Keep (it) Swinging: 2013-09

Newsletter (September 2013) - Nieuwsbrief (september 2013)

Mallets (photo courtesy: Hans Koert)

 

MOST POPULAR LAST MONTH:

Charles Evans-Dave Liebman: Subliminal Leaps - Carline Ray (1925-2013) -  Jazz by the Sea 2013: George Kaatee Jazzband

 

Welcome to Keep (it) Swinging's latest newsletter, with a lot of, I hope,  interesting items and reviews dedicated to jazz and jazz related music from the 1913-2013 period.  The new concert season has started for me with some great concerts, like Jazz by the Sea ( The Netherlands) featuring some ex-Dutch Swing College members and a concert by the US based Dutch saxophone player Ben Van Gelder. Feel free to spread the http://keepitswinging.blogspot.nl link to your friends .. The number of regular visitors is still growing ...... Hans Koert.

 

Keep (it) Swinging profile: Bebop - Jelly Roll Morton - Sven Asmussen - Miles Davis and Louis Armstrong

 

From my mailbox: Capri-records: I should at least be checking this blog out. It sounds great, and I know you write some great reviews for us on it.  Thanks so much for these and take care! (Natty) - Ik heb met grote interesse weer je laatste Nieuwsbrief gelezen.
Wat staat daar toch een geweldige hoeveelheid info in! (Georg)

 

Welkom op de nieuwe Keep (it) Swinging nieuwsbrief, met weer een heleboel, ik hoop, interessante bijdragen en recensies waar je als liefhebber van jazz en jazzgerelateerde muziek uit de periode 1913-2013 wat mee kunt ..... Het nieuwe concertseizoen is voor mij weer begonnen met het zonnige Jazz by the Sea Festival (Domburg) en een optreden van het Ben van Gelder Quintet (Porgy en Bess - Terneuzen). Voor ons ligt een grandioos optreden van Fapy Lafertin in Bathmen ( met Quatre Tickets du Swing in het voorprogramma), de Doctor Jazz Dag in Wageningen en een optreden van Nils Wogram in Porgy en Bess: ik kijk er naar uit. Geneer je niet om http://keepitswinging.blogspot.nl bij je vrienden aan te bevelen - het aantal bezoekers stijgt nog steeds. Keep (it) Swinging (Hans Koert)

 

 

ARTICLES / ARTIKELEN

The composition O.A. 1926 is one of the best, but less known compositions by Oscar Aleman. He composed it in the 1920s and performed it during his career live on stages on his cavaquinho .... It has been recorded only once late in his career .... The great Japanse stringband The Sweet Holywaiians has revisited the tune and recorded it for its latest album entitled Magic Ukulele Waltz (Jørgen Larsen)

Oscar Alemán's muzikale erfenis blijkt nog steeds populair, zowel in Argentinië als in Europa. Toch zijn zijn eigen composities minder bekend, zoals het vroege O.A. 1926 - Dit nummer, zo zegt de overlevering, was het allereerste nummer dat hij in de jaren twintig als straatschoffie in Sao Paulo ( Brazilië) leerde spelen op zijn eerste cavaquinho, een soort Braziliaanse ukulele. Hij speelde het, tijdens zijn hoogtijdagen bij concerten als solostuk op zijn cavaquinho - gelukkig zijn er wat krakerige radio-opnamen van bewaard.  Pas in 1972 nam hij het daadwerkelijk op ..... Hedendaagse jazzmuzikanten en ukulelespelers lijken het nummer niet goed aan te durven, al koesteren de kenners de versie van Ton van Bergeyk,  gitarist-banjoïst bij de Dutch Swing College Band en heeft nu ook de Japanse "Wizard of the Uke" Mario Takada het opgenomen .... samen met een ander vroeg nummer dat Alemán samen met Gaston Bueno Lobo vastlegde in 1927 voor Victor in 1927: Criolitta. ( Jørgen Larsen )

 Carline Ray started to play the guitar at the famous All-Girl band The International Sweethearts of Rhythm, but was also active as a bass player, a vocalist and champion for women rights. She passed away last month 88 years old. A few months ago she made her debut as a singer on the first album under her own name Vocal Sides, produced by her daughter, jazz vocalist Catherine Russell. Enjoy the story of this special woman: Carline Ray. (Hans Koert)

CONCERTS / CONCERTEN / FESTIVALS
Jazz By The Sea - Domburg 2013 - al bijna 25 jaar lang een vast ankerpunt voor honderden liefhebbers van de traditionele jazz ....... Volle straten, swingende klanken van straatorkesten, die elkaar als standwerkers vliegen proberen af te vangen. En tegenover het Badhotel een deja vu naar de film Jazz on a Summer's Day .. weer even terug naar de jaren vijftig - Newport 1958 - weer even jong ..... (Hans Koert)

 Menig Nederlands Jazzfestival zal jaloers gekeken hebben naar de aantallen bezoekers, die zich in de volgepakte straten van Domburg in een ongedwongen sfeer en een heerlijk zonnetje, genoten van de vele optredens op straat en op de verschillende podia, waarvoor gedanst en geflirt werd op vertrouwde swingende klanken  ...... door een enthousiast publiek dat daardoor zichtbaar vijfentwintig jaar jonger werd .....  Wat jazzliefhebbers al lang vermoedden, werd op Jazz By The Sea weer eens bewezen: Is Jazzmuziek het geheime recept voor een eeuwige jeugd? Op het hoofdpodium bracht de George Kaatee Jazzband het verleden tot leven (Hans Koert)

  

Op zondagmiddag 23 september 2013 was Porgy en Bess (Terneuzen) ongetwijfeld the best place to be .... als je tenminste niet van de kermis houdt. Het kwintet van Ben van Gelder, up-and-coming talent, presenteerde niet onverdienstelijk zijn nieuwe cd met zijn Amerikaanse vrienden, bijgestaan door Reinier Baas op gitaar.  Een mooi begin van een seizoen vol fascinerende jazzconcerten in Porgy en Bess .......  The place to be. (Hans Koert)

 

RECENSIES / REVIEWS

 

Opnamen Dizzy Gillespie meets Phil Woods Quintet heruitgebracht in de Timeless Jazz Legacy serie.  Uiteraard was Dizzy Gillespie in december 1986 de publiekstrekker tijdens de concerten van het Phil Woods Quintet met Dizzy als gast, maar de man met de pet, altsaxofonist Phil Woods leidde een voortreffelijke band met musici als trompettist Tom Harrell, pianist Hal Galper, bassist Steve Gilmore en slagwerker Bill Goodwin. Met dit kwintet was hij in 1986 o.a. te horen in Rotterdam en in Porgy en Bess (Terneuzen) tijdens het Scheldejazzfestival, waar het concert werd samengevat als "Wereldklasse". (Hans Koert) 

 Last year Timeless reissued the classical Dizzy Gillespie meets Phil Woods Quintet recordings on its Timeless Jazz Legacy series  Dizzy Gillespie was, December 1986, the crowd puller for the Phil Woods Quintet concerts, fauturing Dizzy as special guest ... a group with skilled jazz musicians like trumpetist Tom Harrell, pianist Hal Galper, bass player Steve Gilmore and drummer Bill Goodwin. With the same line-up Phil Woods performed at the 1986 Heinekens festival and Scheldejazz in Porgy en Bess Jazz club(Terneuzen)(The Netherlands), a concert which was labeled as "Wereldklasse". (Hans Koert)

For many years I have wanted to record with David Liebman, Charles Evans says in the liner notes of his latest album: Subliminal Leaps. Years ago Charles Evans studied at Queens College and David Liebman was one of his teachers ... He has changed my life and music in very profound ways.  A dream came true with this relcording by Charles Evans, an unusual combination of soprano and baritone saxophones as lead melodic instruments. ( Hans Koert) 

Ben van den Dungen werkte mee aan tientallen albums met groepen als Nueva Manteca, The Cubop City Bigband, the FraFra Sound en Tango Extremo en eigenlijk miste in dit rijtje een album met een eigen kwartet.  Deze omissie is nu rechtgetrokken met de onlangs verschenen plaat Ciao City - gewoon een album met heerlijke muziek: een cd om naar uit te kijken .... ( Hans Koert)

Don't forget to check my Jazz Link sites ( MY JAZZLINKS - Keep (it) Swinging (old) )

 

Hans Koert

keepswinging@live.nl

 

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Giants of Jazz: Hemelse Muziek

( To the English translation.)
Bessie Smith: A Wild Lady with her Blues ( 23rd of August 1928) The Giants of Jazz: Heavenly Music
De plaat die ik afgelopen week draaide, getiteld The Bop Fathers is één van die jazzopnamen die in elke verzameling thuis hoort. De plaat is een registratie van één van de talrijke concerten die de succesvolle formatie, bekend als The Giants of Jazz, tijdens een uitgebreide wereldtournee in 1971 maakte; de concerten begonnen in Nieuw Zeeland, Australië, daarna via Japan en Israel naar Europa waar een heleboel concerten gepland stonden. Het laatste concert was in Londen (Engeland) op 14 november 1971.
Dizzy Gillespie
Het idee voor zo'n tournee kwam van George Wein, producer en organisator, die o.a. het prestigieuse Newport Jazz Festival organiseerde. Hij zag er wel wat in om de laatste grote beboppers bij elkaar te zetten en ze langs allerlei podia te slepen tijdens een twee maanden durende wereldtournee. Hij nodigde Dizzy Gillespie uit op de trompet ( allicht), Sonny Stitt op saxofoon, Kai Winding op trombone, Al McKibbon op bas, Art Blakey op slagwerk en Thelonious Monk op piano. Een hachelijke onderneming: De Giants of Jazz waren allen ervaren bandleiders en grote individualisten; jazzmusici, die gewend waren de lakens uit te delen. Zoveel kapiteins op één schip? Dat zou om moeilijkheden vragen! Wat zou er gebeuren als ze twee maanden lang tot elkaar veroordeeld waren en samen moesten optreden op één podium? Twee-en-veertig concerten lang. En wat te denken van de zwakke gezondheid van sommige musici, met name Thelonious Monk?

The Giants of Jazz tijdens hun laatste optreden in Londen ( 14 november 1971)

Om een lang verhaal kort te maken ...... er waren geen grote problemen. Het was schitterend om dit zestal te zien oefenen, stelt Alyn Shipton in het boek Groovin' High, dat gaat over het leven van Dizzy Gillespie: Six individuals were rehearsing each other's tunes (= Zes individueën waren druk bezig elkaars nummer te leren kennen). Dizzy learning Monk's music - Monk listening to the Parker and Gillespie tunes that the group played. ( = Dizzy leerde de nummers van Monk, die op zijn beurt weer stoeide met de muziek van Parker en Gillespie). Listening, listening (= Luisteren, luisteren ....). Er was niet echt een leider, al werd Dizzy aangewezen als woordvoerder. Zo zouden de indivduele leden van het orkest niet één voor één tijdens optredens op het podium voorgesteld worden, zodat een bepaalde volgorde geen bepaalde suggesties zou kunnen wekken.

Thelonious Monk
Ik heb de bovengenoemde CD, getiteld The Bop Fathers, die een opname bevat van het concert in Milaan van 20 oktober 1971. Een andere plaat in mijn verzameling is van het concert in Belgrado, dat van 2 november dateert.

Met onder andere opnamen van het Belgrado concert: 2 november 1971.

Ik vond een fragment van één van de Europese concerten uit 1971. Als je op internet zoekt vind je ook beelden van het concert in Rotterdam, maar die zijn ontzettend slecht van kwaliteit.

Helaas loopt het geluid niet helemaal synchoon met de beelden.
Geen problemen dus, ook niet met de gezondheid van Thelonious Monk. Hij maakte zelfs de dag na het laatste concert een flink aantal opnamen in London ( 15 november 1971), die later uitgebacht zouden worden door Black Lion als Thelonious Monk - The London Collection

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

English ( Naar de Nederlandse vertaling)

BESSIE SMITH: A Wild Lady with her Blues (28th of August, 1928)

On Friday the 28th of August 1928, now eighty years ago, Bessie Smith, The Empress of Blues, recorded six sides for Columbia. She was accompanied by a trio featuring Bob Fuller and Ernest Elliott on reeds and Porter Grainer at the piano. On one tune, Poor Man's Blues, Joe Williams must have been playing the trombone, but that take was not released on a 78rpm recording. No bass or rhythm instrument was available.

They recorded: Yes Indeed He Do - Devil's gone git you - You Ought To Be Ashamed - Washwoman's Blues - Slow and Easy Man and the one mentioned before Poor Man´s Blues. They were released on five Columbia records. Lester Young onces described her as She Was a Wild Lady with her Blues

Hans Koert - keepswinging@live.nl

The Giants of Jazz: Heavenly Music

Most All-Star Bands are often founded by accident. Almost every dedicated jazz fan dreams about making his own all-star band; day dreams, you should call that, when he wants to select long gone jazz musicians. George Wein got the chance in 1971. He formed an all-star group of six, almost legendary bebop musicians, which made a two months world tour. Now all these musician play their part in the Heaven's All-Star Jazz Band - I'm sure.

Read about it in The Giants of Jazz: Heavenly Music

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

The Giants of Jazz: heavenly music

( Naar de Nederlandse vertaling.)
JAZZLAB SERIES ALLSTARS BAND Giants of Jazz: Hemelse Muziek

The album I played last week, titled The Bop Fathers is one of those jazz records that should be in every collection. It has been recorded at one of the numerous concerts by the succesfull formation, labelled as The Giants of Jazz, which made a lenghty tour all around the world, from New Zealand, Australia, Japan, Israel to Europe, finishing in London on the 14th of november 1971.

Dizzy Gillespie.

The idea for such a tour was made by George Wein, producer and organisator of jazz concerts ( he started the Newport Jazz Festival.) He wanted to organize a series of concerts with the last surviving great names in bebop for a world tour that lasted two months. He invited Dizzy Gillespie to play the trumpet ( who else?) Sonny Stitt on the saxophone, Kai Winding on the trombone, Al McKibbon on bass, Art Blakey on drums and Thelonious Monk on piano.

The Giants of Jazz in London ( 14th of November, 1971)

A perelous undertaking; not only because these "Giants of Jazz" were all skilled band leaders and jazz musicians, who were used to rule the roost - what would happen when they had to play all six together in one band - for forty-two ( 42 !!) concerts? And what about the weak health of musicians like Thelonious Monk? To make a long story short - there were no major problems.

Thelonious Monk.

It was exciting to see how those six individuals were rehearsing each other's tunes. Dizzy learning Monk's music - Monk listening to the Parker and Gillespie tunes that the group played. Listening, listening, Alyn Shipton writes in his book Groovin' High about Dizzy's life. There was no leader, although Dizzy would do the speaking. Dizzy wouldn't introduce the musicians individual when on stage, so there would be no order of appearance. I do have the CD mentioned above, titled The Bop Fathers which is a registration of the Milan, Italy concert from the 20th of October 1971. Another album is titled The Giants of Jazz and is from the Belgrade concert, the 2nd of November 1971.

The Giants of Jazz ( Belgrade 2nd of november 1971)

The fragment I found is from one of the European concerts in 1971. Can someone inform me where and when this was recorded? If you search on internet you can find a fragment of the Rotterdam concert, but the sound and film have a poor quality.

No problems with Thelonious Monk during this two-month tour - he even made some great recordings after the tour, on the 15th of November 1971 - while in London, which were released by Black Lion in a series of CDs titled Thelonious Monk - The London Collection.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

JAZZLAB SERIES ALLSTARS BAND:
De JazzLab concerten zijn al vijftien jaar lang een begrip in België. Vijftien jaar lang werden er concerten georganiseerd voor onbekende startende, maar ook reeds gesettelde meer ervaren Belgische jazzmusici. Dit jaar wordt haar vijftiende verjaardag gevierd met o.a. een serie concerten door de Jazzlab Series Allstars Band. In deze band vinden we Bart Defoort op tenorsax, Frank Vaganée op alt, Nathalie Loriers op piano, Peter Hertman op gitaar, Nicolaas Thys op bas en Felix Simtaine op slagwerk. Volgend weekend zijn ze voor het eerst te horen tijdens Jazz in't Park in Gent en daarna nog op acht podia door heel Vlaanderen. Zie hun website voor meer informatie.

GIANTS OF JAZZ: HEMELSE MUZIEK:

Een all-star band is vaak niet meer dan een door toeval bijeengebracht groepje musici. Toch droomt iedere Jazzliefhebber er wel eens van om zijn ideale all-star band bij elkaar te brengen - soms een onmogelijkheid als uitverkoren musici allang overleden zijn. George Wein kreeg die kans wel - in 1971 bracht hij zes musici bij elkaar die stuk voor stuk hun sporen in de bebop hadden verdient en nu, in 2008, vast allen een plaatsje hebben verworven in het Heaven All-Star Jazz Ochestra hierboven. Lees morgen over deze Giants of Jazz: hemelse muziek.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Dick Hyman

( Naar de Nederlandse vertaling.)
When I was a young adult I was fascinated by the music of Thomas Fats Waller. His recordings were very important for me and filled my collection. I told you more about that in numerous contributions about Fats Waller, like Fats In Facts. I played the piano myself and to be honest, I tried to play a bit stride in the Waller manner, but I learned that we didn't had equal talents. I admired everybody who could play like, or almost like Thomas Fats Waller. Some of those contemporary stride piano players I adored were Ralph Sutton, Neville Dicky and Dick Hyman.

Some time ago I found the 1990 album Dick Hyman Plays Fats Waller which contains fifteen standards, recorded by Thomas Fats Waller in the 1930s. Well known tunes like his Ain't Misbehavin', Keepin' Out Of Mischief Now, Honeysuckle Rose, I've Got A Feeling I'm Falling, My Fate Is In Your Hands and Squeeze Me, but also some less known tunes like Stealin' Apples and Bach Up To Me. Most of these tunes are nowadays played by hundreds of bands and well known by every jazz fan ( and even not-so-much jazz fans.) Although tunes like Ain't Misbehavin' and Honeysuckle Rose are great compositions in itselfs, it is hard to find versions that really surprise me again, like they did fourty years ago.

This album shows that Dick Hyman is a great piano player, not a musician, who copies the originals, but the thrill I felt fourty years ago is absent. I think it tells something about my own musical development and nothing about the quality of the music. I had that feeling recently when I listenend for the first time to the interpretations by Aki Takase, who made an album titled Aki Takase Plays Fats Waller, but she has changed the original arrangements completely and made almost new compositions.

When I made a search at the internet I learned that Dick Hyman made dozens of albums dedicated to the piano players of the first half of the XXth century, like Jelly Roll Morton, Earl Hines,Teddy Wilson, Art Tatum and Erroll Garner, to name some. Not only stride piano players, but bebop and swing musicians too. He made dozens of jazz piano compositions and arrangements, you can find on his officially website .

I was surpised to learn that he accompanied Dizzy Gillespie and Charlie Parker at one of their scarce live recordings on film. It is a famous fragment in which both Bird (= Charlie Parker) as Birk ( = Dizzy Gillespie) receive the Downbeat awards for 1951 in a TV-show out of the hands of Earl Wilson and Leonard Feathers. This 1952 fragment is well known and scarce as their are not much fragments with those famous bebop pioneers in action. Enjoy this fragment, in which Charlie Parker and Dizzy Gillespie receive the awards and play the tune Hot House with Dick Hyman at the piano, Sandy Block on bass and Charlie Smith on drums.

Hans Koert keepswinging@live.nl

ABBEY LINCOLN:

Abbey Lincoln Trio up to Sextet, featuring Nicholas Payton on trumpet: and it's supposed to be love = another time another place = conversation with a baby = if i only had a brain = look to the star = midnight sun = wholly earth. Recorded in New York City on the 3rd up to 5th of June 1998 voor Verve.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Als jong volwassene was ik helemaal weg van de muziek van Thomas Fats Waller. Zijn opnamen waren belangrijk voor me en ik had ze (bijna) alle op plaat. Ik heb daar wel eens uitgebreid bij stilgestaan in een eerdere blog, zoals in Fats In Facts. Ik speelde toen ook zelf een beetje piano en, onder ons gezegd en gezwegen, ook al studeerde ik hard; ik had niet diezelfde talenten als Fats. Ik bewonderde mensen, die dat wel even goed ( of bijna even goed) konden zoals Ralph Sutton, Neville Dicky en Dick Hyman.

Enige tijd geleden vond ik een CD uit 1990 getiteld Dick Hyman Plays Fats Waller met daarop 15 standards, ooit opgenomen door Thomas Fats Waller in de dertiger jaren. Bekende nummers zoals Ain't Misbehavin', Keepin' Out Of Mischief Now, Honeysuckle Rose, I've Got A Feeling I'm Falling, My Fate Is In Your Hands en Squeeze Me, maar ook minder bekende nummers als Stealin' Apples en Bach Up To Me. Deze nummers zijn tegenwoordig al honderden keren door allerlei bands opgenomen en bekend bij jazz ( en niet zo jazz) fans en misschien al wel een beetje dood gespeeld. Ook al valt er niks af te dingen aan de kwaliteit van composities als Ain't Misbehavin' en Honeysuckle Rose; ik werd niet echt verrast meer door de uitvoering zoals Dick Hyman die hier aan de groeven toevertrouwde, zoals dat veertig jaar geleden wellicht nog wel gebeurd zou zijn.

Dit album verhult niet dat Dick Hyman een prima en veelzijdig pianist is, niet een muzikant, die blindelings de originelen copieert, maar die rilling over de rug, die ik veertig jaar geleden wel voelde is verdwenen. Dat zegt, denk ik, meer iets over mijn muzikale ontwikkeling dan over de plaat. Ik krijg nog wel die rilling bij de uitvoering van Aki Takase, die ook een album maakte Aki Takase Plays Fats Waller, maar zij is dan ook ver van het origineel arrangement afgeweken.

Toen ik op het internet op zoek ging naar werk van Dick Hyman ontdekte ik dat hij heel wat albums gemaakt heeft met de muziek van pianisten uit de eerste helft van de Twintigste Eeuw, zoals Jelly Roll Morton, Earl Hines, Teddy Wilson, Art Tatum en Erroll Garner, om er een paar te noemen. Niet alleen stride pianospelers, maar ook swing en bebop komen ruim aan bod. Hij maakte ook tientallen composities en arrangementen, die je kunt kopen via zijn website.

Ik werd verrast toen ik ontdekte dat hij ook met Dizzy Gillespie en Charlie Parker gespeeld heeft en dat is zelfs nog op film vastgelegd ook. Dat is heel bijzonder, want de films met Charlie Parker zijn op de vingers van één hand te tellen. Het fragment waar ik op doel komt van een TV-uitzending die gemaakt werd bij de uitreiking van de jaarlijkse Down Beat prijzen voor 1951. Zowel Bird ( = Charlie Parker) als Birk (= Dizzy Gillespie) ontvangen die prijs, als beste saxofonist dan wel trompettist van het jaar uit handen van Earl Wilson en Leonard Feathers. Na afloop spelen ze het nummer Hot House met Dick Hyman aan de piano, Sandy Block op bas en Charlie Smith op slagwerk.

Hans Koert keepswinging@live.nl

ABBEY LINCOLN:

Abbey Lincoln Trio tot en met Sextet, met o.a. trompettist Nicholas Payton: and it's supposed to be love = another time another place = conversation with a baby = if i only had a brain = look to the star = midnight sun = wholly earth. Opgenomen in New York City op 3 t/m 5 juni 1998 voor Verve.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Salt Peanuts

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Last night I played myself one of the Tresors du Jazz treasures of the year boxes released by Le Chant du Monde. These boxes are compiled by two great French record colletors and connoissseurs André Francis and Jean Schwarz. I played myself disc number 29, part of the 1953 box, at random, and the first tune that came out of my speakers was Salt Peanuts. This tune was recorded on the 15th of May 1953, 55 years ago, by a band that is often labeled as The Quintet or The Quintet Of The Year, well, if I had to label in I would name it The Quintet of the Century. In my opinion this band must be the Ultimate All-Star Jazz Band of Heaven: Dizzy Gillespie on trumpet, Charlie Parker on alto saxophone, Bud Powell on piano, Charles Mingus on bass and Max Roach on drums. Can you mention a group with so much talent united in one quintet?


The tune Salt Peanuts reminds always to Dizzy Gillispie. He composed the tune late 1941 when he joined the Ella Fitzgerald Orchestra for three weeks, replacing Taft Jordan. During this short stay in the band Dizzy and Kenny Clarke, the drummer man, made an arrangement for a tune, which was based on a theme that was used in Count Basie's tune Basie Boogie, recorded half a year earlier or a riff previously played by John Kirby. Another suggestion is, that Dizzy played this riff in Little John Special and later arranged it to a new song. Never mind, Dizzy Gillespie made it to a tune, that was directly associated with him ..... If you love to sing along, well, it's rather easy: Salt Peanuts Salt Peanuts, that's all. I found a fragment of this tune played by Dizzy Gillespie in front of the Lucky Millinder's Band ca. 1947. Enjoy it .....

The tune became one of the standard tunes in early bebop, with that typically rhythm used in that new music style. One of the best versions is the one mentioned in the intro of this blog: the recordings made at the live concert at The Massey Hall in Toronto, Canada on the 15th of May 1953 with both Dizzy Gillespie and Charlie Parker in a great roll.

The tune Salt Peanuts was also used in a part of Dizzy life, when he seriously thought about the possibility to run for President, after the murder of John F. Kennedy and the elections that followed. The tune Salt Peanuts was changed in Vote Dizzy Vote Dizzy. But he soon decided not to be a candidate, as he learned that the presidential elections where not in keeping with the principles of his faith. At the Monterey Jazz Festival he told the audience his decision: Upon reflection, I hereby withdraw, and the audience shouted disapointed ( or relieved?): Ah ! No, no no .....
I found a version, to end this small tribute to this great song, played by a very young Israelian jazz piano player named Ariel, who gives his own interpretation to the tune, together with J.C. Jones on bass.

Can someone tell me more about this yong piano player? Hans Koert keepswinging@live.nl

WANTED:
Benny Rosenfeld is searching for a tape which contains a tv performance at the Spanish television. It is a concert by the Danish Radio Big Band featuring Michel Camillo. The film must be made in the fall of 1993. Benny Rosenfeld plays trumpet in that band for 33 years. Can someone help Benny to find a copy of that concert? keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Gisteravond luisterde in naar één van die geweldige "schatkamertjes van de jazz", uit één van de Tresors du Jazz jaar-boxen uitgebracht door Le Chant du Monde. Deze boxen zijn samengesteld door twee ervaren Franse verzamelaars en jazzkenners André Francis en Jean Schwarz. Gisteravond was nummer 29 aan de beurt, één van de CDs uit de 1953 box, at random, en het eerste nummer dat uit de luidsprekers kwam was Salt Peanuts. Dit nummer werd opgenomen op 15 mei 1953, 55 jaar geleden, door een band die vaak alleen maar The Quintet of The Quintet Of The Year ( = Het kwintet van het jaar) genoemd wordt. Wat mij betreft veranderen we het nu tot het Quintet of the Century (= kwintet van de eeuw) want, wees eerlijk, is dit niet het meest ideale kwintet dat je qua samenstelling bij elkaar kunt krijgen? Dizzy Gillespie op trompet, Charlie Parker op altsax, Bud Powell op piano, Charles Mingus op bas en Max Roach op slagwerk. Wat dacht je van Quintet of Heaven ( = kwintet van het hiernamaals).

Het nummer Salt Peanuts wordt altijd meteen geassocieerd met Dizzy Gillispie. Niet zo vreemd, want hij componeerde het eind 1941 toen hij drie weken in het orkest van Ella Fitzgerald speelde. Hij verving daar Taft Jordan en tijdens deze korte periode arrangeerde hij het nummer samen met slagwerker Kenny Clarke. Het nummer was gebasseerd, zegt men, op het nummer Basie Boogie, dat een half jaar daarvoor door Basie was opgenomen, of was gebasserd op een riff gespeeld door John Kirby. Andere bronnen geven aan dat Dizzy zelf het thema tijdens een solo in Little John Special voor het eerst speelde...... hoe dan ook - het thema werd gebruikt voor een nieuw nummer: Salt Peanuts. Mocht je het willen meezingen dan geeft dat weinig tekstuele problemen, want de woorden zijn vrij gemakkelijk: Salt Peanuts Salt Peanuts, dat is alles. Ik vond een fragment uit 1947 waar Dizzy Gillespie het zingt met de Lucky Millinder Band.

Het nummer groeide uit tot één van de klassiekers uit de vroege bebop periode, met dat typische ritme dat zo kenmerkend is voor die nieuwe muziekstijl. Eén van de beste versies, zegt men, is de uitvoering die ik gisteravond opzette: de opnamen gemaakt op 15 mei 1953 tijdens een live concert in de Massey Hall in Toronto, Canada, met zowel Dizzy Gillespie als Charlie Parker in een schitterende uitvoering. Het nummer Salt Peanuts komt nog terug tijdens een andere periode in Dizzy's lange carriere, als hij, na de moord op John F. Kennedy serieus overweegt zich kandidaat de stellen. Salt Peanuts werd bewerkt tot Vote Dizzy Vote Dizzy. Hij begreep al snel dat het presidentschap niets voor hem was en hij het niet kon verantwoorden voor zijn geweten. ........ as he learned that the presidential elections where not in keeping with the principles of his faith. Tijdens het Jazz Festival van Monterey vertelde hij het publiek van zijn beslissing: Upon reflection, I hereby withdraw. (= Nu ik er nog eens goed over nagedacht heb, heb ik besloten me terug te trekken ) en het publiek scandeerde teleurgesteld ( of opgelucht?) Ah ! No, no no ..... ( Ah ! Nee, nee nee .... )
Ik vond een uitvoering, tot slot, gespeeld door een hele jonge Israelische jazzpianist, die luistert naar de naam Ariel. Hij is nog erg jong, maar speelt het nummer zonder veel problemen, al geeft hij wel een eigen draai aan de de tekst. Hij wordt begeleid door J.C. Jones op bas.



Kan iemand me meer over deze jonge muzikant vertellen? Hans Koert keepswinging@live.nl

GEZOCHT:
Benny Rosenfeld zoekt een videoband of DVD met de opnamen van een TV uitzending van de Spaanse televisie. In de herfst van 1993 speelde hij met de Deense Radio Big Band, met als gast Michel Camillo, in een uitzending. Benny Rosenfeld speelt als 33 jaar trompet in dat orkest. Heeft iemand dit concert op band voor hem? keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Dizzy Gillespie and the Electric Mayhem

( Naar de Nederlandse vertaling.)
One of the most important trumpet players in bebop was John Birk Gillespie, nicknamed Dizzy, born in October 1917, who passed away, 75 years old, in January 1993. Both Louis Armstrong as Dizzy Gillespie were the best known jazz musicians by the general public, due to their charisma and sense of humor. Louis of course was easily recognized by his rasping voice, his hearty laugh and white handkerchief; Dizzy: the bell of his upswept trumpet pointing skyward, his heeks distended into hamster-like pouches, and his ubiquitous beret, goatee, horn-rimmed spectacles and pinstripe suit, as described by Alyn Shipton in his book Groovin' High The Life of Dizzy Gillespie.

Both men had a great sense of humour and were always clowning with the audience. Dizzy appeared in some episodes from the well known popular Muppet show and I love to share with you two fragments from episode 413, in which Dizzy sings and plays the trumpet and the bongos.

The fragment starts with inspector LaBrea from the County Environmental Department who wants to monitor the noise level of the show, because there were complains about the noise, especially the trumpets. LaBrea suggests to cut the trumpets from the show, but that's a problem, as Dizzy Gillespie is part of it: Dizzy Gallasky, the great.... violist. Kermit tries to keep LaBrea busy in the meantime with a cup of coffee.
Dizzy and the Electric Mayhem play the St. Louis Blues and Dizzy even gives a small tapdance demonstration.

At the end of the show Inspector LaBrea has given permission to Dizzy to perform with the Electric Mayhem in a kind of mid-eastern casbah playing the tune Swing Low Sweet Cadilac ( free from Swing Low Sweet Chariot), where we can hear Dizzy on bongo, singing and playing the trumpet, with Inspector LaBrea on the saxophone. At the end Dizzy shows Kermit, why he is so jealous of frogs.

A great performance of good old Dizzy.
The recordings for this episode were made on the 24th of July 1979 and three month later, late October. The show was aired on the 28th of February 1980, 28 years ago.

AT RANDOM:
EAST OF THE SUN - CHARLIE PARKER Quartet with STRINGS: Charlie Parker alto saxophone, unknown rhythm section and strings.

Recorded live at the Rockland Palace Dance Hall in New York City in the fall of 1952.

The nickname NEWK seemed to be pretty difficult as I didn't receive any suggestions. Let's wait until the weekend to give the right answer. Send your suggestions to: keepswinging@live.nl

Time exposure for the 27th of February:
1928:

• diga diga doo = hotsy totsy gang
• avalon / japanese sandman = red nichols five pennies

1958:

• there will never be another you = max roach-oscar pettiford

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Pieza Desconocida To Have Or Not To Have

Nederlands ( To the English translation )

Eén van de belangrijkste trompettisten uit de bebopperiode was John Birk Gillespie, bijgenaamd Dizzy, geboren in oktober 1917 en gestorven op 75-jarige leeftijd in januari 1993. Zowel Louis Armstrong als Dizzy Gillespie waren jazzmusici, die populair en bekend waren bij het grote publiek, vanwege hun uitstraling en gevoel voor humor. Louis was natuurlijk, gemakkelijk te herkennen aan zijn witte zakdoekje, zijn gulle lach en zijn schorre stemgeluid; Dizzy door: the bell of his upswept trumpet pointing skyward, his heeks distended into hamster-like pouches, and his ubiquitous beret, goatee, horn-rimmed spectacles and pinstripe suit ( = De beker van zijn gebogen trompet opgeheven naar de hemel, zijn wangen opgeblazen als een hamster, zijn alomvertegenwoordige baret, zijn sikje, zijn hoornen bril en zijn streepjespak.), zoals beschreven door Alyn Shipton in zijn boek: Groovin' High The Life of Dizzy Gillespie.

Beide mannen hadden hun grote gevoel voor humor gemeen en waren altijd aan het gekken met het publiek. Dizzy vond het dan ook leuk om gast te zijn in enkele afleveringen van de populaire Muppet Show en ik vind het leuk om fragmenten van één van die afleveringen te laten zien: episode 413, waarin Dizzy zingt, danst, op de bongo's slaat en trompet speelt.

Het fragment begint met inspecteur LaBrea van de County Environmental Department (= de milieupolitie), die het geluid wil meten i.v.m. de geluidsoverlastklachten die hij ontvangen heeft. Vooral de trompetten en die moeten dan ook maar geweerd worden. Maar dat is een probleem want Dizzy Gillespie is gecontracteerd: Dizzy Gallasky, the great.... violist. (= Dizzy Gallasky, de grote .. violist). Kermit moet LaBrea afleiden, terwijl Dizzy speelt. You like a cup of coffee?

Dizzy and the Electric Mayhem spelen de St. Louis Blues en Dizzy demonstreert zelfs nog even hoe je moet tap-dansen.

Aan het eind van de show heeft Inspector LaBrea toestemming gegeven voor een optreden van Dizzy met de rockband the Electric Mayhem in een soort exotische omgeving, een markt in het Midden Oosten. Ze spelen het nummer Swing Low Sweet Cadilac ( een vrije bewerking van de gospel Swing Low Sweet Chariot), waarin we Dizzy zien op de bongo's, zingend en spelend op zijn trompet, met Inspector LaBrea, gesluierd weliswaar, op de saxofoon. Aan het eind van de show laat Dizzy Kermit zien waarom hij zo jaloers is op kikkers.

Een schitterend optreden van good old Dizzy.
De opnamen van deze episode dateren van 24 juli 1979 en drie maanden later ( eind oktober). De show ging de lucht in op 28 februari 1980, 28 jaar geleden.

AT RANDOM:
EAST OF THE SUN - CHARLIE PARKER Quartet with STRINGS: Charlie Parker altsax, onbekende ritmesectie en strijkorkest.

Opgenomen live in het Rockland Palace Dnce Hall in New York City in de herfst van 1952.

De schuilnaam NEWK bleek moeilijker dan gedacht; ik ontving nog geen goedde oplossingen. Je hebt tot in het weekend de kans me de goede oplossing te sturen.
Oplossingen en andere schuilnamen graag sturen naar:

keepswinging@live.nl

Tijdopname voor 27 februari:
1928:

• diga diga doo = hotsy totsy gang
• avalon / japanese sandman = red nichols five pennies

1958:

• there will never be another you = max roach-oscar pettiford

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Pieza Desconocida To Have Or Not To Have
Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium