Yamekraw - a rhapsody in black and white

Yamekraw - een rapsodie in zwart en wit (Nederlands) Yamekraw - a rhapsody in black and white (English)

The story of a Negro Rhapsody by James P. Johnson.
YAMEKRAW - A RHAPSODY IN BLACK AND WHITE
Hans Koert

Porgy and Bess – Metropolis – Mississippi Suite – Broadway at Night – Grand Three Shades of Blue and Rhapsody in Blue. All well known compositions, suites labelled as Modern American Music – White men’s symphonic jazz of the 1920s up to 1940s as played by Paul Whiteman, composed and arranged by George Gershwin and Ferde Grofé.

Duke Ellington can be labelled as the black African –American who composed numerous suites and concert works in symphonic jazz, like Reminiscing in Tempo, Black and Tan Fantasy, Black, Brown and Beige and the lesser known Symphony in Black and New World A-Comin’. But what about titles like Yamekraw, a Negro Rhapsody, Tone Poem or Symphony Harlem? Titles of suites, orchestral works, now forgotten, but written by a composer, whose name you won’t associate with this kind of music: James P. Johnson.

A few months ago the book Ellington Uptown, written by John Howland, was published by the University of Michigan Press in its series Jazz Perspectives. ( ISBN-13: 976-0-472-03344-4 ).

The full ttitle of the book is: Ellington Uptown - Duke Ellington, James P. Johnson and the Birth of Concert Jazz – The Story of the African American contributions to the symphonic jazz vogue of the 1920s through the 1940s.

In more then 300 pages John Howland describes the development of the symphonic jazz, a style of music, that has been very popular in the first half of the XXth Century. Most people will know about the popularity of Paul Whiteman’s concert music, but also African-Americans had their symphonic jazz, with Duke Ellington as the most well known icon of this music style. But what about James P. Johnson? Most of us remember James P. Johnson as te father of the stride piano and I remember collecting piano roll music on Joker and Biograph LPs when I was a young adult, fascinated by the mechanical reproduced and rather stiff and mechanic syncopated sounds from the past.

James P. Johnson - Charleston (1925)

When James P. Johnson made his first recordings in May 1921 he was in his twenties and became known as a stride piano player, but in fact he started to play the piano in clubs long before since 1913. During the 1920s he developed into one of the best Harlem stride piano players, a model for numerous followers, but also started to compose more "serious"(?) works, like the music for the Broadway musical Runnin' Wild. He also started to compose large-scale orchestral works, like the 1927 Yamekraw, which was a piano rhapsody to be comparable with Gershwin's Rhapsody in Blue.

A concert of Yamekraw by Fats Waller in Carnegie Hall ( 27th of April 1928) (click on the picture to enlarge) (photo in negative)

In 1928 it was performed on stage of Carnegie Hall as part of a W.C. Handy concert in a version with orchestra, featuring Thomas Waller, nicknamed Fats due his dimensions, at the piano. In fact, it had to be James P. Johnson behind the keys, the composer himself, but James P. was also performing at his Keep Shufflin' musical and wasn't allowed to take a day off - so, …………Fats did the honours. The most pretentious number of the evening was termed a Negro Rhapsody, Yamekraw, written by James P. Johnson, and evidently, from the name, intended to typify life in the old Yamecraw section of Savannah, Ga. Fats Waller was again featured at the piano ... ( review in The New York Age on the 5th of May, 1928)
In his book, John Howland reserves many pages to describe the cultural background of Yamekraw, subtitled A Rhapsody in Black and White ( mind the similarity with the title of Rhapsody in Blue).

Howland's analyses. (click on the photo to enlarge) (photo in negative)
In 1930 the music was used into a Vitaphone short, titled Yamekraw, in which James P. Johnson seems to play the piano himself, although he is not visible in the film. In his book John Howland unravels the sources of certain themes used in Yamekraw - James P. borrowed themes from musicians like Perry Bradford and other black blues musicians from the 1920s.

Thematic borrows or stolen stuff? - samples, as we label that today.( Click on the photo to enlarge) (photo in negative)

As far as I know James P. Johnson recorded the tune just one time, in 1944, now available on a Folkway LP; Yamekraw - a Negro Rhapsody - ( in four movements). I love to introduce you to the fourth movement!!

There has been some contemporary releases from this Yamekraw Rhapsody in Black and White, recorded by Marcus Roberts and the members of the Orchestra of St. Luke's and the Lincoln Centre Jazz Orchestra ( June 1995) and one played by William Allbright. I found a life performance, in two parts, by Richard Alston; both fragments conclude this blog.

Thanks to Ate van D., a Dutch Jazzhistorian, I learned that Yamekraw has been performed at one of the Dutch Jazzweken (= Jazz weeks), by an orchestra of the VARA-radio networks during the 1930s. No more info available at the moment. Who can help?

The book, Ellington Uptown by John Howland, brings you a thorough study about the Birth of Concert Jazz. It's a rather scientic publication, with transcriptions of several recordings and list of stolen themes, but also gives a lot of addtitonal information interesting for the average jazz fan like you and me. And what about the extensive descriptions of Duke Ellington's suites, all well known? If you are interesting in this part of the American musical heritage this book is a must. I hope to use it more often in coming blogs. Get you copy today ...........

Hans Koert
keepswinging@live.nl


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News Letter Keep Swinging Contributions

Yamekraw - een rapsodie in zwart en wit

Yamekraw - een rapsodie in zwart en wit (Nederlands) Yamekraw - a rhapsody in black and white (English)


Een verhaal rond een Negro Rhapsody, een symfonische jazzstuk van James P. Johnson.
YAMEKRAW - EEN RAPSODIE IN ZWART EN WIT
Hans Koert

Porgy and Bess – Metropolis – Mississippi Suite – Broadway at Night – Grand Canyon Suite - Three Shades of Blue and Rhapsody in Blue; allemaal bekende composities, die je zou kunnen labelen als "Moderne" Amerikaanse Muziek ( met "modern" tussen aanhalingstekens) – Blanke symfonische jazz uit de jaren twintig en de decade daarna gespeeld door bands als die van Paul Whiteman, gecomponeerd en gearrangeerd door George Gershwin en Ferde Grofé.

Duke Ellington hoort bij de zogenaamde African Americans en bekwaamde zich eveneens in de symfonische jazz met suites als Reminiscing in Tempo, Black, Brown and Beige, Black and Tan Fantasy en de minder bekende Symphony in Black en New World A-Comin’. Maar hoe zit het dan met nummers als Yamekraw, a Negro Rhapsody, Tone Poem of Symphony Harlem? Titels van suites, orkestwerken, nu helemaal vergeten, maar geschreven door die andere grote zwarte componist van American Music en symfonische jazz: James P. Johnson.

Een paar maanden geleden verscheen het boek Ellington Uptown, geschreven door John Howland, en uitgebracht bij de University of Michigan Press in haar serie Jazz Perspectives. ( ISBN-13: 976-0-472-03344-4 ). John Howland is Assistant Professor of Music aan de Rutgers University.

Het boek heeft als volledige titel: Ellington Uptown - Duke Ellington, James P. Johnson and the Birth of Concert Jazz – The Story of the African American contributions to the symphonic jazz vogue of the 1920s through the 1940s ( = Duke Ellington, James P. Johnson en de geboorte van de Concert Jazz - het verhaal van de bijdrage van de Afro-Amerikanen aan een populaire muziekstijl. ).

In meer dan 300 pagina’s beschrijft John Howland de ontwikkeling van de symfonische jazz, een muziekstijl, die erg populair was in de eerste helft van de XXste eeuw, gecomponeerd door de Afrikaanse emigranten. De meesten onder ons kennen wel de “blanke concertmuziek” van Paul Whiteman, maar ook de Afro-Amerikanen hadden hun symfonische jazz, waarvan Duke Ellington ongetwijfeld de bekendste componist is. Maar wat doet James P. Johnson daarbij? hoor ik je denken. Wie herinnert James P. Johnson niet als de vader van de stride-piano, waarvan ik vroeger eindeloos kon genieten, luisterend naar die stijve mechanische pianomuziek, gefascineerd door de techniek van de rollen met gaatjes, zoals die heruitgebracht waren op LP’s van Biograph of Joker.

James P. Johnson - Charleston (1925)
Toen James P. zijn eerste opnamen maakte in mei 1921 was hij al achter in de twintig en kreeg hij bekendheid als pianist, maar we vergeten dan vaak bij die eerste platenpioniers, dat ze vaak al een tijdje bezig waren. James P. speelde al in 1913 als barpianist in clubs en maakte pianorollen. In de jaren twintig ontwikkelde hij zich tot de beste Harlem stride pianist, maar ging zich ook toeleggen op het “meer serieuze” werk, zoals de muziek voor de musical Runnin’ Wild. En hij waagde zich, eind jaren twintig, aan grotere orkestwerken, Yamekraw uit 1927, eigenlijk een piano rapsodie die vergelijkbaar was met Gershwin’s Rhapsody in Blue is daar een mooi voorbeeld van.

Uitvoering van Yamekraw door Fats Waller in Carnegie Hall ( 27 april 1928) (klik erop om de foto te vergroten) (foto in negatief)

In 1928 werd het opgevoerd in Carnegie Hall als deel van een avondvullend W.C. Handy concert als orkestwerk, met op de piano Thomas Waller beter bekendd, vanwege zijn postuur, als Fats. Het was de bedoeling geweest, dat James P. Johnson zelf de pianopartij had gespeeld, maar hij speelde ook mee in de Keep Shufflin' revue en kreeg geen avond vrij daarvoor ……….. dus mocht Fats de honneurs waarnemen. The most pretentious number of the evening was termed a Negro Rhapsody, Yamekraw, written by James P. Johnson ( = Eén van de belangrijkste nummers van de avond was de Negro Rhapsody, Yamekraw, geschreven door James P. Johnson), and evidently, from the name, intended to typify life in the old Yamecraw section of Savannah, Ga. ( = en, vanzelfsprekend, afgaand op de titel, beschreef het nummer het typische leven in een klein dorpje in de Yamecraw regio in Savannah Georgia) Fats Waller was again featured at the piano (= Ook nu speelde Fats Waller de pianopartij. ... ( recentie in de New York Age 5 mei 1928))
( ook nu ....... Fats speelde ook in eerdere nummers tijdens de avond o.a. het nummer Beale Street Blues). In zijn boek reserveert John Howland heel wat pagina’s aan het uitpluizen van de culturele achtergronden van Yamekraw, dat de bijtitel A Rhapsody in Black and White had gekregen ( Let op de overeenkomst met de titel Rhapsody in Blue).

De door Howland geanalyseerde opnamen. (klik op de foto om hem te vergroten) (foto in negatief)
In 1930 werd de muziek in een muziekclip, een Vitaphone short, getiteld Yamekraw uitgebracht, waarin James P. Johnson de pianopartij speelt, maar blijkbaar niet zelf in beeld komt. In zijn boek wijst John Howland erop dat er nogal wat thema’s uit het nummer “geleend” waren van composities uit de jaren twintig van musici als Perry Bradford en andere zwarte bluesmuzikanten.

Thematic borrowings - samples heten die tegenwoordig geloof ik, maar daar hadden ze toen nog geen woord voor. ( Klik op de foto om die te vergroten) (foto in negatief)

Voor zover ik heb kunnen nagaan maakte James P. Johnson maar één keer een plaatopname van het nummer dat heruitgebracht werd op een Folkway LP. Yamekraw - a Negro Rhapsody - ( in four movements). Luister maar eens naar een deel van die opname - het slot: the fourth movement !!

Het nummer is verschillende keren uitgevoerd en vastgelegd op plaat: Yamekraw Rhapsody in Black and White, opgenomen door Marcus Roberts en de leden van het Orchestra of St. Luke's and the Lincoln Centre Jazz Orchestra ( juni 1995) en een keer gespeeld door William Allbright. Ik vond een uitvoering, in twee delen, door Richard Alston – beide delen vind je hieronder.

Het boek Ellington Uptown door John Howland is zo’n boek dat boordevol informatie staat over deze, vergeten periode uit de Amerikaanse jazzgeschiedenis.

Het is een wetenschappelijke publicatie geworden, met uitgeschreven transcripties en van maat tot maat uitgeschreven uitvoeringen – erg technisch allemaal, maar daar tussen interessante hoofdstukken "voor leken" over m.n. de ontwikkeling van de suites bij Duke Ellington. Ik zal binnenkort zeker nog meer onderwerpen uit dit prachtige boek boven bespreken. Bestellen dus..

Hans Koert
keepswinging@live.nl


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News Letter Keep Swinging Contributions

Hank Jones - Een pianolegende

Hank Jones - A Legend on the Keys (English) Hank Jones - Een pianolegende ( Nederlands)

Northsea Jazz 2009 - 10 juli 2009
HANK JONES - EEN PIANOLEGENDE
Hans Koert

Het Northsea Jazzfestival 2009 vond dit jaar plaats van 10 tot 12 juli 2009 in Ahoy Rotterdam. Honderden concerten, honderden artiesten en tienduizenden bezoekers uit alle delen van de wereld. Op vrijdag 10 juli 2009, de dag dat ik het festival bezocht, waren er zo’n 18.000 bezoekers en dat voelde comfortabel – geen “dichtedeur” concerten – geen overvolle wandelgangen; op zaterdag en zondag was het aanmerkelijk drukker: zo’n 25000 mensen per dag en het festival was dan ook uitverkocht.
Vandaag de laatste recentie van het Northsea Jazzfestival met het concert van het Hank Jones Trio. De eerdere blogs over het Northsea Jazzfesitval waren getiteld: Northsea Jazzfestival: Een kritisch geluid Northsea: Festival van uitersten Fred Hersch Trio + 2 speelt live op het Northsea.

Hank Jones ( Northsea Jazz 10 juli 2009) ( foto: Hans Koert*)

Eerlijk gezegd …….. het concert van Hank Jones, dat gepland stond op het Northsea Jazzfestival, was voor mij één van de belangrijkste redenen om dit jaar voor de vrijdag te kiezen. Afgelopen jaar zou Hank zijn 90ste verjaardag vieren op het Northsea in een concert met Roberta Gambarini en Roy Hargrove, maar moest toen het concert aflassen vanwege gezondheidsproblemen. Dit jaar was hij er gelukkig wel ……… zonder Roberta en Roy, maar met zijn trio waarin Georg Mraz en Willie Jones III.

Georg Mraz ( Northsea Jazz - 10 juli 2009) ( foto: Hans Koert* )

Hank Jones werd geboren in Vicksburg, Mississippi op de laatste dag van juli 1918 als de oudste van een stel muzikale broers: Thad en Elvin. Thad Jones werd bekend als trompettist en bandleider van o.a. de Thad Jones-Mel Lewis Orchestra ( haar opvolger stond, wat een toeval, als Vanguard Jazz Orchestra gepland in het voorafgaande concert in diezelfde Hudsonzaal) en Elvin Jones kreeg bekendheid als slagwerker bij o.a John Coltrane. Ik heb hem, vlak voor zijn overlijden, mogen zien optreden met zijn Jazz Machine, op ditzelfde Northsea Jazzfestival, in juli 2002 nog in Den Haag.

Hank Jones; een legende op de toetsen ( Northsea Jazz 10 juli 2009) ( foto: Hans Koert* )

Hank Jones groeide op in een muzikale familie in het stadje Pontiac in Michigan, hoewel zijn vader, die streng religieus was, jazz absoluut niet zag zitten – zeker niet op zondag: He thought Jazz was a bad influence because back then it was associated with places of ill repute and people of questionable backgrounds ( = Hij zag Jazz absoluut niet zitten, aangezien het toendertijd werd geassocieerd met plaatsen van verderf, bevolkt door mensen met een twijfelachtige reputatie.), citeert Don Quellette Hank in het begeleidende boekje bij de CD For My Father. And he was right. I was always running into people like that, but I was also able to disassociate myself from that part of the scene ( = en hij had gelijk. Ik kwam in contact met dat soort mensen, maar het lukte me om er niet bij betrokken te raken). Hij ging als professional spelen, op het eind van de Tweede Wereldoorlog bij Hot Lips Page, waarmee hij in november 1944 op een serie Continentals zijn platendebuut maakte. Zijn eerste opnamen onder eigen naam maakte hij voor Clef in 1947. In de jazzscene van New York speelde hij met musici Coleman Hawkins, Howard McGhee, Andy Kirk en Billy Eckstine. En hij speelde in de beroemde Jazz at the Philharmonic concerten, georganiseerd door Norman Granz. In april 1952 speelde hij met de JATP in het Kurhaus in Scheveningen en een paar dagen later in het Concertgebouw in Amsterdam.

Georg Mraz ( foto: Hans Koert*)

Sinds de jaren vijftig speelde Hank mee op een ontelbaar aantal opnamen en hij werd een geliefd begeleider voor jazz en andere populaire muziek. Eén van zijn laatste platen maakte hij met Roberta Gambarini, getiteld You Are There; de muziek die vorige jaar op het Northsea centraal had moeten staan.

Willie Jones III ( Northsea Jazz 10 juli 2009) ( foto: Hans Koert*)
Hank Jones had deze keer zijn trio meegebracht naar Rotterdam met George Mraz op bas en Willie Jones III op slagwerk. Georg Mraz, de in Tsjechië geboren bassist, begon zijn carrière in de jaren zestig bij het S & H Quartet ( genoemd naar Spejbl en Hurvínek, die de club exploiteerden, waar ze vaak optraden) en is, sinds die tijd, in heel wat ritmesecties op platen terug te vinden. Het was schitterend om hem eens in een kleine bezetting bezig te kunnen zien. Willie Jones III, jarenlang slagwerker bij Roy Hargrove, is een welbekende gast in de Porgy en Bess jazzclub in Terneuzen; de laatste keer dat ik hem zag speelde hij bij Roberta Gambarini in maart 2009. De Romeinse III achter zijn naam is om zich te onderscheiden van twee illustere voorgangers, beide jazzmuzikant en Willie Jones geheten.

Hank Jones Trio ( foto: Hans Koert*)

De meeste nummers die het trio speelde, waren standards uit het American songbook, zoals dat heet; nummers als Blue Minor, Lady Luck, Recorda-me, Lament, Stella By Starlight en Round Midnight. Het werd een memorabel concert, van een 91-jarige gigant op de toetsen, die nog steeds moeiteloos een volgepakte zaal muisstil weet te krijgen; wat jammer dan, dat het irritante gerampetamp vanuit andere zalen doordringt tijdens de stille momenten.

Ik wees in een eerdere blog al op het feit, van de strenge beveiligingsvoorschriften en het feit dat “gewone mensen”geen digitale camera “met afneembare lens” mee naar binnen mochten nemen. Jacques Los, redacteur van de jazzblog Draai Om Je Oren zag zich zelfs genoodzaakt het festival helemaal te boycotten. Gelukkig was ik vroeg in de Hudsonzaal aanwezig en maakte ik de soundcheck mee van het drietal. Het is goed te weten, dat ik een T-shirt aan had, met daarop de hoes van de LP “Something Else”; de plaat, die 50-jaar geleden door Cannonball Adderley met zijn kwintet werd opgenomen met o.a. Miles Davis, Hank Jones, Sam Jones en Art Blakey. Toen Hank Jones na de soundcheck het podium verliet ontdekte hij mijn T-shirt en stak zijn duim omhoog. Mijn dag kon niet meer stuk………..

Hans Koert
keepswinging@live.nl

* Aangezien professionele camera’s niet gebruikt mogen worden door gewone bezoekers (!) is de kwaliteit van de foto’s niet wat je van dit blog gewend bent. Mijn verontschuldigingen hiervoor. Je leest er meer over in: Northsea Jazz – Een kritisch geluid.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News Letter Keep Swinging Contributions

Hank Jones - A Legend on the Keys

Hank Jones - A Legend on the Keys (English) Hank Jones - Een pianolegende ( Nederlands)

North Sea Jazz 2009 - 10th of July 2009
HANK JONES - A LEGEND ON THE KEYS
Hans Koert

The North Sea Jazz Festival 2009 was scheduled on the 10th up to the 12th of July 2009 at Ahoy in Rotterdam. hundreds of concerts - hundreds of artists and ten-thousands of visitors from all parts of the world joined the festival. Friday, the 10th of July 2009, when I visited the festival, 18,000 visitors made it feel comfortable – on Saturday and Sunday, with almost 25,000 visitors each night, the venue was jam-packed. Today the last review of the North Sea Jazz Festival with the concert by Hank Jones Trio. The previous blogs about the North Sea Jazz Festival were titled: North Sea Jazz: A Critical Note North Sea: Festival of Extremes Fred Hersch Trio + 2 live at North Sea Jazz

Hank Jones ( North Sea Jazz 10th of July 2009) ( photo courtesy: Hans Koert*)

To be honest ……… Hank Jones’s planned concert was one of the main reasons to decide for a Friday visit to the festival. Last year he would have celebrated his 90th birthday with Roberta Gambarini and Roy Hargrove, but he had to cancel that concert due to health problems. This year he was scheduled with his trio featuring Georg Mraz and Willie Jones III.

Georg Mraz ( North Sea Jazz - 10th of July 2009) ( photo courtesy: Hans Koert* )

Hank Jones was born in Vicksburg, Mississippi on the last day of July 1918 as the eldest one with two musical brothers, Thad and Elvin. Thad Jones became famous a trumpeter and band leader of the Thad Jones-Mel Lewis Orchestra ( its successors, the Vanguard Jazz Orchestra were playing the previous concert at the Hudson) and Elvin Jones became known as a skilled drummer in recordings and performances with great names as John Coltrane. I heard him in a concert with his Jazz Machine, at the North Sea Jazz Festival in The Hague, July 2002.

Hank Jones a legend on the keys ( North Sea Jazz 10th of July 2009) ( photo courtesy: Hans Koert* )

Hank Jones raised into a musical family in Pontiac, Michigan, although his father, who was deeply religious, didn’t like him to play Jazz, especially on Sunday: ……. He thought Jazz was a bad influence because back then it was associated with places of ill repute and people of questionable backgrounds: Don Quellette quotes Hank in the liner notes of For My Father. And he was right. I was always running into people like that, but I was also able to disassociate myself from that part of the scene. He started to play professionally after the Second World War with Hot Lips Page. He is to be heard as pianist in the Hot Lips Page Septet on a Continental recording session ( November 1944). In the New York Jazz scene he learned other jazz musicians and performed with them: Coleman Hawkins, Howard McGhee, Andy Kirk and Billy Eckstine. And he became part of the famous Jazz at the Philharmonic concerts, organized by Norman Granz. He made the first recordings under his own name in 1947 for Clef. In April 1952 he played with the JATP at the Kurhaus in Scheveningen ( The Hague) and a few days later at the Concertgebouw in Amsterdam.

Georg Mraz ( photo courtesy: Hans Koert*)

Since the 1950s up to now, Hank Jones played in innumerable recording session and became a sought after accompanist for both jazz as non-jazz musicians. One of his latest recordings is an album with Roberta Gambarini, titled You Are There; the music of that album should have been spotlighted in last year canceled concert at the North Sea festival.

Willie Jones III ( North Sea Jazz 10th of July 2009) ( photo courtesy: Hans Koert*)
Hank Jones brought his trio to Rotterdam with George Mraz on bass and Willie Jones III on drums. Georg Mraz, the Czech-born bass player, who started his career in the 1960s in the S & H Quartet ( named after Spejbl and Hurvínek, who runned the club they played) and is to be found in the rhythm section of numerous jazz (hard)bop albums. Great to hear him playing in this small setting. Willie Jones III, drummer in Roy Hargroves groups for years, is a well known guest at the Porgy en Bess Jazz club in Terneuzen (south west part of The Netherlands) and the last time I heard him was in the Roberta Gambarini concert March 2009. Being the third Willie-Jones-in-jazz he uses the Roman III to indicate that.

Hank Jones Trio ( photo courtesy: Hans Koert*)

Most of the tunes played by the trio were standards like Blue Minor, Lady Luck, Recorda-me, Lament, Stella By Starlight and Round Midnight. It was great to learn how these great musicians could get the audience as still as a mouse – only the irritating sounds from the near by concerts were disturbing.

I pointed in a previous blog to the severe security measures and the fact that the ordinary visitor were not allowed to bring in a professional camera. Jacques Los, blogger of the (Dutch) Draai Om Je Oren blog even had to boycot the festival. Well, to make some pictures I was early in the Hudson, when the men were doing some sound checks. You should know that I wore a T-shirt with the cover of the Cannonball Adderley “Something Else” cover, the 50 years old Cannonball Adderley recording, on which Miles Davis, Hank Jones, Sam Jones and Art Blakey play as side men. When Hank Jones returned back stage he saw my shirt and he gave thumbs up – it made my day

Hans Koert
keepswinging@live.nl

* Due to the fact that I wasn’t allow to use my “professional camera” the pictures are of a minor quality – I explained it in a previous blog: North Sea Jazz – A Critical Note.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News Letter Keep Swinging Contributions

Fred Hersch Trio + 2 speelt live op Northsea 09

Fred Hersch Trio + 2 live at North Sea Jazz 09 ( English) Fred Hersch Trio + 2 speelt live op Northsea 09 ( Nederlands)

Rotterdam - Ahoy: Vrijdag 10 juli 2009 in de Madeirazaal FRED HERSCH TRIO + 2 SPEELT LIVE OP NORTHSEA 09
Hans Koert

Het Northsea Jazzfestival 2009 vond dit jaar plaats van 10 tot 12 juli 2009 in Ahoy Rotterdam. Honderden concerten, honderden artiesten en tienduizenden bezoekers uit alle delen van de wereld. Op vrijdag 10 juli 2009, de dag dat ik het festival bezocht, waren er zo’n 18.000 bezoekers en dat voelde comfortabel – geen “dichtedeur” concerten – geen overvolle wandelgangen; op zaterdag en zondag was het aanmerkelijk drukker: zo’n 25000 mensen per dag en het festival was dan ook uitverkocht. Vandaag een verslag van het optreden van het Fred Hersch Trio + 2

Ik wilde deze New Yorkse pianist heel graag een keer horen, omdat ik een half jaar geleden voor het eerst van hem hoorde en de documentaire van hem zag, getiteld Let Yourself Go – Die Leben des Jazz Pianisten Fred Hersch, uitgebracht in Duitsland. Ik schreef hierover in een eerdere: Let Yourself Go: De Levens van Fred Hersch.

Fred Hersch ( 10 juli 2009 - Northsea Jazz 09 - Rotterdam) ( foto: Hans Koert* )

Fred Hersch werd geboren in Cincinnati, Ohio (USA) in oktober 1955 en begon zijn carrière als jazzpianist samen met gitarist Cal Collins in Cincinnati. Hij studeerde piano aan het New England Conservatory. In 1977 speelde hij bij Art Farmer, die, na een tien jaar durend verblijf in Europa weer teruggekeerd was naar zijn land en trok rond met Sam Jones, Billy Harper, Joe Henderson en Stan Getz.
In de jaren tachtig maakte Fred Hersch deel uit van het Mel Lewis Orchestra en speelde hij met Eddie Daniels en Toots Thielemans. Hij begon zijn eigen trio dat, tot op de dag van vandaag, bij elkaar is. In de documentaire spreekt hij openlijk over zijn homosexualiteit, zijn HIV-besmetting en zijn strijd voor erkenning. Vandaar ook dat de titel van de documentaire niet Das Leben ( = Het leven), maar Die Leben des Fred Hersch ( De Levens van Fred Hersch) luidt.

Ralph Alessi ( 10 juli 2009 - Northsea Jazz 09 - Rotterdam) ( foto: Hans Koert*)

Fred Hersch speelde, met zijn begeleiders, John Hebert op bas en Nasheet Waits op slagwerk, slechts een vijftal concerten in Europa tijdens deze korte tour, die hem op podia in Parijs, Gent, Amsterdam en hier dus in Rotterdam op het Northsea Jazzfestival bracht. In Gent en Rotterdam was zijn trio uitgebreid met trompettist Ralph Alessi en tenorsaxofonist Tony Malaby tot Fred Hersch Trio + 2, een groep die al zo’n vijf jaar zo samenspeelt.

Tony Malaby ( 10 juli 2009 - Northsea Jazz 09 - Rotterdam) ( foto: Hans Koert*)

Tijdens het concert speelden ze o.a. een nummer Kenny Wheeler: The Lark en Skipping en een nummer, met een moeilijk uit te spreken titel: Kijito Mwanana – hetgeen uit het Swahili komt.
Fred Hersch speelde ook verschillende Wayne Shorter composities, zoals Still Here.
Ik vond het fantastisch om deze pianist Fred Hersch nu ook eens live te hebben horen spelen; één van de interessantste Amerikaanse pianisten en componisten van dit moment. ’s Zondags begeleidde Fred Hersch, na een uitstapje naar het BIMhuis in Amsterdam, de zangeres Norma Winstone.

Fred Hersch Trio ( + 2) ( 10 juli 2009 - Northsea Jazz 09 - Rotterdam) ( foto: Hans Koert*)

Afgelopen week schreef ik over het Vanguard Jazz Orchestra, het huisorkest van de Village Vanguard in New York City. Is het niet grappig en toevallig dat Fred Hersch en zijn trio momenteel een week lang te horen zijn in diezelfde club? Dus mocht je deze week New York aandoen ……….. Village Vanguard 21 t/m 26 juli 2009.

Nasheet Waits ( 10 juli 2009 - Northsea Jazz 09 - Rotterdam) ( foto: Hans Koert*)

* Aangezien professionele camera’s niet gebruikt mogen worden door gewone bezoekers (!) is de kwaliteit van de foto’s niet wat je van dit blog gewend bent. Je leest er meer over in: Northsea Jazz – Een kritisch geluid.

Hans Koert
keepswinging@live.nl


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Fred Hersch Trio + 2 live at North Sea Jazz 09

Fred Hersch Trio + 2 live at North Sea Jazz 09 ( English) Fred Hersch Trio + 2 speelt live op Northsea 09 ( Nederlands)

Rotterdam - Ahoy: Friday 10th of July, 2009 at the Madeira
FRED HERSCH TRIO + 2 LIVE AT NORTH SEA JAZZ 09
Hans Koert

The North Sea Jazz Festival 2009 was scheduled on the 10th up to the 12th of July 2009 at Ahoy in Rotterdam. Hundreds of concerts - hundreds of artists and ten-thousands of visitors from all parts of the world joined the festival. Friday, the 10th of July 2009, when I visited the festival, 18,000 visitors made it feel comfortable – on Saturday and Sunday, with almost 25,000 visitors each night, the venue was jam-packed.
Today I love to point you to a concert by Fred Hersch and his trio ( + 2). The concert was scheduled at the Madeira, Friday the 10th of July, 2009.
I was anxious to hear this New York piano player because a half year ago a great documentary of this man, that fascinated me, titled Let Yourself Go – Die Leben des Jazz Pianisten Fred Hersch ( The Lives of Fred Hersch) had been released in Germany.

Fred Hersch ( 10th of July 2009 - North Sea Jazz 09 - Rotterdam) ( photo courtesy: Hans Koert* )

Fred Hersch was born in Cincinnati, Ohio (USA) in October 1955 and started his career as a jazz piano player with guitarist Cal Collins playing in Cincinnati. He studied music at the New England Conservatory. In 1977 he worked with Art Farmer, who had returned to the States after a ten years stay in Europe and toured with Sam Jones, Billy Harper, Joe Henderson and Stan Getz.
In the 1980s Fred Hersch became part of the Mel Lewis Orchestra and played with Eddie Daniels and Toots Thielemans. He started his own trio, which lasts up until today. In the documentary Fred Hersch tells freely about his homosexuality, his HIV infection and about his fight to get his sexual inclination accepted in the States. That's why the title of the film reads Die Leben (= The lives) and not Das Leben ( = The life) des Jazz Pianisten Fred Hersch.

Ralph Alessi ( 10th of July, 2009 - North Sea Jazz 09 - Rotterdam) ( photo courtesy: Hans Koert*)

Fred Hersch introduced us during his five days tour in Europe, which brought him to Paris, Ghent, Amsterdam and the North Sea Jazz Festival in Rotterdam, John Hebert on bass and Nasheet Waits on drums. For the Ghent and Rotterdam concerts he had enlarged his trio with trumpet player Ralph Alessi and tenor player Tony Malaby up to his Fred Hersch Trio + 2, a group active for five years now.

Tony Malaby ( 10th of July, 209 - North Sea Jazz 09 - Rotterdam) ( photo courtesy: Hans Koert*)

During the concert the Trio + 2 performed the Kenny Wheeler composition The Lark, Skipping and a song, with a hard to pronounce Swahili title: Kijito Mwanana. Fred Hersch also played some Wayne Shorter tunes, like Still Here.
For me it was great to hear Fred Hersch live in concert; now a days one of the best piano players and composers from the east coast of the US. On Sunday Fred Hersch returned to Rotterdam ( after a short trip to the Amsterdam BIMhuis) and the festival to accompany Norma Winstone.

Fred Hersch Trio ( + 2) ( 10th of July 2009 - North Sea Jazz 09 - Rotterdam) ( photo courtesy: Hans Koert*)

Last week I wrote about the Vanguard Jazz Orchestra, the regular band of the Vilage Vanguard in New York City. Isn’t it cute to learn that Fred Hersch and his Trio is playing for a week arrangement at that same Village Vanguard? ( 21st up to 26th of July, 2009). And tonight - each Monday ............. the Village Vanguard Orchestra, of course ...... !!

Nasheet Waits ( 10th ofJuly, 2009 - North Sea Jazz 09 - Rotterdam) ( photo courtesy: Hans Koert*)

* Due to the fact that I wasn’t allow to use my “professional camera” the pictures are of a minor quality – I explained it in a previous blog: North Sea Jazz – A Critical Note.

Hans Koert
keepswinging@live.nl


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Northsea Jazz: Festival van uitersten

North Sea Jazz: Festival of Extremes ( English) Northsea Jazz: Festival van uitersten (Nederlands)

Vanguard Jazz Orchestra - Cecil Taylor
NORTHSEA JAZZ: FESTIVAL VAN UITERSTEN
Hans Koert

Het Northsea Jazzfestival 2009 vond dit jaar plaats van 10 tot 12 juli 2009 in Ahoy Rotterdam. Honderden concerten, honderden artiesten en tienduizenden bezoekers uit alle delen van de wereld. Op vrijdag 10 juli 2009, de dag dat ik het festival bezocht, waren er zo’n 18.000 bezoekers en dat voelde comfortabel – geen “dichtedeur” concerten – geen overvolle wandelgangen; op zaterdag en zondag was het aanmerkelijk drukker: zo’n 25000 mensen per dag en het festival was dan ook uitverkocht.

Vandaag staan twee sterk uiteenlopende concerten in de schijnwerper – het Vanguard Jazz Orchestra en …………. de great master of free-jazz Cecil Taylor.

De kracht van het festival is zijn diversiteit – de uiteenlopende muziekstijlen; van swing tot freejazz – van soul, wereldmuziek tot fusion en house. De traditionele jazzstijlen, zeg maar de muziek van voor de oorlog, hoor je bijna niet meer op het festival; alleen waren er deze keer Soundies te zien op een groot scherm en presenteerde Dave Douglas deze video-clips avant la lettre in het NRC Café. Ik maakte er een interview mee, dat Hans Mantel na afloop met Dave Douglas hield voor de NPS. Door de aangeboden diversiteit in stijlen kwam iedereen aan zijn trekken. De Vanguard Jazz Orchestra ( Hudson - Ahoy Rotterdam - 10 juli 2009) (foto: Hans Koert)

Het Vanguard Jazz Orchestra trad op in een volgeladen Hudsonzaal – niet zo vreemd, want deze band kan bogen op een lange staat van dienst. Het werd opgericht in de jaren zestig en werd het huisorkest van de beroemde Village Vanguard in New York City, een club, die nog steeds bestaat en ………. de band treedt er nog iedere maandagavond op. De Village Vanguard werd al in de jaren dertig opgericht als literaire club, maar er was pas jazz te horen in de jaren vijftig. Alle grote namen uit de jazzscene hebben er opgetreden: Dizzy, Miles, Art Blakey. Mingus, Monk, Rollins, Frank Morgan en het Modern Jazz Quartet waren er kind aan huis. Vanaf 1966 trad het Thad Jones – Mel Lewis Orchestra ( later, na het vertrek van Thad Jones naar Europa omgedoopt tot het Mel Lewis Orkest) elke maandagavond op en de Vanguard Jazz Orchestra, zoals de band na het overlijden van Mel Lewis in 1990 heet, houdt deze traditie in stand.

Gary Smulyan ( Vanguard Jazz Orchestra - 10 juli 2009) ( foto: Hans Koert)

Het Vanguard Jazz Orchestra werd genomineerd als the Best (Large) Jazz Ensemble ( = het beste grote orkest) en kwam in Rotterdam met: Nick Marchione, Frank David Greene, Terell Stafford, Scott Wendholt (trompet); John Mosca, Luis Bonilla, Jason Jackson (trombone); Douglas Purviance (bastrombone en spreekstalmeester); Dick Oatts (alt- en sopraansax, fluit); Billy Drewes (alt- en sopraansax, fluit, klarinet); Rich Perry (tenorsax, fluit); Ralph LaLama (tenorsax, fluit, klarinet); Gary Smulyan (baritonsax); Michael Weiss (piano); Phil Palombi en David Wong (bas) en John Riley (slagwerk). Zelf was ik nieuwsgierig naar de baritonsaxofonist Gary Smulyan, die ik al eens hoorde in de Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen met het Rein De Graaff Trio met daarin Rein de Graaff op piano, Marius Beets op bas en Eric Ineke op slagwerk. Gary trad toen op met zijn Nederlandse college op de bariton: Jan Menu. ( december 2006). (En voor hen die daar bij waren als geheugensteuntje: Het was het concert waarbij ook een paar nummers moegespeeld werd door trompettist Johannes Probst.).

Terell Stafford ( Vanguard Jazz Orchestra) ( 10 juli 2009) ( foto: Hans Koert)

Helaas trad Gary Smulyan pas in het laatste nummer op de voorgrond tijdens het Northsea concert en hij kreeg daarvoor geen solo’s. Eerlijk gezegd, viel het orkest me wat tegen – ik miste de vonk, de swing, de drive, die ik van de eerdere platen van haar voorganger, het Thad Jones-Mel Lewis orkest kende; nummers als Little Pixy, dat bij het Thad Jones-Mel Lewis orkest voor vuurwerk zorgt, ontv\beerde dat hier. Alleen het nummer ABC Blues, een Bob Brookmeyer compositie ( Bob speelde geruime tijd trombone in het orkest) met Terell Staford op trompet bleef bij me hangen.

Cecil Taylor in de Madeira ( Ahoy Rotterdam, 10 juli 2009) ( foto: Hans Koert)

Zoals ik al zei: een festival met uitersten; voor elk wat wils. Ik besloot om ook even een glimp op te vangen van Cecil Taylor, de legendarische freejazz pianist. Zijn concert stond gepland in de Madeira en ik was niet de enige die hem graag wilde horen en zien. Op het podium een grote vleugel en een videocamera op statief, die het hele concert moest vastleggen. Cecil Taylor, 80 jaar oud, trok zich niets aan van zijn publiek, negeerde het zelfs en deed zijn ding achter de toetsten. He can play the most intricate abstract lines and torrential atonal clusters with a blistering percussive attack, all at high volume and he can sustain this kind of intensity for anything up to two or three hours ( = Hij kan de meest ingewikkelde, abstracte lijnen en als een waterval allerlei atonale akkoorden vormen in een vernietigend ritme, alles zo hard mogelijk en dat houdt hij dan met gemak twee of drie uur vol) beschreef Ian Carr Cecil’s muziek in The Rough Guide to Jazz en hij had het niet beter kunnen verwoorden. Zijn solowerken zijn wilde en vrije excursies in geluid; zijn muziek krijg je niet cadeau maar moet je leren genieten (Jazz Voor Dummies p. 221 )

Cecil Taylor ( foto: Hans Koert)

Halverwege het concert verliet een groot deel van het publiek de zaal; mensen die, net als ik, wel eens wilden ruiken aan deze legendarische pianist. Cecil Taylor trok zich daar niets van aan – het maakt hem niet uit of hij voor een volle of een lege zaal speelt. Michael Weiss, pianist van The Vanguard Jazz Orchestra, vertelde me over het concert: I thoroughly enjoyed Cecil's performance. (= Ik genoot echt van Cecil's optreden.) I was there from beginning to end as well as backstage with Cecil before the set and for the rest of the evening afterwards. (= Ik was bij het concert van het begin tot het eind, maar ook achter het podium voor het concert en in zijn gezelschap de rest van de avond). It was a spectacular set and as you pointed out, Cecil maintains a high degree of concentration, totally unruffled by the comings and goings of the audience, as is typical at Northsea. (= Het was een spectaculaire set en zoals je verwoordde, was Cecil zeer geconcentreerd bezig en had hij geen erg in de mensen die de zaal verlieten, een typisch Northsea verschijnsel overigens). I find Cecil's music very accessible - melodically, harmonically, rhythmically, dynamically, and with great variety of orchestration as well. ( = Ik vind de muziek van Cecil erg toegankelijk, melodisch, harmonisch, ritmisch, dynamisch en met een afwisselende arrangement) I think the audience that stayed through the performance was equally impressed. ( = Ik denk dat iedereen, die tot het eind toe gebleven is, diezelfde mening is toegedaan.) I just wish more jazz musicians would be currently informed about his music. instead of relying on old memories of old records. ( = Het ware wenselijk dat meer musici kennis zouden nemen van zijn hedendaagse muziek, inplaats van steeds terug te vallen op oude opnamen). Attending a concert like the one at NorthSea would really turn some heads around. (= Als ze het concert tijdens het Northsea hadden bezocht, waren zeker wat meningen bijgedraaid.) (Michael Weiss, pianist bij de Vanguard Jazz Orchestra)

Het Northsea Jazzfestival kenmerkt zich door de tegenstellingen, die je er kunt ervaren - in deze blog plaatste in de Vanguard Jazz Orchestra en Cecil Taylor bij elkaar, maar het was geenszins de bedoeling beiden met elkaar te vergelijken.

Thanks to Michael Weiss for your extensive commends and corrections (= Dank aan Michael Weiss voor zijn uitgebreide commentaar en correcties)

Aangezien professionele camera’s niet gebruikt mogen worden door gewone bezoekers (!) is de kwaliteit van de foto’s niet wat je van dit blog gewend bent. Je leest er meer over in: Northsea Jazz – Een kritisch geluid.

Hans Koert

keepswinging@live.nl


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News Letter Keep Swinging Contributions

North Sea Jazz: Festival of Extremes

North Sea Jazz: Festival of Extremes ( English) Northsea Jazz: Festival van uitersten (Nederlands)

Vanguard Jazz Orchestra - Cecil Taylor
NORTH SEA JAZZ: FESTIVAL OF EXTREMES
Hans Koert

The North Sea Jazz Festival 2009 was scheduled on the 10th up to the 12th of July 2009 at Ahoy in Rotterdam. hundreds of concerts - hundreds of artists and ten-thousands of visitors from all parts of the world joined the festival.
Friday, the 10th of July 2009, when I visited the festival, 18,000 visitors made it feel comfortable – on Saturday and Sunday, with almost 25,000 visitors each night, the venue was jam-packed.

Today I love to point you to two concert being worlds apart – the Vanguard Jazz Orchestra and …………. the great master of free-jazz Cecil Taylor.
One of the strengths of the festival is its various number of concerts – its various styles and trends – from swing up to free jazz; from soul and world music to fusion and house. The traditional styles, the pre war music was only present in the Soundies showed on a huge screen at the Central Square and in a lecture by Dave Douglas in the NRC Café about this subject. Soundies are short music clips from the 1940s, video clips avant la letter, to promote artists and their music. All these different styles presented, suit all tastes. The Vanguard Jazz Orchestra ( Hudson - Ahoy Rotterdam - 10th of July 2009) (photo courtesy: Hans Koert)

The Vanguard Jazz Orchestra gave a concert in a packed Hudson hall – not so strange as this band has a rich history. Founded in 1960s it became the house band of the famous Village Vanguard Club in New York City, a club that still exists and ………. the band still performs each Monday night. The Village Vanguard was originally founded in the 1930s, but became involved into the jazz scene in the 1950s – all great names performed in that venue from, Dizzy, Miles, Art Blakey. Mingus, Monk, Rollins up to Frank Morgan and the Modern Jazz Quartet. Since 1966 the Thad Jones – Mel Lewis Orchestra ( later the Mel Lewis Orchestra) played there each Monday night and the Vanguard Jazz Orchestra continues this habit since Mel Lewis passed away in 1990.

Gary Smulyan ( Vanguard Jazz Orchestra - 10th of July 2009) ( photo courtesy Hans Koert)

The Vanguard Jazz Orchestra was nominated as the Best (Large) Jazz Ensemble and contains nowadays: Nick Marchione, Frank David Greene, Terell Stafford, Scott Wendholt on trumpets; John Mosca, Luis Bonilla, Jason Jackson on trombone; Douglas Purviance, leader and bass trombone; Dick Oatts (alto sax, soprano sax, flute); Billy Drewes (alto sax, soprano sax, flute, clarinet); Rich Perry (tenor sax, flute); Ralph LaLama (tenor sax, flute, clarinet); Gary Smulyan (baritone sax); Michael Weiss at the keys; Phil Palombi and David Wong (bass); John Riley (drums). Personally I was interested in baritone saxophone player Gary Smulyan, who I heard once at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen ( south west part of The Netherlands) with the Rein De Graaff Trio featuring Rein De Graaff at the piano, Marius Beets on bass and Eric Ineke on drums. Gary performed the baritone together with our own Jan Menu ( December 2006). (Those who were at that concert will remember guest player Johannes Probst on trumpet. ).

Terell Stafford ( Vanguard Jazz Orchestra - 10th of July 2009) ( photo courtesy: Hans Koert)

It was a pity that Gary Smulyan didn’t got any solo, although not in the first half of the concert. To be honest – I left the concert before the end of the set. Maybe my expectations were to high – the band sounded, in my opinion, not inspiring while performing tunes like Little Pixy ( a great tunes from the Thad Jones-Mel Lewis repertoire), Only the tune ABC Blues, a Bob Brookmeyer composition ( Bob played the trombone for years in the band) with a trumpet solo by triumpet player Terell Stafford impressed.

Cecil Taylor at the Madeira ( Ahoy Rotterdam, 10th of July 2009) ( photo courtesy: Hans Koert)

As I wrote at the start of this blog: The North Sea Jazz Festival suits all tastes, so I decided to have a glimse of Cecil Taylor, the legendary free jazz piano player. His concert was scheduled in the Madeira and I wasn’t the only one that wanted to see this living icon. On stage one grand piano and a video film set. Cecil Taylor, 80 years old now, fully ignored the audience, sat behind the piano and played his thing: He can play the most intricate abstract lines and torrential atonal clusters with a blistering percussive attack, all at high volume and he can sustain this kind of intensity for anything up to two or three hours, Ian Carr describes his music in The Rough Guide to Jazz and he couldn’t have said it better. Zijn solowerken zijn wilde en vrije excursies in geluid; zijn muziek krijg je niet cadeau maar moet je leren genieten (Jazz Voor Dummies p. 221) (= His solo work are wild and free excursions in sound; You won’t get his music for nothing – you have to learn enjoying it.)

Cecil Taylor ( photo courtesy: Hans Koert)

Halfway the concert, most people, like me, who only wanted to smell his music and see the master perform, left the place; Cecil Taylor was quite indifferent to it.

Due to the fact that I wasn’t allow to use my “professional camera” the pictures are of a minor quality – I wrote about it in a previous blog: North Sea Jazz – A Critical Note.

Michael Weiss pointed me to some inaccuracies in the first edition of this blog. I've deleted the wrong information and love to make my apologizes to him and the band. When I composed the contribution I had some doubts about the info, but I didn't check it properly. I should have done that. Michael Weiss wrote about the fact that I pointed the visitors of this blog to the diversity of styles presented at the festival: As you pointed out, there is great diversity among the groups presented by North Sea. But it does little justice to either the VJO or Cecil Taylor to characterize our respective music with the word "versus" in between. Not only are there are more commonalities than you give us credit for, but there is no competition involved. You're right - I deleted the word versus in the subtitle of the blog.

Hans Koert

keepswinging@live.nl


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News Letter Keep Swinging Contributions

Northsea Jazzfestival - een kritisch geluid

North Sea Jazz - a critical note (English) Northsea Jazzfestival - een kritisch geluid ( Nederlands)

Den Haag...... die goeie ouwe tijd
NORTHSEA JAZZFESTIVAL - EEN KRITISCHE NOOT
Hans Koert

Afgelopen weekend, van 10 tot en met 12 juli 2009, vond het 34ste Northsea Jazzfestival plaats in Ahoy – Rotterdam. – tientallen concerten per dag – honderden musici – tienduizenden bezoekers per dag uit de hele wereld. Op vrijdag 10 juli 2009, de dag dat ik het festival bezocht, waren het er zo’n 18.000 en daardoor leek het lekker “rustig”, geen gedrang in de gangen en overal genoeg plaats – zaterdag en zondag was het met 25.000 bezoekers per dag een stuk drukker en het festival was uitverkocht.
Voor mij was het de zevende of achtste keer dat ik het festival bezocht, dus kom ik, in vergelijking met anderen, nog maar net daar kijken. Deze blog gaat vooral over die grote groep trouwe bezoekers, die al heel wat jaren het Northsea vast in hun agenda hebben staan en waarvan ik in de wandelgangen nogal wat gemor hoorde; een terugverlangen naar de dagen van weleer, toen het festival nog in Den Haag plaatsvond.
Cecil Taylor in de Madeirazaal ( Northsea Jazzfestival - 10 juli 2009) (foto: Hans Koert)
Dit jaar stond John Zorn, altsaxofonist en klarinettist, als zogenaamde Artist in Residence in de schijnwerpers, net als, op vrijdag, de Japanse jazzscene. Maar voor mij gold, net als voor veel andere bezoekers, dat ik mijn eigen programma volgde en de vrije momenten daartussendoor leenden zich prima om je te laten verrassen. Ik bezocht het concert van het Vanguard Jazz Orchestra, het voormalige Thad Jones-Mel Lewis Orchestra; verder het Fred Hersch Trio + 2, en de legendarische free-jazz pianist Cecil Taylor. Last but not least, voor het te laat is, de eminent grise van de jazz Hank Jones met zijn trio, waarin George Mraz en Willie Jones III

Het centrale plein ( foto: Hans Koert)

Zo veel mensen, die allemaal met hetzelfde doel hier zijn en die allemaal gek zijn van jazzmuziek, in zijn breedste verschijningsvormen als geïmproviseerde muziek, maakt dat het fijn is om er bij te zijn, hoewel ………….. ik een aantal zaken wil aanstippen, die m.i. beter of anders geregeld zouden moeten worden, omdat anders het festival een deel van zijn bezoekers kwijtraakt. Zo kunnen ze goed rekenen bij de catering, heeft iedereen wel gemerkt en het verwondert het me steeds weer, dat je, eenmaal binnen ( na overleg van een flinke som geld) moet betalen voor van die eenvoudige basisvoorzieningen als WC’s en garderobes. En zelfs een bijgewerkt programmablaadje ( een timetabel heet dat in goed Nederlands) kan er niet (gratis) van af. Toe mensen, doe me een lol, dat kan niet - in een tijd dat zonvakanties all-inclusive zijn, moet dat toch ook lukken voor een simpel festival – gooi een paar euro bovenop de entreeprijs, als dat zo nodig moet, en doe dan niet meer moeilijk over dat soort zaken en verwelkom iedereen, bijvoorbeeld, met een gratis drankje – da’s pas een leuke geste!

Fast Lane of te hoewel de Snelle Gang ( foto: Hans Koert)
Ook de strenge veiligheidsmaatregelen en het verbod om professionele camera’s ( met afneembare lens) (ik citeer) mee naar binnen te nemen, tenzij je een geaccrediteerd persfotograaf bent. Natuurlijk begrijp ik, dat de festivalorganisatie de veiligheid voor 25.000 bezoekers wil garanderen, maar, alsjeblieft, jazzliefhebbers zijn geen hooligans! En is het nou zo moeilijk om het gebied voor het podium tot “no-entry-zone” te verklaren voor niet-geaccrediteerde fotografen, zodat iedere gewone jazzfan, die dat wil, gewoon zijn camera mee mag nemen en foto's kan nemen.

De sushi-bar ( foto: Hans Koert)

Voor mij betekende dit, dat ik voor mijn Keep Swinging blog geen foto’s kon maken, behalve dan wat snapshots met een klein digitaal cameraatje, dat alleen foto’s van mindere kwaliteit vast legt. Alvast mijn verontschuldigingen aan de vaste bezoekers van mijn blog.

Terras op het centrale plein ( foto: Hans Koert)
Ik heb me geërgerd aan een beveiligingsmedewerker tijdens het concert van Hank Jones, die zijn taak heel serieus nam en een ieder, die niet “achter de prullenbak” op de grond zette, resoluut zijn plaats wees. Ik zat naast een Duitse bezoeker, die al jaren naar het festival kwam en een paar fotootjes met zijn Fotoapparat mir Filmrolle wilde maken, naar voren liep waar al een tiental “geaccrediteerde fotografen” hun werk deden en als een misdadiger terug op zijn plaats werd gezet. I’m craving to the first years when I started to visit the festival (zijn Engels was beter dan mijn Duits); the years when it was organized in The Hague. (= Ik verlang terug naar die eerste jaren dat ik dit festival bezocht – toen het nog in Den Haag gehouden werd.) It was, how I say that, Gemütlich, cozy, like one big family enjoying the concerts, sitting on folding chairs and cool boxes ……….. ( = Het was, hoe zeg ik dat, veel Gemütlicher, gezelliger, als één grote familie, zittend op klapstoeltjes en koelboxen …….. ). Ik begreep hem volledig en heb hem mijn verontschuldigingen aangeboden voor het incident …..

Het buitengebeuren ( foto: Hans Koert)

In de wandelgangen hoorde ik tijdens het festival heel wat van deze geluiden en het is dan ook niet zo vreemd dat het The Hague Jazz, dat in mei voor de vierde keer werd georganiseerd, steeds meer bezoekers trekt. Ik ben bang dat het Northsea Jazzfestival te “groot gegroeid is” en heel wat “echte” jazzfans aan Den Haag zal verliezen. Het Northsea zal, ben ik bang, verworden tot het zoveelste mega popfestival.

Ik hoop later in deze Keep Swinging blog verslag te doen van de concerten die ik bijwoonde.

Hans Koert
keepswinging@live.nl

Mijn verontschuldigingen voor de mindere kwaliteit foto's .......

Retrospect
Northsea 2008 Ron Carter (2008) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News Letter Keep Swinging Contributions

North Sea Jazz - a critical note

North Sea Jazz - a critical note (English) Northsea Jazzfestival - een kritisch geluid ( Nederlands)

The Hague ...... the olden days
NORTH SEA JAZZ - A CRITICAL NOTE
Hans Koert

Last weekend, the 10th up to the 12th of July 2009 the 34th edition of the North Sea Jazz Festival had been scheduled at the Ahoy in Rotterdam ( The Netherlands) – hundreds of concerts - hundreds of artists and ten-thousands of visitors from all parts of the world. Friday, the 10th of July 2009, when I visited the festival, 18,000 visitors made it feel comfortable – on Saturday and Sunday, today in fact, with almost 25,000 visitors each night, the venue was jam-packed.


For me it was the seventh or eighth time I visited the festival, so I'm a youngster - this blog was written, especially for those regular visitors, who, as I picked up somewhere, don't feel comfortable anymore and long for the The Hague days.
Cecil Taylor at the Madeira ( North Sea Jazz - 10th of July) (photo courtesy Hans Koert)
This year John Zorn, alto saxophone player and clarinetist, is the so-called Artist in Residence and on Friday the Japanese jazz scene was spotlighted. But, as most visitors of this large festival, I had my own “time table”, which gave me a lot of free space to become surprised. I joined concerts by the Vanguard Jazz Orchestra, the former Thad Jones-Mel Lewis Orchestra; the Fred Hersch Trio + 2, the legend of free jazz Cecil Taylor and, finally, after some years of absence, the eminent grise of jazz Hank Jones with his trio containing George Mraz and Willie Jones III.

The central square ( photo courtesy: Hans Koert)

So many people, all with that same passion – jazz music in its most common meaning of improvised music, makes it a pleasant feeling being with kindred spirits. But there are elements in the festival that seems to be inconsistent with that feeling: the catering, which is a bit steep costly, the fact that the ( high) income price doesn’t include simple facts like a free updated time table, free use of the toilets or a free cloakroom. Why not included those extra costs? Increase the income prize with a few euro and make all these extras inclusive.

Fast Lane ( photo courtesy Hans Koert)
Also the severe security measures and the fact that visitors are not allowed to take a “professional” photo camera inside, unless they are accredited press photographers. Of course, I understand fully that the organisation feels it as a great responsibility to make it a safe festival for all 25,000 visitors and musicians each day, but, sorry to say, jazz fans are no hooligans, what-so-ever and you should have to live with the knowledge that the 2009 jazz fans love to make photos too. So, make the space before stage forbidden area for none- professional photographers, but allow everybody to take his camera inside.

The Sushi-bar ( photo courtesy Hans Koert)

For me it was a great disappointment that I wasn’t allowed to take my camera inside to make photos for this Keep Swinging blog. I only could make some snap shots of inferior quality with a simple digital camera. Sorry for that!

The central square ( photo courtesuy Hans Koert)
I have annoyed me at the security during the Hank Jones concert, where one of the security agents did his work too seriously – sending people back if they were planning to sit on the floor too close (in his opinion) to the stage. A German man, sitting beside me, a regular visitor of the festival for years, wanted to make some pictures with his non-digital camera and when he wanted to join the other photographers in front, he was sent back, as a criminal, to his place. I’m craving to the first years when I started to visit the festival; the years when it was organized in The Hague, he told me It was, how I say that, Gemütlich, cozy, like one big family enjoying the concerts, sitting on folding chairs ……….. I apologized for the incident.

The outside area ( photo courtesy Hans Koert)

I heard that many many times during the festival – a kind of yearn for The Hague days. It isn’t so strange that the re-born The Hague Jazz festival, this year was its 4th edition, scheduled in May, is growing. I believe that within a few years the North Sea Jazz Festival will lose its faithful jazz fans, who will seek for the “old festival feeling” as it was in The Hague years ago. I’m afraid that the North Sea Jazz Festival will develop into the umpteenth pop-festival.

I will post later this month, blogs about the concerts I joined …………..

Hans Koert
keepswinging@live.nl

Sorry for the inferior quality of the pictures ...........

Retrospect
Northsea 2008 Ron Carter (2008) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News Letter Keep Swinging Contributions

Willem Breuker - Terug in de tijd

Willem Breuker - Back in Time ( English) Willem Breuker - Terug in de tijd ( Nederlands)

REMARKABLE GIRL Discografie

Remarkable Girl
WILLEM BREUKER - TERUG IN DE TIJD
Hans Koert

Zoals ik al eens eerder opgemerkt heb – muziek moet onderhoudend zijn en verrassen. Als je een concert van een band bezoekt ga je daar heen met een bepaalde verwachting. Soms heb je de groep als eens eerder gehoord, maar het kan ook goed zijn dat je hun muziek kent van platen. Je weet dan dus meestal wat je kunt verwachten, maar mooier is het als de muziek je echt raakt, je verrast – pas dan kun je van een geslaagd concert spreken. Het Willem Breuker Kollektief is zo’n band, die je flink op het verkeerde been kan zetten en je aangenaam kan verrassen. Vandaag aandacht voor een paar filmpjes van het Willem Breuker Kollektief – terug in de tijd.

Concert for Tuba – Wilem Breuker 1995

De aanleiding voor deze blog was een filmpje dat ik een paar maanden geleden onder ogen kreeg en waarbij Willem Breuker me weer eens te pakken nam, met een perfecte uitvoering van het nummer Remarkable Girl, dat dateert uit de jaren twintig en nog maar zelden te horen is. Met perfect bedoel ik hier: á la Breuker; met hier een daar een dissonant; een knipoog naar het origineel of een overdreven accent. Des te groter dus was de verrassing om deze versie te horen spelen. Het filmfragment bewaren we nog even voor straks.

Willem Breuker werd geboren tijdens de hongerwinter in Amsterdam ( november 1944) en groeide daar op. Hij zou zich ontwikkelen tot een veelzijdig muzikant en componist en met zijn orkest, Het Willem Breuker Kollektief, werd hij een graag geziene gast op binnen- en buitenlandse jazzfestivals. Hij richtte in de jaren zeventig het Kollektief op, nadat hij gebroken had met de Instant Composers Pool, een groep freejazz muzikanten, die met veel verve aan de “muzikale” weg timmerde. Hij maakte honderden opnamen en reisde met zijn Kollektief over de hele wereld. Ik denk dat, als je eens zou onderzoeken welke Nederlandse jazzbands bekend zijn in het buitenland, het Kollektief bij de top drie zou zitten. Ik hou van deze muziek; een mix van allerlei stijlen – van filmmuziek, theatermuziek, jazz, wereldmuziek, freejazz en circusmuziek – “Maker van Mensenmuziek” is het onderschrift bij het boek over Willem Breuker, dat Francoise en Jean Buzelin in 1994 schreven. Ik hoorde hem in zijn jonge jaren tijdens de jaren zestig vaak spelen tijdens de concerten van Nieuwe Muziek in Middelburg, als deel van de ICP ( = Instant Composers Pool) en hiervan dateerde de “bonbondoos”, in mijn verzameling die ik nu weer op CD kan beluisteren. Begin jaren negentig liep ik zijn orkest tegen het lijf tijdens een openluchtconcert op het Doelenplein in Rotterdam, waar hij samen speelde met Annie ’t Zelfde en de Nederlandse entertainer Toby Rix, die furore maakte met zijn Toeterix, een verzameling autotoeters en bellen á la Spike Jones.

In 1997 hoorde ik hen tijdens het Bredase Jazzfestival met de Nederlandse zangeres Greetje Kauffeld. Willem Breuker op het Oude Stijl Jazzfestival van Breda? ‘t Moet niet gekker worden – sneerden de critici. ’t Maar ‘t klikte wonderwel met Greetje Kauffeld en hoewel ik dat natuurlijk niet meer kan achterhalen, ’t zou best kunnen dat ze toen ook het nummer Remarkable Girl ten gehore hebben gebracht.
Dit nummer werd in 1929 op de plaat gezet door Ted Weems en Freddy Hamm. Het nummer Remarkable Girl, geschreven door Creamer en Handman, werd door Ted Weems and his Orchestra opgenomen in september 1929 voor Victor en, drie maanden later volgde de opname van Fred Hamm and his Orchestra op Brunswick. Onder dit blog vind je nog een aantal latere opnamen van dit nummer.

Willem Breuker zette dit nummer op zijn repertoire tijdens één van zijn buitenlandse tournees in 1988 langs Mexico, de VS, de Nederlandse Antillen en Canada en zette het op de plaat in Bob’s Gallery ( Monster – december 1987). Het nummer was gewijd aan Herman Openneer, de nestor van de klassiek jazz in Nederland, jazzcriticus en – historicus en toentertijd actief was in het Nederlands Jazz Archief. Herman werd o.a. bekend door zijn wasbordspel in The Animal Crackers

Tijd om eindelijk het nummer Remarkable Girl in de uitvoering van Willem Breuker te beluisteren. Eigenlijk zouden meer bands zo af en toe eens terug in de tijd moeten duiken om de juweeltjes, die daar te vinden zijn, weer eens op te poetsen.

Ik heb, ondertussen, de CD Bob’s Gallery besteld.

Hans Koert – keepswinging@live.nl

REMARKABLE GIRL (Henry Creamer - Lou Handman ) Discografie

TED WEEMS AND HIS ORCHESTRA
Opgenomen: Camden 13 september, 1929 voor Victor ( ook op de Nederlandse heruitgave (LP) Grannyphone 03315 LP ( Ted Weems and his Orchestra – Volume 3 – Piccolo Pete)

FRED HAMM AND HIS ORCHESTRA
Opgenomen Chicago 13 december 1929 voor Brunswick

GOSTA TORNER SEPTET
Opgenomen in Stockholm, 14 maart 1944 voor Telefunken.

DEVIL MOUNTAIN JAZZ BAND
Opgenomen in Alemeda (CA) (USA) januari-februari 1983 voor Jazznut

YANKEE RHYTHM KINGS
Opgenomen in Lexington (MA) (USA) 16 - 17 januari, 1984 voor Stomp Off Records

WILLEM BREUKER KOLLEKTIEF
Opgenomen in Monster (Nederland), december 1987 voor BVHaast.

KEITH NICHOLS’ COTTON CLUB ORCHESTRA
Opgenomen in Barnes, Londen op 5 september 1991 voor Stomp Off Records.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Willem Breuker - Back in Time

Willem Breuker - Back in Time ( English) Willem Breuker - Terug in de tijd ( Nederlands)

REMARKABLE GIRL Discography

Remarkable Girl
WILLEM BREUKER - BACK IN TIME
Hans Koert

As I told you before – music should entertain. When you join a concert of a band you love to hear, you normally know what you can find on stage. If you have heard the orchestra before or you have heard its music on CD, you hope to become entertained in a way you expect. But a good a concert should surprise too – if the music hits you emotionally or puts you on the wrong track, it could give the concert an extra dimension. One of those bands, masters in surprising, is the Willem Breuker Kollektief.

Concert for Tuba – Wilem Breuker 1995

I was surprised by a film fragment on Dailymotion that I recently saw for the first time played by the Willem Breuker Kollektief. It’s a 1920s tune, titled Remarkable Girl, a seldom heard tune, originally recorded by Ted Weems and Fred Hamm in 1929, now played in a retro-style that is rather unusual for this band.

Willem Breuker, born in Amsterdam, November 1944, developed into one of the most important musicians of The Netherlands. He was the founder of the Willem Breuker Kollektief mid 1970s after he had broken with the Instant Composers Pool. He made hundreds of recordings and travelled all around the world. It wouldn’t surprise me if the Willem Breuker Kollektief should be somewhere in the top three of the most well known bands from The Netherlands.

I really like his music, which is a mix of various styles, film music, theatre music, jazz, world music, free jazz and circus music.- Maker van Mensenmuziek ( = Maker of Men’s Music ) is the subtitle of a book titled Willem Breuker by Francoise and Jean Bezelin ( 1994). I heard him often in concert during the 1960s, at the Nieuwe Muziek concerts in Middelburg ( in the south west part of The Netherlands), where he performed in various groups, like the Instant Composers Pool. I remember him in an open air concert early 1990s at the Doelenplein in Rotterdam with the Dutch saxophone player Annie van’t Zelfde and the Dutch entertainer Toby Rix and his famous instrument á la Spike Jones, the Toeterix.

In May 1997 Willem Breuker and his Kollektief performed at the Traditional Jazz Festival in Breda, in the south of The Nerherlands, with the Dutch vocalist Greetje Kauffeld. You can imagine how the traditionalists, the OKOM-fans, reacted, but I remember Willem Breuker gave a great show and maybe, although I can’t recall, he has played the Remarkable Girl tune too.
This tune, is now available as a film fragment by the Willem Breuker Kollektief in a live concert for German television early 1990s. I found it by surprise. He plays the 1920s tune Remarkable Girl, originally composed by Henry Creamer and Lou Handman, which was recorded by Ted Weems for Victor in September 1929 and three month later by Fred Hamm and his Orchestra for Brunswick.
It is really weird to hear this, seldom played tune, played by this Willem Breuker Kollektief. It was an homage to Herman Openneer, one of the leading jazz historians of The Netherlands, jazz critic and member of the Dutch Jazz Archive. Herman also played the washboard in the fun band The Animal Crackers.

Time to share this great video with you. Enjoy it.

I orderded the CD Bob’s Gallery at BVHaast – hope to enjoy it soon.

Hans Koert – keepswinging@live.nl

REMARKABLE GIRL (Henry Creamer - Lou Handman ) Discography

TED WEEMS AND HIS ORCHESTRA
Recorded: Camden 13th of September, 1929 for Victor ( also on the Dutch Grannyphone 03315 LP ( Ted Weems and his Orchestra – Volume 3 – Piccolo Pete)

FRED HAMM AND HIS ORCHESTRA
Recorded Chicago 13th of December, 1929 for Brunswick

GOSTA TORNER SEPTET
Recorded in Stockholm, the 14th of March, 1944 for Telefunken.

DEVIL MOUNTAIN JAZZ BAND
Recorded in Alemeda (CA) (USA) January-February 1983 for Jazznut

YANKEE RHYTHM KINGS
Recorded in Lexington (MA) (USA) 16th-17th January, 1984 for Stomp Off Records

WILLEM BREUKER KOLLEKTIEF
Recorded in Monster (The Netherlands), December 1987 for BVHaast.

KEITH NICHOLS’ COTTON CLUB ORCHESTRA
Recorded in Barnes, London on the 5th of September 1991 for Stomp Off Records.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Equinox: Here and Now - debuutalbum

Equinox: Here and Now - debut album (English) Equinox: Here and Now - debuutalbum (Nederlands)

Een debuut album
EQUINOX: HERE & NOW
Hans Koert

Jazz hoort thuis in kleine ( rokerige?) clubs, gespeeld door geïnspireerde musici, die door naar elkaar te luisteren en in te spelen op wat de ander doet, op het podium tot een soort balans weten te komen; een evenwicht tussen melodic lyricism with harmonic adventurousness, dynamic subtlety with rhythmic fire ... (= lyrische melodieën met gewaagde harmonieën, subtiele elementen en ritmische uitbarstingen) - las ik in een omschrijving. Equinox is zo’n groep, die ontstaan is door veel en vaak samen te spelen: Elke zondag en dinsdag, tijdens het winterseizoen, zijn ze te beluisteren in Bar-Restaurant Pavlov in Den Haag. Onlangs kwam hun eerste album uit: Equinox “Here & Now.
Vier muzikanten: drie Amerikanen en één Ier – nu allemaal hier neergestreken. Chris Johansen speelt de tenorsax en komt oorspronkelijk uit Seattle, waar hij aan het New England Conservatorium studeerde. Hij verhuisde in 2003 naar Nederland.

Dan Nicholas - A.J. Davis

Dan Nicholas speelt gitaar en komt oorspronkelijk uit New York. Hij speelde daar o.a. met George Braithwaite, Leroy Williams en Jimmy Lovelace. George Braithwaite trad vijftig jaar geleden voor het eerst op in Nederland, als lid van het American Jazz Sextet in het voorprogramma van het concert van het Jay Jay Johnson Quintet in het Concertgebouw ( Amsterdam) in augustus 1957. Jazzkenners zullen George herinneren als George Braith; aan zijn schitterende Blue Note platen uit de jaren zestig. Hij speelt nog steeds op zijn zelfontworpen Braitophone, een “dubbelsaxofoon” en zijn Bobtronics, een soort synthesizer.

Johnny Daly, de bassist, komt uit Ierland en groeide op in Dublin. Hij verhuisde naar ons land om aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag muziek te studeren ( bij o.a. Hein Van de Geyn) Hij speelde met Eric Ineke, slagwerker en veertig jaar in het vak, die onlangs een nieuwe plaat uitbracht met zijn groep: Eric Ineke’s JazzXpress: Xpressions in Time.

A.J. Davis - Johnny Daly

A.J. Davis, slagwerker, kwam twee jaar geleden in Nederland wonen; hij speelde in Florida en Californië in bluesbands.

Equinox
De plaat, Here & Now, bevat tien nummers, de meest titels gecomponeerd door musici als Ornette Coleman, Thelonious Monk en Charles Mingus: Bird Food, van Coleman, is een titel die refereert aan de invloeden van Charlie Parker, die in de compositie hoorbaar zijn en The Lotus Blossom, een Billy Strayhorn compositie, waarvan de versie van Dave Frishberg uit de jaren zeventig steeds weer door mijn hoofd klinkt.
Een ander nummer, dat fascineert, is Charles Mingus’ Peggy’s Blue Skylight, een nummer dat hij speelde tijdens het Town Hall concert in 1962 en uitgebracht werd door Blue Note. Maaar de een echte verrassing was voor mij het nummer Brilliant Corners, één van de moeilijkst te spelen nummers die Thelonious Monk componeerde, met een moeilijk te bevatten ritmisch patroon en een chorus, op dubbele snelheid. Toen Monk dit nummer opnam, met zijn kwintet (met niet de minsten in de bezetting: Max Roach, Oscar Pettiford en Sonny Rollins), moest het meer dan 25 keer gespeeld worden en nog stond het niet goed op tape. De “misser” van Oscar Pettiford is al een eigen blog waard, maar als je het verhaal eerder wilt horen dan mail je me maar. Uiteindelijk werd met knip en plakwerk toch nog een acceptabele uitvoering in de groef geperst. Een uitdaging dus voor Equinox, dat van veel moed getuigt en …….. het is ze prima gelukt - Een kunstwerkje!
Johnny Daly - Chris Johansen
In Keepers of the Flame en Brighter Shores, laat Dan Nicholas zien, dat hij, behalve een vaardig gitarist, ook een goed componist is; twee eigen composities met mooi saxofoonwerk en eigen gitaarspel. Ook Johnny Dale schreef een compositie voor deze plaat: Same Time Tomorrow.
Equinox
Een mooi debuutalbum van deze groep; een uitgebalanceerde hardbopplaat, waarnaar de naam Equinox refereert. Equinox is immers die periode in het jaar waarin de nacht en de dag even lang duren? En werd Equinox als compositie ook niet door John Coltrane in 1960 op de plaat gezet? Voor mij onderstreept het weer eens dat hardbop, de muziekstroom die vijftig jaar geleden modern was, nog steeds fris en ongedateerd klinkt en dat is in dit geval zeker een verdienste van deze band, waar we vast en zeker nog meer van zullen horen. Hard bop is still alive!

Hans Koert
keepswinging@live.nl


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News Letter Keep Swinging Contributions

Equinox: Here and Now - debut album

Equinox: Here and Now - debut album (English) Equinox: Here and Now - debuutalbum (Nederlands)


Debut album
EQUINOX: HERE & NOW
Hans Koert

Jazz ought to be played in small clubs with inspired musicians, who love to listen to each other and anticipate to the music performed on stage. Equinox is such a group born on the band-stand. It performs during the winter season each Sunday and Tuesday at the Bar-Restaurant Pavlov in The Hague. This band recently released its first album, titled: Equinox “Here & Now. “
Four musicians: Three Americans and one Irishman – all four living in Holland now for years: Chris Johansen plays the tenor saxophone and was born and raised in Seattle. He studied saxophone at the New England Conservatory and moved to The Netherlands in 2003.

Dan Nicholas - A.J. Davis

Dan Nicholas plays the guitar and is originally from New York City. He performed in that city with musicians like George Braithwaite, Leroy Williams and Jimmy Lovelace. George Braithwaite, who visited The Netherlands more then fifty years ago for the very first time, as a member of the American Jazz Sextet as the opener of the Jay Jay Johnson Quintet concert at the Concertgebouw in Amsterdam (August 1957), became known as George Braith, who made some great Blue Note recordings during the 1960s. He is still active playing his self-made Braitophone, a double saxophone and his Boptronics, a kind of synthesizer.

Johnny Daly, the bass man is from Ireland and was raised in Dublin. He moved to the Netherlands to follow a study at the Koninklijk Conservatorium ( = Royal Conservatory ) of The Hague. He played with Eric Ineke, the well known Dutch drummer, 40 years in music, who recently released a great album with his band Eric Ineke’s JazzXpress: Xpressions in Time.

A.J. Davis - Johnny Daly
A.J. Davis, drummer, came to The Netherlands two years ago. He played in several blues bands in and around Tallahassee, Florida and Los Angeles, Ca.

Equinox
The album, Here & Now, contains 10 tracks, most standards composed by musicians like Ornette Coleman: Bird Food, a title that refers to the influences by Parker you can hear in this 1959 tune and Lotus Blossom, a Billy Strayhorn composition, which reminds me always to a Dave Frishberg recording I have in my collection for years. I was fascinated by two other standards: Peggy’s Blue Skylight, a tune released on Charles Mingus 1962 Town Hall concert recorded for Blue Note and a great version of Brilliant Corners, one of the most difficult and tricky Thelonious Monk compositions, with hard to play rhythmic patterns and double speed choruses. When this tune was recorded by the Thelonious Monk Quintet ( with names like Max Roach, Oscar Pettiford and Sonny Rollins) for the very first time for Riverside, it needed more then 25 takes to wax it by Monk’s Quintet, October 1956. And if you never have heard about Oscar Pettiford’s practical joke on this session, contact me and I'll tell you. The finally released tune by Monk was compiled from several takes, so it was a great challenge for Equinox to have this tune on their first album. ......... and they succeeded - what a great tune! A piece of art!
Johnny Daly - Chris Johansen
In Keepers of the Flame and Brighter Shores, Dan Nicholas shows that he is a skilled hard bop composer and accompanist below Chris Johansen’s solo on the tenor sax and himself at the guitar. And Same Time Tomorrow, a Johnny Daly composition, learns that the band is a balanced unity.
Equinox

A great debut album of this band, which learns that hardbop, although born more then 50 years ago, still sounds fresh and undated as performed by this band, that found a perfect balance. The name of the band, Equinox, refers to that: in fact the name Equinox is the period of the year when day and night are equally of length ( and wasn’t Equinox a 1960 John Coltrane recording?). Hard bop is still alive!

Hans Koert
keepswinging@live.nl


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News Letter Keep Swinging Contributions