Yuri Honing Acoustic Quartet in Porgy en Bess

Debuutconcert laureaat VPRO/Boy Edgar prijs.
Ik speel alleen nog muziek waar ik voor 100% achter sta.
Hans Koert

Het zal je maar gebeuren - je wint de prestigieuze VPRO/Boy Edgar prijs en je ontdekt dat je nog nooit in De (sic) oudste- en meest gerenommeerde jazzclub van West-Europa hebt opgetreden, de jazzhotspot van Zuid-West Nederland en Noord Vlaanderen, waar grootheden als Chet Baker, Art Blakey, Don Byas, Harry Sweet Edison, David Fathead Newman, Arturo Sandoval, Archie Shepp, Benny Golson, Nat Adderley en Roy Hargrove je voorgingen ........... Deze omissie maakte Yuri Honing, de laureaat, zoals Hans Zuiderbaan hem bestempelde, ruimschoots goed. Op zondagmiddag 19 februari 2012 speelde het Yuri Honing Acoustic Quartet in Porgy en Bess in Terneuzen.


Yuri Honing ( foto: Hans Koert)
Een paar weken geleden werd bekend gemaakt dat Yuri Honing op 16 mei 2012 de prestigieuze VPRO/Boy Edgar prijs uitgereikt krijgt in het Bimhuis in Amsterdam vanwege zijn grote muzikaliteit, vakmanschap en ambachtelijkheid, wat zich uit door zijn creatieve, inventieve manier van grensverleggend en grensoverschrijdende wijze waarop hij met zijn muziek bezig is ........, aldus het juryrapport; zoveel superlatieven in één zin, wekt hoge verwachtingen en, samengevat, deze maakte Yuri tijdens twee sets meer dan waar. Zijn Acoustic Quartet, dat aantrad op het podium van Porgy en Bess bestond uit Yuri Honing op tenorsax, Wolfert Brederode aan de Steinway, Ruben Samama op bas ( en synthesizer) en Joost Lijbaart op slagwerk.
Ruben Samama ( foto: Hans Koert)
Yuri Honing, geboren in 1965, groeide op in een milieu waar vooral klassieke muziek klonk - Zijn ouders speelden beide piano, weliswaar niet professioneel, maar wel op hoog niveau en dat was, na de blokfluit (wie is er niet mee begonnen?), ook zijn eerste passie. Toen hij eenmaal afgestudeerd was aan het conservatorium ging hij Hardcore Jazz spelen. en raakte hij gefascineerd door de muziek van David Bowie, Lou Reed en Iggy Pop, maar ook Miles Davis, Coltrane, Getz, Lester Young en Albert Ayler boeiden en stimuleerden hem. Hij werd gegrepen door de saxofoon toen hij, als twaalfjarig jongetje op vakantie met zijn ouders in Montreux, op een ochtend op het balkon naast hun hotelkamer, Stan Getz het nummer Infant Eyes hoorde spelen. Dat zal ik nooit vergeten, vertelde hij in 2002 in Jazz Nu. Toch werd het meer bij toeval de altsaxofoon, om een beetje af te zijn van het gezeur van zijn ouders, die wilden dat hij een instrument ging spelen, toen hij de piano aan de wilgen had gehangen. Hij luisterde goed naar altisten als Lee Konitz, Johnny Hodges en de vorig jaar overleden Dutch Bird Piet Noordijk.
Yuri Honing ( foto: Hans Koert)
Op zijn 18de werd de alt ingeruild voor een tenor, omdat zijn omgeving vond, dat die beter bij hem zou passen - Een tenor, die bij zijn buurman aan een spijker hing te verstoffen verwisselde van eigenaar. Hij kreeg les op het conservatorium van Ferdinand Povel, die, wat een toeval, afgelopen jaar diezelfde VPRO/Boy Edgar prijs won. Yuri Honing speelde jarenlang in het commerciële circuit, op bruiloften, partijen en kakfeesten, zoals hij het zelf omschrijft, maar stopte daar begin jaren negentig radicaal mee. Hij raakte gefascineerd door het saxofoonspel van Wayne Shorter, waarvan hij de soli noot voor noot uit het hoofd leerde, voordat hij zijn eigen weg, zijn eigen verhaal ging vertellen. Vanaf dat moment heb ik nooit meer iets gedaan waar ik niet voor 100 procent achter sta, vertelde hij tien jaar geleden. Yuri ging spelen met een trio ( ik kon toen geen geschikte pianist vinden), waarin Tony Overwater bas en Joost Lijbaart het slagwerk speelde. Met dit trio maakten ze in 1992 hun eerste album onder eigen naam, A Matter of Conviction. Twintig jaar later is Joost Lijbaart nog steeds Yuri's trouwe slagwerker.
Ruben Samama ( foto: Hans Koert)
Yuri opende zijn optreden met een indrukwekkende saxsolo, die meteen de toon zette voor het hele concert. Het kwartet speelde louter nummers van hun nieuwste album True, dat net uit is. Het album is afgelopen zomer opgenomen in de P4 studio in Berlijn, zo'n ouderwetse DDR-studio, waar naast ons hoorspelen werden opgenomen, vertelde Yuri. Uiteraard werd de cd door Yuri om zijn sterke kanten geprezen: full colour drukwerk - stereogeluid en waterdicht (zolang het cellofaantje erom blijft) en was tegen gereduceerde prijs verkrijgbaar. Het publiek moest het doen zonder aankondigingen, zodat een exacte playlist niet gegeven kan worden. De muziek, die Yuri Honing met zijn Acoustic Quartet bracht was voornamelijk luistermuziek, kamerjazz, waarbij de composities van Yuri zeer fraai uitgevoerd werden door louter vakmensen. Met name, zonder de anderen te kort te doen, Ruben Samama, die tekende voor de compositie Nobody Knows, maakte veel indruk op bas, met hulp van allerlei elektronica ( heet zo iets nog steeds een synthesizer?), wat naadloos paste binnen de schitterende arrangementen.
Yuri Honing ( foto: Hans Koert)
Ruben Samama is ongetwijfeld de jongste van het stel, maar heeft, ondanks zijn jonge leeftijd, al een een aantal grote prijzen op zijn naam gezet zoals de Amersfoortse Jazz Talent Award, vijf jaar geleden en anderhalf jaar geleden de (laatste) Deloitte Jazz Award, waar hij imponeerde met een bassolo in het verplichte nummer A Night In Tunesia. Hij raakte gefascineerd door de bas, toen hij als elfjarige op de Uitmarkt van Amsterdam een bandje hoorde spelen, waarin een bassist figureerde. Hij kwam uiteindelijk als jonge tiener terecht op de afdeling Jong Talent van het Koninklijk Conservatorium in Den Haag, waar hij o.a. bij Hein van De Geyn en Frans van der Hoeven het plukken leerde ... Afgestudeerd ( cum laude) kreeg hij een beurs aan de Manhattan School of Music in New York, waar hij o.a. met Randy Brecker optrad.
Wolfert Brederode ( foto: Hans Koert)
Wolfert Brederode, pianist, (geen traporgeltje, zoals op de cd) kreeg minder ruimte om te soleren, zo leek het, maar houdt dan ook niet zo van lange solo's, vertelde hij onlangs tegen Leendert van der Valk. Soms begeleid ik wel eens iemand en denk ik, hou je kop toch eens dicht man, als hij weer aan zijn zoveelste chorus begint ... Wolfert is geboren in 1974 en hing als negenjarige z'n viool aan de wilgen om zich op de piano te storten. Thuis hoorde hij veel klassieke muziek, maar ook jazz, m.n. de muziek van Louis van Dyke / Dijk. Hij studeerde aan het Haags conservatorium en werd beinvloed door met name Bill Evans, die hem raakte door zijn mooie klank met prachtige harmonieën, maar wel met jazzritmiek. Een jaar geleden bracht hij zijn nieuwste album uit, getiteld Post Scriptum met een Nederlands-Zwitsers-Noors jazzkwartet.
Ruben Samama (foto: Hans Koert)
Slagwerker Joost Lijbaart speelt al zo'n twintig jaar met Yuri Honing, gebruikte zijn hele assortiment belletjes en rammeltjes om zijn expressieve muzikale drumspel kracht bij te zetten en waarbij hij m.b.v. elektronica en een extra rechtop geplaatste trom ( een subtiele verwijzing naar het carnaval?) een verrassende invulling gaf tijdens het concert. Joost Lijbaart en Wolfert Brederode verrasten vijf jaar eerder al met een fraaie debuutplaat Duo, die ik ooit nog eens hoop te beluisteren.


Joost Lijbaart ( foto: Hans Koert)
Het leven is keuzes maken, maar ook durf tonen - Wie in het carnavalsweekend een concert plant van zo'n hoog gehalte neemt risico's en het was dan ook jammer dat er in Porgy en Bess deze keer geen extra stoelen bijgezet hoefden te worden - jammer, want zo' n uniek debuutconcert van Yuri Honing komt nooit meer ...............
Hans Koert
keepswinging@live.nl
De kersverse winnaar van de VPRO/Boy Edgar prijs, Yuri Honing speelde zijn debuutconcert in Porgy en Bess en liet horen waarom hij deze prestigieuze prijs in mei in ontvangst mag nemen. Zijn Acoustic Quartet bestond uit Yuri Honing op tenorsax, Wolfert Brederode op piano, Ruben Samama op bas en Joost Lijbaart op slagwerk. Keep Swinging was erbij en doet verslag van dit concert. Als je dit soort verslagen over bijzondere jazzconcerten niet wilt missen, volg de Keep (it) Swinging via Twitter ( #keepitswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief (Engels- of Nederlandstalig)( keepswinging@live.nl).
Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep (it) Swinging Alle 1500 Keep Swinging Contributions Ruilpagina

Ferdinand Povel-John Marshall Quintet in Porgy en Bess

Winnaar VPRO/BOY EDGAR PRIJS 2011 in de schijnwerpers
Gelauwerde tenorsaxofonist middelpunt in serie concerten. Hans KoertEen inventief musicius, die binnen het kader van de hardbop in staat is gebleken met onverminderd elan en enthousiasme op het hoogste niveau te blijven presteren ( bron: juryrapport VPRO/Boy Edgar Prijs 2011)

Op zondag 6 november 2011 trad het Ferdinand Povel-John Marshall Quintet op in Porgy en Bess (Terneuzen). Het quintet bestond uit Ferdinand Povel op tenorsax, winnaar van, misschien wel de laatste, VPRO/Boy Edgar Prijs 2011 ( het voortbestaan van deze prijs staat door zuinigingenop losse schroeven), John Marshall op trompet en bügel, Rob van Bavel op piano, John Goldsby op bas en Marcel Serierse op slagwerk. Ferdinand Povel ( foto: Hans Koert)Porgy en Bess in Terneuzen profileert zich de laatste weken als de jazzclub, die niet verloren mag gaan - afgelopen weekend bewees het weer eens in een behoefte te voorzien, door jazz op hoog Europees niveau te brengen voor een goed gevulde zaal - Er was voor het podium zowat geen stoel onbezet! En met reden - De winnaar van de VPRO-Boy Edgar prijs, Ferdinand Povel, was in het kader van deze prijs naar Terneuzen gekomen met zijn band, die werd aangekondigd op het podium als het Ferdinand Povel Quintet. Ferdinand zette, bij het beklimmen van het podium, deze (wellicht bewuste) verspreking meteen recht, door de aankondiger te corrigeren: het Ferdinand Povel-John Marshal Quintet ....... En dat kenmerkt Ferdinand Povel wellicht het best, zijn grote bescheidenheid. John Marshall ( foto: Hans Koert)Al meer dan veertig jaar speelt Ferdinand Povel op hoog niveau in tientallen groepen tenorsax en leidde hij ontelbare jazzsaxofonisten op, zonder op de voorgrond te treden. Als 17-jarige verbaasde hij de jury in Oud-Loosdrecht tijdens het Loosdrecht Jazzconcours met het Kwartet van Martin Haak en werd bestempeld als de verrassing van het concours. Al snel wordt hij overal gevraagd en via Rob Franken belandt hij bij Dusko Goykovitch, Maynard Ferguson, Peter Herbolzheimer en de Kenny Clarke/Francy Boland Big Band en het orkest van Kurt Edelhagen. Bij dat laatste orkest leerde hij, tijdens de vele dansschnabbels, vooral goed noten lezen, omdat je nooit wist wat er gespeeld ging worden, vertelde hij Martin Rohde in 1974, dan werd het hele boek met 600 nummers gespeeld. En je wist nooit wat er gespeeld werd, dus het had geen zin dat boek mee naar huis te nemen en het uit je hoofd te leren. ( True Note juli 1974). Hoewel zijn eerste plaatje onder eigen naam al uit april 1969 dateert, met Henk Elkerbout, Fred Pronk en Eric Ineke, is hij pas met een eigen groep in de jaren tachtig op plaat vastgelegd en eigenlijk zijn die opnamen zeldzaamheden gebleven - Ferdinand Povel hoeft niet zo nodig platen te maken onder eigen naam, op de voorgrond staan vindt hij niet zo nodig! Waar vandaan die bescheidenheid? Ferdinand Povel ( foto: Hans Koert)De samenwerking van Ferdinand Povel en John Marshall dateert van het jaar 2000 toen ze samen speelden in het John Marshall Quintet. Hierin speelde toen ook al John Goldsby op bas, die nu ook in Terneuzen acte de presence gaf. John Marshall, niet te verwaren met de gelijknamige slagwerker, werd 60 jaar geleden geboren in de VS en speelde o.a. in de orkesten van Buddy Rich, Mel Lewis en Bob Brookmeyer, ging mee met het orkest van Lionel Hampton naar Japan en richtte in de jaren tachtig samen met Tardo Hammer het Bopera House Quintet op, waarmee hij jaren zou spelen.
Begin jaren negentig kwam hij voorgoed naar Europa en ging in Keulen wonen en werken bij de WDR Big Band, waar hij nog steeds speelt. In februari 2008 stonden John Marshall en Ferdinand Povel eerder samen op het podium van Porgy en Bess met hun European Quintet en dat concert maakte toen veel indruk op me. John Goldsby (foto: Hans Koert)Tijdens hun twee sets durende optreden werden vooral bekende nummers van stal gehaald zoals het schitterende nummer van Kenny Dorham Una Mas, dat ook vorige keer gespeeld werd en wat mij betreft de volgende keer weer op de rol mag. John Marshall, die bekend staat als een hardbop trompettist, grijpt graag terug naar de oude klassiekers uit de jaren vijftig en zestig, al werden er ook eigen composities gebracht, zoals Rob van Bavel's Marshall Arts en Another 17. Rob van Bavel, die al meer dan 15 jaar met Ferdinand Povel speelt, schitterde in deze twee eigen composities. Ferdinand Povel is op zijn best in zijn rol als solist en bewees eens te meer, bijvoorbeeld met de fraai gespeelde ballad For All We Know, dat het juryrapport die de gelauwerde bestempelde als een verfijnd stilist, die een aansprekend breed geluid koppelt aan een vloeiende, melodieuze manier van soleren, helemaal gelijk had. Ook musici als Thelonious Monk ( met het nummer Evidence) en bebop-pionier Tadd Dameron werden van stal gehaald - het nummer Super Jet klonk op het podium van Porgy en Bess nog net zo fris als in 1956, toen Dameron het met zijn kwartet op het Prestige album Mating Call uitbracht.Het Ferdinand Povel-John Marshall Quintet. v.l.n.r.: Rob van Bavel - John Goldsby - John Marshall - Marcel Serierse en Ferdinand Povel ( foto: Hans Koert)Het nummer Houston St. Beat is een eigen compositie van John Marshall, dat ook al vijftien jaar geleden uitgebracht werd op de cd Keep On Keepin' On met o.a. Tardo Hammer, Doug Sides (trouwe P&B bezoekers kennen Doug van het concert met Roberta Gambarini, oktober 2007) ), Jesse Davis, Leroy Williams en bassist John Goldsby. John Marshall en John Goldsby kennen elkaar al zo'n vijfendertig jaar toen ze beiden in de New York jazzscene speelden. Ze maakten o.a. opnamen samen met Bob Kindred voordat ze beiden naar de Big Band van de WDR overstapten. Sinds die tijd speelden ze vaak samen en is John Goldsby een regelmatig lid van het John Marshall's Quintet. John Marshall ( foto: Hans Koert)Tot groot vermaak van het publiek, ontpopte John Marshall zich ook als zanger, al bleef dat bij het nummer Salt Peanuts beperkt tot een soort rondstrooien van pinda’s, oftehoewel de titel herhaaldelijk herhaald in de vocal break, door Dizzy in de jaren veertig spontaan een keer geïntroduceerd, tijdens een concert met de groep waarin ook Charlie Parker speelde. Het publiek vond het die eerste keer niet leuk - inmiddels is het nummer verworden tot een icoon van Dizzy. Het concert werd afgesloten met de klassieker uit de jaren twintig Keep Your Sunny Sides Up. Marcel Serierse ( foto: Hans Koert)Porgy en Bess heeft, ondanks dat ze in haar voortbestaan bedreigd wordt, met dit schitterende concert weer bewezen dat het kwaliteit weet te onderscheiden en naar Terneuzen weet te halen en er een groot publiek mee kan trekken - Eens te meer een reden dat Zuidwest Nederland en Vlaanderen niet zonder Porgy en Bess kan!Hans Koertkeepswinging@live.nl

De VPRO / Boy EDgar Prijs 2011 werd eerder dit jaar toegekend aan de nu bijna 65-jarige Ferdinand Povel, die al meer dan veertig jaar op hoog niveau in de Europese jazzscene zijn instrument bespeelt. Een bescheiden man, die afgelopen weekend genoot van het optreden met zijn Ferdinand Povel-John Marshall Quintet in de Porgy en Bess jazzclub in Terneuzen. Een eerbetoon aan één van de nestors van de Nederlandse jazz, die heel wat saxofonisten geinspireerd heeft. Keep Swinging beschrijft graag bijzondere concerten en musici, die hun sporen verdiend hebben. Als je niets wilt missen, volg haar dan via Twitter ( #keepswinging) of vraag haar gratis nieuwsbrief ( keepswinging@live.nl )
RetrospectOscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions