Bert Joris Quartet in Porgy en Bess

PORGY EN BESS moet open blijven zolang als ik leef ( Bert Joris)
Cd presentatie tijdens drukbezocht concert.
Hans Koert

Je hoort wel eens zeggen dat, als de dagen korten en de eerste donkere wolken de herfst doen aankondigen, je bed de beste plek is om in te verblijven. Wel, die mensen die zondag 9 oktober 2011, voor deze optie gekozen hadden, kregen deze keer ongelijk - The place to be was Porgy en Bess in Terneuzen, waar een groep muzikanten van hoog niveau was neergestreken, het kwartet van Bert Joris. Voor een volle zaal presenteerde hij zijn nieuwste cd, getiteld Only for the honest.
Bert Joris ( foto: Hans Koert)
Het Bert Joris Quartet bestaat uit een viertal musici, die regelmatig samen optreden als hun agenda's dat toestaat. Bert Joris op trompet (geen bügel deze keer), Dado Moroni piano, Philippe Aerts bas en Dré Pallemaerts op slagwerk: vier Belgen en een Italiaan. De officiële cd-presentatie was vorig weekend in de Roma in Antwerpen ( met een soort generale repetitie in Mortsel de dag ervoor); Porgy en Bess was, na Sint-Niklaas en Brugge de vijfde halte dat het kwartet met dit programma aandeed, hetgeen betekende dat m.n. Philippe en Dado zich nog graag lieten ondersteunen door de geschreven arrangementen van Bert.
"Dado" Moroni (foto: Hans Koert)
Bert Joris, geboren in 1957 in Antwerpen, speelt vanaf zijn veertiende jaar trompet en kwam meer dan dertig jaar geleden terecht bij het BRT Radio Jazz Orchestra. Uit diezelfe tijd dateren ook de eerste plaatopnamen waarop hij, al dan niet verstopt in de trompetsecties, te horen is in orkesten als die van Bob Porter, René Beckers, Jean Evans en de Act Big Band, waar toen al grote namen in zaten, die later in de Belgische jazzscene een prominente rol zouden gaan spelen: Richard Rousselet, Steve Houben, John Ruocco, Michel Herr, Jean-Louis Rassinfosse en Felix Simtaine.

Philippe Aerts (foto: Hans Koert)
Pas in 1986 maakt hij zijn eerste plaat onder eigen naam, Sweet Seventina met Michell Herr, Hein van De Geyn en Dré Pallemaert, de slagwerker, die vaak in Bert's ritmesectie te vinden is. Het was niet de eerste keer dat Bert Joris, met dit kwartet in Porgy en Bess optrad - vier jaar geleden presenteerde hij met hetzelfde kwartet zijn schitterende album Magone, bijna hetzelfde .... want op 16 september 2007 was bassist Philippe Aerts in Porgy en Bess vervangen door Ira Coleman op bas. Vooral de mensen die dit concert hadden meegemaakt hadden met hoge verwachtingen Porgy en Bess opgezocht ........... Bert Joris ( foto: Hans Koert)
Ik kan me niet voorstellen dat Porgy en Bess moet sluiten ....... begon Bert Joris en wat mij betreft blijft het open zolang ik leef.......... Bert Joris opende met zijn kwartet het concert met een compositie van Dado Moroni, getiteld Brother Alfred, een eerbetoon aan McCoy Tyner, wiens eerste voornaam Alfred luidde. Deze spetterende opener werd gevolgd door Spaces en het titelnummer Only for the honest (en daar hebben we hier een zaal vol van, volgens Bert's inschatting), en All Over Me. De eerste set werd afgesloten met het schitterende King Kombo, waarin Dré zich kon uitleven en Dado Moroni enkele oude stride riffs uit de mottenballen haalde.

Philippe Aerts en Dré Pallemaerts ( foto: Hans Koert)
Edgardo "Dado" Moroni, de Italiaanse reus, die de vleugel soms akelig deed schudden op zijn poten, is een geweldig pianist, vind ik zelf en hij heeft dan ook op mij vier jaar geleden veel indruk gemaakt. Vanaf zijn vierde is hij achter de toetsen te vinden en tien jaar later speelde hij al professioneel. Vijfentwintig jaar geleden al, speelde hij naast Niels-Henning Ørsted Pedersen en met musici als Clark Terry, John Faddis, Ed Thigpen en Jimmy Woode, Ellington's bassist uit de jaren vijftig, die, anderhalf jaar voor zijn dood, nog in Porgy en Bess optrad ( november 2003) met Roberta Gambarini en in wiens trio Dado lange tijd in Zürich speelde. In de tweede set kamen zowel nummers van de nieuwste cd als van het album Magone langs, zoals het titel nummer Magone en Mr. Dodo, tot groot genoegen van het publiek.

Dré Pallemaerts ( foto: Hans Koert)
"Dado" Moroni maakte indruk, met name op de stukken die ik al kende ( van de cd Magone), maar ook met het nummer Flavio's Circle, opgedragen aan Dado's eerste pianoleraar, met een fraai stukje baswerk van Philippe Aerts. Het concert van het Bert Joris Quartet werd afgesloten met de Jay Livingstone ballad Never Let Me Go.
Dado Moroni bedankt het publiek (foto: Hans Koert)
Het publiek, dat in grote getale afgekomen was op deze fantastische groep, die met hun vorige gezamenlijke album Magone, hoge ogen gooide, kreeg wat het verwachtte: jazz op hoog niveau, waar veel in te genieten was. Op de cd, volgens Hans Zuiderbaan, is het allemaal wat rustiger, meer geschikt vanuit de luie stoel, legde hij ten overvloede nog eens uit - ik hoop dat nog eens een keer te kunnen uittesten - dit concert kunnen ze ons in ieder geval niet meer afnemen.
Hans Koert
keepswinging@live.nl
Wie het vier jaar geleden opgenomen album Magone van het Bert Joris Quartet kent, wist al op voorhand dat het concert van het Bert Joris Quartet, zondag 9 oktober 2011, in Porgy en Bess - Terneuzen, niet meer stuk kon. Voor een goed gevulde zaal vertolkte het viertal de nummers van hun nieuwste cd: Only for the honest. Keep Swinging doet graag verslag van dit soort verrassende concerten. Als je niets wilt missen volg dan de Keep Swingingblog via Twitter (#keepswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief aan ( keepswinging@live.nl) die in een Nederlandse- en een Engelse versie verschijnt.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Philip Catherine speelt de muziek van Cole Porter

Oprecht, betoverend, lyrisch!
Catherine, ein sensibler Poet des instruments (= Catherine, een dichter op zijn instrument)! (citaat: Alexander Schmitz in Jazzgitaristen)
Hans Koert

Philip Catherine plays Cole Porter (English) Philip Catherine speelt de muziek van Cole Porter (Nederlands)

Afgelopen maand verscheen het nieuwe album van de Belgische gitarist Philip Catherine op het Challenge Records label ( Philip Catherine plays Cole Porter)( Challenge Jazz CHR 70106). Het album is geheel gewijd aan de composities van Cole Porter, die bijna 50 jaar geleden overleed. Philip Catherine wordt begeleid door Karel Boehlee, one of the finest pianists I know (= Eén van de fijnste pianisten die ik ken), schrijft Hein Van de Geyn op de hoes; Philippe Aerts, die al jaren Catherine's vaste bassist is en Martijn Vink op slagwerk.



Philip Catherine (foto: Hans Koert)
Op de hoes schrijft (ex) bassist Hein Van de Geyn, die vorig jaar herfst afscheid nam van zijn bas en Nederland en nu in Scarborough, Zuid-Afrika woont, opent met een tamelijk uitgebreide biografie van Cole Porter en breekt een lans voor zijn schitterende bijdragen aan het zgn. American Songbook. Zelfs als je nooit van Cole Porter gehoord hebt ( het schijnt dat de jeugd zijn naam niet meer zo goed kent) dan kun je niet om hem heen - zelfs popsterren spelen zijn composities.


Philip Catherine plays Cole Porter (Challenge CHR70166) hoesontwerp: Marcel Van Den Broek)
Philip Catherine, oorspronkelijk geboren in Londen, oktober 1942, maar opgegroeid in Brussel, begon zijn carrière in de jaren zestig in Brussel in clubs als de Rose Noire, waar hij optrad met musici als Jack Sels en Fats Sadi en ontwikkelde hij zich in de afgelopen vijftig jaar van een sterk door Django beïnvloede gitarist tot een veelgevraagd begeleider en solist op de gitaar. Ik hou van zijn gitaarspel en zijn muziek. Eén van zijn laatste platen was het prachtige solo (!) album Guitars Two, dat hij als een duet met zichzelf speelde. Ook aan één van zijn laatste optredens in Porgy en Bess Terneuzen, ruim een jaar geleden, met pianist Bert van den Brink bewaar ik mooie herinneringen.
Philip Catherine (foto: Hans Koert)
Cole Porter wrote more then one thousand songs. ( = Cole Porter schreef meer dan 1000 nummers), informeert Hein ons, but only the less known, not yet overplayed compositions, have been selected.(= maar alleen de wat minder bekende, niet doodgespeelde titels, hebben we uitgezocht.). In 2010 when I still lived in Europe, Philip would come to my house and we would go through many of Cole Porter's songs.(= In 2010, toen ik nog in Europa woonde, heb ik samen met Philip bij mij thuis heel wat nummers van Cole Porter door onze vingers laten gaan). Er werden uiteindelijk dertien nummers uitgezocht, waarvan er elf uiteindelijk op de cd Philip Catherine plays Cole Porter terecht gekomen zijn. De bandleden: v.l.n.r.: Philip Catherine - Karel Boehlee - Philippe Aerts - Martijn Vink (foto: Jackie LePage)( bron: album Philip Catherine plays Cole Porter)
Cole Porter (1891-1964) behoort tot die selecte groep van componisten en tekstschrijvers, die het American Songbook van de 20ste eeuw gevuld hebben. Als je jazz speelt of luistert naar muziek dan kun je niet om Cole Porter heen. Hij schreef tientallen hits, die op ons trommelvlies zijn blijven kleven: I Love Paris - Night and Day - I Love You Samantha - Begin the Beguine - Too Darn Hot - What Is This Thing Called Love - Anything Goes en In the Still of the Night. Philip Catherine en Phiippe Aerts ( foto: Hans Koert)
Sommige nummers op het album zijn heel bekend, maar krijgen een verfrissend bad als Philip ze onder handen neemt. Een voorbeeld van zo'n nummer is From This Moment On of In The Still of the Night. Het nummer Let's Do It, Let's Fall in Love, dat op het album als 7de nummer is toegevoegd, is zijn eerste compositie waar hij echt succes mee had in 1928 in de musical Paris ( of zoals ze dat toen noemden: a play with songs (= Een toneelstuk met liedjes). Het slotnummer Ev'ry Time We Say Goodbye dateert uit de jaren veertig en hoorde bij de Broadwaymusical Seven Lively Arts. Alle grote namen in de jazz hebben dit stuk in handen gehad en hun uitvoeringen zijn wereldberoemd geworden: Benny Goodman, Ella Fitzgerald, Sonny Rollins, Stan Kenton, John Coltrane en dan nu, last but not least, ook Philip Catherine. Vraag me alstublieft niet naar mijn eigen voorkeuren .......... als je het album hebt beluisterd zul je begrijpen dat dat een onmogelijke opgaaf is - de elf nummers krijgen in Philip's handen alle dezelfde behandeling: oprecht, betoverend en lyrisch. Philip met zijn gitaar en, niet te vergeten Karel Boehlee aan de vleugel, maken deze plaat tot een tijdloos document - een plaat die in elke collectie hoort te zitten.
Het album Philip Catherine plays Cole Porter (Challenge CHR70166) kan besteld worden op de Challenge website.
Hans Koert
keepswinging@live.nl

Het nieuwste album van Philip Catherine bewijst mar weer eens wat een geweldig gitarist hij is .......... Eerlijk gezegd, had ik eerst wat twijfels, toen ik de titel las: .. plays Cole Porter. Oh nee, dacht ik, toch niet weer één? doelend op de tientallen platen die al verschenen zijn in de schijnbaar onuitputtelijke serie "plays/sings Cole Porter"; albums volgezongen of -gespeeld door grote namen als Frank Sinatra, Ella Fitzgerald of Dionne Warwick ( al dan niet opgeleukt met een bos strijkers). Maar die angst bleek ongegrond. Deze plaat voldoet aan geen van alle vooroordelen die ik over dit soort platen heb; geen strijkers, geen doodgespeelde overbekende melodiëen..... dit is een echte Philip Catherine gitaarplaat geworden en veel meer dan zomaar .... a tribute to. Vladimir Cosma, een bekende Oosteuropese componist zegt op de hoes: How lucky for Cole Porter to be in the golden hands of Philip Catherine! (= Wat een geluksvogel is Cole Porter, door in de gouden handen van Philip beland te zijn). Een tijdloos document! Keep Swinging houdt ervan om dit soort schitterende platen onder de aandacht te brengen. Deze plaat wordt een klassieker - geen twijfel mogelijk. Als je niets wilt missen van de Keep Swinging blog volg haar dan via Twitter (#keepswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief. ( keepswinging@live.nl )
Retrospect Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Philip Catherine plays Cole Porter

Sincerily, magic, lyricism.
Catherine, ein sensibler Poet des instruments (= Catherine, a sensible poet on his instrument)! (quote: Alexander Schmitz in Jazzgitaristen)
Hans Koert

Philip Catherine plays Cole Porter (English) Philip Catherine speelt de muziek van Cole Porter (Nederlands)

Last month the latest album by Belgian guitar player Philip Catherine has been released by Challenge Records. It is fully dedicated to the well known songwriter and composer Cole Porter, who passed away almost 50 years ago. Philip Catherine is accompanied by Karel Boehlee one of the finest pianists I know, Hein Van de Geyn writes in the liner notes; Philppe Aerts, who is Philip's regular bass player and Martijn Vink drums.


Philip Catherine (photo courtesy: Hans Koert)
Sincérité, magic, lyrisme ... Quelle chance pour Cole Porter d'être sous les doigts d'or de Philip Catherine! J'attend mon tour.(= Sincerity, magic, lyricism ... How lucky for Cole Porter to be in the golden hands of Philip Caterine! I will wait till it's my turn ) ( Vladimir Cosmac - Romanian composer - Paris, 1st of January, 2011) (quote: liner notes)
Philip Catherine plays Cole Porter (Challenge CHR70166) (sleeve design: Marcel Van Den Broek)
Philip Catherine, born in London in October 1942, started his career in the 1960s in Brussels in venues like the Rose Noire, where he performed with musicians like Jack Sels and Fats Sadi and developed during these 50 years in music as a sought after accompanist and performer. I love his music and the way he plays the guitar. One of his last records, his solo album Guitars Two , has been reviewed here and I joined several concerts in which he participated with musicians like the May 2010 concert with Bert Van Den Brink.
Philip Catherine (photo courtesy: Hans Koert)
Cole Porter wrote more then one thousand songs, Hein Van de Geyn informs us in the liner notes, but only the less known, not yet overplayed compositions, have been selected. In 2010 when I still lived in Europe, Philip would come to my house and we would go through many of Cole Porter's songs. Thirteen songs were selected and eleven tunes were used for the album.
The members of the band: f.l.t.r.: Philip Catherine - Karel Boehlee - Philippe Aerts - Martijn Vink (photo courtesy: Jackie LePage) (source: album Philip Catherine plays Cole Porter)
Cole Porter (1891-1964) was one of the outstanding composers and lyricists of the 20th century. Some million sellers he composed were: I Love Paris - Night and Day - I Love You Samantha - Begin the Beguine - Too Darn Hot - What is this Thing Called Love - Anything Goes and In the Still of the Night. Philip Catherine and Phiippe Aerts ( photo courtesy: Hans Koert)
Some of the tunes selected are well known, but never boring, like From This Moment On or In The Still of the Night. The tune Let's Do It, Let's Fall in Love, to be found on the album as track 7 is the first Cole Porter composition that became a theatre hit in the 1928 play with songs Paris. The final track Ev'ry Time We Say Goodbye dates from the 1940s and was part of the Broadway-play Seven Lively Arts. It was recorded by all great jazz musicians of the second part of the 20th century, like Benny Goodman, Ella Fitzgerald, Sonny Rolling, Stan Kenton, John Coltrane and, last but not least, Philip Catherine. Don't ask me what tracks are my favourites, as I really don't know. Philip's guitar and Karel's piano make these tunes timeless and a great album to have in your collection.
The album Philip Catherine plays Cole Porter (Challenge CHR70166) can be ordered at the Challenge website.
Hans Koert
keepswinging@live.nl

The latest album of Philip Catherine once more proves what a great guitar player he is ............ To be honest, the title .. plays Cole Porter first got on my nerves ... oh no, not another "plays/sings ....", like the numerous meant for the best ... plays/sings Cole Porter albums ( Frank Sinatra or Ella Fitzgerald or Dionne Warwick or ...) with overplayed songs, tributes to this great composer. But when I played myself this new Philip Catherine album I was convinced that this one was more then just .... a tribute to. As Vladimir Cosma says in the liner notes: How lucky for Cole Porter to be in the golden hands of Philip Catherine! A timeless document! Keep Swinging loves to point you to this kind of albums that will become classics. No buts about it! If you won't miss its contributions, please follow the Keep Swinging blog at Twitter (#keepswinging) or ask for its free newsletter ( keepswinging@live.nl )

Retrospect Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Rick Margitza: Guest Player with the Ivan Paduart Trio

Rick Margitza te gast bij het Ivan Paduart Trio ( Nederlands) Rick Margitza guest player with the Ivan Paduart Trio (English)

Concert in Porgy en Bess - Terneuzen ( The Netherlands)
RICK MARGITZA: GUEST PLAYER WITH THE IVAN PADUART TRIO
Hans Koert

Tenor saxophonist Rick Margitza performed with the Ivan Paduart Trio in a concert at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen, in the south west part of The Netherlands, on the 7th of February, 2010.
It was a pity that the name of Rick Margitza, who played with great names like Maynard Ferguson, Bobby Hutcherson, McCoy Tyner and Miles Davis didn't guarantee a full house: half of the seats of the club were empty. And Ivan Paduart, Philippe Aerts and Mimi Venderame too, belong to the best in Belgian jazz. Rick Margitza ( Porgy en Bess - Terneuzen - February 2010) (photo courtesy: Hans Koert)
Rick Margitza played for a short time in Miles Davis last quintet, where he replaced Kenny Garrett at the 1989 European tour and is to be heard in one tune ( Hannibal) of Davis' Amandla album). Comic about the Moutin Reunion Quartet featuring Rick Margitza and Baptiste Trotignon (Drawings: Francois Moutin)
He is now a sought after tenor saxophone player and a member of the Moutin Reunion Quartet - a quartet of the French Moutin twins Francois ( on bass) and Louis on drums. He replaced Sylvain Boef on saxophone in May 2003 and toured with the group along the US east coast venues, where they recorded the album Red Moon. I really like that album Red Moon. I wrote about this album, which was released in a hard cover comic book, titled Louis & Francois Moutin with drawings by Francois Moutin ( BD Jazz 029)

Ivan Paduart ( Porgy en Bess - Terneuzen - February 2010) (photo courtesy: Hans Koert)

Ivan Paduart started his career at the age of 17, discovered by Michel Herr, then the piano player of Toots Thielemans, at a master class. Soon after that event he played with established jazz musicians and both Mimi as Philippe are colleagues from this very beginning. His first recordings, like Aftertouch, are from 1990, in which he already played with Mimi Verderame and two years later he is to be heard at the European Jazz contest with Philippe Aerts. I heard Ivan for the first time five years ago at the Porgy en Bess Jazz Club in a concert by Richard Rousselet and JeanFrancois Prince who, I remember well, impressed in an Electric Miles performance at the guitar.

Philippe Aerts ( Porgy en Bess - Terneuzen - February 2010) ( photo courtesy: Hans Koert)

Both Philippe Aerts and Mimi Verderame are skilled musicians and play together for ages, which makes it a solid rhythm section. Two weeks ago Mimi performed with Rony Verbiest in this club and both Mimi as Philippe are the regular members of Philip Catherine rhythm section.

Rick Margitza ( Porgy en Bess - Terneuzen - February 2010) ( photo courtesy: Hans Koert)

The Trio + one started its first set with a Margitza composition, Street of Dreams and continued with compositions by Ivan Paduart, Disconnected and First Rays. Both tunes Rick and Ivan recorded on their 2001 album Still. The first set finished with the Paduart composition Can't Wait. The audience had to wait until the second set to hear Rick Margitza at his best.

Mimi Verderame ( Porgy en Bess - Terneuzen - February 2010) ( photo courtesy: Hans Koert)

The second set, Ivan had promised to play six sets, started with the tunes Blue Landscape and Igor, dedicated to Ivan's 13 years old son, both compositions by Ivan Paduaert. Rick surprised at the end of the set with the tune Love Dance. In a lengthy opening solo, using altissimo-register notes, Rick learned that he has listened well to Coltrane and trumpet player Maynard Ferguson in whose band he played during the 1980s. The tune developed into an inspiring duet between him and the rhythm section. It showed both Rick as Mimi at their best - it was a pity that it was the one but last tune of the concert, as the audience loved to hear more. Fact was that Margitza had to be in time in Brussels to catch the train to Paris in times, so ..............

Philippe Aerts and Mimi Verderame ( Porgy en Bess - Terneuzen - February 2010) ( photo courtesy: Hans Koert)

At the end of the concert Hans Zuiderbaan, chairman of Porgy en Jazz, announced some upcoming concerts, all posted at the Porgy en Bess website and hinted that the club has booked some bands for the new concert season already. Wouldn't it be great to invite the Moutin Reunion Quartet next season? It would be a great opportunity to let Rick Margitza finish the job....................

Some photo impressions from the concert

Hans Koert
keepswinging@live.nl

Live-performances, like today with Rick Margitza and Ivan Paduart and his men, should offer you Jazz at his best ..... Jazz .... two sets, in which things happen - not just two sets filled with sounds, but musicians and audience communicating through music - The Keep Swinging blog tries to share this feeling, this fascination, in its reviews. If you don't want to miss any contribution, please register, and I'll send you its weekly news letter.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Rick Margitza te gast bij het Ivan Paduart Trio

Rick Margitza te gast bij het Ivan Paduart Trio ( Nederlands) Rick Margitza guest player with the Ivan Paduart Trio (English)

Concert in Porgy en Bess - Terneuzen
RICK MARGITZA TE GAST BIJ IVAN PADUART TRIO
Hans Koert

Tenorist Rick Margitza speelde op zondagmiddag 7 februari 2010 met het Ivan Paduart Trio in Porgy en Bess in Terneuzen. Het was jammer dat de naam Rick Margitza niet bij veel mensen een belletje had doen rinkelen, want hij heeft heel wat grote namen in zijn cv. staan: Maynard Ferguson, Bobby Hutcherson, McCoy Tyner en Miles Davis deden ooit een beroep op hem. Helaas dus geen afgeladen tent voor Rick Margitza op tenorsax, Ivan Paduart achter de Steinway, Philippe Aerts op bas en Mimi Venderame op slagwerk. Rick Margitza ( Porgy en Bess - Terneuzen - februari 2010) (foto: Hans Koert)
Rick Margitza speelde korte tijd in Miles Davis laatste kwintet als vervanger van Kenny Garrett, die in 1989 niet mee kon op Miles' Europese tournee en in één nummer (Hannibal) te horen is op Miles vrij onbekende Amandla album. Cartoon over de oprichting van het Moutin Reunion Quartet met Rick Margitza ( tekeningen: Francois Moutin)
Hij is nu een gewild tenorsaxofonist en lid van het Moutin Reunion Quartet - een kwartet rond de Franse tweeling Moutin: basspeler Francois en slagwerker Louis. Hij verving in mei 2003 saxofonist Sylvain Beuf in het kwartet en toerde mee langs podia aan de oostkust van de US, wat resulteerde in opnamen voor de CD Red Moon, een bijzonder album, vooral omdat het bijgevoegd is in een stripalbum getekend door Francois zelf, getiteld: Louis & Francois Moutin ( BD Jazz 029)

Ivan Paduart ( Porgy en Bess - Terneuzen - februari 2010) ( foto: Hans Koert)

Ivan Paduart begon zijn carrière als 17-jarige, ontdekt tijdens een masterclass door Michel Herr, pianist bij Toots Thielemans. Al snel werd hij gevraagd mee te spelen met gevestigde namen en zowel Mimi als Philippe waren in dat prille begin al collega's. Mimi speelde mee op zijn eerste opnamen, zoals op Aftertouch, en twee jaar later begeleidde Philippe Aerts Ivan tijdens de European Jazz contest. Zelf hoorde ik Ivan voor het eerst vijf jaar geleden in Porgy en Bess in een optreden met Richard Rousselet, waarin vooral gitarist JeanFrancois Prince me is bijgebleven, omdat hij toen een aantal "electric Miles" nummers deed herleven.......

Philippe Aerts ( Porgy en Bess - Terneuzen - februari 2010) ( foto: Hans Koert)

Zowel Philippe Aerts als Mimi Verderame ( twee weken geleden bij Rony Verbiest), o.a.doorwinterde begeleiders van Philip Catherine, horen tot de solide kern van de Belgische jazzscene.

Rick Margitza ( Porgy en Bess - Terneuzen - februari 2010) ( foto: Hans Koert)

Het Ivan Paduart Trio + one startte de eerste set met een compositie van Margitza, Street of Dreams en twee nummers van Ivan Paduart: Disconnected en First Rays. Beide nummers namen Rick en Ivan op in 2001 op hun enige gemeenschappelijke plaat tot nu toe, Still. De eerste set werd afgesloten met de compositie Can't Wait van Ivan Paduart. Pas in de tweede set kreeg Rick Margitza het meer naar zijn zin en liet hij horen waarom hij meegekomen was.

Mimi Verderame ( Porgy en Bess - Terneuzen - februari 2010) ( foto: Hans Koert)

De tweede ( en laatste) set, Ivan beloofde er zes (!), begon met de nummers Blue Landscape en Igor, geschreven voor Ivan's 13-jarige zoon. Rick verraste aan het eind van de set met een lange openingssolo in het nummer Love Dance, waarin hij gebruik maakte van het zgn. altissimo-register, een techniek, die hij afgekeken moet hebben van o.a. Maynard Ferguson en hij maakte het nummer af met een schitterende Coltrane-achtige interpretatie van het nummer in samenspraak met Mimi Verderame, die hierbij een opzwepend ritme neerzette - muziek waarbij wat gebeurt. Zowel Rick als Mimi speelden hier op bun best. Helaas was het, voor het publiek, één van de laatste nummers ( de trein naar Parijs moest gehaald worden in Brussel) en een toegift zat er dus niet in.

Philippe Aerts en Mimi Verderame ( Porgy en Bess - Terneuzen - februari 2010) ( foto: Hans Koert)

Op het eind van het concert kondigde voorzitter Hans Zuiderbaan een aantal geplande concerten aan en tilde alvast een tipje van de sluier op m.b.t. het nieuwe seizoen. Misschien zou een optreden van het Moutin Reunion Quartet wel een mooie kans zijn voor Rick Margitza om zijn werk in Terneuzen af te maken...............

Wat foto's van het concert

Hans Koert
keepswinging@live.nl

Liveoptredens waarin jazz te horen is en waar iets meer gebeurt dan alleen maar het afraffelen van de twee afgesproken sets, waar een vonk overspringt tussen de spelers en tussen het publiek en de spelers, zijn hele waardevolle gebeurtenissen - De Keep Swinging blog probeert die vonk te vertalen in een beeld van zo'n concert - Als je beschrijvingen van dit soort concerten niet wilt missen meld je dan aan voor de wekelijkse nieuwbrief.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions