The Beau Hunks Saxophone Quartet met nieuwe plaat: Styles and Chuckles

Beau Hunks Saxophone Quartet met nieuwe plaat: Styles and Chuckles (Nederlands) - New record by the Beau Hunks Saxophone Quartet: Styles and Chuckles ( English)

De saxofoon in zijn puurste vorm .....
THE BEAU HUNKS SAXOPHONE QUARTET met nieuwe plaat: STYLES AND CHUCKLES
Hans Koert

Onlangs verscheen het vijfde album van het Beau Hunks Saxophone Quartet, getiteld Styles and Chuckles. De Beau Hunks zijn een welbekend retro-orkest, dat jaren geleden een aantal schitterende albums uitgebracht heeft - de laatste jaren leek het echter wat stil geworden ............

The Beau Hunks in het Odeon Theater, Amsterdam - januari 1992 ( foto: Evelien Schoondergang)

Het begon allemaal met de muziek van Laurel en Hardy. Begin jaren negentig begon een groep enthusiaste muzikanten de filmmuziek van LeRoy Shields van de Stan Laurel en Oliver Hardy films uit te ontrafelen, met als doel de muziek te presenteren op de dag dat Olivier Hardy, de Dikke, 100 jaar zou zijn geworden. In januari 1992 maakten de Beau Hunks, zoals ze zich noemden naar één van de beroemdste films van het komische duo, hun debuut tijdens een concert in het Amsterdamse Tuschinski Theater. Het optreden werd een daverend succes en in die zomer werd de muziek opgenomen en uitgebracht. Hun eerste album met de Original Laurel & Hardy music was geboren en de muziek van Laurel en Hardy werd, dankzij de mannen van het eerste uur Gert-Jan Blom, Ton Van Bergeyk en Piet Schreuders ( en natuurlijk tientallen anderen - je moet nooit geen lijstjes willen maken, ....), weer helemaal hip!
Het zou de eerste in een lange succesvolle reeks worden. Er volgden nog een paar platen met composities of pakkende thema's of effecten van LeRoy Shield, totdat elke noot uit het omvangrijke film oeuvre van Laurel en Hardy opnieuw gespeeld leek te zijn. Er werden nieuwe bronnen aangeboord en nieuwe projecten opgezet, zoals: de muziek van de Little Rascals, waarbij LeRoy Shields vaak dezelfde thema’s gebruikte, de Ferde Grofé symfonisch jazz stukken; de Edward MacDowell's Woodland Sketches, de Raymond Scott Kodachrome composities en de muziek van zijn Wooden Indians en de her-opvoeringen van de beroemde Paul Whiteman Saxophone Soctette opnamen, dat uiteindelijk resulteerde in een paar succesvolle concerten en een plaatopname met Al Gallodoro, de toen 87 jaar oude, maar nog steeds virtuose, saxofonist uit Whiteman's orkest. In maart 2000 mocht ik het Beau Hunks Saxophone Soctette zien en horen optreden in het Chassé Theater in Breda - een concert, waaraan ik nog steeds met bewondering terugdenk. In 2004 werd nog een plaat uitgebracht met het Bo Van Der Hunk Quintette ( what's in a name?) die de muziek en muzikale effecten verzorgde bij het hoorspel Het Bureau, uitgezonden n.a.v. de serie succesvolle boeken van J. J. Voskuil. Daarna leek het stil te worden rond de Beau Hunks dat, door zijn omvang moeilijk bij elkaar te krijgen leek ( en bovendien onbetaalbaar voor kleine podia), tot ......... de jongste telg van dit succesvolle concept, het levenslicht zag: The Beau Hunks Saxophone Quartet: Styles and Chuckles.

The Beau Hunks Saxophone Quartet: v.l.n.r.: Sebastian Ohm - Robert Veen - Ronald Jansen Heijtmajer en Leo van Oostrom ( foto: José van der Kieft)

In het bijbehorende boekje legt Robert Veen uit, dat er sprake is van de vijfde Beau Hunks "Saxophone" cd, gewijd aan de saxofoon, de uitvinding van Adolphe Sax. Robert Veen, die zelf alle soorten saxofoons bespeelt ( hij heeft thuis een grote verzameling) is op deze plaat alleen op tenorsax te horen. Leo Van Oostrom speelt sopraan- en altsax; Ronald Jansen Heijtmajer is eveneens te horen op de altsax en Sebastian Ohm bespeelt de grote baritonsaxofoon. Als je de lijst met nummers bekijkt, dan lijkt het op het eerste gezicht een ratjetoe van muzikale stijlen - van een 19de-eeuwse Morris Dance (gecomponeerd door Edward German) tot de uit de jaren zestig stammende Franse chanson Les Champs Elysées van Joe Dassin, hier beter bekend als Oh Waterlooplein. De Het eerste woord van de titel van de plaat lijkt hiernaar te verwijzen. Dit Beau Hunks Saxophone kwartet bevat, in tegenstelling tot de eerdere Saxophone Soctette opnamen, geen ritmesectie, net als, overigens, de legendarische Six Brown Brothers ( of de Brown Brother's Saxophone Quintette, haar voorganger uit 1911). Het nummer dat dit album haar titel gaf, zij het enigszins aangepast, Smiles and Chuckles ( a Jazz Rag in One-Step tempo) werd oorspronkelijk door deze Six Brown Brothers in mei 1917 op een Victor plaat gezet, net als de Pussyfoot March van een jaar eerder. Dit laatste nummer hoor je niet vaak en het was Ton van Bergeyk, die nu de gitaar bespeelt bij de Dutch Swing College, die het nummer uit de mottenballen haalde eind jaren zeventig voor zijn Kicking Mule lp The Masters of the Ragtime Guitar.

The Six Brown Brothers ( ca. 1910s) met hun vrolijke clownsmutsen, nu, dankzij Bumba, weer populair bij de allerjongsten.
Deze Six Brown Brothers zijn te vinden op een Archeophone plaat ( Six Brown Brothers - Those Moaning Saxophones) (Arch 6002) en was één van de meest legendarische saxofoongroepen die in de eerste decenia van de twintigste eeuw zorgden voor de zgn. saxophone craze ( = de saxofoonhype). Het dankt haar bekendheid vooral aan het feit dat ze de enige saxofoonband was, die in de eerste twee decennia grammofoonplaten maakte. In het sextet waren louter saxofoons aanwezig, van de altsax ( sopraan vreemd genoeg niet) tot de monsterlijke bassax. Wat jammer dat Robert Veen zijn bassax, die hij wel bespeelt in de Delirium Tremolo, een trio dat binnenkort daar mee een plaat zal uitbrengen ( het zou mooi zijn die hier te kunnen bespreken!), niet uit zijn verzameling gehaald heeft. Speelde Harry Flink niet de bassax in de oorspronkelijke uitvoeringen, Robert?

The Six Brown Brothers (ca. 1921)
Zoals ik al eerder meldde lijken de nummers weinig samenhang te hebben. Zo opent de plaat met een saxofoonkwartet versie van Waltz For Debby, oorspronkelijk op de plaat gezet door beboppianist Bill Evans, een versie die niet zou misstaan in de tracklist van een Anachronic Jazzband-plaat. Het merendeel van de nummers zijn vaudeville en novelty tunes, maar ook Nederlandse nummers, zoals de Amsterdam Suite, een medley van populaire Amsterdamse smartlappen, gearrangeerd door Sebastian Ohm, zoals Aan de voet van die mooie Wester, De Kees Manders compositie Amsterdam Huilt, het eerder aangehaalde nummer Oh Waterlooplein en de Cor Steijn compositie Als op het Leidscheplein de lichtjes weer eens branden gaan). En wat te denken van de smartlap Veel mooier dan het mooiste schilderij op het eind van de oorlog gespeeld door de Ramblers (1944) en gezongen door Eddy Christiani (1944) en Willy Alberti (1946)? Vem kann segla förutan vind?, Fedja en Kärleksvals komen uit de Noord Europese keuken en zijn melodieënen zijn hier niet zo bekend als in Scandinavië. Het laatstgenoemde nummer, Kärleksvals, werd in de jaren veertig gespeeld door Svend Asmussen en Ulrik Neumann in Alice Babs groep The Swe-Danes.

The Beau Hunks Saxophone Quartet ( foto: José van der Kieft)

Verwacht geen swingende jazz - daar leent de samenstelling van het kwartet en het repertoire zich niet voor - je zou het het best kunnen typeren als salonmuziek, vaudeville of novelty music, een muziekstijl die je niet meer zo vaak hoort. De vier saxofonisten laten horen dat ze precies weten hoe dit soort muziek harmonisch moet klinken en dat ze de oorsprong van deze muziek, die geworteld is in het begin van de Twintigste eeuw, met vertegenwoordigers als Rudy Wiedoeft en de Six Brown Brothers, kennen. Als je van mooie saxofoonmuziek houdt en / of een fan bent van het Beau Hunks repertoire, dan zul je deze plaat te pakken moeten zien te krijgen. De plaat is binnenkort te koop via de Basta pagina.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Onlangs betrapte ik me er op toen ik één van die oude filmpjes van de Dikke en de Dunne of te hoewel Stan Laurel en Olivier Hardy ( waarom wordt Stan altijd eerst genoemd, alsof bijnaam en omvang altijd verkeerdom aangeduid zijn?)bekeek, dat ik bij het horen van de achtergrondmuziek meteen dacht aan .......... de Beau Hunks. Een mooier compliment kunnen deze heren van dit retro-orkest eigenlijk niet krijgen. Ooit begonnen als onderdeel van de viering van Olivier Hardy's 100ste geboortedag groeiden ze uit tot een retro-orkest dat m.n. de saxofoon als uitgangspunt nam in haar zoektocht naar vergeten componisten, musici en nummers. Het is een tijdje stil geweest rond de Beau Hunks, maar nu is er weer een nieuwe prachtige plaat, die naadloos aansluit bij de vorige: Styles and Chuckles. Zin in meer van dit soort bijdragen? Mis ze niet. Vraag de Keep Swinging nieuwsbrief.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Ronnie Cuber - een eerbetoon aan het verleden: Ronnie

Ronnie Cuber - a tribute to the past: Ronnie ( English) Ronnie Cuber - een eerbetoon aan het verleden: Ronnie ( Nederlands)

Baribeul speelt de muziek uit de tijd van Blue Note, Riverside en Prestige: de jaren vijftig en zestig.
RONNIE CUBER - EEN EERBETOON AAN HET VERLEDEN: RONNIE
Hans Koert


One of jazz's greatest living baritone saxophonists, Ronnie Cuber, is a powerful player with complete control of his horn in both the upper and lower registers. ( = Eén van de grootste nog levende baritonsaxofonisten, Ronnie Cuber, is een krachtig speler, die zijn instrument in zowel de lage als de hoge registers perfect beheerst.) ( Music Hound Jazz-The Essential Album Guide (p. 291)

Het jongste album van Ronnie Cuber, simpelweg getiteld Ronnie, werd vorig jaar uitgebracht door SteepleChase ( SCCD 31680). De plaat, die een jaar geleden opgenomen werd, is gewijd aan de muziek van eind jaren vijftig en begin jaren zestig. - de periode van de grote jazzlabels als Blue Note, Prestige en Riverside. Het was de tijd waarin Miles Davis zijn beroemde kwintet samenstelde en Ronnie herinnert hoe hij als tiener een concert van dat Miles Davis kwintet bijwoonde. Geboren in december 1941 maakte hij kennis met de beroemde serie Prestige opnamen uit 1956, die Miles Davis op één dag, 26 oktober 1956, opnam in de Rudy van Gelder studio in Hackensack NJ; een cruciaal gegeven in zijn ontwikkeling. Miles had een lucratief contract getekend bij Columbia, maar moest, contractureel, voor Prestige nog vier platen maken .... Hij ging de studio in en nam in één dag genoeg nummers op om vier LP's te vullen, die de titels kregen: Steamin', Relaxin', Cookin' en Workin'. Een memorabele serie vroege Davis platen, met fantastische spontane muziek, wellicht vanwege het feit dat er geen tijd was om te oefenen, laat staan, dat er tijd was een nummer opnieuw te spelen.
Ronnie door het Ronnie Cuber Quartet, met Ronnie Cuber op baritonsax - Helen Sung piano - Boris Kozlov bas en Johnathan Blake slagwerk ( SteepleChase SCCD 31680)
Ronnie herinnert zich hoe hij Miles Davis voor het eerst tijdens een concert in de Café Bohemia hoorde, ergens midden jaren vijftig. John Coltrane en Philly Joe Jones zaten nog niet in de band, wel Sonny Rollins en Red Garland of Tommy Flanagan. Hij herinnert ook het beroemde sextet uit 1960 met Miles Davis, John Coltrane, Cannonball Adderley, Wynton Kelly, Paul Chambers en Jimmie Cobb. Those guys didn't have anything written down or overly planned.( = Die jongens hadden schijnbaar niet overlegd of iets gepland). Miles would just a call a tune and they would take it from there., (= Miles noemde alleen een titel en ze gingen er mee aan de slag), herinnert Ronnie zich. I guess the arrangements evolved over time, but it was a very different feel to, say, Horace Silver, who had performances worked out, fully arranged and with little unison passages inserted between and even within solos.(= Ik ga er van uit dat de arrangementen in de loop van de tijd evolueerden, maar het was allemaal heel anders dan, bijvoorbeeld, bij Horace Silver, die het hele nummer uitgewerkt had, helemaal gearrangeerd met gelijkklinkende passages en zelf de solos waren noot voor noot uitgeschreven) ( citaat uit het bijbehorende hoesje geschreven door Mark Gardner).(foto: Rene Dissel)( met dank aan Roberta Arnold)

Ronnie maakte zijn debuut in de Newport Youth Band op baritonsax ( Er was geen plaats voor nog een tenorsax in het orkest, dus werd het bariton ...). Met dit orkest trad hij op tijdens het Newport Festival in 1959 - het werd op plaat vastgelegd door Coral. Begin jaren zestig speelt hij bij Slide Hampton en Maynard Ferguson, in één van de fijnste orkesten uit Maynard's carriere. Tijdens de tweede helft van de jaren zestig vinden we Ronnie terug in de bands van Lionel Hampton, Woody Herman, Eddie Palmieri en George Benson. In 1976 formeerde hij zijn eigen kwartet met Barry Harris, Sam Jones en Albert Tootie Heath en dit resulteerde in zijn eerste plaat onder eigen naam, Cuber Libre, waarmee hij meteen zijn naam als baritonsaxofonist vestigde. In 1979 speelde hij met onze eigen Rein De Graaff in een kwintet waarin Tom Harrell op trompet en bügel te horen is en Rein de Graaff, Sam Jones en Louis Hayes in de ritmesectie. De plaat werd uitgebracht als New York Jazz bij Timeless ( CD SJP 130). In 1993-1994 ontmoet Rein Ronnie in Nederland als onderdeel van zijn Baritone Explosion project, dat leidde tot een korte tournee met een paar geweldige krachtmetingen op bariton tussen Ronnie en Nick Brignola; volgens de critici op punten gewonnen door Ronnie. ( Rein De Graaff Trio with Ronnie Cuber and Nick Brignola ( Timeless CD SJP 431)). Tegenwoordig is Ronnie vaak in Europa te vinden en speelt hij met de Mingus Big Band, waarvan hij Helen Sung en Boris Kozlov kent, die beide op Ronnie's nieuwste album spelen.

(foto;met dank aan Roberta Arnold)

In de tussentijd maakte Ronnie ook verschillende platen onder eigen naam, zoals Cubism, Airplay, The Scene Is Clean ( met Geoff Keezer), In A New York Minute ( met Kenny Drew) en een prachtig album, Love For Sale met ons eigen Metropole orkest. Voor de plaat Ronnie nodigde hij Helen Sung en Boris Kozlov uit, beiden leden van de Mingus Big Band. Met de laatstgenoemde, Boris Kozlov speelde hij graag informeel na afloop van een concert: When bassist Boris Kozlov and myself were with the Mingus Big Band, we would often jam together backstage. (= Toen bassist Boris Kozlov en ik samen in de Mingus Big Band speelden, jamden we graag achter het podium.). And we would frequently find ourselves playing Gloria Step as a duo because it's kind of challenging and keeps you thinking.( = En we speelden dan vaak samen het nummer Gloria's Step omdat het een uitdaging is en het je scherp houdt.). Gloria's Step is één van de tien nummers, die op deze plaat te vinden zijn - een nummer dat maar zelden te horen is. Oorspronkelijk werd het geschreven door Scottt LaFaro en opgenomen door Bill Evans, maar Miles en zijn mannen wisten dit nummer tot een hoge graad van perfectie te maken. De meeste nummers op deze plaat dateren uit de jaren zestig, zoals Thermo geschreven door Freddie Hubbard; een nummer, volgens Ronnie, dat vaker gespeeld zou moeten worden. Zelf genoot ik van Ronnie's versie van Clifford Brown's Daahoud uit 1954 en het nummer Ah Leu Cha, een zelden gehoord en moeilijk te spelen compositie van Charlie Parker. Ronnie tijdens een repetitie met het Metropole Orkest ( foto dankzij Roberta Arnold)
Ronnie Cuber's album Ronnie wil vooral een eerbetoon zijn aan de jazz uit de tweede helft van de jaren vijftig en de eerste helft van de jaren zestig. De manier waarop platen gemaakt werden en zelfs de instrumenten zoals die in die tijd gebruikt werden, houdt Ronnie bezig.

Deze plaat leert hoe fris en vitaal deze nummers tegenwoordig nog klinken en zijn een prachtig voorbeeld hoe respectvol Ronnie omgaat met dit erfgoed. Ronnie is op deze plaat prima in vorm en in goed gezelschap.

Dit najaar, oktober en november 2010, staat er een tournee gepland met Ronnie Cuber's band. Hierin spelen mee Helen Sung - piano, Cameron Brown - bas en Joe Farnsworth - slagwerk. Er zijn nog mogelijkheden om Ronnie in jouw club te laten spelen, vertelde zijn manager me. Het zou mooi zijn als hij, in ieder geval in Nederland en België te horen zou zijn; ik hoop er dan in ieder geval bij te zijn .............

De plaat Ronnie is een must voor iederen die van de baritonsaxofoon houdt en hij is te verkrijgen in de betere platenzaak en op internet.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Ik herinner me hoe ik gefascineerd raakte, toen ik voor het eerst het geluid van een knorrende baritonsaxofoon hoorde. Ik heb het beroemde Salle Pleyel concert uit 1954 van Gerry Mulligan wel honderd keer gedraaid. Daarna ontdekte ik dat ook anderen dit instrument bespeelden zoals Adrian Rollini, Serge Challof, Leo Parker, Pepper Adams en Art Pepper. Allen zjn nu overleden, maar Ronnie Cuber nam het stokje over en weet als geen ander dit instrument te bespelen, zowel in de hoge als in de lage registers. Deze allergrootste baribeul, zo betitelde Rob S. Cuber eergisteren in een mailtje, brengt met het album Ronnie een eerbetoon aan de tijd van Blue Note, Riverside en Prestige. De Keep Swinging blog doet daar verslag van. Mis het daarom niet en vraag de nieuwsbrief.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Ronnie Cuber - a tribute to the past: Ronnie

Ronnie Cuber - a tribute to the past: Ronnie ( English) Ronnie Cuber - een eerbetoon aan het verleden: Ronnie ( Nederlands)

One of jazz's greatest living baritone saxophonists brings a tribute to the great jazzmen from the 1950s
RONNIE CUBER - A TRIBUTE TO THE PAST: RONNIE
Hans Koert

One of jazz's greatest living baritone saxophonists, Ronnie Cuber, is a powerful player with complete control of his horn in both the upper and lower registers. ( Music Hound Jazz-The Essential Album Guide (p. 291)

The latest Ronnie Cuber album, entitled just simply Ronnie, was released last year by SteepleChase records ( SCCD 31680)

The album, which he recorded a year ago, is dedicated to the late 1950s and early 1960s - to the period of the great jazz labels like Blue Note, Prestige and Riverside. It was the period when Miles Davis organized his great quintets and Ronnie remembers how he joined the concerts of the Miles Davis Quintet as a teenager. Born in December 1941 he remembers the great 1956 series of Prestige albums, all recorded in Rudy Van Gelder's studio's in Hackensack NJ on the 26th of October, 1956, as a pivotal point in his life. Miles had to make four albums to work off his contract obligations for Prestige, as he had signed a contract for Columbia. He recorded that day enough tracks to fill four Prestige albums, like Steamin', Relaxin', Cookin and Workin': a great series of early Miles Davis albums.

Ronnie by the Ronnie Cuber Quartet, featuring Ronnie Cuber on baritone - Helen Sung piano - Boris Kozlov bass and Johnathan Blake drums ( SteepleChase SCCD 31680)
Ronnie remembers when he first heard Miles Davis in a concert at the Café Bohemia around the mid 1950s - the period before Coltrane and Philly joined the quintet, but with Sonny Rollins and Red Garland or Tommy Flanagan. He also remembers the famous 1960 Miles Davis Sextet well, featuring Johnny Coltrane, Cannonball Adderley, Wynton Kelly, Paul Chambers and Jimmie Cobb. Those guys didn't have anything written down or overly planned. Miles would just a call a tune and they would take it from there, Ronnie remembers, I guess the arrangements evolved over time. But it was a very different feel to, say, Horace Silver, who had performances worked out, fully arranged and with little unison passages inserted between and even within solos. ( liner notes written by Mark Gardner).

(photo courtesy: Rene Dissel)( thanks to Roberta Arnold)

Ronnie makes his debut on baritone saxophone ( the band didn't need a tenor player) while playing in the Newport Youth Band at the 1959 Newport Jazz Festival which was recorded by Coral. In the early 1960s he played with Slide Hampton and Maynard Ferguson, who led one of the finest big bands of his career in that period. During the second half of the 1960s and 70s he toured with Lionel Hampton, Woody Herman, Eddie Palmieri and George Benson. In 1976 he formed a quartet with Barry Harris, Sam Jones and Albert Tootie Heath which recorded the album Cuber Libre ! This album learned the world what a great baritone saxophonist Ronnie was. In 1979 he made a record with Dutchman Rein De Graaff with a quintet which featured Tom Harrell on trumpet and flugelhorn and Rein, Sam Jones and Louis Hayes in the rhythm section. It was released as New York Jazz ( Timeless CD SJP 130) In 1993-1994 Ronnie joined Rein in The Netherlands as part of his Baritone Explosion project, which resulted in some great baritone battles between Ronnie and Nick Brignola. ( Rein De Graaff Trio with Ronnie Cuber and Nick Brignola ( Timeless CD SJP 431)). Nowadays Ronnie Cuber is a member of the Mingus Big Band, where he plays with Helen Sung and Boris Kozlov, present in the rhythm section of his latest album Ronnie.

(photo thanks to Roberta Arnold)

In the mean time Ronnie made several records under his own name like Cubism, Airplay and The Scene Is Clean ( with Geoff Keezer), In A New York Minute ( with Kenny Drew) and a great album, Love For Sale with the Netherlands Metropole Orchestra. In Ronnie he invited Helen Sung and Boris Kozlov, both members of the Mingus Big Band. With the latter he loved to jam: When bassist Boris Kozlov and myself were with the Mingus Big Band, we would often jam together backstage, and we would frequently find ourselves playing Gloria Step as a duo because it's kind of challenging and keeps you thinking. Gloria's Step is one of the ten tracks of the album. It's a tune, which isn't played often. It was originally composed by Scottt LaFaro and recorded by Bill Evans, but Miles and his men got that tune down to perfection. Most tracks on the album are 1960s standards like Thermo written by the late Freddie Hubbard, a tune, Ronnie says, that should get further recognition. Ronnie during a rehearsel with the Netherlands Metropole Orchestra. ( photo thanks to Roberta Arnold)
Personally I like Ronnie's version of Clifford Brown 1954 Daahoud and Ah Leu Cha, a seldom heard and hard to play Charlie Parker composition.

With this album, Ronnie Cuber loves to share his fascination for the jazz performed during the late 1950s and early 1960s. He enjoyed the way records were made, and even preferred the instruments that were being manufactured in those days, Mark Gardner says in the liner notes. This record, a dedication to the great jazzmen from the 1950s and 60s, learns how fresh and vital these tunes still are. This new set is a prime of example of Cuber dealing with compositions he knows and appreciates. Material that stands up well to re-examination. He's in good company and great form ( Mark Gardner)

Later this year in October-November 2010, Ronnie Cuber will visit Europe for a tour with The Ronnie Cuber Band featuring Helen Sung - piano, Cameron Brown - bass - Joe Farnsworth - drums. It would be great if he could play in your club as well. Contact the management. Hope to join one of his concerts !!

You should obtain a copy of this record at your local record shop or web shop. It's a must-have !!

Hans Koert

keepswinging@live.nl

I remember how I was fascinated hearing someone play the baritone saxophone. I listened to Gerry Mulligan 1954 Salle Pleyel concert more then a hundred times, before I learned about other great instrumentalists like Adrian Rollini, Serge Challof, Leo Parker and Pepper Adams. Most of them are gone now. Ronnie Cuber learns how to play this instrument
in both the lower as the upper registers and brings a tribute to the 1950s of Blue Note, Prestige and Riverside. The Keep Swinging blog points you to his latest album: Ronnie - a must-have for all baritone saxophone lovers.

Don't miss the Keep Swinging blog: Ask for its news letter.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions