David "Fathead" Newman (1933-2009): His Early Days In Music

David “Fathead” Newman (1933-2009): Zijn vroegste jaren (Nederlands) David “Fathead” Newman (1933-2009): De laatste twintig jaren. (Nederlands) David “Fathead” Newman (1933-2009): His early days in music. (English) David “Fathead” Newman (1933-2009): The last decades of his career. (English)

A (selective) David "Fathead" Newman discography

Hank Crawford R.I.P.

David “Fathead” Newman (1933-2009): His Early Days In Music.
Hans Koert
Last week we got the sad news that David Newman, better known as David Fathead, Newman, passed away on the age of 75 years. He was one of my favourite tenor saxophone player I heard in concert, for the first time, eleven years ago at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen ( in the southwest part of The Netherlands) and love to commemorate him in this two-part blog. The first part is dedicated to his early career; the second part to the last two decades.



David "Fathead" Newman. (Porgy en Bess, Terneuzen - The Netherlands), February 1998) (photo courtesy: Hans Koert)
David “Fathead” Newman was born in Corsicana, Texas in February 1933, but he was raised in Dallas. There he went to Lincoln High School. It was around that time that he got his nickname Fathead, which means in American slang that you are a stupid person. He got that name from his music teacher because he played in the school band at a rehearsal with his sheet music upside down on the music stand.
He went to the Jarvis Christian College to study theology and music. He finished his study to become a full time professional jazz player in the band of Buster Smith, nicknamed The Professor, followed by the band of Red Connors. With these bands the played at dance gigs and one-nighters all all-round the south eastern states of the US He also played in Rhythm & Blues bands, which were very popular in those days, like Lowell Fulson and T-Bone Walker. Ray Charles and his Orchestra in 1960. Fathead Newman is, almost hidden, behind the second Raelett from the left.
He learned Ray Charles while playing in those bands and when Ray started his own band, David was asked to join; first on baritone saxophone, later on the tenor sax. So he did and he played in the Ray Charles band for a decade being his main saxophone player. It must have been with this band ( incl. The Raeletts) that David visited The Netherlands for the very first time (I didn't found the complete line-up). On the 11th of May 1963 this band performed in the Houtrusthallen in The Hague and the RAI in Amsterdam. Three month later they’re back again, now for a concert at the Kurhaus in Scheveningen ( near The Hague). Ray Charles at the RAI concert in Amsterdam. ( 11th of May, 1963) ( photo courtesy Nico Van Der Stam)
Love to share with you a 1963 fragment of that band, which shows David in a short solo, near the end of the tune Just A Little Lovin'.

In November 1958 he makes the first recordings under his own name, titled Fathead on the Atlantic label; a lot of recordings will follow. In my collection I do have the 1967 Blue Note Sonic Boom in which David Fathead Newman plays the tenor saxophone in the Lee Morgan Quintet and another album with the Hank Crawford Orchestra, with David on saxophone, Randy Brecker on trumpet, Dr. John on piano and Houston Person on tenor saxophone.

Hank Crawford and Fathead Newman Hank Crawford was in the Ray Charles band too that visited the Netherlands. David made a lot of great recordings with Hank Crawford, who even joined him in his first Atlantic recording Fathead mentioned above. I played myself their 1985 Roadhouse Symphony album, which was made in honour of the 1950s Ray Charles recordings with some groovy tracks like the title tune Roadhouse Symphony or Tragick Magick. (to be continued)
Hans Koert - keepswinging@live.nl


The second part is titled: David “Fathead” Newman (1933-2009): The Last Decades Of His Career.

Hank Crawford (1934-2009)

In this first part I talked about Fathead Newman's cooperation with Hank Crawford. Yesterday I learned, that Bennie Ross Crawford, Jr., Hank for friends, passed away two days earlier, Thursday the 29th of January 2009, aged 75 years too, a few days after his close friend and colleague Fathead Newman.

A (SELECTIVE) DISCOGRAPHY OF DAVID FATHEAD NEWMAN
(as I found in my collection).
You can find a more extensive and complete discography on David Fathead Newman’s own site.

freddie green/king of rhythm session ( = 1 track: as ray charles orchestra)(1959)
les tresors du city jazz 1956/CD 64 (= 1 track as ray charles orchestra) (1956)
lee morgan/sonic boom ( 1967)
rein de graaff/confirmation (1996)
hank crawford/roadhouse symphony (1985)
james clay/cookin' at the continental (1991)
roy hargrove/the vibe (1992)
kansas city band/ a robert altman film ( 1995)
kansas city band/ kc after dark (1995)
roy hargrove/family (1995)
david fathead newman-marchel ivery-rein de graaff trio/blue greens & beans (1990)
david "fathead"newman/mr. gentle mr. cool (1994)
david fathead newman/cityscape (2005)
rh factor/distractions (2005)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl


Some sites you should have seen before leaving this page:
David "Fathead" Newman site Boss Tenors (Concert Fathead Newman en Houston Person) Now's The Time Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

David “Fathead” Newman (1933-2009): De laatste twintig jaren.

David “Fathead” Newman (1933-2009): Zijn vroegste jaren (Nederlands) David “Fathead” Newman (1933-2009): De laatste twintig jaren. (Nederlands) David “Fathead” Newman (1933-2009): His early days in music. (English) David “Fathead” Newman (1933-2009): The last decades of his career. (English)

Een (beperkte) lijst met titels waarop Fathead Newman te horen is.

Hank Crawford R.I.P.

DAVID "FATHEAD" NEWMAN (1933-2009): De laatste twintig jaar.

Hans Koert

Afgelopen week overleed saxofonist en fluitist David Newman, beter bekend als David Fathead Newman, op 75 jarige leeftijd. Hij was één van mijn favoriete saxofonisten, die ik elf jaar geleden voor het eerst zag spelen tijdens een tournee met het Rein De Graaff Trio. In twee blogs wil ik iets over zijn leven en muziek vertellen. Het eerste deel, onder andere over zijn jaren bij Ray Charles heet: David “Fathead” Newman (1933-2009): Zijn vroegste jaren.
En het tweede deel vind je hieronder, getiteld: David “Fathead” Newman (1933-2009): De laatste twintig jaren.

James Clay - Cookin'at the Continental (Antilles 314-510 724 (1992)
Het concert dat ik van Fathead Newman bijwoonde was samen met Houston Person tijdens één van die fantastische tournees van het Rein De Graaff Trio ( Rein De Graaff – Koos Serierse en Eric Ineke). Ik herinner het concert van 1 februari 1998, nu elf jaar geleden in Porgy en Bess in Terneuzen, als een erg geïnspireerd optreden door een groep ervaren professionals. Ik ken van deze bezetting alleen een aantal opnamen van 5 februari 1998, die vastgelegd werden door het TROS programma Sesjun in Laren. Een tournee met dezelfde ritmesectie vond plaats in mei 1990 met David Fathead Newman en Marchel Ivery. Deze opnamen vind je terug op de plaat Blue Greens & Beans.

Tijdens het optreden in Porgy en Bess - Terneuzen. v.l.n.r. Fathead Newman en Houston Person ( februari 1998) (foto: Hans Koert)

Eigenlijk had Rein de Graaff in 1990 James Clay uitgenodigd om naast Fathead op het podium te staan, maar twee weken voor de serie concerten begon werd James opgenomen in het ziekenhuis; Rein vond in Marchel Ivery een goede vervanger. Zowel James Clay als Fathead Newman bezochten dezelfde High School in Dallas. Fathead Newman speelde ook mee op een aantal nummers van James Clay's plaat Cookin’ At The Continental uit 1991, waarin ook een toen nog jonge Roy Hargrove te beluisteren viel. ( ... en komt die ook niet uit Dallas?).

Kansas City Band - KC After Dark (More music from Robert Altman's Kansas City) (Verve 537322) (1997)

Het klikte blijkbaar tussen Roy en Fathead Newman, want we vinden hen beiden terug op Roy’s albums The Vibe ( uit 1992) en Family (uit 1995) en, nog maar een paar jaar geleden, op Roy’s funky uitstapje naar de “populaire jazz “ met zijn RH Factor album Distractions (2005). David Fathead Newman speelt ook fluit, maar dat is niet mijn favoriete instrument – ik hoor hem liever op de saxofoon. Op de plaat Mr. Gentle Mr. Cool, een eerbetoon aan de muziek van Duke Ellington, verrast hij met twee bassisten, namelijk Peter Washington en ( op piccolo bas), Ron Carter.

David "Fathead" Newman - Mr. Gentle Mr. Cool - A Tribute to Duke Ellington ( Kokopelli KOKO 1300). Met handtekening!

Midden jaren negentig speelde hij mee in de zgn. Hey Hey Club All-Stars, ook wel Kansas City Band genaamd in de film Kansas City, geproduceerd door Robert Altmans, en ik vind het leuk om hiervan een fragment te laten zien, Indiana zoals we dat in de documentaire Jazz ’34 vinden met Geri Allen op de piano, Ron Carter op bas en Victor Lewis op slagwerk: Indiana

"Fathead" Newman (Porgy en Bess - Terneuzen (februari 1998) (foto Hans Koert)
Tenslotte nog een klein eerbetoon aan deze steeds “gewoon gebleven’ saxofonist David Fathead Newman met een filmfragment, gemaakt in 2005 voor de documentaire The Cole Nobody Knows (over Freddy Cole), waarin we Fathead volgen bij de opnamen voor het nummer This Love of Mine.

Een groot saxofonist is niet meer: David Fathead Newman (1933-2009)
Hans Koert - keepswinging@love.nl

Hank Crawford (1934-2009)

In het eerste deel van deze herinnering aan Fathead Newman, getiteld David "Fathead" Newman (1933-2009): Zijn Vroegste Jaren, noemde ik zijn samenwerking met Hank Crawford. Ik vernam dat Bennie Ross Crawford, Jr., Hank voor vrienden, op donderdag 29 januari 2009 overleden is op de leeftijd van 75 jaar, een paar dagen na zijn vriend en collega Fathead Newman.

Een (onvolledige) lijst met titels waarop FATHEAD NEWMAN te horen is:
Je vindt hier een meer volledige discografie

dream bags - ray charles band (541100)
ain't misbehavin' - ray charles band (5611200
blues waltz - ray charles with the raylets (5807050
hard times / willow weep for me – ray charles band (581105)
it had to be you - ray charles band ( 590623)
sonic boom / fathead / mercenary / mumbo jumbo / sneaky pete- lee morgan quintet (670428)
clincher - david "fathead" newman sextet ( 701103)
jubilee craw / precious lord / roadhouse symphony / say it isn't so / sugar ditch / time is on our side / tragick magick - hank crawford band ( 850405)
four buster - david "fathead" newman sextet ( 860000)
candy - david "fathead" newman - dr. john ( 890900)
skylark - david fathead newman-rein de graaff trio ( 900501)
blue greens & beans / good bait / montana banana / night in tunesia / wide open spaces - marchel ivery-david fathead newman-rein de graaff trio ( 900501 )
cookin' at the continental / wide open spaces / moanin' / sister sadie - james clay sextet ( 910618 )
alter ego - roy hargrove quintet (920100)
almost cried / azure / come sunday / creole love call / don't get around much anymore / happy reunion / i let a song go out of my heart / jeep's blues / mr. gentle & mr. Cool / prelude to a kiss / what am i here for? - david "fathead" newman sextet ( 940627)
nearness of you / thirteenth floor - roy hargrove quintet ( 950126 )
blues in the dark / cherokee / froggie bottom / harvard blues / i left my baby / indiana / king porter stomp / moten swing / prince of wails / st louis blues – kansas city band ( or hey hey club all-stars) ( 950511)
all the things you are / all the things you are - pete christlieb-david fathead newman-toon roos-reinn de graaff trio ( 960400 )
sky blues / under a woodstock moon blue - david "fathead" newman sextet ( 960617 )
delilah scot - shirley scott trio (960711)
softly as in a morning sunrise / blue bossa / blues up and down / pennies from heaven / you changed- david fathead newman-houston person-rein de graaff trio ( 980205 )

fast lane - david fathead newman quintet (20030000 )
out in the cold again / this love of mine - freddy cole quintet (20050215 )
bu bop bass / flankin / flower is a lonesome thing / goldfinger / here comes sonny man / it was a very good year / pharoah's gold / sneakin' in / suki duki - david fathead newman septet ( 20050817)
can't stop / distractions ( intro) / distractions-2 / distractions-3 / distractions-4 / family / on the one - roy hargrove rh factor (20051000)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

David “Fathead” Newman (1933-2009): Zijn vroegste jaren

David “Fathead” Newman (1933-2009): Zijn vroegste jaren (Nederlands) David “Fathead” Newman (1933-2009): De laatste twintig jaren. (Nederlands) David “Fathead” Newman (1933-2009): His early days in music. (English) David “Fathead” Newman (1933-2009): The last decades of his career. (English)
Een (selectieve) David "Fathead" Newman discografie
Hank Crawford R.I.P.

David “Fathead” Newman (1933-2009): Zijn vroegste jaren.
Hans Koert
Afgelopen week overleed saxofonist en fluitist David Newman, beter bekend onder de naam David Fathead Newman, op 75 jarige leeftijd. Hij was één van mijn favoriete saxofonisten, die ik elf jaar geleden voor het eerst live hoorde spelen tijdens een tournee met het Rein De Graaff Trio in Porgy en Bess, Terneuzen. In twee blogs wil ik iets over zijn leven en muziek vertellen. Vandaag het eerste deel over het begin van zijn carrière bij o.a. de Ray Charles band. Deel twee heet: David “Fathead” Newman (1933-2009): De laatste twintig jaren, over de laatste 20 jaren.

David "Fathead" Newman. (Porgy en Bess, Terneuzen, februari 1998) (foto: Hans Koert)
David “Fathead” Newman werd geboren in Corsicana, Texas in februari 1933, maar hij groeide op in Dallas. Daar bezocht hij de Lincoln High School. Het was tijdens zijn studie op die school dat hij zijn bijnaam Fathead kreeg, dat in American slang, Bargoens zo je wilt, zo iets als sukkel betekent. Zijn muziekleraar noemde hem zo, toen hij eens tijdens een repetitie van het schoolorkest met zijn bladmuziek ondersteboven op de lessenaar zat te spelen; toen al speelde en improviseerde hij uit zijn hoofd.

Na zijn middelbare school ging hij naar het Jarvis Christian College om theologie te studeren, maar maakte die studie niet af en ging als muzikant aan de slag bij het orkest van Buster Smith, bijgenaamd de Professor. Daarna speelde hij ook nog eens bij Connors, waardoor hij in het schnabbel circuit terechtkwam van dansavonden in de parochiezaal tot optredens in de kroeg. Hij ging ook spelen in Rhythm & Blues bands, zoals die van Lowell Fulson en T-Bone Walker, die erg populair waren in die dagen. Ray Charles and his Orchestra in 1960. Fathead Newman zit gedeeltelijk verstopt achter de tweede Raelett van link.

Daar leerde hij Ray Charles kennen en toen Ray een eigen band oprichtte werd hij gevraagd om er bij te komen; eerst als baritonsaxofonist, later op tenor. Met deze band moet hij in mei 1963 ook in Nederland opgetreden hebben ( al heb ik de precieze bezetting niet kunnen achterhalen), in de Houtrusthallen in Den Haag en in de RAI in Amsterdam. Drie maanden later is de band van Ray Charles weer terug in Nederland; dan voor een concert in het Kurhaus in Scheveningen.

Ray Charles tijdens het concert in de RAI, Amsterdam ( 11 mei 1963) ( foto Nico van der Stam)

Ik vind het leuk om uit die periode een fragment te laten zien, waarin we de band van Ray Charles zien optreden met een tenorsolo van David Fathead Newman: Just A Little Lovin'

In november 1958 maakte hij zijn eerste opnamen op het Atlantic label onder eigen naam, getiteld Fathead en daarna zouden nog heel wat opnamen volgen. Ik heb mijn verzameling eens omgekeerd en kwam o.a. een Blue Note met het Lee Morgan Quintet tegen met een opname uit 1967 getiteld Sonic Boom, waarin Fathead Newman tenorsax speelt.
Hank Crawford en Fathead Newman

Een andere plaat is die met het Hank Crawford Orkest, waarin Fathead Newman op tenor, Randy Brecker op trompet, Dr. John aan de toetsen en Houston Person, die eveneens op de tenor te horen is. Hank Crawford (altsax)zat samen met Fathead Newman in het Ray Charles-orkest en bezocht ook in 1963 Nederland. Fathead maakte prachtige opnamen met Hank Crawford, die ook present was op de eerder genoemde Atlantic LP Fathead. Ik heb enkele nummers van hun Roadhouse Symphony album gespeeld, een eerbetoon aan hun periode bij Ray Charles (Precious Lord and Tragick Magick). (wordt vervolgd)

Hans Koert

Hank Crawford (1934-2009)

Op de dag dat ik deze blog publiceerde, donderdag 29 januari 2009, overleed Hank Crawford. In deze bijdrage heb ik over de samenwerking tussen Fathead en Hank gesproken. Bennie Ross Crawford, Jr., Hank voor zijn vrienden, overleed een paar dagen na zijn collega en vriend Fathead Newman eveneens op de leeftijd van 75 jaar.

EEN (SELECTIEVE) DISCOGRAFIE VAN DAVID FATHEAD NEWMAN
(zoals ik die in mijn verzameling heb gevonden).

Je vindt een uitgebreide discografie op David Fathead Newman’s eigen site:

freddie green/king of rhythm session ( = 1 track: as ray charles orchestra)(1959)
les tresors du city jazz 1956/CD 64 (= 1 track as ray charles orchestra) (1956)
lee morgan/sonic boom ( 1967)
rein de graaff/confirmation (1996)
hank crawford/roadhouse symphony (1985)
james clay/cookin' at the continental (1991)
roy hargrove/the vibe (1992)
kansas city band/ a robert altman film ( 1995)

kansas city band/kc after dark (1995)
roy hargrove/family (1995)
david fathead newman-marchel ivery-rein de graaff trio/blue greens & beans (1990)
david "fathead"newman/mr. gentle mr. cool (1994)
david fathead newman/cityscape (2005)
rh factor/distractions (2005)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Een aantal linken die je ook gezien moet hebben:
David "Fathead" Newman site Boss Tenors (Concert Fathead Newman en Houston Person) Now's The Time Daniel Volovets Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Rony Verbiest met de familie De Cauter

Rony Verbiest acc. by the De Cauter Family ( English) Rony Verbiest met de familie De Cauter (Nederlands) ( Naar een (selectieve) discografie van Rony Verbiest met de familie De Cauter )
RONY VERBIEST met de familie DE CAUTER ( Koen - Waso en Dajo) in PORGY EN BESS
Hans Koert
In Porgy en Bess in Terneuzen traden zondagmiddag 18 januari 2009 op het nieuwjaarsconcert Rony Verbiest en drie leden van de De Cauter familie op voor een afgeladen zaal. Er waren heel wat liefhebbers van deze musici vanuit Vlaanderen richting Zeeland gekomen om bij dit bijzondere concert te kunnen zijn.

Rony Verbiest ( Porgy en Bess - Terneuzen - januari 2009) ( foto Hans Koert)

Een jaar geleden speelde Rony Verbiest ook op het nieuwjaarsconcert in Porgy en Bess samen met bassist Hein Van de Geyn en zangers – actrice Cyrille Carreon; helaas liep dit concert toen niet zo lekker en daarom was het een prima idee om Rony Verbiest revanche te laten nemen; en dat deed hij. En hoe!! Al meteen met het eerste nummer, Swing ’42 werd de toon gezet voor een bijzonder concert met Koen De Cauter en zijn twee zonen Waso en Dajo.

Rony Verbiest ( Porgy en Bess - Terneuzen - januari 2009) ( foto Hans Koert)
Rony Verbiest, geboren hier net over de grens in Zelzate (België) in de zomer van 1956, leerde al als kind accordeon spelen. Hij komt uit een muzikaal nest en het spreekwoord van de appel en de boom is helemaal op Rony van toepassing; zijn vader Michiel Verbiest was immers zelf een bekend accordeonist. Later zou hij ook drums en saxofoon leren spelen. Na zijn studie aan het conservatorium van Gent kwam hij als saxofonist terecht bij La Musique Royale des Guides ( = De Muziekkapel van de gidsen), een band die marsen en klassieke muziek speelde. Hij raakte ook gefascineerd door de jazzmuziek en speelde met grote namen als Johnny Griffin, Rob Madna, Jeff Clayton en de Belgische leider van het bekende BRT Big Band, Etienne Verschueren, die, hoewel niet zo bekend, ook een enthousiast accordeonist was. Rony speelt vaak op de baritonsaxofoon en treedt vaak op met dit instrument; tijdens dit concert bleef de bariton echter thuis in het foedraal en speelde hij alleen op zijn accordeon ( met uitzondering van één nummer, waar hij op zijn “muziekske” speelde, zoals gran maestro Toots Thielemans zijn mondharmonica liefkozend placht te noemen.) In 1990 begon Koen, dankzij de Vlaamse zanger, Johan Verminnen, weer accordeon te spelen.

Koen De Cauter (Porgy en Bess - januari 2009) ( foto Hans Koert)

Rony had voor dit nieuwjaarsconcert Koen De Cauter meegebracht en zijn twee zonen Waso en Dajo. Koen De Cauter richtte, samen met Fapy Lafertin, in de jaren zeventig het Waso Quartet op, dat de muziek van Django Reinhardt en zijn Quintette du Hot Club De France afstofte; ze waren tijdens de jaren zeventig en tachtig met hun swingende muziek erg populair en ik herinner me dat ik toen ook enkele LPs van hen had.

Rony Verbiest (Porgy en Bess - januari 2009) (foto Hans Koert)

Tijdens dit concert werd een greep gedaan uit hun gezamenlijk repertoire dat bestaat uit jazzy swingklassiekers zoals Avalon en I Got Rhythm; klassieke titels zoals de Blue Danube, als een swingende jazzwals uitgevoerd en een vocale verrassing van Koen met het nummer My Walkin' Stick, een hit van Irving Berlin. Ook uit het Franse en Zuid Amerikaanse repertoire werd geput, zoals een chanson, oorspronkelijk gezongen door George Brassens, Le Parapluie, de tango El Choclo en Swing-Musettes zoals die gespeeld werden door Jo Privat en Gus Viseur, die Rony Verbiest al van jongst af aan geïnspireerd heeft.

Waso De Cauter (Porgy en Bess - januari 2009) (foto Hans Koert)

Al meteen bij het eerste nummer, Swing ’42, werd, zoals ik al eerder opmerkte, de “juiste snaar” geraakt. Het is imponerend een dergelijk klassieker uit het Django Reinhard repertoire live te horen uitvoeren door musici, die weten hoe het hoort te klinken; swingend, “gentle and smooth” en opgestuwd met de zo typerende belle pompe des manouches, het aanstekelijke pompende ritme zo typerend voor Django’s muziek. Het bewijst m.i. maar weer eens hoe belangrijk het is dat allerlei jazzstijlen, moderne, maar ook meer traditionele, live uitgevoerd moeten blijven worden – zodat het publiek kan afrekenen met het hardnekkig vooroordeel dat meer traditionele jazzstijlen voorgoed afgedaan hebben - passé zijn - niet meer kunnen boeien.

De familie De Cauter ( v.l.n.r. Waso, Dajo en Koen De Cauter) (Porgy en Bess - january 2009) (foto Hans Koert)
Koen De Cauter is een ervaren vertolker van Argentijnse tangos, zigeunermuziek uit Oost Europa, Franse chansons, zowel op de sologitaar als vocaal, alles opgediend met een gezonde dosis Vlaamse humor. Het volgende nummer is gemaakt door, hoe zeggen jullie dat, door een leurder, iemand die langs de deuren trekt met zijn waren. Een beroep, dat ook in Vlaanderen onderwaardeerd wordt. Deze liedjesschrijver emigreerde naar Amerika en werd daar al snel bekend als Cole Porteur. Luister naar zijn compositie Anything Goes.

Dajo De Cauter ( Porgy en Bess - Terneuzen) (foto Hans Koert)

Zowel Waso op de ritmegitaar als Dajo aan de bas zijn uitstekende begeleiders, die weten hoe dit genre moet klinken. Beiden hebben deze muziek met de paplepel binnengekregen en zijn ook in de voetsporen van hun vader getreden. Waso speelt vaak in de verschillende familiegroepen en met andere bands en richt zich de laatste tijd bijv. op het zgn. Radio Lume project, waarin zigeuner-, Flamenco- en jazzmuziek bij elkaar komen. Hij is eveneens producer en ontwerpt cd-hoezen.

Dajo De Cauter ( Porgy en Bess - januari 2009) (foto Hans Koert)
Dajo, de jongste zoon op het podium, had zijn grote liefde meegebracht, Mijnen Bruinen Bas, zoals hij zijn instrument liefkozend noemt, maar ook, meen ik gezien te hebben, zijn vrouw en kind, dat pa op het podium aanmoedigde. Ach, jong geleerd is oud gedaan zegt het spreekwoord immers! Dajo speelt in verschillende jazz en folkbands en toerde naar Tunesië met het Memaz Free Jazz Quintet.

Rony Verbiest - Waso- en Dajo De Cauter (Porgy en Bess - januari 2009) (foto Hans Koert)

Ik was verheugd, dat de heren ook een swingmusette van de Belgische accordeonist virtuoos Gus Viseur speelden, Flambé Montalbanaise. Een maand geleden publiceerde ik een interessant artikel van Georg Lankester over deze beroemde Belgische accordeonist, getiteld Gus Viseur – Accordeonist ( 1915-1974). Ik ontdekte pas na het concert, dat ik dit nummer van hen op een dubbel-cd heb staan getiteld als Flambé Montalbanaise door Les P’tits Belges, met Rony Verbiest, Koen, Waso en Dajo de Cauter en, als uitbreiding, Willy Seeuws op slagwerk. ( 30 Jaar Breda Jazz Festival. (Feel The Jazz FTJ CD 60/61))
Ik hoop nog eens een CD van deze Les P'tits Belges te pakken te krijgen.

Een mooi concert en een veelbelovende start voor de tweede helft van het Porgy en Bess jazzseizoen: Porgy en Bess - Terneuzen – the place to be!

Hans Koert – keepswinging@live.nl

Een (selectieve) RONY VERBIEST - DE CAUTER Family DISCOGRAFIE.
Zowel Rony Verbiest als de Familie De Cauter hebben heel wat platen op hun naam staan, alleen of met anderen. Ik vond een aantal titels waarop ze in ( ongeveer dezelfde bezetting als in Porgy en Bess) samen te horen zijn. Je vindt hieronder deze beperkte discografie:

Musette - Les p'tits Belges - Destelbergen, België (Juni 1994 )
Koen De Cauter chante Brassens... Live - Koen De Cauter ( Westouter, april 1996)
Les P'tits Belges: 30 jaar Breda Jazz Festival (één titel slechts)(2000)
Djalt - Waso De Cauter presents The De Cauter family & friends ( Gent, zomer van 2004)


Pagina's die je gezien moet hebben:
Rony Verbiest De Cauter familie Foto's van het optreden in Porgy en Bess Gus Viseur, Accordion player ( 1915-1974) Nieuwjaarsconcert 2008 Rony Verbiest-Hein Van de Geyn Masters of Jazz Guitars Swing-Musette Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Rony Verbiest acc. by the De Cauter Family

Rony Verbiest acc. by the De Cauter Family ( English) morgen: Rony Verbiest met de familie De Cauter (Nederlands) ( To a (selected) Rony Verbiest - De Cauter Discograpy )
RONY VERBIEST accomp. by the DE CAUTER FAMILY ( Koen - Waso and Dajo) in PORGY EN BESS
Hans Koert
In the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen, in the southwest part of the Netherlands, Rony Verbiest and the De Cauter family played at the so-called Nieuwsjaarsconcert, the New Year concert scedulded on the 18th of January 2009. The club was jam-packed thanks to a lot of people from Belgium, who wanted to hear this unique group.

Rony Verbiest ( Porgy en Bess Jazz Club - Terneuzen - January 2009) ( photo courtesy Hans Koert)

A year ago Rony Verbiest performed in Porgy en Bess with bass player Hein Van de Geyn and vocalist and actress Cyrille Carreon and for me, and the audience in the club, this concert was a bit disappointed, so it was good to have Rony Verbiest back on stage, to take revenge. And he did! In a relaxed and swinging concert the audience enjoyed a great performance of this popular accordionist together with the Koen De Cauter family ( Koen, Waso and Dajo)

Rony Verbiest ( Porgy en Bess Jazz Club - Terneuzen - January 2009) ( photo courtesy Hans Koert)
Rony Verbiest, born in Zelzate, on the Dutch-Belgian border, in the summer of 1956, plays the accordion since he was a young child, raised in a musical family – his father, Michel was a skilled accordion player too. Later he studied the drums and saxophone. After he left the School of Music in Ghent, Belgium, he started as a professional player on saxophone at La Musique Royale des Guides, a band that played classical music, but he was also fascinated by jazz music and played with Johnny Griffin, Rob Madna, Jeff Clayton and the Belgian Etienne Verschueren, leader of the BRT big-band, who loved to play the accordion too. Rony is an expert on baritone saxophone, but at this concert he played the accordion ( and on one tune the harmonica).

Koen De Cauter (Porgy en Bess - January 2009) ( photo courtesy Hans Koert)

He took up the accordion again in the 1990s when he accompanied the Flemish singer Johan Verminnen. He loves to play this instrument and during this concert they played several swing tunes, like Avalon and I Got Rhythm; classical tunes, like The Blue Danube and a tune by Irving Berlin My Walkin' Stick sung in a humouristic way by Koen; French chansons, like Le Parapluie originally sung by George Brassens; tangos like El Choclo or musettes made famous by Jo Privat and Gus Viseur, his model on the accordion in the swing-musette tradition.

Rony Verbiest (Porgy en Bess - January 2009) (photo courtesy Hans Koert)

Rony brought three members of the De Cauter family to Terneuzen: Koen De Cauter and two of his sons, Waso and Dajo. Koen De Cauter founded, together with Fapy Lafertin, his Waso Quartet in 1975, named after his first child. This group became very popular during the 1970s and 1980s, which played in the Hot Club du France-style made famous by Django Reinhardt in the 1930s and 1940s.

Waso De Cauter (Porgy en Bess - January 2009) (photo courtesy Hans Koert)

They started the concert with the well known Django Reinhardt composition Swing 42, a great tune, with a smooth tone, swinging and with that typically belle pompe des manouches, the steady beat of the Hot Club jazz and I realized how varied and divers jazz music can be, and how important it is to listen to all kinds of music styles, like this Hot Club swing. Koen and his sons, together with accordion virtuoso Rony Verbiest played some Argentine tangos, gypsy -music, French chansons all served up with a certain amount of Flemish humour, like a play upon words around the famous composer Cole Porter, only the Dutch and Flemish audience understood, announcing his compositions Anything Goes.

De Cauter Family ( f.l.t.r. Waso, Dajo and Koen De Cauter) (Porgy en Bess - January 2009) (photo courtesy Hans Koert)
Both Waso De Cauter on the rhythm guitar as Dajo De Cauter at the bass did do a good job. Both have been raised into music, thanks to their father and are active in numerous other bands too. Waso is now active in his project Radio Lume which combines gypsy music, Flamenco and jazz. He's also producer and loves to makes cover designs for record productions. Dajo, the youngest one of the two sons on stage, had brought his great love: Mijnen Bruinen Bas ( = My brown bass ), although I believe he also brought his wife an little child to this concert ( And why not? Learn young, learn fair). He is active in several jazz and folk bands in and around Ghent.

Dajo De Cauter ( Porgy en Bess - January 2009) (photo courtesy Hans Koert)
I was pleased that they played the musette Flambé Montalbanaise by Gus Viseur; one of the greatest accordion players of Belgium. A months ago I published an article about Gus Viseur written by Georg Lankester. I learned that I had one track in my collection, recorded by this great band (enlarged by Willy Seeuws on drums), titled ........... Flambé Montalbanaise as played by the Les P'tits Belges released on the 2CD 30 Jaar Breda Jazz Festival. (Feel The Jazz FTJ CD 60/61 )
This first concert was the great starter of the second part of jazz concerts scheduled at the Porgy en Bess Jazz club in Terneuzen – a great place to be !!
Hans Koert – keepswinging@live.nl

A (selected) RONY VERBIEST - DE CAUTER Family DISCOGRAPHY.
Both Rony Verbiest as the De Cauter family made numerous recordings, alone and with all kinds of groups. I found a few records where they play together. Enjoy this limited selective discography:

Musette - Les p'tits Belges - Destelbergen, België (Juni 1994 )
Koen De Cauter chante Brassens... Live - Koen De Cauter ( Westouter, april 1996)
Les P'tits Belges: 30 jaar Breda Jazz Festival (2000)
Djalt - Waso De Cauter presents The De Cauter family & friends ( Gent, summer of 2004)


Links you should have seen:
De Cauter Family site Rony Verrbiest site Gus Viseur, Accordion player ( 1915-1974) Nieuwjaarsconcert 2008 Rony Verbiest-Hein Van de Geyn Masters of Jazz Guitars Swing-Musette Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Gerry Mulligan Sextet: Nieuwe Liveopnamen

Gerry Mulligan Sextet: New Live Recordings ( English) Gerry Mulligan Sextet: Nieuwe Liveopnamen (Nederlands)
GERRY MULLIGAN SEXTET: NIEUWE LIVEOPNAMEN
The Sextet Live in Amsterdam 1956.
Hans Koert
Gerry Mulligan was één van de grootste baritonsaxofonisten uit de geschiedenis van de jazz. Natuurlijk, ik weet dat er meer zijn, die voor deze titel in aanmerking komen, zoals Harry Carney, die in de Duke Ellington band speelde, Serge Chaloff, Pepper Adams, Ronnie Cuber en Gary Smulyan; om maar eens even een incomplete selectie te maken. Mulligan werd vooral bekend als lid van het beroemde orkest rond Miles Davis, dat de Birth of the Cool opnamen vorm gaf en de pianoloze kwartetten met daarin Chet Baker. Vanaf de zomer van 1953 tot in 1954 zat Mulligan in de gevangenis vanwege drugs en toen hij weer op vrije voeten kwam, had Chet Baker ondertussen zijn eigen band opgericht; het eind van hun samenwerking!

Het Gerry Mulligan Sextet: v.l.n.r. Bob Brookmeyer - Gerry Mulligan - Bill Crow en Zoot Sims Amsterdam - Concertgebouw 8 april 1956 ( foto Eddy Posthuma de Boer)
In december 1954 introduceerde hij zijn eerste Western Reunion Sextet tijdens een concert op de Hoover High School in Denver met daarin Larry Bunker op slagwerk, Bob Brookmeyer op trombone, Jon Eardley op trompet, Gerry Mulligan zelf op baritonsax, Zoot Sims op tenor en Red Mitchell op bas. Dankzij de vier blazers kreeg deze band zijn typerende volle geluid. Doordat hij zelden een piano gebruikte in zijn kleinere groepen (overigens ontstaan doordat er op het podium van één van de clubs gewoon geen plek was voor zo'n gigantisch instrument) profileerde hij zich met zijn pianoloze groepen. In zijn hart, echter, wilde hij een eigen big band en die droom werd werkelijkheid in 1960 toen hij zijn Concert Jazz Band oprichtte. Zijn Western Reunion Sextet bleef twee jaar bij elkaar, zij het in wisselende samenstelling (met Bob Brookmeyer en Jon Earley als stabiele factors) en is nooit erg bekend geworden. Dit is waarschijnlijk toe te schrijven aan het feit dat er maar weinig opnamen van gemaakt zijn. Er werden drie lp's opgenomen: Presenting the Gerry Muligan Sextet; A Profile of Gerry Mulligan en Mainstream of Jazz. Er bestaan maar enkele live-opnamen van dit Western Reunion Sextet, waaronder die op het eerder aangehaalde concert in Denver (december 1954), een concert in de Basin Street in New York (eind 1955), in de Red Hill Inn in Pennsauken (NJ( (in oktober 1956) en de opnamen in de Storyville Club in Boston ( begin december 1956).

Het Nederlandse programma voor het concert van april 1956 ( als negatief) (klik op de foto om hem te vergroten)
In maart 1956 krijgt Gerry Mulligan de kans om met zijn groep voor een aantal weken naar Europa te komen voor een serie optredens in l'Olympia in Parijs. Natuurlijk grijpt hij die kans en reist af naar de andere kant van de oceaan. De concerten in l' Olympia stelden niet zo veel voor; met zijn sextet moest hij elke avond een kwartiertje vullen als één van de acts tijdens een soort circusuitvoering met populaire muziek, goochelaars en wilde dieren ( een act met zeehonden). Na een week of drie plakte hij nog een tournee langs Europese podia hieraan vast, dat startte in het Eliseo Theater in Rome, in het Winterpaleis in Lyon en het Kurhaus in Scheveningen, met aansluitend een nachtconcert in het Concertgebouw in Amsterdam. Luister maar eens naar het nummer Bernie's Tune dat geregistreerd werd tijdens het optreden in het Eliseo Theater in Rome op 22 februari 1956.

Een (wellicht niet helemaal) complete lijst met podia van deze tournee vind je onder deze blog. Wat een verrassing toen vorig jaar bleek dat het optreden op 7 april 1956 in het Concertgebouw in Amsterdam door impresario Lou van Rees vastgelegd was. Deze opnamen werden eind vorig jaar opnieuw uitgebracht door het Muziek Centrum Nederland ( het voormalige Nederlands Jazzarchief) als Gerry Mulligan - Western Reunion. The Sextet Live in Amsterdam 1956. Het is de tweede uitgave in de serie Jazz at the Concertgebouw; de eerste was een registratie van the complete 1955 Chet Baker concerts in Holland.
Deze heruitgave van het Gerry Mulligan concert stelt ons in staat het (bijna) volledige concert opnieuw te beleven. Op het podium zes man: Jon Eardley op trompet, Bob Brookmeyer op de ventieltrombone, Zoot Sims op tenor, Gerry Mulligan op baritonsax en af en toe aan de piano, Bill Crow op bas en Dave Bailey op slagwerk. Studioopnamen van Gerry Mullingan bands zijn, in mijn beleving, altijd wat over-gearrangeerd, onderkoeld haast ( referend aan de gangbare term voor de East Coast jazz; de Cool Jazz), maar hier op het podium gaat de band helemaal los. Wellicht is dit toe te schrijven aan het feit dat dit nachtconcert in Amsterdam één van de laatste in een lange rij was - een soort ontlading dus. Hierdoor is ook te verklaren waarom de beelden uit Rome wat statisch zijn. Luister maar eens, naast elkaar, naar de opname van het nummer Ontet, met Mulligan aan de piano en de uitvoering op het podium. ( Voor een goed vergelijk moet je uiteraard wel eerst de CD gekocht hebben!).

Mulligan loopt in Amsterdam te geinen met zijn collega's en als hij het nummer Night at the Turntable inzet aan de piano bedenkt hij zich na een paar maten en schakelt hij over naar Ontet, waarin hij eerst helemaal in verdwaald, voordat de groep het thema oppakt. Wat een verschil met de "strakke" uitvoering in Rome. In de eerste set komen we verder nummers tegen, die uit het repertoire van het pianoloze kwartet van Gerry Mulligan en Chet Baker stammen zoals Line for Lyons of nummers. die gerelateerd zijn aan Count Basie, zoals Ain't It The Truth met een solo van Bob Brookmeyer. De eerste set eindigt met het nummer Utter Chaos.
Het Gerry Mulligan Sextet: v.l.n.r. Jon Eardley - Gerry Mulligan - Zoot Sims - Bob Brookmeyer - Bill Crow en Dave Bailey. Amsterdam, Concertgebouw 8 april 1956 (foto Eddy Posthuma de Boer)
Tijdens de tweede set komen we weer wat bekende nummers tegen uit de tijd met Chet, zoals I May Be Wrong en het prachtige My Funny Valentine, waar we het deze keer zonder de zang van Chet moeten doen. Ook nummers als Westwood Walk, die nog dateren uit de tentette periode van Gerry begin jaren vijftig, komen langs. Het blijkt dat de bandleden door tijdgebrek niet meer toegekomen waren aan een geheel nieuw repertoire voor hun Europese tournee en dus de, ietwat herschreven, arrangementen uit het Gerry Mulligan's songbook op de rol hadden gezet. Het concert eindigt, met nog een snelle, een halve minuut durende versie van Stars and Stripes Forever (het blijven Amerikanen!) met het titelstuk Western Reunion. Heerlijk om zo dit Gerry Muligan concert nog eens te kunnen herbeleven, mede ook dankzij de prachtige foto's van Eddy Posthuma de Boer en de live opnamen uit Rome, zodat we ook een beetje een beeld kunnen vormen van de muisici op het podium. Als slot een filmfragment waarin het sextet het bekende Walkin' Shoes speelt:

Rest mij nog de vraag: Het concert in Amsterdam werd, afgaand op de informatie, als een nachtconcert, dat om 12 uur 's nachts begon; moeten we dan de opnamedatum eigenlijk niet aanpassen van 7 naar 8 april 1956?

Kopen dus, deze Gerry Mulligan - Western Reunion CD (MCN 0801) CD. te verkrijgen rechtstreeks bij de website van het Nederlands Jazzarchief of bij speciaal zaken.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

Een (bijna) complete lijst van optredens van de Gerry Mulligan Western Reunion Tour door Europa voorjaar 1956.

= Teatro Eliseo, Rome, Italy, February 22, 1956 =Teatro Universale, Genoa, Italy, February 24, 1956 = Teatro della Fiera Campionarie, Milan, Italy, February 25, 1956 = Teatro Nuovo, Turin, Italy, February 26, 1956 = Teatro Duse, Bologna, Italy, February 27, 1956 =
Versailles, France, February 29, 1956 = Olympia Theatre, Paris, France, March 1, 1956 = Palais d'Hiver, Lyon, France, Early March, 1956 = Lille, France, Early March, 1956 = Rouen, France, March 7, 1956 = Movie Theatre, Roubaix, France, March 14, 1956 = Geneva, Switzerland, Mid March, 1956 = Lugano, Switzerland, March 22, 1956 = Stadt Casino, Basel, Switzerland, March 23, 1956 = Cinema Urban, Zurich, Switzerland, March 24, 1956 = Brussels, Belgium, March 25, 1956 = Landstuhl, West Germany, March 30, 1956 = Paris, France, Early April, 1956 = Kurhaus, Den Haag, Holland, April 7, 1956 (8:15 am) = Concertgebow, Amsterdam, Holland, April 7, 1956 (24.00 am) = l'Olympia, Paris, France, April 10, 1956

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Een paar websites, die je niet kunt overslaan:
Gerry Mulligan At Salle Pleyel Gerry Mulligan Tentette and Quartet My Funny Valentine Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Gerry Mulligan Sextet: New Live Recordings

Gerry Mulligan Sextet: New Live Recordings ( English) Gerry Mulligan Sextet: Nieuwe Liveopnamen (Nederlands)
GERRY MULLIGAN SEXTET: NEW LIVE RECORDINGS
The Sextet Live in Amsterdam 1956.
Hans Koert
Gerry Mulligan is one of the greatest baritone saxophone players in jazz history. Okay, I know there are some more, like Harry Carney ( member of the Duke Ellington band), Serge Chaloff, Pepper Adams, Ronnie Cuber and Gary Smulyan ( to make an incomplete selection). He became famous, participating in the Birth of the Cool recordings and his piano less quartets, featuring Chet Baker. From mid 1953 until 1954 Mulligan served a prison sentence, due to a narcotics bust and when he was released Chet Baker had started his own band; his cooperation with Baker was over!
The Gerry Mulligan Sextet: f.l.t.r. Bob Brookmeyer - Gerry Mulligan - Bill Crow and Zoot Sims Amsterdam - Concertgebouw 8th of April 1956 ( photo courtesy Eddy Posthuma de Boer)
In December 1954 he introduced his first Western Reunion Sextet at the Hoover High School in Denver featuring Larry Bunker on drums, Bob Brookmeyer on trombone, Jon Eardley on trumpet, Gerry Mulligan on baritone saxophone, Zoot Sims on tenor saxophone and Red Mitchell on bass. Thanks to the four horns, this band got a full band sound. The fact that he didn't use a piano in his quartets and sextets gave his groups an original and unique format, but he lost his heart to the big band; a dream he could translate in the 1960s with the founding of his Concert Jazz Band. His Western Reunion Sextet stayed together for two years and isn't very known; maybe because only a few recordings were made. It recorded only three times: Presenting the Gerry Mulligan Sextet; A Profile of Gerry Mulligan and Mainstream of Jazz. There are only a few live recordings of this Western Reunion Sextet ( like the mentioned Hoover High School concert in Denver (Dec. 1954), a concert at the Basin Street (New York)(Late 1955), at the Red Hill Inn in Pennsauken (NJ Oct. 1956) and the Storyville Club in Boston ( early Dec. 1956).

The Dutch program for the April 1956 concerts ( in negative - click on the photo to enlarge)

In 1956 Gerry Mulligan gets a chance to leave for Europe for a three week series of concerts at the Theatre l'Olympia in Paris. Of course, Gerry seized the opportunity and left for France. The concerts in l' Olympia weren't very spectacular, as the sextet had to play for one quarter of an hours each evening as one of the "acts" in a vaudeville show with magicians, wild animals ( seals) and popular singers. After the three weeks gig they toured along some European venues, like the Eliseo Theatre in Rome, the Palais d' Hiver in Lyon and the Kurhaus in Scheveningen ( near The Hague) and at midnight that same evening at the Concertgebouw in Amsterdam. You can find an almost complete tour list at the bottom of this blog. Enjoy a film fragment of the Gerry Mulligan Sextet recorded at the Feb. 1956 concert in Rome: Bernie's Tune.

Great to find this film fragments from the Rome concert, but, what a surprise to learn that also the live concert at the Concertgebouw in Amsterdam, on the 7th of April, 1956 has survived on an audio tape. These recordings were released in the series Jazz at the Concertgebouw, a few months ago by the Muziek Centrum Nederland (the former Dutch Jazz Archive) as Gerry Mulligan - Western Reunion. The Sextet Live in Amsterdam 1956. It's the second record released in this Jazz at the Concertgebouw series; the first one was the complete 1955 Chet Baker concerts in Holland. Thanks to impresario Lou Van Rees, who recorded the concert, we can now listen to the (almost) entirely midnight concert.

On stage six men: Jon Eardley on trumpet, Bob Brookmeyer on the valve trombone, Zoot Sims on tenor saxophone, Gerry Mulligan on baritone saxophone and the piano, Bill Crow on bass and Dave Bailey on drums. Studio recordings by Gerry Mulligan show, most of the time, rather over-arranged performances; there is a world of differences listening to this live performance. Mulligan is joking with his colleagues and when he starts to play the theme of the second tune Nights At The Turntable, not selected on forehand, according a survived programme of the evening, he changes his mind and continues with a piece called Ontet. I think that the relaxed an elated mood on stage has to do with the act that this concert was one of the last from the European tour. Have a look to the same tune, Ontet, as played in Rome six weeks earlier, which is more modest; this from fragment is from the start of the tour!

In the first set they play the well known tune Line for Lyons, known from the Gerry Mulligan-Chet Baker piano-less-quartet-days and a Count Basie tune Ain't It The Truth with a solo by Bob Brookmeyer. The first set ends with Utter Chaos.

The Gerry Mulligan Sextet: f.l.t.r. Jon Eardley - Gerry Mulligan - Zoot Sims - Bob Brookmeyer - Bill CVrow and Dave Bailey. Amsterdam, the Concertgebouw 8th of April 1956 (photo courtesy Eddy Posthuma de Boer)

During the second set some more traditionals from the Quartet-days are played, like the standard I May Be Wrong and the great My Funny Valentine (a non-vocal version); but also a tune like Westwood Walk, he had written early 1950s for his Tentette. It seems that the band left for Europe without new repertoire, so they had to play some quartet-arrangements, re-written for sextet. At the end of the concert they play a half minute version of Stars and Stripes Forever and finish the concert with Western Reunion, the signature tune for the sextet. It's really great to listen to these live recordings, to look at the photos made by Eddy Posthuma de Boer and to share the atmosphere during the concert with the live fragments from the Teatro Eliseo in Rome, Italy, on the 22nd of February, 1956. Enjoy the sextet in Walkin' Shoes, a well-known Mulligan composition from the Mulligan-Baker Quartet period, as played in Rome.

I wonder - if the Dutch concert at the Concertgebouw in Amsterdam started at midnight, shouldn't the recording date for this concert be the 8th of April, 1956?

Love to recommend this Gerry Mulligan - Western Reunion CD (MCN 08010 available at the online shop of the Dutch Jazz Archive.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

An (almost)Complete List of Concerts by the Gerry Mulligan Western Reunion Tour Along Europe.

= Teatro Eliseo, Rome, Italy, February 22, 1956 =Teatro Universale, Genoa, Italy, February 24, 1956 = Teatro della Fiera Campionarie, Milan, Italy, February 25, 1956 = Teatro Nuovo, Turin, Italy, February 26, 1956 = Teatro Duse, Bologna, Italy, February 27, 1956 =
Versailles, France, February 29, 1956 = Olympia Theatre, Paris, France, March 1, 1956 = Palais d'Hiver, Lyon, France, Early March, 1956 = Lille, France, Early March, 1956 = Rouen, France, March 7, 1956 = Movie Theatre, Roubaix, France, March 14, 1956 = Geneva, Switzerland, Mid March, 1956 = Lugano, Switzerland, March 22, 1956 = Stadt Casino, Basel, Switzerland, March 23, 1956 = Cinema Urban, Zurich, Switzerland, March 24, 1956 = Brussels, Belgium, March 25, 1956 = Landstuhl, West Germany, March 30, 1956 = Paris, France, Early April, 1956 = Kurhaus, Den Haag, Holland, April 7, 1956 (8:15 am) = Concertgebow, Amsterdam, Holland, April 7, 1956 (24.00 am) = l'Olympia, Paris, France, April 10, 1956

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl
Some sites you should have seen;
Gerry Mulligan At Salle Pleyel Gerry Mulligan Tentette and Quartet My Funny Valentine Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

De eerste Hawaiimuziek in Nederland in de jaren twintig.

Early Dutch Hawaiian Jazz in the 1920s (English) De eerste Hawaï-muziek in Nederland in de jaren twintig. (Nederlands)

De bovenstaande jongelieden vormen tezamen een Hawaiian kwartet, dat ons op den uitzendavond van a.s. Dinsdag een aantal dier zoetvloeiende melancholische wijzen zal laten hooren die hun oorsprong heeten te hebben op zwoelwarme eilanden van den Honolulu-Archipel. Onderschrift bij bovenstaande foto van het Nederlandse Hawaiian Kwartet. (Radio Luistergids begin mei 1925).
De eerste Hawaïmuziek in Nederland in de jaren twintig. Hans Koert
Een paar maanden geleden kreeg ik van één van de trouwe lezers van dit blog een verzamel-cd, die hij Ukulele Compilation - Ukelele Lady had genoemd; alle nummers binnengehaald en gebrand van het internet. Op de voorkant een foto van de bladmuziek van het de hit-song Ukulele Lady, een nummer gecomponeerd door Gus Kahn met woorden van Richard Whiting uit 1925. Het is een gemakkelijk in het oor liggend, jazzy nummer, dat helemaal past in de opkomende hype van die jaren: de muziek uit Hawaï. Verwar het nummer niet met het uit dezelfde tijd stammende Ukulele Baby, twee letters verschil en geschreven door Meskil - Rose - Bloom en Sherman; dit is een heel ander nummer, dat ik o.a. heb in een versie van het Abe Lyman orkest. In die dagen begint de Hawaï-muziek populair te worden in de Verenigde Staten, al zou het echte zwaartepunt van de hype pas in de jaren dertig en veertig vallen. Hawaii was eind negentiende eeuw een kolonie van de Verenigde Staten geworden en begin 1900 kwamen de eerste Hula-meisjes, danseresssen en Hawaii musici naar de VS. Ze brachten hun typische instrumenten mee, zoals de ukulele en de hawaii- of slidegitaar. De ukulele werd, dankzij zijn handzame formaat, een graag gezien instrument bij dans- en amusementgroepen, revueorkesten en stringbands en gebruikt voor de ietwat zoetsappige liedjes, over zonnige, hete stranden, zwoele nachten onder een prachtige sterrenhemel, en, niet onbelangrijk, de Hawaii-meisjes in hun rieten rokjes; allemaal thema's die het goed deden in een land dat gebukt ging onder een financiële crisis en begin jaren veertig betrokken raakte bij de Tweede Wereldoorlog. Geniet van één van de oudste versies van het nummer:

Ukulele Lady door Vaughn DeLeath ( 6 april 1925) (Columbia)
Dit nummer werd een hit en het is dan ook niet zo vreemd dat heel wat platenmaatschappijen een graantje mee wilden pikken door het nummer op te nemen. De volgende versies, die ik in mijn verzameling vond, heb ik in een lijstje gezet: (beperkte) discografie van de 1925 opnamen van het nummer Ukulele Lady . De eerste opname van dit nummer in Europa staat, denk ik, op naam van Jean Wiener et Clement Doucet, een piano-duo, die het in december 1925 opnamen voor het Franse Columbia maakten. Jazz en Hawaiimuziek vonden elkaar door gemeenschappelijke elementen. Midden jaren dertig nam Louis Armstrong enkele Hawaii-liedjes op en andersom bracht Sol Hoopii de jazz naar Hawaii. Wie kent niet de schitterende versie van Honolulu Baby van Laurel en Hardy of wat dacht je van van de vrolijke uitvoering van de Muppets?

Hoe zat dat overigens in Nederland? Verder dan de naam van de Kilima Hawaiians reikte mijn kennis over deze muziek in de Lage Landen niet. Een paar jaar geleden vond ik het boek Haring & Hawaii - met als ondertitel Hawaiianmuziek in Nederland (1925-1992) door Lutgard Mutsaers (1992). De ondertitel suggereert dat ook in Nederland de Hawaiimuziek in 1925 reeds bestond, maar het nummer Ukulule Lady zal hier zeker nog geen hit geweest zijn.
De Hawaiian band Insulinde (februari 1925)
Begin 1925 treedt er voor het eerst een Nederlands Hawaii-orkestje op voor de HDO ( De Hilversumsche Draadlooze Omroep). De acht leden van het bandje kwamen allen uit Nederlandsch Indië en het groepje luisterde naar de naam Insulinde. Ze gebruikten toen al de typische Hawaii-instrumenten zoals de Hawaii gitaar en de ukulele zoals te zien is op een foto uit die tijd. Het is natuurlijk niet zo vreemd dat de mensen uit Nederlandsch Indië veel affiniteit hadden met de Hawaiimuziek; beide eilandengroepen liggen immers in de tropen en de bron van beide muzieksoorten is dezelfde. Een paar maanden later, op 5 mei 1925, treedt een geheel uit autochtone Nederlanders bestaand groepje op voor diezelfde Hilversumsche Draadloze Omroep, het Hawaiian Kwartet, onderleiding van Chris De Vos jr. Zij gebruikten, af te leiden uit de oude foto, waarmee dit blog begint, een banjo en een aantal gitaren. Twee jaar later was dit groepje uitgebreid tot een kwintet, het Hawaiian Radio Vijftal die nu wel een Hawaiian gitaar en een ukulele bevatte.

Hawaiian Radio Vijftal ( september 1927)

De Hawaii muziek werd populair in de jaren dertig en er werden toen heel wat Hawaiigroepjes opgericht, zoals de Ancori's. Maar ze moesten concureren met andere muziekstijlen, zoals bands die de Zuid Amerikaanse tango's en rumbas of de Hongaarse zigeunermuziek, de Czardas, speelden. In 1934 pas zien we de Kilima Hawaiians op het toneel verschijnen, opgericht door Bill Buysman, voormalig lid van de Ancori's. Deze band zou uitgroeien tot één van de populairste en bekendste Hawaiibands van de Lage Landen. Ik vind het leuk om deze band te laten zien in een fragment van een optreden uit 1989: De Kilima Hawaiians.

Het Nederlands-Indonesische Hawaii Ensemble Rudi Wairata & The Mena Moeria Minstrels kun je beschouwen als de voortzetting van het Insulinde kwartet. Zij werden vooral populair in de jaren vijftig, toen, na de onafhankelijkheid van Indonesië, een grote groep landgenoten en Indiërs, waaronder de voormalige KNIL-militairen, (weer) in ons land waren komen wonen. Als de Amboine Serenaders zong Rudi Wairata nummers, die afkomstig waren van de Molukken. Ik wil, tenslotte, afsluiten met een nummer uit 1954, waarin je de Mena Moeria Minstrels kunt horen.

Als je het leuk vindt om meer over dit onderwerp te lezen laat het me dan weten, dan post ik binnenkort meer over deze, nu bijna vergeten hoofdstukken, uit het Nederlands amusement.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Een (beperkte) discografie met de opnamen uit 1925 van Ukulele Lady in mijn verzameling:

ukulele lady
6 april 1925: vaughn de leath ( voor Columbia)
Mei 1925: margareth young and phil ohman ( voor Brunswick)
1 juni 1925: denza dance band ( = harry reser's syncopators) ( voor Columbia )
2 juni 1925: paul whiteman orchestra with the southern fall colored quartet ( voor Victor)
23 juni 1925: eddie peabody and anthony field ( voor Dominion)
10 juli 1925: the vagabonds ( voor Gennett)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Een aantal linken waar je niet omheen kunt ...
Honolulu Baby Hula Girl Sweet Hollywaiians Janet Klein Ready For You Oscar Alemán Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Early Dutch Hawaiian Jazz in the 1920s

Early Dutch Hawaiian Jazz in the 1920s (English) De eerste Hawaii-muziek in Nederland in de jaren twintig. (Nederlands)
De bovenstaande jongelieden vormen tezamen een Hawaiian kwartet, dat ons op den uitzendavond van a.s. Dinsdag een aantal dier zoetvloeiende melancholische wijzen zal laten hooren die hun oorsprong heeten te hebben op zwoelwarme eilanden van den Honolulu-Archipel. ( = The boys above, belong to a Hawaiian Quartet, that will bring us next Tuesday during a radio broadcast a few sweet melancholy tunes, that has its sources on sultry-hot islands of the Honolulu Archipelago. ) Fragment from the Radio Luistergids first of May, 1925 about the Dutch Hawaiian Kwartet.
Early Dutch Hawaiian Jazz in the 1920s
Hans Koert
A few months ago, Jo sent me a compilation, most in the Hawaiian style, with early ukulele tunes, he had downloaded from the internet. The compilation had a cover picture of the sheet music of the song Ukulele Lady. This song was composed by Gus Kahn and the words were made by Richard Whiting in 1925.

It's a tune, easy on the ear, easy to play and to sing. Mind, that another tune, Ukulele Baby was composed by Meskil - Rose - Bloom and Sherman and is a complete different song, although popular in the same period as Ukulele Lady. I have the Abe Lyman version of May 1925. In those days Hawaiian music became rather popular in the States, although the real hype was in the 1930s up to the 1950s. Hawaii was a colony of the US since the late 1800s and Hawaiian Hula girls and musicians visited with vaudeville groups the States and brought their hawaiian rhythms and instruments, like the Hawaiian guitar and the ukulele to the States.

The ukulele became a handy-sized instrument in dance bands, vaudeville acts and string bands. Also the sunny, warm, tropical climate - the beaches, palm trees and not to forget, the girls ..... were great subjects to sing about. It is said that Hawaiian music became a very popular subject to sing and dream about, in periods like the Great Depression and during the Second World War.

Enjoy one of the earliest recorded versions of the song:

Ukulele Lady by Vaughn DeLeath ( 6th of April 1925) (Columbia)
This tune became very popular and was recorded a dozen times in the first half of 1925 for most record labels. You can find here a (selected) discography of 1925 Ukulele Lady recordings in my collection.

The first European recording date for this Ukulele Lady, as far as I know, is from Londen, the 14th of December, 1925 ( for Columbia (France)) by Jean Wiener and Clement Doucet, two piano players. Jazz and Hawaiian music have a lot common elements and they fecundated each other. In the mid 1930s Louis Armstrong recorded some Hawaiian songs and Sol Hoopii brought jazz elements to Hawaii. And who doesn't remember the Laurel and Hardy film Sons of the Desert with a great fragment of the comic duo singing Honolulu Baby or what about this more contemporary Muppets version?

I wondered how Hawaiian music became popular in our country, The Netherlands. I found, several years ago, a great book titled Haring & Hawaii - subtitled Hawaiianmuziek in Nederland (1925-1992) by Lutgard Mutsaers (1992) and the subtitle suggests that it all started in 1925 too, the year Ukulele Lady was a hit in the States.
The Hawaiian band Insulinde (February 1925)

Early 1925 the Hawaiian band Insulinde directed by mr. Von Lutzow performed for the HDO ( The Hilversumsche Draadlooze Omroep). For the very first time a Dutch Hawaii orchestra played for the radio. All eight members of the band were inhabitants of the Dutch East Indies, a Dutch colony in those days, also known as Insulinde. They used the typically Hawaiian instruments and on a picture from February 1925 you can see that they used several string instruments, including the hawaian guitar and a ukulele. A few months later, on the 5th of May 1925 the first complete Dutch Hawaiian band was on the air too, the Hawaiian Kwartet directed by Chris De Vos jr. They used, according to an old photo (see top of the article) a banjo and some guitars. Two years later the Kwartet had developed into a Kwintet, het Hawaiian Radio Vijftal which included now a Hawaiian guitar and a ukulele too.

Hawaiian Radio Vijftal ( September 1927)

The Hawaiian music became real popular in The Netherlands during the 1930s, and a lot of Hawaiians bands were founded, like the Ancori's, although other music styles, like South American tangos and rhumbas or Hungarian czardas became popular music styles too. In 1934 the Kilima Hawaiians were founded by Bill Buysman, member of the Ancori's. This band would develop into one of the most popular Hawaii bands of The Netherlands. This band, which contained only Dutch musicians, can be labeled as a successor to the first white band: The Dutch Hawaiian Kwartet. I found a fragment from 1989 by these Kilima Hawaiians I love to share with you:

The Dutch Indonesian Hawaiian Ensemble Rudi Wairata & The Mena Moeria Minstrels played in the tradition of the Insulinde quartet. They became famous in the 1950s and played songs from Ambon as the Amboine Serenaders. Love to finish this small tribute to early Dutch Hawaiian music with a tune from 1954, titled Kaiwahu March by the Mena Moeria Minstrels.

If you like, I'll tell you later more about these post war Dutch Hawaiian bands - Let me know!!

Hans Koert - keepswinging@live.nl

A (selected) discography with the 1925 Ukulele Lady recordings in my collection:

ukulele lady
6th of April 1925: vaughn de leath ( for Columbia)
May 1925: margareth young and phil ohman ( for Brunswick)
1st of June 1925: denza dance band ( = harry reser's syncopators) ( for columbia )
2nd of June 1925: paul whiteman orchestra with the southern fall colored quartet ( for Victor)
23rd of June 1925: eddie peabody and anthony field ( for Dominion)
10th of July 1925: the vagabonds ( for Gennett)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Some links you shouldn't miss .......
Honolulu Baby Hula Girl Sweet Hollywaiians Janet Klein Ready For You Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Freddie Hubbard - Jazz Trumpet Player

Freddie Hubbard - Jazztrompettist (Nederlands) Freddie Hubbard - Jazz Trumpet Player(English)
(To a Freddie Hubbard Discography.)
FREDDIE HUBBARD - Jazz Trumpet Player Passed Away.
Hans Koert
Last week the great trumpet player Freddie Hubbard passed away at the Sherman Oaks Hospital in California. We knew about his bad health, the problems he had during the last decade to play his instrument; last month he was brought to hospital because of a heart attack. He was 70 years old when he died............. I was surprised to read that he was only 70 years of age when he passed away. I guess that's because he just started to record in 1960 as a leader and, except for some records as a side man (with the Montgomery Brothers and Five Others (Buddy, Wes and Monk Montgomery; John Coltrane, Slide Hampton and Eric Dolphy)) he didn't record in the 1950s, the period the hard bop developed into the major jazz style of the post bop period.

In 1960 he started to make his first own recording, the great album Open Sesame, one of my favourites, which put him in the spotlights....... Listen to Open Sesame with youngster Tina Brooks, and "old hand" piano player McCoy Tyner.

During the 1960s he became one of the major Blue Note artist that recorded dozens of albums, under his own name or as side man, he performed in the discussed Ornette Coleman Atlantic album Free Jazz and with groups like Art Blakey's Jazz Messengers. When you have a look at his discography it seems as if he has been playing in all kinds of groups in all kind of styles, from soul up to hard bop and pop to avant garde jazz.

When his first album was released in 1960, Open Sesame, the jazz scene was surprised. His tone was warm and fresh and he sounded great in ballads like But Beautiful. Rumours said that the new Clifford Brown was born. (Clifford Brown had passed away in 1956 in a road accident 25 years old). On the cover a young fresh Freddie Hubbard photo, like a young 1920s Louis Armstrong, made by Blue Note co-founder Francis Wolff, suggests that a new star is born. It feels to me as the flying start of Roy Hargrove in the late 1980s with his first album Diamond in the Rough. (Novus 3082) and the booming career in the 1990s up to now, although it feels hard, even for Roy, to keep his name into the spot lights.
In the 1970s Freddie Hubbard was contracted by Columbia Records, who loved to make him a star like Miles Davis was a decade earlier. From this period are the recordings and tours by the V.S.O.P. band, featuring great names like Wayne Shorter, Herbie Hancock, Ron Carter, Tony Williams and of course Freddie Hubbard. He became a rich man, smelled the money, moved to California, bought a house in Beverley Hills and had airs. When Columbia gave me money, I moved to L.A., bought my house, cars, a pool. But then I started acting weird, he said in an interview later. Late 1970s the Columbia contract stopped. He was still the star, but his music wasn't inspiring anymore, he played the same licks and the same high notes each concert. I found a fragment from the early 1980s with two of my favourite musicians, NHØP (= Niels-Henning Ørsted Pedersen) and Philip Catherine playing the tunes Hubtones and Thermo.

In the early 1990s he got terrible problems with his lips, damaged because he let things slide, no more practicing, no warming up before the show, drugs and excessive drinking did do the rest. I must have some fragments somewhere on video tape or DVD, I tried to find it, with a Freddie Hubbard over the hill - maybe I threw it away - maybe that's the best thing to do ...... During the last years he was recording again with the New Jazz Composers Octet; I do have the album New Colors from 2001 - a moderate album, with a fallen star.

Freddie Hubbard will be remembered for his great albums from the 1960s and I love to share with you a fragment from 1990 where you can listen to Round About Midnight, played in Japan at the Blue Note by Freddie Hubbard on muted trumpet, Don Branden tenor saxophone, Benny Green at the piano, Jeff Chembers on bass and Carl Allen on drums.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

My Hub-Tones:

Freddie Hubbard played on hundreds of recordings. The next list are all Freddie Hubbard records in my collection; as a leader or as a soloist or sideman.
count basie/kansas city 7 = art blakey jazz messengers/mosaic = art blakey/buhaimna's delight = art blakey jazz messengers/caravan = art blakey jazz messengers/free for all = blue note/a story of modern jazz (2) = blue 45s/the ultimate jukebox = blue note/perfect takes = tina brooks/true blue = jimmy cobb/the session = ornette coleman/free jazz = john coltrane/the atlantic records - 6 (africa/brass) - 7 (alternative takes) = eric dolphy/out to lunch = lou donaldson/lush life = kenny drew/undercurrent = dexter gordon/doin' allright = dexter gordon/soy califa ea (2) = dexter gordon/ the best ballads = dexter gordon/clubhouse = dexter gordon/the complete prestige recordings/CD 9-10 (2) = dexter gordon/the other side of round midnight = dexter gordon/round midnight (soundtrack) = herbie hancock/takin' off = herbie hancock/empyrean isles = herbie hancock/maiden voyage = herbie hancock/speak like a child = joe henderson/big band = wayne shorter/feat. freddie hubbard and eddie higgins (=wayning momento plus) = andrew hill/compulsion = hip jazz-bop/wealth is overrated = freddie hubbard/new colors = freddie hubbard/blue note re-issue series (2) = freddie hubbard/hub cap = freddie hubbard/ready for freddie = freddie hubbard/here to stay = freddie hubbard/skylark = freddie hubbard/breaking point = freddie hubbard/night of the cookers (2) = freddie hubbard/blue spirits - freddie hubbard/red clay = freddie hubbard/outpost = benny golson-freddie hubbard-woody shaw-kenny barron-cecil mcbee-ben riley/time speaks = freddie hubbard/recorded october 24th 1991 warshaw poland = freddie hubbard/open sesame = freddie hubbard/hub-tones = bobby hutcherson/dialogue = hank mobley/roll call = hank mobley/turnaround = hank mobley/straight no filter = wes montgomery/fingerpickin' = duke pearson/sweet honey bee = prestige/original jazz classics sampler = riverside/original jazz classics sampler = riverside/giants of jazz (2) = wayne shorter/the soothsayer = wayne shorter/speak no evil = wayne shorter/the all seeing eye
( To the start)

FREDDIE HUBBARD DISCOGRAPHY:
An extensive FREDDIE HUBBARD DISCOGRAPHY is available on the internet, so ...... Have a look yourself.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Links you should have seen:
Freddie Hubbard - Skylark Freddie Hubbard-Miles Davis Abracadabra Round Midnight The Other Side of Round Midnight Oscar Aleman (1909-2009) Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Freddie Hubbard - jazztrompettist

Freddie Hubbard - Jazztrompettist (Nederlands) Freddie Hubbard - Jazz Trumpet Player (English)
(Naar een Freddie Hubbard Discografie.)
FREDDIE HUBBARD - Jazztrompettist overleden.
Hans Koert
Afgelopen week, op maandag 29 december 2008, overleed de trompettist Freddie Hubbard in het ziekenhuis van Sherman Oaks (Californië). Het was bekend dat hij de laatste jaren een zwakke gezondheid had; een maand geleden werd hij opgenomen in het ziekenhuis vanwege een hartaanval. Aan de complicaties daarvan is hij overleden - 70 jaar oud. Zeventig jaar nog maar - en dat verbaasde me, aangezien hij in mijn gedachten al veel ouder moest zijn. Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat hij relatief laat, in 1960 pas, zijn eerste plaat onder eigen naam opnam en, behalve wat opnamen met anderen, zoals met de Montgomery Brothers and Five Others (Buddy, Wess en Monk Montgomery); John Coltrane, Slide Hampton en Eric Dolphy in de jaren vijftig, de tijd waarin de hard-bop zich als belangrijkste stroming na de be-bop ontwikkelde, nog niets van zich had laten horen.

In 1960 maakte hij, zoals gezegd, zijn eerste plaat voor Blue Note, getiteld Open Sesame, waarmee hij zijn naam meteen op de kaart zette. Luister maar eens naar het titelnummer Open Sesame met een eveneens jong talent Tina Brooks, "oudgediende" McCoy Tyner.

Tijdens de jaren zestig ontwikkelde hij zich tot één van de belangrijkste Blue Note artiesten en maakte hij tientallen platen onder eigen naam en met anderen, zoals de beroemde, veel bediscusieerde Atlantic Free Jazz opnamen van Ornette Coleman en zijn Double Quartet. Verder speelde hij geruime tijd bij Art Blakey en zijn Jazzmessengers. Als je naar de lijst met opnamen kijkt valt op dat hij met iedereen speelde en dat hij zich thuisvoelde in allerlei stijlen: van soul en hard bop tot jazzrock, fusion en avant garde jazz.

Toen hij zijn eerste plaat uitbracht op Blue Note, Open Sesame, voor mij één van zijn beste, ( hoewel ik de live opnamen The Night of the Cookers uit 1965 met o.a. Lee Morgan als duo-trompettist, ook niet te versmaden vind) werd iedereen verrast door zijn krachtige heldere toon en werd er alom gefluisterd dat de nieuwe Clifford Brown was opgestaan. Clifford Brown was een talentvolle trompettist, die in 1956 ten gevolge van een verkeersongeluk om het leven gekomen was. Zijn toon was fris en vol en vooral ook in de ballads, zoals in But Beautiful klonk hij fantastisch. Op de hoes staat hij afgebeeld met een foto die Francis Wolff van hem maakte, de fotograferende mede-oprichter van Blue Note records, en waarbij je in eerste instantie denkt dat hij per ongeluk een foto van een jonge Louis Armstrong heeft gebruikt. Het roept bij mij associaties op met de start van Roy Hargrove, die eind jaren tachtig zijn eerste plaat op het Novus-label opnam, Diamond in the Rough, en een carriere zou maken in de jaren negentig en de jaren daarna; Roy Hargrove, die ook met iedereen lijkt te spelen , meespeelt op concerten en opnamen maakt met iedere (beginnende) jazzmuzikant, merkt ook hoe moeilijk het is om die schijnwerpers constant op hem gericht te houden.
In de jaren zeventig werd Freddie Hubbard bij Columbia records gelanceerd als de nieuwe Miles Davis, die weliswaar nog steeds voor die maatschappij opnam, maar muzikaal een geheel andere richting was opgegaan dan tien jaar daarvoor. Uit deze periode dateert bijvoorbeeld de tournee en plaatopnamen met de V.S.O.P. band, waarin grote namen als Wayne Shorter, Herbie Hancock, Ron Carter, Tony Williams naast Freddie Hubbard op het podium stonden. Het contract met Columbia legde hem geen windeieren - hij werd een bemiddeld man, verhuisde naar Beverley Hills en kreeg ook allerlei spatjes, die blijkbaar bij de status van popheld horen. When Columbia gave me money, I moved to L.A., bought my house, cars, a pool. But then I started acting weird. ( =Toen ik geld kreeg van Columbia, verhuisde ik naar L.A., kocht een huis, auto's, een zwembad. Toen ging ik me ook anders gedragen ..... ) heeft hij later eens in een interview bekend. Eind jaren zeventig stopt het contract met Columbia. Hij speelt nog steeds de ster, die zich voor veel geld laat contracteren, maar zijn muziek mist dat sprankelende, hij speelt elk concert hetzelfde riedeltjes en perst er te pas en onpas een aantal hoge noten uit, want dat klinkt ...... Ik vond een fragment uit die tijd waarin hij speelt met twee van mijn favoriete instrumentalisten: NHØP (= Niels-Henning Ørsted Pedersen) en Philip Catherine. Je hoort ze in de nummers Hubtones en Thermo.

Begin jaren negenig krijgt hij grote problemen met spelen; hij blaast zijn lippen stuk, omdat hij zijn techniek van blazen heeft verwaarloosd, niet meer oefent, geen warming-up meer doet voor het concert; drugs en overmatig alcoholgebruik doen de rest. Ergens heb ik nog een gefilmd fragment op video of DVD, waar de aftakeling van deze eens zo bejubelde trompettist, pijnlijk op te zien is - ik kan het niet meer vinden en dat is misschien maar het beste. De laatste tijd speelde hij af en toe weer en nam weer platen op. Eén van die platen is die met de New Jazz Composers Octet, getititeld New Colors (2001); een middelmatig album met een trompettist op zijn retour.
Freddie Hubbard zal door mij herinnerd worden door zijn schitterende Blue Note opnamen uit de jaren zestig. Ik vond nog een fragment uit 1990, van vlak voordat hij helemaal moest stoppen, met daarop het nummer Round About Midnight ( op gestopte trompet - met een mute kun je heel veel verhullen), opgenomen in Japan met Freddie Hubbard op trompet, Don Branden op tenorsax, Benny Green aan de piano, Jeff Chembers op bas en Carl Allen op slagwerk.

Prachtig !!
Hans Koert - keepswinging@live.nl

MIJN HUB-TONES:

Freddie Hubbard heeft op een heleboel platen meegespeeld. De volgende platen met Freddie Hubbard als leider of als sideman heb ik in mijn verzameling gevonden.
count basie/kansas city 7 = art blakey jazz messengers/mosaic = art blakey/buhaimna's delight = art blakey jazz messengers/caravan = art blakey jazz messengers/free for all = blue note/a story of modern jazz (2) = blue 45s/the ultimate jukebox = blue note/perfect takes = tina brooks/true blue = jimmy cobb/the session = ornette coleman/free jazz = john coltrane/the atlantic records - 6 (africa/brass) - 7 (alternative takes) = eric dolphy/out to lunch = lou donaldson/lush life = kenny drew/undercurrent = dexter gordon/doin' allright = dexter gordon/soy califa ea (2) = dexter gordon/ the best ballads = dexter gordon/clubhouse = dexter gordon/the complete prestige recordings/CD 9-10 (2) = dexter gordon/the other side of round midnight = dexter gordon/round midnight (soundtrack) = herbie hancock/takin' off = herbie hancock/empyrean isles = herbie hancock/maiden voyage = herbie hancock/speak like a child = joe henderson/big band = wayne shorter/feat. freddie hubbard and eddie higgins (=wayning momento plus) = andrew hill/compulsion = hip jazz-bop/wealth is overrated = freddie hubbard/new colors = freddie hubbard/blue note re-issue series (2) = freddie hubbard/hub cap = freddie hubbard/ready for freddie = freddie hubbard/here to stay = freddie hubbard/skylark = freddie hubbard/breaking point = freddie hubbard/night of the cookers (2) = freddie hubbard/blue spirits - freddie hubbard/red clay = freddie hubbard/outpost = benny golson-freddie hubbard-woody shaw-kenny barron-cecil mcbee-ben riley/time speaks = freddie hubbard/recorded october 24th 1991 warshaw poland = freddie hubbard/open sesame = freddie hubbard/hub-tones = bobby hutcherson/dialogue = hank mobley/roll call = hank mobley/turnaround = hank mobley/straight no filter = wes montgomery/fingerpickin' = duke pearson/sweet honey bee = prestige/original jazz classics sampler = riverside/original jazz classics sampler = riverside/giants of jazz (2) = wayne shorter/the soothsayer = wayne shorter/speak no evil = wayne shorter/the all seeing eye

( Naar het begin)

FREDDIE HUBBARD DISCOGRAFIE:

Er staat op het internet een uitgebreide FREDDIE HUBBARD DISCOGRAFIE. Waarom zou ik dan moeilijk do !!
Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl
Links die je niet mag missen:
Freddie Hubbard - SkylarkRound Midnight (Engels) The Other Side of Round Midnight Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions