A weekly web log in Dutch and English to share my passion for jazz, jazz-related music, record collecting and other music projects that surprise me. | Een wekelijkse weblog in het Engels en het Nederlands waarin ik mijn passie voor jazz, jazz-verwante muziek, platenverzamelen en verrassende projecten met anderen wil delen.
Friday, February 29, 2008
Vibraphonia
The vibraphone is a descendent of the xylophone and the marimba. It was invented in the U.S. toward the beginning of the 1900's and was introduced in the field of jazz by Lionel Hampton, who used the instrument for the first time in a jazz recording session with Louis Armstrong in 1930 as documented on Okeh 41463, Memories Of You (Eubie Blake / Andy Razaf), recorded 16 October 1930.
"The bars of the instrument are struck by mallets of varying hardnesses.The vibraphone looks similar to a xylophone and a marimba. The difference is that the bars of both the xylophone and marimba are made of wood. In general terms, the xylophone is a soprano or high register marimba (the difference being in the tuning and timbre). The bars of a vibraphone are made of metal. The vibraphone also has a sustain pedal like a piano that when depressed allows the notes to ring until the pedal is lifted again. The vibraphone originally got its name because it has a motor that turns metal discs, called pulsators, located under the bars at the openings of the resonators or tubes. The rotation of the pulsators gives a vibrato sound to the instrument. Without this motor the vibraphone could just as easily be called a metalophone because of it's metal bars."(Quoted info excerpted from Mike Freeman's web, seewww.jazzvibe.com)
To give you an impression of how the vibraphone is played, I found a great example featuring Marco Bianchi in a solo version of "Crazy Rhythm"
The technique of using four mallets when playing the vibraphone was reputedly first employed in jazz by another great vibe player, Adrian Rollini, who took up the instrument in the early 1930s.
Adrian Rollini (1903-1956) was known as a pioneer of the bass sax, taking part in hundreds of recordings with the New York white stars of jazz in the 1920s. He was a regular member of the famous California Ramblers (1922-27) and as memtioned took part in numerous recording sessions as sideman or leader with the likes of Bix Beiderbecke, Venuti-Lang, Red Nichols, Teagarden, Goodman et al. Listing the career of Adrian Rollini in the 1920s would need an extended blog, instead I'll point the reader to an overview, click here - If you would like to listen to some of the recording sessions featuring Adrian Rollini on bass sax, I recommend two radio programs from Jimmie Jazz Radio Shows, available in streaming audio on the web, click here
As mentioned above, Rollini began playing the vibraphone in the early 1930s, one of the earliest recorded examples featuring Rollini on that instrument is Vibraphonia by Joe Venuti's Blue Six. To hear this, click here
From around 1935 Rollini tended to specialise on the vibraphone and in 1936, he formed his Trio - this was the format he used in performance until the end of his life. The Trio became very successful and played long residencies at hotels in New York and Chicago. The shown cd above, released by Vintage Music (VPM 0171) in 2005, contains some of the sides by the Trio cut for Decca and Vocalion in 1936 and 1939 featuring Adrian Rollini on vibraphone (- and sometimes on chimes), Frank Victor (guitar) and Haigh Stephens or Harry Clark (sb). Further, the cd has some radio transcriptions made for World Transcription Service in 1938 featuring quintet and quartet recordings. Personnel listing has Rollini on vibes, Paul Ricci or Arthur Rollini (reeds), Al Duffy (vn), Carl Kress (g) and Haig Stephens (sb) for the quintet - the quartet features Rollini (vib), Al DUffy (vn), Frank Victor (g) and Harry Clark (sb). A couple of additional sessions from the 1940s are also featured on the cd, one of them has vocal by Sylvia Barry. Most of the material on the cd has not been reissued before and is recommended, if you like to explore this side of Adrian Rollini's genius as a musician. The repertoire of the cd is well known standards of the 1930s swing jazz (- click on cd-cover above to see tracklist). One of the tunes - first made popular by Benny Goodman's Quartet featuring Lionel Hampton on vibes - is Moonglow. Listen to the Adrian Rollini Trio playing this tune on the inserted video below.
The vibraphone has been used with great success by other jazz musicians as well, i.e. Milt Jackson with Modern Jazz Quartet and Gary Burton with Thelonius Monk, however, let's not forget the roots of this fascinating instrument - the marimba. During the 1940s marimba bands were popular in the U.S. as part of a latin wave in general entertainment. I found an enjoyable example of a female marimba band headed by a certain Reg Kehoe playing Larry Clinton's "A Study In Brown" c.1940 - watch the bass player going nuts, probably the first ever recorded example of another novelty in entertainment - headbanging!
( Naar de Nederlandse vertaling.) James Andrew Rushing, Jimmy Rushing, Mr. Five By Five, refering to his size, was one of the most important male jazz and blues singers of the Twentieth Century. Born in Oklahoma City, August 1903, he grew up it a musical family; his father played trumpet and his mother and he sung in a church choir. He learned to play the violin, as his father didn't allow him to play the piano - piano music, was honky tonk music associated with the bad, prostitution. When he left the house he locked the piano, but his mother always openend it, so little Jimmy could practice on the sly. He studied the piano with Wesley Manning and later in the Douglas High School he studied music. He started to perform in clubs playing the piano: Although I could only play in three keys, I made a living by playing piano, but after a time everything began to sound alike to me, and it was then they told me to sing. He sung in the great bands like the Blue Devils, directed by Walter Page, the Benny Moten Orchestra and since the mid 1930s with the Count Basie Band, in which he became a very popular singer and solid band member. In the 1950s he became a freelance artist, performing on great festivals and he made recordings under his own name. Lonehill Jazz released a month ago an album with two of thoselps: The Jazz Odyssey of James Rushing Esq. and Jimmy Rushing and the Smith Girls. The former is an album that got a great review in the 1957 Down Beat and on the cover it shows four signs, reading: New Orleans, Kansas City, Chicago and New York, the four major cities: the four jazz meccas and Jimmy Rushingin a hurry running to get the train ....... The tracks on this album are devided in four parts, each one dedicated to one of the four cities, with musicians that were active in those places during James Rushing's career. Buck Clayton, the trumpet player is present on all tracks and it is his orchestra that accompanies the blues shouter in tunes like Baby Won't You Please Come Home ( New Orleans), 't Ain't Nobody's Biz-Ness If I Do (Kansas City), Rosetta (Chicago) and Lullaby of Broadway (New York).
The second album, Jimmy Rushing and the Smith Girls was recorded in 1960 and is dedicated to the four Smith blues singers Bessie, Clara, Mamie and Trixie Smith - no relatives as far as I know ( Smith is a rather common family name in the US). Jimmy sings tunes made famous by these four legendary blues singers. He is accompanied by Buck Clayton (trumpet) Dickie Wells and Benny Morton( trombones), Buster Bailey ( clarinet), Coleman Hawkins(tenor saxophone), Claude Hopkins(piano) and a rhythm section containing Everett Barksdale (guitar), Gene Ramey (bass) and Jimmy Crawford (drums); The most ultimate all-star band you can imagine !!
The album is completed with three tracks from one of Jimmie Rushings first appearances on a recording, he made when he had left Count Basie, originally released as Buck Clayton's Cat ( = Rushing) Meets Chick ( = vocalist Ada Moore). For me this Lonehill JazzJimmy Rushing compilation was an eyeopener, of should I say earopener, as I had never heard Jimmy Rushing singing outside the Basie band and it is a valuable document to remember this world's greatest male jazz and blues singer of the Twentieth Century. He passed away in June 1972. AT RANDOM: ROCKER - ROY HAYNES Quintet: Roy Haynes drums, Kenny Garrett alto saxophone, Roy Hargrove trumpet, Dave Holland bass and Dave Kikoski piano. Recorded at the Clinton Recording Studio New York City 26th-27th of March, 2001.
I'm happy that the first suggestions about the nickname NEWK arrived. You can leave the question mark, John !!
from monday on / high water / sugar = paul whiteman o
1938:
goodnight angeline = dick robertson o
1968:
exactly like you / gone with the wind / keepin' out of mischief / limehouse blues /liza / louisiana / memories of you / on the sunny side of the street / rosetta /shine / wang wang blues / you can depend on me = ralph sutton quartet
James Andrew Rushing, Jimmy Rushing, Mr. Five By Five, doelend op zijn omvang, was één van de belangrijkste mannelijke jazz- en blueszangers van de twintigste eeuw. Geboren in Oklahoma City in augustus 1903, groeide hij op in een muzikaal gezin; zijn vader speelde trompet en zijn moeder en hij zongen in het kerkkoor. Hij leerde viool bespelen omdat hij van zijn vader geen piano mocht spelen; pianomuziek was synoniem voor honky-tonk muziek, dat hoorde thuis in de kroegen; in de bordelen. Als pa het huis verliet deed hij de pianoklep op slot, maar zodra de deur achter hem dicht viel, maakte ma de klep weer open en kon kleine Jimmy naar hartelust spelen. Hij studeerde later piano bij Wesley Manning en muziek op de Douglas High School. Hij begon piano te spelen in allerlei clubs: Although I could only play in three keys, I made a living by playing piano, but after a time everything began to sound alike to me, and it was then they told me to sing. ( = Hoewel ik maar drie akkoorden kon spelen lukte het me toch om met mijn pianospel mijn brood te verdienen, maar na een tijdje, leek elk liedje hetzelfde vond ik en toen raadde iemand me aan om te gaan zingen). Hij zong in grote bands zoals de Blue Devils, geleid door Walter Page, het Benny Moten orkest en vanaf de tweede helft van de jaren dertig jarenlang bij Count Basie. Daarin werd hij beroemd als zanger. In de jaren vijftig ging hij freelance spelen en maakte hij voor het eerst opnamen onder eigen naam. Lonehill Jazz bracht een maand geleden een CD uit met twee van die vroege opnamen: The Jazz Odyssey of James Rushing Esq. en Jimmy Rushing and the Smith Girls. De eerste is een plaat die hoog gewaarderd werd door de pers, m.n. Down Beat in 1957 was er vol lof over. Op de hoes vier richtingaanwijzers, die elk richting een stad wijzen: New Orleans, Kansas City, Chicago en New York, de vier belangrijkste steden in de jazzontwikkeling van Jimmy Rushing. Jimmy zelf staat er gehaast op alsof hij met zijn koffer op tijd de trein moet halen. De nummers op deze plaat zijn verdeeld in vieren, steeds drie stukken gewijd aan één van die steden, met muzikanten die allen iets met die periodes in Jimmy's leven te maken hebben. Buck Clayton, de trompettist, is op alle nummers van de plaat aanwezig en het is dan ook zijn orkest dat Jimmy begeleidt in nummers als Baby Won't You Please Come Home ( New Orleans), 't Ain't Nobody's Biz-Ness If I Do, (Kansas City), Rosetta (Chicago) en Lullaby of Broadway ( New York).
Het tweede album, Jimmy Rushing and the Smith Girls, werd opgenomen in 1960 en is gewijd aan de vier blueszangeressen Bessie, Clara, Mamie en Trixie Smith, die alle vier, hoewel geen familie vanelkaar, de achternaam Smith hebben (Smith is een veel voorkomende familienaam in de VS). Jimmy zingt nummers van hen begeleid door een all-star orkest, waar je jaloers op zou worden: Buck Clayton (trompet), Dickie Wells en Benny Morton ( trombone's), Buster Bailey ( klarinet), Coleman Hawkins(tenorsax), Claude Hopkins(piano) en een ritmesectie met Everett Barksdale (gitaar), Gene Ramey ( bas ) en Jimmy Crawford slagwerk.
De heruitgave van de Lonehill Jazz plaat wordt volgemaakt ( 79 minuten speelduur !) met drie nummers van één van de vroegste opamen van Jimmy Rushing nadat hij weggegaan was bij Basie, orgiineel uitgebracht door Buck Clayton. Die plaat was getiteld: Cat ( = Rushing) Meets Chick ( = vocalist Ada Moore). Voor mij was deze Lonehill Jazz heruitgave met deze twee platen van Jimmy Rushing een eyeopener, of zou ik moeten zeggen een earopener, want ik had nog nooit opnamen van hem gehoord buiten de Count Basie band. Het is een waardevol document waarin de zangkwaliteiten van de grootste jazz en blueszanger van de twintigste eeuw bewaard gebleven zijn. Jimmy Rushing overleed in juni 1972. AT RANDOM: ROCKER - ROY HAYNES Quintet: Roy Haynes slagwerk, Kenny Garrett altsax, Roy Hargrove trompet, Dave Holland bas en Dave Kikoski piano. Opgenomen in de Clinton Recording Studio New York City 26-27 maart 2001.
Gelukkig heb ik ondertussen de eerste suggesties voor de bijnaam NEWK ontvangen. Oplossingen en andere schuilnamen graag sturen naar:
from monday on / high water / sugar = paul whiteman o
1938:
goodnight angeline = dick robertson o
1968:
exactly like you / gone with the wind / keepin' out of mischief / limehouse blues /liza / louisiana / memories of you / on the sunny side of the street / rosetta /shine / wang wang blues / you can depend on me = ralph sutton quartet
( Naar de Nederlandse vertaling.) One of the most important trumpet players in bebop was John Birk Gillespie, nicknamed Dizzy, born in October 1917, who passed away, 75 years old, in January 1993. Both Louis Armstrong as Dizzy Gillespie were the best known jazz musicians by the general public, due to their charisma and sense of humor. Louis of course was easily recognized by his rasping voice, his hearty laugh and white handkerchief; Dizzy: the bell of his upswept trumpet pointing skyward, his heeks distended into hamster-like pouches, and his ubiquitous beret, goatee, horn-rimmed spectacles and pinstripe suit, as described by Alyn Shipton in his book Groovin' High The Life of Dizzy Gillespie.
Both men had a great sense of humour and were always clowning with the audience. Dizzy appeared in some episodes from the well known popular Muppet show and I love to share with you two fragments from episode 413, in which Dizzy sings and plays the trumpet and the bongos.
The fragment starts with inspector LaBrea from the County Environmental Department who wants to monitor the noise level of the show, because there were complains about the noise, especially the trumpets. LaBrea suggests to cut the trumpets from the show, but that's a problem, as Dizzy Gillespie is part of it: Dizzy Gallasky, the great.... violist. Kermit tries to keep LaBrea busy in the meantime with a cup of coffee. Dizzy and the Electric Mayhem play the St. Louis Blues and Dizzy even gives a small tapdance demonstration.
At the end of the show Inspector LaBrea has given permission to Dizzy to perform with the Electric Mayhem in a kind of mid-eastern casbah playing the tune Swing Low Sweet Cadilac ( free from Swing Low Sweet Chariot), where we can hear Dizzy on bongo, singing and playing the trumpet, with Inspector LaBrea on the saxophone. At the end Dizzy shows Kermit, why he is so jealous of frogs. A great performance of good old Dizzy. The recordings for this episode were made on the 24th of July 1979 and three month later, late October. The show was aired on the 28th of February 1980, 28 years ago. AT RANDOM: EAST OF THE SUN - CHARLIE PARKER Quartet with STRINGS: Charlie Parker alto saxophone, unknown rhythm section and strings.
Recorded live at the Rockland Palace Dance Hall in New York City in the fall of 1952.
The nickname NEWK seemed to be pretty difficult as I didn't receive any suggestions. Let's wait until the weekend to give the right answer. Send your suggestions to:keepswinging@live.nl
Time exposure for the 27th of February: 1928:
diga diga doo = hotsy totsy gang
avalon / japanese sandman = red nichols five pennies
1958:
there will never be another you = max roach-oscar pettiford
Eén van de belangrijkste trompettisten uit de bebopperiode was JohnBirk Gillespie, bijgenaamd Dizzy, geboren in oktober 1917 en gestorven op 75-jarige leeftijd in januari 1993. Zowel Louis Armstrong als Dizzy Gillespie waren jazzmusici, die populair en bekend waren bij het grote publiek, vanwege hun uitstraling en gevoel voor humor. Louis was natuurlijk, gemakkelijk te herkennen aan zijn witte zakdoekje, zijn gullelach en zijn schorre stemgeluid; Dizzy door: the bell of his upswept trumpet pointing skyward, his heeks distended into hamster-like pouches, and his ubiquitous beret, goatee, horn-rimmed spectacles and pinstripe suit ( = De beker van zijn gebogen trompet opgeheven naar de hemel, zijn wangen opgeblazen als een hamster, zijn alomvertegenwoordige baret, zijn sikje, zijn hoornen bril en zijn streepjespak.), zoals beschreven door Alyn Shipton in zijn boek: Groovin' High The Life of Dizzy Gillespie.
Beide mannen hadden hun grote gevoel voor humor gemeen en waren altijd aan het gekken met het publiek. Dizzy vond het dan ook leuk om gast te zijn in enkele afleveringen van de populaire Muppet Show en ik vind het leuk om fragmenten van één van die afleveringen te laten zien: episode 413, waarin Dizzy zingt, danst, op de bongo's slaat en trompet speelt.
Het fragment begint met inspecteur LaBrea van de County Environmental Department (= de milieupolitie), die het geluid wil meten i.v.m. de geluidsoverlastklachten die hij ontvangen heeft. Vooral de trompetten en die moeten dan ook maar geweerd worden. Maar dat is een probleem want Dizzy Gillespie is gecontracteerd: Dizzy Gallasky, the great.... violist. (= Dizzy Gallasky, de grote .. violist). Kermit moet LaBrea afleiden, terwijl Dizzy speelt. You like a cup of coffee?
Dizzy and the Electric Mayhem spelen de St. Louis Blues en Dizzy demonstreert zelfs nog even hoe je moet tap-dansen.
Aan het eind van de show heeft Inspector LaBrea toestemming gegeven voor een optreden van Dizzy met de rockband the Electric Mayhem in een soort exotische omgeving, een markt in het Midden Oosten. Ze spelen het nummer Swing Low Sweet Cadilac ( een vrije bewerking van de gospel Swing Low Sweet Chariot), waarin we Dizzy zien op de bongo's, zingend en spelend op zijn trompet, met Inspector LaBrea, gesluierd weliswaar, op de saxofoon. Aan het eind van de show laat Dizzy Kermit zien waarom hij zo jaloers is op kikkers.
Een schitterend optreden van good old Dizzy. De opnamen van deze episode dateren van 24 juli 1979 en drie maanden later ( eind oktober). De show ging de lucht in op 28 februari 1980, 28 jaar geleden.
AT RANDOM: EAST OF THE SUN - CHARLIE PARKER Quartet with STRINGS: Charlie Parker altsax, onbekende ritmesectie en strijkorkest.
Opgenomen live in het Rockland Palace Dnce Hall in New York City in de herfst van 1952.
De schuilnaam NEWK bleek moeilijker dan gedacht; ik ontving nog geen goedde oplossingen. Je hebt tot in het weekend de kans me de goede oplossing te sturen. Oplossingen en andere schuilnamen graag sturen naar:
( Naar de Nederlandse vertaling.) I pointed you several times in my online Keep Swinging web log to the beauty of the 1920s arranged black music as played by bands like the McKinney's Cotton Pickers, The Bennie Moton Kansas City Orchestra or the King Oliver Creole Jazz Band. It is a pity that this kind of music seems to be forgotten by the new generation, I think because this music is no longer audible on radio or stage and CDs seem to become, like 78rpm records and LPs, remains of a bygone time.
Each time when I listen to, let's say, the King Oliver Vocalion version of a tune like Someday Sweetheart, recorded in September 1926 with his Dixie Syncopators, it gives me the feeling that I'm listening to music of great value - the music, the sound is rarely heard by contemporary bands. I love to introduce to you one of those retro bands, The Savannah Serenaders, that knows how to play King Oliver - in the correct tempo. Listen to his Someday Sweetheart. This Savannah Serenaders is an Italian Orchestra, founded in 1986 by Roberto Meroni. Roberto Meroni, a professional himself, made the arrangements, transcribed note for note from the original recordings. The results are amazing. Listening to their music is as if old times revive. I'll love to show another example. Ever heard the Bennie Moten's Kansas City Orchestra version of the Bennie MotenStomp? Listen to the version of the Savannah Serenaders.
The Savannah Serenaders contains 10 skilled musicians, who know how the 1920s arranged black music of musicians should sound. Their names are Giancarlo Mariani and Mario Mariotti trumpets, Mauro Sanna, trombone, Roberto Meroni, leader and reeds, like Ezio Rizzi and Silvano Primon too, Nino Frasio on bano and guitar, Gabriella Fossati piano, Fabio Prina tuba and Marcello Colò drums.
Love to end with another great example of their music, the seldon heard Fletcher Henderson Tea Pot Dome Blues This Italian band loves to play on festivals all around western Europe and I'm convinced that it can bring the unique atmosphere on your festival. You can get information directly from the Savannah Serenaders. Contactsavannah.serenaders@jumpy.itor :keepswinging@live.nl AT RANDOM: SPEAK LOW - LAURINDO ALMEIDA-BUD SHANK Quartet: Laurindo Almeida guitar, Bud Shank alto saxophone, Harry Babasin bass and Roy Harle drums. Recorded in Los Angeles on the 22nd of April 1953. I received only a few correct suggestions: J.O.S. means James Oscar Smith. What musician was known asNEWK?
hackensack / home cookin' ( = ode to philly joe ) / homecooking / it could happen to you / ode to philly joe ( = home cookin') / one for philly joe / someone to watch over me /sometimes i'm happy / these fooolish things = jimmy smith quartet
Ik wees al verschillende keren in mijn Keep Swinging weblog op de schoonheid van de zwarte gearrangeerde muziek uit de jaren twintig, zoals gespeeld door bands als de McKinney's Cotton Pickers, The Bennie Moten Kansas City Orchestra en de King Oliver Creole Jazz Band. Het is jammer dat dit soort muziek voor de huidige generaties verloren dreigt te gaan, omdat deze muziek niet meer hoorbaar is op de radio, zelden op de podia wordt gespeeld en de CD lijkt het lot van de 78-toerenplaat en de LP achterna te gaan. King Oliver op je iPod? Why not !!
Elke keer als ik naar, laten we zeggen, de Vocalion versie van het nummer Someday Sweetheart luister, opgenomen in september 1926 door King Oliver and his Dixie Syncopators, geeft me het gevoel dat ik naar iets bijzonders luister, iets van onschatbare waarde; de muziek - het geluid - het tempo, je hoort dat maar weinig meer, ook bij retro-bands. Eén van die retro-bands, The Savannah Serenaders, weet hoe je King Oliver hoort te spelen - in het juiste tempo. Luister maar eens naar huin versie van Someday Sweetheart. De Savannah Serenaders is een Italiaans orkest, opgericht in 1986 door Roberto Meroni. Robert Meroni, zelf professioneel musicus, maakte de arrangementen, die hij noot voor noot van de plaat optekende. Het resultaat is verbazingwekkend. Luister maar eens naar hun muziek; het is alsof oude tijden herleven. Ik wil nog een voorbeeld laten horen: Ooit de versie van de Benny Moten Stomp gehoord gespeeld door het Bennie Moten's Kansas City Orchestra uit juni 1927? Zo doen de Savannah Serenadersdat.
De Savannah Serenadersuit tien ervaren muzikanten, die weten hoe de zwarte gearrangeerde muziek uit de jaren twintig moet klinken. Hun namen zijn Giancarlo Mariani en Mario Mariotti trompetten, Mauro Sanna trombone, Roberto Meroni, leider en rieten, net als Ezio Rizzi en Silvano Primon, Nino Frasio op de banjo en gitaar, Gabriella Fossati piano, Fabio Prina tuba en Marcello Colò slagwerk. Tenslotte nog zo'n schitterend voorbeeld van hun kunnen, de zelden gehoorde Tea Pot Dome Blues van Fletcher Henderson. Deze Italiaanse band wil graag spelen op festivals in West Europa en ik ben errvan overtuigd dat ze de sfeer van de jaren twintig onuitwisbaar kunnen brengen. Je kunt informatie krijgen door het direct te mailen (in het Engels of Italiaans): savannah.serenaders@jumpy.itof via deze web log:keepswinging@live.nl
AT RANDOM: SPEAK LOW - LAURINDO ALMEIDA-BUD SHANK Quartet: Laurindo Almeida guitar, Bud Shank alto saxophone, Harry Babasin bass and Roy Harle drums. Recorded in Los Angeles on the 22nd of April 1953.
There were but few reactions:J.O.S. means James Oscar Smith. What musicians was called NEWK? Send your suggestions to:keepswinging@live.nl
Tijdopname voor 26 februari: 1958:
hackensack / home cookin' ( = ode to philly joe ) / homecooking / it could happen to you / ode to philly joe ( = home cookin') / one for philly joe / someone to watch over me /sometimes i'm happy / these fooolish things =jimmy smith quartet
( Naar de Nederlandse vertaling.) On the 25th and 26th of February 1958, Jimmy Smithrecorded serveral sides for Blue Note at the Manhattan Towers studios in New York City. These 50 years old recordings are great to remember. The recordings, made on the first day, are with an all star band, featuring Lee Morgan, Lou Donaldson, George Coleman, Tina Brooks (these recordings were his tribute on Blue Note ) and a steady rhythm section featuring Eddie McFadden on guitar and Donald Bailey on two tracks on drums. No bass, as Jimmy Smith of course, was responsibile for the base with his Hammond. Art Blakey plays the percussion on the other four tracks. The recordings made on the 25th of February, 1958 were released on different albums, like Lover Man and Au Privave were released on Jimmy Smith - House Party. (On the Rudy Van Gelder Edition Confirmation has been added). The other tracks, The Sermon and Flamingo were released on Jimmy Smith album The Sermon. The album The Sermon, which has a tune, titled J.O.S., recorded half a year earlier, contains three lenghtly tunes, rare for Blue Note records. The title tune The Sermon is more then 20 minutes and it filled an entire side of the record. Normally Alfred Lion didn't allow such an extended jam. It is straight-ahead music, with a lot of great solos by Lee Morgan, Tina Brooks and Lou Donaldson, but it seems as if the musicians, like Lee Morgan run out of inspiration at the end of the lenghtly marathon session.
The next day Jimmy Smith recorded six tracks, released on the album Softly As A Summer Breeze with his trio, featuring Eddie McFadden on guitar and Donald Bailey on drums. Mind that these recordings were released originally in 1965 for the first time, when Jimmy Smith already changed from Blue Note to Verve. On some tracks the rhythm section was replaces for Kenny Burrell on guitar and Philly Joe Jones on drums. It is remarkable that there were so many different rhythm sections used on these two Jimmy Smith recording dates. I count three different rhythm sections in two days. One of the tunes, One For Philly Joe is to be found on the Dutch compilation LP, Portrait of Jimmy Smith ( Blue Note 5C056.92655) and was renamed as Home Cookin'.
For me, both the 50 years old lenghtly track, The Sermon and its half year elder tune J.O.S. are great examples of Jimmy Smith's playing on the organ: 33-minutes of great jazz. Playing these tunes in my car yesterday, very loud, Jimmiy surprised me again - I was scared to death by some unexpected high blue notes played by Jimmy on the organ: You're warned !!
AT RANDOM: BODY AND SOUL - DEXTER GORDON Quartet: Dexter Gordon tenor sax, Tommy Flanagan piano, Larry Ridley bass, Alan Dawson drums. Recorded in the RCA Studios in New York City for Prestige on the 7th of July, 1970.
FATS was an easy one: a lot of people could give me the right answers: FATS NAVARRO (1923-1950) and FATS WALLER ( 1904-1923) and also FATS DOMINO (1928) was mentioned, although he's not a jazz musician. It is not so difficult to understand why Fats Waller and Fats Domino were nicknamed FATS, but FATS Navarro wasn't so plump at all. His FATS was derived from FAT GIRL, because he had a high-pitched voice. Today I introduced you to some music of JIMMY SMITH: One of his tunes is titled: J.O.S.
Where does this abbrevation stands for? Send your suggestions to: keepswinging@live.nl Time exposure for the 25th of February:
1928:
calling me home / shy anne / you can't have my sugar for tea = fred elizalde music
finishing touch = stan laurel - oliver hardy
nobody's sweetheart now = red nichols five pennies
1938:
boat builders = mickey mouse cartoon
1958:
comin' on the hudson / flamingo / lover man / au privave / confirmation / sermon = jimmy smith quartet
Op 25 en 26 februari 1958 nam Jimmy Smithverschillende nummers op voor Blue Note in de Manhattan Towers studio's in New York City. Deze nu vijftig jaar oude opnamen zijn nog steeds het beluisteren waard. De opnamen, gemaakt op de eerste dag, zijn met een all-star band, waarin we namen als Lee Morgan, Lou Donaldson, George Coleman, Tina Brooks (hij nam vijftig jaar geleden voor het eerst op voor Blue Note) tegenkomen en verder een stevige ritmesectie met Eddie McFadden op gitaar en Donald Bailey bij twee nummers op slagwerk. Geen bas, maar ja, als je Jimmy Smith op orgel hebt hoef je geen extra basis natuurlijk. Art Blakey is de drummer op de andere vier nummers. De opnamen van 25 februari zijn terug te vinden op verschillende platen: Zo werden Lover Man en Au Privave uitgebracht op JimmySmith - House Party. (Het nummerConfirmationis op de Rudy Van Gelder Edition toegevoegd). De andere nummers: The Sermon en Flamingo werden uitgebracht op het Jimmy Smith album: The Sermon. Dit album The Sermon, bevat verder een nummer, getiteld J.O.S., dat al een half jaar eerder opgenomen werd. Er staan maar drie lange nummers op de plaat en dat is voor een Blue Note plaat heel bijzonder, aangezien Alfred Lion daar niet van hield. Deze keer maakte hij een uitzondering en stond toe dat het nummer The Sermon meer dan 20 minuten mocht duren - het vulde destijds de hele A-kant van de plaat. Het is heerlijke recht-toe-recht-aan muziek, met een heleboel heerlijke solo van Lee Morgan, Tina Brooks en Lou Donaldson, maar je merkt toch dat aan het eind van het nummer, m.n. bij Lee Morgan, de inspiratie wat dun wordt.
De volgende dag neemt Jimmy Smith weer zes nummers op met zijn trio, waarin Eddie McFarland de gitaar bepeelt en Donald Bailey slagwerk; alle uitgebracht, jaren later ( 1965) op het album Softly As A Summer Breeze. Jimmy Smith was, toen de plaat werd uitgebracht, al overgestapt van Blue Note naar Verve. Weer werd op sommige nummers aan de ritmesectie gesleuteld: Kenny Burrell vind je terug op gitaar en Philly Joe Jones op slagwerk. Overigiens is deze datum het enige moment dat Philly te horen valt op een Jimmy SmithBlue Note. Het is opmerkelijk om te ontdekken dat Jimmy Smith op elke opnamedag wel twee keer van ritmesectie wisselde. Eén van de nummers, One For Philly Joe, die tweede dag opgenomen, kwam ik ook tegen op een Nederlandse Blue Note verzamel LP getiteld Portrait of Jimmy Smith ( Blue Note 5C056.92655), maar dan onder de naam Home Cookin'.
Als ik zou moeten kiezen uit dit 50 jaar oude materiaal dan zouden dat de twee lange nummers The Sermon en het een half jaar oudere nummer J.O.S. worden; samen goed voor zo'n 33 minuten heerlijke muziek. Gisteren speelde ik de CD The Sermon in mijn auto, lekker hard, en elke keer lukt het Jimmy Smith weer om me dood te laten schrikken met een paar onaangekondigde hoge blue notes: Je bent dus gewaarschuwd !! AT RANDOM: BODY AND SOUL - DEXTER GORDON Quartet: Dexter Gordon tenorsax, Tommy Flanagan piano, Larry Ridley bas, Alan Dawson slagwerk. Opgenomen in de RCA Studio's in New York City voor Prestige op 7 juli 1970.
FATS was gisteren niet zo moeilijk. Ik kreeg namen als FATS NAVARRO (1923-1950) en FATS WALLER ( 1904-1923) en natuurlijk FATS DOMINO (1928), maar die reken ik niet tot de jazz. Het is natuurlijk niet zo moeilijk te bedenken waarom Thomas Waller deze bijnaam kreeg, maar Fats Navarro was helemaal niet zo dik. FATS is bij hem afgeleid van FAT GIRL, vanwege het feit dat hij een hoog stemmetje had. Vandaag een andere vraag: In de bijdrage van vandaag over Jimmie Smith komt het nummer J.O.S. voor. Waar betekent deze afkorting?: J.O.S.
Oplossingen graag sturen naar:keepswinging@live.nl Tijdopname voor 25 februari: 1928:
calling me home / shy anne / you can't have my sugar for tea = fred elizalde music
finishing touch = stan laurel - oliver hardy
nobody's sweetheart now = red nichols five pennies
1938:
boat builders = mickey mouse cartoon
1958:
comin' on the hudson / flamingo / lover man / au privave / confirmation / sermon = jimmy smith quartet
( Naar de Nederlandse vertaling.) If you love to see an album or artist presented by yourself in this daily Keep swinging web log, please contact ....... A few days ago I received a message from Aussie P. from Melbourne who wrote me: Dear Sir, Have just discovered your great (!) web page, Here in Melbourne / Australia , we are to see for the first time, The Dutch Forest Jazz Band, Would it be at all possible, to show some of their material on your “ wonderful “ Jazz page soon ?? Thanking you truly, Aussie P., Melbourne Australia.
To be honest .... I'd never heard of this Dutch Forest Jazz Band, but I learned that this band is a well known dixieland band based in the centre of The Netherlands, in Apeldoorn, a city surrounded by the forests of De Veluwe. This band, directed by Ton Bos, was founded in 1977 as the Eagle Town Jazz Band. The members of the band are: Peter Ivan trumpet, Gerrit Brouwer clarinet, Ton Bos trombone and leader of the band, Harald Haverkorn piano, Richard Hanson guitar and banjo, Joan Krukkert bass and Jan Ter Maat drums. The music of the band play is called Dixieland; very swinging music in a style as played by the Eddie Condon band in the 1930s and 1940s with musicians like Wild Bill Davison, Bobby Hacket, Edmond Hall and Jack Teagarden. They performed on several festivals, like the IJssel Jazz Festival in Zutphen, the Philip Morris Dixieland Jazz Festival in Bergen op Zoom, the two-times-a-year reunions of the Doctor Jazz Magazinein Wageningen, and of course, Jazz in the Woods in their hometown Apeldoorn. They won some awards, like a third prize at the VARA radio Dixieland Competition. The Forest Jazz Band toured through the Carribean in 1990. Isn't it cute that an Australian fan has to point me to a band from our back garden? Of course, the question arises: What is this Dutch Dixieland band doing in Australia? Well, they left the 30th of January 2008 for a three week tour to the oter side of the globe. They have performed in several clubs in Australia, like the Jazz and Hunterclub in New Castle, the Gold Coast City Jazz Club in Southport ( The Jazzclub with The Most On The Coast as they advertise themselves), the Noosa Heads Jazz Club in Noosa, the Dubbo Jazz Club in Dubbo, The Central Coast Jazz Club in Gosbord and the Peninsula Jazz Club in Melbourne. They have also performed for the Nederlandse Club in Australia in the Abel Tasman club in Melbourne. I think that the musicians are nowon their way back to Holland. Up to now I read that a lot of Australian fans of Dixieland music loved the performances. It would be nice to receive some commends and pictures from the other side of the world from their concerts overthere:keepswinging@live.nl
I love to post one of the numerous fragments I found on youTube from this Forest Jazz Band playing the tune Christopher Columbus. Hope you like it.
The Forest Jazz Band ( featuring as special guest Charley Farley on banjo ) at the 23rd of February concert in the Peninsula Jazz Club in Melbourne (Australia) (photo courtesy: Aussi P.)
AT RANDOM: ONE FOR MY BABY (AND ONE FOR THE ROAD) - CLIFFIRD BROWN / MAX ROACH Quintet: Clifford Brown trumpet, Sonny Rollins tenor sax, Richie Powell piano, George Morrow bass and Max Roach drums. Recorded in the Continental Restaurant, Norfolk Virginia on the 18th of June 1956. This is the last quintet concert of both Clifford Brown and Richie Powell before they passed away in a car accident on the 26th of June.
COLEMAN HAWKINS was nicknamed BEAN ( derived from SPRINGBEAN due to his skinny young self ). Thanks for your suggestions. Another one: What jazz musician(s) were nicknamed:FATS Send your suggestions to: keepswinging@live.nl Time exposure for the 24th of February: 1928:
nobody loves me / down yonder = herschel brown washboard band
Als je het leuk lijkt om een plaat of band in deze dagelijkse Keep swinging web log besproken te zien, neem dan contact op ........ Een paar dagen geleden ontving ik een enthousiast bericht van Aussie P. uit Melbourne, Australië, die me schreef: Dear Sir, Have just discovered your great (!) web page, Here in Melbourne / Australia, we are to see for the first time, The Dutch Forest Jazz Band. Would it be at all possible, to show some of their material on your “ wonderful “ – Jazz page soon?? Thanking you truly, Aussie P., Melbourne Australia. ( = Geachte heer, Ik heb zoëven uw geweldige (!)website ontdekt. Hier in Melbourne, Australië, hebben we voor het eerste de Nederlandse band The Forest Jazz Band horen spelen. Is het mogelijk om binnenkort iets van hen te laten zien op je "geweldige" jazzpagina? Alvast bedankt. Hoogachtend Aussie P. Melbourne Australië) Eerlijk gezegd .... had ik nog nooit van deze Nederlandse band gehoord: The Forest Jazz Band, maar ik ontdekte dat ze een bekende dixielandband zijn uit het midden van ons land, gesitueerd in Apeldoorn, omgeven door de bossen van De Veluwe. Deze band is in 1977 opgericht door Ton Bos als de Eagle Town Jazz Band. De leden van de band zijn: Peter Ivan trompet, Gerrit Brouwer klarinet, Ton Bos trombone en leider van de band, Harald Haverkorn piano, Richard Hanson gitaar en banjo, Joan Krukkert bas en Jan Ter Maat slagwerk. De muziek die de band speelt is Dixieland; swingende muziek in de stijl van de band van Eddie Condon. De leden halen hun inspiratie uit de muziek zoals die gespeeld werd door grote namen als Eddie Wild Bill Davison, Bobby Hacket, Edmond Hall en Jack Treagarden. Ze hebben al op heel wat festivals gespeeld, zoals op het IJssel Jazzfestival in Zutphen, het Philip Morris Dixieland Jazz Festival in Bergen op Zoom, tijdens de twee-maal-per-jaar reunies van Doctor Jazz Magazinein Wageningen en natuurlijk op het Jazz in the Woods festival in Apeldoorn zelf. Tijdens de VARA radio Dixieland Competitie behaalden ze ooit een derde prijs. In 1990 maakten ze een tournee door de Carriben.Is dat eigenlijk niet grappig, dat je vanaf de andere kant van de wereld gewezen moet worden op een band uit de achtertuin? Uiteraard roept het bij mij de vraag op: Hoe komt een Nederlandse Dixieland band in Australië terecht? Op 30 januari 2008 vertrokken ze voor een drie weken durende tournee naar de andere kant van de wereld. Ze traden daar op in verschillende clubs, zoals de Hunterclub in New Castle, de Gold Coast City Jazzclub uit Southport ( The Jazzclub with The Most On The Coast )(= De jazzclub die het meeste biedt aan de kust) zoals ze zichzelf etaleren, de Noosa Heads Jazzclub in Noosa,de Dubbo Jazzclub in Dubbo, de Central Coast Jazzclub in Gosbord en tenslotte de Peninsula Jazzclub in Melbourne. Verder stond er een optreden gepland voor de Nederlandse club in Melbourne ( Abel Tasman Club). Ik denk dat op dit moment de band weer op de terugweg is naar Nederland. Feit is, dat uit de verhalen die ik kreeg uit Australië de Dixieland fans genoten hebben van de concerten en het zou leuk zijn om vanuit Australië daar iets over te kunnen laten lezen of zien:keepswinging@live.nl Ik vind het leuk één van de talloze fragmenten, die van de Forest Jazz Band te vinden zijn op YouTube te laten zien: Christopher Columbus.
The Forest Jazz Band ( met Charley Farley als gast op banjo) tijdens hun optreden van 23 februari 2008 in de Peninsula Jazz Club in Melbourne (Australië). ( foto: Aussi P.)
AT RANDOM: ONE FOR MY BABY (AND ONE FOR THE ROAD) - CLIFFIRD BROWN / MAX ROACH Quintet: Clifford Brown trompet, Sonny Rollins tenorsax, Richie Powell piano, George Morrow bas en Max Roach slagwerk. Opgenomen in het Continental Restaurant, Norfolk Virginia op 18 juni 1956. Dit is het laatste quintet optreden van Clifford Brown en Richie Powell, die op 26 uni omkwamen bij en auto-ongeluk. COLEMAN HAWKINS' bijnaam was BEAN, verkort van het woord STRINGBEAN (= Snijboon), refererend aan zijn dunne verschijning als jonge man. Iedereen bedankt voor de inzendingen. Een andere: Welke muzikant noemde men:FATS Oplossingen en suggesties graag sturen naar:
Isn't that cute. This 1930s film fragment from Paramount On Parade, which intro looks, in my opinion, to Paul Whiteman's King of Jazz, has a great opener. A band in a box - Nancy Carroll singing Dancing To Safe My Souls; an example of a typically late 1920s sound film. The band is the Abe Lyman Orchestra. Abe Lyman, originally named Abraham Simon Lymon, is nowadays one of those almost forgotten bandleaders from the 1920s. He was born in Chicago August 1897 and passed away in Beverly Hills CA October 1957. He and his brother Mike, changed their family name in Lyman, because that sounded better. During the 1920s he had a hot dance band named Abe Lyman and his Californians and I love that music, that was reissued on two Dutch Grannyphone LPs in the 1980s. It was my first acquaintance with Abe Lyman's music.
Abe Lyman started as a boy to play in the cinema's as a drummer to make "the noises for the talkies" ( isn't that a song title refering to the silent movie?) on his instrument. I found a great lenghtly shot from 1932 where Abe Lyman and his Orchestra play the sound tracks at a silent movie, like it was done in the early 1920s. Abe Lyman often made sound tracks for films, as his band was located in California, near the film studios of Hollywood.
During the 1930s and 1940s Abe Lyman changed the style of his band; his orchestra became a so-called Sweetband. The Roaring Twenties, with the dance-craze and the hot dance music had become old fashioned music; popular music was romantic and sweet, like in the films. For me, that's not my most popular style of music; I love his hot music as played by his Californians during the 1920s.
Finally I found a funny shot, where Abe Lyman is anticipating to the hill-billy craze late 1920s in a version of the Twelfth Street Rag. I love to point you to an informative site made by Ate Van Delden , titledAbe Lyman - The Early Yearsand a site made by Tim Gracyk with a lot of discographical information and sound samples, titledAbe Lyman ( 1897-1957)
ABE LYMAN's real name was LYMON - LOUIS ARMSTRONG was known as POPS. What musician was named:BEAN
AT RANDOM: TAJM - DUKE ELLINGTON Orchestra: Duke Ellington piano, Ray Nance cornet, Cat Anderson, Cootie Williams, Rolf Ericson and Eddie Preston trupets, Lawrence Brown, Buster Cooper and Chuck Conners trombones, Johny Hodges, Russell Procope, Jimmy Hamilton, Paul Gonsalves, Harry Carney reeds, Ernie Shepard bass, Sam Woodyard drums. Recorded in New York in 1963 for Duke's private archive.
Time exposure for the 23rd of February: 1928:
hila hula = kane hawaiians
i ain't got nobody = rhythmic eight
st. louis blues = leroy smith o
1968:
psychedelic sally / rain dance / serenade to a soul sister = horace silver quintet
Is dat niet opvallend? Dit fragment van de film Paramount On Parade, lijkt in mijn ogen, wel heel veel op de intro van de film van Paul Whiteman:The King of Jazz; zo'n zelfde soort begin. A band in a box - Een orkest in een schoenendoos.Nancy Carroll zingt Dancing To Safe My Souls: een typisch voorbeeld van een vroege geluidsfilm met muziek uit de jaren twintig. Het orkest is het Abe Lyman orkest.Abe Lyman, eigenlijk heette hij Abraham Simon Lymon, is tegenwoordig één van die vergeten muzikanten uit de jaren twintig en dertig. Hij was vooral beroemd met zijn sweet-band in de jaren dertig en veertig. Hij werd geboren in Chicago in augustus 1897 en overleed in Beverly Hills oktober 1957. Omdat hij en zijn broer Mike de naam Lymon niet vonden klinken veranderden ze die in Lyman. Tijdens de "Roaring Twenties" leidde hij zijn Californians en ik geniet van hun muziek, dankzij twee heruitgaven op LP op het Nederlandse Grannyphone label uit de jaren tachtig. Het was mijn eerste kennismaking met Abe Lyman.
Abe Lyman begon als tiener met zijn drumstel in de bioscopen om op het juiste moment een knal op het drumstel te geven als de "stomme" film daar om vroeg - My Brother Makes The Noises For The Talkies, is volgens mij een hit uit die tijd, die bij me boven komt drijven. Ik vond een prachtig filmfragment waarin het orkest van Abe Lyman zo'n begeleidingsorkest bij de "stomme" film naspeelt, alsof het zich afspeelt begin jaren twintig; het fragment is uit 1932.
Abe Lyman werd vaak gevraagd om filmmuziek te maken; zijn orkest, The Californians, was immers vlak bij de Hollywood studio's actief.
Tijdens de jaren dertig en veertig werd het orkest van Abe Lyman bekend als zogenaamde Sweetband. De Roaring Twenties, met zijn dansgekte, de hot-dance music had afgedaan en werd ouderwets gevonden; populaire muziek was romantisch en "sweet", afgeleid van de filmmuziek. Zelf gaat mijn voorkeur uit naar de meer hot-dance music uit de jaren twintig en dus naar Abe Lyman and his Californians uit die eerste jaren. Tenslotte nog een interessant fragment, eind jaren twintig denk ik, waarin Abe Lyman zich inleeft in de hillbilly rage en het nummer The Twelfth Street Rag vertolkt. Ik heb twee interessante websites over dit onderwerp gevonden. Eén is getiteld Abe Lyman - The Early Yearsdoor Ate van Delden en de tweede site is van Tim Gracyk getiteldAbe Lyman ( 1897-1957). Beide zijn in het Engels.
ABE LYMAN's echte naam was LYMON - LOUIS ARMSTRONG was bekend als POPS. Welke muzikant noemde men: BEAN
AT RANDOM: TAJM - DUKE ELLINGTON Orchestra: Duke Ellington piano, Ray Nance cornet, Cat Anderson, Cootie Williams, Rolf Ericson en Eddie Preston trompetten, Lawrence Brown, Buster Cooper en Chuck Conners trombones, Johny Hodges, Russell Procope, Jimmy Hamilton, Paul Gonsalves, Harry Carney rieten, Ernie Shepard bas, Sam Woodyard slagwerk. Opgenomen in New York in 1963 voor zijn privé archief. Tijdopname voor 23 februari: 1928:
hila hula = kane hawaiians
i ain't got nobody = rhythmic eight
st. louis blues = leroy smith o
1968:
psychedelic sally / rain dance / serenade to a soul sister = horace silver quintet
( Naar de Nederlandse vertaling.) Within a few weeks Roy Hargrove will perform in an extra concert at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen, in the southwest part of The Netherlands. Roy performed on twelve previous concertsin Porgy en Bess, I read somewhere. For me it will become the twelfth concert to join, since 1997, when he played with his Crisol bandat The Porgy en Bess club. I heard Roy playing since 1997 at least one time a year at the club and at the Northsea Festival in The Hague and Rotterdam.
Of course I'll never forget his first concert with the Crisol band, but today I love to remember the Roy Hargrove Quintet22nd of February 1998 concert at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen, now ten years ago. He performed there with his quintet, in a concert labeled as Roy Hargrove meets Cedar Walton. His quintet featured himself on the trumpet and flügelhorn of course, Cedar Walton at the piano, Pierre Boussaguet on bass and Alvin Queen on drums.
It was one of the first concerts I took my camera and so you can enjoy some of the pictures I made ten years ago. Of course I was fascinated by the young trumpet player, then 29 years old, but after eleven concerts with Roy I don't remember details; first of all I remember his sidemen.
Cedar Walton, born in Dallas January 1934, a skilled hard-bop piano player, influenced byBud Powell, Kenny Drew and Red Garland, had already made a great career in music when I heard him for the very first time. He performed with Kenny Dorham, J.J. Johnson, Art Farmer, Art Blakey's Jazz Messengers, featuring Wayne Shorter and Freddie Hubbard, Abbey Lincoln and Lee Morgan. In the late 1990s, then 64 years old, he played for some years in the Roy Hargrove Quintet. I remember him as a great piano soloist. The drummer, Alvin Queen surprised me. He is born in New York, August 1950 and worked with George Benson and Stanley Turrentine before he settled in Europe. Last year he played in the Oscar Peterson Quartet (Oscar Peterson passed away December 2007) and in his own group Alvin Queen & Organics, featuring saxophonists Javon Jackson and Jesse Davis; trumpeter Terell Stafford; guitarist Pete Bernstein; and organist Pat Bianchi. I remember him from that concert as a very nice man and a skilled hard bop drummer. Pierre Boussaguet, French bass player, was born in Albi in 1962, and studied the bass with Jimmy Woode, the famous bass player of the Duke Ellington band, Ella Fitzgerald and Sarah Vaughan; who accompanied Diane Krall on her world tour a few years ago. I remember Jimmy Woode from a great concert with Roberta Gambarinisome years ago. On the 7th of March 2008 Roy Hargrove will give an extra concert at the Porgy en Bess Jazz club in Terneuzen. At this moment I can't tell you what band members will be in Roy Hargrove's Quintet. You can visit the club's website to find more information about the concert ( in Dutch only). AT RANDOM: MEDITATION - DUKE ELLINGTON: Duke Ellington piano. Recorded in Paris on the 10th of March 1967.
duke ellington/piano player =bob malach-michel petrucciani/conversations with michel= new stan getz quartet-astrud gilberto/getz au go go = eddie lockjaw davis/the eddie lockjaw davis cookbook - vol. 2= jimmy smith/the uncredible jimmy smith = lee morgan/tom cat = lee morgan/standards = yusef lateef/the blue yusef lateef = dave holland quartet/extensions = lester young/lester leaps in = john coltrane/live at the village vanguard - disc one = rogerio dentello/aquarela do brasil = yves francois/blues for hawk
Binnenkort is het weer zover: Roy Hargrove komt weer voor een extra concert naar Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen. Roy zal voor de dertiende keerin deze kleine club optreden en dat is, denk ik, uniek te noemen. Voor mij zal het, heb ik geteld, ongeveer mijn twaalfde concert met hem zijn; niet allemaal in Porgy en Bess overigens. De eerste keer dat ik hem in een concert meemaakte was met zijn Crisol bandin 1997 en sinds dat jaar heb ik hem elke jaar minstens een keer zien optreden op het Northsea Jazz Festival in Den Haag en Rotterdam of in Porgy en Bess in Terneuzen. Natuurlijk staat me dat eerste concert nog helder voor de geeest - het concert met de Crisol band, maar vandaag wil ik het optreden van 22 februari 1998 in Porgy en Bess, tien jaar geleden, nog eens ophalen. Hij trad toen op met zijn Quintet op in een concert getiteld Roy Hargrove meets Cedar Walton. Het quintet bevatte hemzelf op trompet en bügel, Cedar Walton aan de piano, Pierre Boussaguet op bas en Alvin Queen op slagwerk.
Het was tijdens dit concert dat ik mijn camera bij me had, zodat ik ook wat foto's van het concert van tien jaar geleden kan laten zien.
Uiteraard was ik gefascineerd door het trompetspel van Roy, toen 29 jaar oud, maar na elf concerten herinner ik me daar uiteraard geen details meer van; wel herinner ik me de bijzondere bezetting van zijn groep goed.
Cedar Walton, geboren in Dallas in januari 1934, is een ervaren hard-bop pianist, beinvloed door Bud Powell, Kenny Drew en Red Garland. Hij had, toen hij bij Roy speelde, al een grote carriere achter de rug. Hij trad op met grote namen als Kenny Dorham, J.J. Johnson, Art Farmer, Art Blakey's Jazz Messengers, waarin Wayne Shorter enFreddie Hubbard; verder Abbey Lincolnen Lee Morgan. Eind jaren negentig, toen 64 jaar oud, speelde hij bij het Roy Hargrove Quintet. Ik herinner hem als een gedreven soloist en een prima begeleider. De drummer Alvin Queen verraste me. Hij is geboren in New York, in augustus 1950 en werkte met George Benson en Stanley Turrentine voordat hij zich voorgoed in Europa vestigde. Afgelopen jaren speelde hij als vaste slagwerker bij niemand minder dan Oscar Peterson, die vorig jaar overleed. Verder heeft hij ook een eigen groep, Alvin Queen & Organics, met daarin Javon Jackson en Jesse Davis op saxen; trompettist Terell Stafford; gitarist Pete Bernstein; en op orgel Pat Bianchi. Ik herinner hem als een erg aardige man en een geweldig goede drummer. Pierre Boussaguet, een Franse bassist, is geboren in Albi in 1962, en studeerde bas bij niemand minder dan Jimmy Woode, de eminent grise van de bassisten, ooit basspeler in de bands van Duke Ellington, begeleider van zangeressen als Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan, Diane Krall en Roberta Gambarini. In die hoedanigheid was hij enkele jaren geleden in Porgy en Bess. Op 7 maart 2008 is er dus in Porgy en Bess Jazz club in Terneuzen een extra concert van het Roy Hargrove Quintet gepland. Op dit moment is de bezetting daarvan volgens mij nog niet bekend. Je kunt dit zelf in de gaten houden op de website van de cluben hier kun je uiteraard ook kaarten bestellen.
AT RANDOM: MEDITATION - DUKE ELLINGTON: Duke Ellington piano. Opgenomen in Parijs op 10 maart 1967.
duke ellington/piano player =bob malach-michel petrucciani/conversations with michel= new stan getz quartet-astrud gilberto/getz au go go =eddie lockjaw davis/the eddie lockjaw davis cookbook - vol. 2= jimmy smith/the uncredible jimmy smith = lee morgan/tom cat = lee morgan/standards = yusef lateef/the blue yusef lateef = dave holland quartet/extensions = lester young/lester leaps in = john coltrane/live at the village vanguard - disc one = rogerio dentello/aquarela do brasil = yves francois/blues for hawk
( Naar de Nederlandse vertaling.) In a previous blog, titled Swing-Musette, I told about the release of a book titled De geschiedenis van de (Swing) Musette en de rol van gitarist Django Reinhardt ( The History of the (Swing) Musette and the role of guitar player Django Reinhardt.) by Georg Lankester. The book was presented some weeks ago at Festival Het Accordeon in Deventer, a city in the eastern part of The Netherlands.
In the book, Georg Lankester describes in 22 pages the development of the Cabrette, a kind of bagpipes instrument, or Musette, as they called it in Paris, that evoluated to the accordion. In the early XXth century the Bal-Musette was very popular and musicans, accordion players and banjoists, played on these events, where the people of Paris could meet and dance on the music, called Musette. The first pioneer on the accordion was Vincent Carrara and he was the first one to make records. In the 1920s the banjo was a popular instrument to accompany the accordion at balls and one of those musicians, that joined on banjo was a young Django Reinhardt. Later the banjo lost its popularity and was exchained by the guitar. Django Reinhardt (1910-1953)
In the 1930s Paris was a place where various music styles and musicians gathered, like a melting pot, and so jazz musicians came to Paris too and introduced the new music. The Hot Club du France, founded in 1932, wanted to promote the jazz music. Django Reinhardt, together with Stephane Grappelli, set the scene, but also others, like Eugéne Vees, Didi Duprat and the Argentine guitar player Oscar Aleman, who was born 99 years ago yesterday, started to accompany the musette artists at the balls and on recordings. In the late 1930s you can say that a new style was born, the Swing-Musette, beside the traditional Musette that stil existed.
Enjoy this small fragment of a performance of a swing-musette band
La Guinguette à Roulettes Georg introduces us to some of the great swing-accordion players of the 1940s and 1950s, like Gus Viseur, who was an underestimated jazz player in my eyes, who needs more recognition, George Jo Privat and Tony Muréna. Gus Viseur (1915-1974)
The book has a list of musicians, named in the book and a list of great valses and swing recordings, a small discography and some pictures of bands and musicians. It ends with a list of contemporary musicians in the Swing-Musette tradition, like Rony Verbiest, accordion player from Antwerp (Belgium) I heard him playing a few weeks ago in the Porgy en Bess Jazz club in Terneuzen (the southwest part of The Netherlands). I hope to hear him once with his own group in concert. Rony Verbiest
The book has, in a supplement, articles about five personal meetings with jazz-musicians, like Emmanuel Soudieux, Larry Adler, Coleridge Goode, Leo Slaband some Italians friends-in-music from Georg; subjects not directly related to the swing-musette. It also contains a short biography of Django Reinhardt. I think it is interesting to make some blogs later, with the help of Georg of course, about these interesting men.
If you are interesting in the development of the Swing-Musette, you can ask Georg for information about versions in other languages. You can contact him directly by email or at the regular contact address for this Keep Swinging blog:keepswinging@live.nl
Georg Lankester is the founder of the Stichting Hot Club de France – Nederland ( = Hot Club Of France - Holland Society ) and bandleader of theQuatre Tickets de Swing
AT RANDOM: Blue Monk - TRIO ME REET + 2: J.A. Deelder drums, Ger Van Vooren tenor sax, Aad Van Pijlen bass, Chris Koenen guitar and Boris Van Der Lek tenor sax. Recorded at the Jazzcafé Dizzy in Rotterdam on the 29th of December 1992 or a few days earlier at the Jongerencentrum Opsessie in Bussum. Time exposure for the 21st of February: 1928:
playing with the strings / stompin' em along now / away down in the alley blues / blues in g = lonnie johnson
1938:
joseph joseph / ti pi tin = andrew sisters
1958:
end of a love affair / glad to be unhappy / i get along without you very well / violets for your furs / you've changed = billie holiday-ray ellis o
In een eerdere bijdrage in deze Keep Swinging weblog, getiteld Swing-Musette, vertelde ik over de presentatie van een boek getiteld De geschiedenis van de (Swing) Musette en de rol van gitarist Django Reinhardt geschreven door Georg Lankester. Het boekje werd een paar weken geleden gepresenteerd tijdens Festival Het Accordeon in Deventer. In het boekje beschrijft Georg Lankester in 22 pagina's de ontwikkeling van de Cabrette, een soort doedelzak, in Parijs ook wel Musette genoemd, tot de accordeon. In het begin van de twintigste eeuw was de Bal-Musette erg populair en muzikanten, accordeonisten en banjoisten met name, speelden op die bijeenkomsten, waar de Parijzenaren elkaar konden ontmoeten en dansen; deze muziek werd de Musette genoemd. De eerste pionier op de accordeon was Vincent Carrara en hij maakte ook de eerste platen. In de jaren twintig van de vorige eeuw werd de banjo een populair instrument om de accordeon te begeleiden tijdens de Bal-Musette en één van die banjoïsten die regelmatig aanschoof was een nog jonge Django Reinhardt, die later zijn sporen in de muziek zou verdienen. Django Reinhardt.(1910-1953) In de jaren dertig was Parijs een smeltkroes van muzikanten, met verschillende achtergronden en zo kwamen ook jazzmuzikanten naar Frankrijk toe en introduceerden er de nieuwe swingmuziek. De Hot Club du France, opgericht in 1932, wilde deze swingmuziek promoten en met name Django Reinhardt werd, samen met de violist Stephane Grappelli, het boegbeeld van deze stijl. Ook anderen, zoals Eugéne Vees, Didi Duprat en de Argentijnse gitarist Oscar Aleman, die gisteren 99 jaar geleden geboren werd, begonnen Musette accordeonisten te begeleiden, zowel tijdens de dansavonden als op de plaat. Naast deze Swing-Musette bleef de traditionele Musette gewoon bestaan.
Het volgende filmfragment geeft een goed idee van deze muziek.
La Guinguette à Roulettes Georg introduceert ons in zijn boek een aantal van die grote swing-accordeonspelers uit de jaren veertig en vijftig van de vorige eeuw, zoals Gus Viseur, een groot muzikant, die m.i. als jazzspeler meer waardering zou moeten krijgen, George Jo Privat en Tony Muréna. Gus Viseur (1915-1974)
Het boek geeft een lijst met muzikanten, die in het boek genoemd worden en een beperkte discografie met walsen- en swingopnamen. Verder zijn er foto's toegevoegd van bands en musici. Het eigenlijke verhaal eindigt met een aantal namen van hedendaagse muzikanten, die de Swing-Musette traditie levend houden, zoals Rony Verbiest, de accordeonist uit Antwerpen, die ik onlangs nog hoorde spelen in de Porgy en Bess Jazz club in Terneuzen. Het lijkt me mooi om nog eens een compleet concert van hem mee te kunnen maken. Rony Verbiest.
Het boek geeft in een aantal bijlagen nog een vijftal persoonlijke ontmoetingen met jazz-musici, zoals het in de titel omschreven staat, met namen als Emmanuel Soudieux, Larry Adler, Coleridge Goode, Leo Slaben een paar Italiaanse vrienden-in-de-muziek van Georg. Het bevat ook een korte biografie van Django Reinhardt. Het lijkt me interessant om, m.n. die persoonlijke ontmoetingen later in deze blog, samen met Georg uiteraard, nog eens nadere uit te werken.
Wie geinteresseerd is in de ontwikkeling van de Swing Musette kan eignelijk niet om dit boekje heen. Voor informatie kun je rechtstreeks terecht bij de auteur Georg Lankester of op het bekende emailadres van deze blog:keepswinging@live.nl
Georg Lankester is oprichter van de Stichting Hot Club de France – Nederland en bandleider van deQuatre Tickets de Swing .
AT RANDOM: Blue Monk - TRIO ME REET + 2: J.A. Deelder slagwerk, Ger van Vooren tenorsax, Aad van Pijlen bas, Chris Koenen gitaar en Boris van der Lek tenorsax. Opgenomen in Jazzcafé Dizzy in Rotterdam op 29 december 1992 of een paar dagen eerder in het Jongerencentrum Opsessie in Bussum. Tijdopname voor 21 februari: 1928:
playing with the strings / stompin' em along now / away down in the alley blues / blues in g = lonnie johnson
1938:
joseph joseph / ti pi tin = andrew sisters
1958:
end of a love affair / glad to be unhappy / i get along without you very well / violets for your furs / you've changed = billie holiday-ray ellis o
SPEELLIJST freddie hubbard/red clay = jules deelder/deelder dubbelt (2) = john engels quintet/live! = michael brecker/don't try this at home =jules deelder/deelder blijft draaien= oscar aleman/grandes exitos vol. 1= thad jones-mel lewis big band/live at the village vanguard = harry connick jr/blue light, red light = pete la rocca/basra =kenny dorham quintet/debut records= brad mehldau/introducing = maarten van der grinten - jesse van ruller/van der & van =george van eps-howard alden/hand crafted swing
( Naar de Nederlandse vertaling.) Today I love to spotlight Sherman Irby, alto saxophone player. I heard him at least two times as part of the Roy Hargrove Quintet. He recorded a great album for Blue Note on the 20th of February 1998, ten years ago, titled Big Mama's Biscuits. (Blue Note 856234 )
Sherman Irving, born in Tuscaloosa, started to play the alto saxophone while a teenager after playing the piano, the violin and the guitar before he finally made his choice: the alto saxophone. He studied at Clark-Atlanta University. Although classical educated, he became fascinated by the jazz and his first job was in the Johnny O'Neal Quintet. In 1994 he left for New York where he started on a cruise ship, playing music to entertain the guests. Back in New York he often played at the Greenwich Village Club Small's, where he became the club's regular band, with piano player James Hurt, Eric Revis on bass and Dana Murray on drums. Being the regular band of Small's he became known as a skilled hard bop sax player and was invited to make an album for Blue Note, titled Full Circle. He made tours with Roy Hargrove late 1990s and during these tours I heard him at the two above mentioned concerts at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen (in the southwest part of The Netherlands) on the 10th of January 1999and on the12th of May 2000, where he was a good sparringpartner for Roy. These quintets featured Larry Willis, Gerald Cannon and Willie Jones III. The album, Big Mama's Biscuits, was recorded with his trio, on some tracks enlarged with guest players. His trio contains Gerald Cannon, the large bas player, also part of Roy Hargrove's group I heard and Clifford Barbaro on drums. The album contains 11 tracks, most originals, composed by Irby, like the title tune Big Mamma's Biscuits, played as a sextet with Roy Hargrove on trumpet and some of his former Small's club quartet members, like James Hurt at the piano and Dana Murray on the drums. I love this tune, because it has a great opening by Gerald Cannon at the bass and of course the trumpet of Roy. Another great track is Conversing with Cannon, which has a great theme with bass player Gerald Cannon.
At this moment Sherman Irby just finished a serie of concerts with Wynton Marsalis and his Lincoln Center Jazz Orchestra. He puts the finishing touch on a project of the music ofDuke Pearsonwith the Organomics. It also contains a recently recorded DVD. I hope to inform you about that later. I found a small interview by an Italian fan. Hope you like it.
AT RANDOM: Sometimes I Feel Like A Motherless Child - FATS WALLER (At The Organ): Fats Waller organ. Recorded at the Victor Studios, 155 East 24th Street, New York City on the 16th of September 1943 for V-Disc.
Time exposure for the 20th of February: 1958:
end of a love affair / for all we know / i'm a fool to want you / it's easy to remember = billie holiday-ray ellis o
1998:
away from home / lake tuscaloosa / too high / we're gonna be alright / big mamma's biscuits / aunt dorothy / bama / call to order / conversing with cannon / passage of time / take the a train = sherman irby trio/quintet
Vandaag staat de Amerikaanse altsaxofonist Sherman Irby in de schijnwerpers. Ik heb hem minimaal twee keer mogen horen spelen in het Roy Hargrove Quintet. Hij nam tien jaar geleden, op 20 februari 1998, een mooi album op getiteld Big Mama's Biscuits. (Blue Note 856234 ) Sherman Irving, geboren in Tuscaloosa, begon als tiener de altsax te bespelen, nadat hij als kind begonnen was op piano, viool en gitaar; de altsax werd op de high school tenslotte zijn definitieve keus. Hij studeerde op de Clark-Atlanta University en raakte gefascineerd door de jazz, hoewel hij eigenlijk klassieke muziek studeerde. Zijn eerste band was het Johnny O'Neal Quintet. In 1994 vertrok hij naar de grote stad, New York, waar hij een baan kreeg op een cruise schip, in het orkest, spelen voor de gasten aan boord. Iedere keer als hij terug was in New York was hij te vinden in de Greenwich Village Club Small's, waar hij uiteindelijk met zijn kwartet, bestaande uit hemzelf op alt, James Hurt op de piano, Eric Revis op bas en Dana Murray op slagwerk, tot de clubinventaris ging behoren. Als vaste groep in Small's raakte hij bekend als een ervaren hard bop saxspeler en werd hij door Blue Note uitgenodigd een plaat te maken, getiteld Full Circle. Hij kwam bij het quintet van Roy Hargrove, waarmee hij eind jaren negentig verschillende tournees maakte, waaronder de optredens in Porgy en Bess, Terneuzen op 10 januari 1999 en 12 mei 2000; beide conderten met Larry Willis, Gerald Cannon en Willie Jones III. Op die concerten hoorde ik hem spelen. Deze plaat, Big Mama's Biscuits, werd opgenomen met zijn kwartet, waarin o.a. Gerald Cannon, de boomlange bassist, waarmee hij bij Roy Hargrove speelde en Clifford Barbaro op slagwerk. Het album bevat 11 nummers, de meeste eigen composities van Irby, zoals het schitterende titelstuk gespeeld door het tot sextet uitgebreide trio waaraan Roy Hargrove op trompet, James Hurt aan de piano en Dana Murray als extra drummer toegevoegd zijn. Ik hou van dit nummer vanwege zijn interessante opening door Gerald Cannon op de bas en natuurlijk Roy's inbreng op trompet; een ander schitterend nummer is Conversing with Cannon, waarin een mooie rol is weggelegd voor de bassist. Op dit moment heeft Sherman Irby net een serie concerten achter de rug met het Wynton Marsalis Lincoln Center Jazz Orchestra. Hij is bezig de laatste hand te leggen aan een project met muziek van Duke Pearsonmet the Organomics. Er hoort ook een DVD bij; misschien horen we daar later meer van. Ik vond een kort interview door een Italiaan, zodat je een idee hebt over wie we't hebben.
AT RANDOM: Sometimes I Feel Like A Motherless Child - FATS WALLER (Ay The Organ): Fats Waller orgel. Opgenomen als V-Disc op 16 september 1943 in de Victor Studios, 155 East 24th Street, New York City
Tijdopname voor 20 februari: 1958:
end of a love affair / for all we know / i'm a fool to want you / it's easy to remember = billie holiday-ray ellis o
1998:
away from home / lake tuscaloosa / too high / we're gonna be alright / big mamma's biscuits / aunt dorothy / bama / call to order / conversing with cannon / passage of time / take the a train = sherman irby trio/quintet
( Naar de Nederlandse vertaling.) On the 19th of February 1968, fourty years ago, Elizeth Cardoso, one of the great vocalists of Brazil, performed in concert with the man who discovered her, Jacob Bittencourt, better known as Jacob do Bandolim. This concert, which featured the Zimbo Trio and Jacob's Época de Ouro, was recorded and released on the album Elizeth Cardoso, Jacob do Bandolim, Zimbo Trio & Época De Ouro. ( Museu Da Magem E Do Son )
Elizeth Cardoso was born in Sáo Francisco Xavier near Rio de Janeiro in July 1920. As a five years old girl she was already performing on stage, but her life changed when she was discovered as a 16 years old girl by Jacob do Bandolim, who invidted her to perform for Rádio Gunanabara. She became a celebrated radio star and performed during the 1930s and 1940s with a big orchestra, but she had to wait until the early 1950s before she had a big hit of her own with the tune Cancao de Amor, composed by Chocolate and Elano de Paula. I found an instrumental version played by Caetano Veloso I love to share with you. The album, Elizeth Cardoso, Jacob do Bandolim, Zimbo Trio & Época De Ouro contains fragments of the program at the Teatro Joao Caetano in Rio de Janeiro, the 19th of February 1968, fourty years ago, with Jacob do Bandolim on ...... bandolim (what's in a name?) with Jacob's band Época de Ouro, featuring Dino on the 7-string guitar, Carlos Leit, nicknamed Carlinhos on guitar, Jonas Silva on the cavaquinho and Gilberto D' Avilla on the pandeiro. On some tracks Elizeth is accompanied by her Zimbo Trio, featuring Hamilton Godoy at the piano, Luiz Chavas on the bass and Rubinho on percussion. I found a 1970 fragment where you can hear Elizeth Cardoso singing Sei La Mangueira.
During the period of this concert Elizeth Cardoso was the star in several TV programs and shows, like Rosa de Ouro. On the album you can find a selection from that show in Seleção do musical. I can let you listen to one of the tracks to be heard on the album, titled Barracão, where you can hear Jacob do Bandolim accompany her sweet voice. Elizeth passed away May 1990 as one of the great divas of Brazilian music.
I love to point you to the unique, extensive Choro-Music Web Log(http://choro-music.blogspot.com ) entirely dedicated to the Brazilian Choro music.
AT RANDOM: Ruby My Dear - THELONIOUS MONK Septet: Thelonious Monk piano, Ray Copeland trumpet, Gigi Gryce alto sax, Coleman Hawkins and John Coltrane tenor sax, Wilbur Ware bass, Art Blakey drums. Recorded in New York on the 26th of June 1957 for Riverside Time exposure for the 19th of February: 1928:
guess who = california ramblers
1958:
but beautiful / for heaven's sake / i'll be around / you don't know what love is = billie holiday-ray ellis o
laura / misterioso / my old flame / what is this thing called love = j.j. johnson quintet
1968:
agua de rio / ate amanha / baracao / carinhoso / carolina / chao de estrelas / chega de saudada /esta chegando a hora / feitico da vila / feitio de oracao / foi numa festa / binoncencia / jamais /lamento / malvadeze / mulata assanhada / murmurando / noites cariocas / rosa de ouro / rosa de ouro (musical) /tempo feliz / vou partir = elizeth cardoso-jacob do bandolim-zimbo trio-epoca de ouro
hinten = pierre favre trio
1998:
dark prince / joy and wonder / sleepin' pretty / baby breath / gabriel's royal blue reals / gathering /light matter / ray / soul heir = geri allen groups
Keep swinging
Hans Koert
keepswinging@live.nl PLAYLIST thelonious monk/monk's music = john marshall quintet/theme of no repeat = elizath cardoso-zimbo trio-jacob do bandolim = dutch palladium o/rhythm is our business =branford marsalis quartet/requiem = laurel & hardy/the music box (dvd) = arturo sandoval/live at the hotel nacional havana 1986 (2)
Op 19 februari 1968, nu veertig jaar geleden, trad de beroemde Braziliaanse zangeres Elizeth Cardoso op in een concert met de man die haar ontdekte, Jacob Bittencourt, beter bekend als Jacob do Bandolim. Dit concert, dat ook beider begeleidingsgroepen bevatte, werd opgenomen en uitgebracht op het album: Elizeth Cardoso, Jacob do Bandolim, Zimbo Trio & Época De Ouro. (Museu Da Magem E Do Son)
Elizeth Cardoso werd geboren in Sáo Francisco Xavier bij Rio de Janeiro in juli 1920. Als vijfjarig meisje stond ze al op de planken, maar haar leven veranderde echt toen ze als zestienjarige door Jacob do Bandolim ontdekt werd en uitgenodigd werd op te treden voor Rádio Gunanabara. Ze werd een gevierde radioster en trad op met groot orkest in de jaren dertig en veertig. Toch moest ze tot begin jaren vijftig wachten voor ze een hit scoorde met het nummer Cancao de Amor, geschreven door Chocolate en Elano de Paula. Ik vond dit nummer in een instrumentale versie gespeeld door Caetano Veloso. Een mooi nummer !! Het album, Elizeth Cardoso, Jacob do Bandolim, Zimbo Trio & Época De Ouro bevat fragmenten van het programma, zoals het geregistreerd werd op het podium van het Teatro Joao Caetano in Rio de Janeiro, op 19 februari 1968, met Jacob do Bandolim op ...bandolim (uiteraard, hoe kan het ook anders) en met Jacob's band Época de Ouro, waarin Dino op de 7-snarige gitaar, Carlos Leit, bijgenaamd Carlinhos (= Kareltje) op de gitaar, Jonas Silva op cavaquinho en Gilberto D' Avilla op de pandeiro, een soort handtrommel. Op een paar tracks wordt Elizeth begeleid door haar Zimbo Trio, met Hamilton Godoy aan de piano, Luiz Chavas op bas en Rubinho op slagwerk. Ik vond een fragment uit deze periode, waarin Elizeth Cardoso het nummer Sei La Mangueira zingt met begeleding van het Zimbo Trio. Op het moment dat dit concert op band werd vastgelegd, trad Elizeth Cardoso op in heel wat TV-programma's en shows, zoals de show Rosa de Ouro. Op deze plaat vind je een selectie van nummers uit deze show in Seleção do musical. Ik kan je één van de nummers van het album laten horen, getiteld Barracão, waar Jacob do Bandolim haar begeleidt op de bandolim. Elizeth stierf, als één van de grootste divas van de Braziliaanse muziek in mei 1990.
Als je geinteresseerd bent in de Braziliaanse Choro muziek bezoek dan eens de unieke uitgebreide Choro-Music weblog(http://choro-music.blogspot.com), waarin in het Engels veel te vinden is over deze geweldig mooie en onbekende muziek.
AT RANDOM: Ruby My Dear - THELONIOUS MONK Septet: Thelonious Monk piano, Ray Copeland trompet, Gigi Gryce altsax, Cleman Hawkins en John Coltrane tenorsax, Wilbur Ware bas, Art Blakey slagwerk. Opgenomen in New York 26 juni 1957 voor Riverside Tijdopname voor 19 februari: 1928:
guess who = california ramblers
1958:
but beautiful / for heaven's sake / i'll be around / you don't know what love is = billie holiday-ray ellis o
laura / misterioso / my old flame / what is this thing called love = j.j. johnson quintet
1968:
agua de rio / ate amanha / baracao / carinhoso / carolina / chao de estrelas / chega de saudada /esta chegando a hora / feitico da vila / feitio de oracao / foi numa festa / binoncencia / jamais /lamento / malvadeze / mulata assanhada / murmurando / noites cariocas / rosa de ouro / rosa de ouro (musical) /tempo feliz / vou partir = elizeth cardoso-jacob do bandolim-zimbo trio-epoca de ouro
hinten = pierre favre trio
1998:
dark prince / joy and wonder / sleepin' pretty / baby breath / gabriel's royal blue reals / gathering /light matter / ray / soul heir = geri allen groups
SPEELLIJST thelonious monk/monk's music = john marshall quintet/theme of no repeat = elizath cardoso-zimbo trio-jacob do bandolim = dutch palladium o/rhythm is our business = branford marsalis quartet/requiem = laurel & hardy/the music box (dvd) = arturo sandoval/live at the hotel nacional havana 1986 (2)
( Naar de Nederlandse vertaling.) The John Marshall / Ferdinand Povel European Quintet performed at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen ( the south west part of The Netherlands) on Sunday afternoon the 17th of February, 2008. It is labeled as one of the best quintets of the European jazz scene; well, that was wrong ....... it is the best !! The John Marshall / Ferdinand Povel European Quintet features the American trumpet player John Marshall, now living in Germany, tenor saxophone player Ferdinand Povel, piano player Rob Van Bavel, Frans Van Geest on bass and Hans Dekker on drums. These European All Stars, as a club's leaflet suggested, played two lenghtly sets for the public, that enjoyed a great concert.
John Marshall and Ferdinand Povel know each other very well from performances and they played together for the very first time late 1990s in te John Marshall Quintet which resulted in a great CD titled Theme Of No Repeat (Organic Music ORGM 9719) with Doug Sides, who played in Porgy en Bess some month ago at the Roberta Gambarini concert. John Marshall, born in 1952, studied the trumpet at the age of 10 in Cold Spring Harbor (NY) and started his career playing in several New York bands, like the Jazz Composers Orchestra and the band of Ornette Coleman. He was also a member of the band of drummer Buddy Rich, Lionel Hampton and the Mel Lewis Big Band. He founded in 1983 the John Marshall-Tardo Hammer Bopera House Quintet, before he came to Europe, where he settled in Cologne, Germany and became a member of the WDR (West Deutsche Rundfunk) Big Band. Ferdinand Povel, who celebrated his 61st birthday last week, the nestor of the band, was born in Haarlem, a city in the western part of The Netherlands. He learned to play the piano from his mother, who was a piano teacher, but learned himself to play the clarinet at first, before moving to the saxophone. He started to play in Germany with piano player Rob Franken, where he met Dusko Goykovich, Maynard Ferguson and stated to play the tenor sax in the orchestra of Kurt Edelhagen. He recorded with Goykovich, Maynard Ferguson, Peter Herbolzheimer Rhythm Combination & Brass, Slide Hampton, John Marshall of course and a lot more European bands. Nowadays he teaches at the Conservatory of Amsterdam.
The rhythm section, featuring Rob Van Bavel, a great soloist on the piano in tunes like Frisky, played in the second set, Frans Van Geest and Hans Dekker happened to be a strong element in this performance. Although some minor sound problems and arrangements in a wrong key, they greased the wheels for the two soloists with a steady base. The arrangements, John Marshall had brought along, were not the regular ones to expect from a quintet, that plays together only a few times a year. They played a great version of Kenny Dorham'sUna Mas and the Dizzy Gillespy's killerdillerTwo Bass Hit with a great role for Hans Dekker on drums. Some other seldon heard tunes were Doggie Boy by Tardo Hammer and That's Earl Brother composed by Dizzy Gillespie. Ferdinand Povel showed that he is a great ballad player in Ghost Of A Chance and John surprised by singing some tunes like Little Girl.
This John Marshall / Ferdinand Povell European Quintet proved at the Porgy en Bess Jazz Club that they really earn the nomination as Best European Quintet, if such a prize would exist.
Click on the picture to see more marshall-povel pictures
On the 7th of March Roy Hargrove will perform on this stage and, although I don't know the members of his Quintet, he might be nominated as one of the best ..... of the world. AT RANDOM: Os Ito Batubas - PIXINGUINHA GENTE DA ANTIGA. Recorded ca. 1968 in Brazilië
Time exposure for the 18th of February: 1928:
back in your own backyard / tin ear / what is a dream = jan garber o
jacob do bandolim/and other choros do brasil = horace silver quintet/prescription of the blues = dexter gordon-fats navarro/gone with the wind (2) = durium mother goose/old king cole party = henri crolla/quand refleuriront les lilas blancs? = hot dance bands from okeh/1923-1931 (2) = blindfold test #44/keep swinging (2) = conjunta epoca de ouro/1975 = clifford brown/at the cotton club 1956 (3)
Het John Marshall / Ferdinand Povel European Quintet trad op zondagmiddag 17 februari 2008 op in de Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen voor een goed gevulde zaal. De groep stond aangekondigd als één van de beste jazz kwintetten van Europa, maar dat bleek gaandeweg het concert niet helemaal correct......... ze zijn gewoon de beste.
Het John Marshall / Ferdinand Povel European Quintet bestaat uit de Amerikaanse trompettist John Marshall, die nu in Duitsland woont, tenorsaxofonist Ferdinand Povel, pianist Rob van Bavel, Frans van Geest op bas en Hans Dekker op slagwerk. Deze European All Stars, zoals de mailing van de club suggereerde als nieuwe naam, speelde twee lange sets, waarvan het publiek ademloos genoot.
John Marshall en Ferdinand Povel kennen elkaar al een poosje en ze speelden voor het eerst samen eind jaren negentig in het John Marshall Quintet, hetgeen resulteerde in een schitterende CD getiteld Theme Of No Repeat ( Organic Music ORGM 9719 ) met o.a. Doug Sides op slagwerk, die we nog kennen van het concert met Roberta Gambarini een half jaar geleden. John Marshall, geboren in 1952, studeerde trompet op tienjarige leeftijd in Cold Spring Harbor (NY) en begon zijn carriere in verschillende New York bands, zoals het Jazz Composers Orchestra en de band van Ornette Coleman. Hij speelde ook met grote namen als drummer Buddy Rich, Lionel Hampton en de Mel Lewis Big Band. Hij richtte in 1983 mede het John Marshall-Tardo Hammer Bopera House Quintet op, waarvan hij zelfs nog LPs te koop had, voordat hij naar Europa verhuisde en in Keulen ging wonen. Daar werd hij trompettist in het grote orkest van de WDR (West Deutsche Rundfunk). Ferdinand Povel, die vorige week zijn 61ste verjaardag vierde, de nestor van de band, werd geboren in Haarlem. Hij leerde pianospelen van zijn moeder, die pianolerares was, maar leerde zelf klarinet spelen. Hij begon in Duitsland met de groep van pianist Rob Franken, waar hij musici als Dusko Goykovich en Maynard Ferguson ontmoette en tenor ging spelen in het orkest van Kurt Edelhagen, die verlegen zat om een tenorsaxofonist. Hij nam platen op met Goykovich, Maynard Ferguson, Peter Herbolzheimer Rhythm Combination & Brass, Slide Hampton en natuurlijk John Marshall en nog ontelbaar andere bekende en minder bekende Europese musici. Tegenwoordig doceert hij aan het Conservatorium van Amsterdam.
De ritmesectie bevatte Rob van Bavel, een groot solist in bijvoorbeeld een nummer als Frisky, dat gespeeld werd, Frans van Geest en Hans Dekker. Hoewel niet alles vlekkeloos verliep, er waren wat geluidsproblemen en arrangementen stonden in een verkeerde toonsoort, toch legden ze in ieder geval een stevige basis neer voor de solisten. De arrangementen die John Marshall had meegebracht, waren niet die van het soort twaalf in een dozijn, dat je zou verwachten bij een groep die maar een paar keer per jaar optreedt. Zo brachten ze een schitterende versie ten gehore van Kenny Dorham'sUna Mas en een indrukwekkende versie van Dizzy Gillespie's killerdillerTwo Bass Hit met een mooie rol voor Hans Dekker op slagwerk. Een paar andere, zelden vertolkte nummers waren Doggie Boy door Tardo Hammer gecomponeerd en That's Earl Brother, bekend geworden door Dizzy Gillespie. Ferdinand Povel liet zien dat hij met het grootste gemak een prachtige ballad kan neerzetten met nummers als Ghost Of A Chance. John verraste iedereen met zijn vocale inbreng in nummers als Little Girl.
Dit John Marshall / Ferdinand Povell European Quintet bewees tijdens het concert in Porgy en Bess Jazz Club, waarom ze genomineerd zouden moeten worden als beste Europese Jazz Kwintet, mocht zo'n prijs bestaan.
Op vrijdag 7 maart staat op ditzelfde podium Roy Hargrove, die, hoewel ik de namen van zijn kwintet nog niet ken, ook hoge ogen gooit, maar dan .... van de wereld.AT RANDOM: Os Ito Batubas - PIXINGUINHA GENTE DA ANTIGA. Opgenomen ca. 1968 in Brazilië
Tijdopname voor 18 februari: 1928:
back in your own backyard / tin ear / what is a dream = jan garber o
SPEELLIJST jacob do bandolim/and other choros do brasilhorace silver quintet/prescription of the bluesdexter gordon-fats navarro/gone with the wind (2)durium mother goose/old king cole partyhenri crolla/quand refleuriront les lilas blancs?hot dance bands from okeh/1923-1931 (2)blindfold test #44/keep swinging (2)conjunta epoca de ouro/1975clifford brown/at the cotton club 1956 (3)
( Naar de Nederlandse vertaling.) The Chris Barber Band, Papa Bue's Viking Jazz Band, Acker Bilk's Paramount Jazz Band and our Dutch Swing College Bandbelong to the almost legendary dixieland formations of the second half of the XXth century. These dixieland bands, who play in the so-called Chicago style, became popular after the second world war and a lot of dance parties in the 1950s were organized with a dixieland band on stage. In the 1970s, when I was a young adult, the dixieland bands were still playing, but had to survive, as other music styles had become more popular. In the 1970s these bands performed in venues like The Harbour Jazz Club in Rotterdam, and, as far as I remember and could verify with tickets or notes, we joined concerts of the Down Town Jazz Band (Breda 1972), The South Jazz Band (Middelburg 1973), Max's Collie's Rhythm Aces (Breda 1973), Papa Bue's Viking Jazz Band (Rotterdam 1975), Wild Bill Davison and the Harbour Jazz Band (1975), Kenny Ball Jazzmen (Rotterdam 1979), the Pasadena Roof Orchestra (very famous in those days)( Rotterdam 1979) and Chris Barber's Jazz and Blues Band ( Rotterdam 1980 )
To be honest - I don't remember much of these concerts. I remember to have heard Chris Barber several times in concert, but I only have archived a March 1980 concert in The Doelen in Rotterdam and in 1992 in Amsterdam, I'll tell you more about it later. I must have missed some concerts, I'm sure .......Last month I found a club release of The Harbour Jazzclub/Harbours Own in Rotterdam, titled Jazz Message, edition January 1979, that announces a concert of The Chris Barber Band on Thursday the 11th of January with radio recordings for the TROS programSesjun. The fact that I have archived this program could mean that this was one of those missing Chris Barber concerts
The Jazz Message, no more then one piece of paper, contains one article, titled The Chris Barber Band: een unieke, muzikale confrontatie ( = a unique, musical confrontation) reads that Chris Barber each year visits this Rotterdam jazz club, situated at The Weena. Chris Barber started his career as a professional in the King Oliver Band early 1950s ( Joe King Oliver passed away in 1938 ) and he started his own Chris Barber Band in 1954. In 1957 he had a smash hit with Ice Cream. The members of the band have grown together with the Chris Barber Band, as it was in 1980, like Pat Halcox on trumpet (still active in the 2008 Chris Barber Band), John Crocker on clarinet, Johnny McCallum on the banjo, Vic Pitt on bass and Pete York on drums. And for those few laymen reading this blog, Chris Barber is the leader of the band, singer and an excellent trombone player.
When we were in Amsterdam early 1990s for a long weekend, I remember that we walked along the Leidseplein, when we heard, outside one of the café's, the sounds of a dixieland band. We popped in and found .... The Chris Barber's Jazz and Blues Band ( Chris Barber changed his band name mid 1979 ), preparing a concert later that evening. What a surprise. I remember that they were doing a sound check, so we could enjoy the informal preparations for the concert. As I remember we didn't join the actual concert, as we had no tickets. Chris Barber is still active with his band. Tonight he's playing in The Winding Wheelin Chesterfield (UK). In March you can join concerts in Austria and Switserland and in April he tours along Germany; so try to join one of the concerts of this legendary band. Tomorrow this daily Keep Swinging web log will be online for two years, day after day ..... 730 times .... Thanks Joergen being my backup. If you have commends or suggestions, feel free to contact us:keepswinging@live.nl AT RANDOM: Blue Juice - JIMMY McGRIFF ORGAN AND BLUES BAND: Blue Mitchell trumpet, Danny Turner alto sax, Fats Theus tenor sax, Bob Ashton baritone sax, Jimmy McGriff organ, Thornel Schwartz guitar, Bob Bushell electric bass and Grady Tate drums. Recorded in New York on the 21st of Augustus 1968 for Blue Note Time exposure for the 17th of February: 1928:
g. burns is gonna rise again = johnson-nelson-porkchop
12th street rag = roy smeck-art kahn
1938:
flat foot floogie / chinatown my chinatown / that's what you call romance / ti pi tin = slim and slam
dipsy doodle = freddy gardner swing o
1978:
dill pickles / dusty rag = ragtime society frankfurt
De Chris Barber Band, Papa Bue's Viking Jazz Band, Acker Bilk's Paramount Jazz Band en onze eigen Dutch Swing College Bandbehoren tot de bijna legendarische dixielandformaties uit de tweede helft van de twintigste eeuw. Deze dixielandbands, die in de zgn. Chicago stijl spelen, werden populair na de Tweede Wereldoorlog en op heel wat schoolfeestjes in de jaren vijftig speelden dixielandorkestjes. In de jaren zeventig moesten ze concureren met de nieuwe popmuziek en speelden deze bands in clubs zoals de Harbour Jazz Club in Rotterdam, en, voorzover ik me kan herinneren en kan nagaan aan bewaarde kaartjes, heb ik in die dagen optredens bijgewoond van dixielandbands als de Down Town Jazz Band (Breda 1972), The South Jazz Band (Middelburg 1973), Max's Collie's Rhythm Aces (Breda 1973), Papa Bue's Viking Jazz Band (Rotterdam 1975), Wild Bill Davison en de Harbour Jazz Band (1975), Kenny Ball Jazzmen (Rotterdam 1979), the Pasadena Roof Orchestra (heel populair toen) ( Rotterdam 1979) en Chris Barber's Jazz and Blues Band ( Rotterdam 1980).
Om eerlijk te zijn ..... ik herinner me niet zo veel meer van deze concerten. In mijn herinnering heb ik Chris Barber en zijn band verschillende keren zien en horen optreden, maar ik heb alleen bewijsmateriaal gevonden van een concert in maart 1980 in de Doelen in Rotterdam en een optreden in 1992 in Amsterdam; maar daarover later meer. Ik denk dat er nog één of twee concerten "kwijt" zijn. Afgelopen maand vond ik een uitgave van de Harbour Jazzclub/Harbours Own in Rotterdam, getiteld Jazz Message, editie januari 1979, dat een concert van de Chris Barber Band aankondigd op donderdag 11 januari met radio-opnamen voor het TROS programma Sesjun. Het feit dat ik dit blaadje bewaard heb, kan bewijzen dat ik bij dit concert geweest ben.
Het blaadje Jazz Message, niet meer dan één A4-tje, bevat een artikel, getiteld The Chris Barber Band: een unieke, muzikale confrontatie. Het vertelt dat Chris Barber elk jaar de Rotterdamse jazz club aan het Weena bezoekt. Chris Barber begon zijn carriere begin jaren vijftig in de King Oliver Band ( Joe King Oliver was daar niet meer bij - hij stierf in 1938) en hij richtte zijn eigen band op in 1954. In 1957 had hij een hit met Ice Cream.
De leden van de band zijn bijna allen vergroeid geraakt met de band, althans dat is nog zo rond 1980: Pat Halcox op trompet bijvoorbeeld, is er zelfs nu in 2008 nog steeds bij, John Crocker op klarinet, Johnny McCallum op banjo, Vic Pitt op bas en Pete York op slagwerk. En voor de leken onder de lezers, Chris Barber is de leider van de band, zingt en speelt voortreffelijk trombone.
Toen we begin jaren negentig een weekendje Amsterdam deden, liepen we op een avond, herinner ik me, over het Leidseplein. Plotseling hoorden we vanuit een café de klanken van een dixieland band en dat bleek ..... de Chris Barber's Jazz and Blues Band te zijn ( Chris Barber paste de naam aan in 1980 ), die bezig waren een concert voor te bereiden van die avond. Ik herinner me dat ze bezig waren met de soundcheck, zodat we een ongedwongen uurtje hadden met de leden van de band. In mijn herinnering hebben we het echte concert niet bijgewoond omdat we geen kaartjes hadden. Chris Barber is nog steeds aktief met zijn band. Als je hem vanavond wil horen spelen, moet je naar The Winding Wheel in Chesterfield, Engeland. In maart speelt hij concerten in Oostenrijk en Zwitserland en in april moet je in Duitsland zijn, om deze legendarische band te horen spelen.
Morgen is deze dagelijkseKeep Swinging web log precies twee jaar online, met dagelijks, dag na dag .... zo'n 730 keer een bijdrage. Bedankt Joergen voor je hulp als achterwacht; zonder dat was dit niet mogelijk geweest. Suggesties voor verbeteringen of aanpassingen aan:keepswinging@live.nl
AT RANDOM: Blue Juice - JIMMY McGRIFF ORGAN AND BLUES BAND: Blue Mitchell trompet, Danny Turner altsax, Fats Theus tenorsax, Bob Ashton baritonsax, Jimmy McGriff orgel, Thornel Schwartz gitaar, Bob Bushell electrische bas en Grady Tate slagwerk. Opgenomen in New York op 21 augustus 1968 voor Blue Note Tijdopname voor 17 februari: 1928:
g. burns is gonna rise again = johnson-nelson-porkchop
12th street rag = roy smeck-art kahn
1938:
flat foot floogie / chinatown my chinatown / that's what you call romance / ti pi tin = slim and slam
dipsy doodle = freddy gardner swing o
1978:
dill pickles / dusty rag = ragtime society frankfurt
( Naar de Nederlandse vertaling.) Most people who like jazz have their favorites, artists or jazz styles they love to hear. Some label themselves as traditionalists others as modernists(what's in a name), like in the 1950s. Although it seems, that the considerable differences in opinion are not so large anymore as in the 1950s, nowadays. Even in your own life there are periods, interests change. So, for me, as a young adult I was fascinated by the free jazz scene, labeled as New Dutch Swing, the title of a book by Kevin Whitehead; later my interests changed to the music of the 1920s and 1930s and nowadays I'm more fascinated by the postwar jazz scene. But, i'm still an omnivore, that loves to listen to all jazz recored between 1908 and 2008.
R. Crumb
Music made in the 1920s or 1930s often sounds dated and old fashioned, mono recorded, with a lot of scratches and surface noise, stuffed, as played under a blanket; most modern jazz fans believe that this music is primitive, played by non-educated musicians, without a musical degree. It is a fact, that the musical development of jazz is a kind of evolutionary process, but it is also true that old techniques in playing are lost, like slap tongue playing or the ways in which tones are decorated, tonal inflections, embellishment or pitch bending and the use of cymbals to place accents in early accoustic recordings.
Last week I played myself the Frog CD "Whoop It Up", a compilation of 1929-1931 Columbia recordings made by the Early Jazz Great Clarence Williams. (1898-1965) I was really hit by tunes like If You Like Me Like I Like You, with Clarence Williams shouting in the middle of the tune Everybody Now as if he wants to whip up his band members to a collective improvisation; or Breeze, with that melancholy vocal by Clarence or the great accents on the cymbal by Floyd Casey in tunes like In Our Cottage Of Dreams. Another great tune is You've Got To Be Modernistic with Eva Taylor, Clarence Williams wife, as the vocalist and a great reed section with musicians like a young Benny Carter. Or what about the duo recordings of Jimmy Johnson and Clarence Williams at the piano, featuring a spoken comical sketch for two gentlemen in How Could I Be Blue and I've Found A New Baby. And don't miss that great brass bass playing by an unknown in High Society Blues, following the melody, while the reeds play a second melody behind it ! Clarence Williams by Boy Ten Hove (1940s)
Listening to this record I wondered how many modern jazz lovers know these great Clarence Williams sides? Those great recordings from the 1920s, played in a way we don't often hear nowadays; even bands that play in the 1920s black jazz tradition bring their own experiences along, without copying the original tune. So, please, don't forget to play those early jazz greats, like the Frog album with Clarence WilliamsColumbia recordings; these recordings sound fresh and clear nowadays, as if they were played last year. "Whoop It Up" - Clarence Williams: The Columbia Recordings: volume 2 ( Frog DGF17) Contact:keepswinging@live.nl AT RANDOM: Weary Way Blues - BECHET-NICHOLAS BLUE FIVE: Sidney Bechet and Albert Nicholas clarinet, Art Hodes piano, Pops Foster bass and Danny Alvin drums. Recorded on the 12th of February 1946 for Blue Note.
Time exposure for the 16th of February: 1928:
mary = piccadilly revels band
1938:
every tub / swinging the blues = count basie o
you you and especially you / if dreams come true / at the jazz band ball / that da-da strain = bobby hackett o
1948:
all the things you are / just you just me / suburban eyes = thelonious monk quartet
1958:
halfbreed apache / autumn in new york / embraceable you / half-breed apache / i'll remember april / jor-du /what's new = stan getz-chet baker quintet
PLAYLIST blue note/hot jazz on blue note (4) - disc 1 = dutch jazz world/99 (2) = clarence williams/whoop it up = so what-late night mix/compiled and mixed by dj please (2) =george braith/bip bop bam
De meeste mensen, die deze blog bezoeken, hebben hun voorkeuren voor een bepaalde soort jazz, voor een stijl of een muzikant, die ze graag horen spelen. De één zou je een Oude Stijl aanhanger kunnen noemen, een traditional in goed Engels, de ander een aanhanger van moderne jazz, een modernist (what's in a name?) - net als in de jaren vijftig. Het lijkt alsof de strijd tussen deze twee groepen tegenwoordig wat uitgestreden is - de scheidslijn wordt in ieder geval niet meer zo dik getrokken als vroeger. Zelfs in een ieders leven kunnen voorkeuren en interesses verschuiven. Zelf begon ik me als puber te interesseren voor de free jazz, de New Dutch Swing, zoals de titel van het boek van Kevin Whitehead deze muziek omschrijft; later werd ik gepakt door de oude stijl jazz zoals die in Breda gespeeld werd en nu geniet vooral de na oorlogse jazz mijn interesse. Hoewel ...... ik blijf een omnivoor, een alleseter, die nog steeds kan genieten van alle soorten jazz gemaakt tussen 1908 en 2008.
R. Crumb
Muziek gemaakt in de jaren twintig en dertig is ouderwets, geweest, mono opgenomen als of de microfoon onder een wollen deken verstopt zit, zit vol krassen en ruis en klinkt gedateerd: veel moderne jazz liefhebbers denken er zo over alsof muziek van voor "de oorlog" een soort onontwikkelde primitieve muziek is, gespeeld door musici, zonder afgeronde cum-laude conservatorium opleiding. Feit is, natuurlijk, dat deze vroege jazz een onderdeel is gebleken in een evolutieproces, waarin al technieken werden toegepast, die nu bijna niet meer te horen zijn, zoals slap tongue spelen, het aanzetten van een toon op een specifieke manier, versieringen van noten en het plaatsen van accenten met het bekken in akoestische opnamen.
Afgelopen week draaide ik de Frog CD "Whoop It Up", een verzameling van Columbia-opnamen uit 1929-1931 gemaakt door de Early Jazz GreatClarence Williams ( 1898-1965 )
Wat een schitterende muziek - tachtig jaar geleden opgenomen. Ik heb genoten van nummers als If You Like Me Like I Like You, met Clarence Williams zang en opmerkingen roepend als Everybody Now als of hij de bandleden extra wil aansporen in de collectieve improvisatie; of Breeze, met die melancholische stem van Clarence, dat me doet denken aan een Nederlandstalige hit ( Heeft iemand een idee welke ik bedoel?) of die messcherp getimede knal op het bekken van Floyd Casey in In Our Cottage Of Dreams. Nog zo'n prachtig nummer: You've Got To Be Modernistic met Eva Taylor, de echtgenote van Clarence Williams, als zangeres bij de band, begeleid door een geweldige rietsectie met o.a. een jonge Benny Carter. En wat de denken van die twee komische sketches voor twee heren van Jimmy Johnson en Clarence Williams op de piano in How Could I Be Blue en I've Found A New Baby. En mis vooral ook niet het nummer High Society Blues met daarin een sousafoonsapeler, een blaasbas, die de melodie speelt, begeleid door de rietspelers, die een tweede melodie daar tegen aan zetten. Clarence Williams door Boy ten Hove (jaren veertig)
Al luisterend naar deze opnamen, vraag ik me af, hoeveel jazzliefhebbers nog wel eens naar deze fantastische Clarence Wiliams nummers luisteren? Juweeltjes, stuk voor stuk, zoals zoveel opnamen uit die periode. Zo horen we het tegenwoordig niet meer, en zelfs orkesten, die spelen volgens die oude traditie lukt het maar zelfden die zelfde perfectie en sound te krijgen, zonder de opname te hoeven kopiëren. Dus een oproep aan een ieder die houdt van jazz, om die early jazz greats, zoals Clarence Wiliams niet te vergeten; de opnamen klinken tegenwoordig kraakhelder en vol alsof ze vorig jaar pas opgenomen zijn. "Whoop It Up" - Clarence Williams: The Columbia Recordings: volume 2 ( Frog DGF17)
AT RANDOM: Weary Way Blues - BECHET-NICHOLAS BLUE FIVE: Sidney Bechet en Albert Nicholas klarinet, Art Hodes piano, Pops Foster bas en Danny Alvin slagwerk. Opgenomen op 12 februari 1946 voor Blue Note.
Tijdopname voor 16 februari: 1928:
mary = piccadilly revels band
1938:
every tub / swinging the blues = count basie o
you you and especially you / if dreams come true / at the jazz band ball / that da-da strain = bobby hackett o
1948:
all the things you are / just you just me / suburban eyes = thelonious monk quartet
1958:
halfbreed apache / autumn in new york / embraceable you / half-breed apache / i'll remember april / jor-du /what's new = stan getz-chet baker quintet
blue note/hot jazz on blue note (4) - disc 1 = dutch jazz world/99 (2) = clarence williams/whoop it up = so what-late night mix/compiled and mixed by dj please (2) = george braith/bip bop bam Retrospect
( Naar de Nederlandse vertaling.) Lee Morgan belongs with Clifford Brown, Freddie Hubbardand Kenny Dorhamto the great hard bop trumpet players of the 1950s and 1960s. Lee Morgan, born in Phildadelphia July 1938 passed away, too young, 34 years old, due to a crime of passion. While performing in a New York club he was shot by his female friend who found him with another woman. Four years before this tragic incident Lee Morgan made a record with a sextet, now fourty years ago, featuring himself on the trumpet, Benny Maupin on the tenor saxophone, George Benson at the guitar, John Hicks at the piano, Reggie Workman on bass and Billy Higgins on drums. What a great rhythm section !!
These recordings stayed in the Blue Note archives up to 1980 when they were released on LP. Lee Morgan, who started as a professional mid 1950s started with the Dizzy Gillespie orchestra and became a member of the Art Blakey's Jazz Messengers. His trumpet playing developed from a style, best characterized by Nat Hentofff as machine-gunning quantities of notes for the pleasure of virtuosityonly, to a more personal style thanks to the Art Blakey Jazz Messengers period. His best record was The Sidewinder, a recording which became a million seller. The 45rpm version of that tune became a hit, that influenced artists like Kool and the Gang, Earth Wind and Fire and even Ray Charles. He would never make a hit like The Sidewinder anymore, but thanks to this recording he finally settle up with the critics who said that he was a Clifford Brown imitator.
The recordings, made after this hit, show a Lee Morgan with a style related to the funk music, music with a steady groove, thanks to the tenor sax player Bennie Maupin, who actually was not a pure jazz artist, as he played in rock groups, soul and calypso bands. A year after these recordings Bennie played with Miles Davis on his Bitches Brew album. The choice of the tunes should be seen in the light of the Blue Note policy in the 1960s and the popularity of funky music. Three originals, Avotcja One, Dee Lawd and Get Yourself Together, a ballad, titled Haeschen and two boogaloos Taru andDurem; funky tunes to dance, very popular late 1960s. Taru was reissued eight years ago in the great Blue NoteConnoisseur cd series is a delicious recording by a trumpet player, that passed away too young. AT RANDOM: Blues No. 2 - MILES DAVIS Sextet: Miles Davis trumpet, Hank Mobley tenor sax, Wynton Kelly piano, Paul Chambers bass, Philly Joe Jones drums. Recorded in the 30th Street Studio, NYC the 21st of March 1961 between 2.30 to 5.30 for Columbia Time exposure for the 15th of February: 1928:
my miami moon / i'm always smiling = billy hays o
up and at'em / jackass blues / marion tango = friedrich hollaender weintraub syncopators
i just roll along = okeh melodians
brakeman's blues / my lovin' girl lucile / evening sun = jimmy rodgers
sleep = waring pennsylvanians
1938:
azure / call of the freaks / lost in the shuffle = artie shaw new music
1968:
avotcja one / dee lawd / durem / get yourself together / haeschen / taru, what's wrong with you = lee morgan sextet
miles davis/someday my prince will come = lee morgan/taru =charlie parker/bird (the movie)= clarence williams/whoop it up = niels lan doky trio/here or there = charlie mingus-eric dolphy/cornell 1964 (2) = jazzism/1-selected by bol.com (promo) = duke ellington-fletcher henderson/harlem jazz 1925-1927 - birth of a big band =hernan oliva/1913-1988
Nederlands( To the English translation ) Lee Morgan behoort samen met Clifford Brown, Freddie Hubbarden Kenny Dorhamtot de grote hardbop trompettisten uit de jaren vijftig en zestig. Lee Morgan, geboren in Phildadelphia in juli 1938 stierf, veel te jong, 34 jaar oud, door een crime passionel in een club in New York, waar hij met ziin eigen pistool werd neergeschoten door een jaloerse vriendin. Vier jaar voor dit tragische incident maakte Lee Morgan opnamen met zijn sextet, nu veertig jaar geleden, bestaande uit hemzelf op trompet, Benny Maupin op tenorsax, George Benson op de gitaar, John Hicks aan de piano, Reggie Workman op bas en Billy Higgins op slagwerk. Wat een schitterende ritmesectie .... !!
Deze opnamen bleven echter op de planken liggen bij Blue Note tot 1980, toen ze uitgebracht werden op LP. Lee Morgan, die midden jaren vijftig professioneel begon op te treden bij het orkest van Dizzy Gillespie ontwikkelde zijn trompetspel voornamelijk bij Art Blakey's Jazz Messengers. Zijn trompetspel uit het begin van zijn carrere werd door Nat Hentoff plastisch omschreven als: machine-gunning quantities of notes for the pleasure of virtuosity ( = Een hoeveelheid noten als uit een mitrailleur, waarmee hij de indruk wekte een virtuoos te zijn) en ontwikkelde zich tot een meer persoonlijke stijl. Zijn beste plaat, althans qua verkoopcijfers, was The Sidewinder; de single kwam hoog in de hitparade en werd een kaskraker voor Blue Note. De opname beinloedde veel artiesten na Lee Morgan, zoals Kool and the Gang, Earth Wind and Fire en zelfs Ray Charles. Lee zou nooit meer zo'n hit scoren als The Sidewinder, al leken zijn volgende platen klonen ervan. Wel rekende hij af met het vooroordeel dat hij een imitator van het spel van Clifford Brown zou zijn.
De opnamen na The Sidewinder, klonken meer funky en hadden een steady groove, een stevig ritme, mede dankzij zij saxofonist Bennie Maupin, die eigenlijk geen pure jazzmuzikant was, maar speelde in rock groepen, soul- en calypsobands. Een jaar later speelde Bennie sax bij Miles Davis op zijn Bitches Brew album. De keus van de titels moet je zien in het licht van de opvattingen van Blue Note uit die tijd en de tanende populariteit van de jazz. We vinden op de plaat drie jazznummers: Avotcja One, Dee Lawd en Get Yourself Together, een balad getiteld Haeschen en twee boogaloos, Taru en Durem, funky muziek om op te dansen - populair eind jaren zestig. Taru, de CD,is heruitgebracht in de schitterende Blue Note Connoisseur CD serie en geeft voor relatief weinig speelduur ( 38 minuten) heel veel mooie muziek van deze te jong overleden trompettist. AT RANDOM: Blues No. 2 - MILES DAVIS Sextet: Miles Davis trompet, Hank Mobley tenorsax, Wynton Kelly piano, Paul Chambers bas, Philly Joe Jones slagwerk. Opgenomen in the 30th Street Studio, New York op 21 maart 1961 tussen 14.30u en 17.30u voor Columbia Tijdopname voor 15 februari: 1928:
my miami moon / i'm always smiling = billy hays o
up and at'em / jackass blues / marion tango = friedrich hollaender weintraub syncopators
i just roll along = okeh melodians
brakeman's blues / my lovin' girl lucile / evening sun = jimmy rodgers
sleep = waring pennsylvanians
1938:
azure / call of the freaks / lost in the shuffle = artie shaw new music
1968:
avotcja one / dee lawd / durem / get yourself together / haeschen / taru, what's wrong with you = lee morgan sextet
SPEELLIJST miles davis/someday my prince will come = lee morgan/taru =charlie parker/bird (de film) = clarence williams/whoop it up = niels lan doky trio/here or there = charlie mingus-eric dolphy/cornell 1964 (2)= jazzism/1-selected by bol.com (promo) = duke ellington-fletcher henderson/harlem jazz 1925-1927 - birth of a big band =hernan oliva/1913-1988
( Naar de Nederlandse vertaling.) The 14th of February is traditionally labeled as Valentine Day, the day to express your adoration to the one you love. It seems to be an invention typically for the Anglo-Saxon culture to send valentines or valantines greetings. As this blog is dedicated to jazz it seems likely to make a blog of My Funny Valentine, the 1937 hit from the musical Babes in Arms !Well, not this time - I used it already last year.
An early XXth century choroband
Some weeks ago I received the 2CDUma Historia do Choro, a 2CD set with a lot of modern choro musicians, playing 28 classic choro tunes; Jo pointed me to that album in one of his excellent Choro-music blogs. Thanks Jo. The first tune played is Flor Amorosa, which means in English something as Flower of Love - well isn't that a great alternative for Valentine's Day?
This tune, Flor Amorosa, is one of the earliest examples of choro. It was composed by Joaquim Antonio daSilva Calado ( or Callado ). He was a flute player and composer and lived in the 19th Century (1848 - 1880). He founded a group, called Choro Carioca, around 1870 that had a flute, a cavaquinho and two guitars, what we now recognize as typically choro band instruments. He used the name Choro for the very first time. The music was played on the plantations and the name Choro became a label for those typically instruments, but also for the music and for the social gatherings. If Choro music is new for you should have a close look to all three fragments posted. Choro music had, except a kind of musical interaction, also a very important social roll in the 19th century society of poors and slaves. They came together and took their instruments; sitting in a circle, a Ronda, so they could have eye contact easily, to interact to the others sitting in front of them. While being gathered they played the well known folk tunes, choro's, and each instrument, each musician,each choroes, starters as well as skilled ones, were invited to play along. Calado was, except a skilled flute player, also a very good composer, who must have made hundreds of compositions for people who had to celebrate something. As he was invited to play on festivities he loved to make special compositions. Alexandre Pinto says in his book: .... When a lady or gentleman asked him to compose a choro dedicated to the guest of honor, he did not sa no, grabbed whatever piece of paper if he had no manuscript, took a pencil and zaz !! He would start to write and in a moment he would give it to a chorao who played it, becoming a deam for all of the guests because of its clarity and beautiful inspiration ( from O Choro: reminiscencias dos choroes antigos) His most famous composition is Flor Amorosa, which has already all elements typically for choro music and is stil played nowadays. Well, for me, this tune, can replace My Funny Valentine and become the symbol for this day of friendship. Choro music is a very social event, sbeing together, in a ronda, making music together, in peace.
AT RANDOM: Ain't We Got Fun - THE BENSON ORCHESTRA OF CHICAGO Roy Bargy leader and piano, Rock Adkins trumpet, Guy Carey trombone, Mathew Amaturo and Thomas Tatcher reeds, Joe Baum violin, Joe Miller banjo, William Foeste tuba and un unkown drummer and xylophone player. Recorded in Chicago on the 11th of April 1921 for Victor.
Time exposure for the 14th of February: 1928:
without you, sweetheart = ambrose o
mary ann / persian rug = dorsey brothers o
can't help lovin' dat man = aunt jemima-hymnie farbermann quintet
i wish i could shimmy like my sister kate / since my best girl turned me down = jan garber o
who's blue now = waring pennsylvanians
1958:
kinda blues = harry arnold swedish radio studio o
trinidad = herbie mann sextet
1968:
coquette = millers (o.l.v. ab de molenaar )
easy street / in walked bud / praise for / raise four / thelonious = thelonious monk quartet
Nederlands( To the English translation ) 14 februari is traditioneel Valentijnsdag, de dag waarop je je liefde of genegenheid laat zien aan diegene warop je verkikkerd bent. Het schijnt een typisch gebruik te zijn, voortgekomen uit de angelsaksische cultuur, waarbij men elkaar valentijns of valentijns-groeten stuurde. Aangezien de kern van deze blog gaat over jazz lijkt een blog over My Funny Valentineerg voor de hand, het nummer uit de musical Babes in Arms uit 1937. Maar ja, dat heb ik vorig jaar al gebruikt !
Een choroband uit het begin van de XXste eeuw.
Een paar weken geleden werd ik door Jo gewezen op de dubbel CD Uma Historia do Choro, met daarop een 28-tal klassieke Choro-nummers; hij schreef hierover in een bijdrage in zijn excellente en informatieve Choro-music weblog.
Het eerste nummer van de eerste CD getiteld Flor Amorosa, wat in goed Portugees betekent Bloem van de liefde; nou .. is dat geen goed onderwerp op Valentijnsdag? Dit nummer, Flor Amorosa, is één van de oudste Choro composities en gemaakt door Joaquim Antonio daSilva Calado ( of Callado ). Hij was fluitist en componist en leefde in de negentiende eeuw ( 1848 - 1880). Hij formeerde rond 1870 een groep, getiteld Choro Carioca, met daarin een fluit, een cavaquinho en twee gitaren; nog steeds de kern van een choroband. Hij gebruikte overigens voor de eerste keer de naam Choro in een bandnaam. De muziek werd gespeeld door de armen en slaven op de plantages en de naam choro werd een begrip dat zowel gold voor de instrumenten als voor de muziek; maar ook het sociale aspect. Als choromuziek nieuw voor je is, moet je maar eens goed naar de drie fragmenten kijken. Choro muziek had, behalve natuurlijk de muzikale interactie, het met muziek op elkaar reageren, ook een sociaal aspect. Men kwam bij elkaar, nam zijn instrumenten mee, ging in een ronda zitten, een kring, zodat men oogcontact had, en men speelde samen de bekende volksliedjes, choro's. Iedereen die een instrument bespeelde was welkom; zowel de beginneling als de gevorderde.
Calado was, behalve een ervaren fluitist, ook een goed componist, die honderden composities moet hebben gemaakt. Vaak werd hij op feestjes gevraagd, waar hij, volgens Alexandre Pinto in zijn boek O Choro: reminiscencias dos choroes antigos gevraagd werd te componeren: ..... if a lady or gentleman asked him to compose a choro dedicated to the guest of honor, he did not say no, grabbed whatever piece of paper if he had no manuscript, took a pencil and zaz !! He would start to write and in a moment he would give it to a chorao who played it, becoming a dream for all of the guests because of its clarity and beautiful inspiration ( = als een vrouw of man hem vroeg een lied te maken voor het feestvarken, dan kon hij geen nee zeggen en greep snel een stukje papier en een potlood en krabbelde wat. Dan gaf hij het papier aan één van de muzikanten, die het nummer dan voor de gasten speelde, die hiermee zeer vereerd waren) Zijn meest beroemde compositie is Flor Amorosa, wat alle elementen van een typisch choro nummer in zich heeft en nog steeds op het repertoire van elke choromuzikant staat. Een goed alternatief voor het afgesabbelde My Funny Valentine om op Valentijnsdag te spelen. Geniet daarom van de drie totaal verschillende fragmenten van het nummer, die alle de liefde en vriendschap van deze muziek laten zien en horen.Veel Valentines gewenst. !!
AT RANDOM: Ain't We Got Fun - THE BENSON ORCHESTRA OF CHICAGO: Roy Bargy leider en piano, Rock Adkins trompet, Guy Carey trombone, Mathew Amaturo en Thomas Tatcher rieten, Joe Baum viool, joe Miller banjo, William Foeste tuba en een onbekende drummer en xylofonist. Opgenomen in Chicago op 11 april 1921 voor Victor. Tijdopname voor 14 februari: 1928:
without you, sweetheart = ambrose o
mary ann / persian rug = dorsey brothers o
can't help lovin' dat man = aunt jemima-hymnie farbermann quintet
i wish i could shimmy like my sister kate / since my best girl turned me down = jan garber o
who's blue now = waring pennsylvanians
1958:
kinda blues = harry arnold swedish radio studio o
trinidad = herbie mann sextet
1968:
coquette = millers (o.l.v. ab de molenaar )
easy street / in walked bud / praise for / raise four / thelonious = thelonious monk quartet
( Naar de Nederlandse vertaling.) On the 13th an 14th of February 1958,50 years ago, Barney Wilen, the famous French tenor saxophone player recorded with an all American rhythm section, a great album titled Barney Wilen - Jazz sur Seine.
Barney Wilen was a young talented French tenor saxophone player whose star rose from the mid 50s onwards in the Parisian jazz scene. He wa born in Nice (France) March 1937 and passed away in May 1996 in the same city. His father was an American and his mother French; he grew up in the US, as his parents moved to the States due to the war. They returned to France in 1947 and in the mid 1950s he astonished the French jazz scene with his performances on the tenor. He recorded with American musicians like Roy Haynes and John Lewis. He often played at the Club St. Germain in the Rue St. Benoit in Paris, a famous jazz club directed by artistic director of the club, Marcel Romano. I found a film fragment where Barney Wilen and Marcel Romano are interviewed by Sim Copains before Barney Wilen plays No Problems with a band featuring Clark Terry, Bud Powell, Pierre Michelot and Kenny Clarke. (1959)
In the St. Germain cellar he played with local artists, likeRené Urtreger, Martial Solal and Jean-Louis Valle, but also with Americans that were visiting Europe. Known is his recording session for the filmL'Ascenseur Pour L'Echafaudwith Miles Davis. In February 1958 Milt Jackson, Percy Heath and Kenny Clarke were in Paris and made this album, Jazz sur Seine. The 12 tracks are, almost all, tunes composed or related to Django Reinhardt( Swing '39, Nuages) and Charles Trenet.
Raymond Fol remembers in the liner notes of the original record how Barney played records as a preparation for the recording session: La veille, Barney vint chez moi pour 'ecouter ceux des vieux 78 tours de Django et de Trenet, que nous avions sélectionnés, etpendant qu'il relevait les mélodies exactes, je préparais pour Milt et Percy les harmonies et les basses qu'ils auraient à interpréter. ( = The day before, Barney came over to my house to listen to the old 78s of Django and Trenent, we'd chosen, and while he was picking up the exact melodies, I prepared the harmonies and bass parts for Milt and Percy to play.). The Barney Wilen Quartet featured Barney Wilen on tenor saxophone, Milt Jackson at the ....... piano ( no, not the vibes !!), Percy Heath on bass and Kenny Clarke on drums. It's a surprise to learn that Milt Jackson is playing the piano and not the vibes, his regular instrument. If you listen to the solos Milt plays, you can learn that he plays his solos as if he was standing behind his vibes, with two malets in his hands; he makes his solos with two fingers only. You can hear these solos on tunes like B.B.B. ( which actually means: Bag's Barney Blues ( Bag is the nickname of Milt Jackson), on Minor Swing and on Monk's Epistrophy.
The originally LP recording is now a collector's item, but thanks to Gitanes, this CD was reissued in the extensive Jazz in Paris series ( Gitanes 548 317 ) I found a film fragment of a performance of Barney Wilen at the Cannes Film Festival, the 10th of July 1958 in a performance titled Battle Of The Tenors. They play the tune Indiana and you can recognize Coleman Hawkins, Don Byas, Stan Getz, Guy Lafitte and Barney Wilen; all great tenor sax players. AT RANDOM: Witchcraft - DONALD BYRD Sextet: Donald Byrd trumpet, Charlie Rouse tenor sax, Pepper Adams baritone sax, Walter Davis jr. piano, Sam Jones bass and Art Taylor drums. Recorded in Hackensack NJ on the 31st of May 1959 for Blue Note. Time exposure for the 13th of February: 1928:
papa long blues / peaches in the springtime = memphis jug band
washington and lee swing = blue steele o
from monday on = paul whiteman o
1958:
b.b.b. "bag's barney blues" / epistrophy / j' ai ta main / john's groove / ménilmontant / nuages / que reste-t-il de nos amours? /route enchantée / swingin' parisian rhythm / vamp / minor swing / swing 39 = barney wilen quartet
donald byrd/byrd in hand = barney wilen/jazz sur seine = pete fountain/do you know what it means to miss new orleans (2) = james rushing/the jazz odyssey of james rushing esq = jazz on cd/no. v
Op 13 en 14 februari 1958, 50 jaar geleden, maakte, Barney Wilen, een Franse tenor saxofonist met een geheel Amerikaans kwartet, een mooie album getiteld: Barney Wilen - Jazz sur Seine.
Barney Wilen was een jonge getalenteerde Franse tenorsaxofonist, wiens ster midden jaren vijftig in Frankrijk rijzende was. Hij is geboren en overleden te Nice (Frankrijk) ( maart 1937 - mei 1996). Zijn vader was Amerikaan en zijn moeder een Francaise; hij bracht zijn jeugd door in de VS, waarheen zijn ouders verhuisden t.g.v. het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Ze kwamen terug naar Frankrijk in 1947 en midden jaren vijftig verbaasde Barney de Franse jazzscene met zijn buitengewoon knappe tenorspel. Hij nam platen op met Amerikaanse musici als Roy Haynes en John Lewis, en speelde vaak in de Club St. Germain in de Rue St. Benoit in Paris, een beroemde jazzkelder, gedreven door artistiek directeur Marcel Romano. Ik vond een filmfragment uit die tijd waarin Barney Wilen en Marcel Romano geinterviewd worden door Sim Copains voordat Barney Wilen het stuk No Problems speelt met een band vol louter grootheden: Clark Terry, Bud Powell, Pierre Michelot en Kenny Clarke ( Club St. Germain - 1959)
In de St. Germain club speelde hij met plaatselijke artiesten, zoals René Urtreger, Martial Solal en Jean-Louis Valle, maar ook met Amerikanen op bezoek in Europa. Bekend zijn de plaatopnamen met Miles Davisvoor de film L'Ascenseur Pour L'Echafaud. In februari 1958 waren Milt Jackson, Percy Heath en Kenny Clarke in Parijs en maakten ze het album, Jazz sur Seine. De 12 nummers zijn bijna alle composities van Django Reinhardt( zoals Swing '39 en Nuages) en Charles Trenet.
Raymond Fol herinnert zich op de hoes van de originele plaat, hoe Barney Wilen zich op deze plaat voorbereidde: La veille, Barney vint chez moi pour 'ecouter ceux des vieux 78 tours de Django et de Trenet, que nous avions sélectionnés, etpendant qu'il relevait les mélodies exactes, je préparais pour Milt et Percy les harmonies et les basses qu'ils auraient à interpréter. ( = De dag voor de opnamen kwam Barney Wilen bij mij thuis om te luisteren naar een stapel 78-toeren platen van Django en Trenet, die we uitgezocht hadden. En terwijl hij grip op de melodieën probeerde te krijgen, noteerde ik de harmonieën en de baspartijen voor Milt en Percy.). Het Barney Wilen Quartet bestond uit Barney Wilen op tenorsax, Milt Jackson achter de ....... piano ( nee niet achter de vibrafoon), Percy Heath op bas en Kenny Clarke op slagwerk. Verrassend om te ontdekken dat Milt Jackson piano speelt en geen vibrafoon, zijn normale instrument. Als je naar de solo's luistert hoor je hoe hij piano speelt alsof hij de malets, de stokken voor de vibrafoon, in zijn handen heeft: gewoon dus met twee vingers ( maar wel razend knap). Luister maar eens naar B.B.B. ( staat voor Bag's Barney Blues ( Bag is de bijnaam voor Milt Jackson), naar Minor Swing en op Monk's compositie Epistrophy.
De originele LP is nu een verzamelaarsobject, maar dankzij Gitanes, is de plaat op CD heruitgebracht in de uitgebreide serie Jazz in Paris ( Gitanes 548 317 ) Ik vond een filmfragment van een optreden van Barney Wilen tijdens het Cannes Film Festival, waar op 10 juli 1958 een optreden plaats vond getiteld Battle Of The Tenors. De vijf tenoristen spelen het nummer Indiana en je zult herkennen Coleman Hawkins, Don Byas, Stan Getz, Guy Lafitte en Barney Wilen; allen grote namen op de tenorsax. AT RANDOM: Witchcraft - DONALD BYRD Sextet: Donald Byrd trompet, Charlie Rouse tenorsax, Pepper Adams baritonsax, Walter Davis jr. piano, Sam Jones bas en Art Taylor slagwerk. Opgenomen in Hackensack NJ op 31 mei 1959 voor Blue Note Tijdopname voor 13 february: 1928:
papa long blues / peaches in the springtime = memphis jug band
washington and lee swing = blue steele o
from monday on = paul whiteman o
1958:
b.b.b. "bag's barney blues" / epistrophy / j' ai ta main / john's groove / ménilmontant / nuages / que reste-t-il de nos amours? /route enchantée / swingin' parisian rhythm / vamp / minor swing / swing 39 = barney wilen quartet
( Naar de Nederlandse vertaling.) This time another surprise by the Lonehilljazz catalogue - a reissue of two, actually three albums, made by a rather unknown trombone player, Lou McGarity. The album is titled Lou McGarity Quintet - Music from Some Like It Hot. (Lonehill Jazz LHJ 10321 ). Lou McGarity was no more then a name for me I had seen once in a list of band members from swing bands like the Benny Goodman Orchestraand the Metronome All-Stars. He was born in Athens CA (USA) in July 1917 and passed away August 1971. He learned to play the trombone while at highschool and played during the late 1930s and 1940s in bands like the Ben Bernie Orchestra, the Benny Goodman band and in the groups of Raymond Scott. He often played at the Eddie Condon's club. Playing in those great orchestras often means that you are rather invisable and hidden in the collective sound of the band for most jazz fans. We had serveral examples of musicians mentioned in previous blogs, like Bill Harrisand Joe Newman. Thanks to Lonehill Jazz you can enjoy this great trombone player in two of his first albums. The first album on this Lonehill jazz record is Music from Some Like It Hot and was recorded in December 1959. Lou McGarity brought his quintet, featuring Dick Cary and George Barnes, to the New York studio to play the music of the "new" Marilyn Monroe filmSome Like It Hot. Great music played with ardor and free-swinging glow, as the liner notes read. Great swing music with Lou McGarity on trombone and George Barnes on the electric guitar in tunes like Sweet Georgia Brown. This first LP-album, with a great 1950s cover, that was also chosen for this reissue, is in fact not Lou's first recordings under his own name. In 1955 he made an EP titled Lou McGarity: Dixieland Special, to be found as bonus tracks on this compilation. Leo McGarity, Ed Polcer and Ken Davern at a jamsession in Your Father's Moustache. The second album on this compilation is titled Blue Lou and was recorded in September 1959 by the Lou McGarity Big Eight. It contains 12 tracks, all having the word Blue in its titles, like Blue Moon, Blue Again and the great Under A Blanket of Blue, with a great muted trumpet of Doc Severinsen, former Charlie Barnet's trumpet player. A fine swing record, that should be in your collection.
AT RANDOM: A Night In Tunesia - DUKE JORDAN Trio: Duke Jordan piano, Percy Heath bass and Art Blakey drums. Recorded in New York City the 10th of October 1955.
les tresors du jazz1955/CD 53 = lou mcgarity quintet/music from some like it hot = john coltrane/soultrane = boston/jazz in beantown = arne domnerus quartet/dompan = miles davis/at carnegie hall (2) = sound of the movies/always the ladys - alice faye and betty grable (2) = duke ellington-fletcher henderson/the birth of a big band (harlem jazz 1925-1927) Retrospect Betty Boop in color
Vandaag weer zo'n verrassing uit de uitgebreideLonehill Jazz catalogus, een heruitgave van twee, eigenlijk drie, albums van de onbekende trombonist Lou McGarity. Het album is getiteld Lou McGarity Quintet - Music from Some Like It Hot.(Lonehill Jazz LHJ 10321 ). Lou McGarity was voor mij niet meer dan een naam, die ik wel eens langs had zien komen als lid van een groot orkest, zoals dat van Benny Goodmanof de Metronome All-stars. Hij werd geboren in Athens CA (USA) in juli 1917 en overleed in augustus 1971. Hij leerde de trombone bespelen op de highschool en speelde vanaf eind jaren dertig en jaren veertig in de grote orkesten van Ben Bernie, Benny Goodman en in de band van bijvoorbeeld Raymond Scott. Hij was ook vaak te vinden in de Eddie Condon club. Als je in zulke grote orkesten speelt, betekent dat vaak dat je tamelijk onzichtbaar bent; weggestopt in het collectieve geluid van de band - onopvallend voor de meeste jazzfans. We hadden de afgelopen tijd herhaaldelijk dit soort vergeten artiesten in deze Keep Swinging blog, zoals Bill Harrisen Joe Newman. Dankzij Lonehill Jazz kunnen we nu genieten van deze grote swing trombonist in twee van zijn eerste eigen platen. De eerste plaat op deze heruitgave is getiteld Music from Some Like It Hot en werd opgenomen in december 1959. Lou McGarity bracht zijn quintet, met onder andere de bekende swingmuzikanten Dick Cary en George Barnes, naar de studio in New York om de muziek op te nemen zoals die "hot" was vanwege de nieuwe Marilyn Monroe filmSome Like It Hot, die dat jaar uitkwam. Mooie muziek with ardor and free-swinging glow, ( = met bezieling en een swingende glans) zoals het op de hoes heet. Heerlijke muziek met Lou McGarity op trombone en George Barnes op electrische gitaar in zo'n heerlijke vertolking als bijvoorbeeld Sweet Georgia Brown. Deze LP met zijn prachtige jaren vijftig hoes, is in feite niet Lou's eerste opname onder eigen naam: in 1955 maakte hij een EP-tje (Extensive Play) getiteld Lou McGarity: Dixieland Special, op deze heruitgave als bonus tracks terug te vinden. Lou McGarity, Ed Polcer en Ken Davern tijdens een jamsessie in Your Father's Moustache. Het tweede album op deze Lonehill Jazz CD is getiteld Blue Lou en werd opgenomen in september 1959 door de Lou McGarity Big Eight. Het bevat 12 titels, alle met het woord Blue in de titel, zoals Blue Moon, Blue Again en het mooi uitgevoerde Under A Blanket of Blue, waarin Doc Severinsen, nog zo'n fantastische swinger, op gestopte trompet, schitterend te horen is. Doc Severinsen speelde vroeger in het orkest van Charlie Barnet naast trompettist Maynard Ferguson (dus waar hebben we't over !!!). Een heerlijke swing plaat die in geen enkele collectie mag ontbreken. AT RANDOM: A Night In Tunesia - DUKE JORDAN Trio: Duke Jordan piano, Percy Heath bas en Art Blakey slagwerk. Opgenomen in New York City op 10 oktober 1955.
Tijdopname voor de 12de februari: 1928:
flying elephants = stan laurel - oliver hardy
1938:
you started something = billy ternent sweet o
1998:
great ball of fire = barbara sfraga band
Keep swinging
Hans Koert
keepswinging@live.nl SPEELLIJST les tresors du city jazz1955/CD 53 = lou mcgarithy quintet/music from some like it hot = john coltrane/soultrane = boston/jazz in beantown = arne domnerus quartet/dompan = miles davis/at carnegie hall (2) = sound of the movies/always the ladys - alice faye and betty grable (2) = duke ellington-fletcher henderson/the birth of a big band (harlem jazz 1925-1927) Retrospect Betty Boop in color
( Naar de Nederlandse vertaling.) You can't have missed it ... if you live in the Western part of Europe .... Spring Is In The Air - the birds are singing - the first flowers show their colors and jazz clubs and festivals plan its concerts .....
On Sunday the 17th of February the John Marshall - Ferdinand Povel European Quintetwill perform at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen, in the southwest part of The Netherlands. John Marshall, not to be confused with the 1941 born English drummer with the same name, who plays the trumpet in the Big Band of the WDR, performs with the 1947 born Dutch tenor sax player Ferdinand Povel, who has made a career in jazz, most of the time in Germany, now educating sax in the Amsterdam Conservatory. It is said that their quintet belongs to the best Europe can offer nowadays. Well, after next weekend I can tell you !!
Hein Van de Geyn - Porgy en Bess ( January 2008)
There are some other great concert to announce in the Porgy en Bess Jazz Club. Roy Hargrove - Porgy en Bess April 2007 On the 7th of March 2008 Roy Hargrove will give a concert, you shouldn't miss. Roy Hargrove is one of the Porgy en Bess family - he loves to jump in one time a year. Great !! Don't miss it !! On Sunday the 16th of March 2008, Heyn Van de Geyn will present Walter Norris, in his series of concerts as Artist in Resident in the Porgy en Bess Jazz club. Walter Norris is, like John Marshall, an American artist, now living in Germany. Walter Norris plays the piano and lives in Berlin. Heyn Van de Geyn likes to experiment with music that fascinate him: last month he presented the Belgian Rony Verbiest, a concert that ended a bit disappointing, due to some technical problems; never mind .. Heyn can take a revenge.
Although actually not in Zeeland, I think I should list a CD presentation by the Brussels Jazz Orchestra, the leading Belgian big band. Its great album Brussels Jazz Orchestra - The Music Of Bert Joris, now gets a follow-up in a 2CD titled Brussels Jazz Orchestra - The Music of Michel Herr. Michael Herr is a great composer and arranger who lives in Belgium. This CD presentation will be at the WERF Jazz Clubin Bruges (Brugge) in the north-western part of Belgium, near the Duch border. I hope to review this 2CD later.
James Carter in Middelburg ( June 2007)
Last weekend the names of the artists to play at the Jazz Festival Middelburg (May 2008) have been listed. Middelburg is the capital of the province of Zeeland, near the estuary of the river Scheldt, and has a long tradition in, most traditional jazz orientated jazz festivals. During its last year the festival scedulded more modern jazz musicians like Philip Catherine and James Carter. This year the festival promises again names that guarantee good music: Archie Shepp, the near legendary reed player will perform at the inner square of the Abbey of Middelburg, like the popular Swedish band E.S.T. ( = Esbjörn Svensson Trio ), and, not to forget, the great Maceo Parker, the great saxophone player. Another greatjazz musician, guitar player, John Scofield will perform in Middelburg as a leg up to the jazz festival on the 8th of April 2008 at the Stadsschouwburg of Middelburg.
Philip Catherine in Middelburg ( June 2007)
Great prospects ...... Spring Is In The Air ....... !!
If you love to see an album or artist presented by yourself in this daily Keep Swinging web log(two years online - 10,000 visitors a month and more then 700+ contributions up to now) contact me:keepswinging@live.nl AT RANDOM: Dear Old Stockholm - DONALD BYRD Quintet: Donald Byrd trumpet, Bobby Jaspar reeds, Walter Davis Jr. piano, Doug Watkins bass and Art Taylor drums. Recorded in l'Olympia in Parijs on the 22nd of October 1958.
Time exposure for the 11th of February: 1938:
donald's ostrich / self control = donald duck cartoon
Het kan je niet ontgaan zijn ...... als je naar buiten kijkt ... Het voorjaar zit in de lucht .... de vogels gaan zingen, de eerste bloemen springen uit de grond en jazz clubs en festival-organisators presenteren hun plannen voor de komende tijd. ..... Spring Is In The Air
Op zondag 17 februari 2008 staat een concert gepland van het John Marshall - Ferdinand Povel European Quintetin Porgy en Bess in Terneuzen. John Marshall, niet te verwarren met de in 1941 geboren Engelse drummer met dezelfde naam, speelt trompet in de big bands van de WDR. Hij treedt op samen met Ferdinand Povel, tenorsaxofonist, die carriere maakte in de jazz, voornamelijk in Duitsland en nu in Amsterdam op het Conservatorium les geeft. Men zegt, dat deze groep tot het beste behoort wat Europa op dit gebied te bieden heeft. Wel, na het weekend weten we't.
Hein Van de Geyn - Porgy en Bess januari 2008
Maar er staan nog meer concerten gepland in Porgy en Bess.Roy Hargrove - Porgy en Bess april 2007 Op vrijdagavond 7 maart 2008komt hij weer en volgens mij is dat nog maar net bekend geworden: vers van de pers dus, zullen we maar denken: Roy Hargrove. Roy is zowat kind-aan-huis in Porgy en Bess en komt elk jaar even aanwippen. Fantastisch toch !! Op zondag 16 maart 2008treedt Heyn Van de Geyn op met Walter Norris, het derde en laatste concert in een serie optredens als Artist in Resident. Walter Norris is, net als John Marshall, een Amerikaan, die in Duitsland is gaan wonen. Hij speelt piano en woont in Berlijn. Heyn Van de Geyn houdt er van om te experimenteren met muziek; afgelopen maand presenteerde hij de Vlaamse bandeonspeler Rony Verbiest, een concert, dat door o.a. technische problemen in het water viel; half maart dus een herkansing.
Hoewel geografisch niet echt in Zeeland, toch hoort de CD presentatie van het Brussels Jazz Orchestra, de belangrijkste bigband van België, hier in dit overzicht thuis; Brugge leunt immers tegen Zeeland aan! Het schitterende album The Brussels Jazz Orchestra - The Music Of Bert Joris, heeft een vervolg gekregen, getiteld The Brussels Jazz Orchestra - The Music of Michel Herr. Michael Herr is een bekend componist en arrangeur, die de nummers voor deze 2CD bewerkt heeft. Ik hoop deze 2CD binnenkort te kunnen bespreken. De CD presentatie vindt plaats in Jazzclub De Werfin Brugge op 22 en 23 februari 2008. Gaan luisteren dus ...... James Carter in Middelburg ( juni 2007)
Afgelopen weekend werden de namen bekend van de artiesten, die dit jaar met Pinksteren spelen tijdens het Jazzfestival van Middelburg. Middelburg heeft, als hoofdstad van Zeeland, al jarenlang een festival traditie, waarbij de nadruk altijd op de meer traditionele jazzstijlen lag. Sinds vorig jaar is dat met succes omgebogen en konden we genieten van optredens van grote namen alsPhilip Catherine en James Carter. Dit jaar staan er ook weer grote namen gepland: Archie Shepp, de bijna legendarische saxofonist zal optreden op het binnenplein van de Abdij, net als de populaire Zweedse band E.S.T. ( = Esbjörn Svensson Trio ) en de saxofoonspeler Maceo Parker. Overigens, als je een fan bent van goeie jazz, dan kom je in Zeeland wel aan je trekken. Op 8 april treedt namelijk, als opstapje naar het festival, niemand minder dan John Scofield op in de stadsschouwburg van Middelburg.
Philip Catherine in Middelburg (juni 2007)
Mooie vooruitzichten dus ...... het wordt echt voorjaar !! Spring Is In The Air ....... !!
AT RANDOM: Dear Old Stockholm - DONALD BYRD Quintet: Donald Byrd trompet, Bobby Jaspar rieten, Walter Davis Jr. piano, Doug Watkins bas en Art Taylor slagwerk. Opgenomen in l'Olympia in Parijs op 22 oktober 1958.
Tijdopname voor 11 februari: 1938:
donald's ostrich / self control = donald duck cartoon
( Naar de Nederlandse vertaling.) On the 10th of February 1958, fifty years ago, Ornette Coleman made his first three recordings for Contemporary. These three tunes, Invisible, The Blessings and Jayne, were later released, with six more, made during the weeks to follow, for the Contemporary albumThe Music Of Ornette Coleman - Something Else !!! Every jazz fan has a meaning about Ornette Coleman's music. A lot hate it, his 1960 Free Jazz recordings shocked most traditional, swing and even bop orientated listeners; but few heard new promissing harmonies and developments. I found some commends, like: I am sure there is a place in jazz for an innovator of this type, Cannonball Adderley said, but 75% of the jazz musicians dismiss Ornette's whole thing. John Hammond called him a considerable talent, but also that he was to become more and more of a bore. John Lewis stated, however, that Coleman was doing the only really new thing in jazz since the innovations in the mid 1940s of Dizzy Gillespie, Thelonious Monkand Charlie Parker. For me a reason to get this Contemporary record and to play it. Is it a complete new style, virtually atonal. divorced from the convential concept of improvisation based on chord patterns? to quote Leonard Feather (1960). Is it music that will shock me, or bore me, or entertain me .... well time for a test. First of all the members of the Ornette Coleman Quintet: Ornette Coleman on the alto saxophone, Don Cherry on trumpet, Walter Norris at the piano, Don Payne bass and Billy Higgins drums. Let's play the three tunes, as recorded fifty years ago: The first one is, like all tunes on this album, an Ornette Coleman composition, titled Invisible. The title suggests that it is hard to find the meaning of this tune, as the tonal center is rather invisible. You have to listen concentrated, Ornette explains: The melodic direction is pretty free. Actually, these are regular intervals that any musician would use anyway, but put together this way, it's very melodious. It is a fact that the melodic lines sound as if musicians like Thelonious Monk watched over his shoulder, but in my ears, after fifty years, the music still sounds rather modern, as if it was created last year.
The second tune, The Blessings, is the most apealing one, Nat Hentoff says in the liner notes. It's Don Cherry's muted trumpet solo that makes it interesting, but no shocking renewals in my ears, fifty years later. It was composed in a park at Fort Worth at one or two early in the morning, the liner notes complete the information. The last tune recorded on the 10th of February is titled Jayne, the name of Ornette's wife. Ornette explains that he and his men felt free to play as they liked it. Tunes with a tonal center are very practical for group improvisation. Like the other two tracks, mentioned above, this tune doesn't give me the feeling that I am listening to a total anarchy of tones - free expression for all musicians.
Listening to these early Ornette Coleman tunes, the man who shocked the jazz world with his 1960 album Free Jazz, learns me, that Ornette Coleman was an innovator and that his music, revolutionary in the late 1950s, now sound modern and fresh and a lot of jazz musicians now use the improvisations techniques that started with Ornette Coleman.
The Music Of .... Ornette Coleman - Something Else !!! - Great modern jazz, although the tunes were recorded 50 years ago !! In 1958 this music was really ... Something Else; in 2008 this title wouldn't work ......
AT RANDOM: Chloë - BOULEVARD OF BROKEN DREAMS: Wouter Van Bemmel trumpet and flügelhorn, Jaap Brons trombone, Roland Bruns and Bart Boyeng reeds, Lucas Asselbergs piano, Ton Van Bergeijk guitar, Gert-Jan Blom bass and Lucas Van Merwijk drums. Recorded in June 1985 at the Zeezicht Studios in Spaarnwoude (The Netherlands).
boulevard of broken dreams/it's the talk of the town = grupo vou vivendo/brasil revive o chorindo - brazil's little guitar = ornette coleman/something else-the music of ... = dizzy gillespie/volume 9 1946-1947 =marcus llerena/levanta poeira= art hickman o/the san francisco sound = duke ellington/volume three studio sessions new york 1962 = dave brubeck quartet/at carnegie hall (2)
The vibraphone is a descendent of the xylophone and the marimba. It was invented in the U.S. toward the beginning of the 1900's and was introduced in the field of jazz by Lionel Hampton, who used the instrument for the first time in a jazz recording session with Louis Armstrong in 1930 as documented on Okeh 41463, Memories Of You (Eubie Blake / Andy Razaf), recorded 16 October 1930..jpg)
.jpg)
As mentioned above, Rollini began playing the vibraphone in the early 1930s, one of the earliest recorded examples featuring Rollini on that instrument is Vibraphonia by Joe Venuti's Blue Six. To hear this, click here
