Deborah Brown - Eric Ineke's JazzXpress in Porgy en Bess

 Amerikaanse jazzzangeres presenteert nieuw album All Too Soon met  Eric Ineke's JazzXpress in Porgy en Bess
Melodies have a way of sticking with you ... (Deborah Brown)
Hans Koert

Aan stoppen denkt de twee weken jonge 65-jarige nog niet ..... Al sinds hij eind jaren zestig bij Henny Vonk en Ferdinand Povel achter het slagwerk aanschoof, speelt Eric Ineke, geboren in Haarlem, april 1947, een belangrijke rol in de Nederlandse jazzscene .... als begeleider en niet weg te denken slagwerker bij het Rein de Graaff Trio (sinds 1971) en tientallen andere groepen, besloot hij zo'n kleine tien jaar geleden een eigen groep te beginnen: JazzXpress ..... en met dit kwintet trad hij zondag 15 april 2012 aan op het podium van Porgy en Bess in Terneuzen, met als speciale gast: Deborah Brown.

Eric Ineke ( foto: Hans Koert) 
De Eric Ineke JazzXpress bestaat uit: Rodolpho Fereira Neves (trompet) - Sjoerd Dijkhuizen (tenorsax) - Rob van Bavel (piano), Marius Beets, de Mercedes Benz onder bassisten - the ultieme timekeeper ... op bas en Eric Ineke (slagwerk). Speciale gast de Amerikaanse zangeres Deborah Brown, die al een paar keer eerder in Porgy en Bess optrad ( met o.a. Horace Parlan en Red Mitchell; met de WDR Big Band o.l.v. Jerry van Rooyen - en met Roger van Haverbeke en Eric Vermeulen).

Marius Beets (foto: Hans Koert)
Great that you're here on such a sunny day, verwelkomde Deborah Brown het Porgy en Bess publiek en ze begon een opsomming te geven, van wat men allemaal op deze zonnige middag had kunnen ondernemen ... But you didn't -  you're here and that's great .....

Deborah Brown ( foto: Hans Koert)
Deborah Brown werd geboren in 1953 in Kansas-City en groeide daar op in een muzikaal gezin. Haar moeder was een klassiek geschoold pianist en vader speelde trombone. Van hem moet ze haar liefde voor de jazz meegekregen hebben, want hij introduceerde haar in die muziek, door thuis de muziek van Art Tatum, Roy Eldridge, Charlie Parker en Clifford Brown te draaien, al was ze als tiener meer geboeid door zangeressen als Nancy Wilson, Roberta Flack en Dionne Warwick. In 1967 maakte ze haar debuut voor publiek met het nummer The Nearness of You. Ze ging zingen in allerei groepen en stijlen, van musicals tot optredens in de voorprogramma's van zangeressen als Flora Purim, Shirley Scott en Ernestine Anderson.

Marius Beets en Deborah Brown ( foto: Hans Koert)
Gefascineerd door de stem van zangeressen als Ella Fitzgerald en Sarah Vaughan had ze het liefst jazz gezongen, maar, ondanks lange weken met soms zes optredens per week, lukte het niet om in de populaire muziek in de VS echt door te breken. Op bezoek in Europa werd ze verrast door de hier aanwezige jazzscene, die veel minder hard was dan in haar geboorteland en haar hier met open armen verwelkomde en ze besloot in Europa te komen wonen, eerst in Brussel en twee jaar later in Baarn. Ze zou zo'n twaalf jaar in Nederland blijven wonen.

Marius Beets, Rodolpho Neves en Sjoerd Dijkhuizen (foto: Hans Koert)
Ze maakte hier platen met trombonist Slide Hampton, trompettist Benny Bailey en saxofonist Johnny Griffin, allen waren blijven hangen en ze kreeg nu de kans op te treden in alle uithoeken van de wereld met grote namen als Monty Alexander, Horace Parlan, Cedar Walton, Lou Donaldson, Red Mitchell en Roy Hargrove, om er een paar te noemen. De afgelopen vier weken trad zo op in Rusland ( I even performed above the polar circle, vertelde ze me), Zweden en Engeland en na dit concert stonden er nog optredens in Nederland en Duitsland op het programma - een lange vermoeiende tour van zes weken ... I'm looking forward to play at home with the boys again ... verzuchtte ze.

 Rodolpho Fereira Neves ( foto: Hans Koert)
Eric Ineke en zijn JazzXpress openden de eerste set met het instrumentale nummer The One and Only, waarna Deborah Brown haar optreden startte  met Light in Your Eyes en I'm Satisfied. Dit nummer werd in augustus 1933 door Duke Ellington and his famous Orchestra op Brunswick vastgelegd, met Ivie Anderson als zangeres en één van de nummers, samen met de bekende Ellington klassieker, het schitterende Mood Indigo, dat Deborah ook in Terneuzen vertolkte, eerder vastlegde met Eric Ineke's JazzXpress in hun tribuutalbum For The love of Ivie. In In a Sentimental Mood liet Deborah horen wat een geweldige stem ze heeft, ook in de langzame nummers.

Sjoerd Dijkhuizen ( foto: Hans Koert)

Eén van de mooiere nummers van de avond waren Evenin', bekend geworden door Mr. Five by Five, Jimmy Rushing met de Basie band en de klassieker Indian Love Call, oorspronkelijk opgenomen in 1924 door Leroy Smith's Dance Orchestra op het obscure Everybody's label, maar ook opgepakt door Paul Whiteman, die het op Victor tot een bescheiden hitje maakte. Uiteindelijk werd het de eerste musical show tune, die meer dan een miljoen keer over de toonbank ging in de versie van Jeanette MacDonald en Nelson Eddy, die de hoofdrollen speelden in de gelijknamige filmklassieker uit 1936. Deborah was heel blij met het arrangement dat Rob van Bavel voor haar maakte. When I heard this tune for the very first time – years ago I loved to sing it, but no-one ever made me such a great arrangement then Rob did …..  De eerste set werd afgesloten met de bekende All God's Chillun Got Rhythm, waarin chillun', legde Deborah uit, gewoon children, kinderen dus, betekent.

 Deborah Brown ( foto: Hans Koert)

Eric Ineke werd onlangs 65 jaar en eind van deze maand verschijnt zijn boek The Ultimate Sideman, dat hij samen met David Liebman samenstelde en dat eind van de maand tijdens een groot concert met David Liebman en The Jazz Orchestra of the Concertgebouw in het Bimhuis gepresenteerd wordt. Eric Ineke en zijn mannen speelden al vaker met Deborah Brown. In 2008 verscheen het album For the Love of Ivie, een eerbetoon aan Ivie Anderson, de zangeres, die bekend werd door haar vertolkingen bij o.a. het orkest van Duke Ellington. Vorig jaar maakte Eric Ineke met zijn JazzXpress opnieuw opnamen met Deborah in Kansas City en tijdens het Porgy en Bess concert werden zeven van de twaalf nummers van deze nieuwe cd, All Too Soon, vertolkt, die tijdens dit concert gepresenteerd werd.

Rob van Bavel ( foto: Hans Koert)

De tweede set werd geopend met Horace Parlan's Arrival, dat Deborah ruim 25 jaar geleden al eens met Benny Bailey, Johnny Griffin en Ed Thigpen (net als Deborah toen alle drie Americans in Europe - immigranten ( overigens met onze "emigrant" Hein van de Geyn op bas)) in Brussel opnam, waar ze toen woonde. Na All To Soon, het titelnummer van haar nieuwste cd opgenomen vorig jaar in Kansas City met the JazzXpress, volgde de klassieker, It Don't Mean a Thing ....,  een zin die elke serieuze jazzliefhebber moeiteloos kan afmaken, waarin Deborah liet horen goed naar The First Lady of Song geluisterd te hebben - Ella Fitzgerald, volgens velen De (met een hoofdletter D) onbetwist beste jazzzangeres van de vorige eeuw ...... en gekeken? Zelfs haar verschijning op het podium van Porgy en Bess doet denken aan een reïncarnatie van the First Lady of Song.

Deborah Brown (foto: Hans Koert) 
Na het tamelijk onbekende One Hundred Dreams Fom you, dat Deborah ooit opnam met het Jack van Poll Trio (juli 1987) volgde het schitterende The Peacocks, in de jaren zeventig geschreven door pianist Jimmie (eigenlijk Jimmy) Rowles. Het nummer I'm checkin' out, goom bye, oorspronkelijk gezongen door Ivie Anderson, eind jaren dertig bij Duke Ellington, staat ook op de tribute cd For The Love of Ivie, een album dat ik nog steeds eens moet beluisteren .... Het concert werd afgesloten met Falling in love with love, één van mijn favorieten. Een mooie afsluiter van een begenadigd zangeres, die de erfenis van de grote vocalisten als Ella Fitzgerald en Sarah Vaughan levend houdt ........


Hans Koert
keepswinging@live.nl
Facebook: Keep (it) Swinging
Twitter: #keepitswinging

Deborah Brown en Eric Ineke's JazzXpress kennen elkaar al een aantal jaren en maakten samen een album, dat een eerbetoon was aan de Amerikaanse jazzzangeres Ivie Anderson, die tijdens de jaren dertig bij Duke Ellington zong - Hun nieuwste cd heet All Too Soon en werd vorig jaar opgenomen in Kansas City - afgelopen weekend werd deze gepresenteerd in de Porgy en Bess jazzclub in Terneuzen. Voor één keer herleefden oude tijden en leek de geest van The First Lady of Song Chatting' Ella door de Terneuzense jazzclub te zweven .... Keep (it) Swinging vertelt graag over dit soort bijzondere concerten. Als je op de hoogte wilt blijven dan kan dat via Twitter, Facebook of de gratis maandelijkse nieuwsbrief. Vraag hem aan: keepswinging@live.nl

RetrospectOscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Sam Most treedt op met Rein de Graaff Trio

De 80-jarige legendarische Master of the Bebop Flute
Concert in de Dordtse Jazz Sociëtiet.

De Amerikaanse jazz fluitist Sam Most speelde op zaterdag 29 oktober 2011 met het Rein de Graaff Trio in de Dordtse Jazz Sociëtiet. Het concert was onderdeel van een korte tournee van de 80-jarige Bebop fluitist van het eerste uur, Sam Most door Italië en Nederland.
Sam Most ( foto: Hans Koert)
Sam Most was op uitnodiging van Rein de Graaff naar Nederland gekomen: Afgelopen jaar was ik in Californië en ontdekte ik op een affiche in Los Angeles, vertelde Rein, dat Sam Most die avond optrad. Ik ben naar het concert toe gegaan en ontdekte dat hij nog steeds de sterren van de hemel speelde.
Sam Most: The Master of Bebop flute (foto Hans Koert)
Een uitnodiging om naar Nederland te komen pakte hij met beide handen aan. There are but few gigs in LA of guys like me nowadays (= Er zijn tegenwoordig niet veel schnabbels voor musici zoals ik) , vertelde Sam me, so I like to be here in Europe for this short tour. ( dus speel ik graag op deze korte tour in Europa)
De week voorafgaand aan dit optreden had hij een aantal masterclasses in o.a. Verona (Italië) en trad hij op met de Italiaanse fluitist Stefano Benini. Last week I suffered a jet lag (= Afgelopen week had ik last van het tijdsverschil), vertrouwde Sam mij toe, but now it's all over. (maar dat is nu voorbij). I feel great now.(= Ik voel me nu goed). I like being in Holland and playing with Rein. (Ik vind het geweldig om in Nederland te zijn en te spelen met Rein.) I really like your country - it's so clean (Ik hou van jullie land - het is er zo schoon) .... and, how do you call that, wafels? ...... ( en, hoe noemen jullie die? ... wafels?) Stroopwafels - Sure, they're really nice. (Stroopwafels. Juist, die zijn heerlijk)
Marius Beets ( foto: Hans Koert)
Sam Most wordt gezien als één van de pioniers op fluit, die in de jaren vijftig de fluit introduceerde in de bebop en de techniek introduceerde, waarbij hij al meezingend, meehummend tijdens het fluitspelen, zijn typerende specifieke klank ontwikkelde. Hij speelde met veel beroemdheden, zoals Tommy Dorsey, Charles Mingus, zijn broer Abe Most en gitarist Tal Farlow ( die toen echter al over zijn hoogtepunt heen was, volgens Sam) en speelde lange tijd als studiomuzikant in Californië.
Peter Guidi en Sam Most ( foto: Hans Koert)
De Dordtse Jazz Sociëteit werd in 1946 door o.a. schrijver en dichter Cees Blauwbilgorgel Buddingh opgericht en claimt de oudste jazzclub van Nederland te zijn. De kleine club was goed gevuld met deels gezelligheidszoekers en deels jazzfans, die de legendarische Master of the Bebop Flute in levende lijve wilden horen spelen. De 80-jarige legende speelde nog steeds uitstekend, bemerkte de aandachtige luisteraars, al had hij zichtbaar last van het (deels) rumoerige publiek.
Eric Ineke ( foto: Hans Koert)
Het Rein de Graaff Trio, met Rein de Graaff aan de vleugel, Eric Ineke, al meer dan veertig jaar bij Rein achter het slagwerk en Marius Beets, die ook al weer meer dan tien jaar de bas in het trio bespeelt, was de constante factor in dit hele gebeuren, een solide basis, die weinig moeite had met de standards die gespeeld werden. We hebben niet samen geoefend, vertrouwde Eric Ineke me toe, We hebben gisteren in Groningen tijdens de soundcheck een blues gespeeld en zijn toen gewoon begonnen. Het klikte meteen ........... We spreken immers dezelfde taal ....
Het Rein de Graaff Trio met Sam Most in de Dordtse Jazz Sociëtiet (foto Hans Koert)
Uit Amsterdam was fluitist Peter Guidi speciaal naar Dordrecht afgereisd om zijn grote voorbeeld te kunnen ontmoeten. Dank zij Sam Most ben ik begonnen met fluit spelen, vertelde hij. Peter Guidi, geboren in Schotland, woont al heel wat jaren in Nederland en speelde o.a. op het North Sea Jazz Festival met zijn kwartet en Big Band. Hij geeft les aan de Amsterdamse Muziekschool, waar hij al jaren de jeugd warm weet te maken voor jazzmuziek. Sam Most is mijn idool - Hij speelt geweldig. Ik hoef maar een paar maten te horen en ik weet dat het Sam is. Ik ben, dankzij Sam Most en Frank Wess fluit gaan spelen ...........
Peter Guidi en Sam Most (foto: Hans Koert)
Na de eerste set speelde Peter samen met Sam Most een aantal nummers, waarbij ook zijn fraaie basfluit uit de koffer te voorschijn kwam. Zowel Sam als Peter genoten zichtbaar van dit gezamenlijke optreden. Sam speelde tijdens het concert geen piano, die eer was exclusief weggelegd voor Rein de Graaff, wel zong en scatte hij een tweetal standards, waarbij de trombone met geluid en gebaren geïmiteerd werd, iets wat het publiek erg kon waarderen. Na dit geslaagde concert in Dordrecht, ondanks de soms matige geluidsversterking, wacht Sam (al dan niet met het Rein de Graaff Trio) nog een viertal concerten en een masterclass, voordat Sam weer terugreist naar Californië met ongetwijfeld een pakje stroopwafels in zijn bagage: They are really nice .............
Hans Koert
keepswinging@live.nl
Toen Rein de Graaff vorig jaar in Californië een aanplakbiljet zag hangen met daarop de aankondiging dat de legendarische Sam Most zou optreden, vroeg hij zich af: Leeft die man nog? Nu een jaar later trad de levende legende Sam Most tijdens een concert van Sam Most op met het Rein de Graaff trio in een serie concerten getiteld Master of the Bebop Flute. Op 29 oktober 2011 was de Dordtse Jazz Sociëteit aan de beurt, waar als extra gast fluitist Peter Guidi samen met zijn inspirator van het eerste uur mocht optreden. Keep Swinging was erbij en maakte er een verslag over. Als je niets wlt missen, volg dan de Keep Swingingblog via Twitter ( #keepswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief ( keepswinging@live.nl ). Op de Top Drie site vind je de meest gelezen blogs van de afgelopen weken.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Sam Most: jazzlegende te gast bij het Rein de Graaff Trio

Master of the flute
Legendarisch bebop fluitist bezoekt ons land.
Hans Koert
Sam Most - The Master of the Bebop Flute (English) Sam Most: jazzlegende te gast bij Rein De Graaff (Nederlands)

Een paar jaar geleden werd ik opmerkzaam gemaakt door Fernando Gelbard op fluitist, klarinettist en altsaxofonist Samuel Most, beter bekend als Sam Most. Deze bebopfluitist lijkt nu bijna helemaal vergeten en dat is onverdiend, want hij is in de bebop één van de pioniers op fluit. Rein de Graaff, pianist en promoter van jazzconcerten met legendarische jazzmusici hoorde hem spelen in LA afgelopen jaar en nodigde hem uit voor een aantal concerten in ons land. Eind van deze maand en begin volgende maand is Sam Most, 80 jaar oud, te horen op een zevental podia in Groningen, Dordrecht, Leiden, Heist-op-den-berg, Deventer, Den Haag en Heerde met het Rein De Graaff Trio, deze keer uitgebreid Ellister Van Der Molen, een jonge Nederlandse trompettist, die speelt bij de groep Triplicate.


Sam Most en Joe Farrell ( foto: Don Schlitten - Xanadu Records)
Hij was de eerste die meezong als hij fluit speelde, hetgeen een heel speciaal effect geeft. De New Grove Dictionary beschrijft deze manier van spelen als: Players using this technique sing with the instrumental line, and the resulting combination of differing timbres and intonations creates a low-pitched buzzing quality.( = Muzikanten die mee zingen met de melodielijn terwijl ze hun instrument spelen, waarbij het resultaat in combinatie met verschillende timbres en intonaties, als een soort laag gezoem ervaren wordt.) We kennen dit bijvoorbeeld ook bij sommige bassisten, die soms meehummen met de melodielijn. Later namen andere fluitisten als Herbie Mann dit over en ontwikkelden deze manier van spelen, verder en in de decennia die daarop volgend werd deze speeltechniek uitgebouwd door grote fluitisten als Yusef Lateef en Roland Kirk.
Sam Most en Frank Collett at Sage and Sound studios - Hollywood (1986) (foto: Fernando Gelbard)
Sam Most is in december 1930 geboren in Atlantic City met een (veel) oudere broer Abe Most, die klarinettist was in swingorkesten, zoals van Les Brown en die speelde met Bob Crosby, Wild Bill Davison en Tommy Dorsey. Hij groeide op in een muzikaal gezin; zowel zijn vader en moeder ( zij kwam oorspronkelijk uit Litouwen) zongen graag. Als kleuter verhuisde het gezin naar New York City omdat het gezin een brief had gekregen, waarbij de tweeling ( Sam was er één van een tweeling) met ontvoering bedreigd werd, tenzij de ouders $ 10.000 zouden betalen ......... Op zijn 17de raakte hij geboeid door musici als Ben Webster en Erroll Garner. Sam richtte zijn eigen band op. Eind jaren veertig tourde hij een achttal maanden rond met de band van Shep Fields en speelde hij bij Tommy Dorsey en Charles Mingus, die hem bestempelde als Worlds Greatest Jazz Flutist. (= de grootste fluitist ter wereld). Fernando Gelbard and Sam Most (aan de piano) tijdens een repetitie voor het album Any Time Any Season (1986) (foto: Fernando Gelbard)
Eén van de eerste platen die hij onder eigen naam opnam was met zijn Sam Most Quartet plus Two, waarin Doug Mettome op trompet, Urbie Green op trombone, Bob Dorough aan de piano, Percy Heath op bas en Blue Bells ( = Louis Bellson) op slagwerk. Tijdens de jaren vijftig speelde hij met grote namen als Pat Moran, Chubby Jackson, Paul Quinichette, Herbie Mann, met de in ons land geboren accordeonist Mathieu Schwartz (bekend als Mat Mathews) en met zijn collega Angelo di Pippo, een Amerikaanse accordeonist, hier tamelijk onbekend, die nog steeds actief is. In 1954 won hij de New Star Down Beat poll. Sam is verantwoordelijk voor heel wat mooie albums, zoals Sam Most plays Bird, Bud, Monk and Miles ( op Bethlehem)( 1957), met zijn Sextetten ( zoals zijn eerder genoemde debuut ( op Debut) en is hij te horen op de plaat Moods gespeeld door Paul Quinichette All Stars, die onlangs op het Lonehill label heruitgebracht werd als Paul Quinichette plays Quincy Jones ) ( LHJ10346). Hoe jammer is het niet, dat bijna alle vroege platen van Sam Most nu collectors items zijn die nooit heruitgebracht zijn - ik zou zijn muziek graag horen.
Tal Farlow en Sam Most ( hier op klarinet) (foto: Don Schlitten - Xanadu Records)
In de daarop volgende decennia lijkt het wat rustiger te worden rond Sam Most en is hij ondertussen verhuisd naar de westkust, op aanraden van broer Abe, waar voldoende werk te vinden is in de talrijke studio-orkesten. Zo maakt Sam platen met de band van Buddy Rich, met Sammy Davis Jr. als crooner en verder met Tommy Vig en Louis Bellson. Gelukkig maakte hij ook nog platen onder eigen naam, zoals But Beautiful, Flute Flight en Mostly Flute, waarvan gezegd wordt dat ze tot zijn beste behoren. Op Mostly Flute is hij te horen met Duke Jordan and Tal Farlow - ook zo'n plaat die op mijn want-list staat. Luister maar eens naar het nummer The Eyes Have It, opgenomen door het Sam Most Quartet met Sam Most op fluit, George Muribus op piano, Putter Smith bas en Will Bradley jr. op slagwerk. Het nummer is te vinden op het album But Beautiful, opgenomen in Hollywood, op de 16de mei 1976.
Vanaf de jaren zeventig maakte Sam opnamen voor Xanadu records en schreef hij boeken over jazz improvisatie: Metamorphosis Transformation of the Jazz solo and Jazz Improvisation is nog steeds een handboek voor veel beginnende jazzmusici. LiquidJazz.com, geproduceerd door Fernando Gelbard heeft vier platen met hem uitgebracht, die alle te koop zijn bij de bekende online webshops (Itunes, Amazon, Emusic, Napster etc) of als cd's bij amazon.com. Er zullen ook twee platen uitkomen met louter bebopfluitsolo's (zonder ritmesectie) gespeeld door Sam. Als je LiquidJazz.com mailt kun je als Keep Swinging blog lezer op verzoek een gratis mp3-tje gedownload krijgen met een nummer van één van de albums ... ( tot eind november 2011) Sam Most (1986) (foto: Fernando Gelbard)
Hij speelt nog steeds fluit en klarinet, maar is ook een begenadigd pianist en scat-zanger. Luister maar eens naar een voorbeeld: Route 66 dat hij speelde tijdens een optreden op het More Art's Stage One met Gary Fukashima (piano) Ryan McGillicuddy (bas) en Ryan Doyle (slagwerk).
Eind deze maand en begin volgende zal Sam Most, zoals hierboven verteld, optreden met het Rein De Graaff Trio ( met Rein De Graaff aan de piano, Marius Beets op bas en Eric Ineke op slagwerk). Ellister van der Molen zal tijdens een aantal concerten meespelen op trompet.
donderdag 27 oktober 2011: Oosterpoort (Groningen)
zaterdag 29 oktober 2011: Dordtse Jazzsocieteit (Dordrecht)
zondag 30 oktober 2011: De Burcht (Leiden)
maandag 31 oktober: Hnita hoeve ( Heist-op-den-Berg)
woensdag 2 november 2011 (met het Millenium Jazz Orchestra) Theater Bouwkunde ( Deventer)
donderdag 3 november 2011: Koornhuis ( Den Haag) (masterclass)
vrijdag 4 november 2011 Jazzfestival ( Heerde)
Hans Koert
keepswinging@live.nl

Sam Most is één van die vergeten jazzlegenden uit de jaren vijftig, die uit ons zicht lijkt te zijn verdwenen. Hij was de eerste die bebop op de fluit speelde, waarbij hij de melodielijn meezong op zijn fluit, wat een fraaie klank oplevert, die wonderwel past in de bebopmuziek. Rein de Graaff speurde de nu tachtigjarige Sam Most op in Californië, waar hij nog steeds de sterren van de hemel speelt. Hij nodigde hem uit voor een serie unieke concerten in ons land, die hij Master of the Flute noemt. Eind oktober - begin november is Sam Most met het Rein de Graaff Trio (+ Ellister van der Molen als gast) te horen op een zevental podia in Nederland en België. Keep Swinging hoopt daarvan verslag te doen. Als je niets wilt missen, volg haar dan via Twitter ( #keepswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief ( keepswinging@live.nl) die in een Nederlandse - en een Engelstalige versie verschijnt.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Eric Ineke JazzXpress - Jazz XL

BLUES, BALLADS and Other BRIGHT MOMENTS
Jazz is fun - serious fun ( Johnny Griffin)
Hans Koert
Afgelopen maand verscheen de nieuwste cd van The Eric Ineke JazzXpress - Jazz XL ( Daybreak DBCHR 74064). Een album dat de opvallende titel Blues, Ballads and other Bright Moments heeft mee gekregen. De Keep Swinging blog ging op zoek naar die Bright Moments en vond er heel wat op deze fraaie live-opnames.
Eric Ineke ( foto: Hans Koert)
Onlangs verscheen het droeve bericht dat Jazzimpuls, de succesvolle serie theaterconcerten, een initiatief opgezet in 2004 om de jazz naar het Grote Publiek te brengen, door een aantrekkelijk programma te bieden, voor elk wat wils, zal stoppen. De overheid bezuinigt op cultuur, zoals bekend en daardoor zullen theaterdirecteuren vooral inzetten op populaire theaterprogramma's, die weinig risicovol zijn en daar hoort jazzmuziek blijkbaar niet bij. Een verschraling en verarming voor het cultuuraanbod met nog meer van't zelfde ........... De concerten, die geboekt waren voor het komende seizoen, zullen vooralsnog plaatsvinden, maar daarna gaat echt de stekker eruit. Dit is niet alleen erg voor de jazzliefhebbers, maar ook voor de vele jazzmusici, die door Jazzimpuls in staat gesteld werden zich te presenteren aan een groter publiek, dat niet zo makkelijk een jazzconcert zal bezoeken.
Eric Ineke's JazzXpress Jazz XL ( DBCHR 74064) (hoesontwerp: Marcel van den Broek)
Eric Ineke werd in het seizoen 2008-2009 uitgenodigd om met zijn groep op te treden tijdens deze Jazzimpulsconcerten in een dubbelprogramma met Sanna van Vliet. Deze Impulsconcerten waren meestal in tweeën gehakt - een set, waarin instrumentaal werd gespeeld en een set waarin een zanger of zangeres centraal stond. Hierdoor werden de concerten aantrekkelijker gemaakt voor een grote groep mensen. I was pleasantly surprised (= Ik was aangenaam verrast), schrijft slagwerker en leider van JazzXpress Erik Ineke in het bijbehorende hoesje, The JazzXprress doesn't often get the chance to perform on a theatre circuit, which is usually reserved for music appealing to a wide audience. (= Zo vaak krijgt de JazzXpress de kans niet om tijdens een theatertournee voor een groter publiek te spelen).

Rik Mol (foto: Hans Koert)

De optredens waren een succes en dus werd besloten een aantal concerten op te nemen en een selectie uit te brengen als de eerste live-cd van de groep, die nu uitgebracht is: Jazz XL. De groep bestond uit Eric Ineke, slagwerker en leider van de groep, Sjoerd Dijkhuizen op tenorsax, Rob van Bavel piano en Marius Beets op bas. De opnamen vonden plaats in Musis Sacrem in Arnhem november 2008, met als extra gast trompettist Ruud Breuls op een drietal nummers en in de Singer Concertzaal in Laren waar Rik Mol de honneurs op trompet waarnam. In Spijkenisse, bij Rotterdam, speelt gast pianist Rob van Kreeveld een mooi duet met tenorist Sjoerd Dijkhuizen.

Marius Beets ( foto: Hans Koert)
De nummers op de cd zijn een mix van standards en composities gemaakt door bijvoorbeeld Johnny Griffin, eens, zo meldt Eric, one of my mentors early in my career. ( = Toen ik net begon, was hij één van mijn leermeesters.). Johnny, die al in 1963 vanuit de VS naar Parijs was geëmigreerd, woonde sinds 1973 in Bergambacht ( en ik sinds datzelfde jaar vijf kilometer ten zuiden van Bergambacht in Ouderkerk aan den IJssel zonder dat ik me van zijn aanwezigheid bewust was .... JAMF!! ) en speelde dus vaak in Nederlandse combinatie, zoals die van Pim Jacobs, Wim Overgaauw en Han Bennink. Eric gebruikte twee Griffin composities: A Monk's Dream en The Jamf's Are Coming, een nummer dat Griffin' al in de jaren zestig op zijn repertoire had staan en waarvan het letterwoord JAMF staat voor een niet al te nette verwensing ..................

Eric Ineke ( foto: Hans Koert)
Trouwens, ook de titel van de Marius Beets's compositie Jotosco, dat tot mijn favorieten van deze plaat behoort, klinkt als de naam van een geheim genootschap uit een oud jongensboek, maar dit lettergreepwoord verhult gelukkig iets meer onschuldigs, dat ik wel hardop-mag-zeggen van mijn moeder!. Het verwijst naar de drie grote namen uit de jazz John Coltrane, Tony Williams en John Scofield. Speelde John Scofield, overigens, ook niet in een groep genaamd Scolohofo?. De ballad You Don't Know What Love Is wordt gespeeld door trompettist Ruud Breuls op bugel met Rob van Bavel op piano en is, wat mij betreft, één van die Bright Moments, waar de titel van de plaat aan refereert.

Sjoerd Dijkhuizen (foto: Hans Koert)
Dit derde album van Eric Ineke's JazzXpress, eerder verschenen Flames 'n' Fire (2006) en Xpressions in Time (2009) (als groep begeleidden ze o.a. ook Deborah Brown in For The love of Ivie) is haar eerste live-album en bewijst meteen dat deze groep live op zijn sterkst is - een jonge groep enthousiaste musici, o.l.v. slagwerker Eric Ineke, altijd bescheiden op de achtergrond, maar ondertussen leidend als een herboren Art Blakey achter zijn Sabian bekkens verscholen, die in feite helemaal geen Jazzimpuls nodig heeft en zich prima thuis voelt op de podia van de Nederlandse jazzclubs.
Het album The Eric Ineke JazzXpress - Jazz XL ( Daybreak DBCHR 74064) is te koop bij Challenge Records
Hans Koert
keepswinging@live.nl

Je kunt onmogelijk beweren dat Eric Ineke een laatbloeier is - hij zit al zo'n veertig jaar, vaak onopvallend verscholen achter zijn highhats bij menig jazzgroep op het podium. Hij lijkt vergroeid met het trio van Rein de Graaff waar hij al decennia lang deel van uitmaakt. Vijf jaar geleden, echter, ging hij, als een Nederlandse Art Blakey, zelf een groep leiden, JazzXpress, met zijn vertrouwde compagnon uit Rein's ritmesectie, bassist Marius Beets en verder grote talenten als een Sjoerd Dijkhuizen, Rob van Bavel en een nog jonge Rik Mol. Met Jazz XL verschijnt hun eerste live-album. JazzXpress is zo'n groep die het best tot zijn recht komt op het podium, dus ........ ga luisteren en vergeet hun cd niet mee te nemen. Keep Swinging is steeds op zoek naar Jazzplaten die een aanvulling zijn voor elke serieuze jazzliefhebber. Eric Ineke's JazzXpress album Jazz XL is zo'n plaat, die recht doet aan hun vaak onvergetelijke live optredens ....... Als je niets wilt missen van de Keep Swinging blog volg haar dan via Twitter (#keepswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief. ( keepswinging@live.nl )

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Ferdinand Povel-Pete Christlieb with the Rein De Graaff Trio at the Bimhuis

Ferdinand Povel loves the music but hates the business
Hans Koert
Ferdinand Povel-Pete Christlieb met het Rein de Graaff Trio in het Bimhuis (Nederlands) Ferdinand Povel-Pete Christlieb with the Rein De Graaff Trio at the Bimhuis (Engels)

In May 2011 the Dutch tenor saxophone player Ferdinand Povel was granted with the prestigeous VPRO / Boy Edgar award at a concert at the Bimhuis in Amsterdam. At this concert bands like the Amsterdams Conservatory Big Band, the Ferdinand Povel/John Marshall Quintet, the Sanna Van Vliet Trio and, last but not least, the Ruud Jacobs Quintet were scheduled.

Ferdinand Povel & Pete Christlieb with the Rein de Graaff Trio: Good Bait ( Timeless CDSJP484) ( cover design: Joost Leijen)
Ferdinand Povel, born in Haarlem (The Netherlands), February 1947, was granted with Hollands most prestigious award, the VPRO / Boy Edgar award. The jury's report reads, ... een verfijnd stilist die een aansprekend breed geluid koppelt aan een vloeiende, melodieuze manier van soleren. (= a refined stylist, who combines an attractive, broad sound with a fluent, lyrical approach.). Zijn improvisaties zijn helder gestructureerd en toegankelijk zonder dat ze daarbij aan avontuurlijkheid inboeten. (= His improvisations are accessible, clearly structured and yet adventurous) ( translation: Jeroen De Valk). Ferdinand Povel is one of those typically sidemen who seem to be well-satisfied with their place in the band, being just one of the musicians, hidden on stage ..... Since his first recording, as part of the Kwartet Martin Haak in a live concert at Oud-Loosdrecht, in the centre of Holland, August 1964, he was present as a sideman at a hundred recording sessions, with US and European musician like Peter Herbolzheimer, Dusko Goykovich, Boy Edgar ( the legendary Dutch band leader who gave its name to the award), Toots Thielemans, Slide Hampton, Stan Getz, Sarah Vaughan, Ack Van Rooyen or John Marshall ( to list some), but his own recordings are seemed to be few and far between: I found some, like the Ferdinand Povel Quartet (1969) at a small Cat EP ( with Henk Elkerbout, Fred Pronk and Eric Ineke) and two 1983 albums ( Beboppin' and a VARAjazz lp) with his Quintet.

Pete Christlieb ( Porgy en Bess - Terneuzen: 2nd of November 2008) (photo courtesy: Hans Koert)

He loves the music, but hates the business .... Jeroen De Valk, a Dutch jazz journalist characterizes him in the booklet of the recently released album Good Bait. This album, which is now in my cd-player, was actually not planned at all. In November 2008 Rein De Graaff organized a small tour with his trio, enlarged with guest players Ferdinand Povel and the American tenor saxophone player Pete Christlieb at a series of concerts at Dutch jazz clubs. The 2nd of November, 2008 this quintet was scheduled at the Porgy en Bess Jazz club in Terneuzen, in the south-west part of The Netherlands. The next week the quintet joined a concert at the Bimhuis in Amsterdam. When we were at the Bimhuis, a recording engineer asked if he could record the whole night as a try-out for a concert he had to record the next day, Rein told Jeroen: I told him to do whatever he wanted, as long as he gave me a copy, perhaps not realising the night would be that great.
Ferdinand Povel ( Porgy en Bess - Terneuzen: 2nd of November 2008) (photo courtesy: Hans Koert)
And the concert was more then a dime a dozen; both guests enjoyed playing together. Pete and Ferdinand formed a kind of a mutual admiration society, Jeroen de Valk quotes Rein in the informative liner notes. They liked each other and inspired each other. After the concert Rein got his tape, which sounded so well that Timeless records, the label where all recent Rein De Graaff recordings are released, decided to produce an album, entitled: Ferdinand Povel & Pete Christlieb with the Rein de Graaff Trio - Good Bait - Live at the Amsterdam Bimhuis ( Timeless CDSJP484). Rein De Graaff (Porgy en Bess - Terneuzen: 2nd of November 2008) (photo courtesy: Hans Koert)

The soloists do their jobs well, like the trio that accompanies the two talented reed players. The Rein De Graaff Trio features pianist, and producer of hundreds of interesting concerts with almost forgotten legendary US jazz musicians; bass player Marius Beets and drummer Eric Ineke. As usual Rein's repertoire during these short "Americans in Europe" tours are the US standards, most from the bebop period, like Good Bait, a well known Tadd Dameron composition recorded by Dizzy Gillespie in 1945; the Gershwin classics All The Things You Are and Embraceable You. Pete Christlieb ( Porgy en Bess - Terneuzen: 2nd of November 2008) (photo courtesy: Hans Koert)
The tune Milestones, used for this concert, is the first version, Miles Davis recorded it in 1947 with his All-Stars - a great timeless bebop tune, you don't often hear played live like that nowadays ....... In 1958 Miles would record another version of Milestones, not related to the first one, with his famous Sextet featuring the crème de la crème of 1950s jazz: Cannonbal Adderley, John Coltrane, Red Garland, Paul Chambers and Philly Joe Jones. Both Milestones #1 as the seldom heard Parker 51, part of the Stan Getz repertoire in the early 1950s, belong to my favourites. This fall, in November 2011, Rein will introduce us to Sam Most, the legendary flute player, who performed in the bands of Paul Quinichette, Teddy Wilson, Buddy Rich and Red Norvo. It's a pity that Rein won't perform in concert with this great flute player in Porgy en Bess in Terneuzen or elsewhere in the south west part of The Netherlands next season.

Rein De Graaff, still going strong, puts Ferdinand Povel with this great album in the spotlights and if you wonder why Ferdinand deserved this VPRO/Boy Edgar award, please listen to this concert ......... and enjoy it.

The album Ferdinand Povel-Pete Christlieb with the Rein de Graaff Trio - Good Bait - Live at the Amsterdam Bimhuis can be ordered at Timeless or at your local record shop or online web shop.
Hans Koert
keepswinging@live.nl
Some musicians don't love to be spotlighted - they love to play their music somewhere hidden in the band. Ferdinand Povel is one of them - he has to come out of the shadows ...... Six weeks ago he received the prestigious VPRO/Boy Edgar award, a appreciation for his long career as a tenor saxophonist and teacher of the instrument; a complete generation of Dutch saxophone players learned from him the tricks of the instrument. In the Bimhuis in Amsterdam, November 2008, a concert was scheduled by the Rein De Graaff Trio with Ferdinand Povel and Pete Cristlieb as guests and this concert was, accidentally, recorded and released on a great Timeless album, which learns why Ferdinand was granted this award: a must have ..... Keep Swinging loves to point you to this kind of records - hope you love to follow the blog. Follow it at Twitter or ask for a registration to its newsletter.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions