Deborah Brown - Eric Ineke's JazzXpress in Porgy en Bess

 Amerikaanse jazzzangeres presenteert nieuw album All Too Soon met  Eric Ineke's JazzXpress in Porgy en Bess
Melodies have a way of sticking with you ... (Deborah Brown)
Hans Koert

Aan stoppen denkt de twee weken jonge 65-jarige nog niet ..... Al sinds hij eind jaren zestig bij Henny Vonk en Ferdinand Povel achter het slagwerk aanschoof, speelt Eric Ineke, geboren in Haarlem, april 1947, een belangrijke rol in de Nederlandse jazzscene .... als begeleider en niet weg te denken slagwerker bij het Rein de Graaff Trio (sinds 1971) en tientallen andere groepen, besloot hij zo'n kleine tien jaar geleden een eigen groep te beginnen: JazzXpress ..... en met dit kwintet trad hij zondag 15 april 2012 aan op het podium van Porgy en Bess in Terneuzen, met als speciale gast: Deborah Brown.

Eric Ineke ( foto: Hans Koert) 
De Eric Ineke JazzXpress bestaat uit: Rodolpho Fereira Neves (trompet) - Sjoerd Dijkhuizen (tenorsax) - Rob van Bavel (piano), Marius Beets, de Mercedes Benz onder bassisten - the ultieme timekeeper ... op bas en Eric Ineke (slagwerk). Speciale gast de Amerikaanse zangeres Deborah Brown, die al een paar keer eerder in Porgy en Bess optrad ( met o.a. Horace Parlan en Red Mitchell; met de WDR Big Band o.l.v. Jerry van Rooyen - en met Roger van Haverbeke en Eric Vermeulen).

Marius Beets (foto: Hans Koert)
Great that you're here on such a sunny day, verwelkomde Deborah Brown het Porgy en Bess publiek en ze begon een opsomming te geven, van wat men allemaal op deze zonnige middag had kunnen ondernemen ... But you didn't -  you're here and that's great .....

Deborah Brown ( foto: Hans Koert)
Deborah Brown werd geboren in 1953 in Kansas-City en groeide daar op in een muzikaal gezin. Haar moeder was een klassiek geschoold pianist en vader speelde trombone. Van hem moet ze haar liefde voor de jazz meegekregen hebben, want hij introduceerde haar in die muziek, door thuis de muziek van Art Tatum, Roy Eldridge, Charlie Parker en Clifford Brown te draaien, al was ze als tiener meer geboeid door zangeressen als Nancy Wilson, Roberta Flack en Dionne Warwick. In 1967 maakte ze haar debuut voor publiek met het nummer The Nearness of You. Ze ging zingen in allerei groepen en stijlen, van musicals tot optredens in de voorprogramma's van zangeressen als Flora Purim, Shirley Scott en Ernestine Anderson.

Marius Beets en Deborah Brown ( foto: Hans Koert)
Gefascineerd door de stem van zangeressen als Ella Fitzgerald en Sarah Vaughan had ze het liefst jazz gezongen, maar, ondanks lange weken met soms zes optredens per week, lukte het niet om in de populaire muziek in de VS echt door te breken. Op bezoek in Europa werd ze verrast door de hier aanwezige jazzscene, die veel minder hard was dan in haar geboorteland en haar hier met open armen verwelkomde en ze besloot in Europa te komen wonen, eerst in Brussel en twee jaar later in Baarn. Ze zou zo'n twaalf jaar in Nederland blijven wonen.

Marius Beets, Rodolpho Neves en Sjoerd Dijkhuizen (foto: Hans Koert)
Ze maakte hier platen met trombonist Slide Hampton, trompettist Benny Bailey en saxofonist Johnny Griffin, allen waren blijven hangen en ze kreeg nu de kans op te treden in alle uithoeken van de wereld met grote namen als Monty Alexander, Horace Parlan, Cedar Walton, Lou Donaldson, Red Mitchell en Roy Hargrove, om er een paar te noemen. De afgelopen vier weken trad zo op in Rusland ( I even performed above the polar circle, vertelde ze me), Zweden en Engeland en na dit concert stonden er nog optredens in Nederland en Duitsland op het programma - een lange vermoeiende tour van zes weken ... I'm looking forward to play at home with the boys again ... verzuchtte ze.

 Rodolpho Fereira Neves ( foto: Hans Koert)
Eric Ineke en zijn JazzXpress openden de eerste set met het instrumentale nummer The One and Only, waarna Deborah Brown haar optreden startte  met Light in Your Eyes en I'm Satisfied. Dit nummer werd in augustus 1933 door Duke Ellington and his famous Orchestra op Brunswick vastgelegd, met Ivie Anderson als zangeres en één van de nummers, samen met de bekende Ellington klassieker, het schitterende Mood Indigo, dat Deborah ook in Terneuzen vertolkte, eerder vastlegde met Eric Ineke's JazzXpress in hun tribuutalbum For The love of Ivie. In In a Sentimental Mood liet Deborah horen wat een geweldige stem ze heeft, ook in de langzame nummers.

Sjoerd Dijkhuizen ( foto: Hans Koert)

Eén van de mooiere nummers van de avond waren Evenin', bekend geworden door Mr. Five by Five, Jimmy Rushing met de Basie band en de klassieker Indian Love Call, oorspronkelijk opgenomen in 1924 door Leroy Smith's Dance Orchestra op het obscure Everybody's label, maar ook opgepakt door Paul Whiteman, die het op Victor tot een bescheiden hitje maakte. Uiteindelijk werd het de eerste musical show tune, die meer dan een miljoen keer over de toonbank ging in de versie van Jeanette MacDonald en Nelson Eddy, die de hoofdrollen speelden in de gelijknamige filmklassieker uit 1936. Deborah was heel blij met het arrangement dat Rob van Bavel voor haar maakte. When I heard this tune for the very first time – years ago I loved to sing it, but no-one ever made me such a great arrangement then Rob did …..  De eerste set werd afgesloten met de bekende All God's Chillun Got Rhythm, waarin chillun', legde Deborah uit, gewoon children, kinderen dus, betekent.

 Deborah Brown ( foto: Hans Koert)

Eric Ineke werd onlangs 65 jaar en eind van deze maand verschijnt zijn boek The Ultimate Sideman, dat hij samen met David Liebman samenstelde en dat eind van de maand tijdens een groot concert met David Liebman en The Jazz Orchestra of the Concertgebouw in het Bimhuis gepresenteerd wordt. Eric Ineke en zijn mannen speelden al vaker met Deborah Brown. In 2008 verscheen het album For the Love of Ivie, een eerbetoon aan Ivie Anderson, de zangeres, die bekend werd door haar vertolkingen bij o.a. het orkest van Duke Ellington. Vorig jaar maakte Eric Ineke met zijn JazzXpress opnieuw opnamen met Deborah in Kansas City en tijdens het Porgy en Bess concert werden zeven van de twaalf nummers van deze nieuwe cd, All Too Soon, vertolkt, die tijdens dit concert gepresenteerd werd.

Rob van Bavel ( foto: Hans Koert)

De tweede set werd geopend met Horace Parlan's Arrival, dat Deborah ruim 25 jaar geleden al eens met Benny Bailey, Johnny Griffin en Ed Thigpen (net als Deborah toen alle drie Americans in Europe - immigranten ( overigens met onze "emigrant" Hein van de Geyn op bas)) in Brussel opnam, waar ze toen woonde. Na All To Soon, het titelnummer van haar nieuwste cd opgenomen vorig jaar in Kansas City met the JazzXpress, volgde de klassieker, It Don't Mean a Thing ....,  een zin die elke serieuze jazzliefhebber moeiteloos kan afmaken, waarin Deborah liet horen goed naar The First Lady of Song geluisterd te hebben - Ella Fitzgerald, volgens velen De (met een hoofdletter D) onbetwist beste jazzzangeres van de vorige eeuw ...... en gekeken? Zelfs haar verschijning op het podium van Porgy en Bess doet denken aan een reïncarnatie van the First Lady of Song.

Deborah Brown (foto: Hans Koert) 
Na het tamelijk onbekende One Hundred Dreams Fom you, dat Deborah ooit opnam met het Jack van Poll Trio (juli 1987) volgde het schitterende The Peacocks, in de jaren zeventig geschreven door pianist Jimmie (eigenlijk Jimmy) Rowles. Het nummer I'm checkin' out, goom bye, oorspronkelijk gezongen door Ivie Anderson, eind jaren dertig bij Duke Ellington, staat ook op de tribute cd For The Love of Ivie, een album dat ik nog steeds eens moet beluisteren .... Het concert werd afgesloten met Falling in love with love, één van mijn favorieten. Een mooie afsluiter van een begenadigd zangeres, die de erfenis van de grote vocalisten als Ella Fitzgerald en Sarah Vaughan levend houdt ........


Hans Koert
keepswinging@live.nl
Facebook: Keep (it) Swinging
Twitter: #keepitswinging

Deborah Brown en Eric Ineke's JazzXpress kennen elkaar al een aantal jaren en maakten samen een album, dat een eerbetoon was aan de Amerikaanse jazzzangeres Ivie Anderson, die tijdens de jaren dertig bij Duke Ellington zong - Hun nieuwste cd heet All Too Soon en werd vorig jaar opgenomen in Kansas City - afgelopen weekend werd deze gepresenteerd in de Porgy en Bess jazzclub in Terneuzen. Voor één keer herleefden oude tijden en leek de geest van The First Lady of Song Chatting' Ella door de Terneuzense jazzclub te zweven .... Keep (it) Swinging vertelt graag over dit soort bijzondere concerten. Als je op de hoogte wilt blijven dan kan dat via Twitter, Facebook of de gratis maandelijkse nieuwsbrief. Vraag hem aan: keepswinging@live.nl

RetrospectOscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Frank in Person - Blue Eyes Cocktail

Muziek Ol' Blue Eyes herleeft ......
Frank in Person met The Skyline Orchestra
Hans Koert

En daar stond íe zomaar - volgens mij was 'tie toch al een paar jaar niet meer onder ons. Hij was aangekondigd als Frank in Person op de eerste festival dag van het Vijfde International Jazz Festival van Middelburg, begeleid door Arie Kuit en zijn Skyline Orchestra. Voor mij was het optreden van deze band de opmaat tot de artieste, die daarna het podium zou bestijgen, de Braziliaanse zangers - pianiste Tania Maria, maar dat bleek anders te lopen. Frank in Person bleek op het podium een zeer fraaie vertolker te zijn van het repertoire van Good Ol' Frank Sinatra. De stem, de kleding, de houding, het uiterlijk, de beweginkjes, het gefriemel van de manchetknopen, maakten het optreden tot een geweldige ervaring, waarbij het moeiteloos wegdromen was naar de hoogtijdagen van Frank Sinatra in Las Vegas of New York ............

Frank in Person ( foto: Hans Koert)
Vorig jaar verscheen op het Maxanter label en cd, getiteld Frank in Person with The Skyline Orchestra, getiteld Blue Eyes Cocktail, waarop een twaalftal nummers te vinden zijn. De titel van de plaat doet niet helemaal recht aan de inhoud, aangezien op een vijftal nummers Frank in Person begeleid wordt door een kleinere bezetting, namelijk Peter en Marius Beets.
Frank in Person (foto: Hans Koert)
Frank ( F.I.P. afgekort), werd geboren in 1966 en groeide op in een artistieke familie, werkte as DJ en als fotograaf, lees ik in de cd. Hij begon in 2004 met zingen en werd het jaar daarop ontdekt. Als je de cd bekijkt zou je verwachten er nummers op aan te treffen als ............, maar nee - de muzikanten maakten gelukkig niet de keuze om het bekende repertoire van The Voice opnieuw op te nemen, maar een keuze te maken uit populaire nummers, die, mocht Frank nog geleefd hebben, ongetwijfeld op zijn repertoire genomen zou hebben. Zo opent het album met het nummer Lady, zoals dat bekend werd door het Franse houseduo Modjo en vind je er nummers van George Michael ( Club Tripicana), Leadbelly & The Weavers ( Kisses Sweeter Than Wine), Losing My Religion door R.E.M. en Jack Jones, die het nummer Love Boat zong in de gelijknamige tv-serie uit de jaren zeventig.
Arie Kuit ( foto: Hans Koert)
Op het album is ook het nummer Mr. & Mrs. Irresisible te vinden, dat hij samen met Monique Klemann (van Lois Lane) zingt ......... Voor wie bang is helemaal geen nummers aan te treffen uit het gigantische repertoire van Frank Sinatra zelf, kan ik gerust stellen. F.I.P. brengt Fly Me to The Moon, opgenomen door The Voice midden jaren zestig. Door echter te kiezen voor populaire songs, getransformeerd naar de jazz vocal style zoals we die van Frank kennen, is het geen kloon of, nog erger, een imitatie geworden van Frank Sinatra. Een plaat die veel liefhebbers van deze muziek zal aanspreken. Dit album, Frank in Person - Blue Eyes Cocktail ( Maxanter 75975) kan besteld worden bij Jazzrecords.
Hans Koert
keepswinging@live.nl

Frank Sinatra geldt nog steeds als een icoon van de Amerikaanse lichte muziek uit de vorige eeuw - Ol' Blue Eyes was één van de grootsten, één van de laatste crooners - deel van de zgn. Rat Pack .... Frank in Person weet de muziek van Frank Sinatra te doen klinken en de sfeer op te roepen van Franks grootse optredens uit de laatste helft van de vorige eeuw, waarbij niet alleen zijn stem maar ook zijn hele persoon herleeft - een optreden van Frank in Person is dan ook een feest der herkenning voor oog en oor ...... Onlangs werd de cd Frank in Person - Blue Eyes Cocktail uitgebracht met een dozijn populaire nummers, zoals die gezongen zouden kunnen zijn door Frank Sinatra zelf; Frank in Person wordt begeleid door The Skyline Orchestra o.l.v. Arie Kuit en Peter en Marius Beets. Een cd die velen zal aanspreken. Keep (it)Swinging, die onlangs met haar 1500ste blog een mijlpaal bereikte, volgt graag dit soort platen - jij kunt Keep (it) Swinging volgen via Twitter ( # keepitswinging) of vraag haar gratis nieuwsbrief aan: keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep (it) Swinging Alle 1500 Keep Swinging Contributions Ruilpagina

Saralee Vos presenteert the Great American Songbook

Saralee Vos en het Alexander Beets Quartet poetsten oude hits op.
Elk nummer van haar klinkt nieuw en fris, alsof het speciaal voor haar geschreven is ( vrij naar Cees Schrama) Hans Koert

Begin oktober presenteerde de Nederlandse zangeres Saralee Vos haar Great American Songbook, dat ze in februari van dit jaar opnam in Studio De Smederij van Marius Beets in Zeist. Ze werd daarbij begeleid door het Alexander Beets Quartet, waarin Alexander Beets de tenorsax speelt, Stormvogel piano, Marius Beets bas en Gijs Dijkhuizen slagwerk.
Saralee Vos ( foto: Michael Moorthaemer)
Een jaar geleden presenteerde het Jan Menu-Jasper Soffers Kwartet het Dutch Songbook. Een mooie plaat, die tot nu toe weinig repons gekregen heeft. Deze fraaie plaat was een poging om, met het Great American Songbook als voorbeeld, het Nederlandse lied een plek te geven in het jazzrepertoire. Het Great American Songbook is geen boek dat je in de bibliotheek kunt lenen, laat staan in de boekhandel kunt bestellen. Het is een imaginaire verzameling titels, die thuis horen in de canon van de Amerikaanse populaire muziek uit de periode 1920 - 1960. Deze verzameling nummers bevat honderden titels, die ooit geschreven zijn door de grote Amerikaanse componisten als Jerome Kern, Irving Berlin, George Gershwin en Cole Porter. Als je probeert zo'n een kort en kernachtig lijstje te maken van componisten, die bijgedragen hebben aan het Great American Songbook, dan ervaar je meteen de beperktheid daarvan.
Alexander Beets ( foto: Thomas Huisman)
Het merendeel van de titels van dit Great American Songbook zijn geïntroduceerd op Broadway in musicals en shows, en al honderden keren door musici uitgevoerd en opgenomen. Dat betekent enerzijds dat voor de verwende luisteraar de meeste titels bekend zullen zijn en dus qua compositie weinig spannends opleveren - anderzijds geeft die bekendheid van de compositie de rust om je te concentreren op de uitvoering. Muzikanten, met name jazz muzikanten, hebben het Great American Songbook geadopteerd en gebruiken de titels, die door veel muzikanten wereldwijd gekend worden, als uitgangspunt voor improvisaties. Het Great American Songbook werd na de Tweede Wereldoorlog groot gemaakt door m.n. jazzzangeressen als Ella Fitzgerald en Sarah Vaughan, maar ook crooners als Frank Sinatra, Nat King Cole en Tony Bennett. De selectie van nummers, die Saralee bij elkaar gebracht heeft voor dit eerste album met nummers uit het Great American Songbook ( de toevoeging: volume 1 suggereert dat er minimaal nog één deel volgt) is dan ook geen echte verrassing: Caravan, Fly Me To The Moon, Moon River, My Funny Valentine, Skylark en Lover Man - ze komen allemaal langs.
Gijs Dijkhuizen (foto: Hans Koert)
Het nummer, I Thought About You van Jimmy Van Heusen, die ook de muziek voor o.a. Polka Dots and Moonbeans en Here's That Rainy Day schreef, werd een hit dankzij de woorden, die tekstschrijver Johnny Mercer neerpende tijdens een treinrit naar Chicago, waar hij moest zingen bij de band van Benny Goodman tijdens één van de populaire Camel Caravan radio-uitzendingen - De eerste zin van het lied luidt: I took a trip on a train and I thought about you ( = Ik zat in de trein en ik dacht aan jou) ........ I can remember the afternoon that we wrote it (= Ik herinner me die middag dat we dit schreven nog erg goed), vertelde Johnny Mercer aan Gene Lees, Jimmy played me the melody.(= Jimmy had me de melodie voorgespeeld). I didn't have any idea, but I had to go to Chicago that night. (= Ik had toen nog geen enkel idee over de woorden, maar ik moest die avond naar Chicago). ...... And I got to thinking about it on the train.(= en tijdens de reis bleef ik er aan denken). I was awake, I couldn't sleep.(= Ik was klaar wakker, ik kon niet slapen) ...... The tune was running through my mind, and that's when I wrote the song. On the train, really going to Chicago .......... (= De melodie bleef maar door mijn hoofd spoken en zo heb ik uiteindelijk de tekst geschreven - in de trein - echt op weg naar Chicago).
Luister maar eens wat Saralee van dit nummer maakt. De opname is gemaakt tijdens de cd-presentatie in Sopranos - Amsterdam met als gast Ruud Breuls op trompet.
Saralee is opgegroeid in een huis waar altijd jazz geklonken moet hebben. Vader Tony Vos, saxofonist, die in 1955 met zijn kwartet samen met broer Henk, vastgelegd werd op één van de beroemde Jazz Behind The Dikes lp's, nam vijf jaar geleden afscheid als actief muzikant; moeder Tineke maakte carriere bij de radio; door hen maakte Saralee kennis met de muziek van zangeressen als Ella Fitzgerald, Nancy Williams en Billie Holiday. Ook de muziek van Chet Baker, Monk en Horace Silver inspireerden haar en wellicht is daarom dan ook het nummer Psychadelic (sic) Sally toegevoegd, het aanstekelijke funky nummer, dat Horace Silver in 1968 schreef geinspireerd door al die fraaie modieus geklede dames in zijn omgeving en in het najaar van 1968 door crooner Eddie Henderson op een Prestige plaat voor het eerst vocaal werd vastgelegd .........
Marius Beets ( foto: Hans Koert)
Saralee heeft een warme stem en een eigen stijl zonder de grote zangeresen te imiteren. Dat bevalt me wel - er is genoeg te genieten, zonder dat je het gevoel hebt de nummers al eens eerder gehoord te hebben en de neiging hebt om te gaan vergelijken ..... Op de cd-hoes staat dat deze productie nog maar volume 1 is, dus wachten we vol spanning deel 2 af - of wordt dat, in navolging van het Jan Menu-Jasper Soffers Kwartet, het Dutch Songbook .........
De cd is rechtstreeks te bestellen bij Maxanter Records.
Hans Koert
keepswinging@live.nl

De verrassing zit niet in de materiaal keuze, die is haast traditioneel, voorspelbaar: Caravan, Fly Me To The Moon, Skylark en My Funny Valentine zijn alle hits, die hun revenuen al lang opgebracht hebben in de vorige eeuw; de verrassing zit hem in Saralee, een jonge Nederlandse jazzzangeres, die elk nummer een opfrissing geeft, waardoor het lijkt alsof elk nummer gisteren voor haar geschreven is - de stem van Saralee Vos met het Alexander Beets Quartet kan een groot publiek boeien. Ik ben dan ook benieuwd, naar wat we nog van haar kunnen verwachten ..... Keep Swinging wijst graag op dit soort mooie producties. Als je niets wilt missen volg haaar dan via Twitter (#keepswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief, die in een Engels- en Nederlandstalige versie verschijnt. ( keepswinging@live.nl). De Drie Meest Populaire Keep Swingingblogs in het Nederlands geven alvast wat voorpret .... Veel leesplezier!

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Sam Most treedt op met Rein de Graaff Trio

De 80-jarige legendarische Master of the Bebop Flute
Concert in de Dordtse Jazz Sociëtiet.

De Amerikaanse jazz fluitist Sam Most speelde op zaterdag 29 oktober 2011 met het Rein de Graaff Trio in de Dordtse Jazz Sociëtiet. Het concert was onderdeel van een korte tournee van de 80-jarige Bebop fluitist van het eerste uur, Sam Most door Italië en Nederland.
Sam Most ( foto: Hans Koert)
Sam Most was op uitnodiging van Rein de Graaff naar Nederland gekomen: Afgelopen jaar was ik in Californië en ontdekte ik op een affiche in Los Angeles, vertelde Rein, dat Sam Most die avond optrad. Ik ben naar het concert toe gegaan en ontdekte dat hij nog steeds de sterren van de hemel speelde.
Sam Most: The Master of Bebop flute (foto Hans Koert)
Een uitnodiging om naar Nederland te komen pakte hij met beide handen aan. There are but few gigs in LA of guys like me nowadays (= Er zijn tegenwoordig niet veel schnabbels voor musici zoals ik) , vertelde Sam me, so I like to be here in Europe for this short tour. ( dus speel ik graag op deze korte tour in Europa)
De week voorafgaand aan dit optreden had hij een aantal masterclasses in o.a. Verona (Italië) en trad hij op met de Italiaanse fluitist Stefano Benini. Last week I suffered a jet lag (= Afgelopen week had ik last van het tijdsverschil), vertrouwde Sam mij toe, but now it's all over. (maar dat is nu voorbij). I feel great now.(= Ik voel me nu goed). I like being in Holland and playing with Rein. (Ik vind het geweldig om in Nederland te zijn en te spelen met Rein.) I really like your country - it's so clean (Ik hou van jullie land - het is er zo schoon) .... and, how do you call that, wafels? ...... ( en, hoe noemen jullie die? ... wafels?) Stroopwafels - Sure, they're really nice. (Stroopwafels. Juist, die zijn heerlijk)
Marius Beets ( foto: Hans Koert)
Sam Most wordt gezien als één van de pioniers op fluit, die in de jaren vijftig de fluit introduceerde in de bebop en de techniek introduceerde, waarbij hij al meezingend, meehummend tijdens het fluitspelen, zijn typerende specifieke klank ontwikkelde. Hij speelde met veel beroemdheden, zoals Tommy Dorsey, Charles Mingus, zijn broer Abe Most en gitarist Tal Farlow ( die toen echter al over zijn hoogtepunt heen was, volgens Sam) en speelde lange tijd als studiomuzikant in Californië.
Peter Guidi en Sam Most ( foto: Hans Koert)
De Dordtse Jazz Sociëteit werd in 1946 door o.a. schrijver en dichter Cees Blauwbilgorgel Buddingh opgericht en claimt de oudste jazzclub van Nederland te zijn. De kleine club was goed gevuld met deels gezelligheidszoekers en deels jazzfans, die de legendarische Master of the Bebop Flute in levende lijve wilden horen spelen. De 80-jarige legende speelde nog steeds uitstekend, bemerkte de aandachtige luisteraars, al had hij zichtbaar last van het (deels) rumoerige publiek.
Eric Ineke ( foto: Hans Koert)
Het Rein de Graaff Trio, met Rein de Graaff aan de vleugel, Eric Ineke, al meer dan veertig jaar bij Rein achter het slagwerk en Marius Beets, die ook al weer meer dan tien jaar de bas in het trio bespeelt, was de constante factor in dit hele gebeuren, een solide basis, die weinig moeite had met de standards die gespeeld werden. We hebben niet samen geoefend, vertrouwde Eric Ineke me toe, We hebben gisteren in Groningen tijdens de soundcheck een blues gespeeld en zijn toen gewoon begonnen. Het klikte meteen ........... We spreken immers dezelfde taal ....
Het Rein de Graaff Trio met Sam Most in de Dordtse Jazz Sociëtiet (foto Hans Koert)
Uit Amsterdam was fluitist Peter Guidi speciaal naar Dordrecht afgereisd om zijn grote voorbeeld te kunnen ontmoeten. Dank zij Sam Most ben ik begonnen met fluit spelen, vertelde hij. Peter Guidi, geboren in Schotland, woont al heel wat jaren in Nederland en speelde o.a. op het North Sea Jazz Festival met zijn kwartet en Big Band. Hij geeft les aan de Amsterdamse Muziekschool, waar hij al jaren de jeugd warm weet te maken voor jazzmuziek. Sam Most is mijn idool - Hij speelt geweldig. Ik hoef maar een paar maten te horen en ik weet dat het Sam is. Ik ben, dankzij Sam Most en Frank Wess fluit gaan spelen ...........
Peter Guidi en Sam Most (foto: Hans Koert)
Na de eerste set speelde Peter samen met Sam Most een aantal nummers, waarbij ook zijn fraaie basfluit uit de koffer te voorschijn kwam. Zowel Sam als Peter genoten zichtbaar van dit gezamenlijke optreden. Sam speelde tijdens het concert geen piano, die eer was exclusief weggelegd voor Rein de Graaff, wel zong en scatte hij een tweetal standards, waarbij de trombone met geluid en gebaren geïmiteerd werd, iets wat het publiek erg kon waarderen. Na dit geslaagde concert in Dordrecht, ondanks de soms matige geluidsversterking, wacht Sam (al dan niet met het Rein de Graaff Trio) nog een viertal concerten en een masterclass, voordat Sam weer terugreist naar Californië met ongetwijfeld een pakje stroopwafels in zijn bagage: They are really nice .............
Hans Koert
keepswinging@live.nl
Toen Rein de Graaff vorig jaar in Californië een aanplakbiljet zag hangen met daarop de aankondiging dat de legendarische Sam Most zou optreden, vroeg hij zich af: Leeft die man nog? Nu een jaar later trad de levende legende Sam Most tijdens een concert van Sam Most op met het Rein de Graaff trio in een serie concerten getiteld Master of the Bebop Flute. Op 29 oktober 2011 was de Dordtse Jazz Sociëteit aan de beurt, waar als extra gast fluitist Peter Guidi samen met zijn inspirator van het eerste uur mocht optreden. Keep Swinging was erbij en maakte er een verslag over. Als je niets wlt missen, volg dan de Keep Swingingblog via Twitter ( #keepswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief ( keepswinging@live.nl ). Op de Top Drie site vind je de meest gelezen blogs van de afgelopen weken.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Sam Most: jazzlegende te gast bij het Rein de Graaff Trio

Master of the flute
Legendarisch bebop fluitist bezoekt ons land.
Hans Koert
Sam Most - The Master of the Bebop Flute (English) Sam Most: jazzlegende te gast bij Rein De Graaff (Nederlands)

Een paar jaar geleden werd ik opmerkzaam gemaakt door Fernando Gelbard op fluitist, klarinettist en altsaxofonist Samuel Most, beter bekend als Sam Most. Deze bebopfluitist lijkt nu bijna helemaal vergeten en dat is onverdiend, want hij is in de bebop één van de pioniers op fluit. Rein de Graaff, pianist en promoter van jazzconcerten met legendarische jazzmusici hoorde hem spelen in LA afgelopen jaar en nodigde hem uit voor een aantal concerten in ons land. Eind van deze maand en begin volgende maand is Sam Most, 80 jaar oud, te horen op een zevental podia in Groningen, Dordrecht, Leiden, Heist-op-den-berg, Deventer, Den Haag en Heerde met het Rein De Graaff Trio, deze keer uitgebreid Ellister Van Der Molen, een jonge Nederlandse trompettist, die speelt bij de groep Triplicate.


Sam Most en Joe Farrell ( foto: Don Schlitten - Xanadu Records)
Hij was de eerste die meezong als hij fluit speelde, hetgeen een heel speciaal effect geeft. De New Grove Dictionary beschrijft deze manier van spelen als: Players using this technique sing with the instrumental line, and the resulting combination of differing timbres and intonations creates a low-pitched buzzing quality.( = Muzikanten die mee zingen met de melodielijn terwijl ze hun instrument spelen, waarbij het resultaat in combinatie met verschillende timbres en intonaties, als een soort laag gezoem ervaren wordt.) We kennen dit bijvoorbeeld ook bij sommige bassisten, die soms meehummen met de melodielijn. Later namen andere fluitisten als Herbie Mann dit over en ontwikkelden deze manier van spelen, verder en in de decennia die daarop volgend werd deze speeltechniek uitgebouwd door grote fluitisten als Yusef Lateef en Roland Kirk.
Sam Most en Frank Collett at Sage and Sound studios - Hollywood (1986) (foto: Fernando Gelbard)
Sam Most is in december 1930 geboren in Atlantic City met een (veel) oudere broer Abe Most, die klarinettist was in swingorkesten, zoals van Les Brown en die speelde met Bob Crosby, Wild Bill Davison en Tommy Dorsey. Hij groeide op in een muzikaal gezin; zowel zijn vader en moeder ( zij kwam oorspronkelijk uit Litouwen) zongen graag. Als kleuter verhuisde het gezin naar New York City omdat het gezin een brief had gekregen, waarbij de tweeling ( Sam was er één van een tweeling) met ontvoering bedreigd werd, tenzij de ouders $ 10.000 zouden betalen ......... Op zijn 17de raakte hij geboeid door musici als Ben Webster en Erroll Garner. Sam richtte zijn eigen band op. Eind jaren veertig tourde hij een achttal maanden rond met de band van Shep Fields en speelde hij bij Tommy Dorsey en Charles Mingus, die hem bestempelde als Worlds Greatest Jazz Flutist. (= de grootste fluitist ter wereld). Fernando Gelbard and Sam Most (aan de piano) tijdens een repetitie voor het album Any Time Any Season (1986) (foto: Fernando Gelbard)
Eén van de eerste platen die hij onder eigen naam opnam was met zijn Sam Most Quartet plus Two, waarin Doug Mettome op trompet, Urbie Green op trombone, Bob Dorough aan de piano, Percy Heath op bas en Blue Bells ( = Louis Bellson) op slagwerk. Tijdens de jaren vijftig speelde hij met grote namen als Pat Moran, Chubby Jackson, Paul Quinichette, Herbie Mann, met de in ons land geboren accordeonist Mathieu Schwartz (bekend als Mat Mathews) en met zijn collega Angelo di Pippo, een Amerikaanse accordeonist, hier tamelijk onbekend, die nog steeds actief is. In 1954 won hij de New Star Down Beat poll. Sam is verantwoordelijk voor heel wat mooie albums, zoals Sam Most plays Bird, Bud, Monk and Miles ( op Bethlehem)( 1957), met zijn Sextetten ( zoals zijn eerder genoemde debuut ( op Debut) en is hij te horen op de plaat Moods gespeeld door Paul Quinichette All Stars, die onlangs op het Lonehill label heruitgebracht werd als Paul Quinichette plays Quincy Jones ) ( LHJ10346). Hoe jammer is het niet, dat bijna alle vroege platen van Sam Most nu collectors items zijn die nooit heruitgebracht zijn - ik zou zijn muziek graag horen.
Tal Farlow en Sam Most ( hier op klarinet) (foto: Don Schlitten - Xanadu Records)
In de daarop volgende decennia lijkt het wat rustiger te worden rond Sam Most en is hij ondertussen verhuisd naar de westkust, op aanraden van broer Abe, waar voldoende werk te vinden is in de talrijke studio-orkesten. Zo maakt Sam platen met de band van Buddy Rich, met Sammy Davis Jr. als crooner en verder met Tommy Vig en Louis Bellson. Gelukkig maakte hij ook nog platen onder eigen naam, zoals But Beautiful, Flute Flight en Mostly Flute, waarvan gezegd wordt dat ze tot zijn beste behoren. Op Mostly Flute is hij te horen met Duke Jordan and Tal Farlow - ook zo'n plaat die op mijn want-list staat. Luister maar eens naar het nummer The Eyes Have It, opgenomen door het Sam Most Quartet met Sam Most op fluit, George Muribus op piano, Putter Smith bas en Will Bradley jr. op slagwerk. Het nummer is te vinden op het album But Beautiful, opgenomen in Hollywood, op de 16de mei 1976.
Vanaf de jaren zeventig maakte Sam opnamen voor Xanadu records en schreef hij boeken over jazz improvisatie: Metamorphosis Transformation of the Jazz solo and Jazz Improvisation is nog steeds een handboek voor veel beginnende jazzmusici. LiquidJazz.com, geproduceerd door Fernando Gelbard heeft vier platen met hem uitgebracht, die alle te koop zijn bij de bekende online webshops (Itunes, Amazon, Emusic, Napster etc) of als cd's bij amazon.com. Er zullen ook twee platen uitkomen met louter bebopfluitsolo's (zonder ritmesectie) gespeeld door Sam. Als je LiquidJazz.com mailt kun je als Keep Swinging blog lezer op verzoek een gratis mp3-tje gedownload krijgen met een nummer van één van de albums ... ( tot eind november 2011) Sam Most (1986) (foto: Fernando Gelbard)
Hij speelt nog steeds fluit en klarinet, maar is ook een begenadigd pianist en scat-zanger. Luister maar eens naar een voorbeeld: Route 66 dat hij speelde tijdens een optreden op het More Art's Stage One met Gary Fukashima (piano) Ryan McGillicuddy (bas) en Ryan Doyle (slagwerk).
Eind deze maand en begin volgende zal Sam Most, zoals hierboven verteld, optreden met het Rein De Graaff Trio ( met Rein De Graaff aan de piano, Marius Beets op bas en Eric Ineke op slagwerk). Ellister van der Molen zal tijdens een aantal concerten meespelen op trompet.
donderdag 27 oktober 2011: Oosterpoort (Groningen)
zaterdag 29 oktober 2011: Dordtse Jazzsocieteit (Dordrecht)
zondag 30 oktober 2011: De Burcht (Leiden)
maandag 31 oktober: Hnita hoeve ( Heist-op-den-Berg)
woensdag 2 november 2011 (met het Millenium Jazz Orchestra) Theater Bouwkunde ( Deventer)
donderdag 3 november 2011: Koornhuis ( Den Haag) (masterclass)
vrijdag 4 november 2011 Jazzfestival ( Heerde)
Hans Koert
keepswinging@live.nl

Sam Most is één van die vergeten jazzlegenden uit de jaren vijftig, die uit ons zicht lijkt te zijn verdwenen. Hij was de eerste die bebop op de fluit speelde, waarbij hij de melodielijn meezong op zijn fluit, wat een fraaie klank oplevert, die wonderwel past in de bebopmuziek. Rein de Graaff speurde de nu tachtigjarige Sam Most op in Californië, waar hij nog steeds de sterren van de hemel speelt. Hij nodigde hem uit voor een serie unieke concerten in ons land, die hij Master of the Flute noemt. Eind oktober - begin november is Sam Most met het Rein de Graaff Trio (+ Ellister van der Molen als gast) te horen op een zevental podia in Nederland en België. Keep Swinging hoopt daarvan verslag te doen. Als je niets wilt missen, volg haar dan via Twitter ( #keepswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief ( keepswinging@live.nl) die in een Nederlandse - en een Engelstalige versie verschijnt.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions