Django's Amerikaanse vrienden ( 1935-1945)

Django with his American Friends ( 1935-1945) ( English) Django's Amerikaanse vrienden ( 1935-1945) (Nederlands)

Onderbelichte opnamen uit Django's muzikale nalatenschap
DJANGO'S MUZIKALE VRIENDEN ( 1935-1945)
JØRGEN LARSEN
(vertaling: Hans Koert)

Onlangs kreeg ik de 3CD box (DRG 8493) met opnamen van Django Reinhardt, gemaakt tussen 1935 en 1945 met Amerikaanse musici die in Frankrijk of op bezoek waren of zich daar ( tijdelijk) gevestigd hadden.


De drie CDs bevatten 57 nummers. De meeste titels werden oorspronkelijk vastgelegd op het Swing label, dat zo nauw verbonden was met de Hot Club du France, dat zich richtte op de swing, Le Jazz Hot, door Amerikaanse musici uit te nodigen om op te treden en hun muziek op te nemen in Frankrijk. De Hot Club du France was erop uit om Amerikaanse jazzsterren van het moment naar Frankrijk te halen en te koppelen aan Franse musici in de hoop hiermee het publiek tegemoet te komen in haar groeiende belangstelling voor jazz. Ook zat er een opvoedkundig doel achter, omdat men hoopte dat lokale Franse musici zo geïnteresseerd zouden raken in de jazz; het gaf hun de gelegenheid te spelen en te leren van de creme de la creme van Amerikaanse jazzsterren. Hoewel, door het koppelen van Django Reinhardt aan sterren als Coleman Hawkins, Benny Carter, Bill Coleman, Dicky Wells, Rex Stewart en anderen, bleek het een proces waarvan ook de Amerikaanse gasten profiteerden. Het grootste deel van de 57 nummers op de cds omvat het beste wat er door Americans in Europe in de jaren dertig op de plaat gezet is, waarbij de deelname door Django aan de opnamen leidde tot een verspreiding van zijn reputatie als begenadigd gitarist en het gaf hem de unieke kans zich te meten met zijn gelijken uit de VS. De resultaten mogen er zijn - heerlijke swingende jazz. In het jaar waarin we de honderdste geboortedag van Django herdenken, is het goed deze kant van Django eens te belichten en ik ben blij met deze 57 opnamen, chronologisch gerangschikt; het geluid is mooi gerestaureerd door DRG records. De 3 CD-box werd al uitgebracht in 1998 en is nog steeds verkrijgbaar bij de goede platenzaak of bij online platenwebsites. Hieronder wil ik met beeld- en geluidsfragmenten enkele hoogtepunten belichten, hoewel de hele set in feite een essentieel onderdeel zou moeten vormen van elke serieuze Django- of Euro-Jazzplaten verzamelaar. .
Tijdens de dertiger jaren woonde en werkte Coleman Hawkins in Europa, hij trad overal op in Scandinavia, Frankrijk en ook Nederland. In maart 1935 trad Hawkins op in Parijs als a featured star met Michel Warlop's orchestra en de opnamen van 2 maart 1935 met dit orkest, waarin ook Django speelde, werden uitgebracht op het Swing label. De drie titels die toen opgenomen werden zijn de eerste waarop Django met Amerikaanse gasten te horen is en tijdens die zelfde opnamesessie is hij te horen in een kleinere groep met leden van het Warlop orkest met Django en Hawkins. Je hoort beide sterren in een schitterend samenspel in het nummer Stardust, gespeeld door Coleman Hawkins (ts) begeleid door Stéphane Grappelli (p); Django Reinhardt (g); Eugène d'Hellemmes (b) en Maurice Chaillou (dm)

In april 1937 kregen Hawkins en Django weer de kans om samen op te nemen voor het Swing label. Deze keer in een all star bezetting met Benny Carter, die zowel altsax als trompet speelde en verantwoordelijk was voor de arrangementen. Luister naar Coleman Hawkins and His All Star Band met het nummer Sweet Georgia Brown, opgenomen 28 april 1937 met Benny Carter (as, tp & arr.); André Ekyan (as); Coleman Hawkins (ts); Alix Combelle (ts & cl); Stéphane Grappelli (p); Django Reinhardt (g); Eugène d'Hellemmes (b) en Tommy Benford (dm)

Eddie South, een voortreffelijk violist, nam in september 1937 een aantal nummers op voor Swing, begeleid door Django en Stéphane Grappelli. Eén van de titels was Django's "Daphne" met Eddie South en Stéphane Grappelli (v); Django Reinhardt (g); Roger Chaput (g) en Wilson Myers (b). Genieten !!

Trompettist Bill Coleman was in Frankrijk beland met het orkest van Lucky Millinder in 1933 en gedurende de jaren dertig daar blijven hangen. Hij nam o.a. op met de Willie Lewis' band en had ook zijn eigen band of speelde als begeleider mee met anderen tijdens opnamensessies. In november 1937 nam Bill Coleman and his orchestra vier nummers op voor Swing met o.a. Frank "Big Boy" Goudie (cl & ts) en Django. Tijdens deze opnamesessie van november 1937 nam Django Reinhardt met Bill Coleman een prachtig duet op, getiteld Bill Coleman Blues.

Django had al een paar maanden eerder platen opgenomen met Bill Coleman tijdens een Swingsessie met het orkest van Dicky Wells. Op 7 juli 1937 namen ze vijf nummers op voor het Swinglabel met Bill Dillard, Shad Collins, Bill Coleman (tp); Dicky Wells (tb); Django Reinhardt (g solo); Richard "Dick" Fullbright (b) en Bill Beason (dm). Eén van de nummers was de Bugle Call Rag.

In 1939 bezocht Duke Ellington met zijn orkest Europa en terwijl hij in Parijs was werd er een opname georganiseerd, weer voor swing uiteraard, met enkele leden van zijn orkest o.l.v. trompettist Rex Stewart en met Django op gitaar. Er werden tijdens deze opnamen begin april 1939 vier nummers opgenomen als Rex Stewart and his Feetwarmers met Rex Stewart (c); Barney Bigard (cl & dm); Django Reinhardt (g) en Billy Taylor (b). Het volgende nummer is van die sessie en heet Montmartre.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was optreden en opnemen met Amerikaanse musici uiteraard onmogelijk voor Django, maar eind 1945 kreeg hij weer de kans op te treden met een Amerikaanse legerorkest, de ATC (Air Transport Command Band) geleid door Sergeant Jack Platt. Django nam 19 nummers op met deze ATC Band en drie met leden van dit orkest onder eigen naam. Vier van deze opnamen werden door Swing uitgebracht als Django Reinhardt and his American Swing Band - de rest van de opnamen waren opnamen, om later voor de radio te draaien voor de AFN (American Forces Network) radio of opnamen van het slotconcert in de Salle Pleyel in 1945. Eén van de opnamen, niet op deze schitterende box, is Honeysuckle Rose uit oktober 1945 van een A.F.N. Radio Programma.

De DRG cd-set bevat opnamen uit de periode 1935 tot 1945 met Django en Amerikaanse jazzmusici die in Frankrijk beland waren. Enkele hoogtepunten zijn te horen in fragmenten hierboven, zodat je een indruk kunt krijgen van de kwaliteit van de selectie - een onmisbare plaat voor elke liefhebber van Eurojazz en een must-have voor iedere liefhebber van Django's muziek - juist nu in het jaar waarin we terug keken op zijn honderdste geboortedag. ( vertaling: Hans Koert)

Jo
keepswinging@live.nl


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News Letter Keep Swinging Contributions

Django With His American Friends (1935-45)

Django with his American Friends ( 1935-1945) ( English) Django's Amerikaanse vrienden ( 1935-1945) (Nederlands)

Box with unique Euro-Jazz recordings.
DJANGO WITH HIS AMERICAN FRIENDS ( 1935-1945)
JØRGEN LARSEN

Recently I had the 3 cd-box (DRG 8493) with recordings made in Paris, France, between 1935 and 1945 featuring Django Reinhardt and visiting or expatriate American musicians.
The three cds include 57 tracks, many of them originally recorded for Swing, the record label associated with The Hot Club of France that aimed to support and inform about 'Le Jazz Hot' by inviting American musicians to perform and record in France, The policy of the Hot Club of France was to invite American jazz stars of the time and have them performing and recording with French musicians, this way the club hoped to support both the visitors and a growing interest in jazz among French musicians and their audience. The pedagogical aim of these projects was also to 'educate' local musicians with the language of jazz/swing by giving them the opportunity to play together with and learn from the vanguard of American jazz stars, however, while teaming Django Reinhardt with stars like Coleman Hawkins, Benny Carter, Bill Coleman, Dicky Wells, Rex Stewart a.o. both parts of the game seem to have learned and benefitted from the process. The main part of the 57 recordings featured in the cd-set is justly considered some of the best jazz recorded in Europe during the 1930s by visiting Americans, and from a similar historic view the participation of Django helped to Spread the reputation of his extraordinary capacity as a guitarist and further gave him the opportunity to meet and perform together with his peers. The result of these recordings is more often than not extraordinarily fine swing jazz. - In the year of the Django Reinhardt Centennial it's worth not forgetting the importance of this part of Django's recorded legacy and I am happy to finally have these 57 recordings collected in a cd-set that presents the tracks in chronological order and with sufficient audio restoration maintained by DRG Records. The 3-cd set was released 1998 and is still available from online retailers and good record shops (- if you can find one!), below I'll just mention and insert audio-video examples of some of the highlights, however, all tracks in this cd-set are essential for the collector of Django's recorded legacy and excellent Euro-jazz of the 1930s.


During the 1930s tenor sax ace Coleman Hawkins stayed in Europe, touring and performing in parts of the continent with local bands as a featured star attraction and also made recordings in Holland, Scandinavia and France. In March 1935 Hawkins was a featured star with Michel Warlop's orchestra in Paris and the recordings made for the Swing label on March 2nd also feature Django as a member of the orchestra. The three tunes recorded with this combination are the first recordings featuring Django with visiting Americans, and at the same session also was recorded a small combo from the Warlop band featuring Hawkins and Django in excellent interplay in a rendition of "Stardust". Enjoy the inserted audio-video featuring Coleman Hawkins (ts), acc. by Stéphane Grappelli (p); Django Reinhardt (g); Eugène d'Hellemmes (b);
Maurice Chaillou (dm)



In April 1937 Hawkins and Django had another opportunity to record together for the Swing label, this time in an all star line-up also featuring Benny Carter, who contributed on both alto sax and trumpet and made the arrangements of the four recorded tunes. Here is an audio-video of Coleman Hawkins and His All Star Band playing "Sweet Georgia Brown", recorded on April 28, 1937 featuring Benny Carter (as, tp & arr.); André Ekyan (as); Coleman Hawkins (ts); Alix Combelle (ts & cl); Stéphane Grappelli (p); Django Reinhardt (g); Eugène d'Hellemmes (b); Tommy Benford (dm)



In September 1937 the excellent jazz violinist Eddie South recorded a selection of tunes for the Swing label accompanied by Django and Stéphane Grappelli, among the recorded tunes was a rendition of Django's "Daphne" featuring Eddie South, Stéphane Grappelli (v); Django Reinhardt (g); Roger Chaput (g); Wilson Myers (b) - enjoy it here



Trumpeter Bill Coleman had come to France with Lucky Millinder's orchestra in 1933 and stayed in Paris throughout the 1930s performing and recording with Willie Lewis' band and also had his own band and was an often wanted sideman in record sessions by other bandleaders. In November 1937 Bill Coleman and his orchestra recorded four tunes for the Swing label featuring a.o. Frank "Big Boy" Goudie (cl & ts) and Django. At the same session was made a duet recording of Coleman accompanied by Django - enjoy this great recording of "Bill Coleman Blues" from November 19, 1937





Django had recorded together with Bill Coleman a couple of months earlier in a session for Swing featuring Dicky Wells and his orchestra. On July 7, 1937 Wells recorded five sides for the Swing label featuring Bill Dillard, Shad Collins, Bill Coleman (tp); Dicky Wells (tb); Django Reinhardt (g solo); Richard "Dick" Fullbright (b); Bill Beason (dm), one of the recorded tunes was "Bugle Call Rag"



In 1939 Duke Ellington and his orchestra toured Europe and during its stay in Paris there was organized a recording session for the Swing label featuring some members of the band under the leadership of trumpeter Rex Stewart and Django on guitar. This recording session took place April 5, 1939 and four sides were recorded labeled Rex Stewart and his Feetwarmers featuring Rex Stewart (c); Barney Bigard (cl & dm); Django Reinhardt (g); Billy Taylor (b). One of the recorded tunes was "Montmartre"

During WW2 Django was prevented from playing together with American musicians, but late 1945 he had the opportunity to perform with an American army big band, the ATC (Air Transport Command Band) directed by Sergeant Jack Platt. Django recorded nineteen sides with the ATC Band and three sides with members of the band under his own name. The Swing label released four of these recordings as "Django Reinhardt and his American Swing Band"; the remaining sides were acetates, either from AFN (American Forces Network) radio programs or from their final concert at the Salle Pleyel in 1945. One of the recordings not available by this combination on the DRG cd-set is a take of "Honeysuckle Rose" from October 26, 1945 aired on the A.F.N. Radio Program



As mentioned above the DRG cd-set covers recordings made between 1935 and 1945 featuring Django and visiting American jazz musicians, a selection of some of the highlights from these sessions are documented in the inserted audio-videos to let you have an impression of the high standard of the performed music - a chapter of Euro-jazz well worth remembering and celebrating in the year of the Django Reinhardt Centennial.

Jo

keepswinging@live.nl


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News Letter Keep Swinging Contributions

Duke Ellington: begin 1930 - het crisisjaar

Duke Ellington early 1930: the Year of the Depression (English) Duke Ellington: begin 1930 - het crisisjaar. (Nederlands)

Duke Ellington en het scheermesincident.
DUKE ELLINGTON: BEGIN 1930 - HET CRISISJAAR
Hans Koert

Deze week is het 111 jaar geleden dat één van de grootste bandleiders, pianisten en componisten geboren werd in Washington DC : Edward Kennedy Ellington, beter bekend als de Duke. Tachtig jaar geleden trad hij op in de Cotton Club in Harlem ( NYC) en kreeg hij met zijn orkest, The Cotton Club Orchestra, steeds meer bekendheid. In dat 12-mans orkest zaten musici als Johnny Hodges, Cootie Williams, Juan Tizol, Harry Carney en Barney Bigard, die naam zouden maken in het orkest.

Duke Ellington (1899-1974)

Er waren in die tijd heel wat bands in Harlem, maar dat van de Duke was ongetwijfeld het beste - zelfs "beter" dan dat van Fletcher Henderson ( maar dat mocht er ook zijn !!). De populariteit van dit orkest was vooral terug te voeren op het feit dat de Duke een geweldig goede componist was, die zijn arrangementen schreef voor de musici in zijn band persoonlijk en geen nummers componeerde, die door elk orkest gespeeld zouden kunnen worden. Elk lid van het orkest kon zich zo ontwikkelen tot vakkundige solisten. De CD Harlem Jazz 1925-1937 op het Audio Park label geeft een fraai tijdsbeeld van deze periode met de orkesten van Ellington en Henderson.

Luister maar eens naar een fragment uit de film Black and Tan, gemaakt in augustus 1929 en uitgebracht in december van dat jaar, dat begint met een duo van Duke aan de piano, die Arthur Whetsol een nieuw thema aanleert, gespeeld in de zgn. "jungle style". Het tweede deel komt uit de film Check and Double Check uit 1930. Het nummer heet Old Man Blues. Wat een geweldige muziek !!

Duke Ellington - piano, composer - Fred Guy - banjo - Wellman Braud - bas - Sonny Greer - slagwerk - Arthur Whetsol, Cootie Williams, Freddy Jenkins - trompet - Joe "Tricky Sam" Nanton - trombone, Juan Tizol - ventieltrombone - Johnny Hodges, Harry Carney, Barney Bigard - rieten

Duke Ellington and his Cotton Club Orchestra

In 1927 werd Irving Mills zijn manager en impressario; hij zou Duke Ellington op de kaart zetten als internationaal beroemd artiest. Hij werd een vermogend man o.a. dankzij de vele composities, die hij kocht en op zijn naam kon zetten. Ook organiseerde hij honderden opnamesessies voor radio en plaat en daardoor kon het orkest van Duke Ellington begin jaren dertig blijven groeien in populariteit waar andere bands de broekriem moesten aanhalen vanwege de crisis. Helaas (!) zong Mills ook zo nu en dan tijdens deze opnamesessies. In 1930 verhuisde Duke Ellington definitief van Washington naar New York City, the place to be in die dagen. Hij ging wonen aan de 381 Edgecombe Ave., apt. 142, samen met zijn moeder Daisy ( die hier geen last van haar astma meer had (!)), zijn zus Ruth en zijn zoon Mercer. Zijn huwelijk met Edna was op een scheiding uitgelopen en Duke scharrelde met de knappe actrice Fredi Washington. Tijdens één van hun ruzies had Edna Duke met een scheermes gesneden. Edna cut him ..... ( = Edna sneed hem .....). He was living on Seventh Avenue somewhere around there, in one of those apartment buildings ...( = Hij woonde toen ergens in de buurt van de 7th Avenue, in één van die appartementengebouwen.). That big scar on the side of his face? His wife did that to him .... (= Dat litteken op zijn gezicht? Dat heeft zijn vrouw gedaan!) vertelt Barney Bigard. Zijn zoon Mercer herinnert zich over dit incident: He probably hadn't come home for two or three days and he and mother got into a tremendous fight, in the course of which she got hold of this knife and slashed across the face ( = Hij zal wel weer een paar nachten weggebleven zijn en dat mondde uit in een geweldig gevecht, waarbij zij dat mes te pakken kreeg en uithaalde over zijn wang) ( Reminiscing in Tempo (Stuart Nicholson) p.101).

Duke Ellington's band - 1930
De band van Ellington werd beroemd door de zgn. jungle style, a type of jazz that incorporated pseudo-African musical effects - especially pounding tom-toms, unusual harmonies, "primitive" scales ( usually pentatonic and whole-tone), and muted, growling bass lines ( = een jazzstijl, dat pseudo-Afrikaanse muzikale effecten toevoegde, zoals tom-toms,ongebruikelijke harmonieën, "primitieve" toonsoorten ( meestal pentatonische toonladders em hele tonen) en gestopte, growling baslijnen) ( Mark Tucker in de New Grove Dictionary of Jazz). Het volgende fragment is de afsluiting van de film Black and Tan, waarin je de growling jungle style mooi kunt herkennen.

Foto uit de film: Black and Tan (1929)

In 1930 maakte hij tientallen opnamen, dankzij Irving Mills, die hen soms tweemaal per week de opnamestudio in trok voor opnamen op gerenomeerde labels als Victor, Okeh ( Harlem Footwarmers), Brunswick (Jungle Band), maar ook, onder verschilende schuilnamen, op budgetplaten als Hit of the Week ( Harlem Hot Chocolates), Conqueror ( Ten Black Berries), Diva en Clarion ( Mills' Ten Black Berries). Het eerstgenoemde label, Hit of the Week, bracht twee 78-toeren platen uit, op karton, die als "Hits" van de week in de krantenkiosken verkocht werden. Het zijn nu gezochte verzamelaarsobjecten en binnenkort krijgen ze een plaatsje in het zgn. Durium80 project op de Hit of the Week blog. Mis het niet !!

Sing You Sinners - Harlem Hot Chocolates ( Hit of the Week 1045) ( Verzameling Hans Koert )
Je kunt luisteren naar Sing You Sinners door het orkest van Duke Ellington, hier verscholen achter de naam Harlem Hot Chocolates. De zanger is Irving Mills zelf.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Duke Ellington's populariteit was 80 jaar geleden nog steeds groeiende .... Hoewel de Depresssie meedogenloos om zich heen sloeg en heel wat orkesten gereorganiseerd moesten worden of alles moesten aannemen om maar aan werk te komen, lijkt het de Duke tamelijk voor de wind te gaan, maar op het persoonlijk vlak was het niet allemaal rozengeur en maneschijn, gezien het litteken op Duke's wang. Keep Swinging belicht deze eerste maanden van 1930 op de dag nadat de Duke 111 jaar oud geworden zou zijn .... Mis het niet - vraag de wekelijkse nieuwbrief.

( tekening Early Jazz Greats: R. Crumb)


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Duke Ellington early 1930: the Year of the Depression

Duke Ellington early 1930: the Year of the Depression (English) Duke Ellington: begin 1930 - het crisisjaar. (Nederlands)

Duke Ellington and the razor knife incident.
DUKE ELLINGTON EARLY 1930: THE YEAR OF THE DEPRESSION
Hans Koert

Today it is 111 years ago that bandleader, pianist and composer Edward Kennedy Ellington, better known as the Duke, was born in Washington DC. Eighty years ago, 1930, he performed at the Cotton Club in Harlem ( NYC) and his star was rising. His orchestra, labelled at The Cotton Club Orchestra, was a twelve-piece band, which featured great names like Johnny Hodges, Cootie Williams, Juan Tizol, Harry Carney and Barney Bigard.

Duke Ellington (1899-1974)

There were a lot of jazz- and dance bands in Harlem during this period, but Duke's was the best of all - even "better" then Fletcher Henderson's Orchestra. The reasons was that Duke was a great composer, who made arrangements for the individual members of the band instead of making a generic charts that could be played by any orchestra. Each sidemen in the band developed in Duke's band developed into great soloists. The Audio Park album Harlem Jazz 1925-1937 brings a great tribute to this period.

Enjoy a fragment from the film Black and Tan, made in August 1929 and released December 1929, which starts with Duke at the piano and Arthur Whetsol on the trumpet, playing the growling, so-called "jungle style" on his instrument. The second part of the fragment is from the 1930 film Check and Double Check.(Old Man Blues) What a great band !!

Duke Ellington - piano, composer - Fred Guy - banjo - Wellman Braud - double bass - Sonny Greer - drums - Arthur Whetsol, Cootie Williams, Freddy Jenkins - trumpets - Joe "Tricky Sam" Nanton - trombone, Juan Tizol - valve trombone - Johnny Hodges, Harry Carney, Barney Bigard - reeds - Freddie Washington - dancer

Duke Ellington Cotton Club Orchestra

In 1927 Irving Mills became his manager and impresario. He would make the band into an international attraction. He became a wealthy man thanks to the numerous compositions in his name. Irving Mills organised numerous recording sessions and as most bands and musicians had a very tough time to make a living due to the Depression, it seemed that the Duke's popularity was still growing in 1930. In 1930 Duke Ellington moved permanently from Washington to New York City, the place to be in those days. He moved to 381 Edgecombe Ave., apt. 142, where he lived with his mother Daisy, his sister Ruth and his son Mercer. His marriage, late 1920s, with his wife Edna was not good and it seemed that Ellington had a relations with the beautiful actress Fredi Washington. During one of their fights Edna cut Ellington with a razor knife. Edna cut him ..... He was living on Seventh Avenue somewhere around there, in one of those apartment buildings ... that big scar on the side of his face? His wife did that to him .... Barney Bigard remembers. His son Mercer said about the incident: He probably hadn't come home for two or three days and he and mother got into a tremendous fight, in the course of which she got hold of this knife and slashed across the face ( Reminiscing in Tempo (Stuart Nicholson) p.101)

Duke Ellington's band - 1930
His band became famous because of the so-called jungle style music, a type of jazz that incorporated pseudo-African musical effects - especially pounding tom-toms, unusual harmonies, "primitive" scales ( usually pentatonic and whole-tone), and muted, growling bass lines ( Mark Tucker in the New Grove Dictionary of Jazz). Love to share with you the final scenes of Black and Tan, in which you can hear the growling jungle style very well.

Still from the 1929: Black and Tan film

In 1930 he made numerous recordings, thanks to Irving Mills, who organized recording sessions for all major record labels, like Victor, Okeh ( Harlem Footwarmers), Brunswick (Jungle Band), but also, with all kinds of pseudonyms, for budget labels like Hit of the Week ( Harlem Hot Chocolates), Conqueror ( Ten Black Berries) Diva and Clarion ( Mills' Ten Black Berries). The former, Sing, You Sinners (HOW 1045) and St. James Infirmary ( HOW 1046) by the Harlem Hot Chocolates were recorded 80 years ago and will be remembered at the DURIUM80 project next week when these two, now sought after, records were released, 80-years ago, at the news-stands in the major US cities - May 1930.

Sing You Sinners - Harlem Hot Chocolates ( Hit of the Week 1045) ( Hans Koert collection )
Enjoy Sing You Sinners by the Duke Ellington orchestra, labeled as Harlem Hot Chocolates. The vocalist is Irving Mills himself.

Today, the 29th of April, 2010 you can listen to a 24-hrs birthday program on radio WKCR. It starts at 6.00 hrs in the morning European time. ( Thanks Bart E. for pointing me to this).

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Duke Ellington's popularity was growing 80 years ago .... Although the Depression hit every American citizen and a lot of (dance) band leaders had to re-organize their orchestras or had to fight for gigs to make a living, it seems that he was doing well. Keep Swinging loves to look back to this period on the day of his birth - now 111 years ago. If you don't want to miss any Keep Swinging blog entry, ask for its newsletter.
( drawing Early Jazz Greats: R. Crumb)


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Anatomy of a Murder: Fifty Years

Anatomy of a Murder: Vijftig Jaar (Nederlands) Anatomy of a Murder - Fifty Years ( English)

Music by Duke Ellington - June 1959:
ANATOMY OF A MURDER
Hans Koert

Fifty years ago, in the summer of 1959, the film Anatomy of a Murder was released in the cinema’s all around the world. Otto Preminger, the director of the film, was an Austrian jew who fled to the States for the German in the 1930s and made other films like Laura, The Man with The Golden Arm and Angel Face. This film, Anatomy of a Murder, seems to be his best they say. But I don't want inform you about the film, the cast or the story, but about the music, the sound track - made by Duke Ellington. On the 31st of May, the first and second of June 1959 the Duke Ellington Orchestra, you can find the complete personnel below this blog, recorded a dozen of tunes to be used as the sound track of this “court” film. In fact, Ellington used two themes in the film and each theme repeats itself in all kinds of different compositions The main theme is called Flirtibird and if you listen carefully it learns that Way Early Subtone, Almost Cried, Almost Crying and Upper and Outest do have the same roots. The other theme is Polly, which repeats in Low Key Lights, Midnight Indigo, Grace Valse, Haupe and Hero to Zero.

Although Duke Ellington is remembered as a great composer of suites and orchestral works, this Anatomy of a Murder is his first large film sound track.
This 50 years old master piece was re-mastered and reissued 10 years ago by Columbia and has lengthy liner notes by Phil Schaap and Wynton Marsalis, who was fascinated by the way Ellington recorded this sound track: What I would like to know is precisely how it’s done. What do they talk about on breaks, between takes, and in rehearsals? I want to hear the process that they went through when they would be working on some music. James Stewart (as Paul) and Duke Ellington (as Pie Eye) ( ( foto Columbia)
He studied the original music sheets and the final results and learned that there were differences. I noticed he took out some notes that were in the score. The composer parts that he had written are not there. It’s in the score, but it’s not on the record, they weren’t playing it. The 1999 CD reissue contains the original sound track as it finally appeared oin the film. They skipped the echo used in the original sound trackand released it finally as it appeared in the film. Extra are some bonus tracks; tunes, not used in the film; fragments of rehearsals and a small interview with the Duke in a track called The Grand Finale.

The recording sessions by the Duke Ellington Orchestra were started on the 31st of May 1959 and the next two days in the Radio Recorders Studios in Los Angeles for Columbia Records and a few days later it was done all over again for Columbia Pictures, and the film makers used the music of both recording sessions for the film; a great opportunity for research I guess.

A still from the film Anatomy of a Murder.
A record like this Columbia reissue, with the original music and numerous bonus tracks, is like caviar for the spoilt jazz fans; it's very valuable as it gives some inside information in how this sound track was made. For record companies such sets with the original recordings + unreleased unissued material and fragments of rehearsals, are the way to characterize the product above other, most pirate issues. A few blogs ago I pointed you to the Complete Tony Bennett – Bill Evans recordings as an example, but most of you remember “the ultimate”, "the final” or “the complete” editions of Miles Davis recordings.
Jimmy Woode in Porgy en Bess - Terneuzen (The Netherlands) ( November 2003) ( photo courtesy Hans Koert)

One of the small surprises in the film is a fragment of a Dixieland tune, Happy Anatomy, In the film it is to be heard on a gramophone, when Laura ( Lee Remick) goes to Polly’s office and plays this record on her gramophone. Ellington recorded this with a "traditional jazz sextet", members of the regular orchestra of course, with a trumpet player, which might be Ray Nance, “Butter” Jackson on trombone, Russell Procope on clarinet, Jimmy Woode on bass and Jimmy Johnson on drums. And of course, the Duke himself at the piano. I heard Jimmy Woode playing, a legend in jazz and a great bass player that played with all great names in jazz (Billie Holiday - Miles Davis - Sidney Bechet - Sarah Vaughan - Toots Thielemans - Charlie Parker - Ella Fitzgerald - Eric Dolphy - Don Byas - Albert Nicholas and of course The Duke (to list some), one and a half year before he passed away, at the Porgy en Bess jazz club in Terneuzen (south west part of The Netherlands) with Roberta Gambarini.

Lee Remick with the Duke (foto Columbia)
Of course, you shouldn't listen and rate this album Anatomy of a Murder without seeing the film, the moving images; sitting in a cinema chair in front of a wide screen, popcorn and coca cola at hand ...........

Enjoy a fragment from the film, in which Duke Ellington plays the role of Pie Eye, a piano player; he seems to be made for that part, together with Paul ( = James Stewart).

Hans Koert
keepswinging@live.nl

THE 1959 DUKE ELLINGTON ORCHESTRA
Duke Ellington director and piano; Cat Anderson - Shorty Baker - Ray Nance – Gerald Wilson and Clark Terry trumpet; Quentin “Butter” Jackson and Britt Woodman trombone; John Sanders vibraphone; Harry Carney - Paul Gonsalves - Jimmy Hamilton – Johnny Hodges and Russell Procope reeds; Jimmy Woode bass and Jimmy Johnson drums.

1.: Main Title/Anatomy Of A Murder
2.: Flirtibird
3.: Way Early Subtone
4.: Hero To Zero
5.: Low Key Lightly
6.: Happy Anatomy
7.: Midnight Indigo
8.: Almost Cried
9.: Sunswept Sunday
10.: Grace Valse
12.: Haupe
11.: Happy Anatomy (PI Five)
13.: Upper And Outset
14.: Anatomy Of A Murder (stereo single version)
15.: Merrily Rolling Along/Sunswept Sunday
16.: Beer Garden
17.: Happy Anatomy
18.: Polly
19.: Polly (Movie Stings)
20.: Happy Anatomy (Dixieland)
21.: More Blues
22.: Almost Cried
23.: Anatomy Of A Murder (soundtrack music)
24.: Anatomy Of A Murder
25.: The Grand Finale

26.: Pause Track

Retrospect
Ascenseur de l'Echafaud Les liaisons Dangereuses Kansas City Tin Pan Alley Cats King of Jazz Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Anatomy of a Murder - Vijftig Jaar

Anatomy of a Murder: Vijftig Jaar (Nederlands) Anatomy of a Murder - Fifty Years ( English)

Muziek van Duke Ellington - juni 1959:

ANATOMY OF A MURDER
Hans Koert

Vijftig jaar geleden, in de zomer van 1959, kwam de film Anatomy of a Murder van regisseur Otto Preminger in roulatie gebaseerd op een roman van Robert Traver. Otto, als jood gevlucht uit Oostenrijk in de jaren dertig, maakte meer films, zoals Laura en Angel Face, maar Anatomy of a Murder wordt als zijn beste werk beschouwd. Het gaat mij in deze blog niet om de filmbeelden, maar om de muziek, de soundtrack van de film, die gemaakt werd door niemand minder dan Duke Ellington. Op 31 mei 1959 en de dagen daarna nam Duke Ellington met zijn orkest een tiental nummers op, die in de film gebruikt werden. In feite zijn deze tien nummers terug te brengen tot twee steeds terugkerende thema’s.

Deze twee belangrijke thema’s vind je terug in het nummer Flirtibird, dat je terug hoort in nummers als Way Early Subtone, Almost Cried, Almost Crying en Upper and Outest. Deze nummers hebben dezelfde basis, dezelfde wortels. Het tweede thema vind je in Polly, en dit herhaalt zch in nummers als Low Key Lights, Midnight Indigo, Grace Valse, Haupe en Hero to Zero.

Hoewel we Ellington kennen als schepper van verschillende grote suites, die uitgevoerd werden als “klassieke werken’ op grote podia, is deze Anatomy of a Murder zijn eerste grote werk voor een film.

Dit 50-jaar oude meesterwerk werd tien jaar geleden opnieuw uitgebracht door Columbia en bevat o.a. een beschouwing door Wynton Marsalis, die vooral gefascineerd blijkt. door de manier waarop Ellington deze soundtrack heeft opgenomen. What I would like to know is precisely how it’s done.(= Wat ik precies wil weten is, hoe ze ‘t hebben gedaan) What do they talk about on breaks, between takes, and in rehearsals? ( = Waar hadden ze’t zo al over tijdens pauzes, tussen de opnames door en tijdens de repetities?). I want to hear the process that they went through when they would be working on some music. (= Ik zou graag het proces willen horen, dat ze doorgemaakt hebben bij het doorwerken van de muziek).

James Stewart met Duke Ellington ( foto Columbia)
Hij bestudeerde de originele partijen en het uiteindelijke resultaat en ontdekte daar verschillen in. I noticed he took out some notes that were in the score. (= Ik ontdekte dat hij bepaalde noten weggehaald had in de uiteindelijke soundtrack). De CD uitgave uit 1999 bevat de originele soundtrack zoals opgenomen voor Columbia, met weglating van de (storende) echo die toegevoegd was op de eerste LP uitgaven. Op deze heruitgave vinden we behalve de nummers zoals we ze op de film tegenkomen ook onuitgegeven nummers, fragmenten van repetities en een kort interview met Duke Ellington in het nummer The Grand Finale.

De opnamen met het Duke Ellington Orchestra vonden plaats op 31 mei 1959 ( en de daarop volgende twee dagen) in de Radio Recorders Studio’s in Los Angeles voor Columbia Records en een paar dagen daarna werd alles opnieuw opgenomen nu voor Columbia Pictures. In de uiteindelijke film werden van beide sessies opnamen gebruikt. - een schatkamer aan fraaie nummers om eens goed voor te gaan zitten.

Foto uit de film.
Zo’n CD album, met de originele muziek en een aantal onuitgegeven bonus tracks zijn als kaviaar voor de verwende jazzfan. Zo’n selectie is uitermate waardevol en je krijgt hierdoor inzicht over hoe deze soundtrack gemaakt is. Voor platenmaatschappijen, die destijds de opnamen maakten ( in dit geval Columbia) is dit de uitgelezen kans om een product op de markt te brengen, dat iets extra’s heeft, boven het eerste het beste piratenlabel, dat niet beschikt over deze extra’s. In een eerdere blog, nog niet zo lang geleden, wees ik op de Complete Tony Bennett – Bill Evans opnamen, die volgens hetzelfde recept gemaakt en uitgebracht is. Velen herinneren zich ongetwijfeld andere voorbeelden, zoals “the ultimate”, the final editions” of “the complete editions”van musici als Miles Davis.
Jimmy Woode in Porgy env Bess - Terneuzen ( november 2003) ( foto courtesy Hans Koert)

Eén van de verassingen in de film is een fragment, waarin Laura ( gespeeld door Lee Remick) als ze bij Polly op bezoek is in haar kantoor, een Dixielandplaat, getiteld Happy Anatomy, op heeft staan op de gramofoon. In werkelijkheid nam Duke Ellington dit nummer op met zijn "Traditional Jazz Sextet" met trompettist Ray Nance, “Butter” Jackson op trombone, Russell Procope op klarinet, Jimmy Woode op bas en Jimmy Johnson op slagwerk. En natuurlijk de Duke himself aan de vleugel – een bijzondere stilistisch uitstapje. Jimmy Woode, een legende op bas, hoorde ik, vlak voor zijn dood, op het podium van Porgy en Bess in Ternezuen samen met Roberta Gambarini.

Lee Remick met the Duke (foto Columbia)
Uiteraard is de CD Anatomy of a Murder niet compleet, aangezien je een filmsoundtrack natuurlijk niet moet beluisteren op CD, maar eigenlijk in een grote filmzaal met filmbeelden ondersteund door de klanken van The Duke. – pas dan komt de muziek helemaal tot zijn recht.

Hans Koert
keepswinging@live.nl

HET DUKE ELLINGTON ORKEST in 1959 Duke Ellington leider en piano; Cat Anderson - Shorty Baker - Ray Nance – Gerald Wilson en Clark Terry trompet; Quentin “Butter” Jackson en Britt Woodman trombone; John Sanders vibrafoon; Harry Carney - Paul Gonsalves - Jimmy Hamilton – Johnny Hodges en Russell Procope rieten; Jimmy Woode bas en Jimmy Johnson slagwerk.

1.: Main Title/Anatomy Of A Murder
2.: Flirtibird
3.: Way Early Subtone
4.: Hero To Zero
5.: Low Key Lightly
6.: Happy Anatomy
7.: Midnight Indigo
8.: Almost Cried
9.: Sunswept Sunday
10.: Grace Valse
12.: Haupe
11.: Happy Anatomy (PI Five)
13.: Upper And Outset
14.: Anatomy Of A Murder (stereo single version)
15.: Merrily Rolling Along/Sunswept Sunday
16.: Beer Garden
17.: Happy Anatomy
18.: Polly
19.: Polly (Movie Stings)
20.: Happy Anatomy (Dixieland)
21.: More Blues
22.: Almost Cried
23.: Anatomy Of A Murder (soundtrack music)
24.: Anatomy Of A Murder

Retrospect
Ascenseur de l'Echafaud Les liansons Dangereuses Kansas City Tin Pan Alley Cats King of Jazz Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions