Een ERIC DOLPHY verzameling - een bijna complete discografie.

Hieronder vind je de platen uit mijn verzameling, waarop Eric Dolphy (mee) speelt. Wil je alle opnamen zien of meer details ga dan naar de online ERIC DOLPHY DISCOGRAPHY.

= prestige/original jazz classics sampler (1960)

= eric dolphy quintet/outward bound (1960)

= oliver nelson/screamin' the blues (1960)

= eric dolphy/out there (1960)

= eddie lockjaw davis/birthday collection (3) (1960)

= charles mingus/in a soulful mood (1960)

= new jazz/original jazz classics sampler (1960-1961)

= ornette coleman double quartet/free jazz (1960)

= john coltrane/the atlantic records - 6 (africa/brass)(1961)

= john coltrane/in a soulful mood (1961)

= eric dolphy/immortal concerts five spot cafe nyc july 16, 1961

= john coltrane/live at the village vanguard (1961)

= charles mingus/the complete town hall concert (1962)

= eric dolphy quintet-herbie hancock/gaslight (1962)

= freddie hubbard/skylark (1963)

= eric dolphy/sound (1963)

= eric dolphy/iron man (1963)

= eric dolphy/illinois concert (1963)

= charles mingus/the impulse story (1963)

= eric dolphy/out to lunch (1964)

= charlie mingus-eric dolphy/cornell ( 1964)

= andrew hill/point of departure (1964)

= charles mingus/live in oslo (1964)

= eric dolphy/last date (1964)

Retrospect
Charles Mingus plays piano Eric Dolphy at the Five Spot Charles Mingus Charles Mingus - Changes Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Eric Dolphy - Last Date

Eric Dolphy - Last Date (English) Eric Dolphy - De Laatste Sessie (Nederlands)

An Eric Dolphy collection - an almost complete discography

2nd of June, 1964
ERIC DOLPHY - LAST DATE
Hans Koert

One of the most fascinating musicians from the early 1960s must have been saxophonist, flute player and master on the bass clarinet, Eric Dolphy. When he passed away in Berlin unexpectedly, on the 29th of June 1964, 36 years old, he had left some great recordings - an impressive musical heritage.
Born at the west coast of the States he started his career in the Roy Porter Band and Chico Hamilton’s Quintet. He started to play the bass clarinet and became part of the Charles Mingus Quartet. He made records under his own name for Prestige like Out There and Outward Bound ( New Jazz 8236). In the early 1960s some live recordings were made at the Five Spot Café with Booker Little, Mal Waldron, Richard Davis and Ed Blackwell, which belong to the best in Jazz. He became a member of the John Coltrane band. Two recordings became landmarks in modern jazz, like the Free Jazz album by Ornette Coleman and his Double Quartet ( indeed: eight members Ornette Coleman, Don Cherry, Scott LaFarro, Billy Higgings, Eric Dolphy ( on bass clarinet), Freddie Hubbard, Charlie Haden and Ed Blackwell) and the February 1964 Out To Lunch album with Freddie Hubbard, Bobby Hutcherson, Richard Davis and Tony Williams on drums. Eric Dolphy, leader of this Quintet played the alto saxophone, flute and bass clarinet.
Enjoy Eric Dolphy and his Quintet in a German concert 1961.

In the spring of 1964 Eric toured with Charles Mingus and left definitive the States for a two-and-a-half week tour along European venues. The tour started in Amsterdam on the 10th of April with a night concert in the Concertgebouw in Amsterdam and ended on the 28th of April in Stuttgart ( Germany), now 45 years ago.
This series of concerts became remarkable as Eric Dolphy decided to stay in Europe. Mingus refered to this in his composition So Long Eric. Read all about this in one of my previous blogs titled Charles Mingus: Europe 1964 .
Enjoy a lenghtly interpretation of the standard Take The A Train with the Charles Mingus Sextet: Charles Mingus double bass - Eric Dolphy bass clarinet - Dannie Richmond - drum - Clifford Jordan tenor sax - Jackie Byard piano and Johnny Coles trumpet.

Eric hoped to find some more gigs in Europe then he found in the States, as his avant garde style of playing made it hard to find work and, on the other hand, he wanted to be close to his fiancée Joyce Mordecai, who lived in Paris.

Late May 1964 he was invited to play some concerts in The Netherlands by Paul Karting from the Rotterdam Jazz Society B-14. I visited that place, near the Hofplein I remember, regularly in the 1970s. On Friday the 29th, the day he arrived in Holland he rehearsed with the members of the Misha Mengelberg Trio ( in fact it was a quartet, but Piet Noordijk was replaced by Eric): Misha Mengelberg piano, Jacques Schols bass and Han Bennink drums; the day after, Eric rehearsed with the Boy’s Big Band, directed by Boy Edgar. In the great documentary Last Date, De Laatste Sessie, made by Hans Hylkema ( released some years ago) the members of the trio tell about their first introduction to Eric, whose technique was fascinating – the compositions he had brought with him, like South Street Exit, The Madrig Speaks, the Panther Walks and Miss Ann were hard to play.

Eric Dolphy with the Misha Mengelbeg Trio and Boy's Big Band at the Concertgebouw Amsterdam (30th of May, 1964) (photo Ton van Wageningen - photo courtesy Muziekcentrum Nederland)

Misha wanted to take revenge on Eric and hand him his composition Hypochristmutreefuzz, but even this “killer diller” was no problem for Eric. At midnight of the 30th of May 1964 they performed at the Concertgebouw, five weeks after his concert with Mingus. The concert started at midnight and featured Dolphy with the Misha Mengelberg trio and Boy’s Bi g Band. It would be great to learn that this concert was saved and could be reissued in the great Jazz at the Congresgebouw series by the Muziekcentrum Nederland ( Dutch Jazz Archive), which features previous concerts by Chet Baker and Gerry Mulligan. At the first of June, Dolphy performed with the Misha Mengelberg Trio in café De Kroon in Eindhoven and one tune from that concert, Epistrophy, was released on an ICP record ( ICP 015). The next day, the 2nd of June, the Misha Mengelberg trio and Eric Dolphy gathered for a radio program at the VARA studios in Hilversum and this concert, which was reissued on Eric Dolphy – Last Date ( Emarcy 510 124) was give an exhaustive treatment in the documentary Eric Dolphy - De Laatste Sessie - Last Date. To show a sample of Eric’s playing enjoy his version of Epistrophy.

Experts label this concert as one of his best – fact is that Eric passed away some weeks later unexpected due of diabetics complications.

Eric Dolphy and the Misha Mengelberg Trio at the VARA studio in Hilversum ( 2nd of June, 1964
Although this concert is labeled “Last Date” these are not Eric’s last recordings. Nine days after he was in the Hilversum studio he performed in France and these recordings were released on two West Wind albums as Naima and Unreleased Tapes.

Hans Koert
keepswinging@live.nl

An ERIC DOLPHY Collection - an almost complete DISCOGRAPHY.

Below you'll find a list of recordings in my collection which features ERIC DOLPHY. Learn all about the details in the online ERIC DOLPHY DISCOGRAPHY.

= prestige/original jazz classics sampler (1960)

= eric dolphy quintet/outward bound (1960)

= oliver nelson/screamin' the blues (1960)

= eric dolphy/out there (1960)

= eddie lockjaw davis/birthday collection (3) (1960)

= charles mingus/in a soulful mood (1960)

= new jazz/original jazz classics sampler (1960-1961)

= ornette coleman double quartet/free jazz (1960)

= john coltrane/the atlantic records - 6 (africa/brass)(1961)

= john coltrane/in a soulful mood (1961)

= eric dolphy/immortal concerts five spot cafe nyc july 16, 1961

= john coltrane/live at the village vanguard (1961)

= charles mingus/the complete town hall concert (1962)

= eric dolphy quintet-herbie hancock/gaslight (1962)

= freddie hubbard/skylark (1963)

= eric dolphy/sound (1963)

= eric dolphy/iron man (1963)

= eric dolphy/illinois concert (1963)

= charles mingus/the impulse story (1963)

= eric dolphy/out to lunch (1964)

= charlie mingus-eric dolphy/cornell ( 1964)

= andrew hill/point of departure (1964)

= charles mingus/live in oslo (1964)

= eric dolphy/last date (1964)

Retrospect
Charles Mingus plays piano Eric Dolphy at the Five Spot Charles Mingus Charles Mingus - Changes Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Dag van de Choromuziek

Choro Day ( Joergen Larsen ) ( English) Dag van de Choromuziek ( Hans Koert) ( Nederlands)

23 april
DAG VAN DE CHÔROMUZIEK
Hans Koert

We kennen de Dag van de Leraar, de Dag van de Rechten van het KInd, De dag van Respect, De Dag van de Aarde en de dag van het Zeeuwse Trekpaard; zomaar wat "dagen" die je vindt als je even googled op "Dag Van .. ". Vandaag, 23 april 2009, is het de Dia do Nacional do Choro, de officiële Chorodag in Brazilië en in andere landen waar de Choromuziek tot de cultuur gerekend wordt. Chorodag is in feite de geboortedag van Pixinguinha, die vandaag 112 jaar oud geworden zou zijn.

Op de Chorodag staat de Braziliaanse Choromuziek in de schijnwerper. Ik stel dan ook voor dat iedereen vandaag de kranten en tijdschriften, affiches en aankondingen in de media in de gaten houdt om vandaag een Choroconcert te bezoeken of aan een Roda de Choro deel te nemen. Ik ben helaas bang, dat deze Chorodag aan velen van ons onopgemerkt voorbij zal gaan, vandaar dan ook maar de oproep, om overal Choromuziek uit je luidspreker of iPod en MP3 speler te laten klinken of te genieten van bijgevoegde filmpjes, zodat je een beetje in de stemming kan komen.
In september 2000 tekende president Fernando Henrique Carsoso van Brazilië een officieel discreet waarin stond dat 23 april uitgeroepen werd tot Dia do Nacional do Choro, de Nationale Dag van Brazilië ter ere van de Choromuziek. Op die dag werd Alfredo da Rocha Vianna Filho, Pixinguinha voor vrienden, in 1897 geboren. Al vele jaren werd er op die dag aandacht aan deze gebeurtenis gegeven door middel van Roda de Choros, concerten, waarbij de muzikanten in een kring Choromuziek spelen; een heel sociaal gebeuren. Luister en geniet maar eens van Flor de Abacado met de haast legendarische Baden Powell op gitaar.

Zo'n Roda de choro is een sociaal gebeuren - jong en oud, professional en amateur, gevorderde en beginneling - iedereen is welkom.

In Nederland wordt Choromuziek slechts gespeeld door een kleine groep enthousiaste muzikanten rond de Braziliaans-Amsterdammer Nelson Latif (fluit en gitaar). Deze "grupo Latif" speelt regelmatig in OportO in Nijmegen, een Grand café / restaurant op de hoek van de Hertogstraat / Kelfkensbos.

In deze grupo "Latif" spelen musici als Frans van Keep, Claudio Lemos, Leo van Dorp, Ronald Veerman, Sander Eggen en Robert Welas die samen met Nelson Latif optreden. Deze optredens vinden onder andere plaats op zondagmiddagen tijdens het winterseizoen. Het laatste geplande optreden vond afgelopen weekend plaats. Nelson Latif is de komende weken nog hier-en-daar te horen. Je vindt onder an dit blog een lijst met data van optredens voor de komende weken. Een paar jaar geleden maakte Nelson Latif met Joeri de Graaf een schitterende CD, die, afgaande aan de titel, niet louter Choromuziek bevat: Chôro, samba e afins. Toch is er een heleboel Choro op te beluisteren, zoals Jacob do Bandolim's Diabinho Maluco en O Vôo da Mosca op. Klassiekers als Apanhei-te Cavaquinho, Tico-Tico no Fuba en Pixinguinha's Carinhoso mogen natuurlijk niet ontbreken. Op deze CD, opgenomen in Amsterdam in augustus en september 2005, zijn niet alleen Nelson Latif en Joeri De Graaf te horen, beiden maakten ze de arrangementen, maar nog een uitgebreid aantal begeleiders, waarbij namen als die van Ronald Snijders en Ernst Reijseger opvallen. Ronald Snijders is bekend van zijn muziek, die bestaat uit een mix van Surinaamse kaseko en kawina muziek met jazz en wereldmuziek. Ernst Reijseger hoorde ik op zijn cello al verschillende keren in indrukmakende concerten met o.a. Eric Vloeimans Trio Fugimundi, Eric Vaarzon Morel en Jesse van Ruller. Dit album, chôro, samba e afins is één van de weinige "Nederlandse" choroalbums. Ik hoop ooit nog eens deze muzikanten te zien en horen spelen in een roda de choro in Nijmegen
Om deze Chorodag een beetje feestelijk te vieren, heb ik wat fragmenten van Roda de Choro's geselecteerd, die iets weer geven van de sfeer tijdens zo'n bijeenkomst en ik hoop dat op veel plaatsen op de wereld de Choromuziek op deze manier geëerd wordt.

Tenslotte het Sexteto Folha Seca met een compositie van Waldir Azevedo ( Carioquinha) en een nummer van Pixinguinha: Naquele Tempo .

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Thanks to Joergen Larsen for his inpirations.


OPTREDENS NELSON LATIF
23/4 - Choramundo - WMDC, Rotterdam.
25/4 - Quarteto Raiz - Badkuyp, Amsterdam.
26/4 - Nelson Latif Trio - Edam.
01/5 - Trio Latif, Godoy & Harris - De Fuut, Den Haag.
29 e 30/5 - Latif & Bosco - Pirenópolis.


Retrospect
Guitar Choro-1 Guitar Choro-2 More Choro Jacob do Bandolim Saxophone Why Cry Brasileirinho Choro Brasil Scandinavia Choro-Music web log Garoto Oscar Aleman Choro Music Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Choro Day

Choro Day ( Joergen Larsen ) ( English) ( morgen) Dag van de Choromuziek ( Hans Koert) ( Nederlands)

23rd of April
CHORO DAY
Joergen Larsen

Tomorrow the official Choro Day ( 23th of April) will be celebrated all over Brazil and in other parts of the world, where choro is an integrated musical tradition of cultural events. Choro Day is also the celebration of Pixinguinha, the 23. April this year we'll commemorate the fact that it is Pixinguinha's 112th birthday.

I suggest and encourage readers of this blog to look up info in the local media about events according Choro Day in your area. Unfortunately, none have been arranged at my place, but instead I found some video fragments at YouTube to get into the right mood for celebrating Choro Day and the music of Pixinguinha.

From a TV program I found a fragment featuring Déo Rian and Época de Ouro playing a couple of well known Pixinguinha compositions - the program is hosted by Paulinho da Viola and probably is recorded late 1960s or early 1970s

From a performance at the Villagio Café-SP last year here is a fragment featuring Danilo Brito (bandolim), Alessandro Penezzi (violão), Proveta (sax) a.o. playing Pixinguinha's 'Cochichando'

Finally, here's the historical video fragment featuring Pixinguinha himself accompanied by unidentified conjunto playing 'Carinhoso' - enjoy!

Jo - keepswinging@live.nl

This contribution was previously published at the Choro-Music blogspot.

Retrospect
Guitar Choro-1 Guitar Choro-2 More Choro Jacob do Bandolim Saxophone Why Cry Brasileirinho Choro Brasil Scandinavia Choro-Music web log Garoto Oscar Aleman Choro Music Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions Flexible Records

Nils Petter Molvær opens Jazz Festival Middelburg

Nils Petter Molvær opmaat voor Jazzfestival Middelburg (Nederlands) Nils Petter Molvær opens Jazz Festival Middelburg (English)

Third International Jazz Festival Middelburg
NILS PETTER MOLVÆR and GROUP
18th of April - 16th - 30th - 31st of May - 1st of June 2009
Hans Koert

On Saturday the 18th of April 2009, the Norwegian trumpet player Nils Petter Molvær performed with his group in the Stadsschouwburg of Middelburg, in the south west part of The Netherlands. This concert was the overture of the 3rd International Jazz Festival of Middelburg at Whitsuntide.

Nils Petter Molvær ( Stadsschouwburg Middelburg April 2009) ( photo courtesy: Hans Koert)

With this concert the organization wants to make the festival known as one of the most important festivals of The Netherlands. The Nils Petter Molvær group was a great choice to start with. The group released its new album Hamada last Friday and this concert was the first one in a two week tour along German, Italian and Austrian venues. Nils Petter Molvær ( Stadsschouwburg Middelburg April 2009) ( photo courtesy: Hans Koert)

The group featured Nils Petter Molvær on trumpet, Eivind Aarset on the guitar and Audun Kleive on drums; all three possessed electronic equipment that made, together with a video show, to concert impressive.

Nils Petter Molvær & Group ( Stadsschouwburg Middelburg April 2009) ( photo courtesy: Hans Koert)

The music selected, like Icy Attitude, was from their new album Hamada and, although the organisation had labelled Nils as “The electronic Miles Davis” the music was not a clone of Miles Davis’ Bitches Brew, but contained long harmonic structures and sound lines that had ethnic, most Arabic elements and reminded me now-and-then to the music as played by Don Ellis and Lloyd Miller in the 1960s, who were the first to use world music and electronic effects into their compositions. Nils Petter Molvær (Stadsschouwburg, Middelburg April 2009) ( photo courtesy: Hans Koert)

Nils Petter Molvær was born in the 1960s in Sula in Norway in a musical family. He studied at the conservatory of Trondheim and became a sought after musician in the Norwegian jazz, funk and pop scene. He founded his own band in the second half of the 1980s, named Masqualero and recorded numerous albums for the ECM label. In the last decade Nils Petter’s music developed into a progressive and experimental style, with this Hamada album as his latest product. Molvær’s music was also used as film music, in films like Frosset Hertje, Edy and Hoppet. This film music was released in his album ReVison.

Eivind Aarset ( Stadsschouwburg, Middelburg - April 2009) ( photo courtesy: Hans Koert)

Eivind Aarset is an important musician in the Norwegian Jazz underground scene, and his first album, Electronique Noir, was labelled as one of the best post Miles Davis electric albums.
He started to play the guitar, fascinated by Jimi Hendrix and he developed his musical interests thanks to bands like Deep Purple, Black Sabbath, Santana and Pink Floyd to the music of the electric Miles Davis, Mahavishnu Orchestra, Weather Report and Return to Forever. He has performed with his own groups, with musicians like Bendik Hofseth and Bugge Wesseltoft and is a member of this Nill Petter Molvær group.

Nils Petter Molvær & Group ( Staddschouwburg Middelburg, April 2009) ( photo courtesy: Hans Koert)

Drummer Audun Kleive started his career in jazz-rock bands like Lotus and Oslo-13 and made his first records early 1980s and in his second ( and latest album so far) he shows his fascination for electronic music. He impressed in Middelburg with a lengthy solo.
Nils Petter Molvær (Stadsschouwburg Middelburg April 2009) (photo courtesy: Hans Koert)

This Nils Petter Molvær concert was a great appetizer for the festival later next month. A festival, which has something to suit all tastes: from the New Orleans Ale Stars with Herriët Lewis; our own New Orpheans featuring Eric Vloeimans as guest trumpet player; with Hein van De Geyn and Fay Claassen up to the New Cool Collective with Jules Deelder and the US giant on the bass Dave Holland. The band of Avishai Cohen, that was scheduled for the festival, has cancelled and will be replaced by Bad Plus, the US trio of bass player Reid Anderson, piano player Ethan Iverson and drummer David King. A good choice !!

Nils Petter Molvær Group - f.l.t.r.: Eivind Aarset - Nils Petter Molvær - Audun Kleive ( Stadsschouwburg Middelburg - April 2009) ( photo courtesy Hans koert)

You can find more info about the 3rd International Jazz Festival at its website.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Retrospect
Philip Catherine and James Carter in Middelburg ( 2007) John Scofield in Middelburg (2008) Jazz for Modernists (2008) Jazz for Traditionalists (2008) Rita Reys in Middelburg (2008) Bobby Previte and Archie Shepp in Middelburg (2008) Cotton City Jazz Band in Middelburg (2008) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News Letter Keep Swinging Contributions

Nils Petter Molvær opmaat voor Jazzfestival Middelburg

Nils Petter Molvær opmaat voor Jazzfestival Middelburg (Nederlands) Nils Petter Molvær opens Jazz Festival Middelburg (English)

Derde Internationale Jazzfestival Middelburg
NILS PETTER MOLVÆR en GROEP
18 april - 16 - 30 - 31 mei - 1 juni 2009
Hans Koert

Op zaterdag 18 april 2009 trad de Noorse trompettist Nils Petter Molvær op met zijn groep in de Stadsschouwburg van Middelburg. Dit concert kan beschouwd worden als de opstap tot het Derde Internationale Jazzfestival tijdens de pinksterdagen.

Nils Petter Molvær ( Stadsschouwburg Middelburg April 2009) ( foto: Hans Koert)

Met dit soort concerten wil de organisatie het festival een plaatsje geven bij de beste jazzfestivals van ons land; de keuze om dit met de Nils Petter Molvær groep te beginnen was een goeie keus. Deze band bracht de dag voor het concert hun nieuwste album uit, getiteld Hamada en dit optreden was dan ook de eerste in een lange promotietour, die de band de komende weken door Duitsland, Italië en Oostenrijk zal voeren.

Nils Petter Molvær ( Stadsschouwburg Middelburg April 2009) ( foto: Hans Koert)

De groep bestaat uit Nils Petter Molvær op trompet, Eivind Aarset op gitaar en Audun Kleive op slagwerk; alle drie beschikten ze bovendien over een uitgebreide elektronische uitrusting. Samen met een videoshow maakte dat het publiek verrast werd op een indrukwekkend concert.

Nils Petter Molvær & Group ( Stadsschouwburg Middelburg April 2009) ( foto: Hans Koert)

De muziek die gebracht werd was o.a. afkomstig van hun laatste album Hamada, zoals het nummer Icy Attitude en, hoewel de organisatie Molvær op de affiches had gezet als “de elektronische Miles Davis”, werd het concert geen “kloon” van bijvoorbeeld Miles Davis’ Bitches Brew, maar bevatte lange harmonische lijnen en geluidsstructuren met etnische elementen uit bijvoorbeeld de Arabische muziek, die me zo af en toe deden denken aan de muziek zoals die in de jaren zestig ontwikkeld werd door namen als Don Ellis en Lloyd Miller, die voor het eerst experimenteerden met dit soort elektronische klanken en Arabische en oosterse elementen.

Nils Petter Molvær (Stadsschouwburg, Middelburg april 2009) ( foto: Hans Koert)

Nils Petter Molvær werd geboren in de jaren zestig in Sula, Noorwegen, als telg uit een muzikale familie. Hij studeerde aan het conservatorium van Trondheim en werd een gewild sessiemuzikant in de Noorse jazz, funk en popscene. Hij richtte tweede helft jaren tachtig de band Masqualero op en nam een flink aantal platen op voor het ECM label. De afgelopen tien jaar heeft hij zich ontwikkeld tot een muzikant, die zich richt op de progressieve jazz, waarvan zijn laatste album Hamada een mooi voorbeeld is. Molvær’s muziek wordt ook vaak gebruikt, en dat zal niemand verbazen die bij het concert was, voor filmmuziek. Zo zijn zijn composities te horen in films als Frosset Hertje, Edy en Hoppet en uitgebracht op de CD ReVison.

Eivind Aarset ( Stadsschouwburg, Middelburg - april 2009) ( foto: Hans Koert)

Eivind Aarset is een belangrijk gitarist in de Noorse underground scene. En zijn eerste plaat, Electronique Noir, werd zelfs bestempeld als de beste opvolger voor Miles Davis electric albums. Hij begon gitaar te spelen nadat hij Jimi Hendrix op de radio had gehoord en zijn muzikale smaak ontwikkelde zicht van Deep Purple, Black Sabbath, Santana en Pink Floyd tot de muziek van “the electric” Miles Davis, het Mahavishnu Orchestra, Weather Report en Return to Forever. Hij treedt op met eigen groepen, speelde met Bendik Hofseth en Bugge Wesseltoft en is lid van de Nils Petter Molvær group.

Nils Petter Molvær & Group ( Staddschouwburg Middelburg, april 2009) ( foto: Hans Koert)

Slagwerker Audun Kleive heeft zijn wortels in jazz-rock, waarbij hij speelde in groepen als Lotus en Oslo-13. Zijn eerste plaat maakte hij begin jaren tachtig en zijn tweede ( en voorlopig laatste ) plaat verraadt zijn fascinatie voor de elektronische muziek. In Middelburg verraste hij met een lange solo.
Nils Petter Molvær (Stadsschouwburg Middelburg april 2009) (foto: Hans Koert)

Dit Nils Petter Molvær concert was een mooie opmaat voor het naderende festival in het pinksterweekend; een festival dat zich richt op zowel de traditionele jazzvormen als de meer modernere. Voor elk-wat-wils dus –een traditie die ze in de eerdere twee versies van het vernieuwde festival al vorm gaven. Zo zijn er de New Orleans Ale Stars met Herriët Lewis, onze eigen Zeeuwse New Orpheans met Eric Vloeimans als gasttrompettist, met Hein van De Geyn en Fay Claassen tot en met de New Cool Collective met Jules Deelder en de Amerikaanse gigant op bas Dave Holland. De groep van Avishai Cohen heeft helaas moeten afzeggen, maar wordt vervangen door Bad Plus, het Amerikaanse trio van bassist Reid Anderson, pianist Ethan Iverson en drummer David King; een prima alternatief.

Nils Petter Molvær Group - v.l.n.r.: Eivind Aarset - Nils Petter Molvær - Audun Kleive ( Stadsschouwburg Middelburg - april 2009) ( foto Hans koert)

Je kunt alle informatie over het derde Internationale Jazzfestival van Middelburg vinden op haar website.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Als je belangstelling hebt voor de Keep Swinging nieuwsbrief laat het horen.
Retrospect
Philip Catherine en James Carter in Middelburg ( 2007) John Scofield in Middelburg (2008) Jazz for Modernists (2008) Jazz for Traditionalists (2008) Rita Reys in Middelburg (2008) Bobby Previte en Archie Shepp in Middelburg (2008) Cotton City Jazz Band in Middelburg (2008) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Arne (Papa) Bue Jensen - En dansk Viking

Arne (Papa) Bue Jensen - Een Deense Viking (Nederlands) Arne (Papa) Bue Jensen - A Danish Viking (English) Arne (Papa) Bue Jensen - En dansk Viking (Dansk)

Papa Bue Discografi.

En dansk Viking
Arne (Papa) Bue Jensen
Rienus Kanning
(oversættelse: Joergen Larsen)

Arne Bue Jensen er født d. 8. maj 1930 i København. Han er udnævnt som officiel ambassadør for Dansk Jazz, han har modtaget guldplader og byen New Orleans' nøgler og er blevet et ikon i Dixieland Jazz, ikke kun i Danmark, men i resten af verden.
Allerede som dreng var Arne (Papa) Bue Jensen fascineret af jazzen, hans interesse blev vakt til live efter at han havde fået en stak plader af sin bror med musik af bl.a. Harry James, Artie Shaw, Tommy Dorsey, Glenn Miller og Bert Ambrose. Nogle af pladerne var indspillet af musikere, som genoplivede musiktraditionen fra New Orleans, heriblandt Bunk Johnson og George Lewis.
Ken Colyer, Papa Bue i George Lewis
Efter krigen var Arne sømand nogle år og besøgte havnebyer rundt omkring i verden, hvor han lyttede til nye rytmer og harmonier. Da han kom tilbage til Danmark, fulgte han dog sit hjertes lyst og begyndte at spille jazz. Han lånte 375 kr - et stort beløb dengang - for at kunne købe en trækbasun, og det tog ham år at kunne indfri lånet. Karl Friss, som spillede trombone i Det Kongelige Kapel, lærte ham de 7 positioner på trækbasunen, men resten lærte Arne af sig selv. Snart spillede Arne sammen med andre unge jazzmusikere i forskelligre klubber og barer i København, i bands som 'The Royal Jazzmen' (- senere 'Bohana Jazz Band'), 'Henrik Johansens Jazz Band' og 'Saint Peter Street Stompers'. Han indspillede plader som medlem af flere af disse orkestre. Fra midten af 1950erne spillede han i barer i Nyhavn, hvor Københavns natteliv udfoldedes.

I maj 1956 samledes unge musikere som Arne Bue Jensen (trombone), Jørgen Svare (klarinet) Ib Lindschouw (trommer), Hans Jørgen Larsen (trompet), Erik Carlsen (Bas) og banjospiller Poul Harder til jamsessions i 'Cap Horn', men det var ikke et fast orkester. Et andet jamband havde banjospilleren Bjarne Rønne Pedersen (- med kælenavnet 'Liller') som medlem. 'Liller' kom ikke overens med sit bands trompetist, så han valgte at flytte til Arnes band, som fik navnet 'Papa Bue's New Orleans Jazz Band'. Arne fik kælenavnet 'Papa Bue', fordi han var den ældste i orkestret (- kun 28 år) OG far! Musikerne i dette orkester blev - til trods for aldersforskellen - grundlaget for 'Papa Bue's New Orleans Jazz Band' og senere hans 'Viking Jazz Band'. Orkestret blev udvidet med basisten Eric Clausen og trompetisten Hans Jørgen Larsen og spillede herefter på forskellige beværtninger i Nyhavn.

Sommeren 1956 fik orkestret tilbudt et engagement i Tyskland. Basisten Eric Clausen ville ikke til Tyskland, så i stedet for kom “Basse” Mogens Seidelin med på bas. Orkestret rejste til Hamborg, men der var ingen gyldig kontrakt på optræden, da de kom frem. De besluttede dog at blive nogle dage, sov i parkerne og uden penge på lommen. Endelig fik de et engagement i Sankt Pauli, Hamborgs nattelivs centrum. De vendte hjem til Danmark igen september 1956, hvor de nu havde nogen succes. Allerede i oktober fik de igen kontrakt på at spille flere steder i Tyskland, bl.a. en koncert i Itzehoe. Hans Jørgen Larsen forlod orkestret og tyskeren Gerhard Vohwinkel blev orkestrets nye trompetist.

Hjemme igen i København indspillede orkestret dets første plade for Storyville med Vohwinkel, der kun var medlem i to måneder. Han blev arresteret i december af Fremmedpolitiet og sendt tilbage til Tyskland. Der var flere andre, der overtog hans plads herefter, bl.a. englænderen Bob Wallis og Theis Jensen. Orkestret var nu blevet et efterspurgt band til optræden i adskillige beværtninger og natklubber i København, hvor de var aktive fra middag til tidligt næste morgen. De optrådte også i Sverige. En mindeværdig optræden i 'Cap Horn' på en vinteraften i 1957 var skelsættende. En tilstedeværende amerikansk journalist og sanger skrev en artikel om koncerten og kaldte musikerne for de danske Vikinger, der spillede New Orleans og Chicago Jazz endnu bedre end noget andet amerikansk tilsvarende band på den tid. Efter denne artikel blev offentliggjort valgte orkestret at kalde sig 'Papa Bue's Viking Jazz Band'.
En betydningsfuld trompetist i orkestret var Finn Otto Hansen, en teknisk dygtig musiker, som tilførte orkestret en høj standard. Orkestret var nu rede til indtage Europa, men selvom de spillede på et professionelt højt niveau, så kneb det med engagementer. For at kunne tjene til dagen og vejen, var medlemmerne nødt til at erhverve sig ved siden af med midlertidige bi-jobs. Papa Bue arbejdede nogen tid på en skofabrik, Finn Otto Hansen arbejdede som smed, Jørgen Svare studerede klassiske sprog, 'Liller' blev daglejer, Ib Lindschow ernærede sig som bud og Mogens "Basse" Seidelin tog job som mekaniker i Sverige.

Efteråret 1958 indspillede orkestret sin første plade som 'Papa Bue's Viking Jazz Band'. De fik et kæmpe-hit med “Schlafe Mein Prinzchen”. I 1959 turnerede Papa Bue i Danmark med New Orleans legenden George Lewis, der havde fascineret Papa Bue som dreng. De indspillede flere plader sammen. Orkestret deltog også i flere film, f.eks. den tyske “Jazzband-It”, og det har indspillet kendingsmelodien til de berømte Olsen Banden film.
Et andet betydningsfuldt medlem af orkestret er pianisten Jørn "Jønne" Jensen, som ledede 'Storyville Jazz Band' i anden halvdel af 50erne. Han har været med i 'Papa Bue's Viking Jazz Band' siden 1965.
Her er et fragment fra en optræden i 1981 med Papa Bue's Viking Jazz Band (inklusiv Acker Bilk) med nummeret 'Sweet Georgia Brown'. Musikerne er: Ole Stolle klarinet, Arne (Papa Bue) Jensen trombone, Acker Bilk klarinet, Jørn Jensen piano, Jens Sjølund bas og Søren Houlind trommer.

Papa Bues discografi omfatter ca. 50 plader, fra 45 eper til cder. Orkestret har været uhyre populært i Danmark. "Liller" begyndte at synge på dansk. På nuværende tidspunkt er Papa Bue eneste originale medlem af 1956-orkestret. Jørgen Svare forlod orkestret og startede sit eget jazz ensemble, også Seidelin og Lindschouw forlod ligeledes orkestret. "Liller" forlod orkestret flere gange og begyndte en solo-kariere inden hans død i 1993. Siden da har orkestret været foruden en banjospiller.
Papa Bue er stadig yderst populær i Danmark, selvom hans udfoldelse har nået zenit. Men takket været opbakning fra hans orkestermedlemmer kan han stadig få vellyd ud af hornet, selv med et skrantende helbred. Vi håber selvfølgelig at have ham hos os længe endnu.
Rienus Kanning - keepswinging@live.nl

Papa Bue Discografi.

Discografi

Papa Bue Discography - Gerard Bielderman

Eurojazz Discos No.19, (Jan. 2006)


Retrospect
Papa Bue in Rotterdam Niels Henning Orsted Pederson String Swing Jacob Fischer Svend Asmussen Tivoli Big band Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Arne (Papa ) Bue Jensen - A Danish Viking

Arne (Papa) Bue Jensen - Een Deense Viking (Nederlands) Arne (Papa) Bue Jensen - A Danish Viking (English) Arne (Papa) Bue Jensen - En dansk Viking (Dansk)
A link to a Papa Bue Discography.

A Danish Viking
Arne (Papa) Bue Jensen
Rienus Kanning
translation: Hans Koert

Arne Bue was born in Copenhagen on the 8th of May 1930. He became the official ambassador of Danish jazz, received golden record awards and the Keys of the city of New Orleans. He became a jazz icon in Dixieland, not only in Denmark, but also in the rest of the world.
As a kid, Arne Bue Jensen became fascinated by Jazz, and this adoration grew when he received a pile of records from his brother with recordings made by Harry James, Artie Shaw, Tommy Dorsey, Glenn Miller and Bert Ambrose. Some records were made by musicians who revived the New Orleans musical tradition; musicians like Bunk Johnson and George Lewis.
Ken Colyer, Papa Bue and George Lewis
After the war Arne became a sailor for a few years and visited ports all around the world, where he listened and enjoyed other styles of rhythms and harmonies. When he returned to Denmark he followed the dictates of his heart and started to play jazz music. He borrowed 375 kronur, a large amount of money in those days, to buy a slide trombone and it took him years to refund it. Karl Friss, who played the trombone in the Royal band, learned him the seven positions of the slide; for the rest Arne was self-taught.
Soon he played with other young jazz musicians and performed in several clubs and bars in Copenhagen, with bands like the Royal Jazzman (later the Bohana Jazz Band), Henrik Johansen’s Jazz Band and the Saint Peter Street Stompers. Arne recorded as a side man on several recordings with these bands. In the mid 1950s he played in the bars around “Nyhavn”, where Copenhagen’s nightlife is situated.

In Cap horn, May 1956, several young musicians like Arne Bue Jensen, Jørgen Svare (clarinet) Ib Lindschouw (drums), Hans Jørgen Larsen (trumpet), Erik Carlsen (bas) and banjo player Poul Harder used to jam together, but they were not a regular band. A similar jam group contained banjo player Bjarne Rønne Pedersen, nicknamed “Liller”. This “Liller” had some troubles with the new trumpet player in his band, so he moved to Arne’s group, that got the name Papa Bue’s New Orleans Jazz Band. Arne Bue, because he was the eldest in the band ( only 28) AND father, was nicknamed Papa Bue. The musicians in this band became a solid factor in the Papa Bue’s New Orleans Jazz Band and the Viking Jazz Band.

The band was enlarged with bass player Eric Clausen and trumpet player Hans Jørgen Larsen.
They played in kro’s ( = restaurants) and bars in Nyhavn in Copenhagen.
In the summer of 1956 the band got a contract to play in Germany. Bass player Erik Clausen didn’t want to leave for Germany and prefered to stay in Denmark; “Basse” Mogens Seidelin took his plays as bass player. The others travelled to Hamburg, but there was no contract at all, so they decided to stay there for a couple of days, sleeping in the parks and were on the breadline. Finally they got a gig in Sankt Pauli, the night life spot of Hamburg. They returned to Copenhagen in September 1956. They had some popularity now and for the first time they were invited to play in venues in Germany, like an October 1956 concert in Itzehoe. Larsen left the band and the German musician Gerhard Vohwinkel became the new trumpet player.

Back in Copenhagen Storyville recorded its first album with Vohwinkel, although he was only for two months part of the band. In December he was arrested by the Danish fremmed politi, the aliens police, and sent back to Germany. There were several trumpet players that took his place, like the Englishman Bob Wallis and the Danish Theis Jensen.
They had become a sough after band with performances in several nightclubs in Copenhagen, where they were active from noon until sunrise next morning. They also performed in Sweden. A show on a winter evening in Cap horn in 1957 would become a memorable concert, as an US journalist and vocalist wrote an article about the concert, labelling the men as the Danish Vikings, who played the original New Orleans and Chicago jazz even better then any US band at that moment. Since that article the band called it selves: Papa Bue’s Viking Jazzband.
An important trumpet player for the band has been Finn Otto Hansen, a technically superb player, who brought the band to a higher level. The band was ready to conquer Europe now ………. .
Although the band played on a professional high level, there where but few gigs available arond that time. To earn a living the members had to keep temporary jobs like Papa Bue who worked in a shoe factory, Finn Otto Hansen, who became a smith, Jørgen Svare studied classical languages, “ Liller” was a labourer, Ib Lindschouw was an errand boy and Mogens “Basse” Seidelin was an mechanical engineer in Sweden.

In the fall of 1958 they recorded their first album as the Papa Bue Viking Jazz Band. They got a million seller with “Schlafe Mein Prinzchen”. This tune was a smash hit.
In 1959 Papa Bue toured along Denmark with the New Orleans legend George Lewis, the one who fascinated Papa Bue when he was a kid. They recorded several albums.
The band took part of several films, like the German movie: “Jazzband-It” and they recorded the signature tune for the popular Olsen Banden films.
Another important member of the band was, Jørn “Jønne” Jensen, who was a piano player and the leader of the Storyville Jazz Band during the second half of the 1950s. He played in Papa Bue’s Viking Jazzband since 1965.
Enjoy this fragment made in 1981 by Papa Bue's Viking Jazz Band ( incl. Acker Bilk) playing Sweet Georgia Brown. The personel is: Ole Stolle trumpet, Arne (Papa Bue) Jensen trombone, Acker Bilk clarinet, Jørn Jensen piano, Jens Sjølund bass and Søren Houlind drums.

The Papa Bue Discography contains ca. 50 albums, from 45rpm up tp CDs. The band became real popular in Denmark, when “Liller” started to sing into Danish. At the moment Arne Bue Jensen, Papa Bue, is the only original member of the 1956 band. Jørgen Svare left the band and has his own jazz band now; Siedelin and Lidschouw have left too. “Liller“ left the band a few times and started a solo career, but passed away in 1993. Since “Liller” left, there hasn’t been any banjo player in the band.

Papa Bue is still extremely popular in Denmark, although his playing is over the top now. Thanks to his band mates he is still able to pull his weight in the band, although his health is failing. Of course we hope to have him with us for a very long time.

Rienus Kanning - keepswinging@live.nl

ARNE (PAPA) BUE JENSEN Discography.

Find a rather extensive discography of Papa Bue's recordings.

In the series excellent Eurojazz Discos Gerard Bielderman published his Papa Bue Discography. ( no. 19)

Retrospect
Papa Bue in Rotterdam Niels Henning Orsted Pederson String Swing Jacob Fischer Svend Asmussen Tivoli Big Band Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Arne (Papa) Bue Jensen - een Deense Viking

Arne (Papa) Bue Jensen - Een Deense Viking (Nederlands) Arne (Papa) Bue Jensen - A Danish Viking (English) Arne (Papa) Bue Jensen - En dansk Viking (Dansk)

Een link naar een discografie van Papa Bue.

Een Deense Viking
Arne (Papa) Bue Jensen
Rienus Kanning

Arne Bue werd geboren op 8 mei 1930 in Kopenhagen; werd de officiële ambassadeur van de Deense Jazz; ontving gouden platen en de gouden sleutel van de stad New Orléans en is uitgegroeid tot een jazzlegende in Denemarken en de rest van de wereld. Succes, dat hem niet zomaar aangewaaid is.



Op jonge leeftijd had Arne (Papa) Bue Jensen al interesse in muziek, maar zijn belangstelling voor Jazz kreeg hij tijdens de oorlog toen zijn broer, die hielp met het overvaren van vluchtelingen naar Zweden, thuiskwam met een kist jazzplaten. Arne kreeg ze. Het waren platen met opnamen van de grote big bands van Harry James, Artie Shaw, Tommy Dorsey, Glenn Miller en Bert Ambrose. Er zaten ook platen tussen van musici als Bunk Johnson en George Lewis, die gangmakers waren van de New Orleans Revival beweging. Vooral de twee laatstgenoemden stimuleerden Arne; later kwamen er platen bij van musici als Louis Amstrong en Kid Ory.
Ken Colyer, Papa Bue en George Lewis
Na de oorlog was hij een tijdje matroos en kwam zo in allerlei buitenlandse havens, waar hij ideeën op deed en deze melodieën en ritmes nam hij mee naar zijn vaderland Denemarken. Eigenlijk ging zijn hart uit naar het zelf jazz spelen, dus leende hij 375 kronur en kocht een trombone. Dat was in die tijd een hele som geld en hij deed er jaren over om het geleende geld terug te betalen. Hij leerde van Karl Friss, die bij de Koninklijke Kapel speelde, de zeven posities van de schuif van de trombone; de rest heeft hij zich zelf aangeleerd.
Al gauw kon Arne met andere jonge jazzmusici meespelen en speelde hij mee in verschillende jazzbandjes in Jazzclubs in Kopenhagen, zoals met de Royal Jazzman (later veranderde de naam in Bohana Jazzband), Henrik Johansen’s Jazzband en de Saint Peter Street Stompers.
Er zijn verschillende platen uitgebracht waarop Arne Bue Jensen te horen is. Midden jaren vijftig was hij vooral terug te vinden in de bars rond het “Nyhavn”, het haven- en uitgaansgebied van de stad.
Zo ook op een avond in mei 1956 in Cap Horn. Er waren verschillende jonge musici, onder wie Arne Bue Jensen, Jørgen Svare (klarinet) Ib Lindschouw (slagwerk), Hans Jørgen Larsen (trompet), Erik Carlsen (bas) en banjoist Poul Harder. Zij speelden wel samen als een band, maar vormden samen geen groep. Zo was er nog een andere “band”, waarin een banjoist Bjarne Rønne Pedersen speelde , door sommigen “Liller ”genoemd. Deze “Liller” kon niet met de nieuwe trompettist van zijn band door één deur en stapte over naar de eerder genoemde groep, die Papa Bue’s New Orleans Jazzband werd genaamd. Arne Bue werd, omdat hij de oudste was ( 28) en reeds vader, Papa Bue genoemd. Ondanks het verschil in leeftijd, 20, 21,26 en 28 jaar bleven zij jaren lang de basis van Papa Bue’s New Orleans Jazzband en de latere Viking Jazzband.
De band werd aangevuld met bassist Eric Clausen en trompettist Hans Jørgen Larsen. De band speelde in restaurants (kro’s) en bars in “Nyhavn” in Kopenhagen.
In de zomer van 1956 kreeg de band een contract in Duitsland. Bassist Erik Clausen wilde niet mee naar Duitsland en bleef in Denemarken. Zijn plaats werd ingenomen door de 21 jarige “Basse” Mogens Seidelin. In Duitsland, Hamburg om precies te zijn, bleek van een contract echter geen sprake. Ze besloten daarom om een paar dagen in Hamburg te blijven, leefden op droog brood en sinasappelen en sliepen op banken in het station of in het park. Overdag liepen ze alle bars af hopend op een schnabbel. Het lukte om een contract te krijgen in één van de populairste restaurants in Sankt Pauli, de uitgaansbuurt van Hamburg. Ze bleven er tot begin september 1956 spelen, om vervolgens weer naar Denemarken terug te zullen keren. De band was ondertussen zo populair geworden dat er in verschillende plaatsen in Duitsland optredens werden gepland. Hun eerste “echte “ optreden in een theater was in het Duitse Itzehoe. Dat was in oktober 1956. Trompettist Larsen haakte op het laatste moment af en zijn plaats werd ingenomen door de Duitse trompettist Gerhard Vohwinkel.
Vohwinkel bleef bij de band toen deze terugkeerde naar Denemarken. Daar kreeg de band een platencontract bij Storyville, en werd de eerste LP met Vohwinkel opgenomen.
Vohwinkel heeft maar kort bij de band gespeeld. Kort voor kerstavond werd hij door de Deense vreemdelingenpolitie opgepakt en het land uitgezet. Verschillende trompettisten volgden hem op, waaronder de bekende Engelse trompettist Bob Wallis en de Deen Theis Jensen.
De band werd populair en er volgden optredens in diverse nachtclubs in Kopenhagen, waar ze vaak op de middag begonnen met optreden en daarna de hele avond en nacht doorspeelden. Ook in Zweden volgden optredens.
Op een winteravond in 1957 speelde de band in Cap Horn, toen een Amerikaanse cartoontekenaar, componist en zanger voor het blad Playboy een stuk schreef over de “Vikingen uit Denemarken” die onvervalste New Orleans en Chicago jazz speelden en dit beter deden dan menig Amerikaanse band. Dit artikel was de reden dat de band de naam veranderde in Papa Bue’s Viking Jazzband.
Een trompettist, die erg belangrijk voor de band is geweest, was Finn Otto Hansen. Hij was technisch briljant en zorgde ervoor dat de band een hoog niveau bereikte. De band was nu klaar voor Europa. Helaas was er in die periode weinig werk in Europa en ook in Denemarken waren er niet veel optredens. Om in hun levensonderhoud te voorzien hadden de leden allemaal een tijdelijk baantje.
Zo was Papa Bue een tijdje werkzaam in een schoenfabriek, Finn Otto Hansen, was smid, Jørgen Svare student Klassieke talen; “ Liller”, arbeider, Ib Lindschouw loopjongen en Mogens “Basse” Seidelin werktuigbouwkundig ingenieur in Zweden.
In het najaar van 1958 werd de eerste LP als Papa Bue’s Viking Jazzband opgenomen. Velen zouden er nog volgen. Het bekendste nummer van de band is en blijft “Schlafe Mein Prinzchen”. Er werden meer dan 1 miljoen exemplaren van deze plaat in Europa verkocht. Er volgden nog vele hits.
In 1959 toerde Papa Bue met zijn band door het land. De New Orleans legende George Lewis, de man wiens platen hij in de oorlog beluisterde, maakte deel uit van zijn band. Hij nam ook diverse platen met hem op.
De band speelde een nummer in een Deense film, werkte mee aan een Duitse film die “Jazzband-It" heet en speelde de titelsong voor de populaire Olsen Banden films.
De band maakte daarnaast nog platen voor reclame doeleinden, zoals een single voor een modezaak en een LP voor de Deense Metaalunie enz.
Een andere belangrijke man voor de band was de pianist, Jørn “Jønne”Jensen , die van 1955 t/m 1959 leider was van de Storyville Jazzband. Vanaf 1965 speelt “Jønne “ bij Papa Bue’s Viking Jazzband.

Het volgende fragment dateert uit 1981. De Papa Bue's Viking Jazz Band ( incl. Acker Bilk) speelt hier Sweet Georgia Brown. De leden van de band zijn: Ole Stolle trompet, Arne (Papa Bue) Jensen trombone, Acker Bilk klarinet (gastspeler), Jørn Jensen piano, Jens Sjølund bas en Søren Houlind slagwerk.

Er verschenen ruim 50 lp’s , daarnaast singels en EP’s en de laatste jaren uiteraard veel cd’s.
De band werd in Denemarken pas echt populair toen “Liller” in het Deens begon te zingen.
Arne Bue Jensen, Papa Bue, is momenteel de enige van de originele bandleden van 1956. Jørgen Svare heeft de band verlaten en speelt in een eigen jazzgroep, Siedelin en Lidschouw hebben de band ook verlaten. “Liller “verliet de band, kwam weer terug, om niet lang daarna weer te vertrekken. Hij ging een paar jaar solo spelen en is in 1993 overleden. Het is opmerkelijk dat na het vertrek van “Liller” nooit meer een banjoist bij Papa Bue’s Viking Jazzband heeft gespeeld.
Papa Bue is in Denemarken nog razend populair, hoewel zijn spel geen hoogstaand niveau meer heeft. Te vaak moeten de bandleden zijn muzikale tekortkomingen verbloemen, door zijn gevorderde leeftijd ( 79 jaar) en zijn lichamelijke aftakeling, tengevolge van het veel reizen, drank en sigaretten.

Rienus Kanning -
keepswinging@live.nl

ARNE (PAPA) BUE JENSEN Discografie.

Op deze pagina gewijd aan de muziek van Papa Bue vind je een uitgebreide discografie.

Een uitgebreide papieren disco is verschenen in de serie Eurojazz Discos no. 19. (Jan. 2006)
Papa Bue Discography - Gerard Bielderman



Retrospect
Papa Bue in Rotterdam Niels Henning Orsted Pederson String Swing Jacob Fischer Svend Asmussen Tivoli Big Band Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Alto Saxophone Player Bud Shank Passed Away

Altsaxofonist Bud Shank Overleden (Nederlands) Alto Saxophone Player Bud Shank Passed Away (English)

A Limited Bud Shank Discography
BUD SHANK in my collection

1926-2009
ALTO SAXOPHONE PLAYER BUD SHANK PASSED AWAY
Hans Koert

We don't know to do anything else ( Bud Shank)

Last week Bud Shank, passed away in his home town Tucson, Arizona, because of a heart attack. He was 82 years old.

For most of us, Bud Shank is an icon of the West Coast Jazz; the jazz played in the 1950s at the Wwst coast of the States by musicians like Gerry Mulligan, Shorty Rogers up to Ornette Coleman. For Bud this kind of music, labelled as West Coast jazz doesn't exist. It's a invention by critics, to give it a place opposed the New York based jazz. In fact you could categorize West Coast Jazz as the music played by jazz musicians in California, who had their living in the film studios in Hollywood. They loved to play in venues like the Lighthouse Club in Hermosa Beach or in the Haig in LA. As a kid Bud studied all kinds of (reed) instruments and the flute and the alto saxophone became his major instruments while playing in the Charlie Barnet band late 1940s. Enjoy a fragment from the film I Want To Live in which you can see a jazz club scene with musicians like Frank Rosolino on trombone, Bud Shank on alto saxophone, Art Farmer on trumpet, Red Mitchell on bass and Shelly Manne on drums. The music they play could be labeled as "West Coast Jazz".

In the early 1950s he became a member of the famous Stan Kenton Orchestra and played alto saxophone and flute; the instruments he played professionally. He performed in the Howard Rumsey Lighthouse All Stars and made some records for Pacific Jazz, like one with Bill Perkins. I specially like his cooperation with Laurindo Almeida the Brazilian guitar player who played for the Brazilian radio in the 1940s and moved to California to play with the Stan Kenton band in the late 1940s. When in the late 1950s the bossa nova music, a mix of Brazilian samba with American jazz elements, became a hype, he played that music too with musicians like Laurindo Almeida and Joao Donato.

Enjoy a fragment a played by Bud Shank with Joao Donato.

In the 1960s and onwards other styles of music became more popular and for jazz musicians it was hard to make a living playing jazz. Thanks to the numerous studio musicians they could work in the film studios and so did Bud Shank. It gave him the opportunity to play, but, it ruined the ears, as you play written arrangements and don't have to improvise any more.
When in the 1980s the film makers started to use synthesizers in stead of a string orchestra and that kind of stuff a lot of studio musicians had to stop - Bud Shank made a restart; he founded the L.A. Four with Laurindo Almeido on the guitar, Bud Shank on alto saxophone and flute, Ray Brown on bass and Shelly Manne on drums. A great band, which introduced me to this kind of music as a young adult ages ago. Jeff Hamilton, who played here last year at the Porgy en Bess Jazz club in Terneuzen (in the southwest of The Netherlands) would later become drummer of this group. In the late 1980s Bud was no longer working as a studio musician and he left the L.A. Four too. He stopped playing the flute and started to develop into a sought after alto saxophone player. I do have two Contemporary albums from this period in my collection, titled That Old Feeling from 1986 and Tomorrow's Rainbow recorded two years later. I like the former the best with Shank on alto, George Cables on piano, John Heard on bass and Tootie Heath on drums; he proved with this album that he had been developed his own style and a skilled saxophone player.

The latter is dedicated to the Brazilian repertoire - not bad, no problem, but in my case I dislike the use of an electric 5-string bass guitar and several synthesizers. The personel of the latter is Bud Shank on alto, Marcos Silva on the keyboards and keyboard synthesizers, Ricardi Peixoto on the guitar and guitar synthesizers, Gary Brown op 5-string electric bass, Michael Shapiro en Michael Spiro op percussion.

I heard Bud Shank at the North Sea Jazz Festival in The Hague (2004) where he played with his Quartet, featuring Phil Woods as a special guest. The personnel was: Bud Shank and Phil Woods alto saxes, Bill Mays piano, Martin Wind bass and Joe LaBarbera drums. I love to share you a fragment of a concert with almost the same personnel as mentioned above, but with Bob Magnusson on bass in stead of Martin Wind ( and no Phil Woods): Bouncing with Bud (no, not Bud Shank, but Bud Powell) ( Sao Paolo - Brasil 2004)

Hans Koert - keepswinging@live.nl


A limited Discography
BUD SHANK in my COLLECTION

This time a (limited) list with tunes on which Bud Shank can be heard.

STAN KENTON and his ORCHESTRA

art pepper (1950) dynaflow - jump for joe - young blood - coop's solo - coop's solo - samana (1951)
SHORTY ROGERS and his GIANTS

sweetheart of sigmund freud - boar-jibu - coop de graas coop the graas - infinity promenade - short stop - chiquito loco - contours - sweetheart of sigmund freud - tale of an african lobster (1953)
GERRY MULLIGAN TENTETTE

ballad - walkin' shoes - westwood walk - flash - ontet - simbah - takin' a chance on love (1953)
MILES DAVIS SEPTET

infinity promenade - night in tunesia - round midnight (1953)
HOWARD RUMSEY LIGHTHOUSE ALL-STARS

mambo los feliz - aquarium - happy town ( 1953-1954)
BUD SHANK QUINTET

jasmine - lotus bud (1954)
JIMMY GIUFFRE QUINTET/ SEPTET

four brothers - nutty pine - sultana - wrought of iron (1954)
HERBIE HARPER QUINTET

happy clown - new york city ghost - now playing - sanguine (1954)

CHET BAKER and ORCHESTRA

grey december - i wish i knew - someone to watch over me - this is always (1955)
BUD SHANK - BILL PERKINS QUINTET

fluted columns - i hear music - it had to be you - paradise - royal garden blues - sinner kissed an angel (1955)
BILL PERKINS OCTET

let me see - one hundred years from today - song of the islands - zing zang - as the reveled - for dancers only - just a child - when you're smiling (1956)
BUD SHANK QUINTET

blues in the night - bojangles of harlem - brother can you spare a dime - it's a new world - crazy rhythm (1956)
GERRY MULLIGAN SEPTET

barbara's theme - black nightgown - frisco club - i want to live - life's a funny thing - night watch - theme from i want to live (1958)
ART PEPPER + ELEVEN

anthropology - donna lee - groovin' high - shaw' nuff (1959)
BUD SHANK QUARTET

as time goes by - cabin in the sky - dream dancing - el wacko - i've told ev're little star - no moe - that old feeling - whisper not (1986)
BUD SHANK SEXTET

blue woods - colors of despair - drum song - gliders - incognito - railroad - second nature - techno tropic - tomorrow's rainbow - funcused blues
BUD SHANK-REIN DE GRAAFF

my funny valentine (2000)

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Altsaxofonist Bud Shank overleden

Altsaxofonist Bud Shank Overleden (Nederlands) Alto Saxophone Player Bud Shank Passed Away (English)


Een beperkte Bud Shank Discografie
BUD SHANK in mijn verzameling

1926-2009
ALTSAXOFONIST BUD SHANK OVERLEDEN
Hans Koert

We don't know to do anything else ( Bud Shank)( = We weten niks beters te doen)(Bud Shank)

Afgelopen week overleed Bud Shank in zijn woonplaats Tucson, Arizona, ten gevolge van een hartaanval. Hij is 82 jaar oud geworden.
Voor de meesten van ons was hij een icoon van de West Coast Jazz, de muziek die gespeeld werd in de jaren vijftig aan de westkust van de Verenigde Straten door musici als Gerry Mulligan, Shorty Rogers tot en met Ornette Coleman. Zelf vond Bud, dat West Coast jazz eigenlijk helemaal geen stijl was; het was een term, die door critici gelanceerd was om de jazz uit Californië en omstreken te onderscheiden van de jazz uit New York en omstreken. In Californië waren nogal wat muzikanten, die jazz speelden en hun boterham verdienden met het spelen in orkesten in de studio’s van Hollywood. Ze traden op in clubs als de Lighthouse Club in Hermosa Beach of The Haig in LA.

Als kind maakte Bud kennis met allerlei soorten (riet)instrumenten, maar het werden uiteindelijk de fluit en de altsaxofoon, die hij professioneel ging bespelen. In het orkest van Charlie Barnet koos hij eind jaren veertig voor de altsax. Ik vond een filmfragment van een intro van de film I Want To Live waarin je de grootten uit de West Coast Jazz kunt horen en zien spelen: Frank Rosolino op trombone, Bud Shank op altsax, Art Farmer op trompet, Red Mitchell op bas en Shelly Manne op slagwerk. Ze spelen muziek die je als West Coast Jazz kunt bestempelen.

Begin jaren vijftig kwam hij terecht in het grote orkest van Stan Kenton, waarin hij altsax en fluit ging bespelen. Hij trad op in Howard Rumsey Lighthouse All Stars en maakte opnamen onder eigen naam voor het Pacific label. Zelf heb ik een CD van hem met saxofonist Bill Perkins. Zelf geniet ik nog steeds van de muziek die hij samen met Laurindo Almeida maakte, de Braziliaanse gitarist, die in de jaren optrad voor de Braziliaanse radio en eind jaren veertig ingelijfd werd in het orkest van Stan Kenton. Eind jaren vijftig werd de Bossa Nova erg populair. Bud Shank en ook Laurindo Almeida liftten mee op deze hype, een mix van Braziliaanse samba en Amerikaanse jazz.

Luister naar een fragment uit deze tijd, waarin de Bossa Nova doorklinkt, met Bud Shank en Joao Donato.

Tijdens de tweede helft van de jaren zestig en later kwamen andere muziekstijlen in opkomst en voor jazzmuzikanten was er geen droog brood meer te verdienen. Velen gingen in de studio-orkesten van Hollywood spelen of, zo legde Bud Shank onlangs in een interview uit, verhuisden naar verre oorden ( waarmee hij de vlucht in allerlei verslavingen typeerde). Bud koos voor het eerste; hij ging werken voor de film, hoewel dat, volgens hem, uiteindelijk je oren kostte. Het enige wat in zo'n orkest van je verwacht werd, was bladmuziek lezen en verder niks ......... improviseren, luisteren en anticiperen op de anderen, zoals in de jazz, leerde je snel af.
In de jaren tachtig werd er steeds vaker voor synthesizers gekozen in de filmindustrie, die hele groepen strijkers en blazers moeiteloos konden imiteren. Veel studiomuzikanten verloren toen helemaal hun baan en broodwinning. Bud Shank pakte de jazz weer op en richtte de L.A. Four ( LA = Laurindo Almeida, maar uiteraard ook een knipoog naar Los Angeles) op met zijn goede vriend Laurindo Almeido op gitaar, hemzelf op altsax en fluit, Ray Brown op bas en Shelly Manne op slagwerk. Een fantastische groep, die mij als jongvolwassene introduceerde in de Bossa Nova en andere Braziliaanse klanken. Later nam Jeff Hamilton, die onlangs hier in Porgy en Bess optrad, de plaats als drummer in. Eind jaren tachtig stopte Bud Shank helemaal met het studiowerk in Hollywood, verliet de L.A.Four en "hing zijn fluit aan de wilgen". Hij zou voortaan louter bebob spelen op zijn altsax. Uit deze periode heb ik twee Contemporary albums, getiteld That Old Feeling uit 1986 en Tomorrow's Rainbow van twee jaar later. Zelf geniet ik het meest van de eerste met Shank op alt, George Cables op piano, John Heard op bas en Tootie Heath op slagwerk, waarmee hij bewijst dat hij de "West Coast Jazz" uit de jaren vijftig ontstegen is en een eigen stijl heeft ontwikkeld als ervaren altsaxofonist.
De tweede bevat voornamelijk nummers uit het Braziliaanse repertoire met Bud Shank op alt, Marcos Silva op toetsen, Ricardi Peixoto op gitaar, Gary Brown op bas, Michael Shapiro en Michael Spiro op slagwerk; zelf hou ik niet zo van het gebruik van synthesizers en de 5-snarige electrische bas.

Ik hoorde Bud Shank live in 2004 tijdens het Northsea Jazz Festival in Den Haag waar hij met een kwartet speelde waarin Phil Woods als speciale gast was uitgenodigd. De groep bestond uit: Bud Shank altsax, Bill Mays piano, Martin Wind bas en de onlangs overleden Joe LaBarbera op slagwerk. Ik vind het leuk om tenslotte nog een fragment te laten horen van bovengenoemd kwartet tijdens een optreden in Sao Paolo eveneens in 2004 met Bud Shank, Bill Mays, Bob Magnusson op bas en Joe LaBarbera achter de trommels: Bouncing with Bud ( Sao Paolo - Brasil 2004)

Hans Koert - keepswinging@live.nl


Een beperkte Discografie
BUD SHANK in mijn VERZAMELING

Deze keer een (onvolledige) lijst met titels waarop Bud Shank meespeelt. Je vindt meer op zijn eigen website.

STAN KENTON and his ORCHESTRA

art pepper (1950) dynaflow - jump for joe - young blood - coop's solo - coop's solo - samana (1951)
SHORTY ROGERS and his GIANTS

sweetheart of sigmund freud - boar-jibu - coop de graas coop the graas - infinity promenade - short stop - chiquito loco - contours - sweetheart of sigmund freud - tale of an african lobster (1953)
GERRY MULLIGAN TENTETTE

ballad - walkin' shoes - westwood walk - flash - ontet - simbah - takin' a chance on love (1953)
MILES DAVIS SEPTET

infinity promenade - night in tunesia - round midnight (1953)
HOWARD RUMSEY LIGHTHOUSE ALL-STARS

mambo los feliz - aquarium - happy town ( 1953-1954)
BUD SHANK QUINTET

jasmine - lotus bud (1954)
JIMMY GIUFFRE QUINTET/ SEPTET

four brothers - nutty pine - sultana - wrought of iron (1954)
HERBIE HARPER QUINTET

happy clown - new york city ghost - now playing - sanguine (1954)

CHET BAKER and ORCHESTRA

grey december - i wish i knew - someone to watch over me - this is always (1955)
BUD SHANK - BILL PERKINS QUINTET

fluted columns - i hear music - it had to be you - paradise - royal garden blues - sinner kissed an angel (1955)
BILL PERKINS OCTET

let me see - one hundred years from today - song of the islands - zing zang - as the reveled - for dancers only - just a child - when you're smiling (1956)
BUD SHANK QUINTET

blues in the night - bojangles of harlem - brother can you spare a dime - it's a new world - crazy rhythm (1956)
GERRY MULLIGAN SEPTET

barbara's theme - black nightgown - frisco club - i want to live - life's a funny thing - night watch - theme from i want to live (1958)
ART PEPPER + ELEVEN

anthropology - donna lee - groovin' high - shaw' nuff (1959)
BUD SHANK QUARTET

as time goes by - cabin in the sky - dream dancing - el wacko - i've told ev're little star - no moe - that old feeling - whisper not (1986)
BUD SHANK SEXTET

blue woods - colors of despair - drum song - gliders - incognito - railroad - second nature - techno tropic - tomorrow's rainbow - funcused blues
BUD SHANK-REIN DE GRAAFF

my funny valentine (2000)

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

The Invisible King (= Le Roi Invisible)

De Onzichtbare Koning (= Le Roi Invisible) (Nederlands) The Invisible King ( = Le Roi Invisible) (English)

Oscar Alemán: 100 Años "Una Leyenda"

Le Roi Invisible - Gani Jakupi
The Invisible King
A portrait of Oscar Alemán
Hans Koert

In the history of jazz there are a lot of names that are still remembered. Some became icons of Jazz; others are only known by a limited group of admirers. But few were as neglected and forgotten like Oscar Alemán, although he was a legendary guitar player in the 1930s. I discovered Oscar Alemán and his music thanks to some friends in Latin-American music and the documentary about Oscar Alemán: Una vida con swing. ( Gani Jakupi)

Last month we commemorated the fact that Oscar Alemán was born 100 years ago in Machagai in Northern Argentina. This event was celebrated with concerts by Jorgelina Alemán and friends, the granddaughter of Oscar in Machagai and Resistencia and the local authorities named a street and an arts centre to Oscar. In Buenos Aires the Hot Club de Boedo, directed by Waldo Fonseca, gave a concert titled Centenario del Nacimiento de Oscar Alemán ( = The 100th day of birth of Oscar Alemán) in the Asociación de Fomento y Biblioteca Popular General Alvear. In the Doctor Jazz Magazine, the leading Dutch classic jazz magazine, I published (in Dutch) a small biography, titled Oscar Alemán (1909-2009). In this Oscar Aleman blog and the Keep Swinging blog some contribution were published and you can find a survey of these articles about Oscar Alemán: 100 Años "Una Leyenda" here. A poor result to commemorate this great maestro del guitara, master of the guitar, this invisible king. Last month the Kosovo born / Spanish artist Gani Jakupi published a comic book titled Le Roi invisible, subtitled Un portrait d' Oscar Alemán.
© 2009: Gani Jakupi

Last month the Kosovo born / Spanish artist Gani Jakupi published a comic book titled Le Roi invisible, subtitled Un portrait d' Oscar Alemán. This hardbound covered book tells in 64 coloured pages the story of Oscar Alemán.

Gani Jakupi was born 53 years ago in Kosovo, now an in depended country, but then part of Serbia. He settled in Barcelona and became a comic book script writer in 1991 for the comic book series the Matador designed by Hugues Labiano. He developed himself in a many-sided artist being an illustrator, designer, journalist, photographer, writer (of a novel titled Thanksgiving Day, short stories, collections of texts of political analysis), translator, composer and even a jazz musician. Since 2005 he loves to make comics about ignored and forgotten (jazz) musicians and artist, like Tete Montoliu, the blind born Spanish jazz piano player who passed way in the summer of 1997. I heard Tete in concert February 1980 in a concert accompanied by the Trio Intrioduction at The Doelen in Rotterdam. The book is titled Montoliu Plays Tete and contains two CDs with recordings of this great piano player. It would be great to review this book in the Keep Swinging blog later. Other forgotten artists snatched from oblivion are Vinícius de Moraes, a Brazilian poet and composer and journalist, Pete Seeger, an American folk singer and Benny Moré, the great Cuban vocalist. Oscar Alemán, the invisible king, le Roi invisible, is well-matched in this diverse range of artists.

Oscar Alemán (front). In the rear: The Moreira Sextet ( © 2009: Gani Jakupi)

The book opens with a group of journalists and fans waiting for the arrival of Duke Ellington at the Ezeiza airport of Buenos Aires. When he enters the terminal he is introduced to a journalist, Mr. Herrera, who wants to interview him. Un journaliste? Ellington asks, Excellent ! Demande-lui des nouvelles d'Oscar ( = A journalist? Great! Do you have news from Oscar?) and the journalist looks on in amazement and asks: Oscar? Quel Oscar? (= Oscar? Which Oscar?) Oscar Alemán, le guitariste? (= De gitarist Oscar Alemán?) Of course ! LE guitariste. Vous voudrez bien le chercher pour moi, n' est-ce pas? ( = Of course, THE great guitar player. Please, find him for me, would you?). This well known anecdote told about Duke Ellington's admiration for Oscar Alemán is the thread running through the book.

Josephine Baker. - © 2009: Gani Jakupi
In the book the story of Oscar's life is told. About growing up in the streets of Santos (Brasil), his first own earned cavaquinho, his cooperation with Gastão Bueno Lobo, the tour with Harry Fleming's revue Hello Jazz to Europe, his years with Josephine Baker, his meetings with Django Reinhardt and Duke Ellington in the 1930s in Paris, the German occupation in Paris and his escape to Argentina; the successes in the dance halls in Buenos Aires with Hernán Oliva.

Duke Ellington had heard Oscar playing and loved to have him in his band for a tour in the US. Josephine didn't want Oscar to leave from her Baker Boys, her band in the revue. Mais ... qu'est-ce que je dis la? (= Listen what I say .......) Ou est-ce que je peux trouver un autre musicien capable de chanter en Francais, Anglais, espagnol, bresilien ... jouer de la guitare, du cavaquinho, des congas, de la pandereta .. et tout instrument de percussion que tu mets devant lui, qui soit noir et tellement chou? (= Where do I find another musician like him, that can sing in French, English, Spanish and Portuguese, can play the guitar, the cavaquingho, the congas and pandeiro and any other percussion instrument you put in front of him, such a dark sweetheart?).
Oscar Alemán (left) and Django Reinhardt - © 2009: Gani Jakupi

The story ends with the most emotional moment in Oscar's life, the suicide of his friend and companion Gastão Bueno Lobo, after Oscar's move to Josephine Baker's band.

In his book, Gani Jakupi, follows the information and stories as told by Hernan Gaffet in his great Oscar Alemán documentary La Vida con Swing; the documentary that stimulated him to make this book. His drawings are realistic, and Gani used old photos that are left from Oscar Alemán's scrap book to stay close to the reality.

A great comic book, an easy accessible biography, well designed, which could reach a new audience for Oscar's musical legacy. It would be great if this book could be released in a Spanish and English translation too.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Le Roi Invisible - Gani Jakupi ( Futuropolis 2009 ( ISBN: 978-2-7548-0206-2 (724047))

Oscar Alemán: 100 Años
Oscar Alemán: His European Career Oscar Alemán: His Argentine Career Oscar Alemán: His Live- and private recordings Report of a Tribute to 100 Years Oscar Alemán Oscar Alemán Discography Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

De Onzichtbare Koning (= Le Roi Invisible)

De Onzichtbare Koning (= Le Roi Invisible) (Nederlands) The Invisible King ( = Le Roi Invisible) (English)
Oscar Alemán: 100 Años "Una Leyenda"

Le Roi Invisible - Gani Jakupi
De Onzichtbare Koning
Een portret van Oscar Alemán
Hans Koert

In de geschiedenis van de Jazz is er geen gebrek aan verering van grote namen. Sommigen is het gelukt om in het collectief geheugen van de mensen te blijven hangen, om iconen te worden van de muziek; anderen zijn alleen bekend gebleven bij een kleine groep liefhebbers. Er zijn er maar weinig die in zo korte tijd van succes naar vergetelheid gegleden zijn als Oscar Alemán. Deze artist is eigenlijk volledig onzichtbaar geworden; geheel verdwenen uit het geheugen van de jazzfans, hoewel hij in de jaren dertig furore maakte met zijn gitaarspel. Ik ontdekte Oscar Alemán en zijn muziek dankzij relaties in de Latijns Amerikaanse muziek en de documentaire over Oscar Alemán: Una vida con swing. ( Gani Jakupi)

Afgelopen maand werd het feit herdacht, dat Oscar Alemán 100 jaar geleden geboren werd in het plaatsje Machagai in het noorden van Argentinië. Dit feit werd herdacht met een nieuwe straatnaam, een cultureel centrum kreeg Oscar’s naam en concerten in Machagai en Resistencia door kleindochter Jorgelina Alemán, een gevierd jazzzangeres. In Buenos Aires trad de Hot Club de Boedo op in een concert bestempeld als Centenario del Nacimiento de Oscar Alemán ( = De 100ste geboortedag van Oscar Alemán) in het Asociación de Fomento y Biblioteca Popular General Alvear. In het Doctor Jazz Magazine, het belangrijkste kwartaalblad in West Europa voor traditionele jazz, verscheen het artikel: Oscar Alemán (1909-2009). In de Oscar Aleman blog en deze Keep Swinging blog verschenen bijdragen over Oscar en je vindt onder aan de bijdrage van vandaag een overzicht van de artikelen over 100 jaar Oscar Alemán: 100 Años "Una Leyenda" . Die paar festiviteiten rond deze herdenking bij elkaar, vormen, als je’t mij vraagt, een mager resultaat. Met recht wordt Oscar Alemán, in een nieuw boek, bestempeld als “de onzichtbare koning”, Le Roi Invisible. ©2009 Gani Jakupi

Afgelopen maand verscheen van de Albanese Kosovaar Gani Jakupi, een artiest, die in Spanje woont, een stripverhaal getiteld Le Roi invisible ( = De onzichtbare koning), met als ondertitel: Un portrait d' Oscar Alemán. (= Een portret van Oscar Alemán).
Dit mooi uitgevoerde stripboek heeft een harde kaft en vertelt in 64 in kleur gedrukte pagina’s het levensverhaal van Oscar Alemán.
Gani Jakupi werd 53 jaar geleden geboren in Kosovo, nu een onafhankelijk land, maar toen een deel van Servië. Hij vluchtte en ging wonen in Barcelona waar hij in 1991 als scenarioschrijver meewerkte aan een eerste stripverhaal getekend door Hugues Labiano, getiteld “Matador”. Er zouden later nog meer strips in deze serie verschijnen. Hij ontwikkelde zich tot een veelzijdig artiest: illustrator, tekenaar, journalist, ontwerper, fotograaf, schrijver ( hij schreef de roman “Thanksgiving Day”, korte verhalen en essays met politieke analyses), vertaler, componist en als jazzmuzikant. Vanaf 2005 maakt hij zelf stripverhalen over nu helemaal vergeten (jazz) musici zoals de blinde Spaanse pianist Tete Montoliu, die in de zomer van 1997 overleed en nu bij veel jazzliefhebbers onbekend is. Ik hoorde hem tijdens een concert in februari 1980 met het Trio Intrioduction ( Harry Happel piano, Daan Gaillard bas en Fred Krens slagwerk) in De Doelen in Rotterdam. Het boek is getiteld Montoliu Plays Tete en bevat twee CDs met opnamen van Tete. Andere vergeten artiesten, ontrukt aan de vergetelheid zijn de Braziliaanse dichter, componist en journalist Vinícius de Moraes, folksinger Pete Seeger en Benny Moré, de grote Cubaanse zanger; Oscar Alemán past dan ook naadloos in dit rijtje vergeten artiesten.

Oscar Alemán (vooraan) met het Moreirra Sextet. ©2009 Gani Jakupi

Het stripboek begint met de aankomst van een vliegtuig op het Ezeiza vliegveld van Buenos Aires. Een groep journalist is in afwachting van de grote Amerikaanse bandleider Duke Ellington. Hij wordt in de aankomsthal verwelkomt door een journalist Mr. Herrera, die hem wil interviewen. Un journaliste? (= Bent u journalist ?) vraagt Ellington: Excellent ! Demande-lui des nouvelles d'Oscar ( = Prima. Heb je nieuws over Oscar?). De journalist kijkt verbaasd. Oscar? Quel Oscar? (= Oscar? Welke Oscar?) Oscar Alemán, le guitariste? (= Oscar Alemán, de gitarist?) Of course ! LE guitariste. (= Natuurlijk DE gitarist) Vous voudrez bien le chercher pour moi, n' est-ce pas? ( = Wil je hem s.v.p. zoeken gaan zoeken voor me!). Deze gebeurtenis vertelt iets over de bewondering voor Oscar Alemán’s gitaarspel, dat de Duke na veertig jaar nog steeds voelde. Deze bewondering van de Duke voor Oscar’s spel loopt als de rode draad door het verhaal.

Josephine Baker ©2009 Gani Jakupi
In het boek komt het hele leven van Oscar Alemán langs: over zijn optredens in het familie bandje Het Moreira Sextet, zijn leven als straatkind in Santos (Brazilië), zijn eerste zelfverdiende cavaquinho, zijn samenwerking met Gastão Bueno Lobo, hun tournee naar Europa met de Harry Fleming’s Hello Jazz revue, zijn jaren bij Josephine Baker, zijn ontmoetingen met Django Reinhardt en Duke Ellington in de jaren dertig in Parijs, de Duitse bezetting van de Frankrijk en zijn ontsnapping naar Argentinië, de successen in zijn eigen land in de danszalen van Buenos Aires met violist Hernán Oliva.

Duke Ellington had Oscar horen spelen, toen hij in de jaren dertig Parijs aan deed en wilde hem hebben voor een tournee door de Verenigde Staten. Dat zag Josephine helemaal niet zitten: Mais ... qu'est-ce que je dis la? (= Luister eens goed wat ik je ga zeggen …..) Ou est-ce que je peux trouver un autre musicien capable de chanter en Francais, Anglais, Espagnol, Bresilien ... jouer de la guitare, du cavaquingho, des congas, de la pandereta .. et tout instrument de percussion que tu mets devant lui, qui soit noir et tellement chou? ( = Waar vind ik net zo’n muzikant als Oscar, die kan zingen in het Frans, Engels, Spaans en Portugees, die gitaar kan spelen, en de cavaquingho, de conga’s en pandeiro ( = een Braziliaanse trom) en alle andere ritme-instrumenten, die je voor zijn neus zet; zo'n donker schatje....?).

Oscar Alemán en Django Reinhardt. ©2009 Gani Jakupi

Het verhaal eindigt met één van de meest emotionele momenten in Oscar’s leven, namelijk de zelfmoord van zijn vriend Gastão. Als hij gevraagd wordt om te komen spelen bij Josephine Baker, moet hij zijn compagnon Gastão Bueno Lobo achterlaten in Madrid. Hij gaat terug naar Brazilie waar hij vandaan kwam en pleegde daar zelfmoord. Deze zelfmoord heeft Oscar zich altijd zelf persoonlijk aangetrokken ……….

In het boek volgt Gani Jakupi nauwgezet de informatie, zoals die gegeven wordt in de prachtige documentaire La vida con swing ( = Een Leven vol Swing), gemaakt door Hernan Gaffet. Deze indringende documentaire zette hem aan tot het tekenen van dit boek. Zijn tekeningen zijn natuurgetrouw en hij gebruikte originele foto’s om de werkelijkheid geen geweld aan te doen.
Een prachtig uitgevoerd stripverhaal is het geworden, een laagdrempelige biografie over een groot artiest; hopelijk bereikt het een nieuwe groep liefhebbers. Het is jammer voor ons, dat het boek geschreven is in het Frans; ik hoop dan ook dat er snel een Engelse en een Spaanse ( en wie weet, een Nederlandse ………..?) versie mogen verschijnen.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Le Roi Invisible - Gani Jakupi ( Futuropolis 2009 ( ISBN: 978-2-7548-0206-2 (724047))

Het boek Le Roi Invisible door Gani Jakupi was zaterdag 4 april 2009 op de Doctor Jazz Dag in Wageningen in te zien. (Hans Koert)

Oscar Alemán: 100 Años
Oscar Alemán: Zijn Europese jaren Oscar Alemán: Zijn carriere in Argentinië Oscar Alemán: Live- en privé-opnamen Verslag van een eerbetoon aan Oscar Alemán Oscar Alemán discografie Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Roberta Gambarini en Roy Hargrove Samen in Porgy en Bess

Roberta Gambarini and Roy Hargrove Live in Porgy en Bess (English) Roberta Gambarini en Roy Hargrove Samen in Porgy en Bess (Nederlands)

Porgy en Bess Jazzclub - Terneuzen: 28 en 29 maart 2009: The Best Place To Be.

Mini Jazzfestival "Summertime"
ROBERTA GAMBARINI en ROY HARGROVE SAMEN IN PORGY en BESS
Hans Koert

Tijdens het laatste weekend van maart vond een mini Jazzfestival plaats, getiteld Summertime, zomertijd, georganiseerd door de altijd actieve vrijwilligers van de Huiskamer van de Jazz, Porgy en Bess in de Noordstraat in Terneuzen. Op zondagmiddag trad de Italiaans-Amerikaanse zangeres Roberta Gambarini op met haar kwartet en, dankzij een toevallige samenloop van omstandigheden ( een afgelast concert) kon ook Roy Hargrove met zijn kwintet aanwezig zijn; genoeg elementen dus voor een meer dan geslaagd muzikaal weekend in Porgy en Bess.

Roberta Gambarini Quartet in Porgy en Bess (maart 2009) ( foto Hans Koert)

Op zaterdagavond trad Roy Hargrove op met zijn kwintet, bestaande uit de oudgedienden Justin Robinson op altsax en Montez Coleman op slagwerk en de nieuwkomers Joel Holmes aan de piano en Ameen Saleem op bas. Zelf kon ik die avond er niet bij zijn, maar ik hoorde van hen die wel zo gelukkig geweest waren, dat het kwintet, samen met muzikanten van Roberta Gambarini ( Willie Jones III en Cyrus Chestnut), er een waar feest van hadden gemaakt. Het dak eraf, zo werd het concert door de aanwezigen gevisualiseerd. Roberta Gambarini (Porgy en Bess - maart 2009) (foto Hans Koert)

Op zondagmiddag was het de beurt aan Roberta Gambarini en haar kwartet. De in Italië geboren zangeres, die nu al meer dan tien jaar in New York woont speelde al vaker in Porgy en Bess. Ik herinner me haar in een concert in november 2003 met de veteraan op bas Jimmy Woode gehoord te hebben; de inmiddels overleden bassist die met Duke Ellington, Count Basie en Billie Holiday opgetreden heeft. In oktober 2007 zag ik haar weer met haar kwartet, nu met pianist Kirk Ligtsey. Deze keer had ze weer gekozen voor ervaren musici, Cyrus Chestnut aan de piano, Neil Swainson op bas en Willie Jones III op het slagwerk.
Cyrus Chestnut in Porgy en Bess (maart 2009) (foto: Hans Koert)

Cyrus Chestnut begon piano te spelen als kleuter thuis in Baltimore en al zesjarige speelde hij al tijdens een kerkdienst. Op zijn negende jaar kocht hij van zijn spaargeld zijn eerste LP, namelijk "Monk's Greatest Hits", met daarop titels als Epistrophy, Ruby My Dear en Crepuscule With Nellie. Mijn eerste kennismaking met de muziek van Cyrus Chestnut was in de film Kansas City waar hij een door Count Basie-geïnspireerde pianist speelde in een schitterende boogiebattle, een duet op twee upright piano's met Geri Allen. Tien jaar geleden, april 1999, trad hij op in Porgy en Bess met Benny Golson, in een concert dat ik nooit zal vergeten.

Willie Jones III (Porgy en Bess - maart 2009) (foto: Hans Koert)

Willie Jones III speelde vele jaren bij Roy Hargrove en maakte deel uit van zijn werk-kwintet. In de RH Factor imponeerde hij door samen met Jason Thomas aan synchroon drummen te doen. Indrukwekkend. In de jaren negentig speelde hij bij Arturo Sandoval en Horace Silver. Hij speelde vanaf de jaren negentig bij Roy Hargrove en een paar jaar geleden werd hij gevraagd als drummer te komen spelen in een all-star groep rond Herbie Hancock. Het Romeinse cijfer III achter zijn naam is om hem te onderscheiden van twee andere jazzmuzikanten met dezelfde naam, namelijk de uit Chicago afkomstige pianist Willie Jones en slagwerker Willie Jones jr., die bij Thelonious Monk speelde. Al deze heren zijn geen familie van elkaar. Zelf hoorde ik Willie Jones III voor het eerst met het Roy Hargrove Quintet in januari 1999, waarbij Larry Willis piano speelde. Zelf kiest Willie Jones III meer voor een rol op de achtergrond; hij lijkt zelfs wat aan de verlegen kant. Groot was de hilariteit bij een deel van het publiek, die het opmerkte, toen hij zondag in de tweede set van het podium liep in de veronderstelling dat het concert afgelopen was. Hij was er zelf beduusd van, maar kon er gelukkig zelf ook de grap van in zien.

Neil Swainson in Porgy en Bess ( maart 2009) (foto: Hans Koert)

Neil Swainson was nieuw voor mij. Ik had hem nooit eerder horen spelen, maar wist van zijn reputatie als vaste bassist van George Shearing in de jaren negentig. Hij ontpopte zich tijdens het concert als een stille, maar gedegen bassist op de achtergrond, die op voortreffelijke wijze Roberta begeleidde.

Roberta Gambarini (Porgy en Bess)(maart 2009) ( foto: Hans Koert)

Eigenlijk was deze tournee bedoeld om het nieuwe album van Roberta Gambarini, getiteld So In Love, te promoten, maar dat komt door onvoorziene omstandigheden pas in mei uit. In de eerste set werden er verschillende nummers van het nieuwe album gespeeld zoals de Johnny Griffin' compositie The JAMF's Are Coming, That Old Back Magic, Get Out Of Town en Estate, een nummer ooit beroemd gemaakt door Joao Gilberto. Tijdens deze eerste set bewezen de muzikanten dat ze op ervaren wijze de aangeboden nummers uit het American song book repertoire professioneel konden spelen; nummers als No More Blues, You Don't Know What Love Is en Lover Come Back To Me en een schitterende uitvoering van Bess You Is My Woman Now uit de Porgy and Bess Suite van Gershwin. Roberta Gambarini (Porgy en Bess) (maart 2009) (foto: Hans Koert)

De tweede set begon met I Fall In Love Too Easily en het Dave Brubeck nummer ( nee, Cyrus, niet Take Five !!) In Your Own Sweet Way. Verder werd het nummer Lush Life vertolkt, geschreven door Billy Strayhorn en Roberta en haar mannen verzorgden een perfecte uitvoering. Roy Hargrove (Porgy en Bess - maart 2009) (foto: Hans Koert)

Toch miste er wat in het concert tot dan toe – dat werd pas duidelijk met het nummer On The Sunny Side of the Street, dat het concert een onverwachte wending gaf doordat Roy Hargrove kwam meespelen. Hierdoor werd het spel losser en kregen de muzikanten zelf meer plezier op het podium en dat merkte je in hun spel. Montez Coleman nam tijdens één nummer het drumstel over van Willie Jones en Joel Holmes nam de plaats van Cyrus tijdelijk in achter de toetsen.

Roy Hargrove in Porgy en Bess (maart 2009) (foto: Hans Koert)
Het geheel kreeg het karakter van een jamsessie, waar weinig vaststond en veel kon. Na On The Sunny Side of the Street volgde het nummer Rhythm-a-Ning van Thelonious Monk, het nummer Never Let Me Go en een schitterende uitvoering van If You Could See Me Now, dat ook op de nieuwe CD staat, waarin Roy Hargrove en James Moody gastrollen vervullen. Met het nummer Body and Soul werd het concert afgesloten, niet nadat iedere muzikant nog eens even alles uit de kast had gehaald, inclusief een hilarisch scatduet van Roberta en Roy.
Roberta en Roy in een hilarische scatduet (Porgy en Bess - maart 2009) (foto: Hans Koert)
Een wervelend slot van een toch vrij mat begonnen concert. Vooral in de tweede helft van de tweede set bleek maar weer eens wat een geweldig trompettist, zanger ( Watch out, watch out riep Roy, toen Roberta hem met om zijn zangkunst prees) en ballad-vertolker op de bugel hij is. Maar bovenal is Roy een sfeermaker, die zich in Porgy en Bess volledig thuis voelt, wiens aanwezigheid, op het podium, de vonken doet overslaan naar zowel de musici als het publiek. Bedankt daarvoor Roy; zo hoort Jazz te klinken.
Roy Hargrove (Porgy en Bess - maart 2009) (foto: Hans Koert)
Dit mini Jazzfestival "Summertime" (de naam was niet toevallig gekozen omdat in dit weekend de zomertijd begon) was het laatste jazzconcert in Porgy en Bess van dit seizoen. Een seizoen met weer louter hoogtepunten, namelijk Rik Mol, Robin Verheyen, Jeff Hamilton en Tamir Hendelman; het Rein De Graaff Trio met Pete Christlieb en Ferdinand Povel, het Pierre Courbois Vijfkwarts Sextet, Benjamin Herman en Ernst Glerum en een swingend nieuwjaarsconcert met Rony Verbiest en de Cauter familie.
Hans Koert en Cyrus Chestnut in gesprek ( Porgy en Bess - maart 2009) (foto: Peter Koert)
Vanaf deze plaats alle vrijwilligers van Porgy en Bess – Bedankt voor al die mooie concerten.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Je wilt geïnformeerd worden over nieuwe onderwerpen in deze blog? Vraag de nieuwsbrief? - keepswinging@live.nl


Retrospect
FOTOALBUM van het concert van ROBERTA GAMBARINI en ROY HARGROVE (maart 2009) FOTOALBUM van het ROBERTA GAMBARINI concert (2007) FOTOALBUM van de ROY HARGROVE Concerten ALLE KEEP SWINGING FOTOALBUMS Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions