Hank Jones - 90 years

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Today, the 31st of July 2008, Hank Jones hopes to celebrate his 90th birthday. Hank Jones, piano player since the mid 1940s was born in Vicksburg MS (USA) on the 31st of July 1918 as the elder brother of Thad Jones and Elvin Jones; both dedicated jazz musicians too.

He belongs to the so-called Detroit school of piano players, in which Tommy Flanagan and Barry Harris. He started his career in the bands of Hot Lips Page, Andy Kirk and Coleman Hawkins and toured with Ella Fitzgerald. He is, like Coleman Hawkins, one of those jazz musicians that can play in each style - a great example is this fragment I found from 1977 where he plays the Fats Waller tune Your Feet's Too Big with Slam Stewart on bass, Bill Richard on guitar and Claude Ranger on drums. It proves once more that the stride piano should be the base for al jazz piano players.

I found an interview with Hank Jones, in which he demonstrates the differences between the swing style and the bebop on his piano and how to play it. A great interview, that I love to share with you on this special day.

Hank Jones is still active as a piano player, although, of course, due to his advanced age, he can't be at all concerts. Some weeks ago he was scedulded at the 2008 North Sea Jazz Festival in Rotterdam in a concert to celebrate his 90th birthday, with Roberta Gambarini and Roy Hargrove, but Hank Jones didn't feel well enough to play and returned home. Of course I hope he'll enjoy this day .... Thanks Hank sofar - You're music is great ! Hans Koert keepswinging@live.nl

PETER BEETS TRIO (+ JOE COHN)
The Trio of Peter Beets, a Dutch jazz piano player, will perform at the Borra Theatre in Amersfoort, in the centre of the Netherlands. Special guest will be the US guitar player Joe Cohn. The trio contains Peter Beets (piano), Martijn Van Iterson (guitar) and Ruud Jacobs (bass).

Last year its latest album was released, titled New Groove with music of this Dutch trio. Seven tacks however were recorded with Joe Cohn on guitar and Reuben Rogers on bass. The concert with Joe Cohn, son of the great tenor saxophone player Al Cohn has been scedulded on the 21st of August 2008 at the Borra Theater in Amersfoort. (9.00 hrs p.m.)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Vandaag, 31 juli 2008, hoopt Hank Jones zijn 90ste verjaardag te vieren. Hank Jones, gevierd jazzpianist sinds het midden van de jaren veertig van de vorige eeuw, werd geboren op 31 juli 1918 in Vicksburg MS (USA) als de oudste broer van Thad Jones en Elvin Jones, die beiden ook hun sporen in de jazz verdiend hebben.

Hij hoort tot de zogenaamde Detroit school voor pianisten, waarin ook grote namen als Tommy Flanagan en Barry Harris thuis horen. Hij begon zijn carriere in de bands van Hot Lips Page, Andy Kirk en Coleman Hawkins en reisde rond met Ella Fitzgerald. Hij is, zoals tenor saxofonist Coleman Hawkins, één van die voorbeelden van een allround jazzmusicus, die schijnbaar moeiteloos kan spelen in elke stijl. Een mooi voorbeeld hiervan uit 1977 vond ik in de vorm van het Fats Waller nummer Your Feet's Too Big met Slam Stewart op bas, Bill Richard op gitaar en Claude Ranger op slagwerk. Deze heerlijke vertolking bewijst weer eens dat de stride piano de basis hoort te zijn van elke jazz pianist.

Ik vond een vraaggesprek met hem, waarin hij laat zien en horen hoe de swingstijl en de bebop van elkaar verschillen en hoe je die hoort te spelen. Een schitterend informatief interview, dat prima past op deze feestelijke dag.

Hank Jones is nog steeds actief als pianist, al mag je van een 90-jarige niet verwachten dat hij zich nog overal laat zien. Een paar weken geleden stond hij gepland op het Northsea Jazzfestival in Rotterdam in een concert met Roberta Gambarini en Roy Hargrove ter gelegenheid van zijn 90ste verjaardag, maar Hank Jones voelde zich niet goed genoeg om te spelen en vloog terug naar huis. Uiteraard hopen we dat hij er volgend jaar wel bij kan zijn. Voor vandaag wensen we hem in ieder geval een fijne dag.

Hans Koert keepswinging@live.nl

PETER BEETS TRIO (+ JOE COHN)
Het trio van jazzpianist Peter Beets op in Theater Borra met als speciale gast de Amerikaanse gitarist Joe Cohn. Het trio bestaat uit Peter Beets (piano), Martijn van Iterson (gitaar) en Ruud Jacobs (contrabas).

Afgelopen jaar verscheen hun laatste album, getiteld New Groove met muziek van dit Nederlandse trio. Zeven nummers van die plaat echter waren van Peter Beets Amerikaanse trio met Joe Cohn op gitaar en Reuben Rogers op bas. Het concert met Joe Cohn, zoon van de grote jazztenorsaxofonist Al Cohn, vindt plaats op 21 augustus 2008 in het Theater Borra in Amersfoort. Aanvang 21.00 u

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Midgets

( Naar de Nederlandse vertaling.)
One of the records in my collection is from the Joe Newman Septet and titled The Midgets. It's a great live 1956 recording by this septet, part of the Count Basie Orchestra, that was recorded at the Webster Hall in New York City. The Count Basie Orchestra was on a 1955 tour, labeled as the Birdland Stars Tour, when this group was founded. It contains Joe Newman on trumpet and Frank Wess on flute as the major solists. Frank Wess is playing the flute; an instrument not often used in jazz up to this recording date. In the 1930s Wayman Carver used it for the first time in the Chick Webb Band, but this instrument didn't became a regular instrument in swing.

One day, before the show, Joe Newman and Frank Wess were warming up in one of the dressing rooms of the Waldorf-Astoria hotel; Frank on the flute and Joe Newman on muted trumpet, when some of their band mates joined in, like Freddie Green on the guitar and Eddie Jones on bass. Count Basie heard the playing and decided to enlarge this septet to a band-in-the-band group with Barry Galbraith on electric guitar and Osie Johnson on drums. The name of the group was the responsibility of Lester Young, who was one of the major soloists in the orchestra. He always labeled the more slender members of the band, the Midgets, the dwarfs and the more well-rounded members, the "meaty" ones, where called The Bombers. Well, Lester Young belonged to the Bombers and Joe Newman and Frank Wess were Midgets: that's how a name was born.

I love to share with you a lengthly fragment by the Count Basie Orchestra playing the tune The Midgets, featuring Joe Newman and Frank Wess as the major soloists. The recording is from 1959, during a Zürich concert.

f.l.t.r: Joe Newman, Dick Katz, Teddy Reig and Count Basie.

One day during this tour, midwinter time, low temperatures, icy roads, the touring group's bus couldn't be used, so the members of Basie's orchestra were dropped into the railway station of Omaha. It seems that the members of the band had a good time. To kill time, they decided to keep a battle between The Bombers and the Midgets using water guns. They had some enjoyable moments, although the other travellers and the personel of the railway station didn't like it ...... It is said that the Midgets won this small battle ...... !!
Hans Koert - keepswinging@live.nl


How history was made: 55 years ago .......
A few days after 200 armed, Cuban activists had attacked two army barracks near Santiago de Cuba, late July 1953, President Batista, from Cuba, who called these men Communists, put its leader, the Cuban lawyer Fidel Castro in prison. This event was marked as the start of the Cuban revolution and last weekend this event was celibrated by the Cuban people. But their was more breaking news during that week, like Louison Bobet, who won the Tour de France. But most news never reached the heads of the news papers, like the recording session of Stan Getz with Bob Brookmeyer in Los Angeles, or the birth of "finger picker" guitar player and Choro expert Jo Ergen. This news was only interesting to know for a limited group of persons. I know that Jo Ergen is a regular visitor of this blog, so I had loved to take my guitar and play and sing for him ....... but, as you might know, my guitar playing, like my singing, isn't very well, so I love to share with you this small fragment. Hope you all like it !! Happy birthday Jo!

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Eén van de platen in mijn verzameling is van het Joe Newman Septet en getiteld The Midgets. Het is een prachtige live CD met muziek uit 1956, opgenomen door dit septet, deel van het grote Count Basie orkest, in de Webster Hall in New York City. Het Count Basie Orchestra was het jaar daarvoor op tournee, aangekondigd als de zgn. Birdland Stars Tour, toen deze groep ontstond. Het septet bevat Joe Newman op trompet en Frank Wess op fluit als de belangrijkste solisten. Frank Wess speelt fluit en dat instrument hoorde je in die dagen nog maar zelden gebruiken in de jazz. In de jaren dertig van de vorige eeuw speelde Wayman Carver wel eens fluit in de Chick Webb Band, maar het gebruik bleef ook in de swing een unicum.

Op een dag, vlak voor een optreden, waren Joe Newman en Frank Wess in de kleedkamer van het Waldorf-Astoria hotel bezig met de warming-up; Frank op fluit en Joe op de gestopte trompet. Al snel kregen ze gezelschap van een paar bandleden zoals Freddie Green, die mee ging spelen op de gitaar. Ook Eddie Jones meldde zich op bas. Count Basie hoorde hen spelen en besloot de groep uit te breiden tot een septet, met Barry Galbraith op de electrische gitaar en Osie Johnson op slagwerk. De naam voor deze band-in-a-band kwam van Lester Young, die toen al de grote ster-solist was van het orkest. Hij had ooit eens, uit de grap, de leden van het orkest onderverdeeld in twee groepen: het tengere, magere deel die hij The Midgets noemde, zeg maar de Dwergjes en het meer vol-slanke deel, The Bombers, de Bommetjes (al had hij nog geen weet van de succesvolle reclame die de Melkunie vijftig jaar later lanceerde). Aangezien Joe Newman en Frank Wess bij The Midgets hoorden, was de naam voor het septet snel gevonden.

Ik wil graag een filmfragment laten zien uit een optreden in Zürich, Zwitserland van het Count Basie orkest, waarin Joe Newman en Frank Wess als de belangrijkste solisten optreden in het gelijknamige nummer The Midgets.

v.l.n.r.: Joe Newman, Dick Katz, Teddy Reig en Count Basie.

Op een dag tijdens deze tour, midden in de winter, strandde de band met hun bus vanwege de gladde wegen. De bus kon vanwege de gladheid niet langer verantwoord gebruikt worden, dus werd het orkest op het station van Omaha gedropt, om verder te reizen per trein. Dat werd wachten want ook de treinen reden onregelmatig. De leden van het orkest zaten niet bij de pakken neer en verveelden zich allerminst. Ze vermaakten zich door met waterpistooltjes en super-soakers avant-la-lettre een watergevecht te houden tussen de twee groepen in de band: The Bombers en The Midgets. Ze genoten enorm; de andere reizigers en het personeel van het station waarschijnlijk in iets mindere mate. Volgens de overlevering wonnen deze keer the Midgets de veldslag ..............
Hans Koert - keepswinging@live.nl

Hoe 55 jaar geleden geschiedenis geschreven werd .....
Een paar dagen, nadat 200 bewapende Cubaanse activisten twee militaire barakken bij Santiago de Cuba hadden overvallen, eind juli 1953, had de Cubaanse president Batista, die hen Communisten noemde, hun leider Fidel Castro, advocaat, gevangen gezet. Deze gebeurtenis markeert het begin van de Cubaanse Revolutie, vorig weekend nog uitvoerig herdacht in Cuba door Raul Castro, de broer van .... , die ook in de gevangenis was beland. Maar er was meer nieuws dat de krantenkoppen haalde, zoals de overwinning van Louison Bobet in de Tour de France. Veel nieuws echter haalde de krant niet .... zoals de opnamesessie van Stan Getz met Bob Broomeyer in Los Angeles en de geboorte van de "finger picker" gitarist en expert in de Choromuziek Jo Ergen. Het nieuws van deze gebeurtenisen werd slechts in beperkte kring bekend. Ik weet in ieder geval, dat Jo Ergen een regelmatige bezoeker is van deze blog. Wat had ik graag nu mijn talenten op de gitaar laten horen, maar helaas ... dat instrument bespeel ik niet en zingen is ook niet mijn sterkste kant, dus heb ik gekozen voor een kort gefilmd eerbetoon aan iedereen die vandaag zijn verjaardag te vieren heeft.. Ik hoop dat het in de smaak valt. Jo !! .... Gefeliciteerd !!

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Mijn Uptown Lowdown Verzameling

( To the English translation.) My Uptown Lowdown Collection
Now I Know what turn you on. You collect records like this one just because your kids hate them. ( = Ik weet nu waarom jullie platen zoals deze verzamelen: omdat je kinderen ze verschrikkelijk vinden). Met deze woorden opent Bert A. Barr jr, de moeder van Bert Barr, leider van de Uptown Lowdown Jazz Band de hoestekst op één van de LPs, die ik van die band in mijn verzameling heb. Deze Uptown Lowdown Jazz Band is een Amerikaanse band die oude stijl jazz speelt in de traditie van de muziek uit de jaren twintig in een traditional West Coast Style, beter bekend als de San Francisco Style of kortweg Frisco. De groep is opgericht in 1971 door cornetist Bert Barr en ik vond op internet hun website, waaruit blijkt dat ze nog steeds heel actief zijn. Ze hebben een heleboel platen gemaakt en de vier platen die ik in mijn verzameling heb zijn alle LP's: Uptown Lowdown Jazzband ( G.H.B. Records GHB 149) (1980) - Uptown Lowdown Jazzband - Hauling Ash (de titel verwijst naar de vulkaan St. Helens, die in 1980 uitbarstte.) (GHB-159) (1981) - Uptown Lowdown Jazz Band in Colonial York, Pa ( Stomp Off SOS 1030) (1981) en, last but not least Uptown Lowdown Jazz Band - Road Apple Rag ( Yerba Buena Jazz YBJ 101)(1987).


Uptown Lowdown Jazz Band - Volume 4. Hoesontwerp Dave Loomis (1980)
In 1979, een jaar voor mijn "oudste" LP werd uitgebracht als volume 4 op het G.H.B. label (G.H.B. staat voor George H. Barnum, de producer van deze plaat uit Atlanta), werd de Uptown Lowdown Jazz Band beroeps en dat is voor een ( traditionele ) jazzband zeker niet gemakkelijk. Bert's moeder herinnert zich deze periode als hectisch: They booked 306 gigs (often two a day). (= Ze boekten dat eerste jaar ruim 300 optredens, vaak tweemaal per dag). Making a living in music is no picnic, though the band played for six of them as well as a bicycle derby and five nights at a Burger King.(= Rond moeten komen van muziekmaken is even iets anders dan een picnick, al heeft de band zes keer op een picnick gespeeld evenals tijdens wielerwedstrijden en vijf avonden in een Burger King). There was a job in an escalator, two in elvators, one in an underground garage and Christmas in five shopping centers (= Ze speelden op een roltrap, twee keer in een lift, één keer in een ondergrondse parkeergarage en met Kerst in vijf winkelcentra): herinnert Mevr. Barr, but after six county fairs and twenty four boat trips and salmon bakes later, the Uptown Lowdown stil had energy enough to play for thirteen dances and over thirty cocktail parties and receptions. (= Maar zelfs na zes garden fairs, 24 boottochtjes en visbarbecues verder, had de Uptown Lowdown Jazz Band nog energie over voor dertien dansfeesten en meer dan dertig cocktailparty's en recepties).

Uptown Lowdown Jazz Band in Colonial York Pa. Hoesontwerp Dave Ember (1981)
Ik kocht deze LPs ergens in de jaren zeventig en vroege jaren tachtig van de vorige eeuw omdat de muziek me aansprak en ik gefascineerd was door de schitterende hoezen. Ze waren vreemd, erg gedateerd of op zijn minst opmerkelijk. Toen ik in een zwak ogenblik eind jaren tachtig ( iedereen heeft wel eens een mindere periode in zijn leven!) al mijn LPs verkocht mochten deze vier Uptown Lowdown's ( en mijn Charquet et Co en Orpheon Celesta LPs en nog wat meer) blijven en daar ben ik nu blij om, want deze platen en hoezen zijn het verzamelen waard gebleken. En bovenal....... de muziek is nog steeds geweldig, heerlijke hotte, ietwat ingetogen, swingende Frisco jazz.

Uptown Lowdown Jazz Band - Hauling Ash. Hoesontwerp Zeppelin Studio (1981)
De Uptown Lowdown Jazz Band speelt nog steeds en als je hun website bezoekt ontdek je dat ze een heleboel platen gemaakt hebben. Voorzover ik kan nagaan is alleen mijn "jongste" LP, Road Apple Rag met die verschrikkelijk lelijke hoes ( .... en daarom zo bijzonder !?!) van Ron Oshier opnieuw uitgebracht op CD. Er staan een heleboel filmfragmenten van optredens op het internet, maar de opnamekwaliteit en het geluid zijn matig en ik ontdek niet diezelfde sensatie die ik voel bij het beluisteren van de LPs. Heeft iemand een meer recente CD van hen, die ik eens kan beluisteren?

Uptown Lowdown Jazz Band - Road Apple Rag (= Paardenvijgen Rag) 1987. Hoesontwerp Ron Oshier.


Ik wil toch één fragment laten horen van een concert tien maanden geleden opgenomen in oktober 2007 tijdens het jaarlijkse 14de Glacier Jazz Stampede Festival getiteld Since My Best Gal Turned Me Down. De leden van de band in dit fragment zijn Bert Barr - kornet en leider, Rose Barr - piano, Tom Jacobus - trombone, Paul Woltz en John Goodrich - rieten, Art Horgen - tuba en Al LaTourette - banjo. Allen leider kornettist Bert Bart en de pianiste Rose Barr ( is met Bert getrouwd - haar meisjesnaam is Rose Marie Sparks) zijn bandleden van het eerste uur - Tom Jacobus, die toen tuba speelde is nu "gepromoveerd" naar de trombone.

Conclusie: Mevr. Bert A. Barr jr.- sorry, maar je opmerking dat ik deze platen verzamel omdat mijn kinderen niet van de muziek houden, snijdt geen hout. Ik doe deze schitterende muziek echt niet weg, al was het alleen al vanwege de "tuttige" hoezen. Bert Barr mailde me vannacht: Very nice even if the recordings are from the early 70's & 80's. ( Bert ) (= Mooi stukje, al zijn de platen van de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw - Bert)

Hans Koert - keepswinging@live.nl


GOUVY JAZZ & BLUES FESTIVAL:

Het Gouvy Jazz & Blues Festival staat gepland voor het volgende weekend ( 1 t/m 3 augustus 2008) vlakbij Bastogne in de Belgische Ardennen. Op vrijdag 1 augustus treedt een keur aan artisten op waaronder Philip Catherine, die optreedt met zijn Acoustic trio en het Bireli Lagrene Quartet met een eerbetoon aan Django Reinhardt. Op zaterdag vind je artiesten als de groep 4 for Chet, ( het Greg Houben kwartet), met een eerbetoon aan Chet Baker en het Steve Grossman Quartet, met daarin onze eigen Hein van De Geyn en John Engels in de ritmesectie. Ze begeleidden ooit Chet tijdens zijn Japanse tournee. Op zondag 3 augustus is het tijd voor allerlei bluesgroepen. Bekijk het programma voor alle details.


Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl


English ( Naar de Nederlandse vertaling )

I do have four LP-albums in my collection from the Uptown Lowdown Jazz Band who survived the 1980s, when I sold a lot of my LPs. These LPs were allowed to stay in my collection........ Bert A. Barr jr., Bert's mother ( Bert Barr is the leader of the band) says on one of the covers to know why: Now I Know what turn you on. You collect records like this one just because your kids hate them. Well, you're wrong, Bert - Read my contribution My Uptown Lowdown Collection. Bert contacted me and wrote about it: Very nice even if the recordings are from the early 70's & 80's. ( Bert )

Hans Koert - keepswinging@live.nl


GOUVY JAZZ & BLUES FESTIVAL:

The Gouvy Jazz & Blues Festival has been scedulded for next weekend ( 1st, 2nd and 3rd of August 2008) near Bastogne in the Belgian Ardennes. On Friday 1st of August a lot of bands are scedulded, like Philip Catherine. He will perform with his Acoustic trio ( 9.00 p.m.) and the Bireli Lagrene Quartet with a tribute to Django Reinhardt. On Saturday you can find artists like the band 4 for Chet, ( the Greg Houben Kwartet), with an hommage to Chet Baker and the Steve Grossman Quartet, featuring our Hein Van De Geyn and John Engels in the rhythm section, who accompanied Chet on one of his Japanese tours. On Sunday the 3rd you can enjoy several blues artists. Learn about it in its complete program.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

My Uptown Lowdown Collection

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Now I Know what turn you on. You collect records like this one just because your kids hate them. These are the opening words of one of the Uptown Lowdown Jazz Band LPs I have in my collection written down by Mrs. Bert A. Barr, jr. - the mother of the leader of the band Bert Barr.
This US Uptown Lowdown Jazz Band is a traditional jazz band that plays the music of the 1920s in a West Coast Style traditional jazz, better known as the San Francisco Style or for short Frisco. The band was founded in 1971 by cornet player Bert Barr and I learned from its website that this band still exists. They made a lot of recordings and the four albums I have in my collection are all LPs: Uptown Lowdown Jazz Band ( G.H.B. Records GHB 149) (1980) - Uptown Lowdown Jazz Band - Hauling Ash (refering to the Mount St. Helens eruption from 1980 (GHB-159) (1981) - Uptown Lowdown Jazz Band in Colonial York, Pa ( Stomp Off SOS 1030) (1981) and, last but not least Uptown Lowdown Jazz Band - Road Apple Rag ( Yerba Buena Jazz YBJ 101)(1987).

Uptown Lowdown Jazz Band - Volume 4 . Cover design Dave Loomis (1980)

In 1979, a year before my "oldest" G.H.B. album was released ( = Volume 4) (G.H.B. means George H. Barnum, the Atlanta producer of this label), the Uptown Lowdown Jazz Band had decided to become a professional band which wasn't so easy. Bert's mother remembers this period as hectic: They booked 306 gigs (often two a day). Making a living in music is no picnic, though the band played for six of them as well as a bicycle derby and five nights at a Burger King. There was a job on an escalator, two in elvators, one in an underground garage and Christmas in five shopping centers: Mrs. Bert A. Barr remembers, but six county fairs and twenty four boat trips and salmon bakes later, the Uptown Lowdown still had energy enough to play for thirteen dances and over thirty cocktail parties and receptions.

Uptown Lowdown Jazz Band in Colonial York Pa. Cover design Dave Ember (1981)

I bought these LPs somewhere in the 1970s and early 1980s because I liked the music and I was fascinated by the great covers. They were weird, archaic or, at least, rather remarkable. When I sold all my LPs in the late 1980s ( everyone has weak moments in his life, I guess) I kept all my Uptown Lowdown's ( and my Charquet et Co and Orpheon Celesta LPs and some more ..... ) and I'm glad about that because the covers are collectables and the music is really great ... relaxed hot Frisco jazz which swings.

Uptown Lowdown Jazz Band - Hauling Ash. Cover design Zeppelin Studio (1981)

The Uptown Lowdown Jazz Band is still active and if you visit its website you'll learn that they made a lot of recordings. As far as I found out, only my "last" LP album Road Apple Rag with the terrible cover by Ron Oshier has been reissued on CD. There are a lot of film fragments to be found on internet of performances by the Uptown Lowdown Jazz Band nowadays, but most have a bad sound quality, which doesn't give me that same feeling I have when I play these old LPs. Maybe someone can let me hear one of their recent CD albums by way of comparison.

Uptown Lowdown Jazz Band - Road Apple Rag (= horse-droppings) 1987. Cover design Ron Oshier.

Enjoy one fragment of a 2007 concert at the 14th Annnual Glacier Jazz Stampede festival ten months ago, titled Since My Best Gal Turned Me Down. The band members on this fragment are Bert Barr - Cornet/Leader, Rose Barr - Piano, Tom Jacobus - Trombone, Paul Woltz and John Goodrich - Reeds, Art Horgen - Tuba and Al LaTourette - Banjo. Only leader Bert Bart and his wife piano player Rose Barr ( = Rose Marie Sparks) are members from the originally band of the 1970s and Tom Jacobus, who played the tuba in the first records is now on trombone.

So, sorry, miss Bert A. Barr jr.: it's not because my kids hate this music that I have these albums from your son - but because it has some great Frisco jazz on it.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

HANS TEEUWEN:

Hans Teeuwen will perform at the Zeeland Nazomerfestival in Middelburg ( in the southwest of The Netherlands) 2nd of September 2008. Hans Teeuwen is best known in Holland as a stand-up comedian, but he is also a great crooner - vocalist. He will bring tunes previous sung by others, more often and much better, as he says about his repertoire. He will bring songs from the so-called American Songbook by artists like Ray Charles, Frank Sinatra and Cole Porter. He will be accompanied by some great Dutch jazz musicians like Benjamin Herman, Joost Kroon, Sean Fascani, Jesse Van Ruller and Gideon van Gelder. The concert is scedulded at the innercourt of the abbey in Middelburg 2nd of September 2008 9.00 p.m. Zeeland Nazomerfestival

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Ik heb vier LPs in mijn verzameling van de Amerikaanse Uptown Lowdown Jazz Band en die hebben eind jaren tachtig zelfs mijn grote verkoop van LPs overleefd. Ze mochten blijven ....... Bert A. Barr jr., de moeder van de leider van de band, Bert Barr, zegt op één van de hoezen te weten waarom: Now I know what turn you on. You collect records like this one just because your kids hate them. ( = Ik weet nu waarom jullie platen zoals deze verzamelen: omdat je kinderen ze verschrikkelijk vinden). In de Nederlandse vertaling, morgen, getiteld Mijn Uptown Lowdown Verzameling lees je de echte reden!
Hans Koert - keepswinging@live.nl

HANS TEEUWEN:

Hans Teeuwen is geboekt op het Zeeland Nazomerfestival in Middelburg op dinsdag 2 September 2008. Hans Teeuwen is het best bekend als cabaretier, maar hij is ook crooner - zanger. Hij zal nummers zingen, die anderen al veel vaker en beter vertolkt hebben, zoals hij zelf omschrijft; nummers uit het American Songboek, van artiesten als Ray Charles, Frank Sinatra en Cole Porter. Hij wordt begeleid door een ervaren groep jazzmusici zoals Benjamin Herman, Joost Kroon, Sean Fascani, Jesse van Ruller en Gideon van Gelder. Het concert staat gepland op 2 september 2008 om 21.00 u op de binnenplaats van de abdij van Middelburg. Zeeland Nazomerfestival.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Johnny Griffin (1928-2008)

( Naar de Nederlandse vertaling.) Saxofonist Griffin (80) overleden. ( = Saxophone player Griffin (80) passed away ) ( Source: Provinciale Zeeuwse Courant 26th of July 2008)

The death of Johnny Griffin was no breaking news in our local news paper yesterday. Only a small message somewhere on the bottom of page 8.

On Friday 25th of July 2008 Johnny Griffin passed away at his house in Mauprevoir in France at the age of 80, due to a heart attack.
He belonged to the great legendary tenorsaxophone players of the 1950s and onwards and I found a great jam session that proves this. On the Blue Note recording A Blowin' Session Johnny Griffin plays his instrument in his septet beside his collegues on tenor Hank Mobley and John Coltrane. It is really a great Blue Note recording, reissued in 1999 in its Rudy Van Gelder Edition. The other members of that 1957 septet were Art Blakey on drums - in whose Jazz Messengers Griffin played. Lee Morgan on trumpet, like Wynton Kelly (piano) members of the Dizzy Gillespie Big Band and Paul Chambers bass. Four tunes were released on the originally album; the Rudy Van Gelder Edition reissue has an extra 11 minute version of Smoke Stack, which has, as the liner notes read, a more characteristically urgent improvisation by John Coltrane then the originally 10-minutes take. I love to play this record especially for both two versions of Smoke Stack.

Enjoy a fragment of a performance by Johnny Griffin

Blue Monk by Johnny Griffin and Artyur Taylor Quartet (feat. Johnny Griffin tenorsax - René Urtreger piano - Alby Cullaz bass - Art Taylor drums ( French Television (ORTF presented by André Francis)
I remember this little giant on the tenor saxophone in a concert May 2002 at the Chassé Theater in Breda in the south of the Netherlands, together with the Rein De Graaff Trio, featuring Rein De Graaff piano, Marius Beets bass and Eric Ineke drums. A great performer, although in his 70s already - great solos and always joking on stage.
A second concert I remember was Johnny Griffin with the Roy Hargrove - Cedar Walton trio featuring, except the mentioned players, Niels-Henning Orsted Pederson and Alvin Queen, both two skilled accompanists. This concert was scedulded in the Jan Steenzaal at the Congrescentrum in The Hague at the North Sea Jazz Festival July 2002. In 1994 Johnny Griffin was one of the tenor player invited for the album Roy Hargrove with the Tenors of our Time in tunes like his own composition When We Were One and Cyrus Chestnut's Greens At The Chicken Shack.( Verve523019)


Do It by Johnny Griffin and the Super Swing Machine of Gérard Badini (1996)
There is one think I still blame myself for, that I didn't realize that Johnny lived in Holland for a long time, almost around the corner in Bergambacht at the Kerksingel, while I lived in a village nearby.
If there is a all star band above, I'm sure there will be kept a place for Johnny and his tenor in the front line. I'm sure we'll hear about that !!

Share your remembrances of Johnny Griffin with the readers of this blog.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

MIFF MOLE'S LITTLE MOLERS:
Red Nichols and Leo McConville trumpets - Miff Mole trombone - Duddley Fosdick melophone, Fud Livingston clarinet and tenor saxophone - Arthur Schutt piano - Carl Kress guitar - Joe Tarto bass and Stan King drums.
Crazy Rhythm - 400895-B
( reverse: You Took Advantage Of Me - 400896-A )
Recordecd in New York City on the 27th of July 1928 for Okeh records - 80 years ago.
Crazy Rhythm was a hit tune from the 1928 Broadway musical Here's Howe and written by Irving Caesar - Joseph Meyer and Roger Wolfe Kahn.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )
Saxofonist Griffin (80) overleden. ( Bron: Provinciale Zeeuwse Courant 26 juli 2008)De dood van Johnny Griffin haalde gisteren niet de voorpagina van ons regionale dagblad; onderdaan pagina 8 was er ruimte voor een kort stukje.

Op vrijdag 25 juli 2008 overleed Johnny Griffin op de leeftijd van 80 jaar in zijn huis in het Franse Mauprevoir ten gevolge van een hartaanval.

Hij hoorde bij de groep legendarische tenorsaxofonisten die vanaf de jaren vijftig furore maakte in de jazz. Ik draaide gisteren een schitterende plaat, die dit bewijst. Op de Blue Note plaat A Blowin' Session van het Johnny Griffin septet speelt hij op zijn instrument naast zijn collega's op de tenorsax Hank Mobley en John Coltrane. Het is een schitterende plaat geworden, heruitgebracht door Blue Note in de zgn. Rudy Van Gelder Edition. De andere leden van dit septet uit 1957 zijn Art Blakey op slagwerk, in wiens Jazz Messengers Griffin toen speelde. Verder Lee Morgan op trompet, net als Wynton Kelly (piano) lid van de Dizzy Gillespie Big Band en Paul Chambers op bas. Er werden vier titels opgenomen voor dit album; de Rudy Van Gelder Edition uitgave doet er nog een extra take bij van een elf minuten durende versie van Smoke Stack; een nummer, dat, volgens het bijgevoegde commentaar, a more characteristically urgent improvisation (= een meer karakteristieke belangwekkende solo) bevat van John Coltrane dan de originele 10-minuten take. Ik vind deze tweede Blue Note plaat van Johnny Griffin vooral mooi vanwege beide uitvoeringen van het nummer Smoke Stack.

Geniet van een fragment van een optreden van Griffin voor de Franse tv.

Blue monk door het Johnny Griffin en Artyur Taylor Quartet (met Johnny Griffin op tenorsax - René Urtreger piano - Alby Cullaz bas - Art Taylor slagwerk. Opname van de Franse televisie ( ORTF), gepresenteerd door André Francis).Ik herinner me deze kleine gigant op tenorsaxofoon van een concert in het Chassé theater in Breda, mei 2002, waarin hij begeleid werd door het Rein de Graaff Trio, met Rein de Graaff op piano, Marius Beets op bas en Eric Ineke slagwerk. Een groot musicus; een grote persoonlijkheid; een belangwekkend solist, ondanks dat hij al ruim boven de zeventig was. Een icoon uit een legendarische periode in de jazz - ontspannen - grappenmakend op het toneel.
Een ander concert vond een tweetal maanden later plaats: Johnny Griffin met het Roy Hargrove - Cedar Walton Trio met daarin, behalve genoemden, Niels-Henning Orsted Pederson en Alvin Queen, twee ervaren begeleiders. Dit concert stond gepland in de Jan Steenzaal in het Congrescentrum in Den Haag tijdens het Northsea Jazzfestival juli 2002. In 1994 was Johnny Griffin één van de tenorsaxofonisten, die Roy Hargrove uitnodigde voor zijn album Roy Hargrove with the Tenors of our Time, waaop hij zijn eigen compositie When We Were One en Cyrus Chestnut's Greens At The Chicken Shack mocht spelen ( Verve 523019)

Do It gespeeld door Johnny Griffin en de Super Swing Machine o.l.v. Gérard Badini (1996)

Er is één ding wat ik mezelf nog steeds verwijt....... Ik ontdekte te laat dat deze grote tenorsaxofoonspeler jarenlang in Nederland gewoond heeft en bijna mijn buurman is geweest, in Bergambacht aan de Kerksingel; een plek in een nabijgelegen dorp, toen ik nog in die regio woonde.

Als er boven een all-star jazzband geformeerd is, dan is er voor deze grote jazzmuzikant Johnny Griffin vast en zeker een plekje vrijgehouden in de sax-sectie. We horen er nog wel van !!
Deel je herinneringen aan Johnny Griffin met de lezers van deze blog !

Hans Koert - keepswinging@live.nl

MIFF MOLE'S LITTLE MOLERS:
Red Nichols en Leo McConville trompet - Miff Mole trombone - Duddley Fosdick mellofoon, Fud Livingston klarinet en tenorsax - Arthur Schutt piano - Carl Kress gitaar - Joe Tarto bas en Stan King slagwerk.
Crazy Rhythm - 400895-B
( achterkant: You Took Advantage Of Me - 400896-A )
Opgenomen in New York City op 27 juli 1928, nu 80 jaar geleden, voor Okeh records.
Crazy Rhythm was een hit uit 1928 uit de Broadway musical Here's Howe, geschreven door Irving Caesar - Joseph Meyer en Roger Wolfe Kahn.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer - 2

( To the English translation.) Piet Kuiters - A True Amsterdammer - 2
Zes weken geleden publiceerde ik een bijdrage over Piet Kuiters, de tamelijk onbekend gebleven Nederlandse jazzmuzikant, die drie jaar geleden overleed. In het NJA-Bulletin ( nummer 57 - oktober 2005), het blad van het Nederlands Jazzarchief, deelde Hans Dulfer zijn herinneringen in een artikel kortweg Piet getiteld. Nadat ik de bijdrage over Piet Kuiters had gepubliceerd nam Django Kuiters, zijn zoon, contact met me op. Django woont nu in Oslo - Noorwegen en wilde graag zijn herinneringen aan zijn vader met de lezers van deze blog delen. Zijn bijdrage was van een dergelijke omvang dat ik het in twee delen heb gepubliceerd; het eerste deel als Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer - 1 en het vervolg als Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer - 2. De Engelse vertaling werd gepubliceerd als Piet Kuiters - A True Amsterdammer - 1 en Piet Kuiters - A True Amsterdammer - 2.
Bedankt Django voor je bijdrage !!
Hans Koert - keepswinging@live.nl

PIET KUITERS - Een Echte Amsterdammer door Django Kuiters.

1934-2005
Piet was een man van tegenstellingen – de meest paradoxale en bijzondere die ik ooit heb gekend. Hij was “supersnel”, hard als een rots, zachtaardig als een zomerbriesje, een fantastisch pianist met een geweldige uitstraling, integer, waanzinnig, intelligent, fantasierijk, creatief, vrij en vol humor. Daarnaast hoorden ellende, eenzaamheid en zelfvernietigingsneigingen, met geheimen en aspecten, die hem niet sierden. Maar ook kon hij zich van zijn zachtaardige kant laten zien, uitgebalanceerd, als hij zijn Tai Chi Chuan beoefende en onderwees.
Hij kon heel goed koken. Als schilder maakte hij pop art, minimal-art, figuratieve- en expressionistische schilderijen. De Chinese- en Japanse kunst en cultuur inspireerden hem en zijn huis was een mix van Oosterse invloeden, een atelier en een muziekstudio. Hij was, ik denk één van de weinigen, die de overstap van een aantal jaren Boeddhisme naar het Katholicisme maakte: Ik heb een engel gezien … gaf hij dan als verklaring.Willem Breuker en Piet Kuiters ( fotoarchief Django Kuiters)

Hij was een slecht promotor voor zichzelf en zijn muziek; het leek wel of het hem soms weinig kon schelen; alsof hij geen waardering van anderen wilde horen – zeker niet als dit zijn vrijheid zou indammen. Zijn filosofie, zijn persoonlijkheid paste niet bij het type van de carrièremakende muzikant, die voeling moet houden met de scene, die platen moet maken om geld op de plank te krijgen, naamsbekendheid opbouwen en zorgen voor een min of meer uitgebreid platenoeuvre. Ik wou, natuurlijk, dat ik nog steeds over hem kon zeggen: Je Bent Die Je Bent.

Zoals eerder verwoord: Piet had het niet zo met de hedendaagse jazzscene, met uitzondering van Benjamin Herman, die hij hooglijk bewonderde. Het is alsof je met de besten uit vroeger dagen speelt, zei hij me eens opgetogen. Een mooi compliment! Piet behoorde tot de be-boppers van de oude-garde, die het vak op straat geleerd hadden en niet op een conservatorium. Steeds vaker speelden "jazz-"studenten" op het podium en namen de scene over. Piet was daar niet blij mee. - Piet was geen planner; geen organisator. Hij leefde met de dag: Street. Fast. Now! - dat was Piet ten voeten uit. Zo kenden we hem! Piet in Prinseneiland (fotoarchief Django Kuiters)

Ik heb spullen in mijn bezit: foto's, brieven en geluidsopnamen, die allemaal ooit openbaar zullen worden en sommige zaken zijn terug te vinden in het Nederlands Jazzarchief in Amsterdam.

Piet was een pionier, een voorloper met visie, die zich daar echter nooit op beriep. De herinnering aan hem leeft voort en ik voel me bevoorrecht deze complexe, spirituele en geestige man te hebben gekend - ik leer elke dag nieuwe dingen over hem en ik vind het fijn dit verhaal hier met anderen te delen. Als je vragen hebt, bijdragen of wat dan ook ….. neem dan gerust contact met me op.

Benjamin Herman ( januari 2007) (foto Hans Koert)
Het volgende muziekfragment is van een cassette, die hij zelf maakte en heeft een slechte geluidskwaliteit. Het laat echter goed horen hoe ik me Piet herinner en zijn schitterende solo's die hij maakte. Het voert me terug naar de jaren dat ik als kind in zijn studio-appartement rondzwierf op het Prinseneiland, Amsterdam. Een geweldige tijd!!

MUZIEKFRAGMENT

Django Kuiters, zoon.
Web:
www.myspace.com/pietkuiters
www.myspace.com/djangonovosjoint
http://www.djangonovo.com/



Het volgende filmfragment is van en film gemaakt door Louis Van Gasteren getiteld Jazz and Poetry waarin Piet Kuiters piano speelt, Herman Schoonderwalt op saxofoon, Ruud Jacobs op bas en Cees See op slagwerk. De dichter is Ted "The Hipster" Joans.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

English ( Naar de Nederlandse vertaling )

Six weeks ago I made a contribution about Piet Kuiters , the rather unknown Dutch jazz musician, who passed away three years ago. In the NJA-Bulletin ( number 57 October 2005), the magazine of the Dutch Jazz Archive, Hans Dulfer remembered him in a contribution simply titled Piet. After I published the contribution Piet Kuiters, Django Kuiters, his son, now living in Oslo - Norway contacted me and loved to share his remembrances of his father with the readers of our blog. His contribution was rather extensive and has been published in two parts: Piet Kuiters - A True Amsterdammer - 1 and Piet Kuiters - A True Amsterdammer - 2. The Dutch translation is titled: Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer - 1 and Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer - 2.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer - 1

( To the English translation.)
Zes weken geleden publiceerde ik een bijdrage over Piet Kuiters, de tamelijk onbekend gebleven Nederlandse jazzmusicus, die drie jaar geleden overleed. In het NJA-Bulletin (nummer 57 oktober 2005), het blad van het Nederlands Jazzarchief, deelde Hans Dulfer zijn herinneringen in een artikel eenvoudigweg Piet getiteld. Nadat ik de bijdrage over Piet Kuiters had gepubliceerd, nam Django Kuiters, zijn zoon, contact met me op. Django woont nu in Oslo - Noorwegen en wilde graag zijn herinneringen aan zijn vader met de lezer van deze blog delen. Zijn bijdrage was van een dergelijke omvang dat ik het in twee delen zal publiceren. Vandaag het eerste deel getiteld Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer - 1 en het vervolg in Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer - 2. Eerder werd de Engelse vertaling gepubliceerd: Piet Kuiters - A True Amsterdammer - 1 en Piet Kuiters - A True Amsterdammer - 2.

PIET KUITERS - Een Echte Amsterdammer door Django Kuiters.

1934-2005
Piet groeide op in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw tussen de tafels in de ijssalon van zijn grootouders in het centrum van Amsterdam, boogie woogie spelend als zevenjarige om tenslotte te belanden in de bebop.
Zijn spel ontwikkelde zich van jazz-bebop naar free jazz, popmuziek om weer helemaal terug te keren bij de bebop – de cirkel was weer rond, maar eigenlijk was de bebop nooit weggeweest.
Toen, eind jaren zeventig, begin jaren tachtig free jazz zich ging manifesteren, was Piet daar niet meteen weg van. Hij had het gevoel alles al een keer gespeeld te hebben in de vroege jaren zestig als één van de pioniers van de New Thing, de Free Jazz beweging in Europa. Zijn terugkeer naar de bebop was voor hem een natuurlijke stap – hij vergeleek de bebop altijd met de klassieke muziek – en het bleef hem steeds boeien. Ik woonde als kind in de jaren zeventig op het Prinseneiland in Amsterdam, en als ik terugdenk aan die tijd dan hoor ik de muziek die hij speelde achter de vleugel. Een fijne tijd! Hoewel ik zelf nooit leerde om bebop te spelen, is het iets van mezelf geworden, iets dat in mijn bloed zit – in mijn geest. In de jaren tachtig, na de experimentele jaren zestig en zeventig, waren de moderne jazzscene, de bebop en Piet Kuiters wat uit elkaar gegroeid. Piet zelf was, naast bebop, steeds op zoek naar andere expressiemogelijkheden en speelde in die tijd achter het keyboard in een funkband met de Amerikaans-Nederlandse zanger Justin – een jong supertalent, die in Amsterdam woonde.Hoesfoto van Piet Kuiters en de Free Jazz Inc. ( 45-toeren plaat)(1966)

Piet ging weer bebop spelen en maakte in 1993 de plaat Roll'm High. Deze plaat doet jammer genoeg geen recht aan Piet’s spel. De geluidskwaliteit is slecht en slordig, waarschijnlijk om het allemaal een beetje als een live-opname te laten klinken. Jammer, ik wou dat ik, terugkijkend, iets hierin had mogen zeggen. Ik zeg niet dat het allemaal slecht is, maar het had beter gekund. De plaat echter, plaatste Piet terug in de Nederlandse Jazz scene en hij mocht daardoor zelfs spelen op het Northsea Jazzfestival en optredens in het Bimhuis en andere clubs met zijn kwartet, waarin Benjamin Herman, Hans Ruigrok en Ben Schröder speelden.

De plaat Roll 'm High met het Piet Kuiters Kwartet met een nog jonge Benjamin Hermans
Over het “schandaal" in het Bimhuis hoorde ik voor het eerst na zijn dood, waar hij eind jaren negentig ( ik weet niet precies wanneer) om zijn zenuwen de baas te zijn, te veel whisky had gedronken tussen de sets. Hij deed zijn verplichte dansnummertje, waarbij hij in de tweede set van het podium viel. Hij bleef doorspelen, maar wat ik later van anderen hoorde, de vitaliteit leek plotseling verdwenen. Misschien was dit het begin van het eind, ik weet het niet. Ik bleef hem echter trouw en hoewel we elkaar niet vaak zagen hadden we regelmatig contact per telefoon en email.
Ik moest op een schitterende zomerdag spelen op een concert in Noorwegen toen ik een telefoontje kreeg dat hij ziek was. Ik ging halsoverkop naar Amsterdam om bij hem te kunnen zijn, samen met mijn moeder en zuster, bewust van de ernst van de situatie. Een paar weken daarvoor hadden we het nog gehad over hoe leuk het zou zijn als we samen zouden kunnen spelen – voor de allereerste keer.
Piet met Taisen Deshimaru (foto Django Kuiters archief)
Op zijn ziekbed behield Piet zijn gevoel voor humor, door in plat Amsterdams het leven als een schouwtoneel ( vrij naar Vondel) te verheerlijken.
Drie weken later was het over en uit. Het ziekteproces en de kille ziekenhuissfeer, de geur van ontsmettingsmiddelen en de dood en de pijn die Piet had en de strijd die hij tot aan zijn dood voerde, maakten het voor iedereen haast ondraaglijk. De ene dag leek het weer even beter te gaan; de volgende dag was het hopeloos….. en dat proces duurde drie weken.
Na het afhandelen van de zaken rond zijn overlijden, besefte ik hoeveel ik nog van hem had willen weten; hem had willen leren kennen, had willen helpen, met hem werken, praten. Hij had een lichte hartaanval gehad het jaar daarvoor, althans dat ontdekten de dokters in het ziekenhuis. Niemand wist daar van. Toch had hij in dat laatste jaar van zijn leven nog een heleboel plannen gemaakt. Hij had een nieuw keyboard gekocht, had internet ontdekt en woonde in een prachtig appartement aan de Reguliersgracht, met een balkon, waarbij hij over de mooie grachten keek. Hij reisde naar Brazilië en Portugal en vond daar nieuwe energie. Hij klonk optimistisch, nadat hij een lange tijd vol depressies achter zich had gelaten, ondanks dat hij te horen kreeg dat hij besmet was met hepatitis c. Hij dronk niet meer en leefde gezond, waardoor hij de negatieve efffecten van de hepatitis c besmetting kon neutraliseren. Hij was daar ontzettend blij mee en wilde dit vieren door weer te gaan drinken – een besluit dat hem uiteindelijk fataal zou worden. Zijn immuunsysteem kon dit niet verwerken; we troffen ook hallucinerende paddenstoelen aan in zijn appartement, dus hij leefde minder gezond dan we dachten. Misschien voelde hij zich onoverwinnelijk – een stukje zelfverloochening. In zijn linnenkast vonden we een heleboel Chinese kruiden en homeopathische geneesmiddelen. (wordt vervolgd)

Django Kuiters - zoon (Oslo - Noorwegen) (vertaling: Hans Koert) - keepswinging@live.nl

Web:
www.myspace.com/pietkuiters
www.myspace.com/djangonovosjoint
www.djangonovo.com

Fragment van een concert vastgelegd tijdens het Molde Jazz Festival in Noorwegen (1967) met Piet Kuiters en John Tchicai en de Candentia Nova Danica.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

English ( To the Dutch translation )
Six weeks ago I made a contribution about Piet Kuiters, the rather unknown Dutch jazz musician, who passed away three years ago. In the NJA-Bulletin ( number 57 - October 2005), the magazine of the Dutch Jazz Archive Hans Dulfer remembered him in a contribution simple titled Piet. After I had published this contribution Piet Kuiters, Django Kuiters, his son, now living in Oslo - Norway, contacted me and loved to share his remembrances to his father with the readers of this blog. His contribution was rather extensive and has been published in two parts: Piet Kuiters - A True Amsterdammer - 1 and Piet Kuiters - A true Amsterdammer - 2. Today I published the Dutch translation of part one: Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer - 1 and Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer - 2.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl
Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Piet Kuiters - A True Amsterdammer - 2

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Piet Kuiters - A True Amsterdammer - 1
Six weeks ago I made a contribution about Piet Kuiters, the rather unknown Dutch jazz musicians, who passed away three years ago. In the NJA-Bulletin ( number 57 - October 2005), the magazine of the Dutch Jazz Archive Hans Dulfer remembered him in a contribution simple titled Piet. After I published the contribution Piet Kuiters, Django Kuiters, his son, now living in Oslo - Norway contacted me and loved to share his remembrances to his father with the readers of our blog. His contribution was rather extensive and will be published in two parts: Yesterday I published Piet Kuiters - A True Amsterdammer - 1 and Piet Kuiters - A true Amsterdammer - 2. A Dutch translation has been released as Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer - 1 and Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer - 2.
Thanks Django for this great homage to your father.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

PIET KUITERS - A True Amsterdammer ( = a true citizen of Amsterdam) by Django Kuiters.

1934-2005
Piet was a walking contradiction. A paradox and the most amazing person I have ever met. He was "supersnell", hard like a rock, soft and gentle as the summer winds - a genius piano player full of charisma, integrity, insanity, intelligence, imagination, creativity, freedom and humor. Alongside followed tragedy, loneliness and self-destructive tendencies, with secrets and sides to him that wasn't too flattering. Then again, he could be gentle, disciplined, balanced, practicing and teaching his Tai Chi Chuan. He was a fantastic cook too! He was also one of very few I guess, who went from Buddhism to Catholicism! He was never a hard worker when it came to promoting his music or keeping himself in the limelight, though. Sometimes I think he couldn't be bothered. He was in some ways free from the need for outward prestige - especially if it meant compromising his freedom.
Willem Breuker and Piet Kuiters ( photo archive Django Kuiters)

His philosophy, personality and ways of life didn't match the type of typical serious career-move-musicians that needs to stay connected and make recordings in order to pay the bills, get their name known and perhaps leave behind a more extended legacy, musically. I (of course) wish he were, still thinking: Je Bent Die Je Bent (= You Are Who You Are). As mentioned, he wasn't too impressed by the current Jazz scene - with the exception of the saxophonist Benjamin Herman, who he admired very much. "It's like playing with the best of the best in the old days!" he said. He was amazed. Piet was an old-school street-smart bebopper and he didn't believe you could study jazz at the conservatory. More and more of the "student jazz musicians" took over the scene, something Piet wasn't too jolly about. Piet was no planner. No organizer. In short, his life was lived on an everyday basis. A new day, everyday. Street. Fast. Now! That was Piet.
Piet in Prinseneiland (photo archive Django Kuiters)

I have material in my possession (photos, writings and audio) that will be made public as time goes by, and some of it can also be found at the Dutch Jazz Archive in Amsterdam.
The big picture is of course much more complex than this, regarding Piet, but this is some of my reflections and some of my knowledge for now. I hope it serves some public value to present him as truthful and honest as possible. I'm getting to know him more every day and I'm happy to share his story with you. So, if you have any questions, contributions - or anything, feel free to contact me.

Benjamin Hermans (January 2007). ( Photo Hans Koert)

The following recorded bit is from a low quality cassette recording he made himself. It represents exactly how I remember him and his wonderful solo playing. It takes me back to my childhood days in the studio apartment in Prinseneiland, Amsterdam. Magical times.

MUSIC FRAGMENT

Django Kuiters, son.
Web:
www.myspace.com/pietkuiters
www.myspace.com/djangonovosjoint
http://www.djangonovo.com/

The next fragment is from a film by Louis Van Gasteren titled Jazz and Poetry in which Piet Kuiters plays the piano, Herman Schoonderwalt on saxophone, Ruud Jacobs on bass and Cees See on drums. Louis Van Gasteren is a well known Dutch filmmaker. The poet is Ted "The Hipster" Joans.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Zes weken geleden publiceerde ik een bijdrage over Piet Kuiters, de tamelijk onbekend gebleven Nederlandse jazzmuzikant, die drie jaar geleden overleed. In het NJA-Bulletin (nummer 57 - oktober 2005), het blad van het Nederlands Jazzarchief, deelde Hans Dulfer zijn herinneringen in een artikel kortweg Piet getiteld. Nadat ik de bijdrage over Piet Kuiters had gepubliceerd, nam Django Kuiters, zijn zoon, contact met me op. Django woont nu in Oslo - Noorwegen en wilde graag zijn herinneringen aan zijn vader met de lezer van deze blog delen. Zijn bijdrage was van een dergelijke omvang dat ik het in twee delen publiceer. Het eerste deel in het Nederlands is getiteld Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer - 1 en het vervolg in Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer - 2. Eerder verscheen in de Engelse vertaling Piet Kuiters - A True Amsterdammer - 1 en Piet Kuiters - A True Amsterdammer - 2.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Piet Kuiters - A True Amsterdammer - 1

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Six weeks ago I made a contribution about Piet Kuiters, the rather unknown Dutch jazzmusician, who passed away three years ago. In the NJA-Jazz Bulletin ( Number 57 - October 2005), the magazine of the Dutch Jazz Archive Hans Dulfer remembered him in a contribution simply titled Piet. After I published the contribution Piet Kuiters , Django Kuiters, his son, now living in Oslo - Norway, contacted me and told me that he loved to share his remembrances to his father with the readers of this blog. His contribution was rather extensive and has to be published in two parts: Piet Kuiters - A True Amsterdammer - 1 and Piet Kuiters - A True Amsterdammer - 2. A Dutch translation has been published as Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer - 1 and Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer - 2. Thanks Django for this great homage to your father. Hans Koert - keepswinging@live.nl

PIET KUITERS - A True Amsterdammer ( = a true citizen of Amsterdam) by Django Kuiters.

1934-2005
Not forgetting to mention his boogie-woogie playing at the age of seven, growing up between the tables at his grandparents Ice bar in the 30s and 40s in the center of Amsterdam, bebop became Piet's signature style. His playing evolved from jazz/bebop to free jazz, pop and back full circle with bebop again. When contemporary new jazz hit the scene in the 80s, Piet felt it wasn't new at all. He did it all before in the early 60s, being one of the pioneers of The Free Jazz movement in Europe. So to go back to the source became an obvious move for him - always comparing bebop to the greatest of classical music and never growing tired of it. I remember, living as a kid in Prinseneiland in Amsterdam in the 70s, a period where he would soundtrack my childhood scenery, playing on his grand piano. It was truly magical. Although I never learned to play bebop it's in my blood and in my spirit. In the eighties, after the experimentation's and vitality of the 60s and 70s, bebop and Piet Kuiters was a bit lost to the contemporary jazz scene. Piet however, parallel to playing bebop, was always looking for new expressions and found himself behind keyboards in a funk band with singer, front man and guitarist Justin, who was an American / Dutch young super talent living in Amsterdam. Cover of Piet Kuiters and Free Jazz Inc. ( 45 rpm recording)(1966)

Piet found his way back to the classic bebop and made the record "Roll'm High" with a young Benjamin Herman in 1993. To my disappointment, it didn't capture the essence of Piet's playing, to the fullest. The record has poor sound and a somewhat slobbish character (intending to make it "on the spot", "live", "old time" - to me, just excuses for lack of focus and poor workmanship production wise - in retrospect I wish I had something to say in the process.). It's not all that bad, but I know it could be better. The CD however, put Piet back on the Dutch jazz scene and his "comeback" gave him a spot at the North Sea Jazz festival and also gigs at the Bimhuis etc., with his band. I first heard about the "scandal" at the Bimhuis after his death, where he in the late 90s (I'm not sure of the exact date) in-between sets - drank to much whiskey, ending in falling off the stage on the second set. He continued playing, but from what I heard something vital was all of a sudden taken away from him in that moment. Maybe this was the beginning of the end. I don't know. I've always been loyal to him and although we did not see each other that much, we had continuous contact through phone and email. I had a concert in Norway the day I got the phone call about his illness. I went down to Amsterdam to be with him together with my mother and sister, understanding the seriousness of the situation. Few weeks before, we had talked about how nice it would be with him and me playing together - for the first time!

Piet with Taisen Deshimaru (photo Django Kuiters archive)

In his hospital bed, Piet played his humor act saying theatrically What a wonderful theatre! (refering to life and with his typical "Amsterdam" accent). Three weeks later it was all over. The process and the surroundings: cold hospital walls, the smell of chemistry and death - and the extreme agony and pain Piet had before he died, was unbearable to witness. One day there was some hope and the other day there was just hopelessness - and so it continued for three weeks. The closure of his legacy the days after his death, made me realize how much more I wanted to know him, help him, work with him and be with him. He had had a minor stroke a year before, something they found out at the hospital. We didn't know. Still, his last year was full of hope and flourishing ideas. He had bought himself a new keyboard, he was online with web camera on the internet, had a wonderful apartment located in Reguliersgracht with a balcony overlooking the beautiful canals. He also traveled to Brazil and Portugal and he really was coming on strong with newfound energy. He sounded very optimistic after he had gone through a longer time of depression - due to news of his hepatitis C diagnose. He didn't drink and did a lot of right things for his health for a long time - neutralizing the hepatitis C values. Because of this good news, he decided to celebrate I guess, by drinking again – a lethal move which became his downfall. His immune system collapsed. We also found some hallucinogenic mushrooms in his apartment, so he wasn't as healthy as he should have been the last period (I suspect he thought he was invincible – or could be he was just in denial - still, looking through his drawers - I have never seen so many Chinese herbs and homeopathic drugs ever!). ( to be continued)

Django Kuiters (Oslo - Norway) - keepswinging@live.nl
Web:
www.myspace.com/pietkuiters
www.myspace.com/djangonovosjoint
http://www.djangonovo.com/

Fragment of a concert registered at the Molde Jazz Festival in Molde (Norway) 1967 featuring Piet Kuiters with John Tchicai and Candentia Nova Danica.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )
Zes weken geleden publiceerde ik een bijdrage over Piet Kuiters, de tamelijk onbekend gebleven Nederlandse jazzmuzikant, die drie jaar geleden overleed. In het NJA-Bulletin (nummer 57 - oktober 2005), het blad van het Nederlands Jazzarchief, deelde Hans Dulfer zijn herinneringen in een artikel kortweg Piet getiteld. Nadat ik de bijdrage over Piet Kuiters had gepubliceerd, nam Django Kuiters, zijn zoon, contact met me op. Django woont nu in Oslo - Noorwegen en wilde graag zijn herinneringen aan zijn vader met de lezer van deze blog delen. Zijn bijdrage was van een dergelijke omvang dat ik het in twee delen zal publiceren. De Nederlandse vertaling is getiteld Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer - 1 en het vervolg in Piet Kuiters - Een Echte Amsterdammer - 2.
Hierboven vind je de Engelse vertaling als Piet Kuiters - A True Amsterdammer - 1 en het vervolg Piet Kuiters - A True Amsterdammer - 2.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl
Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Oh Meisje

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Eight months ago I pointed you to a young Dutch vocalist, Esther Groenenberg, who became certificated on the school of Music in Zwolle, a city in the eastern part of The Netherlands. I was pointed to this young talented vocalist because of a fragment I found, where she sung Zuurkool Met Worst in the Paul De Leeuw TV show. I liked that fragment, because she sung a very swinging scat-vocal in that program and even succeeded in stopping Paul, who normally makes his presence very much felt. You can see this fragment again, if you like, at my contribution The Magic Of Jazz. (second fragment).

A few months ago she sung this song, Zuurkool Met Worst, refering to her favourite dish sauerkraut with a smoked sausage with her band in a radio program and I love to share you a fragment of it.

Now Esther Groenenberg is preparing a CD that will be released in the summer of 2009. She announced last weekend that one of the video clips, that belongs to her new song Oh Meisje ( = Oh Little Girl), has been released and is available now.

The song Oh Meisje wants to be a call, a warning to all young girls and women to be satisfied with their bodies and a call to be happy with it, to enjoy life and be satisfied with theirselfs: no liposuction or other adjusments to their bodies. The song itself, the voice of Esther, reminded me to Fay Lovsky, the Dutch vocalist, who is one of my favorite singers, but, unfortunally, she hasn't performing in Holland, as far as I know, since her last 2004 theater tour Survivalmuziek - Maze of Mirrors Tour, I saw in Middelburg, in the south west part of The Netherlands somewhere in 2004. She is a member of the French band Les Primitif de Futur, that made a tour through the States a few years ago. I hope Fay Lovsky will return in Dutch and Belgian theatres soon: Fay Lovsky Come Back ( a quote which refers to the 1970s call of the late Fred Cigar Canté Rollins Come Back)

Let's return to Oh Meisje. Even if you don't understand the Dutch language (most of you won't), you will learn that Esther Groenenberg is a very nice jazz vocalist and this well made video clip, by Leonie Meijer, is really entertaining with a very serious message to all young girls and women: Oh meisje vergeet niet te leven (= Little girl, don't forget to live) - Meisje vergeet niet te genieten ( = don't forget to enjoy.) - Je bent jong en je bent mooi al zou je dunner willen zijn ( = You're young, you're pretty, even it you love to be more slim ), dus vergeet niet te leven, want het leven is fijn (= so, don't forget to live, because life is great !! ). A very serious problem among young women I heard!!

I'm anxious to hear Esther Groenenberg's new album next summer.

( Hyves )

Hans Koert - keepswinging@live.nl

HOT CLUB DE BOEDO:
The Argentine Hot Club de Boedo announces in its latest blog a concert at the Teatro Roma in Buenos Aires dedicated to Oscar Aleman. ( Homenaja a Oscar Aleman). The concert has been scedulded for the 24th of July 2008 at 9.00 p.m.
The members of the band are Waldo Fonseca: guitarra y dirección (= guitar and leader); Heldo Fonseca: clarinete (= clarinet); Martín López Goitía: guitarra rítmica (= rhythm guitar) and Julián Pierángeli: bajo (= drums). This band, now playing for eight years in Buenos Aires and its surroundings, wants to share the music of Oscar Aleman.

Reconocido por experto holandés Hans Koert por mantener viva la herencia musical de Oscar Alemán, Hot Club de Boedo con ocho años de labor ininterrumpida es el grupo mas activo de la escena porteña y un indiscutible referente de este estilo.

Although it seems as if Waldo loves to make me responsable for the renewed interests in Oscar Aleman's musicial heritage, refering to the quote above from his blog ( too much honor Waldo) it is the Hot Club de Boedo self, who is fully responsable for its success. Congratulations Waldo, Heldo, Martin and Julian. Hope we'll meet once !!

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Acht maanden geleden inroduceerde ik in deze blog een jonge Nederlandse zangeres, Esther Groenenberg, die toen net examen had gedaan op het conservatorium van Zwolle. Ik was haar "op het spoor gekomen" dankzij een optreden dat ik zag bij Paul de Leeuw, waarin ze op een bijzondere wijze het nummer Zuurkool met Worst zong, of beter scatte en daarbij zelfs Paul de Leeuw helemaal stil kreeg. Krijg dat maar eens voor elkaar. Ik vond dat een schitterend fragment en plaatste dat in de bijdrage The Magic Of Jazz, waar het nog steeds te zien is. (zie het tweede fragment)

Een paar maanden geleden zong ze hetzelfde nummer over haar lievelingsgerecht met haar band in een radio-opname en hiervan zijn ook beelden gemaakt: Zuurkool Met Worst.

Momenteel is Esther Groenenberg bezig met de voorbereidingen voor haar eerste CD, die komende zomer uit moet komen. Afgelopen weekend kondigde ze aan dat één van de nummers voor dit album klaar is en daarvan is een videoclip gemaakt: Oh Meisje.

Het nummer wil een waarschuwing zijn, voor alle meisjes en jonge vrouwen die niet tevreden zijn over hun lichaam en hen oproepen om vooral te genieten van het leven en tevreden te zijn met zichzelf: geen liposuctie of andere figuurcorrigerende operaties voor hen. Toen ik het nummer hoorde en Esther's stem hoorde, moest ik onwillekeurig denken aan Fay Lovsky, één van mijn meest favoriete Nederlandse zangeressen, die, voor zover ik weet, sinds haar laatste grote Maze of Mirrors Tour in 2004, met als titel Survivalmuziek niet vaak meer in Nederland optreedt. Ik zag deze geweldige show in Middelburg, herinner ik me. Ze speelt ook bij de Franse band Les Primitif de Futur, waarmee ze een paar jaar geleden nog een tournee maakte door de Verenigde staten. Ik denk dat het tijd wordt dat we Fay weer eens in een theatershow in Nederland en België kunnen zien en horen. Fay Lovsky Come Back (= vrij naar de succesvolle Rollins Come Back actie, begin jaren zeventig, van wijlen Fred Canté)

Terug naar Esther Groenenberg en Oh Meisje. Ze is een geweldig ambitieus en een veelbelovend jazzzangeres en je zult dit moeten beamen als je de door Leonie Meijer mooi gemaakte videoclip bekijkt, al is de boodschap voor alle meisjes en jonge frouwen uiterst serieus bedoeld: Oh meisje vergeet niet te leven - Meisje vergeet niet te genieten - Je bent jong en je bent mooi al zou je dunner willen zijn, dus vergeet niet te leven, want het leven is fijn. Een serieus probleem onder jonge vrouwen heb ik me laten vertellen !!

Esther, je hebt me heel benieuwd gemaakt naar je eerste album ! - Succes met de voorbereidingen ( Hyves )

Hans Koert - keepswinging@live.nl.

HOT CLUB DE BOEDO:
De Hot Club de Boedo uit Argentinië kondigt in hun laatste blog een concert aan in het Teatro Roma in Buenos Aires gewijd aan de muziek van Oscar Aleman. ( Homenaja a Oscar Aleman). Het concert staat gepland op 24 juli 2008 om 21.00 uur.( Mocht je in de buurt zijn .....)
De leden van de band zijn Waldo Fonseca: guitarra y dirección (= gitaar en leider); Heldo Fonseca: clarinete (= klarinet); Martín López Goitía: guitarra rítmica (= ritmegitaar) en Julián Pierángeli: bajo (= slagwerk). Deze groep, die nu acht jaar zonder onderbrekingen bij elkaar is en optreedt in Buenos Aires en omgeving wil de muziek van Oscar Aleman levend houden.

Reconocido por experto holandés Hans Koert por mantener viva la herencia musical de Oscar Alemán, Hot Club de Boedo con ocho años de labor ininterrumpida es el grupo mas activo de la escena porteña y un indiscutible referente de este estilo.

Hoewel Waldo in zijn blog in bovenstaand citaat mij medeverantwoordelijk maakt voor de hernieuwde belangstelling voor Oscar Aleman's muzikale erfenis (te veel eer Waldo) zijn het toch echt de leden van de Hot Club de Boedo zelf die verantwoordelijk zijn voor hun succes. Gefeliciteerd Waldo, Heldo, Martin en Julian. Het zou leuk zijn als we elkaar een keer konden ontmoeten!!

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Muziek op de Zuidpool

( To the English translation.) Music on the Antarctic

Een paar weken geleden nam Sally Douglas uit Australië contact met me op met de mededeling: My father was a member of the BANZARE and I have 3 Goodson records - each seems to have one song per side - three of the songs are "Let's Pretend", "Girl Friend" and the "French Song" (= Mijn vader was lid van de BANZARE (= British-Australian-New Zealand Antarctic Research Expedition ) en ik heb drie Goodson platen met één nummer per kant met titels als "Let's Pretend", "Girl Friend" en de "French Song". Haar vader was pilot-officer Eric Douglas van de Royal Australian Airforce (= Koninklijke Australische Luchtmacht) en één van de leden van de eerder genoemde expeditie naar de Zuidpool ondernomen tusen 1929 en 1931. De leider van deze expeditie was sir Douglas Mawson, die ook al eerder deelnam aan een Zuidpoolexpeditie, namelijk die van 1910, genaamd: Australian Antarctic Expedition.

Eric Douglas, één van de piloten op de Gipsy Moth vliegtuigen.( foto National Library of Australia)

Sally vertelde me dat de drie Goodson platen van haar vader geweest waren. Goodson platen zijn witte flexibele platen, onbreekbaar, buigbaar en, later, ook onbrandbaar toen ze gemaakt werden van Rhodoid. Deze witgekleurde platen waren uitermate geschikt om bedrukt te worden, aangezien ze niet, zoals gewone 78-toeren platen een papieren label rond het middengat hadden, maar bestond uit een compleet bedrukbaar oppervlak, inclusief de groef.

The Discovery met handtekeningen, nadat ze veilig teruggekomen waren in maart 1931 ( Foto National Library of Australia)

De drie Goodson Records die Sally Douglas noemt zijn hoogstwaarschijnlijk speciaal voor deze expeditie gemaakt. Op de plaat staat gedrukt: Presented to the MAWSON ANTARCTIC EXPEDITION 1929 (= Aangeboden aan de Zuidpoolexpeditie van 1929 van Mawson) en heeft een foto van de driemaster "The Discovery". Het lijkt er op dat deze drie Goodson platen uniek zijn en nooit in de handel geweest; goed mogelijk dat dit de enige drie exemplaren zijn, die aan boord waren van The Discovery.

Eric Douglas noemt de gramofoon in één van zijn brieven. (Sally Douglas archive)

De drie Goodson Records hebben alle drie dezelfde foto en tekst gedrukt op het oppervlak, maar hebben verschillende titels: "Let's Pretend", "Girl Friend" en de "French Song". Arthur Badrock, discograaf en samensteller van de Goodson Record Discography noemt deze drie titels niet, maar alleen één met de titel: Oh You Have No Idea gespeeld door een band die zich verschuilt achter het pseudoniem The Southern Melody Serenaders (een Fred Hall studio-orkest), wat zou kunnen betekenen dat er nog meer exemplaren aan boord waren behalve deze drie.

Foto van de mannen rustend en rokend, met rechts de HMV slingergramofoon. Eric Douglas is de man met pijp linksboven op het bed. (photo National Library of Australia)

Op het schip was, natuurlijk zou ik bijna zeggen, een HMV slingergramofoon om deze Goodson platen af te spelen. We weten niet of er ook andere, breekbare schellakplaten mee op reis gegaan zijn. De foto's van de gramofoon, die ons overgeleverd zijn lijken een "zwarte" plaat te bevatten, hetgeen op een "gewone" breekbare plaat kan wijzen, maar ook een flexibele plaat geweest kan zijn, zoals bijvoorbeeld een Filmophone, die ook in het zwart gemaakt werden; feit is dat deze Goodsonplaten ideaal waren voor een reis onder extreme omstandigheden, aangezien ze featherweight, pliable and unbreakable ( = vederlicht, buigbaar en onbreekbaar) waren, zoals op het label staat. Het feit dat ze de barre tocht overleeft hebben bewijst dit.

Eén van de drie Goodson records (collectiie Sally Douglas)

In het logboek schrijft Eric Douglas op 6 januari 1931 wat de dag ervoor plaats vond, namelijk op de dag, waarin delen van de Zuidpool opgeeist waren door Koning George V van Engeland. Het ging over een uitbreiding van het gebied dat genoemd was naar de koning, King George V land. Die uitbreidingen omvatten Oates land, gelegen tussen de 142 en 162 meridiaan oostelijk van Greenwich en tussen de 66ste breedtelijn en de Zuidpool, waarbij inbegrepen de Curzon Archipelago, May Archipelago, Dixon Island, Mackeller Islets en Hodgeman Islands. De plechtigheid had plaatsgevonden op 5 januari 1931 om twaalf uur precies, waarbij de vlag gehesen werd door de schipper en de proclamatie werd voorgelezen door Sir Douglas. Hierna klonk een driewerf hoera en de ceremonie werd afgesloten.

Sir Douglas Mawson, leider van de expeditie ( foto van de tentoonstelling in het Parliament House Canberra )

Later op diezelfde dag bezochten ze een kolonie Adelie pinguins en Eric Douglas schrijft hierover in zijn logboek: We brought along a portable H.M.V. gramophone and played it to the Penguins in a nearby rookery, they did not appreciate good music, but kept picking at the instrument in their anger. (= We hadden een HMV slingergramofoon meegenomen en speelden die voor de pinguins in de vlakbij gelegen kolonie. Ze hielden echter niet van goede muziek en pikten steeds naar de gramofoon in hun boosheid.)

Eric Douglas speelt muziek voor de pinguins op Adelie Land (Cape Dennison - Commonwealth Bay 5 januari 1931) (foto National Library of Australia)

Is dat niet grappig? Sally bezat nog wat foto's van de expeditie en ook in de Nationale Bibiliotheek van Australië zijn nog foto's van deze expeditie, waarbij de mannen met de gramofoon afgebeeld zijn. Zo kan een "saaie" 78-toerenplaat toch nog een boeiend stukje geschiedenis opleveren. Bedankt Sally voor deze foto's uit je vaders archief en voor de informatie over de drie Goodson platen. Het is verbazend, dat, na zovel jaren, dit verhaal nu doorgegeven kan worden.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Deze bijdrage is ook (in het Engels) te vinden in de Flexible Records blog en in de Keep Swinging blog als Music to the Antarctic . Je vindt meer discografische informatie over de platen in de bijdrage: Mawson Antarctic Expedition.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

English ( Naar de Nederlandse vertaling)

A few weeks ago I was contacted by Sally Douglas from Australia who told me that she is the daughter of Eric Douglas, member of the MAWSON-BANZAR expedition. Her father was pilot-officer Eric Douglas from the Royal Australian Airforce and one of the members of the so-called BANZAR-expedition, the British-Australian-New Zealand Antarctic Research Expedition of 1929 - 1931. The leader of this expedition was sir Douglas Mawson, who also took part on previous Antarctic Expedition, like the Australian Antarctic Expedition of 1910. A rather strange subject for this blog, you might think, but if you visit the English translation you will learn that it has to do with some rare 78rpm flexible records aboard the expedition ship. Enjoy it at: Music on the Antarctic.

I love to point you to a contribution titled Choro Genre by Joergen about the essence of the Brazilian Choro music.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Music on the Antarctic

( Naar de Nederlandse vertaling.)

A few weeks ago I was contacted by Sally Douglas from Australia who sent me a message: My father was a member of the BANZARE and I have 3 Goodson records - each seems to have one song per side - three of the songs are "Let's Pretend", "Girl Friend" and the "French Song". She is the daughter of Eric Douglas, pilot-officer from the Royal Australian Airforce and one of the members of the so-called BANZAR-expedition, the British-Australian-New Zealand Antarctic Research Expedition of 1929 - 1931 The leader of this expedition was sir Douglas Mawson, who also took part on previous expedition, like the Australian Antarctic Expedition of 1910.

Eric Douglas, one of the pilots of the Gipsy Moth airplanes ( photo National Library of Australia)

Sally told me that she had three Goodson Records that had been from her father. Goodson Records are white flexible records, unbreakable, pliable and, non-flammable, due to the material it was made of: Rhodoid. These white colored records where very suitable for advertisement prints as these records had no paper label around the spindle-hole like other 78rpm records, but a complete printable surface, including the groove.

The Discovery with autographs after it returned safely March 1931 ( National Library of Australia)

The three Goodson Records in Sally Douglas' archive were made specially for this expedition. On the record it says: Presented to the MAWSON ANTARCTIC EXPEDITION 1929" and has a picture of the three masted ship "The Discovery". It seems to me that these three Goodson Records were unique records - probably the only known copies that were aboard the ship.

Eric Douglas mentions the gramophone in one of his letters. (Sally Douglas archive)

The three Goodson Records all have the same text and pictures on its surface, but each one has a different tune: "Let's Pretend", "Girl Friend" and the "French Song". Arthur Badrock, discographer and compiler of the Goodson Record Discography don't mentions these three titles, but another one for this record: Oh You Have No Idea by the Southern Melody Serenaders (A Fred Hall studio band), which could mean that there have been more then three unique copies aboard.

Photo of the men resting and smoking aboard the ship with the HMV gramophone at the right. Eric Douglas could be the man on the bed on the left,smoking a pipe. (photo National Library of Australia)

On the ship was, of course, also an HMV wind-up gramophone to play these records. We don't know if other records where taken along, but pictures suggest "black' records, which could mean that also shellack records were on the ship, or "black" flexible records, like Filmophones - fact is that Goodson Records were available and they are featherweight, pliable and unbreakable, as was labeled on the record, very suitable for such an expedition. The fact they survived the expedition proves this.

One of the Goodson records (collection Sally Douglas)

In the log Eric Douglas tells about it and on the 6th of January 1931, the day after they proclaimed parts of Antarctic, Territory of King George V land and its extension under the name of Oates land, situated between Longitudes 142 and 162 east of Greenwich and between Latitudes 66 South and the South Pole. The cermony took place at noon and the flag was hoisted by the Skipper after the Proclamation was read out by Sir Douglas. After three cheers were given, the Ceremony was completed.

Sir Douglas Mawson, leader of the expedition ( photo Parliament House Canberra exhibition)

Later that day they visited a rookery of Adelie pinguins nearby and Eric Douglas writes about that: We brought along a portable H.M.V. gramophone and played it to the Penguins in a nearby rookery, they did not appreciate good music, but kept picking at the instrument in their anger.

Eric Douglas plays his music for the pinguins at Adelie Land (Cape Dennison - Commonwealth Bay 5th of January 1931) (National Library of Australia)

Isn't that great? Thanks Sally for sharing the photos of these unique and very rare Goodson Records and the photos of your father's archive. It is really amazing to learn that after so many years these relics of this expedition can be shared with the readers of this blog.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

This contribtuion is also posted at the Flexible Records blog as Music to the Antarctic and in a Dutch translation tomorrow as Muziek op de Zuidpool. You can read more about the discographical information, if available, at Mawson Antarctic Expedition.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Een paar weken geleden nam Sally Douglas uit Australië contact met me op met de mededeling: My father was a member of the BANZARE (= British-Australian-New Zealand Antarctic Research Expedition and I have 3 Goodson records - each seems to have one song per side - three of the songs are "Let's Pretend", "Girl Friend" and the "French Song" (= Mijn vader was lid van de BANZARE (= British-Australian-New Zealand Antarctic Research Expedition ) en ik heb drie Goodson platen met 'één nummer per kant met titels als "Let's Pretend", "Girl Friend" en de "French Song". Een niet alledaags onderwerp in deze Keep swinging blog; morgen haar verhaal in de bijdrage Muziek op de Zuidpool.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

GB Lobo 1932 Recording

Recently I had a small e-mail correspondance with a keen collector, Sherwin Dunner, who had detected the shown 78 rpm in a pile of Brazilian records bought from another collector. As the scan of the record shows, it was issued by Victor in Brazil (Victor, 33549) and features two tunes by a group named Os Namorados da Lua. The shown Victor, 33549-B, has the title 'Pampeira' and states Gastão Lobo & Rogério Guimarães as composers. The recording is not listed in the FUNARTE discography of Brazilian 78 rpm recordings from 1902 to 1964. But it is listed in the collection available at Instituto Moreira Salles and can be listened to thanks to the online search facility at IMS. To hear the shown 'Pampeira', click picture or here

Sherwin Dunner would like to know, if GB Lobo participates in the recording, as the featured Hawaiian steel guitar playing the melody sounds like him. To me it's definitely GB Lobo on steel guitar, and the recording is an example of evidence that GB Lobo continued his career as a recording artist in Brazil after the break of the Les Loups duo in Spain early 1931, when Lobo and Oscar Alemán agreed to stop their co-operation. According to the listed info at IMS the recording was made 09/04/1932 and issued May 1932. The actual record, Victor, 33549, is the only one listed by the group Os Namorados da Lua at IMS, and I have not been able to find written documentation about the names of the participating musicians.

The group most certainly features GB Lobo on hawaiin steel guitar, a guitarist that may be the other stated composer of the tune, Rogério Guimarães (left below), a mandolinist (- possibly Luperce Miranda (right below), who worked with Rogério Guimarães at the time of the recording), unknown double bass and percussion.

The A-side of Victor, 33549, shown below, features a composition by Aldo Taranto, 'Lábios rubros'. Again it's most certainly GB Lobo playing the melody line on Hawaiian steel g, and although the music is listed as a choro it sounds more like a rhumba thanks to the pulsating rhythm of the featured double bass in the recording. To hear the music, click picture below or here

Thanks to Sherwin Dunner for making and forwarding the scans of the record, a true collectors' item and an important piece of evidence in the research of GB Lobo's recorded output in Brazil from the 1930s.

This small article was also posted at the Oscar Alemán blogspot and will later incorporated in a revised version of the GB Lobo site at the Keep Swinging web.

Jo

Guitars Two - Philip Catherine

( Naar de Nederlandse vertaling)
I love to introduce you to a great album by Philip Catherine, one of Europe's most important guitar players. I received his latest album, titled Guitars Two, released early this year. It is his first solo album and that makes this album very special, as I remember Philip always playing in small groups. A few weeks after he had finished his last recordings for this album I heard him playing at the International Jazz Festival in Middelburg, May 2007 with his trio featuring Philip Aerts on bass and Mimi Verderama on drums. During this concert he played some solo pieces he had recorded for this album, using a pre-recorded guitar fragment, he had recorded on stage in the first part of the tune and replayed it as a second voice in the second half; so in fact he played a duo with himself !! A great concert ..... Last Friday, the 11th of July 2008, I heard him at the North Sea Jazz Festival in Rotterdam .The audience liked it and were listening as quiet as a mouse, although regarding the background noise outside the Yenisei.

I remembered those solos from that concert, which impressed me, when I listened to this solo album. The use of effect pedals and over-dubbing, like in Toscane, Pourquoi and Marc Moulin On The Beach has been done in a way that it never harms the music - the tunes are balanced and I found this album great to relax. I liked Bois le Baron and Merci Philip the best, and I learned that Philip made a great album with this Guitars Two.

It is his first solo album, although he made an "almost" solo album in 1975, titled Guitars, but a few tunes were with John Lee, Gerry Brown and Charlie Mariano who happened to be around.

I found a fragment from January 2007 in which you can hear Philip Catherine in his own studio playing solo guitar, experimenting with his own "taped" guitar sound. A great opportunity to hear this unpretentious guitar player, who played with all major jazz stars, solo-in-duo, in his own studio.

The 2007 Philip Catherine Guitars Two album (FDM 46050 369152), the first solo album of this 65 years young guitar player, should be in each collection !! A must have !!

The photos of this blog were made at the International Jazz Festival in Middelburg, May 2007. You can find the Dutch translation at Philip Catherine - Guitars Two

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Philip Catherine - Guitars Two

Graag wil ik vandaag een schitterende plaat onder de aandacht brengen gespeeld door één van de belangrijkste Europese gitaristen, Philip Catherine. Onlangs ontving ik zijn laatste album: Guitars Two, dat eerder dit jaar werd uitgebracht. Het is zijn eerste soloalbum en dat maakt het meteen zo speciaal, omdat we Philip eigenlijk altijd in kleine bezetting tegenkomen. Een paar weken nadat hij de opnamen voor deze plaat had afgerond, hoorde ik hem spelen tijdens hij International Jazz Festival in Middelburg, mei 2007 met zijn trio waarin Philip Aerts op bas en Mimi Verderama op slagwerk. Tijdens dit concert speelde hij ook enkele van zijn solostukken, die ook terug te vinden zijn op de plaat, waarbij hij gebruik maakte van over-dubbing. Dit is een techniek, waarbij hij eerst op het podium een partij van zichzelf opneemt, om daarna die opname, tijdens hetzelfde nummer, te herhalen en met zichzelf mee te spelen. Hij speelt dan dus a.h.w. een duo met zichzelf. Afgelopen vrijdag hoorde ik Philip Catherine ook tijdens het Northsea Jazz Festival in Rotterdam terwijl hij één van de nummers van deze plaat speelde. Het publiek genoot en luisterde muisstil naar de vertolking, zich storend aan het geroezemoes op de gangen.

Ik herinnerde me deze solo's als iets heel bijzonders en moest weer terugdenken aan dit concert toen ik de CD Guitars Two afspeelde. Het gebruik van effect-pedalen en dit over-dubbing, zoals dat te horen is in nummers als Toscane, Pourquoi en Marc Moulin On The Beach blijft altijd bescheiden, zonder op te vallen - uitgebalanceerd - muziek om bij te ontspannen. Ik genoot het meest van de nummers Bois le Baron en Merci Philip en besefte dat Philip een schitterend album had gemaakt.

Het is zijn eerste echte solo-album, alhoewel hij ook een "bijna" soloalbum op zijn naam heeft staan: Guitars, maar daarin spelen John Lee, Gerry Brown en Charlie Mariano, die toevallig in de buurt waren, op een paar nummers mee.

Ik vond een fragment, dat anderhalf jaar geleden werd opgenomen in zijn eigen studio, waarin hij experimenteert met deze "ingeblikte" gitaarbegeleiding. Het is mooi om deze bescheiden gitarist in de beslotenheid van zijn werkkamer aan de gang te zien.

Deze Philip Catherine plaat Guitars Two uit 2007, de eerste echte soloplaat van deze 65-jaar jonge gitarist, hoort in elke verzameling tuis. Een plaat waar je niet omheen kunt !! (Philip Catherine: Guitars Two (FDM 46050 369152))

De live foto's van deze blog zijn van het optreden van het Philip Catherine Trio tijdens het International JazzFestival in Middelburg, mei 2007. Morgen in dit blog de Engelse vertaling.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Ron Carter - Bass de Jour

( Naar de Nederlandse vertaling)

The Ron Carter Quartet was one of the bands that played at the North Sea Jazz Festival in the Ahoy Rotterdam venue on Friday the 11th of July 2008. I posted some impressions about this first day of the festival at my contribution titled Friday - North Sea Jazz. One of the highlights of that day was the concert by the Ron Carter Quartet, featuring Ron Carter on the double bass, Stephen Scott at the piano, Payton Croissley on drums and Rolando Morales-Matos on percussion. The concert was scheduled at the Madeira hall at 10.15 a.m. but started 15 minutes later.

From left to right: Payton Crossley - Rolando Morales-Matos - Stephen Scott - Ron Carter - Dan Quellette (Northsea Jazz ) (foto: Hans Koert)

Previous to this concert was an interview by Dan Quellette with Ron Carter and the members of the quartet in the Volga. Dan Quellette, who's an editor of Down Beat magazine, also moderated an interview with Mark Murphy and Wouter Hamel previous to this one, had organized this as a Question & Answer between the three members of the band and their maestro, as Rolando Morales-Matos, Puerto Rico born, labelled Ron in his first question. One of the questions was how it is possible that you always can recognize Ron's bass sound, even when he is not playing on his own double bass. Ron explained that it is very difficult to take your own bass while on tour. "I pay three times the airfare when I take my own instrument with me", Ron explained, "I have to play now on the "bass de jour", the double bass available on the band stand. Normally I only change the tail pin and the pickup, to amplify the sound." Ron explains the different types of strings he has used in the past and nowadays (at home he still uses his 1959 bass used in the Miles Davis Quintet) and about the use of pickup. "I meet my "bass de jour" normally twenty minutes before the concert, so....." Stephen Scott, piano player with Ron Carter for years, wonders how Ron managed to have his great bass sound recorded in a way that it is always great to listen to. Ron explains how Rudy Van Gelder learned to handle the bass sound, which is very difficult to record, with the help of Paul Chambers, who visited the Van Gelder studio in Hackensack as often as he could to find the best way to record the basssound.

Ron Carter (Northsea Jazz) foto: Hans Koert

Stephen Scott loved to know how it was to be part of the second Miles Davis Quintet and how Ron came into that band. Ron told that every musician in the 1950s looked up to Miles Davis. "One day I was playing a six week gig in the band of Art Farmer, when Miles stepped into the club and asked him to come and play in his new quintet". "Well - I said", Ron explains, "I do have a job - I can't leave now. Ask Art. After the second set Miles talked to Art and so I came into that quintet, which featured Miles Davis of course on trumpet, Herbie Hancock at the piano, Wayne shorter on sax and Tony Williams on drums. Playing in that band was like being in a laboratory - we all trusted each other and each member could share his ideas."

Rolando Morales-Matos (Northsea Jazz) (foto: Hans Koert)

"You played with hundreds of bands, you made over 3,500 albums, but there might be bands you have never performed. Can you tell me," Stephen asked Ron, "with what bands you had loved to play?" Ron answered: "Duke Ellington of course and the count Basie Orchestra. And I love to play with Oscar Peterson again - I have only played one evening in his trio - I wished I had been able to do more concerts with this Canadian giant on the keys."

Ron Carter ( Northsea Jazz - Rotterdam ) (foto: Hans Koert)

When Ron is asked to compose his ultimate band, he lists a lot of names, like Jim Hall, Tony Williams, Paul Chambers, Doug Watkins and Russell Malone and explains that it hard to make choices. He also mentioned Rolando Morales-Matos,being the only one of the quartet, and that makes him proud as a peacock. "Oh no, let's skip Roland" Ron says, when he notices his reaction, let's take another one. "I have played with so many gifted musicians, that I hardly can make a choice....."

Payton Crossley ( Northsea Jazz) (foto: Hans Koert)

The Madeira was full-packed when Ron Carter and his men gave their concert. It was really great. The music he made was a tribute to Miles Davis, labelled as "Dear Miles". As a lengthy improvisation a dozen Miles Davis tunes like Seven Steps To Heaven, My Funny Valentine, Bye Bye Blackbird, Stella By Starlight, Someday My Prince Will Come and as Time Comes By, though Miles never recorded that last one, were played. Also some newly composed tunes like Cut and Past and 595 were played in a tribute to Miles. It was fascinating to hear how Ron connected all those themes into a lengthy improvisation, without breaks in between which could harm the concentration of the audience. I was sitting on the ground in front of the stage, right in front of the band, watching with bated breath and I didn't realize, that maybe two- or three hundred others were doing the same behind my back. I realized that in full extend at the end of the concert when I heard the applause and turned around. Thanks to Ron for this great concert!!

Ron Carter Quartet: l to r: Ron Carter - Payton Crossley - Rolando Morales-Matos (Northsea Jazz) (foto: Hans Koert)

The Dutch version of this blog was posted yesterday titled: Ron Carter - Dear Miles.

You can see more pictures of this great concert at my photo album

Hans Koert keepswinging@live.nl

Ron Carter - Dear Miles

The English version Ron Carter - Bass de Jour will be published tomorrow.
Het Ron Carter Quartet was één van de bands, die voor 11 juli 2008 geprogrammeerd stonden tijdens het 33ste Northsea Jazzfestival in Rotterdam. Je hebt al wat impressies van die dag kunnen lezen in de bijdrage Vrijdag: Northsea jazz. Eén van de hoogtepunten van die dag was het concert van het Ron Carter Quartet met Ron Carter op bas, Stephen Scott aan de piano, Payton Crossley op slagwerk en Rolando Morales-Matos op percussie. Het concert stond gepland in de Madeirazaal voor 22.15, maar begon een kwartiertje later.

Het interview: v.l.n.r.: Payton Crossley - Rolando Morales-Matos - Stephen Scott - Ron Carter - Dan Quellette (Northsea Jazz ) (foto: Hans Koert)
Voorafgaand aan dit concert stond een interview gepland door Dan Quellette met Ron Carter en de leden van zijn band in de Volgazaal. Dan Quellette, journalist bij Down Beat magazine, had deze Question & Answer (= Vraag en Antwoord), zoals het genoemd werd, georganisseerd als een vraaggesprek tussen de leden van de band en hun maestro, zoals percussionist Rolando Morales-Matos, Puertoricaan van geboorte, Ron aansprak bij de eerste vraag. Eén van de vragen was, hoe Ron Carter er steeds in slaagt zijn eigen geluid te maken, ook al speelt hij niet op zijn eigen instrument. Ron legde uit dat het niet mogelijk is om zijn eigen bas uit de VS mee te nemen: You pay three times the airfare when you take your own instrument with you (= Je betaalt drie keer het normale tarief als je je bas meeneemt in het vliegtuig), legde Ron uit, I have to play now on the bass de jour, the double bass available on the band stand. ( = Ik speel dan ook als ik op tournee ben, op de bass de jour, vrij vertaald de bas-van-de-dag, het instrument dat ter plekke beschikbaar gesteld wordt). I only change the tail pin and the pickup, to amplify the sound. (= Het enige wat ik aanpas is de staartpunt voor de juiste hoogte en de pickup, het element, dat het geluid versterkt.). Ron legt uitgebreid het verschil uit tussen de diverse snaren die hij vroeger en nu gebruikt heeft ( de bas waarop hij thuis speelt is nog steeds die waarmee hij in het Miles Davis Quintet furore maakte) en de ontwikkeling in de versterking van het basgeluid, hetgeen uiteindelijk geleid heeft tot de pickup die hij nu gebruikt. I meet my bass de jour normally twenty minutes before concert, so..... ( .. Ik maak twintig minuutjes voor het concert pas kennis met mijn bas de jour, dus ...... !!)

Ron Carter (Northsea Jazz) foto: Hans Koert

Stephen Scott, die al heel wat jaren met Ron speelt, vroeg zich af hoe het lukt om die specifieke Ron Carter basklank vast te leggen op de plaat. Ron legt uit hoe bijvoorbeeld Rudy Van Gelder uitgebreid experimenteerde om het geluid vande bas goed op te nemen met hulp van bassist Paul Chambers, die elk vrij moment in de studio in Hackensack (NJ) was te vinden op zoek naar de beste techniek. Stephen Scott wilde verder weten hoe het was om in het kwintet van Miles Davis te spelen en hoe Ron daar bij gekomen was. Ron legde uit dat elke jazzmuzikant in de jaren vijftig opzag tegen Miles Davis. One day I was playing a six week gig in the band of Art Farmer, when Miles stepped into the club and asked him to come and play in his new quintet. (= Op een dag speelde ik tijdens een serie optredens zes weken lang met de groep van Art Farmer, toen Miles Davis de club binnenkwam en me vroeg in zijn nieuwe kwintet te komen spelen.) Well - I said, I do have a job - I can't leave now. Ask Art. ( = Ik zei hem, dat ik nu werk had bij Art. Vraag het maar aan Art, suggereerde ik.). After the second set Miles talked to Art and so I came into that quintet, which featured Miles (Davis) of course on trumpet, Herbie (Hancock) at the piano, Wayne (Shorter) on sax and Tony (Williams) on drums. ( = Na de tweede set overlegden Art en Davis en zo kwam ik bij het Miles Davis Quintet, waar verder Herbie (Hancock) op piano speelde, Wayne (Shorter) op sax, (Tony) Williams op slagwerk en uiteraard Miles op trompet). Playing in that band was like being in a laboratory - we all trusted each other and each member could share his ideas. (= Spelen in dat kwintet was als werken in een laboratorium - iederen kon zijn ideeën inbrengen en we vertrouwden elkaar). Rolando Morales-Matos (Northsea Jazz) (foto: Hans Koert)
You played with hundreds of bands, you made over 3,500 albums, but there might be bands or musicians you have never performed with. ( = Je hebt in een hondertal bands gespeeld, meegewerkt aan zo'n 3500 platen, maar er moeten musici of bands zijn waar je nog nooit mee gespeeld hebt) was de volgende vraag van Stephen: Tell us, with what three bands you had loved to play? ( Vertel ons eens, met welke drie bands had je graag opgetreden?) Ron antwoordde: Duke Ellington natuurlijk en het Count Basie Orkest. En ik had graag wat vaker met Oscar Peterson gespeeld - I have only played one evening in his trio - I wished I had been able to do more concerts with this Canadian giant. (= Ik heb maar één avond met hem gespeeld - ik had graag veel vaker opgetreden met deze Canadese reus). Ron Carter ( Northsea Jazz - Rotterdam ) (foto: Hans Koert)

Als aan Ron gevraagd wordt zijn ideale band samen te stellen, somt hij voor elk instrument een drietal namen op zoals Jim Hall, Tony Williams, Paul Chambers, Doug Watkins en Russell Malone, maar voegt er meteen aan toe dat hij eigenlijk geen keus kan maken omdat het allemaal fantastische spelers zijn. Als Rolando Morales-Matos, de percussionist, merkt dat hij ook in het rijtje voorkomt, glimt hij van trots en slaat zichzelf op de borst. Okay, let's skip Rolando ..... I prefer ... ( Okay - ik laat Rolando weg, ik heb liever ...). I have played with so many gifted musicians, that I can't make a choice.....

Payton Crossley ( Northsea Jazz) (foto: Hans Koert)
De Madeirazaal was afgeladen vol tijdens het concert van het Ron Carter Quartet. Het was fantastisch. De muziek die gespeeld werd was een eerbetoon aan Miles Davis, vastgelegd op Ron Carter's laatste CD Dear Miles. Een tiental Miles Davis nummers kwamen in één lange improvisatie langs: nummers als Seven Steps To Heaven, My Funny Valentine, Bye Bye Blackbird, Stella By Starlight, Someday My Prince Will Come en As Time Comes By, hoewel dit laatste nooit door Miles is opgenomen. Er zaten ook een paar nieuwe composities tussen zoals Cut and Past en 595 als een eerbetoon aan Miles. Het was fascinerend om te ontdekken hoe Ron alle nummers schijnbaar ongemerkt in elkaar liet overvloeien als één lang geimproviseerd nummer zonder ontbrekingen; hoe hij moeiteloos de concentratie van het publiek wist vast te houden.

Ron Carter Quartet: v.l.n.r.: Ron Carter - Payton Crossley - Rolando Morales-Matos (Northsea Jazz) (foto: Hans Koert)
Ik had een plaatsje gevonden voor het podium, recht voor de muzikanten en ik realiseerde me niet dat er achter me twee- tot driehonderd mensen ademloos zaten te luisteren. Ik merkte dat pas toen na afloop het applaus losbarstte en ik me omdraaide en al die mensen zag. Bedankt voor dit onvergetelijke concert, Ron !!
Hans Koert keepswinging@live.nl

More photos of this Ron Carter concert can be found in the online photo album

Friday -North Sea Jazz

( Naar het Nederlands) Vrijdag: Northsea Jazz
The 33rd edition of the North Sea Jazz Festival was scheduled from the 11th up to the 13th of July 2008 at the Ahoy Rotterdam venue in Rotterdam. The festival lasted three days; yesterday was its final one. I visited the festival on Friday the 11th of July 2008 and love to give you an impression of the first festival day.

The central square

The first North Sea Jazz Festival was organized by Paul Acket (1922-1992) and MOJO in the Congresgebouw in The Hague on the 16 up to the 18th of July 1976 with great names like Teddy Wilson, Cootie Williams, Dizzy Gillespie, Count Basie, Lionel Hampton, Ray Charles, Horace Silver, Sun Ra and Cecil Taylor to name some, but also Dutch avant-garde Jazz with names like the Willem Breuker Kollektief, Misha Mengelberg, Han Bennink and Frank Wright, an American in Holland and Dixieland Jazz like Ted Easton’s Jazz Band and the Harbour Jazz Band. Music to suit all tastes.... Three years ago the festival moved from The Hague to Rotterdam, to have better accommodations.

Al Jarreau (North Sea Jazz 11th of July 2008) (photo courtesy Hans Koert)

Visiting the North Sea Jazz Festival is for most of us like visiting the Bijenkorf, a well known Dutch chain of department stores. You love to have some new pair of socks to replace old ones and on your way to the men’s wear department you have to go through the book shop and the jewellery department and in stead of a pair of socks you buy a book and a necklace for your girl friend. That's how North Sea Jazz feels. I had hoped, as I posted in my contribution North Sea Jazz 2008 to visit concerts by Tom Scott and the L.A. Express with Terence Blanchard on trumpet, but this concert was cancelled; and Hank Jones, almost 90 years old, returned to the States.

Bik Bent Braam (North Sea Jazz 11th of July 2008)

As planned I could hear the Bik Bent Braam playing a couple of tunes and thanks to the fact that a dozen other concerts are scheduled simultaneous you can shop along the different concert halls, as if it the concerts are departments in a store. So I joined some concerts, like Al Jarreau in the giant Nile Hall, the Dutch Metropole Orchestra, directed by Vince Mendoza, the Charles Lloyd Quartet, the Brazilian-American piano player and vocalist Eliane Elias with a tribute to Bill Evans and the band of Sergio Mendes.

The Nile Hall at the concert of Sergio Mendes (North Sea Jazz 11th of July 2008)

Sometimes North Sea surprises you, like when I passed the Yenisei venue, where I heard guitar music as played by..... Philip Catherine, the Belgian guitar player, who played the music from his latest album Guitars Two, the album I will review later this week and who got his first music lessons from piano player Lloyd Miller as told in the last week contribution Lloyd Miller in Europe . I have to confess that I only stayed a short period in the Hudson Hall at the Roy Hargrove - Roberta Gambarine concert with their Hank Jones 90th Birthday Concert; I'm sure they will forgive me as I have heard both gifted musicians playing several times last years at the Porgy en Bess Jazz club in Terneuzen, in the southwest part of The Netherlands.

Eliane Elias with Marc Johnson and Adam Nussbaum (North Sea Jazz 11th of July 2008)

I really enjoyed the concert by the Ron Carter Quartet concert, playing a tribute to Miles Davis, Dear Miles and I was surprised by an interview session, earlier that evening, by Don Quellette from Down Beat as moderator, with Ron Carter and the members of his Quartet. Previous to that, Don had an interview wih Mark Murphy, the nestor of Jazz vocalists, famous singer since the 1950s and singer Wouter Hamel, the young Dutch rising star. It ended with a spontaneous vocal duo at the piano. I hope to tell you more about the Ron Carter interview and concert in a later blog. The huge Metropole Orchestra directed by Vince Mendoza in the Maas hall (North Sea Jazz 11th of July 2008)
I heard several people grumble about the location and the programming: too much popular "pop" artists, soul, funk and hiphop artists, crowd pullers and the fact that the accent of the festival is no longer Jazz. They glorify the Congresgebouw in The Hague, the location until 2005, but they forget that the building was too crowded, so it became impossible to do "shopping" and it happened several times that halls were full-packed, so a lot of people were left disappointed before closed doors. I had that experience in Rotterdam once last Friday too - I haven't seen Herbie Hancock because the Hudson Hall was full-packed.

Ron Carter Quartet before its concert at the Madeira (North Sea Jazz 11th of July 2008)
Maybe these people are right, but they shouldn't forget that most people who visit the North Sea Jazz Festival are no pure jazz fans, but people who belong to the zap-generation and love to wander between the concerts. I understood that the newly organized The Hague Jazz (Don’t Hesitate) is a growing festival almost entirely dedicated to Jazz. So I have put the dates for next year already in my organizer: 22nd and 23rd of May 2009.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

This contribution has been posted in the Dutch language as Vrijdag: Northsea Jazz. Within a few days I hope to post a blog about the Ron Carter interview and concert, about his career and the bass de jour.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation)

De 33ste editie van het Northsea Jazz Festival vond dit jaar plaats op 11 t/m 13 juli 2008 in het Ahoy Complex in Rotterdam. Het festival duurde drie dagen en gisteren was de laatste dag. Ik bezocht het festival vrijdag 11 juli jl. en heb in de bijdrage Vrijdag - Northsea Jazz wat indrukken achter gelaten. Morgen vind je hier een bijdrage over Ron Carter, het interview en het optreden op de eerste festivaldag.

Hans Koert keepswinging@live.nl

Violao Sete Cordas
Jo publiceerde een informatieve blog over de zevensnarige gitaar, de Violao Sete Cordas, zoals die veel in de Braziliaanse muziek gebruikt wordt. Deze bijdrage is in het Engels.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Vrijdag - Northsea Jazz

( To the English part.)
De 33ste editie van het Northsea Jazz Festival vindt dit jaar plaats op 11 t/m 13 juli 2008 in het Ahoy Complex in Rotterdam. Het festival duurt drie dagen en vanavond zit het er al weer op. Ik bezocht het festival vrijdag 11 juli jl. en vind het leuk om hier wat indrukken achter te laten van deze eerste festivaldag.

Het centrale plein

Het eerste Northsea Jazz Festival werd georganiseerd door Paul Acket ( 1922-1992) en MOJO in het Congresgebouw in Den Haag op 16 t/m 18 juli 1976. Er traden toen ook al grote namen op zoals Teddy Wilson, Cootie Williams, Dizzy Gillespie, Count Basie, Lionel Hampton, Ray Charles, Horace Silver, Sun Ra en Cecil Taylor om er een paar te noemen, maar ook de Nederlandse avantgarde was present met namen als het Willem Breuker Kollektief, Misha Mengelberg, Han Bennink en Frank Wright, een Nederlandse Amerikaan, die hier woonde. Ook Nederlandse Dixieland kwam aan bod, met bands als Ted Easton´s Jazz Band en de Harbour Jazz Band. Voor elk wat wils dus .... Drie jaar geleden verhuisde het festival van Den Haag naar Rotterdam, omdat het Congresgebouw in feite te klein werd.

Al Jarreau (Northsea Jazz 11 juli 2008) (foto Hans Koert)

Een bezoek aan het Northsea Jazz Festival kun je het best omschrijven als een bezoek aan, laten we zeggen, de Bijenkorf. Stel je moet nieuwe sokken hebben en op weg naar de herenkleding passeer je de boekenafdeling en de parfumerie. Meestal koop je dan toch een boek of een flesje Eau de Toilette, terwijl je dat niet van plan was en als je weer buiten staat ben je de sokken misschien wel vergeten. Zo vergaat het mij ook wel op het North Sea. In de bijdrage North Sea Jazz 2008 gaf ik al aan nieuwsgierig te zijn naar het concert van Tom Scott and the L.A. Express met Terence Blanchard op trompet, maar dat concert was afgelast en Hank Jones, die hier zijn negentigste verjaardag kwam vieren, vloog "ziek" terug naar de States.

Bik Bent Braam (Northsea Jazz 11 juli 2008)

Gelukkig lukte het wel om een deel van het concert van Bik Bent Braam bij te wonen en omdat er tegelijkertijd een dozijn andere concerten plaats vindt kun je tussen de verschillende zalen "shoppen", als ware het afdelingen bij de Bijenkorf. Dus heb ik vrijdagavond mijn neus even binnengestopt bij Al Jarreau, het Metropole Orkest, het Charles Lloyd Quartet, bij de band van Sergio Mendes en bij de Braziliaans-Amerikaanse pianiste en zangeres Eliane Elias die een Tribute aan Bill Evans gaf.

De Nile Hal tijdens het optreden van Sergio Mendes (Northsea Jazz 11 juli 2008)

Soms word je ook wel eens verrast, zoals toen ik de Yenisei zaal passeerde en daar gitaarmuziek hoorde van ..... Philip Catherine, onze Belgische gitarist. Gek genoeg had ik zijn naam niet gevonden op het programma. Hij speelde solonummers van zijn laatste album Guitars Two, nummers die minder solo zijn dan je zou vermoeden; volgende week zal ik zijn nieuwste plaat hier bespreken. Afgelopen week vertelde Lloyd Miller dat hij Philip zijn eerste lessen-in-jazz gaf in zijn bijdrage Lloyd Miller in Europa. Ik moet bekennen dat ik maar een paar nummers bij het concert van Roy Hargrove en Roberta Gambarini ben gebleven; niet omdat ze niet goed waren, maar ik heb hen onlangs nog in Porgy en Bess i(Terneuzen) zien optreden; zij het niet samen.

Eliane Elias met Marc Johnson en Adam Nussbaum (Northsea Jazz 11 juli 2008)

Ik heb vrijdagavond vooral genoten van het concert van het Ron Carter Quartet, dat een tribute aan Miles Davis bracht, Dear Miles en het verraste me dat er eerder op die avond een interview gepland stond door Don Quellette van Down Beat als gespreksleider, met Ron Carter en de leden van zijn kwartet. Ik hoop over het Ron Carter concert en dit interview later meer te vertellen. Voorafgaand aan dit interview, overigens, had Don een gesprek met Mark Murphy, gevierd zanger sinds de jaren vijftig en Wouter Hamel, de populaire Nederlandse zanger, wat eindigde in een spontaan duet achter de vleugel, dat ik nog net meepikte.
Het Metropole Orkest o.l.v. Vince Mendoza in de Maashal (Northsea Jazz 11 juli 2008)
Ik hoorde een aantal mensen mopperen over de locatie en de programmering: te veel populaire muziek, soulartiesten, publiektrekkers en het feit dat jazz, vroeger kern van het festival, nu bijzaak lijkt te worden. De periode tot 2005, toen het Northsea nog in het Congresgebouw in Den Haag zat, wordt dan ook verheerlijkt, al gaat men voorbij aan het feit dat de gangen vaak verstopt raakten met festivalbezoekers, waardoor gevaarlijke situaties ontstonden en concertzalen voortijdig afgesloten moesten worden, zodat veel teleurgestelde bezoekers een dichte deur bij hun idool aantroffen. Ik had dit overigens vrijdag ook bij Herbie Hancock - toen ik halverwege de avond de Hudsonhal in wilde werd ik door een breedgeschouderde bewakingsbeambte-met-oortje tegengehouden; de zaal zat mudvol.

Ron Carter Quartet vlak voor hun optreden in de Madeira (Northsea Jazz 11 juli 2008)
Misschien hebben deze critici voor een deel gelijk, maar men moet niet uit het oog verliezen dat het publiek wat nu op het North Sea afkomt, voornamelijk tot de zap-generatie behoort, jonge mensen, die niet graag een hele avond op een stoel naar een concert luisteren, maar graag overal even hun neus binnensteken en sfeer willen proeven - shoppen dus. Ik begreep dat het onlangs gestarte The Hague Jazzfestival veel van die oude sfeer in zich heeft, snel groeit en zich vooral richt op de jazz. Ik heb dus alvast, voor de zekerheid, de data voor volgend jaar in mijn agenda geschreven: 22 en 23 mei 2009.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Over een paar dagen hoop ik meer over Ron Carter, over zijn carriere, zijn bass de jour en uiteraard over het concert te vertellen. Morgen vind je hier Friday - North Sea Jazz, in de Engelse vertaling.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

English ( Naar de Nederlandse vertaling)

The 33rd edition of the North Sea Jazz Festival in the Ahoy Rotterdam venue is sceduled from the 11th up to the 13th of July 2008 in Rotterdam. The festival lasts three days; today is the final one. I visited the festival on Friday the 11th of July 2008 and love to give you an impression of the first festival day.

Today I have posted Vrijdag - Northsea Jazz in the Dutch language and tomorrow you can find here the English version in Friday - North Sea Jazz.


Violao Sete Cordas
Jo posted an informative blog about the Seven-string guitar, the Violao Sete Cordas, as used in the Brazilian music. A great blog to enjoy Brazilian Choro music.


Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

McKinney's Cotton Pickers

( Naar de Nederlandse vertaling.)
The North Sea Jazz Festival on Friday - The day after ....... nine hours of the world's best jazz - Ron Carter - Al Jarreau - Roberta Gambarini - Roy Hargrove - Bik Bent Braam - Philip Catherine .... too much impressions - too much music - too much photos - too much people to handle this right away. Give me some days ......I hope to publish the first impressions tomorrow.
Today not an extensive blog - great music by the McKinney's Cotton Pickers, today 80 years "young" - recorded for Victor - music that is now almost forgotten - music, I haven't heard last night, as all members of the band are dead now. Even Hank Jones, who should have celebrated his 90th birthday on stage, but returned "ill" to the States by plane, was just a ten years old boy. So, not a blog made early in the morning at six, but some hours later after a refreshing sleep .........
Time to listen to an 80 years old Victor recording: Shim-Me-Sha-Wabble

McKINNEY's COTTON PICKERS: Don Redman: reeds and arrangements - John Nesbitt and Langston Curl: trumpets - Claude Jones: trombone - Milton Senior, George Thomas, Prince Robinson: reeds, Todd Rhodes: piano - Dave Wilborn: banjo and guitar - Ralph Escudero: tuba - Cuba Austin: drums and vibraphone - Jean Napier violin.
Four Or Five Times - Put It There - Crying And Sighing - Milenberg Joys - Cherry - Stop Kidding (Neckbones And Sauerkraut) - Nobody's Sweetheart - Some Sweet Day - Shim-Me-Sha-Wabble
Recorded in Chicago on the 11th and 12th of July 1928 for Victor.
Eighty years ago, nine tunes were recorded in two sets for Victor by a "new" band, the Mckinney's Cotton Pickers. This band was directed by Don Redman, a splendid alto sax player and vocalist from the Fletcher Henderson Band, but, above all, a great arranger. He became the musical director of this band - the man, who gave the band its name, William McKinney only did the business affairs.
These two recording sessions, on the 11th and the 12th of July 1928, were Don Redman's first recordings with the McKinney's Cotton Pickers and for me it is one of the great band from the late 1920s. I always have liked its music - tunes like Gee, Ain't I Good To you?, Wherever There's A Will, Baby, I'll Make Fun For You and Miss Hannah - melodies that stick into your head, where made during the most fruitfull years of the band. Although the name suggests that this band came from the far south, it is not - it's a Detroit band, that only came to the big cities Chicago and New York to make recordings. The musicians who played during these first two sessions are rather unknown - skilled sidemen, who never became famous, but thanks to Don Redman they sound great! The tune Shim-Me-Sha-Wabble was not arranged by Don Redman, but by the first arranger of the band, John Nesbitt. who played the trumpet.
Don Redman started his own band in 1931, the Don Redman Orchestra with his known theme song The Chant of the Weed - maybe a great subject as a Hot Hits subject for a next blog.
Tomorrow some first impressions from the North Sea Jazz Festival.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

Hans Koert, Oscar Alemán, papá Luis y tío Manuel
That's the title of a blog contribution by Sara Gavanovich from Rome ( Italy) originally from Argentina, dedicated to this Keep Swinging blog, the Oscar Aleman blogs and a small film fragment by Oscar Aleman in which papa Luis ( = her father Luis Gavinovich) plays the bass and tio Manuel ( = Manuel Gavinovich) on violin. I told you about these musician in the blog: Oscar Alemán y su Quinteto de Swing. I will publish this blog in Dutch next week. Please visit the Página de Sara Gavanovich blog entry, titled Hans Koert, Oscar Alemán, papá Luis y tio Manuel. and in fact she says with A los apasionados de jazz y swing: no dejen de visitar sus blogs ( = For fans of jazz and swing: don't forget to visit their blogs) the same as I do. In her blogs she shares various subjects and as she is a gifted photographer, which you can see at her Saritagw photosite.

Thanks Sara for your great blog.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

De dag na het Nortsea Jazz Festival ....... negen uur muziek met jazz door grote namen als Ron Carter - Al Jarreau - Roberta Gambarini - Roy Hargrove - Bik Bent Braam - Philip Catherine .... te veel impressies - te veel mensen - te veel muziek - te veel foto's om meteen te verwerken ..... Geef me wat tijd. Misschien morgen een eerste impressie.

Vandaag een blog over prachtige muziek, tachtig jaar jong, muziek van de Mckinney's Cotton Pickers, een band, die nu bijna helemaal vergeten is, omdat geen enkele muzikant uit die bands nog leeft, laat staan optreedt; zelfs Hank Jones, die gisteren zijn negentigste verjaardag op het Northsea Jazz Festival zou vieren, maar "ziek" teruggevlogen was naar de States, was toen nog maar tien jaar. Tijd voor een tachtig jaar oude Victor opnamen: Shim-Me-Sha-Wabble

McKINNEY's COTTON PICKERS: Don Redman: rieten en arrangements - John Nesbitt en Langston Curl: trompet - Claude Jones: trombone - Milton Senior, George Thomas, Prince Robinson: rieten - Todd Rhodes: piano - Dave Wilborn: banjo en gitaar - Ralph Escudero: tuba - Cuba Austin: drums en vibrafoon - Jean Napier viool.
Four Or Five Times - Put It There - Crying And Sighing - Milenberg Joys - Cherry - Stop Kidding (Neckbones And Sauerkraut) - Nobody's Sweetheart - Some Sweet Day - Shim-Me-Sha-Wabble
Opgenomen in Chicago op 11 en 12 juli 1928 voor Victor
Tachtig jaar geleden werden negen titels opgenomen in twee opnamesessies voor Victor door een "nieuw" orkest, the Mckinney's Cotton Pickers. Deze band werd muzikaal geleid door Don Redman, een uitstekend altsaxofonist en zanger uit de Fletcher Henderson Band, maar, bovenal, een groot arrangeur. Don Redman was de muzikale leider - de man die de band zijn naam gaf, William McKinney, bestierde alleen de zakelijke kant. Deze twee opnamesessies, op 11 en 12 juli 1928, waren Don Redman's eerste opnamen met de McKinney's Cotton Pickers en voor mij één van de beste bands die de jaren twintig afsloten. Ik heb altijd een zwak gehad voor dit orkest met schitterende nummers als Gee, Ain't I Good To You?, Wherever There's A Will Baby, I'll Make Fun For You en Miss Hannah - melodieën, die op mijn trommelvlies geëtst lijken - nummers, gemaakt tijdens de meest succesvolle jaren van dit orkest. Hoewel de naam suggereert dat de band oorspronkelijk uit het zuiden van de Verenigde Staten kwam, hebben we hier te maken met een orkest dat uit Detroit kwam; een band die, opvallend, zelfs nooit echt in de grote steden als Chicago en New York optrad en daar alleen kwam om opnamen te maken. De musici in dit orkest zijn alle tamelijke onbekende ervaren begeleiders gebleven en dankzij Don Redman staat hier een geoliëd orkest. Het nummer Shim-Me-Sha-Wabble was niet door Don Redman gearrangeerd, maar door John Nesbitt, de trompettist en als arrangeur Redman's voorganger. Don Redman zelf starttte in 1931 zijn eigen orkest, het Don Redman Orchestra, vooral bekend van het nummer The Chant of the Weed - misschien een prima onderwerp voor een volgend nummer in de weblog serie Hot Hits.

Hans Koert - keepswinging@live.nl
Morgen impressies van het Northsea Jazz Festival.

Hans Koert, Oscar Alemán, papá Luis y tío Manuel
Dit is de titel van een blog, gemaakt door Sara Gavanovich uit Rome ( Italië), opgedragen aan deze Keep Swinging webblog en aan de Oscar Aleman blogs, met daarin een kort filmfragment met Oscar Aleman, waarin haar basspelende papa Luis ( = haar vader Luis Gavanovich) en tio Manuel ( = oom Manuel Gavinovich) op de viool te horen zijn. Ik vertelde over deze twee muzikanten al in een eerdere bijdrage, getiteld Oscar Aleman y su Quinteto de Swing, dat ik volgende week ook in de Nederlandse vertaling zal plaatsen. Ga maar eens kijken op de Página de Sara Gavanovich blog, getiteld Hans Koert, Oscar Alemán, papá Luis y tio Manuel. In feite roept ze met het zinnetje A los apasionados de jazz y swing: no dejen de visitar sus ( = Liefhebbers van Jazz en swing moeten de volgende pagina's maar eens bekijken) hetzelfde, maar dan over onze blogs. In haar blogs deelt ze verschillende onderwerpen, niet persé gerelateerd aan muziek, maar ook foto's, aangezien ze een prima fotografe is. Kijk maar eens op haar Saritagw photosite.

Bedankt Sara voor deze leuke blog.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Ron Carter-Philip Catherine-Jackie Terrasson Trio

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Hot Hits are tunes, solos or film fragments that fascinate me. Today, as an overture to the North Sea Jazz Festival, a film fragment of a concert by the Ron Carter-Philip Catherine-Jackie Terrasson Trio.

Ron Carter - bass player, one of the musicians to perform tonight at the North Sea Jazz Festival in a tribute to Miles Davis: Dear Miles. Tonight he will bring his quartet, featuring himself at the bass, Stephen Scott at the piano, Payton Crossley on drums and Rolando Morales-Matos on percussion. Ron Carter, now one of the most talented bass players, played in Miles Davis famous quintet, the quintet that was responsable for the famous Plugged Nickel recordings.

I found a fragment by Ron Carter together with our own guitar player Philip Catherine, (mind that I live close to the Belgian border). Philip Catherine recently made a great new solo album, titled Guitars Two, so I was doing a search on the internet when I found this great fragment. Third man is the French-American piano player Jackie Terrasson, known for his great improvistations. Today, as an overture to the North Sea Jazz Festival, this little fragment - to all people who wonder, what's so special to Jazz ........

Great music ........
See you tonight in Rotterdam ....... Hans Koert - keepswinging@live.nl

GHENT JAZZ FESTIVAL: The Ghent Jazz Festival has been scedulded from the 10th up to the 20th of July 2008. Two long weekends filled with Jazz. I found some great concerts that should be mentioned here in case you want to visit it. On Saturday the 12th of July the Flat Earth Society, directed by Peter Vermeersch brings the Finnish saxophone player Jil Tenor to De Bijloke Muziekcentrum. The next day, Sunday the 13th of July, Bert Joris and his quintet with Enrico Pieranunzi and if you keep your seats you can also enjoy Ravi Coltrane, indeed, the son of ..., Joe Lovano and Dave Liebman as the Saxophone Summit. On Friday the 18th of July it's Cuban Time in Ghent: Roberto Fonseca, Omara Portuondo and the Bueno Vista Social Club will make its appearance. Ghent Jazz Festival

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )
Hot Hits kunnen nummers, solo's of filmfragmenten van optredens zijn, die me op de één of andere manier raken. Deze keer als opmaat voor het Northsea Jazz Festival een filmfragment dat ik vond met het Ron Carter-Philip Catherine-Jackie Terrasson Trio.

Ron Carter - bassist, is één van de musici die vanavond zijn opwachting maakt op het Northsea Jazz Festival in een eerbetoon aan Miles Davis: Dear Miles. Vanavond speelt Ron Carter met zijn kwartet, dat bestaat uit Stephen Scott aan de piano, Payton Crossley op drums en Rolando Morales-Matos op percussie. Ron Carter, nu één van de meest getalenteerde bassisten, speelde in het beroemde kwintet van Miles Davis, dat o.a. bekend is geworden door de beroemde opnamen vanuit de Plugged Nickel.

Ik vond een fragment van een concert met Ron Carter, samen met onze eigen gitarist ( ik woon tegen de Belgische grens aan, dus .....) Philip Catherine, die de afgelopen dagen mijn speciale aandacht had, vanwege zijn nieuwe album Guitars Two. Ik kwam dit prachtige concert dan ook tegen toen ik op het internet opzoek was naar filmfragmenten. De derde man is Jackie Terrasson, de Frans-Amerikaanse pianist, bekend van zijn schitterende improvisaties. Vandaag dus als opmaat voor het festival dit schitterende trio; vooral voor die mensen, die worstelen met de vraag: Jazz - wat is er nou zo bijzonder aan Jazz? Misschien helpt dit fragment je de vraag te beantwoorden.

Mooie muziek ........
Tot vanavond in Rotterdam .......

Hans Koert - keepswinging@live.nl

GENT JAZZ FESTIVAL: Het Gentse Jazz Festival staat gepland voor 10 tot 20 juli 2008; twee lange weekends vol schitterende jazz.
Ik vond een aantal concerten, die je zeker moet gaan zien. Op zaterdag 12 juli 2008 treedt in het Bijloke Muziekcentrum de Flat Earth Society op onder leiding van Peter Vermeersch met als speciale gast de Finse saxofonist Jil Tenor. De dag daarop, zondag 13 juli 2008, vind je in diezelfde zaal het Bert Joris Quintet met pianist Enrico Pieranunzi en als je blijft zitten kun je meteen Ravi Coltrane, inderdaad, de zoon van ..., Joe Lovano en Dave Liebman meepikken als de Saxophone Summit. De vrijdag daarop, 18 juli 2008, is het in Gent Cuba wat de klok slaat: Roberto Fonseca, Omara Portuondo en de Bueno Vista Social Club maken dan hun opwachting in deze Vlaamse stad. Gent Jazz Festival

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Lloyd Miller in Europa

(To the English language.) Lloyd Miller in Europe
Ik ontving een uitgebreide reactie van Dr. Lloyd Miller uit Utah op mijn bijdrage getiteld Robert Pernet - De Muzikant, dat ik een paar maanden geleden plaatste. Zijn reactie was in feite een beschrijving van zijn herinneringen toen hij als jong jazzmuzikant tussen 1958 en 1963 in Europa verbleef. Gisteren publiceerde ik de Engelse versie als Lloyd Miller in Europe en vandaag vind je hier de Nederlands / Vlaamse vertaling.

Lloyd Miller met zijn International Jazz Quartet in Comblain La Tour Jazz Festival 1960
Ik ben Dr. Lloyd Miller. Ik verhuisde, als jong jazzmuzikant, in 1957 vanuit de jazzscene van L.A., waar ik vaak in de Red Feather, de Digger en de Purple Onion optrad voor één jaar naar Teheran, waarna ik weer vertrok naar Frankfurt, om van 1958 tot 1963 onderdeel uit te maken van de Europese jazzscene. Op een dag kwamen Don Ellis en Eddie Harris binnen met een Turkse trompettist genaamd Maffy Falay, samen met nog meer leden van het Amerikaanse legerorkest, The Jazz Tree Band. Nadat we samen wat gejammed hadden, bekeken Don en Eddie mijn bladmuziek met Oosters-geïnspireerde muziek en Don verklaarde dat dit soort muziek zijn toekomst sterk zou gaan beïnvloeden. Na Duitsland kwam Zwitserland en daarna Stockholm, waar ik werkte met Zweedse topmusici. In de BRA Studio nam ik met trompettist Lars Färnlöf, tenorist Bernt Rosengren en baritonsaxofonist Lennart Jansson ( en nog anderen) eigen nummers op, die alle op Lloyd Miller with jazz greats in Europe I (1950s & 60s) (CD 7) verschenen.
Philip Catherine en Robert Pernet ( eind jaren zestig)
Tijdens een andere opnamesessie speelde de Seymour Österwall Big Band met dezelfde drie Zweden mijn versie van Night in Tunisia, en ook die is terug te vinden op Lloyd Miller with jazz greats in Europe I (1950s & 60s). (CD-7) Vanuit Zweden vertrok ik, samen met Lennart Jansson en bassist Connie Lundin richting Parijs en we speelden ondertussen in Domicile du Jazz in Frankfurt en in de Rose Noire in Brussel. Daar speelden we een tijdje, hoewel bassist Connie Lunden tussentijds de groep verliet, maar, gelukkig werd zijn stevige, stuwende basspel overgenomen door Freddie Deronde die onze bassist werd. De band, die ik het International Jazz Quartet noemde, of kortweg IJQ speelde tijdens het Comblain la Tour jazz festival. We hadden er een beetje op gehoopt dat trompettist Maffy Falay mee kon spelen, die ik had horen spelen op verschillende legerbases, maar, helaas dat lukte niet. Op een avond in de Rose Noire kwam een dame met haar gitaarspelende zoon, met het verzoek hem te helpen met het spelen van jazz in ruil voor diners. Dat leek me wel wat, dus ik ging accoord ook al is bekend dat pianisten weinig met gitaristen op hebben. Na een aantal sessies bleek de gitarist, niemand minder dan Philip Catherine, aardig goed te spelen en ik nam met hem een nummer op dat ook op mijn Europa CD staat. Lloyd Miller with jazz greats in Europe II (CD-8). Ook kwam saxofonist Jaques Pelzer vaak buurten. Hij was afkomstig uit Luik en was daar apotheker. We jamden dan samen en gingen soms naar Benoit Quersin's Blue Note om er op te treden. Toen ik met mijn band in Parijs aankwam, werd Lennart Jansson gevraagd met Bud Powell en Kenny Clarke in de Blue Note te spelen, terwijl ik zelf in de Camillion optrad en af en toe naar de Blue Note ging om voor Bud Powell in te vallen.
Het International Jazz Quartet met Lennart Jansson, Freddie Deronde en Lloyd Miller ( in de Rose Noir in Brusssel - 1960))
Later werd ik solist bij de Franse jazzvernieuwer Jef Gilson. Op de beroemde 125 cm LP Le Grand Bidou van Jef Gilson's, bewerkte ik Indiase en Laotaanse muziek voor een miniorgeltje. Op Bizarre en Chant Inca, bespeelde ik een pentatonic ( een op de vijftonige toonladder gebasseerde) Afrikaanse Balaphone, waarbij ik de tonen af en toe verhoogde m.b.v. een mallet. Op mijn CD met de Gilson concerten uit 1961 (Lloyd Miller with jazz greats in Europe I (CD 7) werd het nummer St. Louis Blues, dat ik op piano speelde, een aardige hit. Terug in Stockholm experimenteerde ik met het Lars Färnlöf Quintet en een baritonsaxofonist met Oosterse muziek op een nummer dat getiteld werd Mao Tse, wat geinspireerd was op de Chinese muziek en dit is te beschouwen als een opmaat van wat ik later ging doen en als Orientaalse Jazz bestempeld werd: een mix van cool jazz en Oosterse concepten al was het alleen al dat we Oosterse instrumenten gebruikten.
Lloyd Miller in Salt Lake City (USA) eind jaren zestig.
Terug in de VS in het midden van de jaren zestig, won ik drie jaar op rij prijzen op zgn. Inter-collegiate Jazz festivals en met een ballad, geinspireerd op de Indonesische muziek, een prijs voor de beste compositie; dit nummer vind je terug op mijn Oriental Jazz (jazz & Eastern music and blends, 1963-2002) (CD 9) en de Oriental Jazz Lloyd Miller on KBYU, KUER & NIRTV (1960s-70s)((DVDJZ3) DVD.

Commentaar van Dr. Lloyd Miller gezonden naar http://keepswinging.blogspot.com - Vertaling: Hans Koert.

Ik hoop deze Europese CDs ooit nog eens te kunen beluisteren. Wie heeft de track lists? Je vindt veel informatie over Dr. Lloyd Miller op zijn website, m.n. over zijn mix van jazz en oosterse muziek. Bedankt Lloyd voor je herinneringen.

BOULEVARD OF BROKEN DREAMS:

Boris Vanderlek - Rolf Delfos - Angelo Verploegen - Jaap Brons- Lucas Asselbergs - Ton Van Bergeyk - Gert-Jan Blom - Carine Wintermans - Marijn Wijnands - Johanna Spanjerberg - Joop Thonhäuser - Egbert Kreiken - Lydi Groenewegen - Ernst Grapperhaus - Michiel Weidner. ( all night long = end of a love affair = goodbye = got the south in my soul = it's a lonesome old town = it's too soon to know = just for a thrill = love for sale = night and day = ouverture = remember = so long = ten cents a dance = you don't know what love is ( Opgenomen tussen 10 en 23 juli 1987 in de Dureco Studios in Weesp voor Idiot records ( 30.9035-2) met als titel Dancing With Tears In My Eyes.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

English ( Naar de Nederlandse vertaling)

I received an extensive comment from Dr. Lloyd Miller on my contribution titled Robert Pernet - De Muzikant I posted four month ago. This comment was, in fact, a contribution itself, as it contained Dr. Lloyd Miller's remembrances as a jazz musicians in Europe between 1958 and 1963. I love to share his remembrances today in Dutch; you can find the English version as Lloyd Miller in Europe.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

BOULEVARD OF BROKEN DREAMS:

Boris Vanderlek - Rolf Delfos - Angelo Verploegen - Jaap Brons- Lucas Asselbergs - Ton Van Bergeyk - Gert-Jan Blom - Carine Wintermans - Marijn Wijnands - Johanna Spanjerberg - Joop Thonhäuser - Egbert Kreiken - Lydi Groenewegen - Ernst Grapperhaus - Michiel Weidner. ( all night long = end of a love affair = goodbye = got the south in my soul = it's a lonesome old town = it's too soon to know = just for a thrill = love for sale = night and day = ouverture = remember = so long = ten cents a dance = you don't know what love is )Recorded between the 10th and 23rd of July 1987 in the Dureco Studios in Weesp ( The Netherlands) for Idiot records ( 30.9035-2) titled Dancing With Tears In My Eyes.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Lloyd Miller in Europe

( Naar de Nederlandse vertaling.)
I received an extensive comment from Dr. Lloyd Miller on my contribution titled Robert Pernet - De Muzikant I posted four month ago. This comment was, in fact, a contribution itself, as it contained Dr. Lloyd Miller's remembrances as a jazz musicians in Europe between 1958 and 1963. I love to share his remembrances today in English; tomorrow the Dutch version will be published as Lloyd Miller in Europa.
Lloyd Miller with the International Jazz Quartet at Comblain La Tour Jazz Festival 1960
Just to add to information about Freddy (Deronde) and Philip (Catherine). I am Dr. Lloyd Miller and, as a young jazzman in 1957, I left the jazz scene in L.A. where I was playing at the Red Feather, the Digger and the Purple Onion to live one year in Tehran (Iran), from where I continued on to Frankfurt (Germany) to become part of the jazz scene in Europe from 1958 to 1963. One night at the jazz keller in Mainz (Germany) in 1958 where I was the house pianist, Don Ellis and Eddie Harris with a Turkish trumpet man called Maffy Falay dropped in with other members of the US army Jazz Three band. After the jam, Don and Eddie read through some of my Eastern inspired charts and Don affirmed that he would continue along that line in his jazz career. After Germany, I went to Switzerland and then Stockholm (Sweden) where in 1960 I worked with Sweden’s top jazzmen. At the BRA Studio, I recorded with trumpeter Lars Färnlöf, tenor man Bernt Rosengren and bary saxist Lennart Jansson among others reading through my charts released on my Lloyd Miller with jazz greats in Europe I (CD 7).
Philip Catherine and Robert Pernet ( late 1960s)
At another session, Seymour Österwall’s big band with the same three Swedish jazzmen read through my score of Night in Tunisia, all these are on recent released CDs of my days in Europe. From Sweden, myself, Lennart Jansson and bassist Connie Lundin went to Paris stopping off to play at Domicile du Jazz in Frankfurt (Germany) and at the Rose Noire in Brussels ( Belgium) we played there a while but bassist Connie took off but not without leaving his hard driving solid style with Freddie Deronde who became our bassist. The band which I named the International Jazz Quartet or IJQ played at the Comblain la Tour jazz festival. We had hoped to include the Turkish trumpeter Maffy Falay who I had been working with on various Army bases but he couldn't make it. One night at the Rose Noire a lady brought her young guitarist son and asked me to help him with his jazz playing. She offered to buy us dinners, so I agreed even if pianists don't always like guitarists. After several sessions the guitarist (Philip Catherine) became quite good and I recorded one piece him and released the recording on my Lloyd Miller with jazz greats in Europe II (CD-8). Occasionally saxist Jaques Peltzer would come from Liege ( Belgium), where he was a pharmacist to jam with my band and sometimes we went over to Benoit Quersin's Blue Note to play. When I took my band to Paris, Lennart Jansson was hired to play at the famous Blue Note with Bud Powell and Kenny Clark while I played occasionally at the Camillion, occasionally visiting the Blue Note to sit in for Bud on piano.
The International Jazz Quartet with Lennart Jansson, Freddie Deronde and Lloyd Miller ( at the Rose Noir in Brusssels - 1960))
Later I became featured soloist in the ensemble of famous French jazz innovator Jef Gilson. On Le Grand Bidou of Gilson's famous 10 inch LP, I furnished an Indian drone and drew on Laotian kan concepts for a micro-organ solo. On Bizarre and Chant Inca, I played a pentatonic African Balaphone occasionally raising the tone of the wooden bars by pressing on them with one mallet. On my CD of the Gilson concerts (Lloyd Miller with jazz greats in Europe I (CD 7)), a 1961 piano interpretation of St. Louis Blues I did was quite a hit. Back in Stockholm I recorded with Lars Färnlöf Quintet and a bary saxist experimenting with influence from Eastern music on a tune called Mo Tse which was a Chinese inspired chart indicating my future direction culminating in the creation of what came to be known as Oriental Jazz, a blend of cool jazz and Eastern concepts or sometimes just Eastern instrumental performances.
Lloyd Miller in Salt Lake City (USA) late 1960s
Back in the US in the mid 1960s, I won trophies at Inter-collegiate Jazz festivals three years in a row in the and a national composer award for an Indonesian-inspired balad which can be heard on the Oriental Jazz (CD 9) and the Oriental Jazz (DVDJZ3) from.

Commend by Dr. Lloyd Miller as sent to http://keepswinging.blogspot.com

Hope to listen to these albums once - especially the European must have very interesting stuff. All info about te records mentioned can be found at his website. Thanks Lloyd for your extensive commend.


TOM SCOTT L.A. EXPRESS cancelled:
Yesterday I posted my preciew of my visit the North Sea Jazz Festival in Rotterdam next Friday and told you about the Tom Scott L.A. Express concert with Terence Blanchard and Nat Adderley jr. ! Some hours later I received a mailing by the festival organisation that Tom Scott & the L.A. Express has cancelled its concert at the festival and will be replaced by Lee Ritenour. Lee Ritenous , the well known fusion guitar player, will bring Alan Pasqua (keyboards), Victor Bailey (bass) and Rodney Holmes (drums) to Rotterdam.


Newport '58:
Fifty years ago, July 1958, the Newport Festival was one of the leading festival in the eastern part of the US. If you look back on the list of artists who played on that festival it gives me the feeling that I should have been there; well, I wasn't it !! Louis Armstrong - Jack Teagarden - Chuck Berry - Jimmy Giuffre Trio - Chico Hamilton Quintet - Mahalia Jackson - Thelonious Monk Trio - Gerry Mulligan - Anita O' Day - Sonny Stitt - Sal Salvadore - George Shearing Quintet, Horace Silver Quintet and Dinah Washington . It is, thanks to the film Jazz On A Summer's Day, one of the best documented festivals of the XXth century. Last year the recordings by the Horace Silver Quintet concert on that festival were issued by Blue Note, forgotten for almost 50 years !

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Ik ontving een uitgebreide reactie van Dr. Lloyd Miller op mijn bijdrage getiteld Robert Pernet - De Muzikant, dat ik vier maanden geleden plaatste. Deze reactie was echter meer een herinnering aan de tijd dat Lloyd Miller zelf in de jaren 1958 tot en met 1963 als jazzmuzikant in Europa speelde en vandaar dat ik zijn comentaar als een aparte bijdrage wil publiceren. Vandaag de originele Engelse versie - morgen vind je hier de Nederlandse vertaling in Lloyd Miller in Europa.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

TOM SCOTT L.A. EXPRESS afgelast: Gisteren plaatste in een vooruitblik op het Northsea Jazz Festival in Rotterdam, met name over de vrijdag, de dag, die ik op het festival hoop door te brengen. Ik noemde daar het concert van Tom Scott en de L.A. Express met Terence Blanchard en Nat Adderley jr., edoch .... een paar uur later kreeg ik een mailing van het festival dat de groep verstek moet laten gaan en vervangen wordt door Lee Ritenour. Lee Ritenour, de bekende fusion gitarist zal Alan Pasqua (keyboards), Victor Bailey (bas) en Rodney Holmes (slagwerk) meebrengen naar Rotterdam.

Newport '58:

Vijftig jaar geleden, juli 1958, vond het Newport Festival plaat, het belangrijkste festival toendertijd in het oosten van de VS. Als je nu, vijftig jaar later, terug kijkt naar de lijst met artiesten, die optraden dan geeft je dat een wat weemoedig nostalgisch gevoel: Louis Armstrong - Jack Teagarden - Chuck Berry - Jimmy Giuffre Trio - Chico Hamilton Quintet - Mahalia Jackson - Thelonious Monk Trio - Gerry Mulligan - Anita O' Day - Sonny Stitt - Sal Salvadore - George Shearing Quintet, Horace Silver Quintet en Dinah Washington. Dankzij de film Jazz On A Summer's Day, is dit festival één van de best vastgelegde festival uit de XXste eeuw geworden. Vorig jaar nog werden de opnamen van het Horace Silver Quintet, opgenomen tijdens dit festival, na 50 jaar alsnog uitgebracht door Blue Note; ze waren al die tijd vergeten en kwamen onlangs pas weer boven water.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

North Sea Jazz 2008

( Naar de Nederlandse vertaling.)

The North Sea Jazz Festival 2008 has been scedulded at the Ahoy Rotterdam in Rotterdam for the 11th up to the 13th of July 2008. Hundreds of musicans will perform during those three days. I hope to visit the festival on Friday, because I found some great names I hope to see live in concert.

Roberta Gambarini ( photo courtesy Hans Koert)

This year the theme of the festival is Vocals in Jazz, but the only vocalist I really love to hear is Roberta Gambarini. Her performances at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen ( in the southwest part of The Netherlands), were great events, so I hope to take a quick glance at her. She will be part of the so-called Hank Jones 90th Birthday Concert, sceduled at the Hudson Hall, with Roy Hargrove and, of course, the eminent grise at the piano Hank Jones, who hopes to reach the age of 90 at the end of this month. Roy Hargrove needs no further introduction here - he's a regular guest at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen.

Justin Robinson and Roy Hargrove ( photo courtesy Hans Koert)

I found a small fragment with these three great musicians at a previous concert.

Other great names I love to hear are Herbie Hancock, who plays with his quintet, featuring Dave Holland and Chris Potter; Segio Mendes and Terence Blanchard, who will play with Tom Scott and the L.A. Express. Also Joey DeFrancesco, the great Hammond B3 Organ player will be in that band, which also includes the son of legendary trumpet player Nat Adderley, Nat Adderley jr. at the piano.
Terence Blanchard
And what to think about the Ron Carter Quartet featuring Stephen Scott ?... or the Abdullah Ibrahim Trio?
There is one band I hope to hear for the very first time: the Bik Bent Braam. I am fascinated by this Dutch piano player Michiel Braam since the 1990s, but I never have heard him in concert. I found a small fragment of this band I love to share with you as an overture to the concert.

Bik Bent Braam ( photo courtesy Danielle Oosterop)
See you Friday in Rotterdam !!

Hans Koert - keepswinging@live.nl

EDISON NOMINATIONS
A few days ago I pointed you to the Edison Jazzism Publieksprijs - the ten best Dutch Jazz Albums nominated for that prize. You can find a list of 10 nominations, with great names in Dutch Jazz like Benjamin Herman, Josée Koning, Trijntje Oosterhuis, Michiel Borstlap and Rik Mol. You can give your voice to the best album in that list. I'm very proud to let you know that Rik Mol, the trumpet player, is a very good choice, not only because he lives here in our region ( in the province of Zeeland in the southwest part of The Netherlands), but because he has his own sound and probably will end in the top 3 of this list: Make your choice !!

Hans Koert - keepswinging@live.nl


HORACE SILVER QUINTET:

Blue Mitchell - Junior Cook - Horace Silver - Gene Taylor - Roy Brooks
horace-scope = me and my baby = nica's dream = strollin' = where you at = without you = yeah

Recorded in Englewood Cliff at the Rudy Van Gelder Studios on the 8th of July 1960 for Blue Note album Horace-Scoop.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Het Northsea Jazz Festival 2008 staat dit jaar gepland op 11 t/m 13 juli 2008 in het Ahoy complex in Rotterdam. Honderden jazzmusici staan te trappelen om drie dagen lang muziek te maken op tientallen podia. Zelf hoop ik vrijdag 11 juli van de partij te zijn, anniem, als één van die duizenden bezoekers. Vandaag vertel ik wat ik er hoop te kunnen zien. Roberta Gambarini foto Hans Koert

Dit jaar is het thema van het festival Vocals in Jazz, maar de enige zangeres die ik voor vrijdag op mijn lijstje heb staan is Roberta Gambarini. Haar optredens in Porgy en Bess in Terneuzen zijn de oorzaak dat ik haar weer wil horen zingen. Ze maakt deel uit van het Hank Jones 90th Birthday Concert, georganiseerd ter ere van Hank´s negentigste verjaardag eind van deze maand. Het concert staat gepland voor de Hudson zaal met Roy Hargrove en natuurlijk the eminent grise zelf, aan de piano, Hank Jones. Roy Hargrove hoef ik, uiteraard, niet nader te introduceren; hij is een jaarlijkse graag geziene gast in Porgy en Bess.

Justin Robinson en Roy Hargove ( foto Hans Koert)

Ik vond een kort fragment van deze drie giganten in een eerder concert....... Een opwarmertje dus !!

Andere grote namen die ik vrijdag wil horen zijn uiteraard Herbie Hancock, die met zijn kwintet speelt, met namen als Dave Holland en Chris Potter; verder Sergio Mendes en Terence Blanchard, waarvan de laatste onderdeel uitmaakt van Tom Scott en de L.A. Express. Verder spelen in dat orkest ook Joey DeFrancesco, de grote Hammond B3 organist en de zoon van de legendarische trompettist Nat Adderley, speelt op piano ( Nat Adderley jr.)

Terenche Blanchard
En wat te denken van het Ron Carter Quartet met Stephen Scott ...? Of het Abdullah Ibrahim Trio?
Er is één band, die ik eindelijk, voor de eerste keer, hoop te mogen horen spelen: de Bik Bent Braam. Ik ben al sinds de jaren negentig gefascineerd door de muziek van deze Nederlandse pianist, Michiel Braam, maar, vreemd genoeg, hem nog nooit zien spelen. Vrijdag wordt dit gemis goedgemaakt. Ik vond een fragment van een recent concert van deze band dat ik hier, als opmaat voor vrijdag, met jullie wil delen.

Bik Bent Braam ( foto Danielle Oosterop)
Ik zie jullie vrijdag ............

Hans Koert keepswinging@live.nl

EDISON NOMINATIONS
Een paardagen geleden wees ik jullie op de Edison Jazzism Publieksprijs - de tien beste Nederlandse Jazz platen zijn voor die prijs genomineerd. Je vindt er grote namen op uit de Nederlandse jazzscene zoals Benjamin Herman, Josée Koning, Trijntje Oosterhuis, Michiel Borstlap en Rik Mol. Je kunt je stem geven aan de beste plaat op deze lijst. Ik vind het bijzonder dat we ook een Zeeuwse kandidaat hebben voor deze prijs en wat voor één !! Rik Mol - aanstormend talent op trompet en aangezien ik pretendeer Jazz Door Een Zeeuwse Bril te zien, staat mijn keus bij voorbaat vast. Wedden dat hij hoog op de lijst zal eindigen? Maak je eigen keus !!

Hans Koert - keepswinging@live.nl


HORACE SILVER QUINTET:

Blue Mitchell - Junior Cook - Horace Silver - Gene Taylor - Roy Brooks
horace-scope = me and my baby = nica's dream = strollin' = where you at = without you = yeah

Opgenomen in Englewood Cliff in de Rudy Van Gelder Studios op 8 juli 1960 voor de Blue Note plaat Horace-Scoop

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News Letter Keep Swinging Contributions

Billy Cobham

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Today I love to point you to a CD by drummer Billy Cobham titled The Traveler. Billy Cobham was one of the leading drummers from the 1970s. I found this album at a garage sale and bought it for a few euros. It was recorded November 1993 at the Real World Studios Box Mill in Bath, England and contains Billy Cobham with different groups.

Billy Cobham, born in May 1944 in Panama, but raised in New York City is one of the best percussionist in the world, they say. I don't know if this is true, but a fact is that he is still a sought after percussionist. His first performances were with his father at the piano and after he finished high school and his military services at the army he started as a drummer in the Horace Silver Quintet; nothing less than that. I found a 1968 fragment of a concert in which you can hear the Horace Silver Quintet featuring Horace at the piano, Bill Hardman at the trumpet, Bennie Maupin at the saxophone, John Williams bass and Billy Cobham drums.

He played only one season with the Horace Silver Quintet, and the audience had learned that he was a great accompanist. He played in the jazz-rock group Dreams, founded by the Brecker Brothers ( Randy and Mike) and was introduced to Miles Davis, in whose jazz-rock fushion band he accompanied Miles on albums like Bitches Brew and Live-Evil. He became the drummer in the John McLaughin's Mahavishnu Orchestra.

In the 1980s he lived in Europe and played as a freelancer wherever he was asked; playing with musicians like Johanes Faber, the German trumpet player and own bands.

This album, Billy Cobham - The Travelers proves that his is a skilled drummer, a great accompanist and that makes the album worth to listen to, but it is not all my piece of cake. I don't like the pop songs, like Dippin' The Bisquits In The Soup ( What a title !!) with strings (= syntesizer) and vocals.
Love to finish this small blog dedicated to Billy Cobham with a fragment of a more recent concert:

Hans Koert - keepswinging@live.nl

FRANZ JACKSON:
A few month ago I posted a contribution by Yves Francois Smierciak titled Franz Jacobs Remembered part one and part 2 . Franz Jackson passed away May 2008. I received a short remembrance by Dr. Kim Gast, professor of Music, Saxophone and Jazz at the St. Cloud State University:

I heard Franz in Chicago when he was 92. The guy just blew me away. I did not know who he was but I sensed I was hearing something special. He sounded like all the great saxophonists of jazz wrapped up into one soul. When I later learned who he was, I felt like I had been touched by the angel of jazz herself. Dr. Kim Gast - keepswinging@live.nl

GEORGIA MELODIANS
Ernie Intlehouse + unknown trumpet - Herb Winfield trombone - Merritt Kenworthy clarinet - Clarence Hutchins tenor and baritone sax - Charles Boulanger violin and leader - Oscar Young piano - Elmer Merry banjo - unknown tuba - Carl Gerold drums.

Give Us The Charleston = Yes Sir, That's My Baby
Recorded in New York City on the 7th of July 1925 for Edison.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Vandaag staat een CD van drummer Billy Cobham, de beste drummer uit de jaren zeventig naar men zegt, in de schijnwerpers, getiteld The Traveler. Ik kwam deze plaat tegen op een rommelmarkt. De muziek is opgenomen in november 1993 in de Real World Studios Box Mill in Bath, Engeland en bevat Billy Cobham in verschillende bezettingen.

Billy Cobham, geboren in mei 1944 in Panama, maar opgegroeid in New York City is, naar men zegt, één van de beste slagwerkers ter wereld. Of dat zo is kan ik niet beoordelen; feit is wel dat hij nog steeds veel gevraagd wordt. Zijn eerste optreden was met zijn vader achter de piano en nadat hij de middelbare school en zijn militaire dienst had afgesloten ging hij als drummer spelen bij het Horace Silver Quintet; ik kan me een mindere start voorstellen. Ik vond een fragment uit 1968 van een concert waarin je het kwintet van Horace Silver kan zien spelen: Horace Silver piano - Bill Hardman trumpet - Bennie Maupin saxophone, John Williams bass - Billy Cobham drums.

Hij speelde slechts één seizoen bij het Horace Silver Quintet, maar had in die korte periode naam gemaakt bij het publiek als een groot begeleider. Hij speelde in de jazz-rock groep Dreams, opgericht door de Brecker Brothers ( Randy en Michael) en werd geintroduceerd bij Miles Davis, in wiens jazz-rock fushion band hij ging spelen en betrokken werd bij albums als Bitches Brew en Live-Evil. Hij werd de slagwerker in het Mahavishnu Orchestra van John McLaughlin.

In de jaren tachtig woonde en werkte hij voornamelijk in Europa en speelde hier freelance. Hij trad op met eigen groepen, maar bijvoorbeeld ook met Johanes Faber, de Duitse trompettist.

Dit album, Billy Cobham - The Travelers bewijst dat hij een ervaren drummer is, een groot begeleider - dat hoor je aan de muziek op de plaat, al kan lang niet alle muziek op de plaat me boeien. Zo gaat bij een popsongs als Dippin' The Bisquits In The Soup ( Wie verzint zo'n titel?) with strings ( = syntesizer) en zangeressen de knop om.

Ik wil deze korte bijdrage afsluiten met een fragment uit een recent concert waarin Billy Cobham schittert als drummer.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

FRANZ JACKSON:
Een paar maanden geleden plaatste ik een artikel van de hand van Yves Francois Smierciak getiteld Franz Jacobs Remembered part one en part 2 . Franz Jackson overleed in mei 2008.

Ik ontving een korte herinnering van Dr. Kim Gast, professor in de muziek, saxofoon en Jazz aan de St. Cloud State University:

I heard Franz in Chicago when he was 92. (= Ik hoorde Franz spelen in Chicago toen hij al 92 jaar oud was) The guy just blew me away.(= Die vent kon spelen !) I did not know who he was but I sensed I was hearing something special. (= Ik kende hem niet, maar wist dat ik iets bijzonders meemaakte). He sounded like all the great saxophonists of jazz wrapped up into one soul. (= Hij klonk alsof hij alle grote saxofonisten in één was ) When I later learned who he was, I felt like I had been touched by the angel of jazz herself. ( =Toen ik later hoorde wie hij was, had ik het gevoel alsof ik een bovennatuurlijke jazz-verschijning had horen spelen) Dr. Kim Gast - keepswinging@live.nl

GEORGIA MELODIANS
Ernie Intlehouse + onbekende trompet - Herb Winfield trombone - Merritt Kenworthy klarinet - Clarence Hutchins tenor- en baritonsax - Charles Boulanger viool en leider - Oscar Young piano - Elmer Merry banjo - onbekende tuba - Carl Gerold slagwerk.

Give Us The Charleston = Yes Sir, That's My Baby
Opgenomen in New York City op 7 juli 1925 voor Edison.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

George Barnes, Pionier van de Electrische Gitaar

( To the English translation.) George Barnes: Pioneer of the Electric Guitar

De eerste opname waarin de electrische gitaar te horen is, schijnt een opname te zijn waarin jazzgitarist George Barnes speelt in een opname van bluesartiest Big Bill Broonzy, opgenomen in Chicago 1 maart 1938 met "Sweetheart Land" en "It's a Low-Down Dirty Shame".

George Barnes (1921-1977) werd al vroeg beinvloed door bluesgitaristen zoals Lonnie Johnson, later ook door musici als Louis Armstrong, Jimmie Noone en Benny Goodman. Hij was één van de eersten die experimenteerde met de electische gitaar. Sommige bronnen gaan terug tot 1931 als het jaar waarin George Barnes zijn eerste experimenten met de electrische gitaar deed. Hij maakte zijn eerste opnamen met blueszangers als Big Bill Broonzy, Blind John Davis en Washboard Sam. Hij trok tussen 1935 en 1937 rond met zijn eigen kwartet als muzikant voor NBC Chicago en speelde bij de Bud Freeman band. Nadat hij zijn dienstplicht had vervuld ging hij werken bij ABC in Chicago, waarna hij een uitgebreid contract kreeg als gitarist, componist en arrangeur bij Decca Records in New York.
In 1961 vormde hij een duo met gitarist Carl Kress en vormde een gitaarduo dat een paar schitterende platen naliet. Toen Carl Kress in 1965 overleed, ging Barnes met Bucky Pizzarelli spelen (1969-1972), een samenwerking die ook op plaat vastgelegd werd. In 1973 richtte George Barnes een kwartet op met trompettist Ruby Braff, en maakte opnamen voor Concord met Joe Venuti en Bud Freeman.

George Barnes wordt zelden door de historici en critici genoemd als belangrijkste pionier op de electrische gitaar, maar dat zegt meer iets over de heren deskundigen dan over zijn kwaliteiten als musicus. In het boek Lost Chords ontrukt Richard M. Sudhalter George Barnes uit de vergetelheid en bijna tegelijkertijd verscheen er een dubbel CD met met opnamen van het George Barnes Octet voor Standard Transcriptions 1946-1951, waarin je zijn kunnen als arrangeur, componist en gitarist kunt bewonderen.

Craig Jolley schrijft over deze opnamen in All About Jazz: "Barnes' writing is the key to the octet. (= Het werk van Barnes is waar het in dit octet om draait). He liked to let the reeds (mostly clarinets) establish a rhythmic feel and suddenly interrupt with a guitar break, improvised or written. (= Hij hield ervan om de rietinstrumenten ( vooral de klarinetten) een ritmisch gevoel te laten opbouwen, afgewisseld met een gitaarbreak, geimproviseerd of te voren gepland). The reeds would then ease back in behind him supportively for the last half of his solo or maybe play riffs for him to play against. (= De rietinstrumenten ondersteunen hem daarna op de achtergrond tijdens de tweede helft van zijn solo of spelen steeds riffs, herhalende korte thema's als ondersteuning). Sometimes the reeds would split into subsections for call and response of their own.(= Een andere keer delen de rietinstrumenten zich op in een spel van call and response, vraag en antwoord.). Things never stayed in one place long — the tempo picked up, the lead passed to another instrument, or a previous theme reappeared in variation. ( = alles bljft niet lang bij het zelfde; het tempo, de melodielijn die opgepikt wordt door een ander instrument, een eerder thema wordt herhaald.) The clarinet lines formed intricate, well-timed countermelodies.(= De klarinetten vormen complexe goedopgebouwde tegenmelodieën). Though the arrangements were carefully crafted they do not sound contrived, and there is a sense of spontaneity. (= Hoewel de arrangementen zorgvuldig zijn opgebouwd, lijken ze steeds spontaan te ontstaan.) The music has a light, friendly sound (The drums usually whisper.) in contrast to contemporaneous bebop.( = De muziek heeft een lichte, vriendelijke uitstraling - het slagwerk lijkt soms zelfs te fluisteren; dit in tegenstelling met de gangbare bebop uit die tijd.) (...) Barnes is the only soloist, and he does not stretch out much, preferring to serve the whole.(= Barnes is de enige solist, maar trekt nooit alle aandacht naar zich toe.) The tunes are varied and short."(= De nummers zijn kort en afwisselend).
Helaas, de genoemde 2CD is momenteel niet leverbaar, lijkt het, maar waard om in de gaten te houden, als je meer wilt weten over deze pionier op de electrische gitaar. Zoals zoveel andere pioniers op de electrische gitaar experimenteerde George Barnes met multi-track opnamen, het opnemen op meer dan één spoor. Ik vond een aantal voorbeelden hiervan en wil die graag laten zien. Hier speelt George Barnes zijn versie van de Tiger Rag.

Het laatste nummer is State Street Boogie.

Jo - keepswinging@live.nl
(vertaling: Hans Koert)

JAZZFORUM Offline:
Het Vlaams-Nederlands online forum Jazzforum lijkt ter ziele sinds juli 2008. De webmaster van dit forum had dit een paar weken geleden al aangekondigd en vroeg, tevergeefs, of iemand het forum wilde overnemen. Nu lijkt de stekker er uitgetrokken en dat is natuurlijk vreselijk jammer, aangezien forums onmisbare laagdrempelige informatie- en contactplekken zijn op het internet voor Vlaamse en Nederlandse jazzfans. Ook het Blindmen's Bluesforum is sinds vorige week onbereikbaar. Kan iemand me vertellen wat hiermee aan de hand is?
Laten we hopen dat we weer snel een goed functionerende Vlaams-Nederlandstalig jazzforum hebben.
TIP: De dagelijkse Keep Swinging Weblog ( http://keepswinging.blogspot.com/ ) biedt al meer dan twee-en-een-half jaar informatie over jazz en aanverwante curiosa, om Pim Gras te citeren, in zowel het Engels als het Nederlands-Vlaams.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

English ( Naar de Nederlands-Vlaamse vertaling)

The supposed first recording of an electric guitar was by jazz guitarist George Barnes, who participated in a recording session with blues artist Big Bill Broonzy in Chicago on March 1st, 1938 waxing two sides, "Sweetheart Land" and "It's a Low-Down Dirty Shame". Jo posted a contribution about this Pioneer Of The Electric Guitar in a previous blog in the English language. Enjoy it.

JAZZFORUM Offline:
The Flemish - Dutch Jazzforum is offline since the first of July 2008. The webmaster of the list announced this a few weeks ago and asked for a take-over. Now it seems to be all over, which is, of course, a pity. Also the Blindmen's Blues Forum is off-line since last week. Can someone tell me what happened?

Forums are very important approachable places on the interent to have contact with other jazz fans. Let's hope that there will be a new forum in the Dutch - Flemish language very soon.
TIP: Visit this daily Keep Swinging blog which has interesting contibutions in both the English as Dutch - Flemish language.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

George Barnes, Pioneer Of The Electric Jazz Guitar

( Naar de Nederlandse vertaling.) George Barnes, Pionier van de Electrische Gitaar

The supposed first recording of an electric guitar was by jazz guitarist George Barnes, who participated in a recording session with blues artist Big Bill Broonzy in Chicago on March 1st, 1938 waxing two sides, "Sweetheart Land" and "It's a Low-Down Dirty Shame".

George Barnes (1921-1977) was early influenced by blues musicians (notably Lonnie Johnson), later by Louis Armstrong, Jimmie Noone and Benny Goodman. He was one of the few guitarists in the 1930s to develop an individual single-string style, and was among the first jazz musicians to play the electric guitar (- the year of 1931 has been mentioned by some sources as the year of Barnes' first experience with the amplified guitar). He made his first recordings with blues singers like Big Bill Broonzy, Blind John Davis and Washboard Sam. He toured with his own quartet 1935-37, worked as a staff musician at NBC in Chicago 1937-42, and played with Bud Freeman's band. After serving in the army he was a staff musician at ABC in Chicago 1946-51, then had an extended contract as a guitarist, composer and arranger with Decca Records in New York. In 1961 he and Carl Kress formed a guitar duo that recieved much acclaim from the public and resulted in a couple of excellent recordings. When Kress died in 1965, Barnes later played in a duo setting with Bucky Pizzarelli 1969-72, also documented on record. In 1973 Barnes formed a quartet with trumpeter Ruby Braff, which lasted until 1975, during this period he also worked with Joe Venuti and again with Bud Freeman. Several recordings were made for the Concord label documenting this period. - A discography of recordings by George Barnes is available here

- An extensive and recommended article about George Barnes' career is available here

George Barnes has been neglected by historians and critics as a major pioneer of the electric jazz guitar, but this fact has nothing to do with his abilities as a musician. Some years ago Richard M. Sudhalter rescued George Barnes from oblivion in his excellent book, 'Lost Chords', and about the same time was issued a two cd-set of the recordings made by George Barnes and his Octet for Standard Transcriptions 1946-51 shwoing off his elaborate work as an arranger, composer and guitarist.

Craig Jolley writes about these recordings at All About Jazz : "Barnes' writing is the key to the octet. He liked to let the reeds (mostly clarinets) establish a rhythmic feel and suddenly interrupt with a guitar break, improvised or written. The reeds would then ease back in behind him supportively for the last half of his solo or maybe play riffs for him to play against. Sometimes the reeds would split into subsections for call and response of their own. Things never stayed in one place long — the tempo picked up, the lead passed to another instrument, or a previous theme reappeared in variation. The clarinet lines formed intricate, well-timed countermelodies. Though the arrangements were carefully crafted they do not sound contrived, and there is a sense of spontaneity. The music has a light, friendly sound (The drums usually whisper.) in contrast to contemporaneous bebop.(...) Barnes is the only soloist, and he does not stretch out much, preferring to serve the whole. The tunes are varied and short. Some pieces (”Blondie Buys a Boat,” “Kilroy Is Here”) were titled with a programmatic references, often to the popular culture of the times." - Unfortunately, the mentioned 2 cd-set is currently unavailable from major retailers and online stores, but it's definitely worth searching for, if you are interested in learning more about an unusual effort in the story of the electric guitar in jazz.

Like many other pioneers of the electric guitar George Barnes also made experiments with multi-track recording of the instrument. I found a couple of examples of his practise in this field at YouTube inserted below. - Here is George Barnes playing a rendition of "Tiger Rag"

To end this, here is a multi-track recording of "State Street Boogie"

Jo

Nederlands ( To the English translation )
De Nederlandse vertaling van deze blog verschijnt morgen onder de titel George Barnes, Pionier van de Electrische Gitaar.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl