Brooks Tegler: Een eerbetoon aan Gene Krupa

Brooks Tegler: Tribute to Gene Krupa (English) Brooks Tegler: Een eerbetoon aan Gene Krupa ( Nederlands)

That's It en (un)Common Denominator
BROOKS TEGLER: Een eerbetoon aan GENE KRUPA
Hans Koert

Later deze week vindt een concert plaats in De Nieuwe Veste in Breda, getiteld “Passport To Paradise”, met als ondertitel: When Sidney Bechet meets Gene Krupa, met een gelegenheidskwintet bestaande uit de Franse sopraansaxofonist Oliver Franc, de Amerikaanse slagwerker Brooks Tegler, rietspeler Robert Veen, pianist Joep Peeters en bassist Richard Frijters. Zoals de ondertitel suggereert, is het concert gewijd aan de muziek van Sidney Bechet en Gene Krupa. Wat de heren zoal hebben met deze twee grootten uit de jazzgeschiedenis, mag blijken uit het volgende.
Brooks Tegler bracht onlangs twee mooie platen uit: That's It!, met zijn Brooks Tegler Big Band en de plaat (un)Common Denominator ( vrij te vertalen als De gemeenschappelijke- ( of zo je wilt ongelijke) noemer) met Brooks Tegler (small) Groups: Twee mooie albums, gewijd aan de swingmuziek uit de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw. Brooks Tegler ( bron; www.jazzwax.com)

Brooks Tegler is een graag geziene begeleider in bands die zich op de muziek uit de swingperiode richten. Hoewel hij geboren is in 1954 en dus die periode niet daadwerkelijk heeft meegemaakt, kan hij rustig als een expert beschouwd worden, mede dankzij zijn fascinatie voor de Tweede Wereldoorlog. Wat hij bijvoorbeeld te maken heeft met het Amerikaanse Nationale Oorlogsmonument in Washington zou een mooie finalevraag zijn voor een quiz als Twee voor Twaalf. The Brooks Tegler Big Band - That's It ( MNG 899)

Als slagwerker is hij gefascineerd door de grote drummers uit die tijd, zoals Buddy Rich en Gene Krupa. Met name laatstgenoemde inspireerde hem: That's because of the man himself and the things he did for the music,( = Dat komt vooral door de man zelf en door wat hij voor de muziek betekend heeft), zegt hij in een interview met Marc Myers, die ook verantwoordelijk is voor de tekst in de cd (un)Common Denominator. Gene had incredible time and knew his job. (= Gene kon geweldig maathouden en was een professional). He loved what he played. (= Hij hield van dat wat hij speelde). It came through.( .... en dat hoorde je). His personality and drumming style were linked.( = Er was grote overeenstemming tussen zijn speelstijl en zijn persoonlijkheid). En als hij speelde in een groot orkest, dan bewaakte hij niet alleen het tempo, maar speelde ook de melodie ....... You actually hear the songs melody in what he's playing.(= Je kunt echt de melodie horen in wat hij speelt). He was one of the most melodic big band player from the 1930s on up.(= Hij was één van de meest melodische slagwerkers uit de jaren dertig en later). Eén van de nummers op de Big Bandplaat van Brooks Tegler's Big Band That's It heet Gypsy Mood en is gewijd aan Gene Krupa. Gene nam het nummer op met zijn orkest precies 66 jaar geleden (januari 1945), maar als Brooks zich over het stuk ontfermt, dan swingt het nog net zo als Gene Krupa het bedacht heeft, zonder een kloon te zijn van het origineel. Het nummer klinkt fris en fruitig alsof het vandaag bedacht is. En dat is precies wat je van beide albums kunt verwachten. What we're doing is paying tribute to the way these bands played, not trying to sound like them. (= We proberen een eerbetoon te maken voor deze big bands, zonder ze na te spelen).

The Brooks Tegler (small) Groups: (un)Common Denominator (nn)
Op de That's It vind je nummers, gespeeld door alle grootten uit die periode, zoals Count Basie ( met Sweetie Cakes en John's Idea), Duke Ellington ( met nummers als Hiya Sue, Jack The Bear en Such Sweet Thunder), Benny Goodman ( If Dreams Come True), Artie Shaw ( The Gilder) en Glenn Miller. Laatstgenoemde is ook één van Brooks favoriete bandleiders. Gelukkig geen I've Got a Gal in Kalamazoo ( in enhanched stereo), maar een onbekend nummer als Snafu Jump en dit is één van Brooks favoriete Miller-nummers. Uiteraard vind je dit nummer op de plaat en dan hoor je ineens Miller weer eens op een andere manier. Afgelopen jaar bracht Brooks in de Calhoun High School in Merrick (NY) een eerbetoon aan Glenn Miller met een 17-man groot Original Glenn Miller Army Air Force Band, compleet in origineel uniform: My drum set was a precise replica of McKinley' (= Mijn drumstel was een replica van de drumkit van McKinley's), vertelde hij Marc Myers. Het nummer Slow Freight is gewijd aan Benny Carter, die het opnam in 1940 met, onder andere, Coleman Hawkins in de line-up. Benny Carter, de altsaxofonist ( en trompettist op z'n tijd) is de gemeenschappelijke noemer ( of juist niet), the (un)common denominator, in het tweede album waarin Brooks zijn "small groups" introduceert. Deze plaat is gewijd aan de bands-in-a-band. De grote bandleiders, zoals Benny Goodman, Artie Shaw, Woody Herman en Tommy Dorsey, formeerden binnen hun orkesten kleinere groepen, die tussen de big bandnummers konden optreden. Dankzij groepen als het kwartet van Benny Goodman, Gramercy Five (van Artie Shaw), Woody Herman's Woodchoppers en de Clambake Seven van Tommy Dorsey, konden de bandleden zich presenteren aan hun publiek. The small groups, by contrast, were created so audiences could dig each player. (= De kleine groepen waren vooral bedoeld om de bandleden aan het publiek te presenteren). They also were probably created so bandleaders could keep their stars happy and hold onto them longer. ( = En waarschijnlijk waren ze ook in het leven geroepen om de bandleden tevreden te stellen en ze te binnen het orkest te houden).
Deze plaat met The Small Groups bevat een vijftiental nummers, waarvan sommige zelden gespeeld, zoals Pam of Opus 1/2, met daarin een mooie bijdrage van de Midiri-broertjes op vibrafoon en klarinet. Er staan ook bekende standards op als Frenesi en Harlem, waarbij de laatstgenoemde track bestaat uit twee nummers, die beide iets met deze New Yorkse wijk van doen hebben: Drop Me Off in Harlem, opgenomen door Duke Ellington (1933) en het uit 1936 daterende Chick Webb nummer Go Harlem.

Passport to Paradise, de titel van het concert van donderdag 13 januari, belooft een eerbetoon aan de muziek van Gene Krupa - beide platen die ik mocht beluisteren bewijzen dat dit bij Brooks Tegler in prima handen is.

De andere leden van deze gelegenheidsgroep zijn voor de bezoekers van deze blog waarschijnlijk geen onbekenden: Robert Veen, Joep Peeters en Richard Frijters speelden onlangs in een Homage to Django concert in Dongen, een dorp bij Breda. Alle vijf muzikanten kennen elkaar van andere gelegenheden. Zo brachten Robert Veen en Brooks Tegler onlangs een plaat uit, getiteld Three Men In A Beat, gewijd aan het jazztrio, en was Brooks een regelmatige gast op het Oude Stijl Jazz Festival in Breda.

Oliver Franc Trio : v.l.n.r.: Daniel Bechet - (onbekend jongetje) - Jean-Baptiste Franc en Oliver Franc. (Kopenhagen, juli 2005) (foto: Hans Koert)

In de zomer van 2005 bezocht ik de IAJRC Convention in Kopenhagen gehouden tijdens de week van het jaarlijkse Jazzfestival van Kopenhagen. In de winkelstraten speelden straatbandjes en zo gebeurde het dat ik tegen een trio aanliep, waarbij ik bleef staan luisteren ........ En ik stond er nog toen ze hun boeltje inpakten; zo was ik gefascineerd door dit trio: Dit was geen bandje van dertien in een dozijn: Het bleek het trio van Olivier Franc met Olivier Franc, als een herrezen Sidney Bechet, op klarinet, zijn broer Jean-Baptiste Franc aan de piano en Daniel Bechet, inderdaad, de zoon van ...... op slagwerk. Het moge duidelijk zijn, dat het met Sidney Bechet op dit concert ook wel goed komt ..........

Beide albums, The Brooks Tegler Big Band - That's It en The Brooks Tegler (small) Groups - (Un)common Denominator zijn te bestellen bij CDBaby

Voor meer informatie over de concerten van komende week zie de agenda van de Keep Swinging blog.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Twitter


Brooks Tegler werd geinspireerd door de grote Big Band slagwerkers, zoals Gene Krupa. De afgelopen jaren zijn er twee platen verschenen, één gewijd aan de muziek van de grote Swingbands uit de jaren dertig en veertig en een twee met de muziek van de Bands-in-a-bands, de kleinere formaties, zoals die binnen bestaande orkesten gevormd werden, zoals de Clambake Seven of de Gramercy Five, waardoor solisten van de band zich meer in de kijker konden spelen van het publiek. Brooks Tegler is deze week te horen bij verschillende concerten in Breda, Gent en Delft, waarin een eerbetoon gebracht wordt aan zijn grote voorbeeld, Gene Krupa en de uit New Orleans afkomstige klarinettist Sidney Bechet: Passport to Paradise. De Keep Swinging blog beluisterde de Brooks Tegler albums That's It en (un) Common Denominator. Als je van dit soort muziek houdt en je wilt niets missen, volg dan deze blog via Twitter of vraag om de gratis nieuwsbrief.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Brooks Tegler: Tribute to Gene Krupa

Brooks Tegler: Tribute to Gene Krupa (English) Brooks Tegler: Een eerbetoon aan Gene Krupa ( Nederlands)

That's It and (un)Common Denominator
BROOKS TEGLER: TRIBUTE TO GENE KRUPA
Hans Koert

Later this week a concert has been scheduled in Breda, entitled “PASSPORT TO PARADISE”, subtitled When Sidney Bechet meets Gene Krupa with a quintet featuring the French soprano saxophone player Oliver Franc, US drummer Brooks Tegler, reed player Robert Veen, pianist Joep Peeters and bass player Richard Frijters. As the subtitle suggests the concert will be dedicated to the music of Sidney Bechet and Gene Krupa.
The US drummer Brooks Tegler released recently two great albums : That's It!, featuring the Brooks Tegler Big Band and (un)Common Denominator with the Brooks Tegler (small) Groups: two great albums, dedicated to the music of the 1930s and 1940s.

Brooks Tegler ( source; www.jazzwax.com)

Brooks Tegler is a sought after accompanist in bands that play the music of the 1930s and 1940s. Born in 1954 he is too young to have heard this music played live during that period, but thanks to his fascination for the Second World War he knows all ins and outs from that period.

The Brooks Tegler Big Band - That's It ( MNG 899)

As a drummer he became fascinated by great swing drummers like Buddy Rich and Gene Krupa. Especially the latter inspired him: That's because of the man himself and the things he did for the music, he said in an interview with Marc Myers, who wrote the liner notes for the Small Groups album. Gene had incredible time and knew his job. .. He loved what he played. It came through. His personality and drumming style were linked. And when he played in a big band he was not only keeping time, but he also played the melody ..... You actually hear the songs melody in what he's playing. He was one of the most melodic big band player from the 1930s on up. One of the tracks in the Brooks Tegler Big Band album That's It is called Gypsy Mood is dedicated to him. Gene recorded it with his orchestra exactly 66 years ago (January 1945), but when Brooks plays it ( he can be heard in a great solo) with his Big Band it still swings like hell as you might expect from a Big Band of that period. And that's exactly what you can expect from both albums - What we're doing is paying tribute to the way these bands played, not trying to sound like them.

The Brooks Tegler (small) Groups: (un)Common Denominator (nn)
In the Big Bands album you can find tunes played by all great band leaders of the 1930s and 1940s, like Count Basie ( like Sweetie Cakes and John's Idea), Duke Ellington ( Hiya Sue, Jack The Bear and Such Sweet Thunder), Benny Goodman ( If Dreams Come true), Artie Shaw ( The Gilder) and Glenn Miller. The latter is one of Brooks favourite band leaders of the 1940s. The rather unknown tune Snafu Jump is Brooks favourite and you won't be surprised that it is one of the tracks on this album. Last year Brooks played tribute to Glenn Miller at the Calhoun High School with a 17-piece big band, dressed like the original Glenn Miller Army Air Force Band: My drum set was a precise replica of McKinley's, he told Marc Myers.

The tune Slow Feight is dedicated to Benny Carter, who recorded it in 1940 with, to name one, tenor saxophonist Coleman Hawkins. Benny Carter is the (un)common denominator, the alto saxophonist ( and trumpet player), to whom the "small groups" album is dedicated. This album plays the music of the so-called Bands-in-a-Band. The great band leaders, like Benny Goodman, Artie Shaw, Woody Herman and Tommy Dorsey, created small groups with regular band members to play between the sets with the big band. Thanks to these groups, Benny Goodman Quartet, Gramercy Five (by Artie Shaw), Woody Herman's Woodchoppers and the Clambake Seven of Tommy Dorsey, the members of those small groups could present themselves to the audience.
The small groups, by contrast, were created so audiences could dig each player. They also were probably created so bandleaders could keep their stars happy and hold onto them longer.
The Small Groups album contains 15 tracks and contains rare heard tunes like Pam or Opus 1/2, with a great contribution by the Midiri-brothers on vibes and clarinet, but also well known standard like Frenesi and Harlem, a track which contains two tunes dedicated to Harlem: the first as played by Duke Ellington and recorded as Drop Me Off in Harlem and the second one as the 1936 Chick Webb Go Harlem record.

Passport to Paradise, the concert to be scheduled the 13th of January, wants to play tribute to Gene Krupa and both records reviewed here, learn that Brooks Tegler is the right man to do that job.

The other members of this session group are well known to most of the visitors of the Keep Swinging blog. Robert Veen, Joep Peeters and Richard Frijters took part of the Homage to Django concert a few months ago in Dongen, a village near Breda, in the south of The Netherlands. All five musicians know each other from precious occasions. Robert Veen and Brooks Tegler recently released a great album entitled Three Men In A Beat, dedicated to the famous Jazz Trios and Brooks Tegler was a regular guest at the Oude Stijl Jazz Festivals in Breda. Oliver Franc Trio : f.l.t.r.: Daniel Bechet ( the son of .. ..) -(unknown kid) - Jean-Baptiste Franc and Oliver Franc (Copenhagen, July, 2005) (photo courtesy: Hans Koert)

In the summer of 2005 I joined the IAJRC Convention in Copenhagen in summer during its Jazz Festival week and in the shopping streets ordinary street bands played to entertain the public and of course, to promote the festival. One of those bands was not a dime a dozen ........ I stopped and listened and became fascinated by its music ......... It had me by my short hairs. It was Olivier Franc on clarinet, with his trio, featuring Jean-Baptiste Franc on piano and Gérard Couderg on drums. So, I'm sure, Oliver Franc will play a great tribute to Bechet too .............

Both albums, The Brooks Tegler Big Band - That's It and The Brooks Tegler (small) Groups - (Un)common Denominator can be ordered at CDBaby

You can find here more info about his concerts in Breda, Ghent and Delft at the Keep Swinging newsletter!

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Twitter


Brooks Tegler is inspired by the sound of the great big band drummers, like Gene Krupa. He recently released two albums, one with compositions of the 1930s and 1940s swing big bands and a second one dedicated to the Bands-in-a-bands, the smaller groups, that allowed the members of the band to present themselves. Brooks Tegler will join a concert this week dedicated to his great hero on the drums, Gene Krupa and the New Orleans clarinet player Sidney Bechet: Passport to Paradise. The Keep Swinging blog listened to the two Brooks Tegler albums That's It and (un) Common Denominator. If you like this kind of music and you won't miss any contribution, follow it at Twitter or ask for its free newsletter.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

V-Discs gevonden op Christmas Eiland

V-Discs found on Christmas Island (English) V-Discs gevonden op Christmas Eiland ( Nederlands)

Een verlaten bunker geeft geheimen prijs.
V-DISCS GEVONDEN OP CHRISTMAS EILAND
Hans Koert

De V-Disc platen, 65 jaar geleden uitgebracht, zijn bijzondere overblijfselen uit de Tweede Wereldoorlog. Peter Symons uit Engeland vond er enkele in de verzameling van zijn vader en stuurde me de scans en de verhalen.

Britise soldaten op Christmas Eiland (tweede helft jaren vijtig) ( foto: Peter Symons collection)

Zijn vader vond deze twee V-Disc platen in een verlaten bunker op Christmas Eiland. Christmas Eiland, of Kinitimati, is een atol in de Grote- of Stille Oceaan, deel van de zgn. Line Islands, waar de Briten betrokken waren bij nucleaire proeven met de waterstofbom. De eerste test op Christmas Eiland vond plaats op 15 mei 1957. Peter's vader zat in het Britse leger en bouwde startbanen en wegen ( Royal Engineers) van eind 1958 tot begin 1959.

Startbaan op Christmas Eiland ( tweede helft jaren vijftig) ( foto: Peter Symons collection)

Hij vond de twee platen en nam deze mee naar Europa. Hoewel we de ware geschiedenis van deze toen tien jaar oude platen niet kennen, zullen ze waarschijnlijk daar achtergelaten zijn in de bunker door Amerikaanse soldaten. Beide platen hebben op de labels de letters N C of N G staan; wat deze letters betekenen weten we niet - Wie het weet mag het zeggen. De foto's van Christmas Eiland zijn van Peter's vader.

Label V-Disc 344A ( foto: Peter Symons)

UNTITLED VP 944- The Benny Goodman Quintet - Opgenomen in New York City voor V-Disc op 25 september, 1944 tijdens de NBC "For The Record" show. Bezetting: zie label.

Deze 30 cm platen, zo groot als een LP dus, werden in de jaren veertig van de vorige eeuw uitgebracht en werden maandelijks in dozen van 20 stuks naar de troepen overzee gestuurd. Ze waren niet van het breekbare schellak gemaakt, maar van vinyl, zoals tien jaar later ook de langspeelplaat. Het waren niet-commerciele opnamen en dus niet te koop in de gewone platenzaak. In 1942 vroeg de Amerikaanse muzikantenvakbond, verzameld in de A.M.F. (= American Federation of Musicians), de grote platenmaatschappijen om een eerlijke prijs voor de muziek die gespeeld werd op de radio en in juke-boxen. Dat werd geweigerd en dus gingen de musici in staking. Deze staking, de zgn. record ban, duurde van juli 1942 tot november 1944.

Een Brits kamp op Christmas Eiland ( Tweede helft jaren vijftig) ( foto: Peter Symons collection)

In 1942 kwam G. Robert Vincent, beter bekend als Bob Vincent, veteraan uit de Eerste Wereldoorlog, als technicus te werken bij de Armed Forces Radio Service. Deze organisatie maakte radioopnamen voor de troepen. Bob stelde voor om muziek te gaan opnemen speciaal voor de soldaten aan het front, de zgn. V-Discs.

Brits kamp op Christmas Eiland ( tweede helft jaren vijftig) ( foto: Peter Symons collection)

Dankzij de record ban, de opnamestaking, waren er een heleboel artiesten die daar wel wat voor voelden, mits er duidelijke afspraken zouden komen. Zo kwam de vakbond en V-Disc overeen dat de muziek op niet-commerciële basis uitgebracht zou worden en alle originele masters en uitgebrachte platen zouden na de oorlog vernietigd worden. De V-Discs, van Victory Discs ( hoewel Bob bleef volhouden dat de V voor Vincent stond (!)) zouden nooit in Amerikaanse winkels verkocht mogen worden.

Label V-Disc 344B (foto: Peter Symons)

PEEWEE (sic) SPEAKS - VP 974 Muggsy Spanier and his V-DISC All Stars. Opgenomen in New York City op 17 oktober, 1944. Inleiding door Muggsie Spanier. Bezetting: zie label.

Op de platen kwamen nogal wat populaire artiesten terecht, zoals Bing Crosby, Benny Goodman, Frank Sinatra en Glenn Miller om er een paar te noemen. Aangezien de platen van vinyl waren konden ze de lange reis naar het front doorstaan. Omdat de platen 30 cm in doorsnee waren kon de drie-minutengrens van de normale 78-toerenplaten overschreden worden: 5 minuten muziek op elke kant. Meestal kwamen er twee "normale" nummers op één kant en een langere op de achterkant, zoals bij V-Disc 342.

Label V-Disc 342A ( foto: Peter Symons)

I LIKE TO RIFF / SMILES VP 903 Charlie Barnet and his Orchestra. Opgenomen tijdens de NBC uitzending For The Record New York City van 11 september 1944

Luister maar eens naar een fragment van deze plaat.

Bezetting: Peanuts Holland tp vo - John Martel, Jack Mootz, Lyman vunk tp - Porky Cohen, Ed Fromm, Dave Hallett, Tommy Pederson tb - Charlie Barnet, Rae De Geer, Gene Kinsey, Kurt Bloom, eddie Pripps, reeds, Danny Banks bariton sax - Dodo Marmerosa p - Turk Van Lake g - John Chance b - Harold Hahn dm. Peanut Hucko zang en trompet op I Like To Riff.

De soldaten konden verzoeknummers insturen en V-Disc bekeek dan of er opnamen van gemaakt konden worden. Soms werden ook oude opnamen van de plank gehaald of alternatieve takes, die nooit eerder uitgebracht waren. In 1944 werd er een radioprogramma gelanceerd dat heette For The Records ( = voor de platen), waar musici speelden voor de V-Discs platen.
US GI's (Marine) genieten van de V-Discs.

Een aantal platen heeft een gesproken introductie van de bandleider. De nummers untitled tune ( = lett. nummer zonder titel ) (later hernoemd als Slipped disc) door Benny Goodman komt van zo'n For The Record show ( 25 september 1944); De Charlie Barnet opnamen van I Like To Riff en Smiles werd ook live opgenomen tijdens de show van 11 september 1944. Beide nummers werden ook uitgebracht in de V-Disc serie, die speciaal voor de Marine werd uitgebracht ( V-Disc (Navy) 122)).

Label V-Disc 342B ( foto: Peter Symons)

FISH MARKET VP 917 - Gene Krupa and his New Orchestra. Opgenomen in New York City op 15 augustus 1944.

Bezetting: Tommy Allison, Marty Olson, Pinky Savitt, Al Stearns tp - Leon Cox, Bill Culley, Tommy Pederson tb - Ray De Geer, Harry Klee, Don Brassfield, Charlie Ventura reeds - Stuart Olson bariton sax - Tedy Napolaon p - George Cuomo g - Sid Weiss b - Gene Krupa en John Dales dm.

Als in november 1944 de platenmaatschappijen en de American Federation of Musicians betere vergoedingen overeenkomen, blijft de V-Disc nog bestaan. De productie zou doorgaan tot eind jaren veertig.

Dank aan Peter voor de scan van de labels en zijn vader voor het mogen gebruiken van de foto's.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

V-Discs werden speciaal voor de muziekafdeling van het Amerikaanse ministerie van Defensie gemaakt tijdens de Tweede Wereldoorlog. De muziek op de platen was bestemd voor de Amerikaanse soldaten aan het front. Veel van deze nu 65 jaar oude platen zijn na de oorlog vernietigd, zodat ze nu moeilijk te vinden zijn. Dankzij de vader van Peter Symons, die in de jaren vijftig als Brits ingenieur op Christmas Eiland werkte en een paar van deze platen in een verlaten bunker vond, kunnen we nu ook een stukje van de geschiedenis van zo'n plaat belichten. Als je dit soort informatie leuk vindt, vraag dan om de Keep Swinging nieuwsbrief.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

V-Discs found on Christmas Island

V-Discs found on Christmas Island (English) V-Discs gevonden op Christmas Eiland ( Nederlands)

An abandoned bunker discloses a secret.
V-DISCS FOUND ON CHRISTMAS ISLAND
Hans Koert

The V-Disc record, distributed 65 years ago to entertain the US troups world wide, is a remarkable relic from the Second World War. Peter Symons from England found some in his father's collection and loves to share the records and the story how they were found.

British soldiers on Christmas Island (mid 1950s) ( photo: Peter Symons collection)

His father found these two V-disc records in an abandoned bunker on Christmas Island in the late 1950s. Christmas Island, or Kinitimati, is an island in the Pacific Ocean, part of the so-called Line Islands, where the British were involved in nuclear tests. The first test on Christmas Island took place on the 15th of May, 1957. Peter's father was in the British Army, building runways and roads (Royal Engineers) from the end of 1958 thru into 1959.

Runway on Christmas Island ( mid 1950s) ( photo: Peter Symons collection)

He took the two records and, although he served in a dozen other places world wide, brought them safely to England. Although we don't have firm proof, of course, US soldiers must have left these, then ten years old discs, in the bunker. Both records have the letters N C or N G written on it, but it unknown up to now what it means. Can someone help us to solve this? Let us know. The photos from Christmas Island on this site are from that period.

Label V-Disc 344A ( photo courtesy: Peter Symons)

UNTITLED VP 944- The Benny Goodman Quintet - recorded in New York City for V-Disc on the 25th of September, 1944 at the NBC "For The Record" show. Personel: see record label.

The 30 cm ( = 12-inch) records ( LP-sized) were released during the 1940s to be distributed at the US front. It were non commercial releases, not for sale in regular record shops. In 1942 musicians, united in the A.M.F. (= American Federation of Musicians), asked the large record companies a fair price for royalties for the music that was to be heard on the air and in jukeboxes - the record companies refused and the A.F.M. proclaimed a record ban for its members - no more recording sessions as long as the record companies wouldn't pay fair royalties.

A British camp on Christmas Island ( mid 1950s) ( photo: Peter Symons collection)

This record ban lasted from July 1942 up to November 1944. In 1942 George Probert Vincent, a World War I veteran, became a technician at the Armed Forces Radio Service. This organization had to bring entertainment to the soldiers and recorded radiio programs. George Probert Vincent suggested to record music, specially for the soldiers. This was the birth of the so-called V-Discs.

British camp on Christmas Island ( mid 1950s) ( photo: Peter Symons collection)

Thanks to the record ban a lot of musicians loved to participate and the A.M.F. and V-Disc laid down, that the records could be made on a non-commerical base as long as US soldiers were in war and that the original masters and records should be destoyed after that period. The records, called V-Disc ( from Victory Disc) and the records were not sold in record shops in the States.

Label V-Disc 344B (photo courtesy: Peter Symons)

PEEWEE (sic) SPEAKS - VP 974 Muggsy Spanier and his V-DISC All Stars. Recorded in New York City the 17th of October, 1944. Introduction speech by Muggsie spanier. Personel: see label.

The records contained the popular vocalists and bands of the period, like Bing Crosby, Benny Goodman, Frank Sinatra and a hundred others. As the records were made of a kind of vinyl, they were unbreakable, so the packages with records could reach the soldiers all over the world even under severe conditions. As the records were sized 30 cm ( or 12-inches) the average playing time was ca 5-minutes each side. Normally one side contained two regular tracks and on te reverse a more extensive ones.( like V-Disc 342).

Label V-Disc 342A ( photo courtesy: Peter Symons)

I LIKE TO RIFF / SMILES VP 903 Charlie Barnet and his Orchestra. Recorded on the NBC Broadcast For The Record New York City on the 11th of September, 1944 and released as V-Disc ( Army) 342 and V-Disc (Navy) 122.

Enjoy a fragment of these tunes ...........

Personel: Peanuts Holland tp vo - John Martel, Jack Mootz, Lyman vunk tp - Porky Cohen, Ed Fromm, Dave Hallett, Tommy Pederson tb - Charlie Barnet, Rae De Geer, Gene Kinsey, Kurt Bloom, eddie Pripps, reeds, Danny Banks bariton sax - Dodo Marmerosa p - Turk Van Lake g - John Chance b - Harold Hahn dm. Peanut Hucko vocal and trumpetr on I Like To Riff.

The soldiers could send their requests and V-Disc organized recording sessions. The music on the records was specially recorded for V-Disc, but also old masters ( sometimes alternetive takes from previous commercial releases) were used. In 1944 a radio program was launced, entitled For The Records, where musicians played live for V-Discs recordings.

US Navy GI's enjoy the V-Discs.

A lot of V-Discs had an anouncement or calls from the bandleader. The untitled tune by Benny Goodman, later entitled as Slipped disc, was recorded in the For The Record show of the 25th of September, 1944 - the Charlie Barnet recording of I Like To Riff and Smiles was recorded in a For The Record show on the 11th of september, 1944. Both tunes were also released in a series of V-Discs specially made for the Navy ( V-Disc (Navy) 122)).

Label V-Disc 342B ( photo courtesy: Peter Symons)

FISH MARKET VP 917 - Gene Krupa and his New Orchestra. Recorded in New York City on the 15th of August 1944.

Personel: Tommy Allison, Marty Olson, Pinky Savitt, Al Stearns tp - Leon Cox, Bill Culley, Tommy Pederson tb - Ray De Geer, Harry Klee, Don Brassfield, Charlie Ventura reeds - Stuart Olson bariton sax - Tedy Napolaon p - George Cuomo g - Sid Weiss b - Gene Krupa and John Dales dm.

When in November 1944 the record companies and the American Federation of Musicians agreed over better rates for their royalties, the production of V-Discs continued, until the end of the 1940s when the series was stopped.

Thanks Peter for sharing these great V-Disc labels and for let us show the pictures of your father's archive. Thanks to your father who saved these relics from this long-gone period.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

V-Discs were specially made recordings by the Music Section, Entertainment and Recreation Branch, a special Services Division of the US War Department and were sent to the soldiers at the front all over the world. As a lot of these 65 years old relics were destroyed after the war, these records are now collectors items. Thanks to Peter Symons' father, who served as a British engineer on Christmas Island in the Pacific Ocean during the 1950s two of these special records were found in an abandoned bunker. If you love to read more about this kind of stuff, ask for the Keep Swinging newsletter and we'll keep in touch.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions