Jammen

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Today a small contribution for all those jazz fans that visit the Keep Swinging blog every day. I love to say thanks, after more then 850 daily blogs. Most of them are anonymous, but some have a name. Some have a name, because they give feed back by email and tell me what they think about the music presented in the blogs. But few give me a personal feedback and that's not so strange as the visitors are from the whole world and I seldom meet one in person face to face. Maybe that's why programs like Hyves, making friends by internet, or The Jazz Network are so succesfull nowadays, because visitors of your profile get a face and aren't anonymous anymore.

I labeled this contribution Jammen. Jammen is the Dutch word for to jam, when jazz musician play together for fun free of obligations. The cartoon I found is from the Dutch book 6 Over Jazz and drawn by Frits Müller. Musicians like jam sessions - playing together after their gig, interchanging ideas, net working. The Choro music - the Brazilians music I'm also fascinated to, has the Roda de Choro, the social meetings, were young and aged, skilled musician and starters, play their music like in a jam session. For me this is one of the basics of this Keep Swinging web log too as it wants to serve both connoiseurs and laymen. Non-Dutchmen might not understand the humor of the drawing, as the fighting musicians throw "jam", ( = marmalade) to each other. The jam jars contain Huishoud Jam ( = Home Made Marmalade). Home Made ..... well so are my blogs - in plain words - easily accesible.
I planned to make a list of first names in the right menu of this blog with those regular visitors. The first name listed, of course, should be Jo, who opens the blog every day between 8.00 and 10.00 a.m. and gives his commends, if he likes the subject. He is also one of the regular contributors, who helps me when I am out of town. Thanks Jo for your help and support being a true friend of this blog.
And what about James. Every day he opens the blog at his work and tells me if he likes or dislikes the music. I know he reads the Dutch version from the first up to the last letter and even points me to errors I might have made. I'm sure he likes the fragment I have found for today ....

If you are such a regular visitor, let's say at least one time a week, and you love to be mentioned with your first name in my List Of Friends send me a message and tell me why you like this daily Keep Swinging Weblog; what makes it unique in comparison with other websites. Maybe we can do something special at the end of the year when the blogs hopes to reach its 1000th contribution !!
For all those regular visitors, Friends of the Keep Swinging Web Log ( and all the others who have discovered this blog recently ) I found a great Jam Session - a fragment of a film that is my most favorite, because of its jazz scenes, Kansas City. If you like you can send me the names of the musicians you recognize and, of course, why you like this daily Keep Swinging blog !!

Hope you enjoyed it !!
Hans Koert - keepswinging@live.nl

OSCAR ALEMÁN y su ORQUESTRA DE JAZZ: Maria Felix - Carlin Traversa - Julio Graña - Raul Casanova - Alberto A. Barbera - Oscar Alemán - Alberto Ramos - Aldo "Nene" Nicolini - Arminio Raguza - LOS HUAINA-TSAKIS = Paso Del Tiger - Milonga Triste - Moulin Rouge - Candilejas. Recorded in Buenos Aires (Argentina) on the 30th of June 1954 for Odeon. (Soutce: Oscar Alemán discography - Hans Koert)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Vandaag een bijdrage voor alle jazzfans, die mijn Keep Swinging Weblog een warm hart toedragen en regelmatig bezoeken. Ik wil iedereen daarvoor, na meer dan 850 (!) blogs eens een keer voor bedanken. De meesten bezoekers zijn anoniem; sommigen hebben een naam, omdat ze af en toe op de bijdragen reageren door een emailtje te sturen en te vertellen wat ze van een onderwerp vinden. Er zijn er maar een paar, die me persoonlijk aanspreken; niet zo raar natuurlijk want de 400 bezoekers per dag van de dagelijkse Keep Swinging Weblog komen van over de hele wereld. Persoonlijk contact komt dus maar zelden voor. Misschien dat daarom internetprogramma's als Hyves of The Jazz Network zo populair zijn op het internet: vriendenprogramma's waarbij anonieme profielen "een gezicht" krijgen.Ik noemde deze bijdrage Jammen. Nou is Jammen het Nederlandse woord voor een jamsessie houden, waarbij muzikanten na afloop van een optreden samen vrijblijvend voor hun plezier muziek maken. De cartoon, die ik vond, komt uit het boek 6 Over Jazz en is getekend door Frits Müller. Musici houden wel van Jamsessies - samen spelen - zonder verplichtingen - plezier maken, elkaars muzikale grenzen aftasten en, zoals dat tegenwoordig heet, netwerken. De Choro music - de Braziliaanse muziekstijl, waar ik ook door gefascineerd ben, kent de Roda de Choro, informele bijeenkomsten, waarbij alle muzikanten, jong en oud, beginners en gevorderden in een kring zitten en samen muziek maken, zoals bij een jamsessie. Voor mij is dat ook zo'n beetje in mijn blog - gemaakt voor iedereen - beginneling of gevorderde-in-de-jazz - iedereen vindt wel iets van zijn gading. De humor van het plaatje hoef ik aan Nederlanders niet uit te leggen. Ik las ooit ergns een stukje uit de jaren dertig waarin een journalist serieus ging uitleggen dat een jamsessie niets met boterhammen met jam te maken heeft......... De potten jam op de voorgrond zijn potten huishoudjam - dat zijn mijn blogs ook: gewoon thuis gemaakt - in eenvoudige woorden, zonder veel poespas.
Aan de rechterkant in de menubalk vind je een (nog korte) lijst met voornamen van blog Vrienden -De eerste naam is uiteraard Jo, die trouw elke dag tussen 8.00 en 10.00 uur de blog opent en als hij het onderwerp interessant vindt, dat aan me laat weten. Bovendien past hij op de winkel als ik er even tussenuit ben. Bedankt Jo voor je support.
En dan is er James, die trouw elke dag op zijn werk de blog opent. Hij leest de Nederlandse tekst van A tot Z; dat weet ik, want als ik soms een schrijffout heb gemaakt, krijg ik dat ook te horen. Hij vertelt me ook precies welke muziekfragmenten hij te gek vindt, kicku en welke hem niets doen. Het fragment waarmee ik deze blog afsluit zal hij zeker weten te waarderen. Bedankt James voor je altijd positieve feedback !!

Als je ook zo'n trouwe bezoeker van deze Keep Swinging Weblog bent of kent, die, laten we zeggen, minimaal één maal per week de pagina opent en je vindt het leuk om je naam in de lijst te zien, mail me dan en vertel me wat je zo uniek aan deze dagelijkse Keep Swinging blog vindt in vergelijking met andere webpagina's. Misschien kunnen we aan het eind van het jaar, als de Keep Swinging blog de mijlpaal van 1000 bijdragen haalt, iets leuks doen !!
Voor al die trouwe bezoekers, Vrienden van de Keep Swinging blog en voor al die anderen die deze dagelijkse oprisping nog maar net ontdekt hebben, heb ik een fragment gevonden van een heerlijke jamsessie - uit een film, die ik zelf reken tot de beste, vanwege zijn jazzscenes: Kansas City. Als je de hedendaagse jazzmuzikanten herkent, stuur hun namen dan op en vergeet er niet bij te vertellen waarom de Keep Swinging blog zo uniek voor jou is !!

Ik hoop dat je ervan genoten hebt !!
Hans Koert - keepswinging@live.nl

OSCAR ALEMÁN y su ORQUESTRA DE JAZZ: Maria Felix - Carlin Traversa - Julio Graña - Raul Casanova - Alberto A. Barbera - Oscar Alemán - Alberto Ramos - Aldo "Nene" Nicolini - Arminio Raguza - LOS HUAINA-TSAKIS = Paso Del Tiger - Milonga Triste - Moulin Rouge - Candilejas. Opgenomen in Buenos Aires, Argentinië op 30 juni 1954 voor Odeon.
(bron: Oscar Aleman Discography - Hans Koert)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Kenny Burrell

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Today an album in the spotlights by Kenny Burrell titled Soul Call. It is one of those numerous Prestige albums from the 1950s and 1960s that, most of the time, contain some great music. This album was originally released in the 1960s and reissued in the Original Jazz Classics series, a great series, that no longer exists.

Kenny Burrell was born in Detroit, Michican in 1931 in a musical family - his mother was a piano player and his father played the guitar and banjo. He had three more brothers who became jazz musicians too - two took the guitar and one became a bass player as I could find. He learned himself to play the guitar, although his first love was the saxophone ...... but such an instrument was too expensive. Kenny liked the way Charlie Christian played the guitar and learned a lot about jazz and jazz playing by musicians when he was a high school, like piano player Tommy Flanagan and Calvin Jackson, bass player and brother of ..... Milt, the vibraphone player, o.a. bij The Modern Jazz Quartet. He was also fascinated by Nat King Cole's guitar player Oscar Moore. His guitar playing was more "cool jazz" which he liked very much. He started late 1940s as a professional jazz player ( on saxophone in fact) in the Candy Johnson Sextet. He became known while playing in the Dizzy Gillespie Orchestra. In the mid 1950s he started as a free-lancer and recorded for Prestige and became a sought after accompanist. He toured with Oscar Peterson, Benny Goodman and Jimmy Smith, to name some. He became loved for his medium tempo blues ballads to be found on some great sides for Blue Note and this Soul Call is one of it.
Kenny Burrell recorded this Soul Call album in the Rudy Van Gelder Studios in Englewood Cliffs with a quintet featuring himself on the guitar, Will Davis on piano, Bill Gene English on drums, Martin Rivera on bass and Ray Barreto on conga. The tracklist contains 7 tunes (the original Prestige only six) and I liked Soul Call and Mark One, two blues themes. It brings us some solid jazz guitar played by a skilled improviser, good to play in the background when you have visitors or to dream away ......
I love to finish this small review by the tune Mark One, the second track on this album. Enjoy it:

Kenny Burrell made more then a hundred records, but never became as famous as Wes Montgomery or George Benson, but his music is really worth listening to - it never bores ........ Yesterday I was surprised by the Blue Note album Bass On Top by the Paul Chambers Quartet in the great Rudy Van Gelder Edition series and guess who played on guitar? ........

Hans Koert keepswinging@live.nl
BROTHER THELONIOUS:
I received a message from Andy Simons (London), editor of the IAJRC Journal who researched links between jazz and the "real" world . He pointed us to a remarkable find:
Thought you might like seeing this, if not drinking it. Bloody Hell, it's 9.3% - that's not beer. No obvious Monk connection that I can see, although back in the 1940s he took some getting used to...
Visit the Brother Thelonious Ale site
Andy Simons IAJRC Journal

I fully agree Andy - Jazz-research can be a hell of a job ......

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )
Vandaag staat een plaat in de schijnwerpers van Kenny Burrell getiteld Soul Call. Dit album werd uitgebracht op het Prestige label, dat in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw prachtige jazzalbums uitbracht. Deze plaat is uit 1964 en heruitgebracht in de schitterende Original Jazz Classics serie, die helaas niet meer bestaat.

Kenny Burrell is geboren in Detroit, Michican in 1931 in een muzikale familie - zijn moeder speelde piano en zijn vader banjo en gitaar. Hij had nog drie broers, die allen in de muziek gegaan zijn - twee eveneens op gitaar en één werd bassist. Als kind leerde hij gitaar spelen, hoewel hij liever saxofonist had willen worden maar zo'n instrument was een te grote investering in het gezin Burrell. Kenny was helemaal weg van het gitaarspel van Charlie Christian en leerde veel over jazz op zijn middelbare school o.a. van pianist Tommy Flanagan en Calvin Jackson, bassist en broer van ...... inderdaad Milt Jackson, de vibrafonist van o.a. het Modern Jazz Quartet. Later raakte hij gefasineerd door het Nat King Cole Trio, dat in die dagen heel populair was en met name het spel van hun gitarist Oscar Moore boeide hem enorm. Moore speelde een "cool" soort jazz. Kenny Burrell begon eind jaren veertig zijn professionele carriere bij het Candy Johnson Sextet (op sax overigens - zijn jeugdliefde). Hij kreeg meer bekendheid toen hij bij het Dizzy Gillespie Orchestra gitaar ging spelen en platen ging opnemen, als free-lancer, voor het Prestige label. Vanaf het midden van de jaren vijftig werd hij een veel gevraagd begeleider en speelde o.a. bij Oscar Peterson, Benny Goodman en Jimmy Smith om maar eens een paar namen te noemen. Hij werd vooral bekend om zijn medium-tempo blues ballads, die hij o.a. op een serie Blue Note's en Prestige's vastlegde ( Soul Call is zo'n voorbeeld van een Prestige).
Kenny Burrell nam dit Soul Call album op in de Rudy Van Gelder Studio's in Englewood Cliffs met een kwintet dat behalve hemzelf ook bestond uit Will Davis op piano, Bill Gene English op slagwerk, Martin Rivera op bas en Ray Barreto op conga. De heruitgave op Original Jazz Classics bevat 7 nummers ( de originele LP mist Oh Henry) en vooral het titelnummer Soul Call en het als nummer twee op de plaat terechtgekomen Mark One bevallen me het best. Beide zijn blues thema's; solide jazz gespeeld door een vakkundig improvisator, prima muziek als achtergrond of om bij weg te dromen.
Ik wil het nummer Mark One laten horen zoals dat voorkomt op deze plaat Soul Call:

Kenny Burrell maakte zo'n honderd platen en nog veel meer, weggestopt als begeleider, maar bereikte nooit diezelfde populariteit als Wes Montgomery of George Benson. Gisteren speelde ik de verrassende Blue Note plaat Bass On Top van bassist Paul Chambers, heruitgebracht in de Rudy Van Gelder Edition en wie denk je dat daar toen fabuleus aan de zes snaren zat te plukken........?

Hans Koert keepswinging@live.nl
BROTHER THELONIOUS:
Ik ontving een berichtje van Andy Simons (Londen), hoofdredacteur van de IAJRC Journal die serieus onderzoek heeft gedaan in het grijze gebied tussen jazz en de "echte" wereld. Hij kwam met deze opmerkelijke ontdekking .....: Thought you might like seeing this, if not drinking it. (= Ik denk dat jullie dit wel leuk vinden om te zien - en misschien wel drinken ...) Bloody Hell, it's 9.3% - that's not beer. (= Lieve hemel, het is 9.3 %, - dat noem ik geen bier meer) No obvious Monk connection that I can see, although back in the 1940s he took some getting used to... ( = Voorzover ik kan overzien is er geen relatie met Monk, al lustte hij ze in de jaren veertig ook best ...) Kijk voor meer info op de Brother Thelonious pagina.
Soms is het werk van jazzonderzoeker nog niet eens zo gek.... !

Andy Simons IAJRC Journal

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Sempre Jacob!

( To the Choro Music Blog with the English translation.)
JACOB PICK BITTENCOURT (1918-1969) aka Jacob do Bandolim is wel de beroemdste naam onder de choromuzikanten, die - zoals Pixinguinha - deze Braziliaanse muziekstijl ontwikkelden tot zoals het vandaag-de-dag klinkt. Jacob do Bandolim heeft een overvloed aan opnamen, composities en een hele verzameling manuscripten nagelaten, die nu beheerd en gearchiveerd wordt door het INSTITUTO JACOB DO BANDOLIM. Dit instituut heeft een informatieve website (- alleen in het Portugees). Toch zijn ze nog niet tevreden. Zo wordt er nog steeds gezocht naar films of filmfragmenten waarop Jacob de Bandolim optreedt. Geen enkel TV fragment lijkt bewaard of gered door een verzamelaar en het instituut heeft dan ook een beloning R$ 2.000 uitgeloofd, voor die mensen die een film kunnen leveren waarop Jacob de Bandolim speelt. Momenteel is het enige stukje film dat rest 35 seconden lang en bevat een interview met de bandolimspeler. Helaas is er geen geluid bij. Je vindt dit stukje hieronder met op de achtergrond het nummer "Assanhando"

Ik vond een fragment waarop het leven en de carriere van Jacob do Bandolim verteld wordt met foto's en nummers van zijn plaat "Vibrações" en bovendien komt Jacob de Bandolim hier ook zelf aan het woord.

De beste manier om de nalatenschap van Jacob do Bandolim niet verloren te laten gaan, is zijn muziek te spelen. Nieuwe generaties van choromuzikanten hebben zijn erfenis sinds zijn overlijden in 1969 ontdekt. In het laatste fragment hoor je een jonge bandolimspeler Fernandinho, die door zijn vader begeleid wordt bij het nummer "Assanhando", geschreven door Jacob do Bandolim.

Jo
This contribution was also published in English at the Choro Music blog.

Cyrus Chestnut

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Cyrus Chestnut, the Genuine Chestnut, as he labels himself on one of his latest recordings, is a hard bop piano player. Last week I played myself his 2006 record Genuine Chestnut, released by Telarc ( CD-83634). Enough reason to put this piano player into the spotlights for today !

Cyrus Chestnut was born in January 1963 and learned to enjoy music in the Baptist church when he was a kid. He studied composition and arranging at the famous Berklee College of Music and plays professionally since the mid 1980s, mostly as an accompanist. He toured with Jon Hendricks, Terrence Blanchard and Wynton Marsalis.

I learned about his music in the 1990s, when he performed with Roy Hargrove for his famous album With The Tenors Of Our Time. In April 1999 I heard him in a concert at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen, in the southwestern part of the Netherlands, while accompaning Benny Golson with his trio. I remember him, heavily-built like a Fats Waller clone, on the piano-stool at the Steinway as a dedicated piano accompanist for Benny Golson, another great icon in jazz. I was impressed by his piano playing - most bebop, but also trips to swing and stride. I heard him back later in the film Kansas City, where he was one of the "stride" piano players in the bar together with Geri Allen. The film Kansas City is a feature film with music fragments, but the Altman documentary Jazz '34 contains all sets - one of the best jazz films I know !! Buying the Genuine Chestnut album was not acted on impulse.

One of Cyrus first albums.
The album Genuine Chestnut, contains eleven tracks, most originals and shows how soulful this man can play. Most tunes are with his trio, featuring himself at the piano, Michael Hawkinson bass and Heal Smith on drums and on three tracks guitar player Russell Malone was invited to cooperate. One of those tracks with Malone is the Fats Domino tune I'm Walkin'. I also like Cyrus with Malone in The Brown Soldier. In El Numero Tres he shows that he can play the south american rhythms as well.

I love to share wih you a fragment I found of Cyrus Chestnut playing with his trio at the Vitoria Jazz Festival. Of course you see Chyrus Chestnut at the piano, Dezron Douglas on bass and Neal Smith on drums.

A great album to enjoy: Genuine Chestnut.................from a piano player that is not often heard in Europe.
Hans Koert keepswinging@live.nl

COTTON CITY JAZZ BAND / Alpha No. 7001

ciribiribin - dippermouth blues - gettysburg march - i wonder what's become of joe - loveless love - mahogany hall stomp - ole miss - see see rider - shake it and break it - somebody else is taking my place - tin roof blues - upper garden - when i come

Recorded on the 27th of June 1969, being the first album by this Flemish New Orleans band: Cotton City Jazzband

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Cyrus Chestnut, the Genuine Chestnut, de enige echte, zoals hij zichzelf omschrijft, is een hard bop pianist. Afgelopen week hoorde ik hem op zijn plaat Genuine Chestnut, uitgebracht door Telarc ( CD-83634). Genoeg reden om hem eens in de spotlights te zetten.

Cyrus Chestnut werd geboren in januari 1963 en leerde als kind muziek kennen in de Baptistenkerk bij hem in de buurt. Hij studeerde compositieleer en arrangeren aan het beroemde Berklee College of Music en speelde als beroeps sinds midden jaren tachtig, vooral als begeleider. Zo trok hij rond en begeleidde Jon Hendricks, Terrence Blanchard en Wynton Marsalis.

Ik leerde zijn muziek kennen in de jaren negentig, toen hij meespeelde op het beroemde album With The Tenor´s Of Our Time van Roy Hargrove. In april 1999 speelde hij tijdens een concert in de Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen met zijn trio, als begeleider van niemand minder dan Benny Golson. Ik herinner zijn op Fats Waller gelijkende postuur op de pianokruk van de Steinway, maar vooral ook zijn vakkundige begeleiding van Benny Golson, ook zo´n zwaargewicht in de jazz, maar dan meer figuurlijk. Ik raakte onder de indruk van zijn pianospel: bebop met uitstapjes naar de oudere stijlen, als swing en stride. Later zag ik hem terug in de film Kansas City, waar hij één van de twee pianisten was in de Hey Hey Club samen met pianiste Geri Allen. De Robert Altman film Kansas City is een speelfilm met een verhaal, waarin de muziek fragmentarisch aan bod komt; in de documentaire Jazz ´34 vind je de complete sets: één van de moooiste jazzfilms die ik ken !!

Het aanschaffen van deze Genuine Chestnut CD was dus zeker geen impuls aankoop.

Cyrus Chestnut op één van zijn eerste eigen platen.

De plaat bevat elf numers, de meeste zijn standards en laten horen hoe Cyrus heel zijn ziel en zaligheid in zijn spel legt. De meeste opnamen zijn met zijn trio waarin we hemzelf aantreffen op piano, Michael Hawkinson op bas en Heal Smith op slagwerk. Op drie nummers speelt Russell Malone mee op gitaar, ook zo´n artiest die voorkomt in de Kansas City film. Het nummer I'm Walkin', origineel van Fats Domino, hier gespeeld door Cyrus Chestnut met zijn trio en Russell Malone is zo´n heerlijke verrassing. Ook nummers als The Brown Soldier, met Malone, zijn fantastisch. In El Numero Tres laat Cyrus horen dat hij ook Zuidamerikaanse ritmen niet verafschuwt.

Ik vond een fragment waarin we Cyrus Chestnut horen met zijn trio op het Vitoria Jazz Festival. Natuurlijk Chyrus Chestnut zelf aan de piano, Dezron Douglas op bas en Neal Smith op slagwerk.

Een fijne plaat: Genuine Chestnut.................van een pianist, die, helaas, niet vaak aan deze kant van de oceaan te vinden is.

Hans Koert keepswinging@live.nl

COTTON CITY JAZZ BAND - Alpha No. 7001

ciribiribin - dippermouth blues - gettysburg march - i wonder what's become of joe - loveless love - mahogany hall stomp - ole miss - see see rider - shake it and break it - somebody else is taking my place - tin roof blues - upper garden - when i come

Opgenomen 27 juni 1969, als de eerste LP van deze Vlaamse New Orleans band: de Cotton City Jazzband

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Dear Mayor ....

( Naar de Nederlandse vertaling.)
part one: Police Stops Hampton-Madness
Almost a year ago I published a contribution titled Burgemeester , referring to a column of Kronkel, pseudonym of Simon Carmiggelt, a well known Dutch journalist and writer. In this blog I told about Lionel Hampton concerts from the 1950s which causes a storm of protests. The mayor of Amsterdam forbid all jazz night concerts, but I learned that most ( if not all) concerts continued normally. I wondered how this problem was solved or was it a storm in a teacup. Arnold van Kampen, researched this incident some times ago and published it in the magazine "Carmiggelt" in his article: Simon Carmiggelt, de jazzliefhebber - 7. Arnold allowed me to publish some parts of this article. In the first part, Police Stops Hampton-Madness I love to inform you about what happened during the two Lionel Hampton concerts and today he'll inform us about the column Burgemeester and what happened after the ban of night concerts.

Simon Carmiggelt (1913 - 1987)
Simon Carmiggelt, a popular writer and columnist writes .....
"Doch het Modern Jazz Quartet........................ Mijnheer de Burgemeester, dit groepje wordt gevormd door een paar stille hogepriesters, die de jazz serveren als een koel, verfijnd gerecht, dat eerbiedig en zonder schrokken, bij kleine hapjes moet worden genuttigd. ( = Dear mayor, I love to inform you that these men of the Modern Jazz Quartet are high priest in jazz, who serve it as a cool, exquisite meal, that should be consumed without gobbling, in small portions. ) Het Modern Jazz Quartet is geen roekeloos hadde-kidéé-clubje, zonder muzikaal verantwoordelijkheidsgevoel, doch een ver van alle ophitsende kunstgrepen verwijderd verbond, van enige in-trieste heren, die onnoemelijk en passant een vleugje uit "Das Musikalische Opfer" van de heer Bach zelf in hun delicate bedoelingen betrekken en zich pas wat ritme permitteren, nadat zij op hoge, klassieke benen op ons afgeschreden zijn." ( = The Modern Jazz Quartet is not a group of hooligans, without any musical responsibility, but a group of rather traditional almost classical orientated gentlemen, who even use phrases of Mr. Bach himself.) Great words - hard to translate as it is almost prose.

This is the column Burgemeeester, written by Simon Carmiggelt in Dutch signed as Kronkel. I haven't translated it, as Carmiggelts language is almost like prose. In short he explains that you can't compare music as made by the Hampton Big Band with jazz like Chet Baker or the music made by the Modern Jazz Quartet.

If you read this Kronkel it seems plausible that Simon was at the Chet Baker concert of the 17th of September 1955 in the Concertgebouw in Amsterdam ( a double concert of the Chet Baker Quartet / The Tony Crombie All Stars - 8:00 p.m.), because the straight, almost negative description about Chet he couldn't have made up without being at the concert. It's rather negative. Later that week Simon Carmiggelt continued below his Kronkel "Tragedietje" ( = A little tragedy), in which he apologies for his negative view: He says: I received a lot of letters from jazz fans about the Modern Jazz Quartet, but also critics who believed that I don't like Chet's music. Blijkbaar heb ik mij onduidelijk uitgedrukt. (= It seems that I wasn't very clear about that... ). Ik haast mij te zeggen dat ik Chet Baker beschouw, als een der belangrijkste jazz-musici van deze tijd.( = I love to determine that I believe that Chet is one of the best Jazz-musicians nowadays.) Ik heb in mijn stukje alleen willen benadrukken, dat zijn muziek een moedeloosheid bij je binnenhuilt, die mij wel eens een beetje benauwt."( = I only wanted to say that his gloomy tunes makes me depressed sometimes.)

Mayor Arnold Jan d'Ailly (1902 - 1967)

I'm sure the mayor Mr. d'Ailly must have seen it, or something else that did make him decide to withdraw the ban for night jazz concerts. On the 3rd of November 1956 the Modern Jazz Quartet gave a concert at The Concertgebouw in Amsterdam which started at midnight as part of the Birdland ‘56 tour, with Miles Davis and Lester Young and the Trio René Urtreger. Bud Powell only played at the Haarlem concert which was sceduled earlier that evening.
In October 1956 Simon Carmiggels shares a letter he received from the mayor:
"Waarde Kronkel" ( Dear Kronkel (= the pseudonym Simon uses for his column), the mayor writes, "Uw tot mij gerichte hartekreet in Uw blad van 1 oktober gelezen hebbende, moet het mij van het hart U mede te delen, dat ook Gij mijn besluit verkeerd hebt geïnterpreteerd. ( = I read your heartfelt cry of the first of October in your news paper and I love to tell you that you didn't understand fully what I wanted to say with my decision to forbid the jazz night concerts.) Ik heb niets tegen Count Basie, Kid Ory, het Modern Jazz Quartet en hoe al deze "stille hogepriesters" dan ook mogen heten, maar wèl tegen het feit, dat deze lieden in de stilte van de nacht met hun muziek de "zuivere zielsverheffing" van jeugdig Amsterdam bewerkstelligen.( = I really like musicians as Count Basie, Kid Ory, The Modern Jazz Quartet or other so-called High Priests Of Jazz, but I don't like that these people spread their music in the middle of the night to uplift our Amsterdam youth. ) In fact I hope that these people play their music of everyone and not only for the night-revellers. See it as if I gave those Modern Jazz Band a last chance to share their music.

It is remearkable that no-one mentions the Miles Davis and Lester Young appearances on stage?
Isn't it great to learn, that even an ordinary column writer can change things?
Arnold van Kampen: Other contributions: Oscar Peterson: The Vocal Styling - Oscar Peterson’s Van Gogh Story and of course Police Stops Hampton-Madness

LIONEL HAMPTON IN EUROPE:
In the Organissimo Jazz list Steve from Southern Germany writes about the previous blog: The bewilderment and disgust of the Dutch press about those Hampton tours wasn't an isolated case. Even German, French and Swedish JAZZ mags were somewhat reserved about the "musical value" of the stage shows of those Hampton tours. In fact (and I am sorry to say this) the German jazz mag "Jazz Podium" really outdid itself in complete incomprehension as they constantly categorized the live shows of Lionel Hampton's big band as "nothing but rock'n'roll", etc. Thankfully they refrained from referring to "jungle noises", etc. as the day press would be apt to do, but clearly this part of danceable, gutsy, down-to-earth jazz was out of reach even for noted German jazz writer celebs such as Dieter Zimmerle, editor and long-time German jazz publicist. Apparently over here they all were on a firm "how-to-make-jazz-as-respectable-as-classical-music" kick in the 50s. Laughable if you look at it today, and not one of the finer publicistic hours of Dieter Zimmerle."Jazz Hot" from France and the Swedish jazz mags clearly were much more in tune with the subject they were supposed to cover, as the mags gave a much fairer appraisal of the music, though they had their reservations about the "show" side of the concerts too and complained about the unruly behavior of part of the audience. Steve - Germany

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Bijna een jaar geleden plaatste ik een bijdrage getiteld Burgemeester , die refereerde aan een titel van Kronkel, de bijnaam van onze bekendste kroniekenschrijver Simon Carmiggelt. In die blog vertelde ik over de concerten van het Lionel Hampton orkest, die alle nogal tumultueus verliepen, hetgeen resulteerde in een verbod van nachtconcerten in Amsterdam. Ik ontdekte echter dat de meeste nachtconcerten na dit verbod gewoon doorgang vonden en vroeg me af of iemand me hierover opheldering kon geven. Arnold van Kampen, onderzocht dit incident enige tijd geleden en publiceerde zijn verslag in het tijdschrift "Carmiggelt" in het artikel: Simon Carmiggelt, de jazzliefhebber - 7. Arnold stuurde me delen van dit artikel toe en stond me toe hierover op mijn blog te publiceren. In het eerste deel, Politie stopt Hampton-razernij, informeerde hij over de twee tumultueuze Lionel Hampton concerten en in het tweede deel, Geen Hadde-Kidéé-Clubje, lees je wat er nu na het verbod op nachtconcerten gebeurde.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Geen Hadde-Kidee-Clubje

( to the English translation.) Politie Stopt Hampton-Razernij
Bijna een jaar geleden plaatste ik een bijdrage getiteld Burgemeester , die refereerde aan een titel van Kronkel, de bijnaam van onze bekendste kroniekenschrijver Simon Carmiggelt. In die blog vertelde ik over de concerten van het Lionel Hampton orkest, die alle nogal tumultueus verliepen, hetgeen resulteerde in een verbod van nachtconcerten in Amsterdam. Ik ontdekte echter dat de meeste nachtconcerten na dit verbod gewoon doorgang vonden en vroeg me af of iemand me hierover opheldering kon geven. Arnold van Kampen, onderzocht dit incident enige tijd geleden en publiceerde zijn verslag in het tijdschrift "Carmiggelt" in het artikel: Simon Carmiggelt, de jazzliefhebber - 7. Arnold stuurde me delen van dit artikel toe en stond me toe hierover op mijn blog te publiceren. In het eerste deel, Politie stopt Hampton-razernij, informeerde hij over de twee tumultueuze Lionel Hampton concerten en in het tweede deel, Geen Hadde-Kidéé-Clubje, dat je vandaag aantreft, lees je wat er nu na het verbod op nachtconcerten gebeurde. Hans Koert - keepswinging@live.nl

Simon Carmiggelt (1913 - 1987)

Simon Carmiggelt brengt het als volgt onder woorden: "Doch het Modern Jazz Quartet........................Mijnheer de Burgemeester, dit groepje wordt gevormd door een paar stille hogepriesters, die de jazz serveren als een koel, verfijnd gerecht, dat eerbiedig en zonder schrokken, bij kleine hapjes moet worden genuttigd.Het Modern Jazz Quartet is geen roekeloos hadde-kidéé-clubje, zonder muzikaal verantwoordelijkheidsgevoel, doch een ver van alle ophitsende kunstgrepen verwijderd verbond, van enige in-trieste heren, die onnoemelijk en passant een vleugje uit "Das Musikalische Opfer" van de heer Bach zelf in hun delicate bedoelingen betrekken en zich pas wat ritme permitteren, nadat zij op hoge, klassieke benen op ons afgeschreden zijn." Verbluffend mooi en raak getypeerd proza.

Kronkel De Burgemeester

Deze Kronkel maakt het waarschijnlijk dat Simon het concert van Chet Baker van 17 september 1955 in het Concertgebouw heeft bijgewoond, want een typering als deze (...."aangezien hij het zieke kopje, zodanig laat hangen, dat zijn trouwste nozems zich, onder invloed van zijn op een luipaardvachtje uitschreiende zangstem en zijn moedeloos onder-toeterde trompet, misschien massaal zouden kunnen verhangen aan de mooie lantaaarnpalen uwer Peeveedeejaa-weg, die daarvoor werkelijk niet in de gemeentegrond gedreven werden.") zuig je niet uit je duim. De typering van Chet Baker en de Kronkel "Burgemeester" krijgen echter nog een vervolg. Onder de dagelijkse Kronkel van de zaterdag daarop plaatst Simon onder de Kronkel "Tragedietje", een hoogst ongebruikelijk kopje "Correspondentie". Mijn hartelijke dank aan de vele jazzfans, die mij via de posterijen bijvielen ten aanzien van het Modern Jazz Quartet. In de meeste brieven staat een verwijt, namelijk dat ik Chet Baker niet hoog genoeg aansla. Blijkbaar heb ik mij onduidelijk uitgedrukt. Ik haast mij (dik onderstreept) te zeggen dat ik Chet Baker beschouw, als een der belangrijkste jazz-musici van deze tijd. Ik heb in mijn stukje alleen willen benadrukken, dat zijn muziek een moedeloosheid bij je binnenhuilt, die mij wel eens een beetje benauwt." Of het aan de Kronkel "Burgemeester" heeft gelegen, die zonder twijfel door Mr. d'Ailly zal zijn gelezen, of aan andere factoren: het verbod op jazzconcerten werd ingetrokken. Op 3 november 1956 speelde het Modern Jazz Quartet 's nachts in het Concertgebouw. Die nacht traden onder de noemer "Birdland '56", Miles Davis, Lester Young, het trio van de Franse pianist René Utreger en het Modern Jazz Quartet voor het voetlicht. ( Bud Powell geeft wel acte de presence eerder die avond in het Concertgebouw van Haarlem; niet in Amsterdam.)

Burgemeester Arnold Jan d'Ailly (1902 - 1967)

In nummer 68 van "Carmiggelt!" van winter 2002, kom ik echter nog eens terug met de achtste aflevering van:"Simon Carmiggelt, de jazzliefhebber" (waaruit moge blijken dat Carmiggelt inderdaad en groot jazzliefhebber was). In die aflevering schreef ik: "Dat de Kronkel inderdaad door de vroede vader werd gelezen, is niet langer een vermoeden, maar een zekerheid, want op 9 oktober 1956 schrijft Simon in zijn hoekje onder het kopje "Post": Onlangs schreef ik in dit hoekje een open brief aan onze burgemeester waarin ik hem in gepaste bewoordingen, smeekte zijn verbod van nachtelijke jazz-concerten te willen opschorten om de muzikale hogepriesters van het Modern Jazz Quartet, alsnog nog de gelegenheid te geven tot hun door velen verbeid optreden in Amsterdam.Burgemeester d'Ailly was zo vriendelijk mij vanmorgen een antwoord te zenden, waarin ik U even een blik gun, omdat ik deze correspondentie nu eenmaal openbaar ben begonnen en U dus recht hebt op de ontknoping: "Waarde Kronkel", schrijft de burgemeester, "U tot mij gerichte hartekreet in Uw blad van 1 oktober gelezen hebbende, moet het mij van het hart U mede te delen, dat ook Gij mijn besluit verkeerd hebt geïnterpreteerd. Ik heb niets tegen Count Basie, Kid Ory, het Modern Jazz Quartet en hoe al deze "stille hogepriesters" dan ook mogen heten, maar wèl tegen het feit, dat deze lieden in de stilte van de nacht met hun muziek de "zuivere zielsverheffing" van jeugdig Amsterdam bewerkstelligen. Men zou mijn besluit zelfs zo ondeugend kunnen interpreteren, dat ik er op uit ben deze zielsverheffing in nog breder kring uit te doen dragen en niet slechts tot die der nachtbrakers. Overigens zij opgemerkt, dat ik de klap nog even heb uitgesteld en het Modern Jazz Quartet alsnog de gelegenheid heb gegeven, door de op een kier geopende deur naar binnen te kruipen."Tot zover het antwoord van burgemeester d'Ailly, waarvan gaarne acte werd genomen door: KRONKEL."

Chet Baker (1929 - 1988)

Arnold van Kampen.

Eerdere bijdragen: Oscar Peterson: The Vocal Styling - Oscar Peterson’s Van Gogh Story en natuurlijk het eerste deel van dit tweeluik: Politie Stopt Hampton-Razernij

LIONEL HAMPTON in EUROPA:
Steve uit Zuid Duitsland schreef n.a.v. deze blog, in de Organissimo Jazz lijst het volgende: De opwinding en afkeuringen in de Nederlandse pers naar aanleiding van de optredens van Lionel Hampton staan niet alleen. Zelfs in de Duitse, Franse en Zweedse Jazz bladen klonken gereserveerde geluiden over de muzikale waarden van de optredens van de Hampton band. In feite ( en ik vind het jammer dit te moeten stellen) had het Duitse blad "Jazz Podium" het helemaal mis dopr de shows te betitelen als "niets anders dan rock and roll". Gelukkig betitelden ze de muziek niet als Oerwoud Geluiden, zoals de dagelijkse kranten wel deden, maar deze eenvoudige ophitsende recht-toe-recht aan dansmuziek lag ver buiten de belevingswereld van de gevestigde critici, zoals Dieter Zimmerle, uitgever, schrijver en Duits jazzpublicist. Men was hier veel meer bezig met de vraag: Hoe krijgen we de jazz op het zelfde niveua als de klassieke muziek. Leuk om na al die tijd hierop terug te kijken, hoewel het Franse Jazz Hot en de Zweedse jazzbladen een wat realistischer beeld hadden van Lionel Hampton's kunnen, hadden ze vooral bezwaren tegen het show-element tijdens de concerten en het wangedrag van het publiek.

Steve - ( Duitsland)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

English ( Naar de Nederlandse vertaling)

Dear Mayor ....
Almost a year ago I published a contribution titled Burgemeester ( = Mayor), refering to a column of Kronkel, pseudonym of Simon Carmiggelt, a well known Dutch journalist and writer. In this blog I told about the Dutch Lionel Hampton concerts from the 1950s which causes a storm of protests. The mayor of Amsterdam forbid all jazz night concerts, but I learned that most ( if not all) concerts continued normally. I wondered how this problem was solved or was it a storm in a teacup. Arnold van Kampen, researched this incident some times ago and published it in the magazine "Carmiggelt" in his article: Simon Carmiggelt, de jazzliefhebber - #7. Arnold allowed me to publish some parts of this article. In the first part, Police Stps Hampton-Madness, Arnold informed you about what happened during the two Lionel Hampton concerts and in the second part; Dear Mayor .. which will be published tomorrow he'll inform us about the column Burgemeester and what happened after the ban of night concerts.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Police Stops Hampton Madness

( Naar de Nederlandse vertaling.)Politie Stopt Hampton-razernij.
Almost a year ago I published a contribution titled Burgemeester ( = Mayor). refering to a column of Kronkel, pseudonym of Simon Carmiggelt, a well known Dutch journalist and writer. In this blog I told about the Dutch Lionel Hampton concerts from the 1950s which causes a storm of protests. The mayor of Amsterdam forbid all jazz night concerts, but I learned that most ( if not all) concerts continued normally. I wondered how this problem was solved or was it a storm in a teacup. Arnold van Kampen, researched this incident some times ago and published it in the magazine "Carmiggelt" in his article: Simon Carmiggelt, de jazzliefhebber - #7. Arnold allowed me to publish some parts of this article. In the first part I love to inform you about what happened during the two Lionel Hampton concerts and in the second part he'll inform us about the column Burgemeester and what happened after the ban of night concerts.
Hans Koert keepwinging@live.nl

Kannibalistische rhythmen ( =cannibalistic rhythms): Photo Ed van der Elsken.

28th of October 1954, Lionel Hampton in the Apollohall. ( Amsterdam 7.30 p.m. - 9.45 p.m.)
Nat Adderley, Wallace Davenport, Billy Brooks, Eddie Mullins trumpet - Harold Roberts, Al Hayse, Buster Cooper trombone - Jay Dennis, Bobby Plater, Jay Peters Elwyn Frasier, Joe Evans reeds - Dwike Mitchell piano, Lionel Hampton vibraphone, drums, piano, Billy Mackel guitar, Peter Badie bass, Wilford Eddleton and Curley Hamner drums. Vocals by Bertice Reading, Sonnie Parker, Al Taylor. Ann Nicolas and Curley Hamner dance.

On the 28th of October 1954 vibraphone player, pianist, drummer and entertainer Lionel Hampton, together with his big band, singers and dancers performed at the Amsterdam Apollo Hall, in a concert that would become a black page in Dutch jazz history for many Dutch jazz fans. Mind, that we are talking about the 1950s. There was no real popular music for the youngsters, as Bill Hailey ("Rock around the clock") and Elvis Presley ( "Heartbreak hotel") played their hits in 1956, "rock-'n-roll" would become the new music that would evaluate into pop music nowadays. In the early 1950s, the time of this concert, teen-agers and adolescents used jazz to oppose against the elder generations.
Lionel Hampton took advantage of these needs and brought an exciting whipped up rhythmical show. That evening the audience liked the rhythms and danced and jived all together, with the result that they felt through the floor of the Apollo Hall and the complete interior became a mess.
What a shame ...... everybody cried shame over it. A shame for a society of hard working decent people. The jazz magazine "Rhythme" wrote on the 15th of November 1954: Zolang men Jazz en Nosemschap als een eenheid blijft beschouwen, blijven excessen als deze Hampton-concerten te verwachten. (= As long as people love to identify jazz to Nozems ( = Hooligans avant la lettre), this kind of extreme excesses, like at the Hampton-concerts, will continue. ). Zolang men alleen maar kannibalistisch rhythmen weet te onderscheiden en te waarderen, zijn we behoorlijk op "weg".( = If one only recognizes and enjoys these cannibalistic rhythms, we are really lost ..... ). Al degenen die deze avond hebben bijgewoond en perse op hun kop moesten gaan staan, moeten er rekening mee houden, dat de jazz voor hele normale mensen is en niet voor artistiekerige en geëxalteerde nosempies." ( = People who were at the concert and did do these mad things, should know that jazz is for normal people, and not for those artistic ecstatic hooligans. )

Police Stops Hampton Madness: photo Ed van der Elsken

Two years later the story continued ........

24th of March 1956, Lionel Hampton performed in the Concertgebouw in Amsterdam ( at midnight): Billy Brooks, Eddie Mullens, David Gonsalves, Eddie Preston trumpet - Al Hayse, Walter Morris, Larry Wilson trombone - Scoville Browne, Bobby Plater, Ricky Brauer, Eddie Chamblee reeds - Oscar Dennard piano - Lionel Hampton vibraphone, piano and drums - Billy Mackel guitar - Peter Badie bass - Albert Gardner and Curley Hamner drums. Lora Pierre vocal. Curley Hamner, one of the percussionists is also dancer.

Concert at the Houtrusthallen in The Hague.(24th of March 1956)

That evening they played first in a concert at the Houtrusthallen in The Hague ( 8.00 pm). At midnight Lionel Hampton performed with his 17-men big band on stage at The Concertgebouw - Amsterdam. Again ……….... it gets out of hand! At half past two that night Amsterdam policemen finish the concert. The next day the news paper head lines read: "Hampton met sterke arm van podium gezet" ( = Hampton stopped by police); "Politie stopt Hampton-razernij" ( =Police stops Hampton-madness ) ;"Stuitende vertoning in het Concertgebouw" (= Shocking scene in the Concertgebouw”) and "Bezeten dans op scherven glas" ( =Mad audience dances on broken glass). The Jazz magazine "Rhythme" writes at wit's end: Het begrip "Jazz" dat bij de doorsnee-Nederlander toch al geen bijster goede naam had, heeft weer eens een fikse opdoffer-naar-omlaag gekregen.( = The word Jazz has a bad sense for a lot of people; after this concert it will be more worse ..... ) Het is nu eenmaal zo, dat het grote publiek, de Hampton-hospartij voor "jazz" aanziet en alle lieden, die langzaam maar zeker datzelfde publiek wat beter begrip over de jazzmuziek willen bijbrengen, kunnen weer helemaal overnieuw beginnen."(= It is a fact, that the man-in-the-street thinks that Hampton's music and the audience swaying back and forth on the music is jazz; everybody who wants to keep it pure can start all over again)

Modern Jazz Quartet (photo Hans Buter)
At the town hall, the Amsterdam mayor d'Ailly has his own responsibility. When he learns about disturbances in other cities at jazz concerts, he decides that this madness should be stopped. On the 27th of September 1956, The Parool, a Dutch news paper reads: "Mr. d'Ailly weigert vergunning voor jazzorkesten." ( = Mayor d'Ailly refuses permits for jazz concerts.)
The first concert that had to be cancelled was a concert by the Modern Jazz Quartet in November 1956. What a blunder, as the Modern Jazz Quartet makes jazz that is closely related to classical music with musicians always performing dressed in dress suits.

(To be continued)
Arnold van Kampen
Other contributions: Oscar Peterson: The Vocal Styling - Oscar Peterson’s Van Gogh Story

JAZZ - ED VAN DER ELSKEN:
The Dutch photographer Ed Van Der Elsken recorded the Dutch jazz scene of the 1950s in his black & white photos in a great character of an era. His Lionel Hampton photos of the two concerts are a great document of this period and these events. His photos are published in the book Jazz that has been a collector's item for years, but I saw in our book shop that it is reprinted. So .. get yourself a copy !!

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Bijna een jaar geleden plaatste ik een bijdrage getiteld Burgemeester, die refereerde aan een titel van Kronkel, de bijnaam van onze bekendste columnist Simon Carmiggelt. In die blog vertelde ik over de concerten van het Lionel Hampton orkest in de jaren vijftig, die alle nogal tumultueus verliepen, hetgeen resulteerde in een verbod van nachtconcerten in Amsterdam. Ik ontdekte echter dat de meeste nachtconcerten na dit verbod gewoon doorgang vonden en vroeg me af of iemand me hierover opheldering kon geven. Arnold van Kampen, onderzocht dit incident enige tijd geleden en publiceerde zijn verslag in het tijdschrift "Carmiggelt" in het artikel: Simon Carmiggelt, de jazzliefhebber - 7. Arnold stuurde me delen van dit artikel toe en stond me toe hierover op mijn blog te publiceren. In het eerste deel, Politie stopt Hampton-razernij, word je vooral geinformeerd worden over de twee tumultueuze Lionel Hampton concerten en in het tweede deel, MJQ: geen hadde-kidéé-clubje lees je wat er nu na het verbod op nachtconcerten gebeurde.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Politie Stopt Hampton-razernij

( To the English translation.)
Bijna een jaar geleden plaatste ik een bijdrage getiteld Burgemeester, die refereerde aan een titel van Kronkel, de bijnaam van onze bekendste columnist Simon Carmiggelt. In die blog vertelde ik over de concerten van het Lionel Hampton orkest in de jaren vijftig, die alle nogal tumultueus verliepen, hetgeen resulteerde in een verbod van nachtconcerten in Amsterdam. Ik ontdekte echter dat de meeste nachtconcerten na dit verbod gewoon doorgang vonden en vroeg me af of iemand me hierover opheldering kon geven. Arnold van Kampen, onderzocht dit incident enige tijd geleden en publiceerde zijn verslag in het tijdschrift "Carmiggelt" in het artikel: Simon Carmiggelt, de jazzliefhebber - 7. Arnold stuurde me delen van dit artikel toe en stond me toe hierover op mijn blog te publiceren. In het eerste deel, Politie stopt Hampton-razernij, zul je vooral geinformeerd worden over de twee tumultueuze Lionel Hampton concerten en in het tweede deel, MJQ: geen hadde-kidéé-clubje lees je wat er nu na het verbod op nachtconcerten gebeurde. ( Hans Koert - keepswinging@live.nl )
Kannibalistische rhythmen: Foto Ed van der Elsken.
28 oktober 1954: Lionel Hampton in de Apollohal. ( Amsterdam 19.30 u - 21.45 u) Nat Adderley, Wallace Davenport, Billy Brooks, Eddie Mullins trompet - Harold Roberts, Al Hayse, Buster Cooper trombone - Jay Dennis, Bobby Plater, Jay Peters Elwyn Frasier, Joe Evans rietinstrumenten - Dwike Mitchell piano, Lionel Hampton vibrafoon, slagwerk en piano, Billy Mackel gitaar, Peter Badie bas, Wilford Eddleton en Curlie Hamner slagwerk. Zang door Bertice Reading, Sonnie Parker, Al Taylor. Ann Nicolas en Curley Hamner dans.
Op 28 oktober 1954 verzorgde vibrafonist, pianist, drummer en entertainer Lionel Hampton, samen met zijn big band, zangers en dansers van 19.30 tot 21.45 uur een optreden in de Amsterdamse Apollohal, dat voor veel Nederlandse jazzliefhebbers een zwarte bladzijde in de vaderlandse jazzgeschiedenis zal blijven. Natuurlijk het was een andere tijd. Een specifieke muziek voor de jeugd was er nog niet, die zou met Bill Hailey ("Rock around the clock") en Elvis Presley ("Heartbreak hotel") in 1956, als "rock-'n-roll" de kop opsteken en evolueren tot de hedendaagse popmuziek. Teenagers en adolescenten gebruikten in het begin van de jaren vijftig de jazz nog om zich tegen een oudere generatie af te zetten. Lionel Hampton speelde op deze behoefte handig in en zette met zijn big band een opzwepende, ritmische show op de planken. Op de avond van de 28e oktober deed het publiek al "jivend" massaal mee, met als gevolg dat men gezamenlijk door de vloer van de Apollohal zakte en het interieur in een ruïne veranderde. Er werd alom schande van gesproken, in een samenleving waarin hard werken en fatsoen centraal stonden. Het jazzmaandblad "Rhythme" schreef er op 15 november 1954 het volgende over: "Zolang men Jazz en Nosemschap als een eenheid blijft beschouwen, blijven excessen als deze Hampton-concerten te verwachten. Zolang men alleen maar kannibalistisch rhythme weet te onderscheiden en te waarderen, zijn we behoorlijk op "weg". Al degenen die deze avond hebben bijgewoond en perse op hun kop moesten gaan staan, moeten er rekening mee houden, dat de jazz voor hele normale mensen is en niet voor artistiekerige en geëxalteerde nosempies."

Politie stopt Hampton-razernij ( foto Ed van der Elsken)
Twee jaar later kreeg deze rel een vervolg: 24 maart 1956, Lionel Hampton in het Concertgebouw:( middernacht) Billy Brooks, David Gonsalves, Eddie Preston, David Gonsalves trompet - Al Hayse, Walter Morris, Larry Wilson trombone - Scoville Browne, Bobby Plater, Ricky Brauer, Eddie Chamblee rietinstrumenten, Oscar Dennard piano - Lionel Hampton vibrafoon, piano en slagwerk - Billy Mackel gitaar - Peter Badie bas - Albert Gardner en Curley Hamner slagwerk. Lora Pierre zang. Curley Hamner, één van de slagwerkers, was ook ingehuurd als danser.

Lionel Hampton in de Houtrusthallen ( 24 maart 1956)

Na eerst (om 20.00 uur) een concert in de Houtrusthallen in Den Haag te hebben gegeven, betreedt Lionel Hampton met zijn 18-koppige formatie om middernacht het podium van het Concertgebouw. Maar ook nu loopt het weer uit de hand. Om half drie 's nachts maken Amsterdamse politieagenten een eind aan het concert. De volgende dag liegen de krantenkoppen er niet om: "Hampton met sterke arm van podium gezet"; "Politie stopt Hampton-razernij"; "Stuitende vertoning in het Concertgebouw"; "Bezeten dans op scherven glas"; "Lionel Hampton's demagogie bracht publiek joelend op de stoelen"; "Politie speelde de finale." Het jazzblad "Rhythme" schrijft vertwijfeld: "Het begrip "Jazz" dat bij de doorsnee-Nederlander toch al geen bijster goede naam had, heeft weer eens een fikse opdoffer-naar-omlaag gekregen. Het is nu eenmaal zo, dat het grote publiek, de Hampton-hospartij voor "jazz" aanziet en alle lieden, die langzaam maar zeker datzelfde publiek wat beter begrip over de jazzmuziek willen bijbrengen, kunnen weer helemaal overnieuw beginnen."

Modern Jazz Quartet (foto Hans Buter)

In de burelen van de Amsterdamse burgemeester d'Ailly wordt echter niet zo genuanceerd gedacht. Als enkele maanden later in twee provinciesteden, zich ook "ongereldheden" voordoen bij jazzconcerten, besluit hij dat het maar eens afgelopen moet zijn met die jazznozems! Op 27 september 1956 verschijnt in Het Parool het volgende bericht:" Mr. d'Ailly weigert vergunning voor jazzorkesten." Het eerste concert dat door dit verbod getroffen zal worden, is een optreden van het Modern Jazz Quartet in november van dat jaar. Een dubbele flater, want uitgerekend het Modern Jazz Quartet brengt jazz, die zeer dicht bij klassieke muziek staat, terwijl de leden van het kwartet altijd keurig in rokkostuum het podium betreden. (wordt vervolgd)

Arnold van Kampen.

Het vervolg MJQ: geen hadde-kidéé-clubje wordt woensdag gepubliceerd.

Arnold van Kampoen schreef eerder in deze blog: Oscar Peterson: the vocal styling en Oscar Peterson's Van Gogh Story.

JAZZ - ED VAN DER ELSKEN:

Iemand die de Nederlandse jazz uit de jaren vijftig in het algemeen en de Lionel Hampton concerten in het bijzonder schitterend heeft vastgelegd, was fotograaf Ed van der Elsken. Zijn fotoboek Jazz is al vele malen herdrukt en een collectors item geworden. Onlangs verscheen een nieuwe druk, zodat, als je nog geen exemplaar in je kast hebt, je snel moet zijn voordat ook die druk uitverkocht is.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

English ( Naar het Nederlands )
Almost a year ago I published a contribution titled Burgemeester, referring to a column of Kronkel, pseudonym of Simon Carmiggelt, a well known Dutch journalist and writer. In this blog I told about the Lionel Hampton concerts from the 1950s which causes a storm of protests. The mayor of Amsterdam forbid all jazz night concerts, but I learned that most ( if not all) concerts continued normally. I wondered how this problem was solved or was it just a storm in a teacup? Arnold van Kampen, researched this incident some times ago and published about it in the magazine "Carmiggelt" in his article: Simon Carmiggelt, de jazzliefhebber - 7. Arnold allowed me to publish some parts of this article. In the first part I love to inform you about what happened during the two Lionel Hampton concerts and in the second part he'll inform us about the column Burgemeester and what happened after the ban of night concerts. Tomorrow: Police Stops Hampton-Madness and Thursday: Dear Mayor.......

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Solitude

( Naar de Nederlandse vertaling.)

It's all over ........ Last night the Russian soccer team beat the Dutch national team with 3 - 1. For most Oranje soccer fans, orange is the colour of our national team, it feels sad - as a heavy defeat - as a bitter disappointment ........ Well, enjoy this great version of Solitude, which express our feelings ...... Solitude

Solitude: Don Byron clarinet - Cyrus Chestnut piano - Ron Carter and Christian McBride bass
Recorded on location at the Hey Hey Club between the 11th and 22nd of May 1995 for the Robert Altman film Kansas City. Solitude was recorded for the very first time by the Duke Ellington Orchestra in 1934 and became a standard in jazz. It was recorded many times by hundreds of bands, like Django Reinhardt (1936) and Billie Holiday ( 1952).

Keep swinging: Hans Koert keepswinging@live.nl


THE LADY WHO SHOT LEE MORGAN:
Larry Reni Thomas sent me a comment regarding the John Campos contribution: the Murder Of Lee Morgan I published some days ago. Larry Reni Thomas wrote an article about this subject, titled The Lady Who Shot Lee Morgan.
Congratulations on a fine blog and helping shine light on a subject that deserves much more study and attention. It is one of those incidents in jazz history that has not been properly researched and talked about enough. Recently, there has been an interest in Lee Morgan as well as how his life ended so tragically, with a book by Tom Perchard, a January 2007 downbeat article, a soon-to-be-released DVD, and a new book called Delightfulee due soon. None of these sources have quotes from Helen Morgan (she never called herself More or Moore, her maiden name was Joyner). I first met her in the early 1990s when she was a history student of mine at an evening college in North Carolina. In 1996, she granted me an almost two hour interview. She talked about how she met Lee, their life together, her role in the revival of his career and his death and how it came about. One month after our interview, she died of a weak heart. I think John Campos was right about one thing--Lee was viewed as an arrogance kind of cat who could really blow.

Larry Reni Thomas (Chapel Hill-Carrboro, NC )(USA)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Het is allemaal voorbij ......'t Is over ..... Gisteravond won het Russiche voetbalteam met 3 - 1 van ons nationale team. Een bittere teleurstelling voor de oranjefans, een gevoelige nederlaag, een kater - een gevoel van eenzaamheid. Vandaag daarom een prachtige versie van een nummer, getiteld Eenzaamheid ............ Solitude

Solitude (reprise): Don Byron klarinet - Cyrus Chestnut piano - Ron Carter en Christian McBride bas
Opgenomen op locatie in de Hey Hey Club tussen 11 en 22 mei 1995 voor de Robert Altman film Kansas City.

Solitude werd voor het eerst uitgevoerd door het Duke Ellington orkest in 1934 en werd een standard, die daarna nog vele malen werd uitgevoerd o.a. door Django Reinhardt (1936) en Billie Holiday ( 1952).
Keep swinging: Hans Koert keepswinging@live.nl
DE VROUW DIE LEE MORGAN NEER SCHOOT:
Larry Reni Thomas stuurde me onderstaande commentaar bij het artikel van John Campos: the Murder Of Lee Morgan, dat ik een paar dagen geleden plaatste. Larry Reni Thomas is de auteur van het artikel: The Lady Who Shot Lee Morgan.
Congratulations on a fine blog and helping shine light on a subject that deserves much more study and attention. (= Gefeliciteerd met je fijne blog, dat aandacht besteedt aan een onderwerp dat onderzoek en aandacht verdient.) It is one of those incidents in jazz history that has not been properly researched and talked about enough. (= Het is één van die onderwerpen in de jazz waarover al veel gezegd is en nog maar weinig echt onderzocht.) Recently, there has been an interest in Lee Morgan as well as how his life ended so tragically, with a book by Tom Perchard, a January 2007 downbeat article, a soon-to-be-released DVD, and a new book called Delightfulee due soon. (= De laatste tijd is de belangstelling voor Lee Morgan en zijn leven, dat zo dramatische eindigde, weer opgebloeid door een boek van Tom Perchard, een artikel in Downbeat ( januari 2007), een binnenkort te verschijnen DVD en een nieuw boek, dat binnenkort verschijnt: getiteld Delightfulee). None of these sources have quotes from Helen Morgan (she never called herself More or Moore, her maiden name was Joyner) ( = Geen van deze bronnen heeft uitspraken van Helen Morgan (ze noemde zichzelf nooit More of Moore - haar meisjesnaam was Joyner). I first met her in the early 1990s when she was a history student of mine at an evening college in North Carolina. (= Ik ontmoette haar voor het eerst begin jaren negentig toen ze een geschiedenisstudent bij me was op een avondschool in North Carolina) In 1996, she granted me an almost two hour interview. (= In 1996 mocht ik haar twee uur lang vragen stellen over het gebeuren). She talked about how she met Lee, their life together, her role in the revival of his career and his death and how it came about. ( = Ze vertelde me over hoe ze Lee ontmoet had, hun leven samen, haar rol in zijn weer opbloeiende carriere en zijn dood en hoe het zover had kunnen komen). One month after our interview, she died of a weak heart. (= Een maand na dit interview overleed ze aan een zwak hart) I think John Campos was right about one thing--Lee was viewed as an arrogance kind of cat who could really blow. ( = In één ding had John Campos helemaal gelijk: Lee was inderdaad een arrogant kind, dat weliswaar schitterend kon spelen. )
Larry Reni Thomas.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Erkenning Voor Oscar Aleman

( In English.)( En Español.)
Het gemeentebestuur van Buenos Aires, La Ciudad Autónomia de Buenos Aaires, zoals dat zo mooi in het Castellano heet, heeft, vertegenwoordigd door Mr. Guillermo Smith op vrijdag 13 juni 2008 een bijeenkomst georganiseerd waarbij een plaquette werd onthuld aan de gevel van het appartement waar de grote Argentijnse gitarist Oscar Aleman de laatste jaren van zijn leven woonde. Ter ere van deze gebeurtenis werd een muzikale eerbetoon aan hem gebracht.

Ricardo Péllican - Jorgelina Alemán - Juan Martinez - Willie Bozas ( Foto's: Daniel Cossarini en Jorgelina Alemán)

De show begon met twee nummers gespeeld door gitarist Ricardo Péllican en zijn zoon, bassist Andrés Péllican. Het eerste nummer dat ze speelden was getiteld: Mr.Swing, een eigen compositie van Ricardo Péllican, opgedragen aan Oscar Alemán, en daarna nog een nummer van Django Reinhardt.
Daarna werd, op een groot scherm, een deel van de documentaire “Oscar Alemán Vida con Swing”, de documentaire van Hernan Gaffet, die ook in de zaal zat. Hierna werd Oscar's kleindochter Jorgelina geintroduceerd met haar band, waarbij Ricardo Péllican en Chachi Zaragoza als gasten meespeelden. Ze speelden “All of Me” en “Exactly Like You” waarbij Oscar Linero als gast op drums uitgenodigd werd; Linero begeleidde ooit Oscar Aleman.

Betty Griffith - Jorgelina Alemán - Enrique Varela - Daniel Cossarini - Carmen Vallejo ( Foto's: Daniel Cossarini eny Jorgelina Alemán )

Hierna nodigde Jorgelina de saxofonist Enrique Varela uit om het nummer Besame Mucho te spelen, één van Aleman's meest favoriete nummers. De Braziliaanse zanger Cao Bornes zong hierna het nummer “Garota de Ipanema”, en sprak over de jaren dat hij als jong artiest Oscar leerde kennen tijdens optredens in Brazilië. Na dit nummer werd een fragment van de film “Historia de una Carta” vertoond, waarin Oscar één van de hoofdrolspelers was en waar India Morena Aleman, zijn dochter en de moeder van Jorgeliná, als tienjarige een rolletje mocht vervullen. Na dit filmfragment droeg India een couplet voor van het nummer “Les Feuilles Mortes” (zoals ze ook soms met haar vader Oscar deed) en Jorgelina zong het daarna, wat nogal wat emoties los maakte. De volgende nummers die gespeeld werden waren Route 66 en I'v Got Rhythm, waarna Carmen Vallejo, Oscar´s ex-vrouw, enkele emotionele woorden sprak over hun relatie. Oscar’s elfjarige achterkleinzoon Juan Manuel Miguez debuteerde daarna op gitaar en speelde in een duet met gitarist Juan Martinez het nummer “De Buen Humor”

Het publiek op weg naar de onthullingsceremonie ( foto Daniel Cossarini en Jorgelina Alemán )
Jorgelina speelde daarna met haar band het nummer "Hombre Mio" (= “Man of Mine”), het nummer dat Oscar's herkenningsmelodie werd, een eigen compositie van hem , waarbij Jorgelina de woorden schreef.
Op het eind van de show speelde Jorgelina haar compositie “Cada trago de ron” van haar nieuwste album met begeleiding van haar band en opgeleukt met de dansers Daniel Bartra en Carol del Castillo. Het laatste nummer werd “When the Saints Go Marching In” waarbij alle aanwezige muzikanten uitgenodigd werden om mee te spelen plus een extra trompettist en een achtergrondkoortje zodat het een groots en emotioneel eerbetoon werd aan de grootste artiest van het land en misschien wel van de hele wereld: Oscar Aleman. Hierna nodigde de afgevaardigde van het gemeentebestuur de familie Aleman uit om de plaquette te onthullen.

De plaquette. (foto Daniel Cossarini en Jorgelina Alemán)

De muzikanten die met hun muziek bij de show een eerbetoon aan Oscar Aleman brachten waren: Daniel Cossarini op piano, Julián García op bas, Willie Bozas op slagwerk, Adrián Lucio op gitaar, Javier Fernandez op gitaar, Betty Griffith zang, Miguel Sinagra trompet, Lus Segura, Gisela Lepio en María Cabral zongen in het achtergrondkoor.

Mr. Guillermo Smith - Selva Alemán - Carmen Vallejo - India Alemán - artiest - Jorgelina Alemán ( foto's: Daniel Cossarini en Jorgelina Alemán )

Verder waren aanwezig: Selva Alemán, afgevaardigde Guillermo Smith, Carlos Insillo, Guillermo Vadillo, Hernan Gaffet, Estanislao Iacona en Jose Iacona en nog veel meer.

Daniel Cossarini – Jorgelina Alemán
Buenos Aires - juni 2008
(vertaling Hans Koert)

Je vindt meer foto's van het gebeuren op de fotopagina Reconocimiento a Oscar Aleman .

Deze bijdrage is ook in het Engels en Spaans terug te lezen op de Oscar Alemán web log en meer bijdragen over dit onderwerp vond je op El gran maestro Argentino de Jazz en Fundamentos.

Español: Promovido por la Legislatura de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires a través del Sr. Diputado Guillermo Smith, Mariana Smith, Eduardo Donadío, Bárbara García y junto a Jorgelina Alemán, se organizó un merecido homenaje al gran artista Oscar Alemán, colocándose una placa en el frente del edificio donde el maestro vivió los últimos años de su vida, y ofreciéndose un show musical en su honor: Reconocimiento a Oscar Aleman

English: The “Legislatura de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires”, the local government of the city of Buenos Aires has decided to place a plaque at the house where Oscar Aleman lived. Thanks to diputado, delegate, Mr. Guillermo Smith, Mariana Smith, Eduardo Donadío and Bárbara García, together with Jorgelina Alemán, a tribute to the great artist, Oscar Alemán, was organized on the 13th of June 2008, which included a show in which friends and colleagues brought an homage to the great Argentine guitar player: Recognition for Oscar Aleman.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Recognition for Oscar Aleman

( Naar de Nederlandse vertaling.) ( castellano - español)
The “Legislatura de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires”, the local government of the city of Buenos Aires has decided to place a plaque at the house where Oscar Aleman lived. Thanks to diputado, delegate, Mr. Guillermo Smith, Mariana Smith, Eduardo Donadío and Bárbara García, together with Jorgelina Alemán, a tribute to the great artist, Oscar Alemán, was organized on the 13th of June 2008, which included a show in which friends and colleagues brought an homage to the great Argentine guitar player.

Carmen Vallejo - Ricardo Péllican ( Photo courtesy Daniel Cossarini and Jorgelina Alemán )

The show began with two songs played by guitar player, Ricardo Péllican and his son, the bass player Andrés Péllican. The first song was: Mr. Swing, an original composition by Ricardo Péllican, a tribute to Oscar Alemán, and then they played a Django Reinhardt song. On a large screen a fragment of the documentary “Oscar Alemán Vida con Swing” by Hernan Gaffet, who was in the audience, was showed and after that the people were introduced to Oscar’s granddaughter Jorgelina with her band; this time enlarged with Ricardo Péllican and Chachi Zaragoza. The band played "All Of Me” and “Exactly Like You” with Oscar Linero who had been Oscar’s drummer.

Jorgelina invited sax player Enrique Varela, to play "Besame Mucho", a tune Oscar Aleman loved to play. Cao Bornes, a Brazilian singer, sang “Garota de Ipanema”, and talked about the years he met Oscar, who often performed in Brasil. Cao was then a young singer at the beginning of his professional career.
On the screen a fragment of the film “Historia de una Carta” in which Oscar was one of the protagonist actors, and where India Morena Aleman, his daughter and Jorgelina´s mother, also played a part at the age of ten. India recited the verse of “Les Feuilles Mortes”, as she did sometimes with her father and Jorgelina sang the tune, which released emotions.

Ricardo Péllican - Jorgelina Alemán - Juan Martinez - Willie Bozas ( Photo courtesy Daniel Cossarini and Jorgelina Alemán )

Next, two tunes were played, "Route 66" and "I’ve Got Rhythm" and Carmen Vallejo, Oscar’s ex wife, shares some personal remembrances about her relationship with Oscar and introduced her ( and Oscar´s of course) great-grandson, Juan Manuel Miguez, who is 11 years old, who made his debut in public with the tune "De Buen Humor" together with guitar player Juan Martinez.
Jorgelina sung with her band the song “Hombre Mio”( = “Man Of Mine”), the tune that almost became Oscar’s signature theme. Jorgelina wrote the lyrics for that tune.
Jorgelina sung, at the end of the show, one of the tunes of her new album “Cada trago de ron”, with the participation of the dancers Daniel Bartra and Carol del Castillo”. The last tune became a kind of jam-session with the participation of all the musicians, titled “When the Saints Go Marching In” and it became an impressive finale of the tribute dedicated the greatest artists of our country and perhaps of the entire world.

Together with the deputy Guillermo Smith, representative of the local authorities, Oscar’s family went to the front part of the building to take of the covering of the plaque.

Other musicians that participate in the show were: Daniel Cossarini-piano, Julián García-bass, Willie Bozas-drums, Adrián Lucio-guitar-Javier Fernandez-guitar-Betty Griffith-vocals, Miguel Sinagra-trumpet, Lus Segura, Gisela Lepio and María Cabral-backing vocals.

Some of the assistants where: Selva Alemán, El diputado Guillermo Smith, Carlos Insillo, Guillermo Vadillo, Hernan Gaffet, Estanislao Iacona y Jose Iacona etc.

Daniel Cossarini – Jorgelina Alemán
Buenos Aires - Maipú n° 359 - 13th of June 2008
(translation: Daniel Cossarini and Hans Koert)

You can find more pictures of this event, on the 13th of June 2008, at the Reconocimiento a Oscar Aleman site.

This contribution is also published at the Oscar Alemán web log and other contributions about this subject were El gran maestro Argentino de Jazz and Fundamentos.

Promovido por la Legislatura de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires a través del Sr. Diputado Guillermo Smith, Mariana Smith, Eduardo Donadío, Bárbara García y junto a Jorgelina Alemán, se organizó un merecido homenaje al gran artista Oscar Alemán, colocándose una placa en el frente del edificio donde el maestro vivió los últimos años de su vida, y ofreciéndose un show musical en su honor: Reconocimiento a Oscar Aleman

Nederlands ( To the English translation )

Het gemeentebestuur van Buenos Aires heeft, vertegenwoordigd door Mr. Guillermo Smith, Mariana Smith, Eduardo Donadío en Bárbara García op 13 juni 2008 een bijeenkomst georganiseerd waarbij een plaquette werd onthuld aan de gevel van het appartement waar de grote Argentijnse gitarist Oscar Aleman de laatste jaren van zijn leven woonde. Ter ere van deze gebeurtenis werd een muzikale eerbetoon aan hem gebracht; de Nederlandse vertaling zal als Erkenning voor Oscar Aleman morgen gepubliceerd worden.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Reconocimiento a Oscar Aleman

( To the English translation.) ( Naar de Nederlandse vertaling.)
Promovido por la Legislatura de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires a través del Sr. Diputado Guillermo Smith, Mariana Smith, Eduardo Donadío, Bárbara García y junto a Jorgelina Alemán, se organizó un merecido homenaje al gran artista Oscar Alemán, colocándose una placa en el frente del edificio donde el maestro vivió los últimos años de su vida, y ofreciéndose un show musical en su honor.

Chachi Zaragoza - Jorgelina Alemán ( Fotografías cortesía Daniel Cossarini y Jorgelina Alemán )

El show comenzó con dos temas interpretados por el guitarrista Ricardo Péllican y su hijo, el bajista Andrés Péllican, que tocaron, Sr. Swing, tema de Ricardo Péllican, dedicado Oscar Alemán y un tema de Django Reinhardt.
A continuación, se proyectó un fragmento de la película Oscar Alemán vida con swing para luego presentar a su nieta Jorgelina Alemán, que junto con los músicos de su banda, Ricardo Péllican y Chachi Zaragoza, quien fuera segunda guitarra de Oscar, interpretó “All of me” y “Exactly Like You” donde se sumó el baterista Oscar Linero quien fuera baterista de Oscar.

Betty Griffith - Jorgelina Alemán - Enrique Varela - Daniel Cossarini - Carmen Vallejo (Fotografías cortesía Daniel Cossarini y Jorgelina Alemán)

Luego se sumó el saxofonista Enrique Varela para hacer una versión de Bésame mucho. A continuación, el cantante brasilero, Cao Bornes, cantó Garota de Ipanema, haciendo referencia al paso de Oscar por su país donde hizo sus primeros pasos como guitarrista.
Finalizado éste tema, se proyectó un fragmento de la película, “Historia de una carta”, donde Oscar es uno de los protagonistas, y donde actúa su hija India Morena Alemán cuando tenía menos de 10 años, quien a continuación recitó el verse de la canción “Las Hojas Muertas”(como lo hicera con Oscar en algunas oportunidades) para luego cantar Jorgelina el resto de la canción generando un clima muy emotivo.
Luego de interpretarse Ruta 66 y Tengo Ritmo, Carmen Vallejo, ex esposa de Oscar, dijo algunas emotivas palabras sobre su vida y relación con el, por lo cual fue muy aplaudida, para luego dar lugar a la participación del pequeño guitarrista Juan Manuel Miguez, su biznieto y de Oscar , quien tiene 11 años y tocó por primera vez en público, interpretando a dúo el tema “De buen humor” junto con el guitarrista Juan Mártinez.

Guillermo Smith - Selva Alemán - Carmen Vallejor - India Alemán - artist - Jorgelina Alemán (Fotografías cortesía Daniel Cossarini y Jorgelina Alemán )

A continuación, Jorgelina con su banda más Ricardo Péllican y Cao Bornes, interpretaron el tema “Hombre mío” cuya música es de Oscar Alemán y la letra de Jorgelina Alemán.
Para finalizar el show musical, Jorgelina interpretó un tema de su nuevo CD que se llama “Cada trago de Ron” donde participaron los bailarines Daniel Bartra y Carol del Castillo, para luego, a modo de cierre y con la participación de todos los músicos que habían tocado durante el show, hacer una versión de Cuando Los Santos vienen Marchando, donde se sumaron además tres cantantes para hacer coros y un trompetista haciendo de éste cierre una verdadera fiesta en honor a uno de los más grandes artistas que tuvo nuestro país y tal vez el mundo.
Seguidamente, el diputado Smith y la familia Alemán se dirigieron al frente del edificio, para descubrir la placa.

Fotografías cortesía Daniel Cossarini y Jorgelina Alemán

Participaron además del show, los siguientes músicos: Daniel Cossarini-piano, Julián García-bajo, Willie Bozas-batería, Adrián Lucio-guitarra-Javier Fernandez-guitarra-Betty Griffith-canto, Miguel Sinagra-trompeta, Lus Segura-coros, Gisela Lepio-coros, María Cabral-coros.

Entre los asistentes se encontraban además: Carmen Vallejo, Selva Alemán, El diputado Guillermo Smith, Carlos Insillo, Guillermo Vadillo, Hernan Gaffet, Estanislao Iacona y Jose Iacona entre la innumerable cantidad de gente que asistió al evento.

Daniel Cossarini – Jorgelina Alemán
Buenos Aires - Maipú n° 359 13de junio de 2008

Fotos tomadas durante el acto de descubrimiento de la placa dedicada a Oscar Alemán el 13 de junio de 2008

This contribution is also published at the Oscar Alemán web log and other contributions about thissubject were El gran maestro Argentino de Jazz and Fundamentos.

English: The English version has been published as Recognition for Oscar Alemán.

Nederlands: De Nederlandse versie, getiteld Erkenning voor Oscar Alemán, wordt zaterdag geplaatst.

Spaans: Reseña en castellano

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Lee Konitz Nonet

( Naar de Nederlandse vertaling.)

The LP Lee Konitz Nonet was release by Soul Note (SN 1069) and it was recorded live at the Jazz Festival of Laren, in the centre of The Netherlands on the 12th of August 1979. That explains the title of the LP, a very suitable one: Live at Laren.

Lee Konitz, born in October 1927, was 51 years old when he performed at the Laren Festival. Last year I heard Lee playing at the North Sea Jazz Festival in Rotterdam, together with Martial Solal, two senior jazz musicians still going strong.

Lee Konitz started his career in the late 1940s in the Claude Thornhill band after he had heard Lennie Tristano playing, the blind piano player, who had his own style, based on a kind of free-style jazz without pre-set limits ( as the key for example). Lee Konitz became one of his most dedicated followers in an alto saxophone style not related to Charlie Parker. In 1949 he was one of the members of the Birth Of The Cool band of Miles Davis, a nonet that made recordings, that would become very important for the development of the so-called Cool Jazz. The nonet of Lee Konitz, that performed in Laren thirty years later had the same instrumentation, only the French horn in the 1949 recordings became a second trumpet or flügelhorn, played by John Eckert. The tuba, played by Bill Barber in the Birth of the Cool band is now played by Sam Burtis, on both tuba and bass trombone.

The complete setup for the nonet was: Red Rodney and John Eckert trumpets and flügelhorn ( John also plays the picollo trumpet), Jimmy Knepper trombone, Sam Burtis bass trombone and tuba, Lee Konitz on alto and soprano sax, Ronnie Cuber on baritone sax and clarinet, Ben Aronov on piano, Ray Drummond on bass and Billy Hart on drums.
This nonet was one of Lee Konitz best ensembles, but, as Nat Hentoff says on the liner notes: The nonet has attracted enthusiastic response in Europe, but it's hard to keep goiing economically in the United States. When you come back from Europe, Lee said: It's a shock to get back to the economic reallity at home. The six tunes are all lenghtly interpretation, except Moon Dreams, which was also recorded by the Birth Of The Cool nonet, thirty years earlier. April is a Lennie Tristano composition, made around the theme of Remember April. One of the tunes, Who You, is a Jimmy Knepper composition, the trombone player. The two tracks on the B-side are both Chick Corea compositions: Times Lie and Matrix, both arranged by Sy Johnson, who also arranged music for Charles Mingus.
A Lee Konitz album by his succcesfull nonet group, although over the hill at these recordings. Very entertaining arrangements and ensemble work.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

ESBJÖRN SVENSSON:

The Swedish piano player Esbjörn Svensson passed away last weekend, aged 44, due to an accident while he was diving. He performed with his well known and popular band E.S.T. ( The Esbjörn Svenson Trio) last month at the International Jazz Festival in Middelburg, in the southwest part of The Netherlands.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Deze LP met het Lee Konitz Nonet werd uitgebracht op het Soul Note (SN 1069) label en werd opgenomen tijdens het Jazzfestival van Laren op 12 augustus 1979; hierdoor valt de titel meteen op zijn plaats van deze mooie plaat: Live at Laren.

Lee Konitz, die werd geboren in oktober 1927, was 51 toen hij deze plaat maakte. Afgelopen jaar hoorde ik hem spelen op het Northsea Jazzfestival in Rotterdam, samen met Martial Solal, twee senioren uit de jazz die samen nog hun partijtje meeblazen. Lee Konitz begon zijn carriere eind jaren veertig in het orkest van Claude Thornhill, nadat hij Lennie Tristano had horen spelen, de blinde pianist, die op hem heel veel indruk maakte. Tristano speelde een soort free-jazz. dat hem zeer aansprak - vrije improvisatie, waarbij vooraf geen of weinig afspraken vastlagen - zelfs niet in welke toonsoort gespeeld zou worden. Lee werd één van zijn trouwste aanhangers en ontwikkelde zijn spel op de altsax zonder een kloon van Charlie Parker te worden. In 1949 maakte hij deel uit van de beroemde Birth Of The Cool band van Miles Davis, een nonet, een negental muzikanten, die opnamen maakten, die belangrijk zouden worden als start voor de zgn. cool-jazz stijl. Het nonet van Lee Konitz, dat optrad in Laren dertig jaar geleden, had bijna dezelfde bezetting, alleen de Franse Hoorn uit 1949 werd een tweede trompet en bügel gespeeld door John Eckert. De tuba, het andere opvallende instrument uit beide nonetten, gespeeld door Bill Barber in de Birth of the Cool band is nu in handen van Sam Burtis, die de tuba en de bastrombone combineert.

De complete bezetting van het nonet was: Red Rodney en John Eckert trompetten en bügel ( John speelt ook de picollo trompet), Jimmy Knepper op trombone, Sam Burtis op bastrombone en tuba, Lee Konitz op alt- en sopraansax, Ronnie Cuber op baritonsax en klarinet, Ben Aronov op piano, Ray Drummond op bas en Billy Hart op slagwerk.
Dit nonet was één van Lee Konitz's beste ensembles, maar, zoals Nat Hentoff op de hoes schrijft, waren de kosten te hoog om het in stand te kunnen houden: The nonet has attracted enthusiastic response in Europe, but it's hard to keep goiing economically in the United States. ( = Het nonet kreeg ik Europa veel enthousiaste reacties, maar weer terug in de States blijkt het steeds weer moeilijk het hoofd financieel boven water te houden). When you come back from Europe, volgens Lee: It's a shock to get back to the economic reallity at home. (= Als je weer terug komt na een tournee door Europa, voelt het als een shock als je door de economische realiteit weer met beide benen op de grond gezet wordt.) Omdat de zes nummers live opgenomen werden, zijn ze langer dan gebruikelijk, behalve het nummer Moon Dreams, dat ook opgenomen werd met het Birth Of The Cool nonet dertig jaar daarvoor. Het nummer April is een Lennie Tristano compositie, gemaakt rond het thema van het nummer I'll Remember April. Eén vande nummers, Who You, is een compositie van trombonist Jimmy Knepper. De twee nummers op de B-kant zijn beide Chick Corea compositiies: Times Lie en Matrix, beide gearrangeerd door Sy Johnson, die ook veel arrangeerde voor Charles Mingus.

Een Lee Konitz album vol prachtige gearrangeerde opnamen van zijn beroemde nonet ensemble ( dat toen overigens al over zijn hoogtepunt heen was). Prima arrangementen en ensemble werk.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

ESBJÖRN SVENSSON:

De Zweedse pianist Esbjörn Svensson overleed afgelopen weekend op 44-jarige leeftijd tijdens een duikongeval. Hij trad afgelopen maand nog met zijn beroemde E.S.T. groep ( The Esbjörn Svensson Trio) tijdens het International Jazz Festival in Middelburg.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Sottomarini e Pattini

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Jazz is based on improvising. Improvising means that you create the music, while performing. If you're playing solo you're complete free in creating the music, but if you're in a group you'll have to respond to the others, unless you play complete free improvised music. I think that the quintet is one of the most regular forms in the new post war jazz styles. The trio is another organisation unit, which often exists one solo instrument and two rhythm accompanists. One of the most pure jazz forms is the duo I guess, two musicians, who play on an equal merit, so not a vocalist accompanied by a piano player. I remember the Duo Special concert at the Oude Stijl Jazz Festival (= Traditional Jazz Festivals) in Breda as highlights in jazz improvising.

A duo on stage can be very entertaining, but if you make a record you have to be excellent to keep the attention of the listeners. Two Italian jazz musicians did do that last weekend: Maurizio Aliffi and Marco Bianchi. I had found their album Sottomarini e Pattini released in 2006 on a Reeal CD ( BA 110 ).
I found a fragment where you can listen to Marco Bianchi playing Crazy Rhythm on his vibraphone.

Maurizio Aliffi plays the guitars and Marco Bianchi is a vibraphone player. Maurizio Aliffi is an Italian guitar player and composer who made several recordings with Francesco D'Auria, like E Tre Quarti Stanno Sotto and Cercando la Tigre and also in smaller gorups, like this duo-performance with Marco Bianchi and a trio with Mark Belcastro and Simone Mauri. He is active in stage productions, where he composes the music. He is also a teacher in guitar and harmony.
Marco Bianchi played the organ as a kid, changed to the piano and joined the Giuseppe Verdi School of Music in Milan (Italy), where he studied the classics. Now he plays the vibraphone. He is active in a lot of bands, like his own Everest, which released three albums and with the band Soggetti a Rischio. I found another duo ( this time with marimba player Matteo Mascetti ) I love to share with you: Ero in Bonafede:

This album, Sottomarini E Pattini, contains 12 tracks; the last five belong to a suite: The Rat-Man Suite, partly dedicated to Makoto Ozone, a Japanese jazz piano player and Chick Corea, who needs no further introduction. The music is relaxed, jazz, sometimes a bit esoteric new age influencend, but never woolly. The title of the album was based on a quote by Italian writer and poet Marco Lodoli, who wrote: Il ghiaccio ha chiuso il lago, ma sotto e sopra sottomarini e pattini ( = The ice has closed the lake, but below and above submarines and skaters). I liked the music of these two musicians - jazz improvising on a high level .....

I love to finish with the Power Duo, as Marco Bianchi and Matteo Mascetti label themselves in A Night In Tunesia.

Sorry, but I haven't found a fragment by Maurizio Aliffi playing his guitar.
Maurizio Aliffi - Marco Bianchi; Sottomarini E Pattini. Recorded 23rd of Januari - 24th of March and 19th of June 2005.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

PUBLIC DOMAIN:
Despite the Gowers Review in Britain and the Amsterdam University report for the EU about the rules for public domain, both promoting the status quo, the latter has decided that the time limit should be extended from 50 years to an incredible 95! This would mean the end of all "new" dance band recordings by non-commercial companies. You can protest to the following:
Charlie McCreedy - Commissioner for Internal Market & Services EU - B1049 Brussels Belgium
and Peter Worsley Assistant Editor, This England & Evergreen magazines = Alma House 73 Rodney Road Cheltenham Gloucestershire GL50 1HTT
www.thisengland.co.uk

Thanks Jerry forwarding me this.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )
Jazz is gebasseerd op improvisatie. Improvisatie wil zeggen dat je de muziek bedenkt en maakt op het moment dat je het uitvoert. Als je alleen speelt, solo, ben je helemaal vrij in wat je doet, maar ben je met meer dan zul je rekening met elkaar moeten houden - in ieder geval op elkaar moeten reageren. Het kwintet is, denk ik, de meest gebruikte organisatievorm - twee of drie solo instrumenten en minimaal twee in de ritmesectie. Eén van de meest pure vorm is het duo - twee evenwaardige instrumenten, die samen musiceren. Ik doel hier dus niet op bijvoorbeeld een zanger met een begeleidend instrument. Ik denk aan het Duo Special onderdeel in het Oudestijl Jazz Festival in Breda - een spannend en druk onderdeel van het festival - een hoogtepunt in improvseren.

Een duo op het toneel kan spannend zijn, maar ook heel saai ( als het niet klikt), maar vastgelegd op een plaat moet je van goede huize komen om de aandacht van de luisteraar vast te houden. Twee Italiaanse jazzmuzikanten kunnen dat: Maurizio Aliffi en Marco Bianchi. Ik vond hun album Sottomarini e Pattini uitgebracht in 2006 op een Reeal CD ( BA 110 ).
Ik vond een filmfragment waarop je Marco Bianchi op vibrafoon kunt horen met het nummer Crazy Rhythm:

Maurizio Aliffi speelt gitaar en Marco Bianchi is een vibrafonist. Maurizio Aliffi is behalve gitarist voornamelijk componist, die verschillende platen gemaakt heeft met Francesco D'Auria, zoals E Tre Quarti Stanno Sotto en Cercando La Tigre. Hij maakte ook platen in kleinere groepen als in een duet met Marco Bianchi ( een voorbeeld ligt hier voor me) en in een trio met Mark Belcastro en Simone Mauri. Hij is actief in theaterproducties waarvoor hij de muziek componeert. Hij doceert ook gitaar en harmonieleer.
Marco Bianchi speelde als kind orgel en stapte over op piano. Hij ging naar het prestigieuse Giuseppe Verdi Conservatorium in Milaan (Italië) waar hij klassieke muziek studeerde. Nu speelt hij voornamelijk jazz op vibrafoon, is actief in heel wat groepen, waaronder die van hemzelf, Everest, dat al drie platen op zijn naam heeft staan. Verder is hij te horen in de band Soggetti a Rischio. Ik vond nog een fragment, ook in de duo-vorm, deze keer met marimbaspeler Matteo Mascetti: Ero in Bonafede:

De plaat, Sottomarini E Pattini, bevat 12 nummers, waarvan de laatste vijf onderdelen zijn van een suite: The Rat-Man Suite, gedeeltelijk opgedragen aan de Japanse pianist Makoto Ozone en de bekende jazztoetsenist Chick Corea. De muziek op de plaat is jazz, ontspannen kabbelende, haast esoterische new agemuziek, maar dan nooit met zo'n geitenwollensokkenonderbuikgevoel ( 3x de woordwaarde). De titel van het album is gebasseerd op een uitspraak van een Italiaanse schrijver en dichter, Marco Lodoli, die gechreven heeft: Il ghiaccio ha chiuso il lago, ma sotto e sopra sottomarini e pattini ( = Het ijs heeft het meer afgesloten, maar eronder zijn de onderzeeërs en erboven de schaatsers). Ik heb genoten van deze plaat - jazzimprovisatie op hoog niveau !


Ik wil eindigen met nog een fragment van het zgn. Power Duo, zoals Marco Bianchi en Matteo Mascetti zichzelf noemen: A Night In Tunesia.

Ik kan jullie helaas geen fragment laten zien waarop Maurizio Aliffi speelt.

Maurizio Aliffi - Marco Bianchi: Sottomarini E Pattini.Ogenomen 23 januari - 24 maart en 19 juni 2005.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

PUBLIEK DOMEIN:
De Gowers Review in Engeland en de Universiteit van Amsterdam hebben de Europese Unie geadviseerd over het moment waarop bijvoorbeeld muziekopnamen publiek domein worden te verhogen van 50 jaar naar 95 jaar. Dit betekent concreet dat heruitgaven van "nieuwe" traditionele jazz en dansbandplaten door niet commerciële labels onrendabel worden om uit te geven. Je kunt hiertegen protest aan tekenen bij:
Charlie McCreedy - Commissioner for Internal Market & Services EU = B1049 Brussels Belgium
en
Peter Worsley Assistant Editor, This England & Evergreen magazines - Alma House 73 Rodney Road Cheltenham Gloucestershire GL50 1HT
http://www.thisengland.co.uk/

Bedankt Jerry dat je ons dit liet weten.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Art Landry - Five Foot Two

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Last weekend I played myself the Timeless Historical CD Jazz On America's West Coast and enjoyed the mix of jazzy hot dance tunes that were made by unknown and forgotten dance bands like Glen Oswald's Serenaders, Vincent Rose Montmartre Orchestra and the Herman Kenin Ambassador Hotel Orchestra. I remember that when I started to collect old jazz music it was not done if you said to a Bix Beidebecke fanatic that you enjoyed 1920s dance music. Dance music was no music, compared with jazz - it didn't swing and the musicians played stock arrangements, music-to-the-letter without any personal contribution in a break or a solo. Nowadays I think, collecting hot dance music is no longer a shame ..... !

Then something funny happened. Maybe you should first read the blog called Original Prague Syncopated Orchestra, which I posted almost two years ago. In that blog I remembered the thrilling 1978 Breda concert by this Czech band, which played the tune Five Foot Two Eyes Of Blue. I love to share with you that number as played by that band:

FIVE FOOT TWO EYES OF BLUE - ORIGINAL PRAGUE SYNCOPATED ORCHESTRA ( Breda - 6th of May 1978)

In that blog I told you that I was sure it must have been a transcription of the tune as played by the California Ramblers. Listen to that tune:

FIVE FOOT TWO EYES OF BLUE - CALIFORNIA RAMBLERS (New York City - 24th of November 1925)

When I listened to the album Jazz On America's West Coast I was surprised by the Art Landry Orchestra playing that same tune: Five Foot Two Eyes Of Blue, in away which gave me that same feeling as the Original Prague Syncopated Orchestra version.

FIVE FOOT TWO EYES OF BLUE - ART LANDRY and his ORCHESTRA ( Oakland - 17th of November 1925)
I guess that both bands used the same stock arrangement of that tune when they recorded it within a week time - one band at the east coast and the other at the west coast, but Art Landry, in my humble opinion, plays the tune like the Original Prague Syncopated Orchestra did in 1978. ( or should it be the other way around?)
On that Timeless Historical CD are eight more tracks by Art Landry and his Orchestra and most of these tunes sound great with hot jazz accents, which makes it very entertaining. Listen to another tune from that same session recorded one week earlier: Sleepy Time Gal.

Less is known about this band and its leader. It was located at the West Coast and recorded first for Gennett and later for Victor. Art Landry was a clarinet player and he toured with his band from coast to coast during the early 1920s. His career as a band leader ended late 1920s, because new styles of music, like swing and sweet, became the new thing. He must have been born in March 1890, as he celibrated his 100th birthday in March 1990. It seems that he liked to talk about his career when he was in his 80s and 90s, showing slides to other contemporaries. He passed away in September 1990, at the ripe age of 100. Isn't it strange that this man, who played popular music with his dance band in the 1920s, is now completely forgotten - I'm sure that a man like Art, who loved to speak about this period must have collect a lot of interesting pictures and information about this period, now almost forgotten. I love to see that shoe box ..... !!
If you know the names of relatives of Art Landry, who are still alive, please contact me.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

If you can't listen to the music fragments ( it takes some time to upload) install a media player

GAROTO interpretado por GERALDO RIBEIRO:

choro triste no. 2 = debussyana = duas contas = gente humilde = improviso = jorge do fusa = lamentos do morro = meditacao = naqueles velhos tempos = nosso choro = quinze de julho = sinal dos tempos = um rosto de mulher = voltarei Recorded on the 16th and 17th of June 1980. Great Brazilian choro ...

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )
Afgelopen weekend speelde ik de Timeless Historical CD Jazz On America's West Coast en genoot van de jazzy hot dance tunes uit de jaren twintig gemaakt door nu onbekende en vergeten orkesten als de Glen Oswald's Serenaders, Vincent Rose Montmartre Orchestra en de Herman Kenin Ambassador Hotel Orchestra. Ik herinner me dat je, toen ik pas deze muziek leerde waarderen, je niet in een gezelschap van bijv. Bix Beiderbecke verzamelaars moest zeggen dat je dit soort dansmuziek wel leuk vond klinken. Dansmuziek was in hun ogen geen muziek, tenminste als je het vergelijkt met jazz: het swingde niet, hooguit hier en daar een accent op het bekken, de musici speelden gewoon uitgeschreven arrangementen, zonder enige persoonlijke inbreng - geen solo's laat staan een verdwaalde break. Tegenwoordig ligt dat anders ....... Het beluisteren en genieten van hot dance music uit de jaren twintig is niet langer een schande ......

En toen gebeurde er iets leuks, maar misschien moet je daar eerst weer eens de blog over de Original Prague Syncopated Orchestra lezen, die ik een paar jaar geleden plaatste. Daarin herinner ik het legendarische concert dat deze Tsjechische band gaf op 6 mei 1978 in Breda, waarin ze o.a. het nummer Five Foot Two Eyes Of Blue speelden. Ik wil je dit nummer een keer laten horen:

FIVE FOOT TWO EYES OF BLUE - ORIGINAL PRAGUE SYNCOPATED ORCHESTRA

( Breda - 6 mei 1978)

Als ik dit nummer hoor voel ik weer de rillingen over mijn rug. In die blog vertelde ik dat ik zeker wist dat de band een arangement van de California Ramblers op hun muziekstandaards hadden staan - zo precies klonk het. Luister maar eens:

FIVE FOOT TWO EYES OF BLUE - CALIFORNIA RAMBLERS (New York City - 24 november 1925)

Je voelt, denk ik de bui al hangen, denk ik ..... Luisterend naar de CD Jazz On America's West Coast hoorde ik plotseling het nummer Five Foot Two gespeeld door een orkest, dat de band van Art Landry bleek te zijn. En dit ....... dit moest het gebruikte arrangement van de Original Prague Syncopated Orchestra zijn !!

FIVE FOOT TWO EYES OF BLUE - ART LANDREY and his ORCHESTRA ( Oakland - 17 november 1925)

Het lijkt er op dat deze band, net als de California Ramblers hetzelfde stock arrangement gebruikt heeft, opgenomen een week na elkaar ( maar wel aan beide uiterste kusten van de VS), maar het orkest van Art Landry benadert, naar mijn bescheiden mening, de uitvoering van de Original Prague Syncopated Orchestra het meest .... ( of was het andersom !!)

Op die schitterende Timeless Historical CD staan nog acht nummers van dit orkest - prachtige hot dance band music met onverwachte "hot" accenten op de bekkens. Eén van die nummers is Sleepy Time Gal, dat Art Landry een week eerder opnam voor Victor:

Er is maar weinig bekend over deze band en zijn bandleider. Hij speelde vooral aan de westkust en nam voor het eerst op voor Gennett voordat hij bij Victor terecht kwam. Het aantal opnamen dat hij maakte suggereert dat zijn band tamelijk populair was. Art Landry was klarinettist en hij reisde begin jaren twintig van coast to coast, van west naar oost, overal optredend in danszalen. Eind jaren twintig was er geen belangstelling meer voor zijn muziek ( het werd swing and sweet wat de klok sloeg) en eindigde zijn muzikale carriere. Hij moet geboren zijn in maart 1890, want hij vierde in maart 1990 zijn honderdste verjaardag. Het schijnt dat hij op hoge leeftijd nog graag, met behulp van dia's, over zijn carriere als bandleider vertelde tegen generatiegenoten en dan vind ik het zo vreemd dat er over deze man verder helemaal niets meer bekend is. Wat graag zou ik eens in die schoenendoos willen kijken, die nog bij één van zijn familieleden op zolder moet staan; zo'n man, die blijkbaar het verleden nog erg belangrijk vond en veel wist te vertellen, zal ongetwijfeld veel bewaard hebben. Hij stierf in september 1990 op ruim 100-jarige leeftijd.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Als je de muziekfragmenten niet kunt horen ( geef ze even de tijd om te uplaoden) installeerd dan een goede mediaplayer.

GAROTO interpretado por GERALDO RIBEIRO:

choro triste no. 2 = debussyana = duas contas = gente humilde = improviso = jorge do fusa = lamentos do morro = meditacao = naqueles velhos tempos = nosso choro = quinze de julho = sinal dos tempos = um rosto de mulher = voltarei Opgenomen op 16 en 17 juni 1980. Heerlijke choromuziek uit Brazilië.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Oscar Aleman and Eddie Brunner

( Naar de Nederlandse vertaling.)
70 years ago, on the 13th of June 1938, Oscar Alemán took part as a sideman in a recording session in Paris for the Swing label. The session may have been organized by Charles Delauney, head of Disques Swing and the Hot Club du France. The recordings were labeled as EDDIE BRUNNER ET SON ORCHESTRE and were issued on three 78 rpms, SWING SW 30 , SW 41 and SW 55. Five tunes were recorded: IN A LITTLE SPANISH TOWN (mx OSW-27-1), I DOUBLE DARE YOU (mx OSW-28-1), BAGATELLE (mx OSW-29-1), MONTMARTRE BLUES (mx OSW-30-1) and MARGIE (mx OSW-31-1, a second take was rejected). According to available discographical info participating musicians were as follows: Eddie Brunner (cl ts dir), Bill Coleman (tp), Alix Combelle (ts), Noël Chiboust (ts), Herman Chittison (p), Oscar Alemán (g), Roger Grasset (b), Tommy Benford (dm). You check the online Oscar Alemán discography for further details.

The five recorded sides belong to the most memorable recordings made by Oscar Alemán at his stay in Europe, although he only has a brief solo on MONTMARTRE BLUES, which is one of his first recorded solos showing off his unique concept of jazz guitar playing. Norwegian jazzcritic, Jan Evensmo, commented Alemán's contribution in the session this way: "It is a waste of talent to let Alemán concentrate on accompaniment. However, he has one interesting solo on "Montmartre Blues", where he proves his originality. His sound bears the stamp of latin music and the long tradition of the Spanish guitar, it is ripe and very beautiful. First he plays an original single string phrase around the basic rhythm, and then he changes to mainly chords. These are highly personal and identify their creator immediately."

The music on all five sides is top class Euro-Swing of the late 1930s, reissued on Bill Coleman 1936-1938 (Classics 764 )

Leader of the pick-up band was Eddie Brunner. Eddie Brunner (1912-1960) was the most important Swiss hot-jazz soloist of his time. His playing of the saxophone and clarinet was influenced by the style of Coleman Hawkins and Eddie Miller. He began his career working with local bands. Then, in 1931, he joined saxophonist Rent Dumont's orchestra in Berlin. In 1933, he recorded with the two Dutch brothers Jack and Louis de Vries, and violinist Marek Weber; in the years 1936-'37 he performed with the Goldene Sieben; and in 1939 with Louis Bacon. From 1938 onwards, he occasionally recorded as a leader; usually playing clarinet. During 1936-'39, he lived in Paris, France, returning to Switzerland at the outbreak of World War II, where he joined Teddy Stauffer's Original Teddies as a tenor saxophone soloist. In 1941, Stauffer left and Brunner took over leadership until disbanding the band in 1947. During the 1940s, he recorded prolifically, both with the "Original Teddies" and under his own name. In 1944, he recorded with Philippe Brun. In 1948, he led his own sextet, playing and recording well into the 1950s. He also worked in the radio and television studios.

Jo - keepswinging@live.nl

This contribution was also published as Montmartre Blues in the Oscar Aleman Web Log.

ADRIAAN JAEGGI ( 1963-2008):
During a trip by feet along the Ardennes mountains in Luxembourg last summer I read the book Tol Van De Roem written by Adriaan Jaeggi. I wrote about that in one of my contribution.

Adriaan Jaeggi passed away last week, on the 10t of June 2008, due to intestinal cancer. Adriaan Jaeggi, who was a journalist, wrote an impressive last column ( in Dutch), titled Deadline for his Jaeggi blog, published a day after his dead. - Hans Koert keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )
70 jaar geleden, op 13 juni 1938, deed Oscar Alemán mee aan een opnamesessie in Parijs voor het Swing label. De opnamesessie zal wel georganiseerd zijn door Charles Delauney, hoofd van de Disques Swing en Hot Club du France. De band heette EDDIE BRUNNER ET SON ORCHESTRE en de opnamen werden uitgebracht op drie 78-toerenplaten: Swing SW 30, SW 41 en SW 55: I DOUBLE DARE YOU (mx OSW-28-1), BAGATELLE (mx OSW-29-1), MONTMARTRE BLUES (mx OSW-30-1) en MARGIE (mx OSW-31-1). IN A LITTLE SPANISH TOWN (mx OSW-27-1),werd uitgebracht op Swing SW 55. In het orkest bevonden zich Eddie Brunner (cl ts dir), Bill Coleman (tp), Alix Combelle (ts), Noël Chiboust (ts), Herman Chittison (p), Oscar Alemán (g), Roger Grasset (b) en Tommy Benford (dm). In de online Oscar Aleman discografie is meer informatie te vinden.

De vijf opgenomen nummers behoren tot de beste die hij tijdens zijn verblijf in Europa maakte, zij het dat hij eigenlijk maar op één nummer een korte solo speelt, MONTMARTRE BLUES, die de geschiedenis in zal gaan als één van zijn eerste solo's waarin hij zijn unieke gitaarspel laat horen. De Noorse jazzcriticus Jan Evensmo, heeft er het volgende over gezegd: It is a waste of talent to let Alemán concentrate on accompaniment.( = Het is zonde dat Oscar Aleman bijna alleen maar mocht begeleiden). However, he has one interesting solo on "Montmartre Blues", where he proves his originality.( = Ondanks dat, heeft hij ons een interessante solo op Montmartre Blues nagelaten, waarin hij zijn originaliteit laat horen.) His sound bears the stamp of latin music and the long tradition of the Spanish guitar, it is ripe and very beautiful. ( = Zijn geluid heeft het typische Zuid-Amerikaanse timbre en je hoort een lange traditie van de Spaanse gitaar in zijn gitaarspel doorklinken, het is uitgebalanceerd en erg mooi.) First he plays an original single string phrase around the basic rhythm, and then he changes to mainly chords. ( = Zijn solo begint met een eenvoudige solo op één snaar, gebasseerd op het basisritme, waarna hij overschakelt op voornamelijk akkoorden ) These are highly personal and identify their creator immediately.( = Je herkent aan de akkoorden Oscar aleman's eigen persoonlijke stijl)
De muziek op alle vijf nummers is Euro-swing van topkwaliteit uit de late jaren dertig, heruitgebracht op de CD Bill Coleman 1936 - 1938 ( Classics 764 ).Leider van deze gelegenheidsband was Eddie Brunner. Eddie Brunner (1912-1960) kun je de meeste belangrijke Zwitserse hot-jazz solist van zijn tijd noemen. Zijn saxofoonspel en spel op de klarinet was sterk beinvloed door Coleman Hawkins en Eddie Miller. Hij begon zijn carriere in plaatselijke orkesten. In 1931 kwam hij bij het orkest van saxofonist Rent Dumont spelen in Berlijn. In 1933 nam hij platen op met (onze eigen) gebroeders Jack en Louis de Vries en de Marek Weber band; In de jaren 1936-'37 speelde hij in de Goldene Sieben en in 1939 met Louis Bacon. Vanaf 1938 leidde hij af en toe opnamesessies onder eigen naam, meestal spelend op klarinet. In de jaren dertig (1936 - 1939) woonde Brunner in Parijs, waarna hij terugkeerde naar Zwitserland toen de oorlog begon. Daar sloot hij zich aan bij de Teddy Stauffer's Original Teddies als tenorsaxsolist. Toen in 1941 Stauffer wegging, nam Brunner het leiderschap over tot dat de band in 1947 werd opgegeven. In de jaren veertig nam hij een heleboel platen op, met de "Original Teddies" en onder eigen naam. In 1944 nam hij op met Philippe Brun en in 1948 leidde hij een eigen sextet warmee hij in de jaren vijftig optrad en platen opnam. Hij was ook vaak in radio en later tv-studio's te vinden.

Jo ( vertaling Hans Koert) - keepswinging@live.nl

Deze bijdrage is ook als Montmartre Blues verschenen in het Engels op de Oscar Aleman web log.

ADRIAAN JAEGGI ( 1963 - 2008): Tijdens onze trektocht vorig jaar door Luxemburg en de Ardennen las ik het boek De Tol Van De Roem geschreven door Adriaan Jaeggi. Ik schreef hierover in een eerdere blog. Adriaan Jaeggi overleed afgelopen week, op 10 juni 2008, op 45-jarige leeeftijd aan darmkanker. Adriaan Jaeggi, die journalist was, schreef een indrukwekkende laatste blog, getiteld Deadline voor zijn Jaeggi blog, gepubliceerd na zijn overlijden. - ( Hans Koert )

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Champagne Charlie - Waitin' On Roosevelt

( Naar de Nederlandse vertaling.)
The blues & roots band Champagne Charlie, from the Dutch Delta, as it labels itselves, has released a new album, complete dedicated to songs about the US president Franklin Delano Roosevelt, FDR for short. This album Champagne Charlie - Waitin' On Roosevelt was released a few weeks ago at the day of the presentation of the Four Freedoms Awards at the Abbey of Middelburg, the capital of Zeeland in the southwest of The Netherlands.

Franklin D. Roosevelt (1882-1945)

A year ago Champagne Charlie was invited to make a CD dedicated to the songs made about Franklin D. Roosevelt, whose ancestors came from Tholen, one of the former islands in the river Scheldt delta. I told about that in a previous blog, titled Champagne Charlie - Roosevelt CD . I love to share with you a fragment about the bands preparations made by a local TV-station: TV Walcheren. Although the language is Dutch, I'm sure you will enjoy the music.

The well designed album contains 21 tunes, all originally recorded between 1931 ( Breadline Blues) up to 1945, the year FDR passed away ( His Spirit Lives On). All tunes have been arranged by Champagne Charlie and recorded for this album. The music is great - western swing, hill billy, blues, jug band music .... roots music as it was played by the common man. In the booklet an interesting article made by Sjef Hermans, titled Waitin' On Roosevelt - songs about Franklin Delano Roosevelt, which makes this album not only a must have because of the music, but also an important source about this period in US history.

Champagne Charlie ( photo courtesy Jan Van Den Berg)

In the article he explains how the Roosevelt family, gathered at their summer house The Little Whitehouse, loved to invite local musicians to play. A great picture in front of the album shows the Bun Wright's Fiddle Band at an informal gathering with the Roosevelts ( Franklin is in the middle - his daughter is standing behind him) at the lawn of The Little Whitehouse. Later these gatherings became concerts organized by Eleanor, the First Lady, at the White house, where whites only, as the spirit of that time, played their music; black musicians were not invited. Sjef wrote an extensive detailed survey about the music that was made and it would be great if he could tells us more about this period in a later blog !! Enjoy the tune: Waitin' On Roosevelt, a typically Depression tune, originally recorded in 1934.

The tunes selected by Sjef Hermans and his men, are played by the full band with some guest musicans. The six members of the band are Sjef Hermans, leader and lead vocals, Theo De Koning and Geert De Heer, strings, Gait Klein Kromhof harmonica, Peer Bout bass and Peter Lenselink percussion. The music sounds fresh and relaxed, some well known tunes like Happy Days Are Here Again and numerous unknown titles, like Hillbilly Willie's Blues, FDR in Trinidad and Tell Me Why You Like Roosevelt, to mention some. It learns how rich and varied the musical heritage about this subject is. Champagne Charlie in front of its own Little White House ( photo courtesy Jan Van Den Berg)
Love to finish this blog with another fragment: Franklin D. Roosevelt's Back Again, recorded in 1936, when he was re-elected for a second term .

This album with songs dedicated to FDR is an unique document about long forgotten tunes from the 1930s and onwards, dedicated to the most popular US president of the XXth Century, Franklin D. Roosevelt. En wat gaat er hierna gebeuren? ( = And what's next...?) the commentator asks in the first fragment? Zijn de tickets voor New York al geboekt? (= Did you already book tickets for New York?) Sjef told me last week, that they do have an invitation to come to the States next year to play at the festivities around the Four Freedoms Awards in Hyde Park (NY)( the place FDR was born), fall 2009.

Champagne Charlie - Waitin' For Roosevelt: A must-have !!

In the contribution Down The Road you'll find a review of their one-but-last album. Find all information, like how to obtain copies of their records at their website.

Hans Koert keepswinging@live.nl
Diego Figueiredo, guitarist, producer and orchestral arranger, is a rising star among a new generation of excellent Brazilian performers. Diego Figueiredo is considered to be one of the best guitar players in the world today. Learn more about him at the latest Choro-Music blog.

CHAMPAGNE CHARLIE: 20 YEARS
The blues- and roots band Champagne Charlie, you read about their latest production in this blog, celebrates its 20th birthday with a concert at the Koorkerkplein opposite Jazz Eetcafé Desafinado in Middelburg, in the southwest part of The Netherlands. This concert is sceduled for Saturday the 21st of June 2008 at 3.00 p.m. No entry fees. They will play, of course, tunes from their latest album Waitin' On Roosevelt.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

De blues & roots band Champagne Charlie, uit de Dutch Delta, zoals ze zichzelf op de kaart zetten, heeft een nieuwe plaat uitgebracht, geheel gewijd aan de nummers over de Amerikaanse president Franklin Delano Roosevelt, afgekort FDR. Dit album Champagne Charlie - Waitin' On Roosevelt werd een paar weken geleden uitgebracht tijdens de uitreiking van de Four Freedoms Awards in de abdij van Middelburg.

Franklin D. Roosevelt ( 1882-1945)

Een jaar geleden werd de band Champagne Charlie uitgenodigd een CD te maken gewijd aan Franklin D. Roosevelt, wiens voorouders van het voormalige eiland Tholen kwamen, gelegen in de monding van de Westerschelde. Ik heb hierover geschreven in een eerdere blog, getiteld Champagne Charlie - Roosevelt CD. Ik wil graag een fragment laten zien van TV Walcheren, gemaakt tijdens de voorbereidingen voor deze CD.

De mooi uitgevoerde plaat bevat 21 nummers, allemaal titels, die oorspronkelijk opgenomen zijn tussen 1931 ( Breadline Blues) en 1945 (His Spirit Lives On), het jaar waarin FDR overleed; allemaal nummers waarin Roosevelt bezongen wordt door de gewone man. De nummers zijn opnieuw gearrangeerd en door Champagne Charlie opgenomen voor dit album: western swing, hillbilly, blues, jug band muziek .... roots music - muziek van het volk, zoals het gespeeld werd door de man-van-de-straat. In het bijgevoegde boekje schreef Sjef Hermans een uitgebreid artikel, getiteld Waitin' On Roosevelt - songs about Franklin Delano Roosevelt, waarin de achtergronden van deze nummers uitgebreid aan bod komt - een waardevol historisch document over deze periode in de Amerikaanse geschiedenis.

Champagne Charlie ( foto Jan van den Berg)

In het artikel wordt verteld, hoe het gezin van Franklin D. Roosevelt, als ze bij elkaar waren in hun zomerhuis, genaamd The Little Whitehouse ( = Het Kleine Witte Huis), graag lokale muzikanten om hen heen hadden, die voor hen speelden. Op de voorkant van de CD staat een prachtige foto van de Bun Wright's Fiddle Band tijdens zo'n informele ontmoeting met de Roosevelts ( Franklin vind je in het midden, met daarachter zijn dochter) op het gazon voor hun zomerhuis. Later groeiden deze ontmoetingen uit, o.l.v. Eleanor, de first lady, de vrouw van de president, tot optredens op het Witte Huis, waar blanke bands ( zwarte bands waren niet welkom volgens de geest van de tijd) uitgenodigd werden om op te treden. Sjefs artikel gaat tot in detail in op de muziek die hij op deze plaat bij elkaar gebracht heeft rond de geliefde president FDR en het zou natuurlijk mooi zijn als hij in de toekomst in deze Keep Swinging blog daar eens wat dieper op zou willen ingaan voor de Nederlandse bezoekers van deze blog, omdat het artikel alleen in het Engels gesteld is!! Luister eens naar het nummer: Waitin' On Roosevelt gespeeld door Champagne Charlie, oorspronkelijk uit 1934; zo'n een typisch Depressie nummer, uit de periode van de economische crisis begin jaren dertig.

De nummers die Sjef Hermans en zijn mannen geselecteerd hebben worden uitgevoerd door de hele band met gastmuzikanten. De zes leden van de band zijn: Sjef Hermans, leider en zang, Theo de Koning en Geert de Heer, allerlei snaarinstrumenten, Gait Klein Kromhof mondharmonica, Peer Bout bas en Peter Lenselink op slagwerk. De muziek klinkt fris en is gemakkelijk toegankelijk. Op de plaat vind je een enkel bekend nummer zoals Happy Days Are Here Again en een heleboel onbekende, zoals Hillbilly Willie's Blues, FDR in Trinidad en Tell Me Why You Like Roosevelt, die je doen realiseren hoe gevarieerd het aanbod aan FDR-nummers uit die tijd is. Champagne Charlie voor hun eigen Kleine Witte Huis ( foto Jan van den Berg)

Het laatste fragment dat ik wil laten horen is het nummer Franklin D. Roosevelt's Back Again, refererend aan zijn herverkiezing voor een tweede termijn als president van de Verenigde Staten in 1936 .

Deze CD is niet alleen een gezellige plaat geworden om heerlijk van te genieten; het is ook een waardevol uniek historisch document rondom de liedjes, die geschreven zijn ter ere van de meest populaire Amerikaanse president van de twintigste eeuw Franklin D. Roosevelt, die vier keer gekozen werd. En wat gaat er hierna gebeuren? vraagt de verslaggeefster op het eerste fragment? Zijn de tickets voor New York al geboekt? Sjef vertelde me afgelopen week dat er een uitnodiging voor een aantal optredens in de Verenigde Staten ligt tijdens de uitreiking van de Four Freedoms Awards in het najaar van 2009 in Hyde Park (NY), de plaats waar FDR geboren werd.

Champagne Charlie - Waitin' For Roosevelt: Mokokè!!

In de bijdrage Down The Road vind je een bespreking van hun voorlaatste CD.

Je vindt alle informatie over hoe je de CDs kunt verkrijgen op hun website.

Hans Koert keepswinging@live.nl

Diego Figueiredo, gitarist, producer en arrangeur, is een snel rijzende ster uit de nieuwe generatie uitstekende Braziliaanse muzkanten. Diego Figueiredo wordt wel als de beste gitarist van dit moment beschouwd. Nieuwsgierig? Lees er meer over ( in het Engels) in de nieuwste Choro-Music blog.

CHAMPAGNE CHARLIE: 20 YEARS
De blues- and roots band Champagne Charlie, waarover je net uitgebreid hebt kunen lezen, viert deze maand haar twintigjarig jubileum met een gratis optreden op het Koorkerkplein, tegenover Jazz Eetcafé Desafinado in Middelburg. Het concert staat gepland voor zaterdag 21 juni 2008 om 15.00 uur. Natuurlijk zullen ze nummers spelen van hun laatste album Waitin' On Roosevelt. Kom kijken, nu het nog kan ........

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

The Murder Of Lee Morgan

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Lee Morgan belongs with Clifford Brown, Freddie Hubbard and Kenny Dorham to the great hard bop trumpet players of the 1950s and 1960s. Lee Morgan, born in Phildadelphia July 1938 passed away, the 19th of February 1972, too young, 34 years old, due to a crime of passion. While performing in a New York club he was shot by his female friend who found him with another woman. This quote is from my contribution Lee Morgan - Taru I posted in February 2008 on behalf of the album's 40th birthday. John Campo sent me his comments about the murder I love to share with you.

John Campo, nicknamed Campocat, is a well known track cyclist, also active on the road in the US. He's a jazz musician and an author of several novels, like Missing Tiger in which he describes the life of Mr. Bobby Turner, which seems to have a lot of auto-biographical elements, or his own tall hollow body jazz guitar playin' track bike racing self, as I read in a review. John Campo allowed me to post his remembrance of this dramatic evening, because, as he said, I have heard so much misinformation about this subject and when a excutive for Telarc Jazz records told me of an article by someone that was there that night I tried to find it and couldn't but I did find your blog. I want my story told and since I am a writer of 4 books that no one reads I want these stories to get out any way possible. ( John Campo / Campocat)
I loved Lee and thought, he was the best player around. I went to see him the whole week at Slugs ( = Jazz Club East 3rd Street - NYC ) because I worked there. I was 19 and knew the door man Ernie Holman. Ernie was the best man at my wedding. I was disillusioned with other types of music and the music scene at the time. I started playing jazz guitar seriously. I loved the way Lee played. Unfortunately he would not speak to me. He ignored me and was very obnoxious to the waitress and was acting like a jerk. His wife got jealous; who could blame her - she was ten years older then him. It struck me that, as famous as Lee was, he could not afford to live on his own and needed to be a kept man. He must have resented it and wanted to have everything the rock players were getting: the drugs, the women and the fame. Miss More walked out of the club just before the last set. I was in the basement. She returned and the band was already on stage. Lee was trying to get up there, but was talking with some people. He just started to get up the stage, when she entered and called his name. He turned around and she shot him in the heart.
She then turned the gun on Ernie and Ernie grabbed her wrist and took the gun away from her. She started to scream "Baby, what have I done?" and ran to him. Ernie gave the gun to Sam the bartender for the night. Ernie had just bought the place from Ben and Jerry, not the ice cream guys. He hired a friend of mine Sam and Sam was white. The club was all looking at Sam and he panicked and ran to the bathroom and put the gun in the toilet tank and locked himself in. The police were not too happy at that. I had to think to myself that if this was the life Lee led as a successful jazz musician then what kind if a life was it that I could be looking forward too??? I've been doing it for about forty five years now ( playing the jazz guitar) and I consider it my religion. Not something I care to do, not something I want to do, it is something I must do every day for the rest of my life.

Best John Campo / Campocat

Thanks John for sharing this story. In an article in the Dutch Jazz magazine Jazzism last year, Bert Vuijsje, described Lee's character as "een briljante etterbak" ( = a brilliant creep). He was, but don't let us forget his great music. I'm sure a lot of visitors of this blog enjoyed your eyewitness report !! I'm going to find your books ... be sure !!

Enjoy John Campo's latest book: Invitation

Hans Koert - keepswinging@live.nl

from the SARA GAVANOVICH Blog: HANS KOERT- critico y archivista de jazz y swing

Es un señor holandés apasionado de jazz, en particular de swing. Posiblemente el más grande archivista y especialista del material relativo a Oscar Alemán. Pero no solo. No pretendo dar con esto una biografía, solamente les hago una invitación a visitar sus blogs y conocerlo mejor a través del trabajo que ha realizado allí http://keepswinging.blogspot.com/
http://keepswinging.opweb.nl/weblog.htm http://oscar-aleman.blogspot.com/
Últimamente nos ha comunicado y le agradezco, que en Buenos Aires, las autoridades locales colocarán una placa commemorativa en la casa de la calle Maipú en uno de cuyos departamentos habitó Oscar. Aquí podrán ver los detalles

Thank you Sara for your nice words. Please visit her blogs !! It is a pity we can't be at Maipú today to honor Oscar Aleman .... !!

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Lee Morgan behoort samen met Clifford Brown, Freddie Hubbard en Kenny Dorham tot de grote hardbop trompettisten uit de jaren vijftig en zestig. Lee Morgan, geboren in Phildadelphia in juli 1938 stierf 19 februari 1972, veel te jong, 34 jaar oud, door een crime passionel in een club in New York, waar hij met zijn eigen pistool werd neergeschoten door een jaloerse vriendin. Dit citaat heb ik uit mijn bijdrage Lee Morgan - Taru geplukt, dat ik in februari van dit jaar maakte ter gelegenheid van de 40ste verjaardag van deze plaat. John Campo (USA) stuurde me zijn commentaar op de gebeurtenis, die ik citeerde - de moord op Lee Morgan, dat ik hier mag publiceren.

John Campo, bijgenaamd Campocat, is een bekende baan- en wegwielrenner in de Verenigde Staten. Hij is jazzmusicus en auteur van verschillende romans, waarin hij beide werelden met elkaar mixed. Eén van die boeken is Missing Tiger, waarvan je hier een afbeelding aantreft. Hierin beschrijft hij het leven van de hoofdpersoon Mr. Bobby Turner, die erg veel elementen uit zijn eigen leven lijkt te bevatten of, zoals ik in een recentie las, het is vooral een boek over his own tall hollow body jazz guitar playin' track bike racing self ( = over zijn eigen jazzgitaarbaanwielrenners-ik). John Campo gaf me toestemming om zijn herineringen aan die dramatische avond te plaatsen omdat, zoals hij zegt: I have heard so much miss information about this subject and when a excutive for Telarc Jazz records told me of an article by someone that was there that night I tried to find it and couldn't but I did find your blog. ( = Ik heb zoveel onzin gehoord over dit onderwerp en toen ik van een leidinggevende bij Telarc Records hoorde dat iemand, die er bij geweest was, een artikel op internet had gezet probeerde ik dat te vinden en dat lukte niet, maar ik wel bij jouw blog terecht. ). I want my story told and since I am a writer of 4 books that no one reads I want these stories to get out any way possible. ( - Ik ben zelf auteur van vier boeken-die-niemand-leest, en wil dat mijn verhaal over de gebeurtenissen gehoord wordt). (Joe Campo - Campocat)
Ik hield van Lee Morgan's spel en ik vond hem de allerbeste. Ik ging vaak naar hem luisteren in Slugs ( = Jazzclub in East 3rd Street - NYC), omdat ik daar werkte. Ik was toen 19 en kende de portier Ernie Holman. Ernie was getuige op mijn huwelijk. Ik was tamelijk uitgekeken op allerlei andere soorten muziek in het algemeen en op de scene in het bijzonder. Ik begon serieus jazz-gitaar te studeren. Ik hield van de manier waarop Lee speelde. Het lukte me helaas niet met hem in contact te komen, want hij zag me niet staan, was stierlijk vervelend tegen de serveerster en gedroeg zich als een zak! Zijn vrouw werd jaloers, ik kon haar geen ongelijk geven, ze was tien jaar ouder dan hem. Ik vond het stuitend om te ontdekken dat hij steeds weer vriendinnetjes had en blijkbaar niet een geregeld leven kon leiden. Hij wilde het liefst het leven van een beroemde rockster leven; met roem, drugs en vrouwen.
Vlak voor de laatste set verliet Miss More de club. Ik was in het souterrain. Even later kwam ze terug en de band stond op het podium. Lee was net op weg naar het podium, maar werd opgehouden door mensen met wie hij praatte. Hij wilde net het podium op gaan toen ze zijn naam riep. Hij draaide zich om terwijl ze hem in de hartstreek neerschoot. Ze richtte daarna het pistool op Ernie, maar die greep haar pols en pakte haar het wapen af. Ze begon te schreeuwen: "Baby, what have I done?" (= Schat, wat heb ik gedaan?) en rende naar hem toe. Ernie gaf het wapen aan Sam, de barman van die avond. Ernie was net eigenaar geworden van de zaak; hij had het gekocht van Bob en Jerry. Hij had Sam pas aangenomen, een vriend van me; Sam was blank. De hele club keek naar Sam en die raakte in paniek. Hij rende naar de toiletten en gooide het wapen in een stortbak en sloot zich op in een wc. De politie kon het allemaal natuurlijk niet zo waarderen. Ik realiseerde me, dat, als dit allemaal bij het leven van een succesvol jazzmuzikant hoorde, wat stond mij dan als jazzgitarist allemaal nog te wachten? Ik ben nu al zo'n 45 jaar actief in de jazzmuziek en ik zie het als een soort religie, niet iets waar ik om geef, of iets wat ik graag wil doen, maar iets dat ik elke dag moet doen, dat bij elke dag hoort. Het beste,
John Campo / Campocat (vertaling Hans Koert)

Bedankt John voor je ooggetuige verslag van de gebeurtenissen op die rampzalige avond. In een artikel over Lee Morgan, geschreven door Bert Vuijsje, dat vorig jaar verscheen in Jazzism wordt Lee's karakter omschreven als: "een briljante etterbak". Jouw verhaal bevestigt dit ..... Laten we ondanks dat blijven genieten vanzijn briljante spel. Ik ga in ieder geval op zoek naar je boeken !!

John Campo's laatste boek: Invitation.

Keep swinging - Hans Koert keepswinging@live.nl

Uit de SARA GAVANOVICH Blog:
HANS KOERT- critico y archivista de jazz y swing

Es un señor holandés apasionado de jazz, en particular de swing. Posiblemente el más grande archivista y especialista del material relativo a Oscar Alemán. Pero no solo. No pretendo dar con esto una biografía, solamente les hago una invitación a visitar sus blogs y conocerlo mejor a través del trabajo que ha realizado allí

http://keepswinging.blogspot.com/ http://keepswinging.opweb.nl/weblog.htm (> 800 x ) http://oscar-aleman.blogspot.com/
Últimamente nos ha comunicado y le agradezco, que en Buenos Aires, las autoridades locales colocarán una placa commemorativa en la casa de la calle Maipú en uno de cuyos departamentos habitó Oscar. Aquí podrán ver los detalles

Bedankt Sara voor je aardige woorden. Wat zou ik graag bij de bijeenkomst in Maipu geweest zijn vandaag, als een eerbetoon aan Oscar Aleman.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl


Retrospect


Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Chuck Wayne

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Today a guitar player, who performed more then a hundred albums as a sidemen and only made few of his own: Chuck Wayne. I played myself his Prestige album Morning Mist recorded by his trio, featuring himself on the guitar, Joe Williams on bass and Ronny Bedford on drums. This album was recorded in December 1964.

Chuck Wayne was born as Charles Jagelka in New York City February 1923. His family was Czech born and that will be the reason that he started as a kid on mandolin, balalaika and banjo. When he was a young adult he started to play the jazz guitar in New York in clubs like The Village. After his military service in the army he played with Joe Marsala's band at the Hickory House. When he heard Charlie Parker playing he also wanted to play the new music: bebop. His first bebop recordings where with the Dizzy Gillespie Sextet February 1945: Groovin' High and Blue 'n' Boogie. He became a sought after accompanist on guitar and played in Woody Herman's First Herd, Coleman Hawkins, Lester Young and Tadd Dameron. In the 1950s he accompanied vocalist Tony Bennett. I love to share with you one of Bennett's recordings with Chuck: My Baby Don't Cares For Me.

Although he played with a lot of great beboppers, but few recordings by his own have left. His first one was a Savoy record from the early 1950s (1953) titled Tasty Pudding. It is said that these recordings where actually made in the mid 1940s (released as The Jazz Guitarist Chuck Wayne), featuring Zoot Sims and Brew Moore on the Vik-label and only distributed in ...... Afghanistan ( well, there are Dutch soldiers in Afghanistan - maybe one can find me a copy in the bazar of Kabul -note that on Amazon second-handed copies sell for US$ 50 up to US$ 65 each) but at that time it must have been 78rpms. Can someone inform me about this mysterious 1946 album? And know that I love to hear it !! keepswinging@live.nl

Al Cohn, Brew Moore, Dave Lambert, Gus Grant, Ray Turner, Chuck Wayne
In 1957 he recorded albums like Tapestry, String Fever and in 1964 the album in my cd-player now: Morning Mist. When he recorded this album he played as a studio musician for CBS, and in clubs like The Most on 2nd Avenue, together with Joe Mooney. On the record three own compositions: I'll Get Along, a tune with a Basie-like groove, Shalimar a waltz with a great solo by Chuck himself and See Saw. Some tunes are in a straight bebop tempo, a few with some latin swing, like Alone At Last. The whole album, less then 30 minutes playing time (What a shame!), features some great tunes, but never surprises. Except the last one- Lovely, on which Chuck plays the banjo. The banjo was the symbol for dixieland music, but Wayne played bebop with it - great, but not for a lot of critics. In the early 1950s he played bebop on his mandolin too in a George Wallington group. The records Chuck Wayne made were not a success - they were unnoticed and neglected and I learned that he made another album around this time, fully dedicated to the banjo. I'd like to hear that album too !!

The George Shearing Quintet: f.l.t.r. John Levy bass, Margie Hyams vibes, Chuck Wayne guitar, Denzil De Costa Best drums.

I love to finish with a fragment of a live concert dedicated to his 70th birthday at the Veteran's Hall in Sailor Snut Harbor, Staten Island, NYC with Chuck Wayne at the guitar, Tom Butts on tenor, Eral Sauls bass and Frank Ferreri drums: Round About Midnight.

Chuck Wayne passed away in Jackson NJ (USA) July 1997

Hans Koert keepswinging@live.nl
OSCAR ALEMAN:

The Ciudad Autónoma de Buenos Aires, the local authorities of Buenos Aires, decided to place a plaque at the house where the famous Argentine jazz guitar player Oscar Aleman lived at Maipu No 359 in Buenos Aires. On the plaque the text: En este edificio vivió y transmitió su arte el gran maestro argentino de Jazz, Don Oscar Alemán. Homenaje de la Legislatura de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires ( = In this building the great master of Argentine Jazz, Mr. Oscar Alemán, lived and made his music. A Tribute by the Legislature of Buenos Aires. ). This event is sceduled for tomorrow, the 13th of June 2008, so reorganize your plans ...... Didn't I read in a Dutch news paper that Maxima and Willem-Alexander arrived in Buenos Aires yesterday afternoon for a private visit?

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Vandaag een gitarist, die aan meer dan honderd platen heeft meegewerkt als begeleider en maar een beperkt aantal onder eigen naam heeft uitgebracht: Chuck Wayne. Dat maakt nieuwsgierig !! Zelf speelde ik zijn Prestige album Morning Mist, opgenomen met zijn trio, bestaande uit hemzelf op gitaar, Joe Williams op bas en Ronny Bedford op slagwerk. De plaat werd opgenomen in december 1964.

Chuck Wayne werd geboren als Charles Jagelka in New York City in february 1923. Zijn familie is van Tsjechische afkomst en daarin zal wel de reden liggen dat hij zich als kind bekwaamde op de mandoline, de balalaika en de banjo. Als tiener begon hij jazz te spelen op de gitaar, die hij hoorde in clubs als The Village in New York City. Na zijn militaire dienst speelde hij bij de Joe Marsala band in het Hickory House. Nadat hij Charlie Parker had horen spelen wilde hij eveneens bebop gaan spelen. Zijn eerste opamen waren met het Dizzy Gillespie Sextet in februari 1945: Groovin' High en Blue 'n' Boogie. Hij groeide uit tot een veelgevraagd begeleider op gitaar en speelde met de Woody Herman's First Herd, met de groepen van Coleman Hawkins, Lester Young en Tadd Dameron. In de jaren vijftig begeleidde hij zanger, entertainer Tony Bennett. Ik vond één van die opnamen, waarin Chuck Wayne een grote inbreng heeft: My Baby Don't Cares For Me.

Hoewel hij met een heleboel grootten speelde in die tijd, grote namen in de bebop, heeft hij zelf maar weinig onder eigen naam nagelaten. Zijn eerste plaat was een Savoy plaat uit begin jaren vijftig (1953) getiteld Tasty Pudding. Deze plaat stelt mij voor wat onbeantwoorde vragen, aangezien dit een heruitgave lijkt van opnamen uit het midden van de jaren veertig ( uitgebracht als het album The Jazz Guitarist Chuck Wayne), met Zoot Sims en Brew Moore voor het Vik-label en alleen uitgebracht werd in ................ ..... Afghanistan ( Tja, daar zitten nu nog al wat Nederlandse soldaten in dat land - kan iemand op zoek naar een waterpijp een copie van deze plaat meenemen uit de bazar van Kaboel? Ze doen bij Amazon op dit moment zo'n 50 tot 65 dollar voor een tweedehandsje) Wat ik niet goed begrijp, is of dit een LP is ( 1945?), aangezien toen de 78-toerenplaat nog hoogtij vierde. Wie heeft deze plaat? Ik zou hem graag horen !

Al Cohn, Brew Moore, Dave Lambert, Gus Grant, Ray Turner, Chuck Wayne na het tekenen van een platencontract (ca. 1949)
In 1957 maakte hij platen als Tapestry, String Fever en de plaat uit 1964, die nu in mijn CD-speler zit: Morning Mist. Toen hij deze plaat opnam was hij vooral werkzaam als studiomuzikant voor CBS, en in clubs zoals The Most op 2nd Avenue, waar hij samen met Joe Mooney optrad. Op de plaat, die nog geen half uur muziek bevat (schande !!) staan drie eigen composities: I'll Get Along, een nummer met een Count Basie-achtige groove, Shalimar, een wals met en schitterende solo van Chuck zelf en See Saw. De andere nummers zijn recht toe recht aan bebop, soms overgoten met een latin-sausje, zoals Alone At Last. De plaat bevat een aantal mooie solo's, maar geen grote verrassingen, behalve dan wellicht het laatste nummer, Lovely, waarin Chuck de banjo bespeelt. De banjo is uiteraard bij uitstek het symbool van de dixieland, maar Wayne speelt er bebop op - fantastisch, al waren de critici het daarover niet eens. Zo speelde hij begin jaren vijftig bebop bij een George Wallington groep op de mandoline. De platen die Chuck Wayne onder eigen naam uitbracht werden geen kassuccessen en een volledige banjoplaat uit deze zelfde tijd flopte helemaal ...... die zou ik trouwens ook wel eens willen horen !! keepswinging@live.nl

Het George Shearing Quintet met v.l.n.r. John Levy bas, Margie Hyams op vibrafoon, Chuck Wayne op gitaar en Denzil Da Costa Best op slagwerk.

Ik wil besluiten met een fragment van een live concert ter gelegenheid van zijn 70ste verjaardag gehouden in de Veteran's Hall in Sailor Snut Harbor, Staten Island, NYC met Chuck Wayne op gitaar, Tom Butts op tenor, Eral Sauls op bas en Frank Ferreri op slagwerk: Round About Midnight.

Chuck Wayne overleed in Jackjson NJ (USA) juli 1997, 74 jaar oud.

Hans Koert keepswinging@live.nl
OSCAR ALEMAN:

De Ciudad Autónoma de Buenos Aires, het gemeentebestuur van Buenos Aires, heeft besloten een bord aan de gevel van het appartement van het huis van de beroemde Argentijnse jazzgitarist Oscar Aleman te bevestigen. Oscar woonde aan Maipu No 359 in Buenos Aires. Op de plaat staat komt te staan: En este edificio vivió y transmitió su arte el gran maestro argentino de Jazz, Don Oscar Alemán. Homenaje de la Legislatura de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires ( = In dit gebouw leefde en maakte de grote meester van de Argentijnse Jazz, Dhr. Oscar Aleman zijn muziek. Een eerbetoon van het gemeentebestuur van Buenos Aires). Deze gebeurtenis vindt morgen, vrijdag de 13de juni 2008 (als dat maar goed gaat) plaats. Las ik niet ergens dat Maxima en Willem-Alexander voor een privébezoek gisteren in Argentinië waren aangekomen?

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Satchmo

( Naar de Nederlandse vertaling.)
A few days ago I opened my blog about Don Ellis with the words: There are many jazz musicians that should get more attention nowadays; this Keep Swinging web log wants to give it. I learned that making a daily weblog gives the opportunity to bring certain almost forgotten musicians into the spotlights - musicians almost forgotten and neglected - musicians but few visitors will remember. That's okay, but don't let us forget the icons that are still associated with jazz music by millions of people. Today such an icon, maybe the greatest ... Louis Satchmo Armstrong.

He was born in New Orleans in 1901 ( other sources say 1900, but that seems wrong) and passed away in July 1971. His carreer is well documented and I don't think I have to re-write it ...... His first recordings are with the King Oliver's Creole Jazz Band (Just Gone was his first) and these recordings belong to the best of the best ever made in jazz. Each time I listen to these old accoustical recordings I'm astonished about its quality. Enjoy a part of Ken Burns documentary Jazz describing this period.

These recordings, a must have for all music lovers, have been reissued by Retrieval ( sound editor John R.T. Davies) and Off The Record ( = Archeophone) ( sound editor Doug Benson). The Fletcher Henderson recording, in which Armstrong participated, are less interesting. The Timeless Historical Edition Fletcher Henderson and Louis Armstrong ( sound editor John R. T. Davies) is a reissue that never should had been made ( in my opinion).

The music made by the Fletcher Henderson Orchestra is often stiff, unswinging arangements, full of irrelevant diversions and spoil the elegiac mood that Louis creates, and sometimes Armstrong's colleagues complete the damage by playing corny, ungainly solos, the liner notes read. Okay John Chilton might be right: Louis played as a professional football player in the mids of a group of poor amateurs. But what did John R. T. Davies do? He transfered all Louis's solos and skipped all the solos by the other members of the band and insterted other solo's by Louis from the same tune but from different takes in the empty spaces, so it looks as if Louis is doing all the solo's. Technically superb, but historically a shame. In my opinion this is absolutely wrong: if you listen to the Fletcher Henderson Orchestra you will have to accept that Louis was playing with bad accompanists ....
In 1925 Louis founded his Hot Five which brought dozens of great tunes, featuring Louis Armstrong on trumpet, Kid Ory on trombone, Johnny Dodds on clarinet, Lil Armstrong ( then Louis' wife) on piano and Johnny St. Cyr on banjo. One of those great recordings was Muskrat Ramble recorded the 26th of February 1926 for Okeh.

Louis became the symbol of the jazz, always recognizable by his laugh, his raspy voice and clear trumpet playing. I found a "reunion" that was filmed at Disneyland, Anaheim (CA) for the film Disney After Dark. The fragment with Louis Armstrong was filmed the 30th of September 1961 - no ship, no Mark Twain at all. Monette Moore passed away a year later, while performing in Disneyland. The members of the Kid Ory band are Louis Armstrong trumpet and vocals, Andrew Blakeney trumpet, Kid Ory on trombone, Paul Barnes on soprano sax, Harvey Brooks on piano, Johnny St. Cyr on banjo, Alton Redd on drums. Monette Moore sings in the last tune: Muskrat Ramble - Bourbon Street Parade.

Hans Koert keepswinging@live.nl

ROLAND KIRK - HIP !:

Roland Kirk - Andrew Hill - Vernon Martin - Henry Duncan: Ecclusiastics - Roland Speaks. Recorded on the 11th of June 1957 and released on the Fontana album Hip!

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Een paar dagen geleden opende ik de blog over Don Ellis met de woorden: Er zijn best een groot aantal muzikanten, die tegenwoordig nauwelijk nog gehoord worden - de Keep Swinging web log probeert daar iets aan te doen. Ik ontdekte bij het maken van deze dagelijkse routine dat vergeten, ondergewaardeerde muzikanten ideale onderwerpen zijn om in de schijnwerpers te zetten. Prima, maar hierdoor worden de allergrootsten wel eens volledig genegeerd. Vandaar vandaag maar eens het icoon van de jazz, ... Louis Satchmo Armstrong.
Hij werd geboren in 1901 in New Orleans ( andere bronnen zeggen 1900 maar dat schijnt verkeerd) en overleed in juli 1971. Zijn carriere is op veel plaatsen beschreven dus die ga ik niet helemaal opnieuw verwoorden: ik pak er hier en daar wat krenten uit. Zijn eerste opnamen zijn bij de King Oliver's Creole Jazz Band (Just Gone was zijn eerste) en deze opnamen horen bij de belangrijkste en beste ooit gemaakt in de jazz. Elke keer als ik deze oude akoestisch opnamen beluister ben ik daarvan overtuigd. Ken Burns vertelt in zijn documentaire Jazz over deze periode:

Deze opnamen, een must voor elke muziekliefhebber, zijn uitstekend heruitgebracht door Retrieval ( geluidsrestaurateur John R.T. Davies) en Off The Record ( = Archeophone) ( geluidsrestaurateur Doug Benson). De Fletcher Henderson opnamen, waarin Armstrong meespeelt, zijn minder interessant. De CD in de serie Timeless Historical Edition Fletcher Henderson and Louis Armstrong ( John R. T. Davies) is een heruitgave zoals die, naar mijn bescheiden mening, op deze manier nooit gemaakt had mogen worden.

De muziek van het Fletcher Henderson Orchestra is often stiff, unswinging arangements, full of irrelevant diversions and spoil the elegiac mood that Louis creates ( = is vaak stijf, de arrangementen swingen niet, zitten vol nietszegggende onderdelen en ruineren vaak de sfeer die Louis heeft opgebouwd. ) and sometimes Armstrong's colleagues complete the damage by playing corny, ungainly solos (= en soms verwoesten de collega's van Louis in het orkest zijn solo's en spelen uitgesabbelde frases als antwoord), staat er te lezen op het doosje. Prima, wat John Chilton zegt mag waar zijn: Louis speelde, om in de waan van de dag te blijven, profvoetbal tussen een stel amateurs, maar dat neemt niet weg dat wat John R.T. Davies gedaan heeft niet zomaar mag. Hij nam de opnamen stevig onder het mes - poetste de solo's van Satchmo op, schrapte alle nietszeggende onderdelen van de anderen en zette solo's van Louis van alternatieve takes daarvoor in de plaats - technisch zeer knap, maar historisch onverantwoord. Ik wil het orkest van Fletcher Henderson horen met Louis Armstrong als enige stersolist tussen de amateurs ...... die opnamen zijn toen gemaakt !!

In 1925 richtte Louis zijn beroemde Hot Five op, die tientallen schitterende opnamen aan de groef toevertrouwden, met Louis Armstrong op trompet, Kid Ory op trombone, Johnny Dodds op klarinet, Lil Armstrong ( toen de vrouw van Louis) op piano en Johnny St. Cyr op banjo. Eén van die opnamen is Muskrat Ramble opgenomen op 26 februari 1926 voor Okeh.

Louis werd voor velen het symbool van de jazz, altijd herkenbaar door zijn gulle lach, zijn raspende stem en zijn heldere trompetgeluid. Ik vond een fragment dat opgenomen is in Disneyland, Anaheim (CA) voor de film Disney After Dark. Het fragment met Louis Armstrong is opgenomen op 30 september 1961 - geen schip de Mark Twain, dus, die suggetie wordt alleen maar gewekt door de beelden en de gesproken tekst. Monette Moore, die in het laatste nummer zingt, overleed een jaar later tijdens een concert in datzelfde Disneyland. De leden van de Kid Ory band zijn meest oudgedienden: Louis Armstrong trompet en zang, Andrew Blakeney trompet, Kid Ory op trombone, Paul Barnes op sopraansax, Harvey Brooks op piano, Johnny St. Cyr op banjo, Alton Redd op slagwerk. Monette Moore zingt op het laatste nummer: Muskrat Ramble en Bourbon Street Parade:

Hans Koert keepswinging@live.nl

ROLAND KIRK - HIP !:

Roland Kirk - Andrew Hill - Vernon Martin - Henry Duncan: Ecclusiastics - Roland Speaks. Opgenomen op 11 juni 1957 en verschenen op de Fontana LP Hip!

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Booker Little

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Today another little jewel from the past, hidden in the Bethlehem LP Booker Little and Friend. The title seems a bit mysterious, but I forgot to mention a small asterisk behind the word Friend * and an asterisk on the cover suggest that his big friend must be his trumpet.

This record was recorded two years before Booker Little passed away due to uremia; only 23 years old. He was born in Memphis April 1938 in a musical family. When he was 12 years old he started to play the trumpet. When he had finished high school in 1958 he went to the Chicago Conservatory and in the mean time he played with great names like Johnny Griffin and Walter Perkins's Modern Jazz Trio + 3. He met Max Roach and became a member of his group .

I found a fragment in which you can enjoy him with the Max Roach Quintet, featuring Max Roach as leader and on drums, Booker Little on trumpet, George Coleman on saxophone, Ray Draper on tuba and Art Davis on drums. The quality is rather bad, but it is one of the rare fragments left, in which Little is to be seen. It was used as the program Stars Of Jazz by the KABC-TV, Hollywood, CA on the 6th of October 1958.

When Booker Little left the Max Roach Quintet ( in February 1959) he played freelance with musicians like Mal Waldron and recorded, as part of the John Coltrane group in his Africa / Brass album. He is also to be heard with Eric Dolphy at the Five Spot; another remarkable session. The album Booker Little and Friend * album was made in the summer of 1961 for the Bethlehem label and featured Booker Little on trumpet, Julian Priester on trombone, George Coleman on tenor saxophone, Don Friedman piano, Reggie Workman on bass and Pete LaRocca on drums. It is one of the four recording sessions under Booker Little's name. His trumpet playing has been developed, although he was just 20 years old, to an expressive sound and he could play half-valves and quarter-tones which labels him as a skilled trumpet player. I really like this session, not only because of Booker Little's trumpet, but also Don Friedman impresses, like the other members of the sextet. The close-voiced horns sound great and make this album of 7 tunes ( my copy has two alternate takes of Matilde.) a little jewel. Another great trumpet player, like Clifford Brown, that passed away much to early - another promising talent that could have become one of the great trumpet player in jazz.

Hans Koert keepswinging@live.nl

QUATRE TICKETS DE SWING:
On Sunday the 15th of June 2008 the hot club formation Quatre Tickets de Swing will give an attractive concert at the Hervormde Kerk in Bathmen, in te eastern part of The Netherlands. This band features Peter Swart on reeds and vocals, Georg Lankester on solo guitar, Arthur Siero on rhythm guitar and Eric Van Buijsen on bass. This quartet plays music from the 1930s and 1940s especially music in the Django Reinhardt tradition. Enjoy their website.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Vandaag weer zo'n juweeltje uit het verleden, verstopt op een Bethlehem LP getiteld Booker Little and Friend. Een beetje mysterieuze titel, want wie is die vriend? Als je goed kijkt zie je echter nog een sterretje achter het woord Friend staan, dat verwijst naar zijn trompet.

Deze plaat werd opgenomen twee jaar voordat Booker Little overleed vanwege een nierontsteking; slechts 23 jaar jong. Hij werd geboren in Memphis in april 1938 in een muzikaal gezin. Toen hij twaalf jaar was koos hij voor de trompet en in 1958 na de middelbare school ging hij naar het Conservatorium van Chicago. Ondertussen speelde hij al met musici als Johnny Griffin en Walter Perkins's Modern Jazz Trio + 3. Hij ontmoette Max Roach en ging deel uitmaken van zijn band.

Ik vond een fragment waarin we kunnen genieten van het Max Roach Quintet, met daarin Max Roach als de leider op slagwerk, Booker Little op trompet, George Coleman op sax, Ray Draper op tuba en Art Davis op bas. De kwaliteit is nogal matig, maar het is één van de weinige zeldzame fragmenten die overgebleven zijn, waarop je Booker Little kunt zien en horen spelen. Het is een deel van het programma Stars Of Jazz door KABC-TV, Hollywood, CA opgenomen op 6 oktober 1958.

Nadat Booker Little het Max Roach Quintet verlaten had ( in februari 1959) speelde hij als freelancer met musici als Mal Waldron en nam, als deel van de John Coltrane band de plaat Africa / Brass op. Ook speelde hij mee met de vermaarde sessies van Eric Dolphy in de Five Spot. De plaat Booker Little and Friend * werd opgenomen in de zomer van 1961 voor Bethlehem en bevat Booker Little op trompet, Julian Priester op trombone, George Coleman op tenorsax, Don Friedman piano, Reggie Workman op bas en Pete LaRocca op slagwerk. Het is één van de vier opnamensessies, die Booker Little onder eigen naam maakte. Ondanks zijn relatief jonge leeftijd had hij al een eigen muzikale stijl ontwikkeld - een expressief geluid en hij maakte gebruik van de techniek, waarbij hij de ventielen slechts half indrukte, waardoor hij bijv. kwarttonen kon maken. Ik heb genoten van deze opnamen, niet alleen door Booker Little's trompetspel, maar ook vanwege pianist Don Friedman, die indruk maakt. Het volle geluid dat ontstaat door de blaasinstrumenten dicht bij elkaar te arrangeren is fantastisch en maakt de 7 nummers van deze plaat ( de heruitgave die ik heb heeft nog twee alternatieve takes van Matilde) tot een juweeltje. Booker Little: net als Clifford Brown, een veelbelovend trompettist, die veel te vroeg aan de Heaven's All Stars is toegevoegd.

Hans Koert keepswinging@live.nl

QUATRE TICKETS DE SWING:
Op zondag 15 juni 2008 speelt de hot club band Quatre Tickets de Swing een sfeervol concert in de Hervormde Kerk in Bathmen. Deze band bestaat uit Peter Swart op rietinstrumenten en verantwoordelijk voor de zang, Georg Lankester op sologitaar, Arthur Siero op ritmegitaar en Eric van Buijsen op bas. Dit kwartet speelt muziek uit de jaren dertig en veertig; in het bijzonder de muziek in de traditie van Django Reinhardt. Kijk maar eens op hun website.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Don Ellis: New Ideas

( Naar de Nederlandse vertaling.)
There are many jazz musicians that should get more attention nowadays; this Keep Swinging web log wants to give it. One of those musicians is Don Ellis, known for his colorfull big bands during the mid 1960s and 1970s. But few people know that he also made some great music in smaller groups, like with his quintet on the 1961 Prestige album New Ideas, recorded on the 11th of May. I was pointed to by Hans Van Wagensveld.

Don Ellis was born in Los Angeles July 1934 and passed away in Hollywood 44 years old in December 1978. When had finished high school in Minnesota and his studies at the Boston University he started to play the trumpet in several bands, while in Europe for his military service. Back in the US in 1958 he played in bands of Woody Herman, Maynard Ferguson and Charlie Barnet and recorded with Charles Mingus. While in the George Russell Sextet he came into contact with Eric Dolphy. Dolphy was one of the founders of the Free Jazz, the New Thing and Don Ellis too became one of the followers of this new music. The title New Ideas has been explained now. The album contains 8 tracks, all Don Ellis compositions ( he has a degree in composition). Some of the tunes are rather modern, free, like Despair to Hope for instance; it wants to share with you the sounds surrounding us in daily life, like auto horns and wailing sirens. This title was a free improvisation, no arrangements, nothing planned and recorded in one take by Rudy Van Gelder ( who did a good job). I'm glad that not all tracks are that kind of stuff; most have more "traditional" bebop, like Uh Huh, a D-flat blues and Natural H.

Especially Al Francis surprised with his vibraphone. This album was his debut. Don Ellis found him on drums and vibes at the Jaki Byard groups. He moved to New York in 1960 where he formed an experimental free jazz trio L'Avant Trois with Don, which played in venues like Cock and Bull, a coffee shop to which a tune on this album was dedicated. Jaki Byard is on this Don Ellis quintet the piano player. Jaki inspired Don Ellis to listen to jazz at Boston University College. Ron Carter, he needs no further introduction here, and Charlie Persip form the rhythm section.

In 1964, three years after this Prestige recording, Don Ellis played with Eric Dolphy and Benny Golson in a concert labeled at The Young People's Concert, in a quintet at the Philharmoinc Hall in the Lincoln Center in New York, with Gunther Schuller as the leader and Leonard Bernstein as the narrator. This fragment gives a good example how Don Ellis sounded in those days. Enjoy it.

Thanks Hans Van Wagensveld for pointing me to this great album and I'm looking forward to your contribution about Don Ellis.

Hans Koert keepswinging@live.nl

RONNIE CUBER BAND:

Yesterday I informed you about the International Jazz Festival in the Finnish Pori. I learned that they changed the dates for the Cuber Band to the 16th and 17th of July 2008.

Did you know that the Ronnie Cuber Band will open the Berlin Jazz Festival on Sunday night the 9th of November 2008 in the big hall in a concert previous to that of Herbie Hancock. This concert wil be recorded for radio too.

I received to lenghty interesting commends without an email address to respond. I'd love to ask John Campo / Campocat and Dr. Lloyd Miller to contact me at keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Er zijn best een groot aantal muzikanten, die tegenwoordig nauwelijk nog gehoord worden - de Keep Swinging web log probeert daar iets aan te doen. Eén van die namen is Don Ellis, die we vooral kennen van zijn kleurrijke big bands uit de late jaren zestig begin jaren zeventig. Maar weinig mensen weten dat hij ook kleinere groepen heeft gehad en daar mee schitterend werk heeft achtergelaten. Ik werd door Hans van Wagensveld gewezen op de Prestige LP uit 1961 getiteld New Ideas (11 mei 1961).

Don Ellis werd geboren in Los Angeles in juli 1934 en overleed in Hollywood 44 jaar oud ( decemer 1978). Toen hij de middelbare school in Minnesota en zijn studie aan de universiteit van Boston had afgerond moest hij in militaire dienst. Hij werd gestationeerd in Europa en speelde in verschiilende orkesten. Terug in de VS ging hij in verschillende big bands spelen, zoals die van Woody Herman, Maynard Ferguson en Charlie Barnet. Hij nam platen op met Charles Mingus. In het George Russell Sextet leerde hij Eric Dolphy kennen. Dolphy was één van de oprichters van de Free Jazz beweging, ook wel the New Thing genoemd. De titel van de plaat New Ideas is nu meteen verklaard. Deze plaat bevat acht nummers, alle composities van Don Ellis. Als je bedenkt dat hij afstudeerde op compositie aan de Boston University is dat natuurlijk niet zo gek. Sommige nummers zijn duidelijk geinspireerd door de New Thing, de vrije muziekexpressie, zoals het nummer Despair To Hope waarin geluiden van het dagelijks leven, zoals autoclaxons en sirenes je kamer binnen rollen. Dit nummer was helemaal een voorbeeld van vrije improvisatie, geen arrangementen, geen afspraken vooraf, in één take opgenomen door Rudy Van Gelder ( die ook op deze plaat weer voortreffelijk zijn werk doet). Gelukkig zijn de andere nummers van een minder piep-knars-knor gehalte hebben en er is zelfs van voortreffelijke, bijna traditionele bebop te genieten in nummers als Uh Huh, een blues in Des en het nummer Natural H.

Vibrafonist Al Francis verrast op zijn instrument. Deze plaat is zijn debuut. Don Ellis ontmoette hem toen hij drums en vibrafoon speelde in de band van Jaki Byard en toen hij naar New York verhuisde in 1960 vormde hij samen met Al Francis het experimentele free jazz trio L'Avant Trois. Ze speelden in die tijd in cafés als de Cock and Bull, zodat meteen de naam van Ellis' zevende nummer op de plaat verklaard is: Cock And Bull. Jaki Byard, overigens, is op deze plaat van het Don Ellis Quintet te horen als pianist. Jaki Byard inspireerde Don Ellis, toen ze beide op de Boston University college liepen, naar jazz te luisteren; een waardevol advies! De andere twee musici van de band in de ritmesectie zijn, Ron Carter, die geen nadere introductie behoeft en Charlie Persip.

In 1964, drie jaar na deze Prestige opnamen, speelt Don Ellis met Eric Dolphy en Benny Golson in een concert. getiteld The young People's Concert met een kwintet in de Philharmonic Hall van het Lincoln Center in New York, met Gunther Schuller als leider en Leonard Bernstein als verteller. Ik vond dit fragment op film en het geeft een mooi voorbeeld van Don Ellis's spel op trompet.

Bedankt Hans Van Wagensveld voor het wijzen naar dit mooie album en ik kijk vooruit naar je eigen bijdrage binnenkort over Don Ellis en zijn muziek.

Hans Koert keepswinging@live.nl

RONNIE CUBER BAND:

Gisteren informeerde ik jullie over het International Jazz Festival in het Finse Pori midden juli. Ik hoorde dat de data voor het optreden van de Ronnie Cuber Band nu verschoven zijn naar 16 en 17 juli 2008.

Wisten jullie dat de Ronnie Cuber Band op zondagavond 9 november 2008 het Berlijnse Jazz Festival zal openen in het voorprogramma van niemand minder dan Herbie Hancock. Dit concert wordt opgenomen en later door de Duitse Rundfunk uitgezonden.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Unknown Italian Card Board Record

( Naar de Nederlandse vertaling.)
I received two scans of a two-sided cardboard record from Franco Malatesta from Italy. The record is made of ( Durium-like) card board and both sides are well illustrated. It's a flexible picture disc. The groove is printed into the surface - the drawings are on the entire surface ( incl. the groove). There seems to be no label ( or the label might be the entire record).


Franco writes: This is the A side: "Faccetta Nera". For both recordings I don't know who the singer is, and even the band that plays. The matrix number is visible: for this is C 8652 (stamped as typing machine)

The woman, framed behind the banjo player, seems to me Josephine Baker and the banjo player looks like a vaudeville artist with blacked face. Enrico Borsetti told me that he has a record in his collection with the same picture on the A-side, but different songs. That could indicate that this entire side is the label. The "white" surface looks ( on the scan) like "Rhodoid", the stuff Goodson Records were made of. ( Hans Koert)
On this one, Franco continues, the matrix number is hand written: 6525.
The other information is that the ink stamp says: " Fox Trott OCCHIONI BLU - Canzone Cantata - Savini Zerboni - side" (translated as "Fox Trot BIG BLUE EYES - vocal song - Savini Zerboni side").

This side of the record the colour of the card board surface, looks like the card board Durium used, but Durium only used drawings or pictures in black on its reverse and never colourfull ones and never recorded on both sides ( there is only one exception known). Durium records always had a label and not, like this one, a picture printed through the groove. These ranges of matrices are not used by Durium or DVRIVM La Voce dell 'Impero. The songs on the record are, Enrico confirms, from the early 1930s. Franco indicates that these tunes were fascist songs. Italian Durium records were also used ( or better misused), for that.

It seems logically that this record was not a 1930s Durium card board record, but what Italian record company made this kind of double sided card board records?

Information wanted. Hans Koert keepswinging@live.nl

Thanks Franco for sharing this rare Italian card board record.

This contribution will be posted too at my Flexible Records web log and Hit of the week - Durium web log.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PORI JAZZ 2008
On the 19th of July 2008 the Ronnie Cuber Band, with special guest Kenny Drew jr. will be in concert at the Porin teatteri in Pori ( Finland). The 43rd International Pori Jazz Festival will be arranged from the 12th up to the 20th July 2008. On that same date some more great concerts have been scedulded like Joe Lovano and Dave Douglas as part of the San Francisco Jazz Collective. And what to think about the Yamandu Costa Trio the next day? Choro at its best !! Other interesting names are bass player Esperanza Spalding. Her music interests me and I love to hear her music. And .....of course I'm proud to read that our own Tineke Postma is playing with her Quartet for the 17th of July too. A great festival with a lot of surpising bands I'm sure. I'd loved to be there !! Find all information about this festical at their informative website.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Ik ontving twee scans van een dubbelzijdige kartonnen plaat van Franco Malatesta uit Italië. De plaat is gemaakt van karton, gelijkend op dat wat gebruikt werd voor de Duriumplaten, en beide kanten zijn rijkelijk geillustreerd. Het is een buigzame picture disc. De groef is gedrukt in het oppervlak en loopt door de tekening heen. De plaat heeft geen traditioneel label ( of is het hele oppervlak het label?)


Franco schrijft: This is the A side: "Faccetta Nera". ( = dit is de A-kant met: Faccetta Nera.) For both recordings I don't know who the singer is, and even the band that plays. (= Voor beide opnamen geldt dat ik niet weet wie er zingt en hoe de band heet.) The matrix number is visible: for this is C 8652 (stamped as typing machine) ( = Het matrixnummer is zichtbaar: voor deze kant is het C 8652 ( in het oppervlak gedrukt als met typemachineletters)).

De vrouw, afgebeeld in het lijstje achter de banjospeler, is volgens mij Josephine Baker en de banjospeler lijkt op een (blanke) vaudeville artiest met zwartgemaakt gezicht. Enrico Borsetti mailde me dat hij ook zo'n plaat in zijn verzameling heeft, maar dan met andere nummers. Je kan hieruit voorzichtig concluderen dat de banjoist en lijstje samen het beeldmerk van het label vormen. Op de scan lijkt de "cremeachtige" kleur op het eerste gezicht wat op Rhodoid, de witte kunststof waarvan Goodson platen gemaakt werden. ( Hans Koert)
On this one, gaat Franco verder, the matrix number is hand written: 6525. (= Op deze kant is het matrixnummer met de hand geschreven: 6525 )
The other information is that the ink stamp says: " Fox Trott OCCHIONI BLU - Canzone Cantata - Savini Zerboni - side" ( = Verder is de enige informatie de stempel waarop staat, vertaald uit het Italiaans "Fox Trot BIG BLUE EYES - vocal song - Savini Zerboni side").

De kleur van deze kant van de kartonnen plaat lijkt op die van de blanco achterkant van een reguliere Duriumplaat. Durium gebruikte soms foto's of tekeningen op de blanco achterkant, maar altijd in zwart afgedrukt. Durium platen waren ook altijd maar aan één kant bespeelbaar ( er is maar één uitzondering bekend). Duriumplaten hadden altijd een label en de tekst was nooit door de groef heen gedrukt. De matrixnummers werden nooit gebruikt door Durium of DVRIVM La Voce dell 'Impero, zoals toen gemaakt in Italië. De nummers op de plaat zijn, bevestigd Enrico, gemaakt begin jaren dertig. Franco geeft aan dat de nummers fascistische propaganda liedjes zijn, iets waar het Italiaanse Durium in die tijd ook voor ge-( lees mis-)bruikt werd.

Het lijkt me aannemelijk dat deze plaat geen kartonnen Duriumplaat is, maar wat dan wel? Welke Italiaanse platenmaatschappij gaf deze dubbelzijdig afspeelbare kartonnen platen uit en hoe heetten ze?

Alle informatie: Hans Koert keepswinging@live.nl

Bedankt Franco voor het afstaan van afbeldingen van deze zeldzame Italiaanse kartonnen platen.

Deze bijdrage is ook geplaatst in het Engels in mijn Flexible Records web log en de Hit of the week - Durium web log.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PORI JAZZ 2008
Op 19 juli 2008 treedt de Ronnie Cuber Band op met Kenny Drew jr. als speciale gast, in het Porin teatteri in Pori ( Finland). Het 43ste International Pori Jazz Festival wordt georganiseerd van 12 tot en met 20 juli 2008. Op diezelfde datum, overigens, staan ook Joe Lovano en Dave Douglas gepland als onderdeel van het San Francisco Jazz Collective. En wat te denken van Yamandu Costa en zijn Trio? Braziliaanse choro op zijn best !1Andere interessante namen op het festival zijn bassiste Esperanza Spalding. Haar muziek zou ik wel eens willen horen. Vanzelfsprkend ben ik ook apetrost op het feit dat Tineke Postma met haar Quartet op het festival optreedt. Deze talentvolle Nederlandse saxofoniste speelt op de 17de juli. Een schitterend festival lijkt me waarop een heleboel mooist te horen is. Ik wou dat ik er heen kon!! Je vindt alle informatie over dit festival op hun informatieve website.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Saturday Night Fish Fry

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Louis Jordan, his Silver Saxophone and his Golden Voice; King of the Jukeboxes - Mr. Personality ...... all promo talkes - one liners for Louis Jordan, alto saxophone player and vocalist. Last week I played myself his 1949 hit Saturday Night Fish Fry, which was released by Decca as a lengthly tune divided in two parts on both sides of an 78rpm record.
Enjoy this early version ....

Louis Jordan was born in Brinkley Arkansas (USA) July 1908 and passed away in Los Angeles, February 1975. Next month, on the 8th of July 2008, we will celebrate the fact that he was born 100 years ago. Before he founded his own group, the Tympany Five late 1930s he played with the Chick Webb Orchestra. This Tympany Five played a very rhythmically swinging kind of music, based on the blues and boogie woogie and this style is labeled as jive music, a kind of proto-R & B (= Rhythm and Blues). He had some great hits during the 1940s, thanks to the jukeboxes that were very popular in those days. One of those hits was Saturday Night Fish Fry, a Jordan - Walsh composition. Louis Jordan had a million seller with that tune and it was one of the tunes I loved to play when I was a teenager.
The song itself tells about a typically New Orleans event, a Saturday Night Fish Fry: If you've ever been down to New Orleans - then you can understand just what I mean - All through the week it's as quiet as a mouse - But on Saturday night they go from house to house / You don't have to pay when you only mention - If you're a cook or a waiter or a good musician - If you just happen to be passing by - Stop in at the Saturday Night Fish Fry.

At these gatherings people could enjoy themselves: drinking booze, eat fried fish and dance all night long.
It was rocking, it was rocking - You never seen such scuffling and shuffling - 'Till the break of dawn. As these parties were illegal, the police could come and arrest everybody and that happens in the song too: Somebody hollered 'Better get outta here, this is a raid' / I didn't know we were breaking the law - Somebody reached over and hit me on the jaw - They had locked up from the front and the back - Putting them in the wagon like potato sacks.

All people where brought to jail ...

Well we headed for jail in a dazed condition - They booked each one of us on suspicion - My chick came down and she went my bail - Finally got me outta that rotten jail.

The singer sighs that he'll never visit a frish fry any more ...... as he don't wants a fist in his eye again !!
The number was actually first recorded by Eddie Wiliams and his Brown Buddies, but Louis Jordan made a hit of it. It has been recorded by numerous other musicians, like Frankie Ford ( 1961 ), Georgie Fame (1984) and Lou Rawls ( 1993) to name some. It has been labeled as one of the first rock and roll tunes. Well never mind - I still like it very much.
Enjoy a performance of Louis Jordan made with his "new" Tympany Five in the early 1970s.

Well I guess I'll get myself some fish tonight. Maybe a salted herring in the Dutch way ( with onions)

Hans Koert keepswinging@live.nl

QUINTETO DE CUERDAS DEL HOT CLUB DE BUENOS AIRES:

Guillermo Hernan Oliva - Oscar Aleman - Walter Maloseti - Maria Tejan - Aldo Nene Nicolini: confessin' = dulce georgia brown = limehouse blues . Recorded live at the Teatro La Mascara in Buenos Aires Argentina on the 7th of June 1954.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Louis Jordan, his Silver Saxophone and his Golden Voice; King of the Jukeboxes - Mr. Personality ...... allemaal oneliners voor Louis Jordan, saxofonist en zanger. Afgelopen week speelde ik weer eens zijn nummer Saturday Night Fish Fry, de gigantische hit uit 1949, die in twee delen uitgebracht werd op beide kanten van een Decca 78-toeren plaat.

Ik vond een optreden van hem uit die tijd met dit nummer.

Louis Jordan werd geboren in Brinkley Arkansas (USA) in juli 1908 en overleed in Los Angeles in februari 1975. Volgende maand, op 8 juli 2008, herdenken we zijn 100ste geboortedag. Voordat hij zijn groep, the Tympany Five, oprichtte, eind jaren dertig, speelde hij bij het Chick Webb orkest. Deze Tympany Five speelde een soort ritmische swingende dansmuziek, die gebasseerd was op de blues, de boogie woogie en ook wel jive muziek werd genoemd, een soort voorloper van de Rhythm and Blues. In de jaren veertig had hij al een groot aantal hits, dankzij de juxebox, die in die jaren erg populair was. Eén van die hits was Saturday Night Fish Fry, een compositie van Jordan en Walsh. Louis Jordan verkocht er miljoenen van en ik heb nog steeds goede herinneringen aan dit nummer uit mijn jeugd.
Het lied beschrijft een typisch verschijnsel uit New Orleans, een Saturday Night Fish Fry, zeg maar een soort spontane illegale barbecue met eten, drank en vrouwen. If you've ever been down to New Orleans Then you can understand just what I mean (= Als je ooit in New Orleans bent geweest - dan weet je waar ik het over heb) - All through the week it's as quiet as a mouse - But on Saturday night they go from house to house (= de hele week is er niks te doen, maar op zaterdagavond zie je iedereen er op uit trekken) You don't have to pay when you only mention - If you're a cook or a waiter or a good musician (= Je hoeft niets te betalen als je een kok, ober of muzikant bent) If you just happen to be passing by - Stop in at the Saturday Night Fish Fry (= Als je in de buurt bent, bezoek dan eens zo'n Saturday Night Fish Fry). Op deze illegale bijeenkomsten zochten de mensen van New Orleans elkaar op, aten gebakken vis, dansten op de muziek, dronken meer dan goed voor hen was en hadden veel plezier. It was rocking, it was rocking - You never seen such scuffling and shuffling - 'Till the break of dawn ( = Iedereen danste - de hele nacht door - tot de volgende ochtend - Ik denk dat je zoiets nog nooit meegemaakt hebt). Aangezien deze spontane danspartijen illegaal waren kon de politie onverwacht binnenvallen en dat gebeurt in het lied: Somebody hollered 'Better get outta here, this is a raid' ( = Iemand schreeuwde: Maak dat je weg komt - een inval !!) I didn't know we were breaking the law ( = Ik wist niet eens dat we de wet overtraden) Somebody reached over and hit me on the jaw (= Iemand haalde uit en sloeg me op mijn kaak) They had locked up from the front and the back - Putting them in the wagon like potato sacks (= We waren aan alle kanten omsingeld en werden afgevoerd in een auto als aardappelzakken). Iedereen in het lied komt in de gevangenis terecht, al ontsnappen er een paar. Well we headed for jail in a dazed condition - they booked each one of us on suspicion. (= We werden allen versuft als verdachten opgesloten in de gevangenis. ) My chick came down and she went my bail - Finally got me outta that rotten jail (= Mijn vriendin kwam en betaalde mijn borg en ik kon eindelijk die verrekte gevangenis verlaten). De zanger, de ik-figuur, benadrukt nog eens op het eind van het lied dat je hem nooit meer bij zo'n Saturday Night Fish Fry zal vinden omdat hij geen zin meer heeft in a fist in his eye ( = een vuist in zijn oog).
Het nummer werd eigenlijk eerst opgenomen door Eddie Williams and his Brown Buddies, maar Louis Jordan maakte er een hit van. Het is later ook nog opgenomen door tientallen anderen, zoals Frankie Ford ( 1961 ), Georgie Fame (1984) en Lou Rawl ( 1993) om er maar een paar te noemen. Het nummer wordt wel als het eerste rock en roll nummer bestempeld. Doet er allemaal niet toe - Ik heb er leuke herinneringen aan.

Tenslotte een latere uitvoering, uit de vroege jaren zeventig met Mr. Personality zelf and zijn "nieuwe" Tympany Five.

Vanavond maar weer eens vis eten ....... Misschien een Hollandse Nieuwe (...met uitjes) !! Hans Koert keepswinging@live.nl

QUINTETO DE CUERDAS DEL HOT CLUB DE BUENOS AIRES:

Guillermo Hernan Oliva - Oscar Aleman - Walter Maloseti - Maria Tejan - Aldo Nene Nicolini: confessin' = dulce georgia brown = limehouse blues. Opgenomen tijdens een live concert in het Teatro La Mascara in Buenos Aires Argentinië op 7 juni 1954.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Ben Webster

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Today one of the first recordings made by Ben Webster after he had moved to Europe late 1964. I found myself a copy of the well known LP Blue Light released by Black Lion and Polydor.
In 1964 Ben Webster had lost his popularity in the USA because jazz was no longer popular music; Rock and Roll was top of the bill. Ben had sever financial problems, because he spent more money than he earned and didn't found gigs, because he asked too much money to perform. It was a luck for him that Ronnie Scott, the famous London saxophone player asked him to come to London for an engagement in his Ronny Scott Jazz Club for one month and in December 1964 Ben shipped in in New York heading for London. He didn't like to fly by plane, so he took the boat. On the 20th of December 1964 he played with Stan Tracey at the piano, Rick Laird on bass and Jackie Dougan on drums at the Marquee Club in London for the BBC TV program Jazz 625. It is almost moving to see how nervous he was when Steve Race interviews him. He plays the tune Night In Tunesia with Ronnie Scott as special guest on tenor sax. The program was broadcast on the national BBC network on the 16th of January 1965.

Ben Webster played for one month at the Ronnie Scott Jazz Club and enjoyed London. He learned that he was still the big star, so when the gig was over he didn't return to the States, but took some more gigs in England, Sweden, Norway and finally found a new home in Copenhagen, Denmark, where he met Niels-Henning Ørsted Pedersen and drummer Alex Riel, both 24 years old.

With piano player Kenny Drew, also an American who lived in Copenhagen, Ben founded the Ben Webster - Kenny Drew Trio, which performed in the Jazzhus Montmartre. On the 6th of February 1965 they recorded five tracks for the Blue Light album: Autumn Leaves - Stardust - What's New - Easy To Love and Yesterdays; all standards. He lived for some time in Copenhagen, made some tours to places like Paris, London, Stockholm, Amsterdam and Manchester, and recorded with the Arnvid Meyer 's Orchestra, in fact a sextet. Some of these recordings are on the album too. Arnvid Meyer, who passed away 10 months ago ( August 2007), 80 years old, was a Danish trumpet player and bandleader who accompanied and recorded numerous US guests, like Benny Carter, Bill Coleman, Roy Eldridge, Coleman Hawkins and Ben Webster. His maistream sextet sounded a bit like Ellington's small 1930s groups, Ben recorded with in the early 1940s.
f.l.t.r.: Alex Riel drums - Kenny Drew piano - Ben Webster tenor sax and Niels-Henning Ørsted Pedersen bass. Copenhagen 1965 (photo courtesy Jan Persson).

Ben would never return to the US and stayed in Europe, living in both Copenhagen and Amsterdam. About his time in Amsterdam Johan Van Der Keuken made a great documentary, titled Big Ben. You can read more about it in my contibution The Secret of Mrs. Hartloper.
I love to finish this blog with a great fragment featuring Ben Webster at an informal house party jam at Niels-Henning Ørsted Pedersen's in Copenhagen, featuring Kenny Drew on piano, Niels-Henning on bass, Ben on tenor saxophone and Ole Streenberg on drums.

This fragment is from a Danish documentary titled: NHØP - Musician Of The Year.

Hans Koert keepswinging@live.nl

AL COHN-REIN DE GRAAFF TRIO:

Al Cohn - Rein De Graaff - Koos Serierse - Eric Ineke = blue monk = till do nothing till you're true = hot house = rifftide = secret love = speak low = thing = we'll be together again. Recorded in Monster ( The Netherlands) on the 6th of June 1987 for Timeless.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Vandaag één van de eerste platen, die Ben Webster maakte toen hij naar Europa verhuisd was, eind 1964. Ik vond een exemplaar van de bekende LP Blue Light uitgebracht op Black Lion en Polydor.
In 1964 was de populariteit van Ben Webster in Amerika flink gedaald omdat het publiek uitgekeken was op zijn muziek en jazz niet langer populair was; rock and roll was top of the bill. Ben Webster had ernstige financiële problemen omdat zijn uitgaven patroon niet overeenkwam met zijn inkomsten. Hij kreeg ook steeds minder aanbiedingen voor optredens omdat de gage die hij vroeg veel te hoog was. Hij was dan ook blij toen eind 1964 Ronnie Scott, een Engelse saxofonist en bekend om zijn jazzclub, hem een optreden van een maand aanbood in London. In december 1964 stapte Ben aan boord van de boot( vliegen vond hij maar niks) dat hem naar London bracht. Op 20 december 1964 speelt hij met Stan Tracey aan de piano, Rick Laird op bas en Jackie Dougan op slagwerk in de Marquee Club in London voor het BBC TV programma Jazz 625. Het is haast ontroerend om te zien hoe zenuwachtig Ben was voor dit concert, maar vooral voor het interview met de presentator Steve Race. Hij speelt o.a. nummer Night In Tunesia met Ronnie Scott als speciale gast op tenorsax. Het programma werd uitgezonden op de nationale Britse televisie voor de BBC op 16 januari 1965.

Ben Webster speelde een maand lang in de Ronnie Scott Jazz Club en genoot van zijn verblijf in London. Hier was hij nog steeds de grote ster en daar genoot hij zichtbaar van. Toen de serie optredens op hun eind liepen keerde hij dan ook niet terug naar de VS, maar nam hij andere optredens aan in Engeland, Zweden, Noorwegen en belandde tenslotte in Kopenhagen, Denemarken. Deze stad zou zijn tweede thuis worden. Hij ontmoette er de jonge bassist Niels-Henning Ørsted Pedersen en slagwerker Alex Riel, beide 24 jaar oud.
Samen met pianist Kenny Drew, ook een Amerikaan, die in Europa was blijven plakken, richtte Ben het Ben Webster - Kenny Drew Trio op, waarmee hij optrad in o.a. het Jazzhus Montmartre. Op 6 februari 1965 namen ze vijf nummers op voor dit Blue Light album: Autumn Leaves - Stardust - What's New - Easy To Love en Yesterdays; allemaal standards. Hij bleef lange tijd in Kopenhagen, maakte af en toe uitstapjes naar Parijs, Londen, Stockholm, Amsterdam en Manchester, waar hij optrad en maakte opnamen in Kopenhagen met Arnvid Meyer's Orchestra, eigenlijk een sextet. Deze opnamen staan voor een deel ook op deze Blue Light LP. Arnvid Meyer, die vorig jaar op 80-jarige leeftijd overleed ( augustus 2007) was een Deense trompettist en bandleider, die ontelbare Amerikaanse musici, op tournee door Europa, begeleidde, zoals Benny Carter, Bill Coleman, Roy Eldridge, Coleman Hawkins en Ben Webster. Zijn maistream swing sextet klonk een beetje als de kleine Duke Ellington groepen uit de jaren dertig; het Ellington orkest - de band, waar Ben Webster begin jaren veertig in speelde.
v.l.n.r.: Alex Riel slagwerk - Kenny Drew piano - Ben Webster tenorsax en Niels-Henning Ørsted Pedersen bas. Kopenhagen februari 1965 (foto Jan Persson)

Ben Webster zou nooit meer terugkeren naar de Verenigde Staten. Hij had het hier naar de zin en bleef, beurtelings in Kopenhagen en Amsterdam wonen. Over zijn verblijf in Amsterdam is een schitterende film gemaakt door Johan Van Der Keuken getiteld Big Ben. Ik heb daar iets over verteld in de bijdrage The Secret of Mrs. Hartloper (= Het Geheim van Mevr. Hartloper)
Ik wil deze bijdrage graag afsluiten met een schitterend fragment van een informeel optreden waarschijnlijk thuis bij Niels-Henning Ørsted Pedersen in Kopenhagen met Kenny Drew op piano en Niels-Henning op bas, Ben op tenorsax en Ole Streenberg op slagwerk.

Dit fragment komt uit een Deense TV productie, getiteld NHØP - Musician Of The Year

Hans Koert keepswinging@live.nl

AL COHN-REIN DE GRAAFF TRIO:

Al Cohn - Rein De Graaff - Koos Serierse - Eric Ineke = blue monk = till do nothing till you're true = hot house = rifftide = secret love = speak low = thing = we'll be together again. Opgenomen in Monster op 6 juni 1987 voor Timeless.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Piet Kuiters

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Today a Dutch piano player, Piet Kuiters, who was only known to a limited number of jazz lovers. He was born on Christmas day 1934 in Amsterdam and passed away on the 3rd of July 2005. I had read the remembrances to Piet Kuiters, after he deceased, written down by Hans Dulfer in the article, simply titled Piet! ( NJA Bulletin October 2005), but had never heard him playing and that fascinates me !