John Scofield Trio

( Naar de Nederlandse vertaling.)
On Tuesday the 8th of April 2008 the John Scofield Trio will give a concert at the Stadsschouwburg at the Molenwater in Middelburg, in the south western part of The Netherlands. It is the overture of the second International Jazzfestival Middelburg, that is scedulded from the 9th up to the 12th of May 2008 ( the weekend of Pentecost)
John Scofield, born in Ohio December 1951, started to play the guitar in soul and Rhythm & Blues groups when he was a teenager. He studied at Berklee College and played in a Carnegie Hall concert November 1974 with the Gerry Mulligan - Chet Baker Octet. His career is a chain of successes and cooperations with great names in jazz like Charles Mingus, Billy Cobham, Gary Burton and of course his tours around the world with Miles Davis in the 1980s. His funky sound is unique although he was influenced by great guitar players like Jim Hall, George Benson and Pat Martino. Nowadays he is a sought-after artist who gives a lot of concerts. This week, for example, he will perform as part of a three week tour along Europe at the Etnafestival in Catania on Sicily, in Zurich (Switzerland), Munich (Germany), Istanbul (Turkey), Gutersloh (Germany), Rotterdam and Brussels before he visits Middelburg. John Scofield is accompanied by Matt Penman on bass and Bill Stewart on drums, who plays with John Scofield since the 1990s. This trio will be assisted ..... with Horn: Phil Grenadier on trumpet, Frank Vacin on baritone saxophone and Tom Olin on tenor sax.
During this concert the official program of the second International Jazz Festival of Middelburg will be presented - a program which contains a lot of concert with known and unknown musicians in various styles of jazzmusic, like Europe's First Lady of Jazz, Rita Reys, the New York drummer Bobby Previte, Zulema Salsasexteto, Panchito, Esbjörn Svensson Trio ( better known as E.S.T.), the Archie Shepp Quartet ( with Frank Lacy on trombone, who played in Roy Hargrove's Crisol band), the Eric Vloeimans formation Gatecrash, the Brooks Tegler Swing Band, a great US big band, The Cotton City Jazzband, pure New Orleans with Belgian roots, which brings me nostalgic memories from the 1970s when they performed with New Orleans banjo legend Emanuel Sayles and, last but not least, the great Maceo Parker. Of course I will inform you about these concerts later more extensively.
John Scofield Trio with Horns. Tuesday the 8th of April 2008. Stadsschouwburg Middelburg.

CHORO MUSIC: In his contribution, titled Antônio Rago - Regional & Solo Violão Joergen Larsen explains the importance of radio in spreading the Choro music in even the most remote areas in Brazil during the first half of the XXth Century. One of the most important regionals was the one directed by Antônio Rago.
The weekly Choro web log is a good start to get more information about this great Brazilian style of music, so close related to jazz, that it is sometimes labeled as Brazilian Jazz. You can contact Joergen at: keepswinging@live.nl

AT RANDOM:
SKETCH - J. J. JOHNSON Sextet: Clifford Brown trumpet, J. J. Johnson trombone, Jimmy Heath tenor and baritone saxophone, John Lewis piano, Percy Heath bass and Kenny Clarke drums. Recorded at the WOR Studios in New York City on the 22nd of June, 1953 for Blue Note.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Op dinsdag 8 april 2008 treedt het John Scofield Trio op in de Stadsschouwburg aan het Molenwater in Middelburg. Het concert luidt tevens de start in van het Tweede Internationale Jazzfestival Middelburg, dat gehouden wordt tijdens het pinksterweekend van 9 tot en met 12 mei 2008.
John Scofield, geboren in Ohio in december 1951, begon gitaar te spelen als tiener in allerlei soul and rhythm and blues bandjes. Hij studeerde aan het pretentieuze Berklee College en stond in november 1974 al op het podium van Carnegie Hall met het octet van Gerry Mulligan en Chet Baker. Zijn carriere is een aaneenschakeling van successen met grote namen in de jazz als Charles Mingus, Billy Cobham, Gary Burton en natuurlijk zijn optredens met Miles Davis waarmee hij in de jaren tachtig over de wereld trok. Hij is in zijn gitaarspel, beinvloed door gitaristen als Jim Hall, George Benson en Pat Martino en zijn funky gitaarsound is uniek. Tegenwoordig is hij een veelgevraagd artiest die vaak optreedt. Neem nu bijvoorbeld deze week, voorafgaand aan het concert in Middelburg. Zo kun je hem vandaag, als onderdeel van zijn drie weken durende tournee, vinden op het Etnafestival in Catania op Sicilië; Hierna speelt hij nog in Zurich (Zwitzerland), Munchen (Duitsland), Istanboel (Turkije), Gutersloh (Duitsland), Rotterdam en Brussel voordat hij op het podium van de Stadsschouwburg in Middelburg staat. Hij wordt begeleid door Matt Penman op bas en Bill Stewart op slagwerk. Bill speelt al sinds de jaren negentig bij John Scofield. Het geheel wordt aangevuld ...with Horns, met Phil Grenadier op trompet, Frank Vacin op baritonsaxofoon en Tom Olin op tenorsax.
Tijdens het concert wordt het officiële programma van het Tweede Internationale Jazzfestival van Middelburg gepresenteerd - een breed opgezet programma met concerten van bekende en onbekende musici, vertegenwoordigers uit alle stijlen van de jazz - voor elk wat wils dus ....!! Wie komen we allemaal tegen? Rita Reys, bijvoorbeeld, Europe's First Lady of Jazz, de uit New York afkomstige slagwerker Bobby Previte met zijn band, Zuidamerikaanse klanken met Zulema Salsasexteto, Panchito, het Esbjörn Svensson Trio ( beter bekend als E.S.T.), het Archie Shepp Quartet ( met Frank Lacy op trombone, die tien jaar geleden in Roy Hargrove's Crisol band speelde), de Eric Vloeimans formatie Gatecrash, de Brooks Tegler Swing Band, een die band die garant staat voor swingende big band, de Cotton City Jazzband, pure New Orleans jazz met Belgische wortels, die mij nostalgische gevoelens oplevert, denkende aan hun opnamen uit 1969 met de uit New Orleans afkomstige banjolegende Emanuel Sayles en, last but not least, de grote Maceo Parker, die overal waar hij optreedt volle zalen trekt. Natuurlijk kom ik later terug op deze voor Zeeland unieke concerten.
John Scofield Trio with Horns. Dinsdag 8 april 2008. Stadsschouwburg Middelburg.

CHORO MUSIC: In zijn bijdrage getiteld Antônio Rago - Regional & Solo Violão wijst Joergen Larsen op het belang van de radio bij de verspreiding van de Choro muziek, zoals die in de eerste helft van de twintigste eeuw verspreidde over Brazilië. Zo werden de regionals, de bands uit de steden, tot in de verst afgelegen gebieden van Brazilië hoorbaar. Eén van de bekendste regionals was die van Antônio Rago.
De wekelijkse Choro web log ( in het Engels) is een goed uitgangspunt als je meer wilt weten over deze schitterende, maar in West Europa nagenoeg onbekende muziekstijl uit Brazilië, die zoveel raakvlakken heeft met de jazz, dat het weleens als de Braziliaanse vorm van de jazz genoemd wordt. Je kunt Joergen bereiken via: keepswinging@live.nl
31 maart / March 31st:
1928:

• you know you / everybody and you/ china boy / that's a plenty = princeton triangle club jazz band

1938:

• mr. johnson's swing = lonnie johnson quartet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl
Retrospect

Gene Ammons Concert: James Spaulding + Rein de Graaff Trio Antônio Rago - Regional & Solo Violão Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

87th Doctor Jazz Reunion

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Doctor Jazz Reunion - Oct. 2007 Find me in the middle, opposite the woman in the brown coat (Photo Foppe K.)

Yesterday I visited the twice-a-year Doctor Jazz Reunion, the place to be if you are a jazz record collector in Wageningen in the centre of The Netherlands. These reunions, for readers of the Doctor Jazz Magazine, were organized for the very first time at the Hotel Florida in Boskoop on the 27th of May 1965.

This first reunion was a great success, there were some lectures, some films by the late Dolf Rerink and a few bands that gave a concert. As far as I know there were no records for sale, but, knowing the habits of collectors, records may have changed in private. I remember the Boskoop venue well, an auction-market for plants and trees, where I visited this reunion for the very first time, I think somewhere in the early 1970s. After eighteen years the fair moved, with Pauwkes' Jazz Corner in Beek and Donk and the Kolfbaan in Gorinchem as stop-overs to the Junushof in Wageningen and later to the WICC-building.

On Saturday the 29th of March 2008 the 87th edition took place and several hundreds of jazz record collectors visited the fair. It is always a pleasure to learn the enormous amount of records at reasonable prices. Each year I find records for my collection and meet interesting people. This year it beared a rich harvest again and some great finds were a couple of 1960s Argentine jazz albums from bands like The Portena Jazz Band from my friend Martin Müller and an LP from the Argentine Ribereña Jazz Band, with some great music from the late 1970s.

Thanks to Ben K. I got myself a Danny Polo and his Swing Stars TOM LP, which features Oscar Aleman on several recordings. I remembered its great translucent record inside and guess ...... this Danny Polo album has such a beautiful green translucent colored disc too.

Regular visitors remember that each reunion which brings me a new Monty Alexander album is succesfully. This time I found a rather early one from the late 1960s, titled Zing.
Well, we have to do with it until the 88th Reunion ..... the 11th of October, 2008.

KEEP SWINGING WEB LOG: I love to welcome new visitors of the daily Keep Swinging Web Log. I started this daily blog somewhere in February 2006 in English with a small contribution Fats and More about my fascinating for the music of Thomas Fats Waller and the next day I posted a request from an US visitor about our Dutch Swing College Band and the day after that I reminded a great CD I had found, titled The Big Bamboo by the German - Austrian band The Sons of the Desert and the day after that ...... I realized that I had started the daily Keep Swinging weblog.

Photo Henk Duimelink (March 2008)

In September 2006 one of my regular visitors from Flanders asked me why I wrote it in English as he found it difficult to understand and since that time I published the blog bilingual. More then 750 daily contributions about jazz and jazz-related subjects, about concerts and reviews of new records, have been posted up to now and you can find it all at my survey site, with links to all sites. Nowadays, March 2008, I can welcome more then 11,000 visitors a month, most from The Netherlands and the USA, Belgium, England and Germany. Each week I publish a news letter and send it to a few hundreds regular visitors who have requested to do so. If you love to receive this free newsletter too, send me a message: keepswinging@live.nl

If you love to share an article about your fascination in jazz, please fell free to contact me.

AT RANDOM:

YOU'RE MY EVERYTHING: BOOKER ERVIN Quintet: Booker Ervin tenor saxophone, Charles Tolliver trumpet, Charles Hicks piano, Red Mitchell bass and Lenny McBrowne drums. Recorded December 1966.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )
Doctor Jazz Reunie - oktober 2007. Je vind me ergens in het midden, tegenover de dame in de bruin leren jas. (Foto Foppe K.)

Gisteren was het weer de halfjaarlijkse Doctor Jazz Reunië in het WICC-gebouw in Wageningen - Deze beurs is the place to be, als je jazzplaten verzamelt. Deze bijeenkomsten voor lezers van het blad Doctor Jazz werden voor het eerst georganiseerd in mei 1965 in Hotel Florida in Boskoop.

Deze eerste reunie bleek een groot succes, er waren wat lezingen, er werden door Dolf Rerink, die onlangs overleed, dia's en films vertoond en een paar bands traden op. Voor zover ik heb kunnen nagaan was er (nog) geen platenbeurs, al zullen er wel, dat hou je niet tegen bij platenverzamelaars, 78-toerenplaten van eigenaar gewisseld zijn. Ik herinner me de bijeenkomsten in Boskoop nog goed ( wat iets zegt over mijn geheugen en ... leeftijd), die ik vanaf begin jaren zeventig heb bezocht. Na zo'n 18 jaar verhuisde de reunie, na een paar tussenstops in Pauwkes' Jazz Corner in Beek and Donk en de Kolfbaan in Gorinchem als tussenstops, definitief naar Wageningen, eerst in de Junushof en daarna in het WICC gebouw.

Op zaterdag 29 maart 2008 vond de 87ste editie van deze platenreunie plaats en een paar honderd jazzplatenverzamelaars bezochten de beurs. Het is altijd weer gezellig medeverzamelaars te ontmoeten en mooie platen "te scoren". Ook deze keer lukte dit prima en ik vond weer genoeg van mijn gading. Zo vond ik een aantal LPs van de Argentijnse band The Portena Jazz Band uit de jaren zestig, die, onder leiding van Martin Müller verschillende keren tijdens het Oude Stijl Jazz Festival in Breda optraden; ook vond ik een LP van een Argentijnse band genaamd Ribereña Jazz Band, met prachtige opnamen uit de jaren zeventig.

Dankzij Ben K. vond ik een exemplaar van Danny Polo and his Swing Stars op een TOM LP, waarop Oscar Aleman op verschillende opnamen meespeelt, en ik herinnerde me dat deze TOM LPs vaak prachtig doorschijnende platen bevatten: zo ook deze plaat - een mooie groen doorzichtige.

Regelmatige bezoekers van deze Keep Swinging web log weten dat een reunie pas echt geslaagd is als ik met een nieuwe Monty Alexander LP thuis kom en dat lukte ook deze keer: opnamen uit de jaren zestig op een LP getiteld Monty Alexander - Zing.
Hiermee zulen we't moeten doen tot .... de 88ste editie: 11 oktober 2008


KEEP SWINGING WEBLOG: Er zullen ongetwijfeld een aantal mensen vandaag voor het eerst mijn weblog bezoeken. Ik ben er mee gestart in februari 2006 met een bijdrage over Thomas Fats Waller, getiteld Fats and More en de dag daarna schreef ik over een vraag die ik gekregen had van een Amerikaanse bezoeker met betrekking tot de Dutch Swing College Band en de dag daarna schreef ik over een door mij pas ontdekte CD getiteld The Big Bamboo van de Duits-Oostenrijkse band The Sons of the Desert en voor ik het wist .. had ik een dagelijkse weblog. Foto Henk Duimelink (maart 2008)

In september 2006 vroeg één van mijn trouwe Vlaamse bezoekers zich af, waarom ik de blog in het Engels maakte ( want dat vond hij moeilijk lezen) en sinds die tijd maak ik hem gewoon elke dag .... tweetalig: Engels en Nederlands. Meer dan 750 onderwerpen over jazz en aanverwante curiosa ( om Pim Gras te citeren), over concerten die ik bijwoon en recenties van nieuwe platen zijn ondertussen geplaatst en je kunt ze terugvinden op een handige linkenpagina . Op dit moment, maart 2008, kan ik zo'n 11.000 bezoekers per maand verwelkomen, de meesten uit ons land en de Verenigde Staten; de rest uit de ons omringende landen. Elke week maak ik een nieuwsbrief, die ik op verzoek aan een paar honderd lezers doorstuur. Als jij ook zo'n nieuwsbrief wilt ontvangen geeft dan je emailadres op via: keepswinging@live.nl . Ook staat mijn Keep Swinging Weblog open voor bijdragen over jouw specialisaties in de jazz: als je daar iets over wilt delen met anderen, mail me dan op het zelfde adres. Velen gingen je voor .... Laat maar horen .... keepswinging@live.nl

30 maart / March 30th:
1928:

• my baby = jimmy blythe wasboard wizards


• stay out of the south / sweet sue just you / my little home = earl burtnett los angeles biltmore hotel o


• hum and strum / i got worry = doc cook 14 doctors of syncopation

1958:

• au privave / tunesmith = louis = smith quintet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Boogie Woogie Concert: James Spaulding - Rein de Graaff Trio A Tribute to Canhoto da Paraíba Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

The Complete Hit of the Week Recordings

( To the English translation.)
Vandaag een bijdrage van Russ Shor.

CD: THE COMPLETE HIT OF THE WEEK RECORDINGS Vol. #3. Archeophone 3004. 4106 Rayburn Ct. Champaign IL 61822 USA.
Terwijl de meeste platenmaatschappijen tijdens de Grote Depressie hun platenproductie flink terugschroefden, gaf Hit of the week platen uit in verbazend grote hoeveelheden tijdens hun korte bestaan van 1930 - 1932. Deze dubbel-CD bevat 51 kantjes gemaakt in de zomer en herfst van 1931, waarbij een aantal privéuitgaven en advertentieplaatjes, die, hoewel weinig jazz-waarde, een mooi tijdsbeeld geven.
Hit of the Weeks zijn, voor hen die deze platen niet kennen, gemaakt van karton bedekt met een coating van een kunsthars, genaamd Durium, waarin de groef geperst was. De platen zijn wonderbaarlijk goed bewaard gebleven als je bedenkt dat ze toen slechts 0.15 cents kostten in de krantenkiosken op straat, waar mensen er één mee konden nemen samen met hun krantje. Bedenk verder dat het geluid erg goed was, al zijn er incidenteel wel eens wat zwevingen te horen. Na al die jaren heeft de coating de platen krom doen staan en soms zijn er stukjes verdwenen, wat voor de geluidsrestaurateur van deze heruigave een leuke uitdaging was. Archeophone heeft prima werk verricht.
Laten we eerlijk zijn over het jazz-gehalte. Dat is niet groot. Deze verzameling bevat de bekende Fred Rich kantjes met Little Girl en It’s the Girl, die beide tot de meest jazzy Hit of the week platen behoren, met enkele mooie Bunny Berigan solos.
Er zit ook een verrassing bij in de vorm van Phil Spitalny’s Some of These Days met aangenaam klinkende zang van Helen Rowland, wier foto hier voor het eerst getoond wordt. Deze set bevat ook een uitzonderlijk zeldzame plaat van Eddie Cantor: Ballyhoo. De aandachtige luisteraar zal een aantal College nummers langs horen komen, die, volgens het verhaal in het boekje van Hans Koert en Doug Benson, de vijf-minuten speeltijd van de plaat vol moesten maken zonder extra royalties te hoeven betalen. Rah Rah Rah.

Alles bij elkaar, de verzameling bevat goed gespeelde nummers uit de tijd van de Depressie, vakkundig en met veel zorg gedigitaliseerd. De informatie door Hans Koert en Doug Benson bevat de geschiedenis van het Hit of the Week label en bespreken de artiesten die te horen zijn, met hun geschiedenis. Voor een ieder, die geinteresseerd is in deze kartonnen plaat of in dansmuziek uit de vroege jaren dertig, is dit eenuitstekende set. Ik wil Benson en Koert bedanken voor het vastleggen van deze muziek uit deze bijzondere periode uit de gramofoonplatenindustrie
RUSS SHOR

Ook verschenen ( in het Engels) in VJM Vintage Jazz & Blues Mart

Dit derde deel in de Complete Hit of the week Recordings werd voorafgegaan door volume één en volume twee in deze Complete Hit of the week Recordings. Deel vier verschijnt later. Deze bijdrage is ook ( in het Engels) geplaatst op de Hit of the week weblog

RITA REYS: Rita Reys luidt vrijdag 9 mei 2008 het Jazzfestival in Middelburg in, met een optraden in de Stadsschouwburg met haar trio. Andere musici, die tijdens dit festival optreden zijn: The Brooks Tegler Swing Band (met Machteld Cambridge), Maceo Parker, Bobby Previte, Archie Shepp, EST en Eric Vloeimans. Ook aan de traditionele jaz is gedacht: Op zondag speelt de Cotton City Jazz Band.

AT RANDOM:

STRICTLY CONFIDENTIAL - BUD POWELL: Bud Powell piano - Recorded "at homë in Paris" ca. 1963/1964. Private recordings.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

English ( Naar de Nederlandse vertaling)
Today I love to share with you a contribution by Russ Shore.

CD: THE COMPLETE HIT OF THE WEEK RECORDINGS Vol. #3. Archeophone 3004. 4106 Rayburn Ct. Champaign IL 61822 USA.

While most record companies limited their output during the Great Depression, Hit of the Week issued an astounding number of discs during its short life: 1930 -1932. This collection features 51 sides made during the summer and fall of 1931, including a number of private issues and advertising discs that, while lacking jazz content, exude a certain period charm.

Hit of the Week, for those unfamiliar with the discs, were made of paper and coated with a resinous substance called Durium into which the groove was pressed. The discs held up fairly well, considering they were sold for 15 cents at newsstands, some people could carry them home with their evening newspaper. In addition, the sound quality was quite good, if occasionally erratic. Over the years, the Durium coating congealed causing the records to warp, or split which created challenges for those wishing to remaster them. Archeophone does an excellent job here.

Straight talk on the jazz content here. Not much. This collection features the well-known Fred Rich sides of Little Girl and It’s the Girl, which were two of the jazziest HOWs issued, with nice Bunny Berigan solos. There’s also a surprise with Phil Spitalny’s Some of These Days and some lovely singing from Helen Rowland whose brooding photo here offers the first glimpse I’ve ever seen of her. This set also includes the exceptionally rare Eddie Cantor Ballyhoo record. Listeners will notice a number of college anthems, the reason being – the notes by Hans Koert and Doug Benson explain - is that the HOW folks wanted to exploit the five-minute playing time but did not want to incur double royalty charges for using two pop tunes, thus the out-of-copyright college tunes became the filler-of-choice. Rah Rah Rah.

In all, the collection features well-played Depression-era dance music remastered with extreme care. The liner notes by Hans Koert and Doug Benson tell the HOW story well and discuss the artists involved, along with their histories. For those who have a fascination for the paper records or fancy early 1930s dance music, it’s an excellent set. We should thank Benson and Koert for documenting this fascinating era of recording.
RUSS SHOR

Also published at the VJM Vintage Jazz & Blues Mart

This 3rd volume in the Complete Hit of the week Recordings was preceded by the first and second volume in this The Complete Hit of the week Recordings. Volume four, which will contain the first half of 1932, will be published later. This contribution has been posted at the Hit of the week web log.

RITA REYS: Rita Reys will be the opening act of the Jazz Festival in Middelburg, in the southwestern part of The Netherlands on Friday the 9th of May 2008. Other bands are: Brooks Tegler Swing Band ( with Machteld Cambridge), Maceo Parker, Bobby Previte, Archie Shepp, EST and Eric Vloeimans. Traditional jazz fans will like the scedulded concert of the Cotton City Jazz band.


29 maart / March 29th:
1928:

• rainbow dreams / add a little wiggle = eddie langmam o
• gone, goodbye / lady of havana / voice of the southland / starlight and tulips = thelma terry play boys

1998:

• delta bound / doin' the shake / i wonder where my easy rider's gone / louisville blues / messin' around = le petit jazzband de mr. morel

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Pardon The Glove Sonny Clark - My Conception Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Orphéon Celesta

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Front picture of the C'est pas d'la tarte! album.

Today a French band that plays traditional jazz stuffed with a lot of show elements - the Orpheon Celesta. This band, like the Original Dixieland Jazz Band and the Original Memphis five features five musicians, but with their own sound. Enjoy their version of Doctor Jazz

The five musicians are all well known in the French traditional jazz scene. Emanuel Hussenot, the leader of the band and cornet player founded his Orpheon Celesta in 1978, now 40 years ago, as a quartet, which became a quintet a few years later with Daniel Huck playing reeds. The quintet was unique due to its instrumentation - no piano or drums, but a tuba and a banjo, like in the early jazz bands of the accoustic period of the early twenties.

Front of the album Sesame Song with the autograph of the leader.
The other members of the band are Philippe Audibert, who plays reeds too, Patrick Perrin on the soubassophone or sousaphone and some perrcussion instruments to make accents like a cymbal or woodblock and Patrick Diaz, later replaced by Francois Fournet on banjo.
What about Everybody Stomps?

I was at a concert of this great band at the Staargebouw - Redoute in Maastricht ( in the far south-eastern part of The Netherlands) the 12th of October 1985 during the Jazz Festival of Maastricht. I remember this band as a very hot enthusiastic group of people in concert as very swinging, and very hot and I almost went out of my mind ( and I can assure you that don't happen often !!).
Autograph of the sousaphone player Patrick Perrin.

I still have several LPs in my collection I bought during that concert, like one of their first ones titled C'est pas d'la tarte! ( Manudisc LP 1)(1981), Sesame Song (Manudisc LP2) (1983), La Gare de Lyon ( Stomp Off S.O.S. 1083 (1983) and Shim-Me-Sha-Wabble ( Stomp Off S.O.S. 1095 vol. 2 ( 1983). Later I found Idées Noires (Manudisc MIC 103) and the CD Anoulanouba ( Manudisc MIC 104)(1989).

Love to end this contribution with a great version of Quel Beautemps from 1990.

As far as I know this group is still active, I found an announcement from a year ago, but their performances seem to highlight show elements and vaudeville more then traditional jazz. I still remember these five men as a great group that played traditional jazz in the best French tradition.

DOCTOR JAZZ MAGAZINE Number 200: A few days ago I refered to the coming Doctor Jazz Magazine Reunion in Wageningen ( in the centre of The Netherlands) next Saturday. If you're a jazz record collector that's the best place to be this weekend.The new volume of the magazine ( number 200) has a new layout, a bit larger and very nice designed. Chapeau editors !! It has some interesting articles like the first part of Ate Van Delden's contribution about the Brunies family. The editor, Ben Kragting jr, who is doing a tremendous job here, says in his intro, that, if Doctor Jazz wants to survive, they should enlarge their view on jazz. Not only the traditional jazz styles of the early 1900s, but also the swing, bebop and west coast jazz and, why not, even John Coltrane. I think he is right. The development of Jazz didn't stop with Louis Armstrong in the 1950s or Wild Bill Davison or Ralph Sutton, but is still changing. If you believe that their is traditional jazz AND "modern jazz" as two different streams, I think your own development has stopped somewhere 60 years ago. Mind that I don't want to force a Benny Goodman fan to like Cecil Taylor's music - oh no, certainly not, but both styles have their roots in the swamps of New Orleans, in the American Classic Jazz. Thanks Ben for this great issue !!

AT RANDOM:

MOONLIGHT IN VERMONT - GIL MELLÉ: Gill Mellé tenor and baritone sax and more great 1950s musicians. Recorded on the 1st of April 1956

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Foto op de hoes van hun eerste LP

Vandaag een Franse band, die traditionele jazz speelt aangevuld met showelementen. The Orpheon Celesta. De band die, net als de Original Dixieland Jazz Band en de Original Memphis Five uit vijf man bestaat heeft ontegenzeggelijk een eigen geluid. Geniet van hun versie van de klassieker Doctor Jazz.

De vijf muzikanten zijn allen ervaren musici en bekend uit de Franse traditionele jazz scene. Emanuel Hussenot, de leider van de band en bespeler van de cornet, richtte de Orpheon Celesta op in 1978 als een kwartet, dat een paar jaar later uitgebreid werd met Daniel Huck op rieten tot een quintet. Dit quintet was qua instrument-bezetting bijzonder; geen piano of slagwerk, maar tuba en banjo, net als in de oude akoestisch opgenomen bands uit de vroege jaren twintig van de vorige eeuw. Hoesplaatje van hun LP Sesame Song met handtekening van de leider.

De andere leden van de band zijn Philippe Audibert, die ook de rieten bespeelt, Patrick Perrin op de soubassophone of sousafoon en wat slaginstrumenten voor accenten als het bekken of het woodblok en Patrick Diaz, later Francois Fournet op banjo.
Luister maar eens naar Everybody Stomps?

Ik heb hen horen spelen op een concert in het Staargebouw - Redoute in Maastricht op 12 oktober 1985 tijdens het Jazz Festival van Maastricht. Ik herinner me een concert met een erg enthousiaste groep, die ontzettende "hot" speelde en swingde dat het een lieve lust was. Dat ik bijna helemaal uit mijn dak ging, zegt m.i. iets over het optreden. Ik garandeer je ... dat gebeurt zomaar niet.

Handtekening van sousafoonspeler Patrick Perrin.

Ik heb nog steeds verschillende LPs in mijn verzameling, die ik daar gekocht heb, zoals hun eerste plaat: C'est pas d'la tarte! (Manudisc LP 1)(1981), Sesame Song (Manudisc LP2) (1983), La Gare de Lyon ( Stomp Off S.O.S. 1083 )(1983) en Shim-Me-Sha-Wabble ( Stomp Off S.O.S. 1095 vol. 2 ( 1983). Later kocht ik de LP Idées Noires (Manudisc MIC 103) en de CD Anoulanouba ( Manudisc MIC 104)(1989).

Ik vind het leuk tenslotte nog hun versie van Quel Beautemps te laten zien uit 1990.

Voorzover ik weet is de groep nog steeds actief. Ik vond een aankondiging uit 2007 voor een concert, maar hun optredens lijken nu meer gericht op show en entertainment dan op het puur vertolken van traditionele jazz. Meer kijk- dan luistermuziek. Ik herinner me deze groep als een enthousiaste band, die heerlijke muziek speelde in de traditionele Franse jazz traditie.
DOCTOR JAZZ MAGAZINE Nummer 200: Een paar dagen geleden noemde ik al de Doctor Jazz Magazine Reunie in Wageningen van komende zaterdag. Als je jazzplaten verzamelt de beste plek om te zijn. Het nieuwe magazine van Doctor Jazz heeft een metamorfose ondergaan; het is groter, anders vormgegeven en mooi uitgevoerd. Chapeau redactie !! Het bevat interessante artikelen zoals het eerste deel over de Brunies familie geschreven door Ate van Delden. De hoofdredacteur Ben Kragting jr., heeft een geweldig magazine gemaakt, maar waarschuwt in zijn inleiding voor tunnelvisie, zoals dat zo mooi heet. Wil Doctor Jazz overleven dan zal de blik ruimer moeten worden. Niet meer alleen de muziek van het begin van de vorige eeuw maar ook de swing, bebop en west coast jazz en, waarom niet, John Coltrane broederlijk naast elkaar. De ontwikkeling van de jazz is een doorgaand proces en eindigt niet met Louis Armstrong, Wild Bill Davison of Ralph Sutton. Als je nog steeds denkt in "hokjes" dan ben je, denk ik, zestig jaar geleden geeindigd met je te ontwikkelen. Dat wil niet zegen dat je als Benny Goodman fan nu ineens Cecil Taylor's muziek mooi moet vinden; zeer zeker niet. Bedenk echter dat al die uitingen, oud of modern, voortgekomen zijn uit de muziek uit de moerassen van New Orleans. Bedankt Ben en redactie voor dit mooie blad.

28 maart / March 28th:
1928:

• varsity drag = abe lyman californians
• dinah / wild dog = joe venuti blue four
• farewell blues = waring pennsylvanians

1978:

• alexander's ragtime band / bill bailey won't you please come home / black eyes / blues in c / just a closer walk with thee /sweet georgia brown = johnny meyer

1998:

• black sheep blues / ozark mountain blues / seeking blues / sophomore / yearning and blue = le petit jazzband de mr. morel

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

The Hottest Man In Town! Ike Quebec Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Rollins Come Back

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Some weeks ago I found a letter in my archive dated the 6th of June 1972 sent by Fred "Cigar" Canté. During the 1960s and the decades to follow Fred Canté was very active into the Amsterdam jazz scene, as jazz publicist and discographer. He was a great admirer of the music made by Sonny Rollins and Thelonious Monk and wrote a Thelonious Monk discography in cooperation with Leen Bijl.

Click on the picture to enlarge.

He got his nickname Cigar because he loved to smoke cigars and in the early 1960s he was involved with an advertisement campaigns for the Dutch cigarettes brands Caballero and Brandaris shag, full-strenght tobacco to roll your own cigarettes.

Click on the picture to enlarge

I remember that I wrote him because he made an appeal to Sonny Rollins to start playing again. Between August 1959 and November 1961 Sonny Rollins had retired from music, due to a poor health and a feeling that he could do better ( The story tells, that he practiced his tenor playing on the Williamsburg Bridge in New York), but between September 1969 and November 1971 Sonny Rollins abandoned music again. In the Jazzwereld (number 38 April-May 1972), a Dutch jazz magazine, in which I found the call from Fred "Cigar" Canté, Jaap Ludeke gives in the article Sonny Rollins terug en weg ( = Sonny Rollins gone and back) as a reason problems with his teeth. (Max Roach's dentist made him crowns on his teeth), but also problems to accept the new modern electronic styles in jazz.

Never mind - I wrote Fred "Cigar" Canté and received a letter I refound in my archive. It reads: Beste Hans (= Dear Hans), ............. Een mogelijk nog verheugender mededeling is dat Rollins naar Nederland komt. In oktober. Rotterdam. Newport Jazz Festival ( = And a very joyful announcement, Rollins will visit The Netherlands. In October. Rotterdam. Newport Jazz Festival )Paul Acket vertelde me dat in een briefje. Tot dan. Sonnymoon for all, ( = Paul Acket (= a well known Dutch producer) told me that in a message - see you at the concert. Sonnymoon for all.). The letter was dated the 6th of June 1972 and signed by Fred "Cigar" Canté.
I remember he had put one or two stickers in this letter with the text: Rollins Come Back Enkele verontruste jazzfans ( = Some worryed jazz fans). I sticked one at my school diary. Well, I haven't met Fred at the Newport Jazz Festival in Rotterdam in October 1972 as he suggested and as far as my information is now, Sonny Rollins didn't play at that festival, although a lot of great names were there: Dave Brubeck, Charles Mingus, Elvin Jones, Gerry Mulligan, Nat Adderley, Jimmy Smith, Kenny Burrell, Dizzy Gillespie, Sonny Stitt, Kai Winding, Thelonious Monk and last but not least Art Blakey. As far as I know the verontruste jazzfans (= worried jazz fans) had to wait until the International Laren Jazz Festival (August 1973) were Sonny Rollins gave an unforgetable concert. I found a fragment of the start of the concert in Laren. Hope you like it.

TERENCE BLANCHARD: I had the pleasure to see and hear Terence Blanchard perform the Movie Music of Spike Lee with his quintet and the Metropole Orchestra conducted by Vince Mendoza, with special guests Jamie Cullum, Bilal and Patti Austin. To say it was thrilling is an understatement. As his solos swelled and ebbed the orchestra invoked a special feeling different than what I remember sitting in the movie houses, giving each soundtrack selection a different emotional feeling for me. On a large screen behind the orchestra movie film clips coordinated with the musicial selections in a kinetic and dramatic presentation. We were left breathless at the last note.

Evette Dorham

keepswinging@live.nl


AT RANDOM:

NOBODY ELSE BUT ME - BRAD MEHLDAU Trio: Brad Mehldau piano, Larry Grenadier bass and JHorge Rossy drums. Recorded in Los Angeles 4 and 5 September 1996.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Vandaag de Engelse vertaling van een bijdrage, onder de titel Sonnymoon for all die ik gisteren in het Nederlands plaatste over de actie Rollins Come Back door Fred Cigar Canté gehouden begin jaren zeventig. Wie toch ook wat wil lezen raad ik de bijdragen aan over de twee bluesgiganten Sonny Terry en Brownie McGhee of een bijdrage over de grote jazz trombonist Jay Jay Johnson.

TERENCE BLANCHARD: Hallo Hans, Ik had vorig jaar het genoegen om pleasure Terence Blanchard te zien en horen optreden in het programma rond de muziek van de film Spike Lee met zijn quintet en het Metropole orkest o.l.v. Vince Mendoza, met speciale gasten Jamie Cullum, Bilal en Patti Austin. zou zeggen dat het opwindend was, dan is dat een understatement. Terwijl zijn solo's zwelde de muziek door het orkest aan of juist weg op een manier die heel anders was dan in de bioscoop. Elk nummer kreeg voor mij zo een andere diepere betekenis. Op een groot scherm achter het orkest werden filmfragmenten vertoond, waardoor het een flitsende uitvoering werd. We luisterden ademloos tot aan de laatste noot.
Evette Dorham

keepswinging@live.nl


27 maart / March 27th:
1928:

• that's what i call keen = emerson gill bamboo garden o
• willow tree / sippi / thou swell / persian rug = louisiana sugar babes
• st. louis blues = warren mills blues serenaders

1968:

• pannonica / samba yantra / windows = chick corea trio

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
QHCF, Django - and Robert! Sun Ra's Cry of Jazz Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Sonnymoon for all

( Naar de Nederlandse vertaling.)
I love to share with you a letter I received June 1972 by Fred "Cigar" Canté. As the contribution is rather lenghty I will post a Dutch version today and tomorrow the English one. I love to recommend the following links posted some times ago about a Dutch advertisement record, sung by Louis Davids ( Wat Een Meisje Weten Moet) ( = What A Girl Should Know ....) and a contribution about a Brazilian musician, Hamilton de Holanda, who combines choro and jazz music. Make your choice ....

PONCE SISTERS: Hello Hans from the Pacific Northwest USA- I was just searching for info on the Ponce Sisters myself when I ran across your site. I 1st noticed them in the special features of the dvd Broadway Melody from 1929. They were among the many acts in 6 Movietone Revues, singing 10 Little Miles From Town about a restful bungalow, and one about a sexy girl (how sexy? You Have No Idea) who among other things has wrecked the Princeton football team and can even make you cheer for Yale! From another site (Dismuke's Message Board) I got the info that Ethel and Dorothea Ponce were daughters of Phil Ponce, a composer, author and radio exec from New York. They were born just prior to WWI and were active c. 1925-33 on stage, radio and records. Check out the revues if you get a chance-they are hysterical. I like your site! JC

AT RANDOM:

MONDAY STROLL - FRANK WESS Quintet: Frank Wess flute and tenor saxophone, Kenny Burrell and Freddie Green guitars, Eddie Jones bass and Gus Johnson drums. Recorded the 5th of January 1957 for Savoy

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Een paar weken geleden hervond ik een brief in mijn archief gedateerd 6 juni 1972 aan mij gezonden door Fred "Cigar" Canté. Tijdens de jaren zestig en de periode daarna was Fred Canté erg actief in de Amsterdamse jazz scene, publiceerde jazzartikelen en was discograaf. Hij was een grote fan van de muziek van Sonny Rollins en Thelonious Monk en schreef, samen met Leen Bijl, een Thelonious Monk discografie.

Klik op de foto om hem te vergroten.

Hij kreeg zijn bijnaam "Cigar" (= sigaar), vanwege zijn voorliefde voor een goed rokertje. In de jaren zestig werkte hij voor een reclamebureau mee aan de reclamecampagne voor Caballero sigaretten en Zware Brandaris shag. Vandaar ......

Klik op de foto om hem te vergroten.

Ik herinner me dat ik hem schreef vanwege een oproep aan Sonny Rollins, die ik in één van mijn eerste zelfgekochte Jazzwereld aantrof. Rollins Come Back stond er boven. Wat was er aan de hand? Tussen augustus 1959 en november 1961 was Sonny Rollins al eens eerder een tijdje uit beeld geweest. Door zijn slechte gezondheid en twijfels over zijn eigen kunnen had hij een paar jaar rust gezocht. Legendarisch is het verhaal dat hij elke dag op de Williamsburg Bridge in New York op zijn tenorsax speelde. Tussen september 1969 en november 1971 lijkt de geschiedenis zich te herhalen - Sonny stopt met spelen. In de Jazzwereld van april-mei 1972 (nummer 38), toen één van de toonaangevende jazztijdschriften van ons land, waarin ik ook de oproep van Fred Canté vond, geeft Jaap Lüdeke in het artikel Sonny Rollins. terug en weg als reden dat hij problemen met zijn gebit had. Dankzij de tandarts van Max Roach kan hij een dure serie stifttanden laten plaatsen, die hem weer dwongen om te gaan spelen om de kosten te kunnen betalen. Ook suggereert Jaap dat er ook wel onvrede achter gezeten kan hebben doelend op de nieuwe stromingen binnen de jazz, het vele electronisch geweld. Ook de diefstal van zijn mondstuk zou een rden kunnen zijn .....

Ik schreef Fred "Cigar" Canté in 1972 naar aanleiding van zijn oproep en ontving de brief, waarin hij ondermeer schrijft: Beste Hans ............. Een mogelijk nog verheugender mededeling is dat Rollins naar Nederland komt. In oktober.Rotterdam. Newport Jazz Festival. Paul Acket (= organisator van jazzfestivals) vertelde me dat in een briefje. Tot dan. Sonnymoon for all. De brief was gedateerd 6 juni 1972 en getekend Fred "Cigar" Canté.
Ik herinner me dat ik één of twee stickers meegestuurd kreeg met daarop de tekst: Rollins Come Back - Enkele verontruste jazzfans. Eén heeft een jaar lang mijn schoolagenda gesierd - de andere moet ik nog ergens hebben ....

Ik heb Fred niet tijdens het Newport Jazz Festival in Rotterdam in oktober 1972 ontmoet en ook heeft, voorzover ik snel heb kunnen nagaan, Sonny Rollins niet in Rotterdam opgetreden tijdens het Newport Jazz Festival, waar overigens heel wat prominente artiesten geboekt waren, zoals Dave Brubeck, Charles Mingus, Elvin Jones, Gerry Mulligan, Nat Adderley, Jimmy Smith, Kenny Burrell, Dizzy Gillespie, Sonny Stitt, Kai Winding, Thelonious Monk en, last but not least, Art Blakey. Voorzover ik weet moesten de verontruste jazzfans nog geduld hebben tot het International Jazz Festival Laren het jaar (augustus 1973) daarop, waar Sonny Rollins een onvergetelijk concert gaf. Ik vond een fragment van het openingsnummer dat ik jullie graag wil laten zien.

PONCE SISTERS:
Hallo Hans vanuit de westkust van de Verenigde Staten: Ik was op zoek naar informatie over de Ponce Sisters toen ik op je weblog belandde. Ik vond een speciale uitgave op DVD van Broadway Melody uit 1929. De Ponce Sisters traden op tussen de vele andere acts in 6 Movietone Revue's, zingend het nummer 10 Little Miles From Town, en één over een sexy meisje (en hoe ... je zou het moeten zien !!), die o.a. de ondergang van het Princeton football team op haar geweten had en je zelfs enthousiast zou kunnen maken voor de club van Yale. Op een andere site (Dismuke's Message Board) vond ik dat Ethel en Dorothea Ponce dochters waren van Phil Ponce, componist, schrijver en radiomaker uit New York. Ze werden geboren net voor de Eerste Wereldoorlog en traden op tussen 1925-1933 in theaters, op de radio en op platen. Ga maar eens opzoek naar hun revue's; ze zijn echt gweldig om te zien. Ik vind je blog geweldig. JC

AT RANDOM:

MONDAY STROLL - FRANK WESS Quintet: Frank Wess fluit en tenorsax, Kenny Burrell en Freddie Green gitaar, Eddie Jones bas en Gus Johnson slagwerk. Opgenomen 5 januari 1957 voor Savoy

26 maart / March 26th:
1928:

• what's the use of being alone / original bugle blues = dunn original jazz hounds
• black beauty / jubilee stomp / got everything but you = duke ellington cotton club o
• sweet sue - just you = sam lanin dance o
• sunkist hawaii / rosary / palolo hula / old black joe = sam ku west harmony boys

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Abracadabra Naked At The Feast - Josephine Baker

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Trombone Panorama

( Naar de Nederlandse vertaling.)
One of the most difficult instruments in jazz must be the trombone. Kai Winding was one of the most notable bop trombone players and he became famous playing that instrument in the Stan Kenton Band, but also in cooperation with Jay Jay Johnson, the other great trombonist. In 1956, when they had discontinued their Jay and Kai Band, Kai Winding founded his septet, which contained four trombones and a three men rhythm section. With this group they toured along university campus all over the country. Thanks to Lonehill Jazz we can enjoy this great septet again thanks to the reissue of Trombone Panorama by The Kai Winding Septet.

The front of the Kai Winding septet was a unique line of trombones, with Kai Winding, born in Aarhus, Denmark, but raised in the US, on trombone of course and his fellow trombonists Carl Fontana, Wayne Andre and Dick Lieb, the latter on bass trombone and baritone horn too. The rhythm section featured Roy Frazee at the piano, Kenny O'Brien on bass and Jack Franklin on drums.

This Trombone Panorama, their second album, has now been reissued entirely, including three previously unreleased tracks. The first track, titled Trombone Panorama, is a suite of more then 16 minutes, in which Kai presents a cross-section of various styles of trombone playing throughout the past few decades, as he announces on the record.

If you are an admirer of the trombone in jazz you can't miss this great reissue. What a sound - what a harmony !! - four trombones in the frontline gives a beautiful sound in tunes like The Preacher, I Can't Give You Anything But Love, Show Me The Way To Go Home and a great arrangement on Yes You.


551: Yesterday for the very first time this daily Keep Swinging Web Log passed the, almost magical, limit of 500 visitors a day and reached the record number of 551 visitors, which brings the average number of visitors to more then 400 a day. Each month 11.500 people, most from Western Europe and the States, opened this blog. Thank you all for this .........

AT RANDOM:

TOMAAS - MILES DAVIS Octet: Miles Davis trumpet, Kenny Garrett saxophones, Bobby Irving and Adam Holzman keyboards, Benjamin Rietveld bass, Marilyn Mazur percussion, Joseph Foley McCreary guitar and Ricky Wellman drums. Recorded at the Munich concert July 1988.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Eén van de moeilijkst te bespelen instrumenten in de jazz is ongetwijfeld de trombone. Kai Winding was één van die opmerkelijke bebop trombonisten en kreeg vooral bekendheid door zijn spel in het Stan Kenton orkest, maar ook door zijn samenwerking met Jay Jay Johnson, ook een groot trombonist, in hun band Jay and Kai. Toen in 1956 de groep Jay and Kai opgeheven werd, richtte Kai Winding zijn septet op, dat bestond uit vier trombones op de eerste rij en een ritmesectie van drie man. Hiermee trad hij vooral op op universiteitscampussen door het hele land. Dankzij Lonehill Jazz is dit fantastische septet nu weer op plaat te horen in hun heruitgave van de plaat Trombone Panorama door het Kai Winding Septet.

Dit septet heeft een bijzondere samenstelling: vier trombones, die samen het werk op de eerste rij mogen doen. Uiteraard Kai Winding, geboren in Aarhus, Denemarken, maar opgegroeid in de VS, op trombone en verder zijn collega-trombonisten Carl Fontana, Wayne Andre en Dick Lieb, de laatst genoemde ook op bastrombone en baritonhoorn. De ritmesectie bestaat uit Roy Frazee aan de piano, Kenny O'Brien op bas en Jack Franklin op slagwerk.

Deze plaat, Trombone Panorama, hun tweede plaat, is met deze heruitgave nu helemaal compleet, inclusief een drietal eerder onuitgegeven stukken. Het eerste nummer is een bijzondere: een suite van ruim zestien minuten waarop een presentatie van Kai zelf, a cross-section of various styles of trombone playing throughout the past few decades (= een overzicht van de verschillende trombonestijlen zoals die gespeeld werden gedurende de laatste jaren), zoals hij uitlegt op de plaat.

Als je van trombones in de jazz houdt kun je niet om deze prachtige plaat heen. Wat een schitterende klank, harmonie, hebben vier trombones samen. Nummers als The Preacher, I Can't Give You Anything But Love, Show Me The Way To Go Home en Yes You, in een prachtig arrangement, bewijzen dat. (Lonehill Jazz LHJ10315)

551: Gisteren doorbrak deze dagelijkse Keep Swinging Weblog voor de eerste keer de magische grens van 500 bezoekers per dag tot het recordaantal van 551. Dit brengt het gemiddelde nu boven de 400 per dag. Elke maand brengen zo'n 11.500 mensen, voornamelijk uit West Europa en de Verenigde Staten en bezoek aan deze weblog. Iedereen bedankt .......

25 maart / March 25:
1938:

• blues un my flat / sugar = benny goodman quartet
• soft lights and sweet music / pretty girl is like a melody / toy trumpet / minuet in jazz = paul whiteman swinging strings

2003:

• what is this thing called love = tony malaby trio

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Paul Asaro Oscar and Django - a Story Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Baker's Holiday

( Naar de Nederlandse vertaling.)
The 1965 album Baker's Holiday played by Chet Baker and a nine-piece orchestra seems to be rather unknown to most Chet Baker admirers. It was recorded in May or June 1965 by Chet Baker on the flügelhorn (and vocal on some tracks), Alan Ross, Henry Freeman, Seldon Powell, Leon Cohen and Wilford Holcombe reeds, Everett Barkdale guitar, Hank Jones piano, Richard Davis bass and Connie Kay drums.

Although it is not Chet's best recordings, it certainly isn't his worst one. It is unique because Chet plays the flügelhorn all the time during this session, while he normally is playing his trumpet. The record is dedicated to Billie Holiday, the jazz vocalist he adored. Denise Jannah, a Dutch vocalist, has a succesfull theatre tour dedicated to the life of Billie Holiday this winter in The Netherlands and Belgium. The style of Billie Holiday's singing was so unique - do different, Chet says in the liner notes: She had a way of combining singing and talking a tune that was very intimate. One thing I really liked about her was that she never raised her voice. At least, I never heard her shout. The way of singing really reflected a lot of soul. Billie Holiday was Billie Holiday - that's all. She was great. she always did the best tunes, tunes that really lent themselves to her style of singing. She really didn't have a great voice, but what she did with it ....

The album was made with a studio group and that makes it sound a bit smooth, a bit over-arranged ( Thank goodness - no strings! ). It contains 10 tracks, all tunes once sung by Billie Holiday and a lot of it were never recorded by Chet Baker (again). For me, that's the only link with Billie Holiday, as this record is a typically Chet Baker release.

As far as I know Chet Baker never made a tribute album to another artist, so that makes these recordings unique. For me Travelin' Light and That Ole Devil Called Love sound great due to some fine solos.

DOCTOR JAZZ REUNION: The 87th reunion for readers of the Doctor Jazz Magazine is sceduled on the 29th of March 2008 at the WICC-gebouw in Wageningen in the centre of the Netherlands. There will be a record fair and in the afternoon five bands will perform: Ons Genoegen, Joseph Lam Jazzband, Andor's Jazzband, Metropolitan Roof Orchestra and the Jay Jays Border Jazzmen. Of course I will be at the record fair too. Hope to meet you.

The next reunion will be the 11th of October 2008. Later this week I will tell you more about its new magazine ( volume DJM 200)

AT RANDOM:

INDIA - JOHN COLTRANE Octet: John Coltrane soprano sax, Eric Dolphy bass clarinet, McCoy Tyner piano, Jimmy Garrison and Reggie Workman bass, Elvin Jones drums, Ahmed Abdul-Malik oud, Garvin Bushell oboe. Recorded at the Village Vanguard New York City the 5th of November 1961

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Het album Baker's Holiday gespeeld door Chet Baker en een uit negen man bestaand orkest lijkt niet zo bekend bij de liefhebbers van Chet's muziek. Het werd opgenomen in mei of juni 1965 door Chet Baker op bügel (en uiteraard zingt hij op een paar nummers), Alan Ross, Henry Freeman, Seldon Powell, Leon Cohen en Wilford Holcombe op rieten, Everett Barkdale gitaar, Hank Jones piano, Richard Davis bas en Connie Kay slagwerk.

Hoewel het zeker niet Chet's beste plaat is, hoort het ook niet bij de stapel weg-er-mee. Het is een unieke plaat, vanwege het feit dat Chet Baker hier alleen maar bügel speelt, terwijl hij normaal trompet speelt. De plaat is gewijd aan Billie Holiday, de jazz-zangeres, die hij zo bewonderde en aan wie momenteel een succesvolle theatervoorstelling gewijd is door Denisse Jannah. De stijl van Billie Holiday noemt Chet Baker in het bijbehorende boekje, uniek: She had a way of combining singing and talking a tune that was very intimate. One thing I really liked about her was that she never raised her voice. At least, I never heard her shout. The way of singing really reflected a lot of soul. Billie holiday was Billie Holiday - that's all. She was great. she always did the best tunes, tunes that really lent themselves to her style of singing. She really didn't have a great voice, but what she did with it .... (= Als ze een nummer vertolkte, dan kreeg dat iets persoonlijks, iets intiems, doordat ze praatte en zong tegelijk. Ze liet op die manier veel van zichzelf zien en waar ik veel van hield was dat ze nooit schreeuwde; althans ik heb dat nooit gehoord. Billie Holiday was gewoon Billie Holiday - meer niet. De liedjes die ze uitkoos pasten precies bij haar manier van zingen - ze had geen mooie stem, maar als ze zong ...... )

De muziek van de plaat is opgenomen door een studiogroep en dat maakt dat het allemaal iets te gelikt klinkt - te gearrangeerd (Gelukkig geen woud-met-violen!!). Er staan 10 stukken op, die stuk voor stuk door Billie ooit gezongen zijn; de meeste zijn door Chet Baker alleen voor deze plaat gespeeld en werden later nooit meer door hem opgenomen. Voor mij is de keuze van de nummers de enige link met Billie Holiday, waarmee ik wil zeggen dat het gewoon een Chet Baker plaat gebleven is en geen poging om Billie Holiday te imiteren.

Voor zover ik weet was deze plaat de enige keer dat Chet Baker een zgn. Tribute To ... plaat maakte en dat maakt deze plaat uniek. Voor mij zijn Travelin' Light en That Ole Devil Called Love prachtige uitvoeringen dankzij een paar goede solo's.

DOCTOR JAZZ REUNIE: De 87ste Doctor Jazz Reunie voor lezer van het blad Doctor Jazz Magazine één van de hoogtepunten van het jaar en staat gepland voor 29 maart 2008 in het WICC-gebouw in Wageningen. Er is een grote platenbeurs en 's middags treden vijf orkesten op: Ons Genoegen, Joseph Lam Jazzband, Andor's Jazzband, Metropolitan Roof Orchestra en de Jay Jays Border Jazzmen. Uiteraard zal ik zelf ook op de platenbeurs zijn, dus wie weet komen we elkaar tegen. De volgende reunie zal op 11 oktober 2008 zijn. Deze week zal ik ook de (ver)nieuw(d)e Doctor Jazz volume 200 bespreken.

24 maart / March 24th:
1928:

• from soup to nuts = stan laurel - oliver hardy

1938:

• you're a sweetheart / my fine hearted friend = ramblers dansorkest

1958:

• alpha / sphinx / when will the blues leave = ornette coleman quintet
• dippermouth blues / georgia bo bo = turk murphy band

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Saxes Inc Aleman closes integral Django set La Prenca - 15 October 1980 Corsi di Lingus Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Tubby Hayes

( Naar de Nederlandse vertaling.)

JAZZ 625: Last week I presented several rather unknown JAZZ 625 programs as released by the BBC during the 1960s. These popular JAZZ 625 programs are very well preserved and contain a treasure of great jazz performances. Last week I concentrated on British artists like Bill Le Sage, Victor Feldman, Johnny Scott and this time Tubby Hayes. Ronnie Scott and Tubby Hayes
The Jazz 625 programs with Bill Evans, Cannonball Adderley, Dizzy Gillespie, Ben Webster, Thelonious Monk and Erroll Garner are known to most jazz collectors, but Terry Henebery, the producer of the shows, also sceduled English jazz artists for his weekly program. Today the Tubby Hayes Quintet, not a bit, with a great fragment ............

Tubby Hayes was born in London January 1935 and passed away in June 1973. In the early 1950s he started to play in the Kenny Baker Sextet and played his tenor saxophone in the orchestras of Bert Ambrose, Teddy Brown, Vic Lewis and Roy Fox. In 1955 he founded his own octet. In 1957 he became a member and co-leader of the Ronnie Scott Quintet, named The Jazz Couriers. During the early 1960 Tubby Hayes went to the States for a tour and played with artists like Clark Terry, Horace Parlan, Roland Kirk, James Moody and Louis Hayes to name some. In London he had formed his own big band and with that orchestra he was to be seen in numerous TV programs like Jazz 625. Enjoy the fragments, recorded on the 5th of May 1964.

OSCAR ALEMÁN: During his stay in Europe, Oscar Alemán was a regular member of Josephine Baker's orchestra on and off throughout the 1930s - on her tours he even was musical director of the 16 piece band, The Baker Boys. When not performing with Baker, Alemán had a second career as a freelance musician, like the Jean, Jac & Jo vocal trio, also members of the Josephine Baker organisation) besides leading his own bands in Paris and taking part in gigs and recording sessions by others as well. Around 1935 Alemán had the guitar chair for some time in the orchestra led by the American entertainer and bandleader, Freddy Taylor.

In his contribution Freddy Taylor March 1935 Sessions Joergen Larsen discusses the Freddy Taylor recordings, which have survived, including some rare test recordings and air shots. Aleman or not Aleman - that's the question ... You can contact Joergen at: keepswinging@live.nl

AT RANDOM:

TIP TOE THROUGH THE TULIPS - DON VOORHEES ORCHESTRA: Fred Fuzzy Farrar trumpet, maybe Red Nichols trumpet, Bill Trone trombone, Charlie Butterfield trombone, Joe Tarto tuba, unknown male vocalist and announcer. Recorded in New York City December 1929 to promote the new Durium record: This is the new Hit-of-the-week record. It is made of Durium, the great invention of a Columbia university professor. Its tone is as rich and clear as the costliest record made. It is guaranteed to play perfectly longer than any other record. It won't break if you drop it. It brings you the latest dance hits every week played by Broadway's best orchestras, at the sensationally low price of fifteen cents! Each week, our music jury, composed of Florenz Ziegfeld, Eddie Cantor and Vincent Lopez, selects the outstanding dance hit of the hour for a Hit-of-the-week recording. A new Hit-of-the-week record is on sale at all news-stands in this city. Get yours today.- fifteen cents! Stand by while Don Voorhees famous orchestra plays for you Tip-toe Through The Tulips. (Source: Hit of the Week Discography - Hans Koert)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

JAZZ 625: Afgelopen week presenteerde ik verschillende tamelijk onbekende fragmenten uit afleveringen van het populaire BBC jazzprogramma uit de jaren zestig, JAZZ 625. Deze JAZZ 625 programma's zijn goed bewaard gebleven en bevatten een schat aan jazzbeelden uit de jaren zestig. Afgelopen week richtte ik mijn aandacht vooral op de Engelse artiesten, die door de producer Terry Henebery gecontracteerd werden, zoals Bill Le Sage, Victor Feldman, Johnny Scott en deze keer Tubby Hayes.
Ronnie Scott en Tubby Hayes.
De Jazz 625 programma met Bill Evans, Cannonball Adderley, Dizzy Gillespie, Ben Webster, Thelonious Monk en Erroll Garner zijn bekend, maar dat geldt niet voor de programma's met Engelse talent. Vandaag het Tubby Hayes Quintet, niet de minste, overigens...........

Tubby Hayes werd geboren in London in januari 1935 en overleed in juni 1973. Begin jaren vijftig speelde hij in het Kenny Baker Sextet en tenorsax in de orkesten van Bert Ambrose, Teddy Brown, Vic Lewis en Roy Fox. In 1955 richtte hij zijn eigen octet op. Hij werd lid en co-leider van het Ronnie Scott Quintet, genaamd The Jazz Couriers. Tijdens tournees begin jaren zestig reisde hij door de Verenigde Staten en speelde met artiesten als Clark Terry, Horace Parlan, Roland Kirk, James Moody en Louis Hayes om er een paar te noemen. Terug in London formeerde hij zijn eigen orkest en daarmee was hij regelmatig te zien en te horen op de Engelse radio en TV, zoals op de fragmenten van vandaag voor Jazz 625. Genieten dus met de twee selecties, opgenomen op 5 mei 1964.

OSCAR ALEMAN: Tijdens zijn verblijf in Europa tijdens de jaren dertig van de vorige eeuw maakte Oscar Alemán regelmatige deel uit van het Josephine Baker orkest en hij bracht het zelfs tot muzikaal leider van het uit zestien man bestaande orkest, de Baker Boys. Als hij niet met Josephine optrad, speelde hij als freelancer met andere muzikanten, zoals bijvoorbeeld het zangduo Jean, Jac & Jo ( met de Nederlander Henry Driessen), ook een onderdeel van de Josephine Baker revue. Verder speelde hij mee in optredens in en rond Parijs en nam deel aan optredens met anderen. Rond 1935 speelde Oscar Aleman een paar keer gitaar in het orkest van de Amerikaanse entertainer en orkestleider Freddy Taylor.

In zijn bijdrage Freddy Taylor March 1935 Sessions bespreekt Joergen Larsen (in het Engels) deze Freddy Taylor opnamen, die bewaard gebleven zijn, inclusief een aantal zeldzame testopnamen en airshots ....... Aleman or not Aleman - that's the question. Je kunt Joergen bereiken via keepswinging@live.nl


23 maart / March 23rd:
1928:

• i wish i could shimmy like my sister kate / mobile blues = boyd senter senterpedes

1938:

• alone with you / i can't face the music = teddy wilson o

1998:

• cherokee / four of a kind / joriscope / josine / porto alegre / seven days a week / some skunk funk / entao ta brasil/ seven steps to heaven = joris teepe sextet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Freddy Taylor March 1935 Sessions George Van Eps Some Answers Are Easy To Found Les Loups - Tengo Celos & El Mirar de Tus Ojos (1928) Zé Menezes Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Johnny Scott

( Naar de Nederlandse vertaling.) JAZZ 625: In the 1960s the BBC had a very popular series of live jazz programs titled Jazz 625. These Jazz 625 program were lost for some decades and became almost forgotten, until they were rediscovered again in the early 1990s. You can find all famous jazz musicians of the 1960s on these programs, like Bill Evans, Cannonball Adderley, Dizzy Gillespie or Ben Webster, but also some English musicians now almost forgotten. This week I shared with you the programs with Bill Le Sage and Victor Feldman.

Today ............. The Johnny Scott Quintet with the tune Othello.

This program was recorded in London on the 19th of December 1964 as The Johnny Scott Quintet. If haven't found much info about this sax player, also active on flute, then that he was active for TV and film. This Jazz 625 quintet has an unusual front line with Johnny Scott on flute and gives us a rare opportunity to hear Duncan Lamont on bass sax ( or is it a bass clarinet) in a small group setting with Arthur Watts, Barry Morgan on drums and instead of piano, David Snell on harp! - a really intersting combination. More info about this group is welcome: keepswinging@live.nl

This week Choro Music blog contribution, titled Guitar Choro Request introduces its visitors to some links where sheet music of choro for (acoustic) guitar/violão can be found. If

If you have news about Choro music, about new releases you love to have promoted or reviewed, or you have questions about this Brazilian Choro-styled music, about artists that have scedulded tours or concerts, you can always contact the editor of the Choro-Music blog, Jo, keepswinging@live.nl


AT RANDOM: JUST YOU JUST ME - PANDELIS KARAYORGIS. Recorded April or June 2004.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )
JAZZ 625: In de jaren zestig van de vorige eeuw had de BBC een populair programma met live jazz, getiteld Jazz 625. Jarenlang waren de banden van deze opnamen kwijt en vergeten totdat ze begin jaren negentig weer boven water kwamen. Ze bevatten opnamen met de grote jazznamen van die tijd, zoals Ben Webster, Oscar Peterson en Dizzy Gillespie, maar ook opnamen met Engelse musici, die veel minder bekend zijn. Deze week wil ik wat minder bekende opnamen laten zien. Voorafgaand aan deze bijdrage liet ik het orkest van Duke Ellington zien, de opnamen met Bill Le Sage en Victor Feldman.

Vandaag ........ het Johnny Scott Quintet met het nummer Othello.

Dit programma werd opgenomen op 19 december 1964 in London.

Ik heb niet veel informatie over deze saxofoon- en fluitspeler kunnen vinden, behalve dan dat hij actief was voor de TV en de film. Dit Jazz 625 Quintet in ieder geval heeft een vrij ongebruikelijke frontbezetting met Johnny Scott op fluit en Duncan Lamont op bassax (of is het een basklarinet?), Arthur Watts op bas, Barry Morgan slagwerk en in plaats van een piano, David Snell op harp. Een interessante en verrassende combinatie. Als je meer informatie over deze groep hebt wil ik die graag van je horen: keepswinging@live.nl

Deze week een interessante Choro Music blog bijdrage, getiteld Guitar Choro Request waarin een aantal voor gitaarspelers interessante linken staan, waar o.a. bladmuziek met Choro composities te vinden zijn. Als je zelf dit soort Braziliaanse muziek speelt, zijn dit waardevolle pagina's.

Als je nieuws over Choro-artiesten hebt, alsje vragen over deze Braziliaanse muziekstijl hebt of je wilt een Choro plaat promoten, dan kun met de redacteur Jo in contact komen via: keepswinging@live.nl


22 maart / March 22nd:
1928:

• hello montreal = ted lewis band

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Back In Your Own Backyard Some questions are really difficult .....
Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Roy Smeck - Wizard Of The Strings

( Naar de Nederlandse vertaling.)
I played myself the great Yazoo album Roy Smeck plays Hawaiian guitar, Banjo, Ukulele and Guitar (1926 - 1949) (Yazoo 1052 ). Now and then I love to listen to that great whining sound of his Hawaiian slide guitar, his sometimes terrible out-of-tune phrases on the frets, or his fast rhythmic ukulele compositions. If you don't remember Roy Smeck (!) (1900-1994), I love to show you the next film fragment by the great master on the ukulele, nicknamed The Wizard of Strings from 1928.

During the 1920s he published several instruction books, methods how to play the ukulele and even nowadays young ukulele players love to use these books. I posted several contributions about the ukulele and its contemporary players, like the 100 year "young" Bill Tapia, the Duke of Uke, Lyle Ritz, the Japanese Sweet Hollywaiians, Professor Peter and Doctor Dick and a contribution about the First International Ukulele Festival last year in Belsele, Belgium.

I found a fragment from a solo performance by one of the artists at that festival in Besele, who brings an excelent tribute to Roy Smeck on the ukulele banjo.

Isn't that great - such a small instrument such a great sound?
I love to conclude this small contribution to Roy Smeck with a small interview by Roy Smeck himself, made a few years before he passed away, with some excellent solo work on the ukulele too, made for a short documentary by Alan Edelstein and Peter Friedman, titled The Wizard Of Strings, published in 1985. Has someone ever seen this documentary? I love to see it too.

A great artist!!
The Second International Ukulele Festival is sceduled in Sint-Niklaas, Belgium for the 9th of May 2009, so ...... time to practice !!

Thanks to Erik C. en Han S. I can give you the complete discographical information for the two tracks of the Dixieland Gamblers on side A for the EP, which has Philip Catherine and Robert Pernet on the flip side.

I introduced this record last week in: Robert Pernet - De Muzikant.

The Dixieland Gamblers on Doctor Jazz and I'm Coming Virginia: Paul Closset (leader, trumpet), Honoré d'Utrecht (trombone), Jean Daliers (clarinet), André van Lint (piano), Jean-Pierre Liénard (guitar, banjo), Yves "Tif" Aerts (bass) and Gus Rongy (drums). Recorded in Brussels, Belgium on the 8th of March 1968. Released by New Music Corporation 10.007 and reissued by Vogue Vg VBL 9010. The source for this info is, of course (!), Robert Pernet's excellent Belgian Jazz Discography.

Thanks Erik and Han for this additional information.

AT RANDOM: STRAIGHT NO CHASER - THELONIOUS MONK Quartet: Thelonious Monk piano, Charlie Rouse tenor saxophone, Larry Gales bass and Ben Riley drums. Recorded live at The Jazz Workshop in San Francisco on the 3rd and 4th November 1964.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Ik heb weer eens die schitterende Yazoo CD Roy Smeck plays Hawaiian guitar, Banjo, Ukulele and Guitar (1926 - 1949) (Yazoo 1052 ) opgezet. Af en toe heb ik dat jankende geluid van Roy Smeck's Hawaiian slide gitaar, de soms vreselijk valse noten of de razendsnele loopjes op de ukulele nodig. Voor wie niet weet waar ik het over heb? Hieronder vind je een fragment van een film uit 1928 van de grote meester op de ukulele en Hawaiian gitaar Roy Smeck (1900-1994), de Wizard of Strings.

Tijdens de jaren twintig publiceerde hij verschillende lesboeken, waaruit je kon leren hoe de ukulele te bespelen. Generaties hebben deze boeken gebruikt en gelukkig wordt deze muziek nog steeds door jonge mensen gespeeld. Ik heb de afgelopen twee jaar al heel wat aandacht besteed aan dit soort muziek. Denk aan de bijdragen over de 100 jaar (!) jonge Bill Tapia , de Duke of Uke genaamd, Lyle Ritz, de Japanse Sweet Hollywaiians, onze "eigen" Professor Peter and Doctor Dick en bijdragen over het Eerste Internationale Ukulele Festival in Belsele, België.
Ik vond een fragment van een solouitvoering op dat laatstgenoemde festival van een artiest, die met dit nummer op de ukulele banjo een ode aan Roy Smeck brengt.

Is dat niet schitterend !! Wat een mooi instrument, wat een mooi geluid !!

Ik wil dit korte eerbetoon aan Roy Smeck afsluiten met een kort interview en optreden van de grote meester zelf, enkele jaren voor zijn overlijden opgenomen voor de korte documentaire The Wizard Of Strings, gemaakt door Alan Edelstein en Peter Friedman. Deze documentaire ( ik zou hem graag eens helemaal bekijken ) dateert van 1985. Wie heeft deze documentaire wel eens gezien?

Wat een artiest !!

Het Tweede Internationale Ukulele Festival staat gepland voor ..... 9 mei 2009 in Sint-Niklaas in België, dus ..... tijd genoeg om te oefenen !!

Dankzij Erik C. en Han S. kreeg ik de volledige discografische informatie van de Dixieland Gamblers op de A-kant van het EP-tje, waar op de B-kant Philip Catherine en Robert Pernet speelden. Ik introduceerde dit EP-tje vorige week in de bijdrage: Robert Pernet - De Muzikant.

The Dixieland Gamblers op Doctor Jazz and I'm Coming Virginia: Paul Closset (leider, trompet), Honoré d'Utrecht (trombone), Jean Daliers (klarinet), André van Lint (piano), Jean-Pierre Liénard (gitaar, banjo), Yves "Tif" Aerts (bas) en Gus Rongy (slagwerk). Opname: Brussel, 8 maart 1968. Uitgebracht door de New Music Corporation 10.007 en heruitgebracht door Vogue Vg VBL 9010. De bron van deze informatie is uiteraard (!!) Robert Pernet's excellente Belgian Jazz Discography.

Bedankt Erik en Han voor deze aanvullingen.

21 maart / March 21st:
1928:

• get it fixed = rosa henderson
• oh baby = ted lewis band
• take it easy / black beauty / jubilee stomp / take it easy / black beauty / firewater = washingtonians
• stack o'lee blues / wang wang blues = sam ku west harmony boys

1938:

• swing 39 = quintet of the hot club de france

1968:

• little miss no nose / manhattan fever / loneliness / stampede / you gotta be kiddin' / seventh avenue bill = frank foster sextet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Wardell Gray Jazz At The Philharmonic Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Victor Feldman

( Naar de Nederlandse vertaling.)
JAZZ 625: In the 1960s the BBC had a very popular series of live jazz programs titled Jazz 625. For many years jazz fans in Britain thought that these programs were lost, until it was rediscovered again in the archives of the BBC. Most Jazz 625 programs are well preserved in the archives of the BBC - many of the later BBC Jazz programs, produces by Terry Henebery, like Jazz Goes To College (1966), Jazz at the Maltings (1968) and Jazz Scene ( 1969) are not so well preserved and most are lost. In Holland the same happened with jazz programs that were lost, because of a lack of interest or re-use of the Ampex-tapes. Humphrey Lyttelton: host for the later Jazz 625 shows

In the 1960s the BBC had a very popular series of live jazz programs titled Jazz 625. The producer was Terry Henebery, who started this series in 1963 with a test program featuring Alex Welsh. That program was recorded in November 1963, but it would last until April 1964 before the real first Jazz 625 program was sceduled, a program titled Duke Ellington In Concert, hosted by Steve Race.

Today a less known British musician who performed for Jazz 625 in June 1965, hosted by Humphrey Lyttelton, Victor Feldman.

Victor Feldman was born in April 1934 in Edgware, Middlesex (GB) and passed away in Los Angeles May 1987. He was already active on stage, discovered at the age of seven. His father had founded the Feldman Swing Club in London in 1942, where Victor Feldman performed. He started as a drummer in the family band the Feldman Trio with Robert Feldman on the clarinet and Monty on the accordion. In 1944 he played in the Glenn Miller AAAF band, billed as Kid Krupa, refering to Gene Krupa of course. He changed to vibraphone in the late 1940s and played this instrument in bands like Roy Fox's and the Ralph Dharon Sextet. After a short period in India he made some great recordings with Ronnie Scott's Orchestra, before he moved to the USA. There he worked with the Woody Herman Herd and the Buddy DeFranco band. Victor played and recorded with numerous US jazz men and his work at the piano in the Hollywood recordings of the Miles Davis Quintet are worth mentioning. The title tune Seven Steps To Heaven is his composition.
This program for Jazz 625, featuring Ronnie Scott was recorded in London on the 2nd of June 1965.
TIP: Do you remember the young Dutch jazz vocalist Ester Groenenberg, who performed a great tune titled Zuurkool Met Worst at the Paul De Leeuw TV show last year on Dutch TV? I showed you a fragment of that performance a previous blog: The Magic Of Jazz. Tonight (20th of March 2008) she will be live on Dutch radio between 18:00 - 20:00 hrs ( 6:00 to 8:00 pm GMT+1), to receive world-wide at internet radio. She will perform four own songs in Dutch with Dirk Schreuders, Gertjan v/d Weerd and Rutger Hoorn.

AT RANDOM:

NIGHT TRAIN - CHRISTIAN McBRIDE: Christian McBride bass Recorded in New York City the 30th-31st of August or 1 September 1994.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

JAZZ 625: In de jaren zestig had de BBC met Jazz 625 een bijzonder populair live jazzprogramma op de Engelse televisie. De opnamen, die eerst verloren gewaand waren, zijn jaren geleden weer opgedoken vanuit de BBC archieven. De meeste Jazz 625 programma's zijn goed bewaard gebleven in de archieven van de BBC - veel van de latere BBC jazzprogramma's, eveneens geproduceerd door Terry Henebery, zoals Jazz Goes To College (1966), Jazz at the Maltings (1968) en Jazz Scene ( 1969) zijn minder goed bewaard en zelfs verdwenen; wat dat betreft is het in Nederland en België niet veel beter. Jazzprogramma's werden door desinteresse niet bewaard of de Ampexbanden werden voor hergebruik overgespeeld. Humphtrey Lyttelton, die de latere uitzendingen presenteerde.

In de jaren zestig van de vorige eeuw zond de BBC het programma Jazz 625 uit, een erg populaire serie met live jazz. De producer was Terry Heneberry, die in 1963 startte met een testprogramma waarin Alex Welsh speelde. Dat programma werd opgenomen in november 1963 en het zou tot april 1964 duren voordat de eerste officiële uitzending van Jazz 625 zou plaatsvinden, een programma getiteld Duke Ellington In Concert, gepresenteerd door Steve Race.

Vandaag een wat minder bekende Engelse muzikant, genaamd Victor Feldman, die in juni 1965 optrad voor Jazz 625, dat gepresenteerd werd door Humphrey Lyttelton, zelf een gevierd jazzmuzikant.

Victor Feldman was geboren in Edgware, Middlesex (GB) april 1934 en overleed mei 1987 in Los Angeles. Hij was al actief op het podium op een leeftijd van zeven jaar. Hij komt uit een muzikale familie wat zich uitte in de oprichting in 1942 van de Feldman Swing Club in Londen door zijn vader, waar de jonge Victor kon optreden. Hij begon als drummer in het Feldman Trio, een familieband, met Robert Feldman op klarinet en Monty Feldman op accordeon. In 1944 speelde hij in de Glenn Miller AAAF band, op de posters als Kid Krupa, als verwijzing naar de grote drummer Gene Krupa. Hij stapte over op vibrafoon eind jaren veertig en speelde dit instrument ook in de bands van Roy Fox en het Ralph Dharon Sextet. Na een paar jaar India maakte hij een paar mooie opnamen met het Ronnie Scott Orkest, voordat hij naar de Verenigde Staten verkaste. Dar speelde hij in de Herds van Woody Herman en de Buddy DeFranco band. Victor speelde en nam platen op met een heleboel Amerikaanse jazzartiesten, waarvan ik alleen wijs op zijn aandeel in de plaat Seven Steps To Heaven van het Miles Davis Quintet. De titelsong Seven Steps To Heaven is overigens ook van zijn naam. Deze aflevering van Victor Feldman, bijgestaan door Ronnie Scott, werd opgenomen op 2 juni 1965.


TIP: Kennen jullie Esther Groenenberg nog? Zij trad vorig jaar op bij Paul de Leeuw met het lied Zuurkool met Worst en wist daarmee zelfs Paul stil te krijgen. Ze schreef me: Hai allemaal, donderdag 20 maart ben ik tussen 18.00 en 20.00 te gast in het programma DeSmet Live dat wordt uitgezonden op Radio5 (de IKON). Ik ga daar 4 liedjes zingen die ik zelf heb geschreven, allemaal in het Nederlands. De vier liedjes komen verspreid over die twee uur voorbij. Ik word begeleid door Dirk Schreuders, Gertjan v/d Weerd en Rutger Hoorn. Voor mij een heel bijzonder optreden, voor het eerst écht in 't openbaar met eigen werk! HOERA!! Je kan het live via internet luisteren en via de radio: 747 AM. Mocht je het leuk vinden: je kan ook live aanwezig zijn in de DeSmet studio's om mij aan te moedigen. Het zit aan de Plantage Middenlaan 4 A in Amsterdam. Allemaal luisteren hè :-) Groetjes, Esther !
20 maart / March 20th:
1928:

• tain't clean / eniale blues / just so-so = boyd senter

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl
Retrospect Tony Scott Brasileirinho Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Bill Le Sage

( Naar de Nederlandse vertaling.)
JAZZ 625: In the 1960s the BBC had a very popular series of live jazz programs titled Jazz 625. For many years jazz fans in Britain thought that these programs were lost, until it was rediscovered again in the archives of the BBC. Most Jazz 625 programs are well preserved in the archives of the BBC - many of the later BBC Jazz programs, produces by Terry Henebery, like Jazz Goes To College (1966), Jazz at the Maltings (1968) and Jazz Scene ( 1969) are not so well preserved and most are lost. Steve Race: host of the oldest Jazz 625 programs.

The Jazz 625 programs with the introvert Bill Evans, Cannonball Adderley, the always joking Dizzy Gillespie, Ben Webster, Thelonious Monk and Erroll Garner are known to most jazz collectors: during the coming days I love to share with you some less known editions with English jazz musicians, like Bill Le Sage, Tubby Hayes, Victor Feldman and Johnny Scott. Hope you like it .

Today ............. Bill Le Sage's Directions in Jazz Unit with the tune Time Two And A Half.

Bill Le Sage was a British bebop piano player. He was born in January 1927 and passed away in October 2001. In 1945 he had formed his own sextet and after his military service he played in the Johnny Dankworth Seven. He worked on transatlantic ocean liners between England and the USA to be able to follow the developements in new music. In 1950 he even took some piano lessons from the famous piano player Lennie Tristano.
In the 1950s you can find him in the Kenny Baker's Dozen and the Tony Kinsey trio, where he also played the accordion and vibes and made experiments with jazz and poetry. In the years preceding these Jazz 625 recordings Bill played with saxophone player Ronnie Ross and drummer Jack Parnell. He was a sought after accompanist for Americans in Europe like the great guitar player Tal Farlow. In 1964 he formed his ten-piece orchestra Directions in Jazz,the band to be heard in this Jazz 625 program.
This program was recorded on the 16th of June 1964.

AT RANDOM:
SLATS - JOE NEWMAN Octet: Joe Newman trumpet, Urbie Gren trombone, Gene Quill, Al Cohn tenor sax, Dick Katz piano, Freddie Green guitar, Eddie Jones bass, Ross "Shadow" Wilson drums. Recorded in New York City the 3rd of October 1955.
Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

In de jaren zestig had de BBC met Jazz 625 een bijzonder populair live jazzprogramma op de Engelse televisie. De opnamen, die eerst verloren gewaand waren, zijn jaren geleden weer opgedoken vanuit de BBC archieven. De meeste Jazz 625 programma's zijn goed bewaard gebleven in de archieven van de BBC - veel van de latere BBC jazzprogramma's, eveneens geproduceerd door Terry Henebery, zoals Jazz Goes To College (1966), Jazz at the Maltings (1968) en Jazz Scene ( 1969) zijn minder goed bewaard en zelfs verdwenen; wat dat betreft is het in Nederland en België niet veel beter. Steve Race, de presentator van het eerste uur.

De Jazz 625 programma's met de introverte pianist Bill Evans, Cannonball Adderley, Dizzy Gillespie, Ben Webster, Thelonious Monk en Erroll Garner zijn erg bekend onder jazzverzamelaars en daarom wil ik deze week vooral wat onbekendere Engelse jazz musici laten zien en horen, zoals Bill Le Sage, Tubby Hayes, Victor Feldman en Johnny Scott. Genieten dus .....

Vandaag de ............. Bill Le Sage's Directions in Jazz Unit met het nummer Time Two And A Half.

Bill Le Sage was een Engelse bebop pianist. Hij werd geboren in januari 1927 en overleed oktober 2001. In 1945 had hij een eigen sextet en toen hij uit militaire dienst kwam ging hij spelen in de Johnny Dankworth Seven. Hij werkte op de transatlantische passagierschepen tussen Engeland en de Verenigde Staten en daardoor kon hij de ontwikelling van de "nieuwe" muziek op de voet volgen. In 1950 heeft hij zelfs privélessen van Lennie Tristano gehad.

In de jaren vijftig zien we hem terug in de Kenny Baker Dozen en het Tony Kinsey Trio, waar hij ook wel de accordeon en vibrafoon speelde en experimenteerde met jazz en poezie. In de jaren voorafgaand aan deze Jazz 625 opnamen speelde Bill met saxofonist Ronnie Ross en slagwerker Jack Parnell. Hij was een veel gevraagd begeleider voor Amerikanen die in Europa op tournee kwamen, zoals de Amerikaanse gitaarvirtuoos Tal Farlow. In 1964 vormde hij een tienmans orkest genaamd Directions in Jazz; de band die je in deze uitzending van Jazz 625 hebt zien optreden. Het programma, overigens, dateerde uit 16 juni 1964.
TIP: Extra concert van het John Marshall - Ferdinand Povel Quintet op 26 april 2008 in De Werf in Brugge. Deze groep speelde een paar weken geleden, in nagenoeg dezelfde bezetting, in de Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen en ik was zwaar onder de indruk. Als je het concert toen gemist hebt, kun je nu in de herhaling.


19 maart / March 19th:
1928:

• dolores / lila = bill hawley
• from monday on / yale blues = jimmy joy o

1968:

• now he sings now he sobs = chick corea trio

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Bob Thiele Collective Happy birthday Brian !! Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Jazz 625 - Duke Ellington in Concert

( Naar de Nederlandse vertaling.)
JAZZ 625: Live Jazz is rare on television nowadays, even on radio ....... If you love to hear jazz on TV or radio, you must be at least unemployed or a night owl. In our part of the world, the French music channel, Mezzo, is the only TV station that brings daily live jazz programs, and now-and-then Dutch televison scedules, at the introduction to a jazz festival like North Sea, old fragments from the so-called Jazzkelders ( = Jazz Cellars) of the NPS, the Dutch Tv jazz archives.

Steve Race (host for the first series)

In the past live jazz was hosted by Pim Jacobs, Cees Schrama or Han Reiziger each Sunday morning. Nowadays this kind of programs on public TV are rare; the only exception is VPRO TV.
In the 1960s the BBC had a very popular series of live jazz programs titled Jazz 625. The producer was Terry Henebery, who started this series in 1963 with a test program featuring Alex Welsh. That program was recorded in November 1963, but it would last until April 1964 before the real first Jazz 625 program was sceduled, a program titled Duke Elington In Concert, hosted by Steve Race.

Humphrey Lyttelton (host for the last series)

I love to show you a fragment of that first program, featuring Johnny Hodges who plays the tune Isfahan.

The name Jazz 625 revers to the fact that BBC 2 ( new at that times), broadcast on the 625-line UHF system. The origianl BBC 1 progrmans still used the 405-line VHF system. The signature tune of the show was based on the 6th, 2nd and 5th note on the scale. Listen to the tune, used a the background music in a contemporary compilation of friends pictures.

Most Jazz 625 program are well preserved in the archives of the BBC - many of the later BBC Jazz programs, produces by Terry Henebery, like Jazz Goes To College (1966), Jazz at the Maltings (1968) and Jazz Scene ( 1969) are not so well preserved and most are even lost; like in Belgium and The Netherlands ........
Johnny Hodges

The Jazz 625 programs with the introvert Bill Evans, Cannonball Adderley, the always joking Dizzy Gillespie (Does James Moody likes teasing Dizzy or not?), Ben Webster, Thelonious Monk and Erroll Garner ( Don't forget to look to the desperate Denzil da Costa Best, waiting for the end of Erroll's intro) are known to most jazz collectors: during the next days I love to share with you some less known editions with English jazz musicians, like Bill Le Sage, Tubby Hayes, Victor Feldman and Johnny Scott. Hope you like it ......

In my Keep swinging news letter mailing I wrote: I love to inform you that I posted my last Keep Swinging news letter ...... I got an alarmed message from Jan .... no it isn't my last - it's my latest Keep Swinging news letter: Don't worry - I'm still going strong.


AT RANDOM:

I'VE GOT THE WORLD ON A STRING - BOBBY HACKETT QUINTET: Bobby Hackett trumpet, Charlie Queener piano, Carl Kress guitar, Bob Casey bass, Don Marino drums. Recorded in New York City 31st of August 1950. (My first jazz record)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

JAZZ 625: Live Jazz is tegenwoordig zeldzaam op de televisie, zelfs op de radio .... en als er een keer wat uitgezonden wordt, moet je van nature werkloos of een nachtbraker zijn. In het zuidwesten van Nederland hebben we eigenlijk alleen de Franse muziekzender Mezzo op de kabel die regelmatig, elke dag, wel iets van jazz laat zien. En af en toe, meestal als opmaat naar het Northsea jazzfestival zendt ook de NPS oude fragmenten uit in programma´s als bijvoorbeeld Jazzkelders, opnamen uit de jazzarchieven. Steve Race (presentator voor de eerste helft van de uitzendingen)

Vroeger was het misschien iets beter gesteld met live jazz op de radio en tv. Zo had je de programma´s van Pim Jacobs, Cees Schrama of Han Reiziger elke zondagmorgen: tegenwoordig kun je soms op de zondagmorgen alleen bij de VPRO terecht. In de jaren zestig van de vorige eeuw zond de BBC het programma Jazz 625 uit, een erg populaire serie met live jazz. De producer was Terry Heneberry, die in 1963 startte met een testprogramma waarin Alex Welsh speelde. Dat programma werd opgenomen in november 1963 en het zou tot april 1964 duren voordat de eerste officiële uitzending van Jazz 625 zou plaatsvinden, een programma getiteld Duke Elington In Concert, gepresenteerd door Steve Race.

Humphrey Lyttelton. (presentator van de tweede serie programa's)

Ik heb een fragment gevonden van deze eerste uitzending, waarin Duke Ellington zijn stersolist Johnny Hodges aankondigt in het nummer Isfahan.

De naam naam Jazz 625 heeft te maken met het feit dat de BBC 2, het kanaal dat in 1964 startte, uitzond op het 625-lijnen UHF systeem. De originele BBC 1 uitzendingen vonden plaats op het 405-lijnen VHF systeem. De herkenningsmelodie van Jazz 625 was gebasseerd op de 6de, 2de en 5de noot van de toonladder. Luister maar eens naar de tune, dat ik achter een "vrienden" filmpje vond.

De meeste Jazz 625 programma's zijn goed bewaard gebleven in de archieven van de BBC - veel van de latere BBC jazzprogramma's, eveneens geproduceerd door Terry Heneberry, zoals Jazz Goes To College (1966), Jazz at the Maltings (1968) en Jazz Scene ( 1969) zijn minder goed bewaard en zelfs verdwenen; wat dat betreft is het in Nederland en België niet veel beter.
Johnny Hodges

De Jazz 625 programma's met de introverte pianist Bill Evans, Cannonball Adderley, Dizzy Gillespie (is het een geintje of wordt James Moody hier echt onderuit gehaald?), Ben Webster, Thelonious Monk en Erroll Garner ( je ziet Denzil da Costa Best bij die lange intro's van Erroll denken: wanneer moet ik nou invallen?) zijn erg bekend onder jazzverzamelaars en daarom wil ik deze week vooral wat onbekendere Engelse jazz musici laten zien en horen, zoals Bill Le Sage, Tubby Hayes, Victor Feldman en Johnny Scott. Genieten dus ......

De uit Middelburg afkomstige saxofonist Jasper van Damme heeft de Erasmus Jazz Prijs 2008 gewonnen. Vanaf deze plaats is dat natuurlijk een felicitatie waard. !!

18 Maart / March 18th:
1938:

• good morning blues = kansas city five

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Stan Kenton remembered Guitar Choro Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Terence Blanchard

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Today a great album by Terence Blanchard, that was recorded on the 17th and 18th of March 1998, ten years ago, titled Terence Blanchard Jazz in Film ( Sony Classical SK 60671); three tracks were recorded in April of that year.
Terence Blanchard is on of those great jazz trumpet player that is close associated with film soundtracks, like his playing in Spike Lee's films as Do The Right Thing and Mo' Better Blues. For this album Terence Blanchard organized an all star group featuring himself at the trumpet, Steve Turre on trombone, Joe Henderson on tenor saxophone, Donald Harrison on alto saxophone, Kenny Kirkland on piano, Reginald Veal on bass and Carl Allen on drums. Kenny Kirkland passed away a half year after these recordings.
Terence Blanchard started his career, after some years with Lionel Hampton, in Art Blakey's Jazz Messengers, where he took over the trumpet from Wynton Marsalis. He became also the musical director of the band. Both Donald Harrison and Steve Turre joined Terence in these famous Jazz Messengers. On this album Terence Blanchard interpreted nine film themes, like Bernard Herman's Taxi Driver, Alex North A Streetcar Named Desire and The Man With The Golden Arm with Frank Sinatra as main actor. It is a fact that Joe Henderson, who passed away almost seven years ago, plays very good and I really loved his solo in The Man With The Golden Arm. He also recorded one of his own film compositions, Clockers, with a great solo of the late Kenny Kirkland at the piano.

The trumpet of Terence Blanchard learns that he has listened to bebop trumpet players like Clifford Brown and the 1950s Miles Davis, but also to earlier classical trumpet player like Sweet Edison and Buck Clayton. It is said that his playing is beginning to look like Dizzy's. The film tunes are no copies of the original film themes, but re-arranged by Terence Blanchard wich makes it a personal document with great music. Well, although not really annoying, there are strings in some tunes, directed by Steve Mercurio. Nowadays Terence Blanchard is the artistic director of the Thelonious Monk Institue of Jazz Performancers in Los Angeles and I found a lenghtly fragment of a clinic I love to share with you.

TIP: Do you remember the young Dutch jazz vocalist Ester Groenenberg, who performed a great tune titled Zuurkool Met Worst at the Paul De Leeuw TV show last year on Dutch TV? I showed you a fragment of that performance a previous blog: The Magic Of Jazz. This week she will be live on Dutch radio on Thursday the 20th of March 2008 between 18:00 - 20:00 hrs ( 6:00 to 8:00 pm GMT+1), to receive world-wide at internet radio. She will perform four own songs in Dutch with Dirk Schreuders, Gertjan v/d Weerd and Rutger Hoorn.

AT RANDOM:

BAMBOO NIGHT - DON CHERRY-ED BLACKWELL: Don Cherry pocket-trumpet, trumpet, flute, piano and Ed Blackwell drums, percussion and bells. Recorded in Paris on the 22nd of August 1969.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Vandaag wil ik een mooie plaat van Terence Blanchard voorstellen, opgenomen op 17 en 18 maart 1998, tien jaar geleden, getiteld Terence Blanchard Jazz in Film ( Sony Classical SK 60671); drie nummers dateren uit april 1998.
Terence Blanchard is één van die grote trompettisten, die nauw verbonden zijn met filmmuziek, zoals met zijn medewerking aan Spike Lee films als Do The Right Thing en Mo' Better Blues. Voor deze plaat, die een keur aan filmmelodieën bevat, vormde Terence Blanchard een all-star groep met namen als Steve Turre op trombone, Joe Henderson op tenorsax, Donald Harrison op altsax, Kenny Kirkland op piano, Reginald Veal aan de bas en Carl Allen op slagwerk. Terence Blanchard zelf natuurlijk op de trompet. Kenny Kirkland, overigens, overleed een half jaar na deze opnamen. Terence Blanchard begon zijn carriere, na een paar jaar bij Lionel Hampton, in Art Blakey's Jazz Messengers, waar hij de trompet van Wynton Marsalis overnam. Hij werd ook musical director, zegt maar muzikaal leider van de band. Zowel Donald Harrison als Steve Turre speelden met Terence in deze beroemde Jazz Messengers. Op deze plaat interpreteert Terence Blanchard negen filmthema's, zoals Bernard Herman's Taxi Driver, Alex North A Streetcar Named Desire en de film The Man With The Golden Arm met Frank Sinatra in de hoofdrol. Joe Henderson, die zeven jaar geleden overleed, speelt heel goed op deze plaat en ik was vooral onder de indruk van zijn solo in The Man With The Golden Arm. Terence Blanchard, zelf ook actief in het maken van soundtracks, schreef de muziek voor de film Clockers, die hier ook terug te vinden is met een prachtige solo van Kenny Kirkland op piano.

Het spel van Terence Blanchard leert dat hij veel geluisterd heeft naar de grote bebop trompettisten als Clifford Brown en Miles Davis, zoals die in de jaren vijftig speelde, maar ook hoor je elementen van nog verder terug in zijn spel zoals van Sweet Edison en Buck Clayton. Ook gaat zijn spel steeds meer lijken op dat Dizzy Gillispie, vinden insiders. De filmtunes zijn geen copiën geworden van het origineel; na het oorspronkelijke thema gaan de nummers hun eigen weg. en dat maakt de CD tot een echte Terence Blanchard album. Zoals bij filmmuziek gebruikelijk zijn er af en toe ook strijkers aan toegevoegd, onder leiding van Steve Mercurio, maar gelukkig nooit overheersend. Terence Blanchard is op dit moment artistiek directeur van het prestigieuze Thelonious Monk Institute of Jazz Performancers in Los Angeles en ik vond een fragment van een clinic met hem dat ik graag wil laten zien.

TIP: Kennen jullie Esther Groenenberg nog? Zij trad vorig jaar op bij Paul de Leeuw met het lied Zuurkool met Worst en wist daarmee zelfs Paul stil te krijgen.
Ze schreef me: Hai allemaal, donderdag 20 maart ben ik tussen 18.00 en 20.00 te gast in het programma DeSmet Live dat wordt uitgezonden op Radio5 (de IKON). Ik ga daar 4 liedjes zingen die ik zelf heb geschreven, allemaal in het Nedcerlands. De vier liedjes komen verspreid over die twee uur voorbij. Ik word begeleid door Dirk Schreuders, Gertjan v/d Weerd en Rutger Hoorn. Voor mij een heel bijzonder optreden, voor het eerst écht in 't openbaar met eigen werk! HOERA!! Je kan het live via internet luisteren en via de radio: 747 AM. Mocht je het leuk vinden: je kan ook live aanwezig zijn in de DeSmet studio's om mij aan te moedigen. Het zit aan de Plantage Middenlaan 4 A in Amsterdam. Allemaal luisteren hè :-) Groetjes, Esther !

Doen we !!

17 maart / March 17:
1998:

• chinatown / clockers / degas' racing world / subterraneans / taxi driver / man with the golden arm = terrence blanchard quintet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Mauricio Carrilho Oscar Aleman Odeon Recording

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Strictly For Music Lovers

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Nr. 750.

I started this daily Keep Swinging Web Log in February 2006 ( more then two years ago).

750 contributions have been posted, thanks to my co-editor Jo and a dozen guest contributors. Thanks for that !!
Up to now: almost 125,000 visitors ( now 12,000 a month - more then 400 a day). Most visitors come from The Netherlands ( 36%) and the USA (24 %), followed by Belgium, Great Britain and Germany.

750 blogs ...... Let's have some fun: Strictly For Music Lovers
Sorry ..... I finally did it. Yesterday it arrived - I allowed myself to buy the 4CD Proper box with the music of Spike Jones and his City Slickers - Strictly For Music Lovers !!

I must have a dozen of TV programs on video scedulded by Mezzo some years ago, which fascinated me. The shows of Spike Jones were really mad, his humor, his music ( Music Is Sound he once said - that's why I make so much noise) his sound effects, his arrangements of known tunes, his preposterous suite with huge checks and padded shoulders, master of mayhems, the absurdity and perfectionism.

Born in December 1911 (he passed away in May 1965) he got his first drum sticks from a worker at the railway station where his father was stationmaster.That man made drum sticks out of chairlegs. With his drum sticks he made music on pots and pans and so his parents gave him a set of drums for Christmas, but he had to promise .... no jazz please !! At the highschool he formed his first band, the Calipat Melody Four, succeeded by a dance orchestra titled Spike Jones and his Five Tacks, which brought him some local fame. He started more professional in the orchestras of Everett Hoagland, Kearny Walton and Rube Wolf in the Paramount Theatre. He is best remembered as the percusionist in the Bing Crosby band. Early 1940s, tired of playing all those smooth arrangements, he founded the City Slickers and got a hit with Der Fuehrer´s Face in 1942. On stage, and later on TV he used visual and sound effects on his washboard, including gunshots, cowbells, auto horns and whistles, the Toeterix avant la lettre , as a strange-looking dute with his mouth filled with chewing gum, strange costumes and a lot of vaudeville and circus acts. I love to show you a typically Spike Jones performance of the dixieland standard The Twelfth Street Rag. If you have heard this version, you can never listen seriously to this rag again .....

A lot of people, especially in the States, will remember these mad Spike Jones TV shows from the 1950s and thanks to numerous films fragments that left we still can enjoy these early TV programs. I love to conclude with a great fragment from a show, titled Hawaiian War Chant.

I hope you liked it as much as I did. I´m anxious to play my new Proper Box next week .......

AT RANDOM:

EVERYTHING HAPPENS TO ME - TINA BROOKS Quartet: Lee Morgan trumpet - Tina Brooks tenor saxophone, Sonny Clark piano, Doug Watkins bass, Art Blakey drums. Recorded in Hackensack NJ on the 16th of March 1958 for Blue Note. Isn't that by change? 50 today

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

no. 750
Ik begon deze dagelijkse Keep Swinging Weblog in februari 2006 en tot op heden heb ik 750 bijdragen gemaakt samen met Joergen natuurlijk en een tiental gastredacteuren. Iedereen bedankt uiteraard.

750 bijdragen - bijna 125.000 bezoekers in ruim twee jaar ( nu 12.000 per maand - meer dan 400 per dag).
De meeste bezoekers komen uit Nederland ( 36%) en de Verenigde Staten (24 %), op afstand gevolgd door België, Groot Brittannië en Duitsland.

750 blogs ...... vandaar een iets minder serieus onderwerp: Strictly For Music Lovers.
Sorry ..... Ik het eindelijk aangedurfd en mezelf cadeau gedaan .... gisteren kwam het met de post ..... - de 4CD box met Spike Jones and his City Slickers - Strictly For Music Lovers

Ik heb, geloof ik, al zo'n tiental TV programma's opgenomen vanaf Mezzo met Spike Jones and his City Slickers, toen die een aantal jaar geleden regelmatig herhaald werden. Maffe vreemde shows met veel clownerieën, muziek en entertainment. Geluidseffecten ( music is sound ..... (= muziek is geluid heeft Spike eens gezegd, daarom maak ik zoveel lawaai)), arrangementen van bekende nummers, master of mayhem ( = meester van de rotzooi) in zijn geblokte Ollie B. Bommel jas, altijd kauwgum kauwend, vol absurditeiten, maar steeds perfectionistisch.

Geboren in december 1911 (hij stierf aan de gevolgen van roken in mei 1965 ) kreeg hij als kind zijn eerste drumstokken van een medewerker op het treinstation waar zijn vader stationschef was. De stokken waren gesneden uit stoelpoten en vanaf die tijd sloeg kleine Spike op alles wat geluid kon maken. Dat waren zijn ouders snel beu en gaven hem een drumstel voor kerst, op voorwaarde dat hij geen jazz zou spelen ( ..... but no jazz please !!) Op de middelbare school vormt hij zijn eerste band: the Calipat Melody Four, gevolgd door het dansorkest Spike Jones and his Five Tacks, waarmee hij lokale bekendheid kreeg. Hij ging meer professioneel spelen in de orkesten van Everett Hoagland, Kearny Walton en Rube Wolf in het Paramount Theater. Zijn meest bekende wapenfeit uit die periode is zijn plaats in de band van Bing Crosby. Dan is hij eigenlijk uitgekeken op de uitgeschreven arrangementen die hij moet spelen en richtte begin jaren veertig zijn City Slickers op met een aantal ervaren muzikanten; in 1942 heeft hij hiermee zijn eerste hit: Der Fuehrer´s Face en zijn naam is gevestigd. Op het toneel en later op TV gebruikt hij vaak zijn eigen wasbord met toebehoren ( koeienbellen, autotoeters, bellen, fluitjes en pistolen, zijn Toeterix avant-la-lettre, bizarre kleding en varieté en circusnummers om zijn shows en muziek visueel aantekkelijk te maken.
Ik wil graag nog een paar voorbeelden van zijn shows laten zien, zoals deze typische Spike Jones uitzending met het doodgespeelde nummer The Twelfth Street Rag, waar je, na deze Spike Jones uitvoering, nooit meer gewoon serieus naar kunt luisteren..

Veel oudere mensen, vooral in de Verenigde Staten, zijn opgegroeid met de knotsknettergekke Spike Jones TV uitzendingen en gelukig zijn er nog een heleboel van bewaard gebleven. Tenslotte dan nog zo'n juweeltje van een show uit de eerste jaren van de TV: The Hawaiian War Chant.

Ik hoop dat je net zo genoten hebt van Spike Jones als ik - de komende tijd wordt het vooral genieten met de 4cD box van Proper: Strictly For Music Lovers ......

16 maart / March 16th:
1928:

• hello montreal / mississippi mud = seven little polar bears

1958

• everything happens to me / minor move / nutville / star eyes / way you look tonight - tina brooks quintet

1978:

• bossa longa / olinga / round midnight = dizzy gillespie quartet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Blue Serge Veckans skiva and Nordisk catalogue Bob Rigter - Vreemd Altamiro Carrilho

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Robert Pernet - De Muzikant

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Every serious record collector knows who Robert Pernet (1940-2001) was, but I never realized that he also played jazz music as an active musician.

On the 15th of March 1968, now 40 years ago, a special EP (Extended Play) recording was made in Brussels, Belgium by Le Service de la Jeunesse de la Province de Brabant ... ( = Office for the youth of the Brabant region) featuring Les Dixieland Gamblers, probably directed by Pol Closset, whose band played two tunes: Doctor Jazz and I'm Coming Virginia. I don't know the exact recording date for these. On the reverse P. Catherine and R. Pernet play the tunes Slop and Grelots. The record was made by NMC Records Pour et Par Les Jeunes (= For and by the youth). Philip Catherine (guitar) and Robert Pernet (drums) were accompanied by Adriano Pateri on piano and Freddy Deronde on bass.
Philip Catherine and Robert Pernet.

As I make this blog, Philip Catherine, now almost 66 years old, is scedulded for a concert in the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen with is Acoustic Trio in a concerrt in April of this year and last year he was one of the guests at the Jazzfestival Middelburg, both venues in the south western part of The Netherlands. Robert Pernet was known as a great discographer who had an extensive collection of records and became the author of the Belgian Jazz Discography. When he passed away in 2001 his collection was bought by the Koning Boudewijnstichting who released a great 2CD with records from the Belgian Jazz heritage. The 2CD was the subject of a previous contribution Jazz In Little Belgium. The Charles Mingus tune Slop is to be found on CD2 track 23.

Although Robert Pernet was known for his discographical research on Belgian jazz, he was also a passioned jazz musician. At a meeting with collector friends in De Panne in the far south western part of Belgium, near the French border, Robert and his friends decided to found a band and Robert became the drummerman. As a teenager he had bought his first secondhand drumset. After they had decided to start a band, Robert took some lessons and thanks to Marcel De Schuyttenneer, one of the band members, he came into contact with .... Philip Catherine. In 1958 Philip Catherine and Robert Pernet performed twice at the Rose Noire in Brussels. In that club he also performed with Jacques Pelzer, Benoit Quersin , the Swedish baritone sax player Lennart Johnsson and even our (!) Rita Reys and Pim Jacobs. He was invited to play on the last day of 1959 at the Rose Noir, but got also an invitation from Toots Thielemans to play at the Blue Note on the same evening. It was sheer luck that both clubs were close together, so he could run back and forth. In 1960 he became a member of the Marcel Babs Robert Quartet which played modern avant garde jazz, but no free jazz. In 1969 he played with this quartet at the Montreux festival where he was honored as the best drummer of the festival. During his career he played with musicians like Stephane Grappelli, René Thomas, Jack Sels, Tubby Hayes, Nathan Davis, Attila Zoller, Tete Montoliu and the Lecuano Cuban Boys. Robert Pernet, although a dedicated record collector himself, didn't make much recordings and the one that was made 40 years ago, was one of his first. Both Philip as Robert had won ex aequo the prize for the best soloist, which was a recording session. Robert Pernet played early 1980s for some years with Charles Loos and Jean-Louis Rassinfosse, the great sympatic bass player, but the last twenty years of his life he didn't play in public often - he was too busy with his discography.
As I wrote before, you can listen to Slop on the great 2CD Jazz in Little Belgium.
A RANDOM:

AFTERNOON IN PARIS - SONNY ROLLINS & CO.: Sonny Rollins tenor saxophone, Herbie Hancock piano, Ron Carter bass, Roy McCurdy drums. Recorded in New York City 24th of January 1964

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Iedere serieuze platenverzamelaar kent Robert Pernet (1940-2001), de samensteller van de lijvige Belgian Jazz Discography, de beschrijving van alle Belgische Jazzplaten, maar ik realiseerde me niet, dat hij ook een cariere als actief muzikant gemaakt heeft.

Op 15 maart 1968, veertig jaar geleden dus, werden opnamen gemaakt voor een bijzonder plaatje, een zgn. EP-tje (Extended Play), een singeltje met vier nummers, in Brussel in opdracht van Le Service de la Jeunesse de la Province de Brabant ...( = Dienst voor de Jeugd van de provincie Brabant) met daarop Les Dixieland Gamblers, waarschijnlijk onderleiding van Pol Closset, wiens band twee nummers mocht spelen: Doctor Jazz en I'm Coming Virginia. De precieze opnamedatum van deze twee nummers ken ik niet. Op de achterkant P. Catherine en R. Pernet, die de nummers Slop en Grelots aan de groeven toevertrouwden. De plaat werd uitgebracht door NMC Records Pour et Par Les Jeunes ( = door en voor de jeugd). Philip Catherine (guitar) en Robert Pernet (slagwerk) werden begeleid door Adriano Pateri op piano en Freddy Deronde op bas.
Philip Catherine en Robert Pernet.

Op het moment dat ik deze bijdrage maak, staat Philip Catherine, nu 66 jaar oud, weer klaar om in april op te treden in de Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen met zijn Acoustic Trio en vorig jaar was hij één van de muzikanten die optrad op het Abdijplein in Middelburg tijdens het Jazzfestival Middelburg. Robert Pernet werd voornamelijk bekend als discograaf, die een uitgebreide verzameling platen had en uiteindelijk de uitgebreide Belgian Jazz Discography publiceerde. Toen hij in 2001 overleed kon de Koning Boudewijnstichting zijn verzameling behouden en werd o.a. een schitterende 2CD uitgebracht met platen uit zijn verzameling die een mooi overzicht geven van de geschiedenis van de Jazz in Belgie: Jazz in Little Belgium. Het nummer Slop, geschreven door Charles Mingus, is te vinden op de tweede CD als nummer 23. Hoewel Robert Pernet vooral bekend geworden is als verzamelaar en discograaf van het Belgische jazz-erfgoed, was hij ook een bevlogen jazzmuzikant. Tijdens een bijeenkomst van platenverzamelaars in De Panne, in het uiterste zuidwesten van België, tegen de Franse grens aan, besloten ze om een band op te richten; Robert Pernet koos voor slagwerk, omdat hij dat als kind ook gespeeld had. Als tiener had hij een tweedehands drumstel gekocht en wat lessen genomen. Dankzij Marcel De Schuyttenneer, die in hun groepje zat, kwam hij in contact met Philip Catherine. In 1958 traden Philip Catherine en Robert Pernet tweemaal op in de Rose Noire in Brussel. In die club trad hij ook op met musici als Jacques Pelzer, Benoit Quersin, de Zweedse baritonesaxspeler Lennart Johnsson en zelfs onze (!) Rita Reys en Pim Jacobs. Hij werd uitgenodigd te spelen op een eindejaarsfeest in 1959 in de Rose Noir, maar kreeg tewgelijkertijd ook een uitnodiging van Toots Thielemans om te spelen in de Blue Note, ook in Brussel. Dat werd een avond lang heen en weer vliegen; gelukkig lagen beide etablisementen dicht bij elkaar.
In 1960 werd hij lid van het Marcel Babs Robert Quartet dat moderne jazz - avant garde muziek speelde, maar geen free jazz. In 1969 speelde hij op het Montreux festival, waar hij uitgeroepen werd als beste drummer. Tijdens zijn carriere als drummer speelde hij met grote namen als Stephanne Grappelli, René Thomas, Jack Sels, Tubby Hayes, Nathan Davis, Attila Zoller, Tete Montoliu en de Lecuano Cuban Boys. Robert Pernet, hoewel zelf een verwoed platenverzamelaar, maakte zelf niet veel platen. Het plaatje, dat vandaag zijn veertigjarig jubileum viert, was één van zijn eerste. Omdat hij, ex aequo met Philip Catherine, als beste solist in de moderne jazz stijl was gekozen, mocht hij, met Philip, het plaatje maken. Robert Pernet speelde begin jaren tachtig nog korte tijd met Charles Loos en Jean-Louis Rassinfosse, de sympathieke innemende bassist, maar hield het daarna voor gezien en speelde niet vaak meer in het openbaar - hij had het overigiens te druk met zijn discografie.

De dubbel-CD Jazz in Little Belgium is een waardevol bezit voor elke verzamelaar van Europese jazz.


15 maart / March 15th:
1928:

• lovable = paul whiteman o

1938:

• george van eps musicale: squattin' at the grotto = bill harty presents

1968:

• slop = philip catherine-robert pernet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl


Retrospect
Perez Prado Flexo- the Ultimate Flexible Record Nonato Luiz: O Choro da Madeira
Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Arturo Sandoval - Havana 1986

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Last year, 2007, a great 2CD was released by Cuban born trumpet player Arturo Sandoval. This album was called Arturo Sandoval Live At The Hotel Nacional Havana 1986. It was released by Yemaya Records.

I learned about Arturo Sandoval thanks to a great recording, titled Tumbaito, a record made in 1986 in Spain. If you have heard Arturo Sandoval playing his trumpet I'm sure you will agree that he is very special on the instrument. His technique is extremely developed - his tone is clear and he can play in both the lower or upper register of his instrument and when you think that one has reached the highest possible tone on the trumpet, there is always one higher by Arturo Sandoval. In a previous blog I quoted the liner notes that read: There is hardly any other trumpeter who can push out the notes in such rapid succession or with such precision, and surely no other who can reach the phenomenal heights in which he moves. His music is overwhelming - very energetic and it must be a great experience to hear him playing live in front of his orchestra. In a previous blog I told about his life and career, about Dizzy Gillespie, his idol and "father in jazz", who brought his music to the world. He lives now in the US and last year he won with his last album, Rumba Palace, named after his night club in Florida, where he plays his music, the Latin Grammy in the category Best Latin Jazz Album.

The album I mentioned above, the 1986 live album made in Havana, contains Arturo Sandoval with an all-Cuban crew, featuring: Arturo Sandoval on trumpet and flügelhorn (and piano), Hilario Duran on piano, Jorge Reyes bass, Jorge Luis Chicoy guitar, Reynaldo Valera percussion and Reinaldo Garcia drums. In 1986 Arturo Sandoval had a weekly gig at the famous Hotel Nacional, in the so-called Libertad room in Havana, Cuba. This 2CD contains a transcription of one of his memorable 1986 concerts. As it was made two month before the Spanish Tumbaito both albums contain the same personel and some equal tunes, like Dizzy Gillespie's tune A Night In Tunesia, his own compositions Nuestro Blues and Relax and the tune Los Elefantes by Eddie Louise. He also performas two classical pieces from Bach and Hummel and a tribute to his master on the trumpet Dizzy Gillespie: Blues For Gillespie. The Havana concert, the 2CD album, brings one and a half hour of high-voltage live music, the shoot sparks will fill your room: mind the neighbours should be the subtitle !! This 2CD is well designed and has some excellent liner notes in English and Spanish from Maria Elena Mendiola, professor at the Cuban Art Institute for Higher Learning in Havana.

For those who have never heard Arturo Sandoval playing I love to share with you a film fragment. Enjoy it.

A must have !!

AT RANDOM:
THE SHEIK OF ARABY - RUBY BRAFF-BUDDY TATE NEWPORT ALL-STARS: Ruby Braff cornet, Buddy Tate tenor saxophone, George Wein piano, Jack Lesberg bass and Don Lamond drums. Recorded at the Chappell Studios in London 28th of October 1967.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )
Vorig jaar, 2007, verscheen een schitterende 2CD van de in Cuba geboren trompettist Arturo Sandoval. Het album is getiteld Arturo Sandoval Live At The Hotel Nacional Havana 1986. Het is uitgebracht door Yemaya Records
Ik leerde de muziek van Arturo Sandoval kennen dankzij een prachtige plaat getiteld Tumbaito opgenomen in 1986 in Spanje. Als je ooit Arturo Sandoval op de trompet hebt gehoord, zul je met me eens zijn dat hij iets bijzonders doet met dit instument. Zijn techniek is buitengewoon goed ontwikkeld, zijn toon is helder, zowel in het lage als het hoge register van zijn instrument en als je denkt dat nu wel de hoogte toon gehaald heeft die mogelijk is op de trompet, gaat Arturo er schijnbaar met gemak overheen. In een eerdere bijlage citeerde ik: There is hardly any other trumpeter who can push out the notes in such rapid succession or with such precision, and surely no other who can reach the phenomenal heights in which he moves. ( = Er is geen andere trompettist te vinden, die zijn noten zo hard kan aanzetten in zo'n rap tempo, met zo'n fabelachtige precisie, zich vooral bewegend in de hoge registers, dan Arturo Sandoval ). Zijn muziek pakt je helemaal in - zit vol energie en het moet een onuitwisbare indruk maken als je hem een keer live zou kunnen horen spelen voor zijn orkest. Ik beschreef in een eerdere blog al uitgebreid zijn carriere met de ontdekking van zijn muziek door zijn geestelijk vader en inspirator Dizzy Gillespie. Hij leeft en werkt nu in de Verenigde Staten en won onlangs een Latin Grammy in de categorie Best Latin Jazz album voor zijn plaat Rumba Palace, genoemd naar zijn club in Florida.

De plaat, hierboven genoemd, de live opnamen gemaakt in Havana in 1986, bevat Arturo Sandoval's band met een geheel Cubaanse bezetting: Arturo Sandoval op trompet en bügel (en piano), Hilario Duran op piano, Jorge Reyes bas, Jorge Luis Chicoy gitaar, Reynaldo Valera percussie en Reinaldo Garcia slagwerk. In 1986 had Arturo Sandoval een wekelijks optreden in de Libertad zaal van het beroemde Hotel Nacional in de Cubaanse hoofdstad Havana. Deze dubbel-CD bevat opnamen van één van die memorabele concerten. Aangezien dit concert opgenomen werd twee maanden voor de Spaanse opnamen, is de bezetting identiek en staan er een aantal dezelfde nummers op, zoals Dizzy Gillespie's nummer A Night In Tunesia, eigen composities als Nuestro Blues en Relax, en de compositie van Eddie Louise getiteld Los Elefantes. Arturo Sandoval speelt ook twee klassieke stukken van componisten als Bach en Hummel en een eerbetoon aan zijn leermeester Dizzy Gillespie: Blues For Gillespie. Tijdens dit concert in Havana krijg je anderhalf uur muziek op hoogspanning, waarvan de vonken de hele kamer vullen: Mind the neighbours ( denk aan de buren) zou op de hoes moeten staan.

Deze dubbel-CD is mooi uitgevoerd en goed verzorgd en de tekst van Maria Elena Mendiola, professor aan de Cuban Art Institute for Higher Learning in Havana. in het Engels en Spaans is informatief. Mocht je nieuwsgierig geworden zijn naar de muziek van Arturo Sandoval luister en kijk dan naar het volgende fragment:

A must have - muziek waar je niet omheen kunt!!


14 maart / March 14th:
1928:

• coquette / yale blues = dorsey brothers o
• wabash blues / shadowland blues = troy floyd plaza hotel o
• king porter stomp / d natural blues = fletcher henderson o
• she's a great great girl = roger wolfe kahn o
• metropolis = paul whiteman concert o

1938:

• five point blues = bob crosby bob cats

1968:

• matrix / my one and only love = chick corea trio

1978:

• besame mucho / my laurie/ ophelia = art pepper quartet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Eddie Peabody - The King of The Banjo Aki Takasi Plays Fats Waller

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Metropolis

( Naar de Nederlandse vertaling.)
On the 12th of March 1928, eighty years ago, the enlarged 26 men Paul Whiteman Orhestra, his so-called Concert Orchestra, recorded the first and second part of his Metropolis, a suite in four parts that had a total playing time of ca. 17 minutes.The 3rd part was recorded a day later and the fourth part was played on the 17th of March. This lenghtly tune was released on two 30cm 78rpm gramophones for Victor.

Ferde Grofé (1937)

The tune, which got the working title Fantasia in E-flat, was composed by Ferde Grofé and later got its final name Metropolis, named after the succesfull 1926 film Metropolis by Fritz Lang. Mind that Ferde's tune has nothing to do with the film - it only gives you an impression of the sounds and noises of a big city, a Metropolis.

Paul Whiteman and his Orchestra (1928)

Ferde Grofé was born as Ferdinand Rudolph von Grofé and was born in New York City in March 1892 and his ancestors came from Germany. Both his parents played classical music and when his father passed away he went back to Germany with his mother and got violin and piano lessons. Some years later they returned to New York and when he left school he got a job, after some gigs at bars and bordellos, in the Los Angeles Symphony Orchestra. In 1915 he played in the band of Art Hickman where he wrote arrangements for dance orchestra. In the late 1910s he became interested in jazz and one of his collegues in the Los Angeles Symphony Orchestra Paul Whiteman became fascinated because of Ferde's arrangements. In 1920 when Paul Whiteman needed a new piano player in his band he asked Ferde and so their cooperation started, which lasted to some great recordings of Ferde Grofé compositions, like the Mississippi suite and the Grand Canyon Suite. And of course this Metropolis too. I have some two great contemporary recordings from this great suite. Mind that this Metropolis suite was performed in public only once on the stage at Carnegie Hall in October 1928 and since that time no orchestra ever played this piece complete in public again until January 1989 when the Dutch Willem Breuker Kollektief played it for their BVHaast CD Metropolis (CD 8903). For me it was the first time that I heard it on record and I was impressed by this Experiment in Modern Music, as this piece was subtitled. Both Ferde Grofé as Paul Whiteman wanted to make Modern American Music, that could be compared with the great European classical composers. If you have seen Paul Witeman's film The King of Jazz you can imagine how it sounded. Ten years ago the Beau Hunks, the retro band known for his Laurel & Hardy music played it using the original arrangements and this performance is to be found at their album The Modern American Music of Ferde Grofé. You will find more compositions of Ferde Grofé on this abum like his Broadway at Night (1924), Mississippi Suite (1925) and the Three Shades of Blue (1926). This music is no jazz nor dance music. It's symphonic music, more in the tradition of European classical music then in the jazz, but I like it very much now and then and this week is a great opportunity to play this great Metropolis Suite again.

Hans Koert


AT RANDOM:
GETTIN' AND JETTIN'- HANK MOBLEY Quartet: Hank Mobley tenor sax, Wynton Kelly piano, Paul Chambers bass and Philly Joe Jones drums. Recorded for Blue Note on the 5th of December 1961

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Op 12 maart 1928, tachtig jaar geleden, nam het extra uitgebreide, 26 man bevattende, orkest van Paul Whiteman, zijn Concert Orchestra, het eerste en tweede deel van zijn Metropolis op. Het derde en vierde deel werden een dag later en op 17 maart aan de groeven toevertrouwd. De suite duurde in totaal zo'n 17 minuten en werd door Victor uitgebracht op twee 30cm 78-toerenplaten.Ferde Grofé (1937)

Het nummer, dat de werktitel Fantasia in E-flat mee kreeg, werd geschreven door Ferde Grofé en later hernoemd tot Metropolis , naar de succesvolle gelijknamige film uit 1926 van Fritz Lang, die in 1927 in Amerika circuleerde. Het nummer van Ferde Grofé echter, heeft niets van doen met de film - het geeft een beeld in geluid van een grote levendige stad, een Metropolis.

Paul Whiteman and his Orchestra (1928)

Ferde Grofé werd geboren als Ferdinand Rudolph von Grofé en werd geboren in New York City in maart 1892 en zijn voorouders waren Duitse immigranten. Beide ouders speelden klassieke muziek en toen zijn vader overleed ging hij voor een paar jaar terug naar Duitsland met zijn moeder, waar hij o.a. piano en viool leerde spelen. Weer terug in New York ging hij spelen in het Los Angeles Symphony Orchestra. In 1915 speelde hij bij het Art Hickman orkest, waar hij composities en arrangementen voor dansband schreef. Toen na 1917 de jazz opkwam raakte hij daarin geinteresseerd en eén van zijn collega's in de Los Angeles Symphony Orchestra, ene Paul Whiteman raakte geboeid door zijn arrangementen. Toen Paul Whiteman in 1920 een eigen band begonnen was en een pianist nodig had dacht hij aan Ferde Grofé en zo is een jarenlange samenwerking ontstaan, waarin zijn composities uitgroeiden tot grote suites, zoals de Mississippi Suite en de Grand Canyon Suite. Ook Metropolis hoort in dit rijtje thuis.

Ik heb Metropolis leren kennen dankzij twee hedendaagse uitvoeringen van het dit schittterende stuk. Bedenkt dat deze Metropolis suite slechts één keer in zijn geheel door Paul Whiteman in Carnegie Hall gepeeld is in oktober 1928 en daarna alleen nog een enkele keer in losse onderdelen. Pas in januari 1989 werd het stuk opnieuw uitgevoerd door het Willem Breuker Kollektief en uitgebracht op de BVHaast CD Metropolis (CD 8903). Deze uitvoering was mijn eerste kennismaking en ik was onder de indruk van dit Experiment in Modern Music, zoals de ondertitel van dit stuk is. De muziek is geen jazz, maar kan het best vergeleken worden met het repertoire van de Europese klassieke componisten. In de film van Paul Whiteman, The King Of Jazz, kun je meer van deze soort "moderne muziek" horen.

Tien jaar geleden speelden de Beau Hunks, de retro band bekend geworden door hun Laurel & Hardy soundtrack opnamen, de originele arrangementen van het stuk voor hun CD The Modern American Music of Ferde Grofé. Hierop staan meer stukken van Ferde Grofé zoals Broadway at Night ( 1924), de Mississipi suite ( 1925) en Three Shades of Blue (1926). Geen dansmuziek dus of jazz - maar symphonische muziek, waarmee Paul Whiteman en de zijnen een plaatsje probeerden te veroveren in het klassieke circuit. Denk ook maar eens aan de uitvoeringen van de Rhapsody in Blue.

Ik mag graag luisteren naar deze Metropolis suite en het feit dat deze muziek tachtig jaar gelden voor het eerst werd gespeeld is hiervoor en goed excuus.

Hans Koert

13 maart / March 13:
1928:

• ham and eggs / you need some lovin' = johnny dunn band
• crowing rooster blues / broken levee blues = lonnie johnson
• metropolis = paul whiteman concert o

1938:

• black gypsy = david martin-eddie south

1968:

• honeysuckle rose / lillette / make mine millers / oop bop sh' bam / squatty roo / sweet georgia borwn = millers (o.l.v. ab de molenaar )

1988:

• i think i know = niels tausk quintet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Five Foot Two
Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

All-Girl Bands

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Women belong at home - in the kitchen - to raise the kids. They should play piano, violin or flute. Old fashioned thoughts .... That opinion has long been superseded: enjoy this contribution about women-in-jazz.

The Ingenues serenading the cows for the University of Wisconsin in a scientific test of whether the cows would give more milk to the soothing strains of music.

A few weeks ago Jo posted a great contribution, titled Vibraphonia where he introduced us a film fragment played by a female marimba band headed by a certain Reg Kehoe playing Larry Clinton's A Study In Brown ca. 1940. A few days ago I was pointed to another great fragment by Enrico B. by The Ingénues, an all-female band, that made a great film in 1928 playing some 1920s hits. Enjoy a fragment of this film

When you have listened carefully you must have heard tunes come by like Keep Sweeping the Cobwebs off the Moon, Changes, Mighty Lak’ a Rose, Shaking the Blues Away and the good old Tiger Rag, but to be honest ..... I was fascinated by all those girls playing in this not so common setting; a 1920s dance band. These All-Girl orchestras were popular in the 1920s and born out of the minstrel groups late 1900s, where women appeared in bands like the Madame Rentz's Female Minstrels or the Colored Female Brass Band. During the change of the century women were active at home, in the classical repertoire playing the piano, the violin or the harp. Looking to these women, playing saxophones in all sizes ( even a baritone sax), brass instruments, like the tuba, I wonder how the director of such a band selected all these girls with their special qualities - as a genius on their instrument or as a female-as-sex object....... Okay, I agree, the lady on the clarinet better could have used her stick playbacked and the numerous of accordions, hidden behind their stools, feel commically. One of the popular all-women bands of the 1920s was the Parisian Redheads, later renamed as the Bricktops. The Parisean Redheads ( thanks to their red heads)

In the book Stormy Weather, The Music and lives of a century of jazzwomen by Linda Dahl is a great source when you love to understand these bands.
In the Depression years there were a lot of those all-women orchestras, founded to make money and, as the book reads, Women bandleaders and players were picked for their physical assets as much as for their musicianship: hence the group billed as "The Band with a Bosom".One of the regular band leaders of the Hit of the week orchestras was Phil Spitalny who founded during the late 1930s and 1940s an All-Girl Band which became very famous. I found a fragment of this band, made late 1930s I guess, where they play the Tiger Rag. It is a pity that the music is very soft, but the fragment is so rare and special that I love to share it with you. So open your speakers .... and enjoy.

These typically phenomenon of All-Women Bands became popular in the 1940s, but it was, like the decades before, most vaudeville and music to dance they played. Of course there were bands that played jazz or women that became great jazz instrumentalists ( I am not talking of women vocalists now), like Lil Hardin, Emma Barrett (I must talk about her in a next blog sometimes), Beryl Booker or Marian McPartland to name some known and less known women in jazz.

The tuba player of the Phil Spitalny All-Girl Band

I found a fragment from a typically All-Women Band from the 1940s too, the band of Thelma White and her All Girl Orchestra in a film from ca. 1946. (Mind the sound level)

Another phenomenon that needs some more study, in my opinion, are the so-called Sisters and Brothers vocal groups, vocal groups, of men or women who are related to each other by family. Well known are the Mills Brothers, the Boswell Sisters and the Andrew Sisters, but there were numerous others, most of them now almost forgotten, like The Brian Sisters, Ponce Sisters, Pickens Sisters, Keller Sisters, Bronx Sisters, Trix Sisters, Williams Sisters, MacDowell Sisters, Zurik Sisters and Kordt Sisters. I also could make a list from brother vocal groups, although it seems that that list is much shorter. Are there readers of this blog who have studied these groups and love to share their knowledge with us? If you're the one or you konw someone who has that knowledge, please contact me: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Bix Beiderbecke Kansas City - Jazz '34

Nederlands ( To the English translation )

Vrouwen horen thuis - in de keuken - hun recht is hun aanrecht - Ze horen piano, viool of dwarsfluit te spelen, de kinderen op te voeden .......Ouderwetse gedachten, die al lang achterhaald zijn .... zelfs in de vorige eeuw. Je komt er meer over te weten in deze bijdrage over vrouwen-in-de-jazz.

The Ingenues spelen in opdracht van de Universiteit van Wisconsin in een koeienstal in de hoop dat het de melkproductie zou stimuleren.

Een paar weken geleden postte Jo een bijdrage, getiteld Vibraphonia waarin hij een filmfragment liet zien van een vrouwelijke marimbaband bijgestaan door Reg Kehoe, die Larry Clinton's A Study In Brown rond 1940. Een paar dagen geleden wees Enrico B. me op een ander fragment van The Ingénues, een all-female band, een band die helemaal uit vrouwen bestaat, in een film uit 1928. Ze spelen daar een serie titels die in die tijd populair waren. Geniet ervan.

Als je goed geluisterd hebt zou je nu wellicht de gespeelde nummers herkent hebben: Keep sweeping the cobwebs off the moon, Changes, Mighty lak’ a Rose, Shaking The Blues Away and the good old Tiger Rag, maar eerlijk gezegd heb ik het moeten opzoeken want ik was gefascineerd door wat ik te zien kreeg; al dat vrouwelijk schoons in een niet alledaagse setting. Deze All-Girl orkesten waren populair in de jaren twintig en tijdens de Depressie en waren voortgekomen vanuit de traditie van de Minstrelgroepen, waarin al voor 1900 vrouwen dit soort groepen vormden: the Madame Rentz's Female Minstrels en the Colored Female Brass Band zijn daar voorbeelden van. Tijdens de eeuwwisseling, rond 1900, waren de vrouwen voornamelijk thuis actief, en als ze muziek maakten dan was dat klassieke muziek op piano, harp of viool. Als je naar deze vrouwen kijkt, die alle soorten saxofoons spelen (tot de baritonsax toe). blaasinstrumenten waaronder de tuba, dan vraag ik me af hoe de dirigent deze dames heeft gevonden en op welke gronden hij ze heeft geselecteerd: op het feit dat ze een specifiek instrument konden bespelen of op hun vrouw-zijn. Okay, ik geef toe, in het geval van de klarinettiste is dat overduidelijk; zij zou er beter aan doen te playbacken en al die accordeons, die ineens van onder de stoel te voorschijn komen, maakt het geheel tot een haast komische act. Eén van die all-women bands uit de jaren twintig waren de Parisian Redheads, later hernoemd als the Bricktops.
The Parisian Redheads ( = naar de kleur van de hoedjes denk ik)

In het boek Stormy Weather, The Music and lives of a century of jazzwomen, geschreven door Linda Dahl staat onder andere de geschiedenis van deze bands beschreven.

Tijdens de Depressietijd (begin jaren dertig) zien we een toename van dit soort orkesten, opgericht, zo zegt het boek, to make money (= om geld mee te verdienen). Women bandleaders and players were picked for their physical assets as much as for their musicianship: hence the group billed as "The Band with a Bosom". ( = Vrouwelijke bandleidsters en spelers werden zowel uitgezocht op hun uiterlijk als op hun muzikale kwaliteiten: wat te denken van een groep genaamd Band-met-een-boezem). Eén van de vaste bandleiders, die voor Durium platen maakten was Phil Spitalny, weliswaar een man, maar dat belemmerde hem niet een All-Girl band op te richten die in de jaren dertig en veertig heel populair werd. Ik vond een fragment uit de jaren dertig waarin hij te zien en te horen is met zijn band in de Tiger Rag. Helaas is het geluid erg zacht, dus zet je luidsprekers open; het fragment is zo bijzonder en zeldzaam dat ik het jullie niet wilde onthouden.

Dit typische fenomeen van all-women bands was ook populair in de veertiger jaren, maar dan is de muziek veranderd in meer swing en jive muziek. Toch komt het peil van de meeste damesorkesten uit de eerste helft van de Twintigste eeuw niet uit boven het niveau van vaudeville of amusementsorkest. Natuurlijk waren er ook vrouwen die wel jazz speelden op hun instrumenten ( zangeressen lat ik hier buiten beschouwing), zoals Lil Hardin, Emma Barrett (ik kom zeker nog eens op haar terug), Beryl Booker of Marian McPartland om maar eens even wat bekende en minder bekende namen te noemen.
De tuba-speler van de Phil Spitalny All-Girl Band

Ik vond een fragment van zo'n typische voorbeeld uit de jaren veertig (1946) van de Thelma White and her All Girl Orchestra (Denk aan het geluidsniveau)

Een andere verschijnsel rond vrouwen-in-de-jazz waren de Sisters Trios, met de mannelijke tegenhanger de Brother Quartets; zanggroepen die een familierelatie hadden. Wie kent niet de Mills Brothers, the Boswell Sisters en de Andrew Sisters? Maar stiller wordt het als we meer namen willen; namen als The Brian Sisters, Ponce Sisters, Pickens Sisters, Keller Sisters, Bronx Sisters, Trix Sisters, Williams Sisters, MacDowell Sisters, Zurik Sisters en de Kordt Sisters - allemaal nu vergeten zanggroepen. Zo'n lijst kan eer natuurlijk ook gemaakt worden met Brothers Groups ... maar die wordt een stuk kleiner. Is er iemand onder de lezers die kennis opgebouwd heeft over dit soort vergeten vrouwen-zang-groepen? Het zou mooi zijn als we daar eens aandacht aan konden besteden. Ken je iemand die dat zou kunnen, laat hem dan contact opnemen of stur me een mailtje: keepswinging@live.nl

AT RANDOM:
ARREPIADO - GLAUCO VIANA. Brazilian musician recorded in 1928 for Parlophon

Julian CANNONBALL Adderley was called CANNONBALL because of his good apetite. ( = vanwege zijn eetlust). Thanks all for posting this. - Iederen dank voor zijn inbreng.

12 maart / March 12th:
1928:

• stack o' lee blues / moani ke ala / drowsy waters / lepe ulaula / hue hue hue hue = sam ku west harmony boys
• when / i'm winging home like a bird that's on the wing = paul whiteman o

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Bix Beiderbecke Kansas City - Jazz '34

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

A Great Night Of Music And Fun

( Naar de Nederlandse vertaling.)
During a three week tour the Dutch Forest Jazz Band visited Australia with a trip along several clubs in the southern and eastern parts of Australia, Victoria. I got some enthusiastic reactions, that brought some great reviews of concerts. One week ago I posted a review from the Noosa Club concert by Richard Stevens and this time I will publish a review at the Peninsula Jazz Club in Melbourne on the 23rd of February 2008 made by Aussie Piping and Tony L.

Saturday night – February 23 – 2008
Venue: Peninsula Jazz Club – Melbourne – Australia.
Seems the camaraderie of Jazz lover’s through-out the world knows no bounds. Our overseas visitors, natives of the Netherlands and coming from literally out of the woods of the forests of De Veluwe near their hometown of Apeldoorn located in central Holland, were warmly greeted by all in attendance. Being introduced for the evening by our President, Harry Daniels, as - The Dutch Forest Jazz Band.
They had just completed a seemingly whirlwind tour of the Oz Northern States of Queensland (Gold Coast City Jazz Club, Noosa Jazz Club amongst others) and New South Wales (Newcastle Jazz Club, Gosford and Dubbo Jazz Clubs) and had performed the previous day, at the Dutch (Nederlandse) Club in Melbourne to an enthusiastic audience. So on their last night on Australian soil, it was our turn to experience the pleasure that many an International band can give - New Faces – New sounds, etc. Their reputation preceded them and for those in the know there were no disappointments – quite the opposite actually. Though little known too many here in Australia apart from ex. Dutch nationals living here. To a gathered crowd of 190 strong, true Jazz lovers, this world renowned band gave our lucky group a Glimpse of Dutch Jazz from the other side of the Globe encompassing a Swing-style, with a Dixieland flavour, and just a hint of Trad. Which both listeners and dancers alike enjoyed most warmly. What was to follow was an extremely polished professional performance by a very accomplished band of well known throughout Europe and overseas, International musicians.
Opening with a truly patriotic Waltzing Matilda, the band immediately captured the audience’s attention. An avalanche of pure Jazz numbers soon came – known and loved by all present, beginning with When You’re Smiling. At this time the dancers invaded the floor, where most of them were to stay all evening, thoroughly enjoying the night’s reverie. - This was quickly followed by - Buddy Bolden’s Blues, (one of the writer’s favorites and spontaneously sung at our table) and immediately followed by - Shine, Sugar, Please Don’t Talk About Me, New Orleans, Rosetta, (on request) How Come You Do Me? This completed the first set – Wow!

The second set for the evening commenced with - Bei Mir Bist Du Schoen introduced and proudly sung in his native tongue by Peter den Boer / drums / vocals, with much feeling and flair. We were then introduced to Louis Bink / trumpet / vocals, also doubling as announcer on the night, at times playing two different trumpets, one by the way, a resplendent orange colour: the Dutch National Colours. Oh how proudly he played and brandished it. What followed then was a kaleidoscope of true Jazz with tunes like – Tin Roof Blues, Indiana, A Wonderful World – (a wonderful rendition). Then came what must surely have been one of the highlights of the night: A piano Boogie duet – (One piano had to suffice as the airlines refused the other as luggage! Much laughter was heard here) With Harald Haverkorn / piano and Raymond Spruyt - being most proficient not only on banjo and guitar, but is also surprisingly quite at home behind the keyboard. It should be said that Harald’s expertise at the pianoforte, is one of consummate ease, with plenty of light and shade in his performances – a delight to the ear. Surely one of the best overseas artists we have had the privilege to hear, to see and to meet at our club. A rather lilting rendition of Petite Fleur soon followed by Gerrit Brouwer / clarinet, whose polished performance on the night was extraordinary to say the least. The set finished off with Exactly Like You.
During the course of the evening we were introduced to the band members with an Australian name to match:

Ton Bos (Tom) – trombone / Leader

Gerrit Brouwer (Gerry) - clarinet

Louis Bink (Louis)- trumpet / vocals

Raymond Spruyt (Ray) - banjo /guitar / piano

Harald Haverkorn (Harold) - piano

Peter den Boer ( Peter)- drums / vocals

Jan. Joost de Weyer (James) - bass
During the latter part of the evening those people in the crowd who were seated at the rear of the room (writer and wife included) were surprised with the announcement from the stage by Peter den Boer that As those at the front of the audience paid the same amount of money as those at the back, we will now go and play exclusively to the people seated at the rear tables. – His interpretation was along the lines of: Since we have played to the front sides now we will play to the Back sides – roars of laughter arose from the throng. True to his word, the band: less Harald Haverkorn and Jan. Joost de Weyer (who for obvious reasons remained on the bandstand), opened their performance to the strains of that old favourite for many, Ice-cream – (being a request). A tour of the rear tables then commenced - The Band consisted of : Ton Bos, Gerrit Brouwer, Louis Bink and Raymond Spruyt and being invited to join this group of very accomplished musicians on their troubadour travels was our very own and much loved Chris.“Charlie” Farley / banjo, he also doubled as soundman for the night. This group was led by a rather affable and lovable chap, Peter den Boer. His character a sheer delight and voice a great joy. Our little surprised group of tables at the rear of the hall then enjoyed not only the bands infectious playing, but was asked to participate and sing-along with them, which we all did most heartily. What a Hoot! Alas the name of the second number played escapes me as we at our table were too busy laughing and singing along at the time. Amongst the tunes that followed; There was a heart felt rendition of Happy Birthday to two lucky ladies in the audience.
Then sung both in Dutch and English, exclusively it seemed, came Marina -Marina – Marina. During this wandering performance and ably dueting with the band’s own very accomplished banjo player Raymond Spruyt was the Melbourne banjo player Charlie Farley. For him and also for our members and guests the experience was one of intense delight, swelling pride and enjoyment. (Especially for another two of Melbourne’s best banjo players who were also present in the audience. Both seemed spellbound by the performance). Moving onto other tables a chorus of When the Saints was only just audible over the sound of the 190 gathered there, as they all sung in gay abandon, What a time we had! Then the entire band joined-up back on the stage, playing such numbers as, Beale Street Blues, Blues My Naughty, Bourbon Street Parade, Sunny Side of the Street, etc. But when it came to the final tune for the evening – Doctor Jazz, cheers of more! - More! - More! arose from the enthusiastic audience. The band’s leader and final spokesman Ton Bos (Tom) thanked all present for coming to listen and sharing just a few of the band’s experiences on their Aussie tour – such as Kangaroos, Koalas, and the rain and more rain they had in Queensland etc. He went on to thank most profusely our very much endeared President Harry Daniels and his hard working team for allowing all this to happen.

P.S. It is surely worth noting that much of the frivolities and fun that permeated the evening has been captured for perpetuity much to the foresight of our very own resident photographers - Ian and Eric. These can be viewed on the Peninsula Jazz Club website.

Aussi Piping - Tony L. (Melbourne-Australia)


AT RANDOM:
WHEN MY SUGAR WALKS DOWN THE STREET - WOLVERINE Orchestra: Jimmy McPartland cornet, Jimmy Hartwell clarinet, George Johnson tenor sax, Dick Voynow piano, Bob Gillette banjo, Min Leibrook tuba, Vic Moore drums, Dave Harmon vocal. Recorded in the Gennett studios Richmond Indiana on Friday the 5th of December 1924

What musician was called CANNONBALL and why was he called so. Send your suggestions to: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLEASE: Rate this blog at the end of this page.

Nederlands ( To the English translation )

Tijdens een drie weken durende tournee bezocht de Nederlandse Forest Jazz Band uit Apeldoorn verschillende clubs in het oosten en zuiden van Australië. Ik kreeg een paar enthousiaste reacties, die uiteindelijk leidden tot een paar uitgebreide recenties over enkele concerten. Vorige week postte ik een verslag van het concert in de Noosa Jazz Club door Richard Stevens en deze keer vinden jullie hierboven een terugblik op het concert in de Peninsula Jazz Club in Melbourne op 23 februari van dit jaar, geschreven door Aussie Piping en Tony L. Gisteren publiceerde ik de Nederlandse vertaling van dit uitgebreide ooggetuige verslag. Graag wil ik jullie voor vandaag wijzen op drie interessante bijdragen, die je terugvindt onder het Retrospect-kopje: Modern Times (over de gelijknamige film van Charlie Chaplin) - Kansas City - Jazz '34 Een heel interessante documentaire, waarin hedendaagse jazzmusici in de huid van hun voorgangers kruiepen en Abel Ferreira - Chorando Baixinho, een Choro bijdrage van Joergen.

AT RANDOM:
WHEN MY SUGAR WALKS DOWN THE STREET - WOLVERINE Orchestra: Jimmy McPartland cornet, Jimmy Hartwell klarinet, George Johnson tenorsax, Dick Voynow piano, Bob Gillette banjo, Min Leibrook tuba, Vic Moore slagwerk, Dave Harmon zang. Opgenomen in de Gennett studio's van Richmond Indiana op vrijdag 5 december 1924

Welke jazzmuzikant stond bekend als CANNONBALL en waaarom werd hij zo genoemd?
Oplossingen en andere schuilnamen graag sturen naar:

keepswinging@live.nl

VERGEET NIET JE STEM UIT TE BRENGEN OP DEZE WEBLOG ONDERAAN DE PAGINA

11 March/maart:
1928:

• arkansas blues / sugar step = fred elizalde hot music
• drifting = johnny noble hawaiians-david m. burrows trio

1938:

• donald's better self = donald duck cartoon
• marie / something tells me / i love to whistle / you went to my heart / florida flo / lost and found / don't try to cry your way back to me =fats waller rhythm

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Modern Times Kansas City - Jazz '34 Abel Ferreira - Chorando Baixinho
Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Forest Jazz Band in Melbourne Australië

( Naar de Nederlandse vertaling.)
During a three week tour the Dutch Forest Jazz Band visited Australia with a tour along several clubs in the southern and eastern parts of the country: Victoria. I got some enthusiastic reactions, that brought some great reviews of concerts. One week ago I posted a review from the Noosa club concert by Richard Stevens and this time I will publish a review from the concert at the Peninsula Jazz Club in Melbourne on the 23rd of February 2008 made by Aussie Piping and Tony L. Today you will find it in the Dutch language - tomorrow I hope to post the English version. As it is today BBB-day ( = Bix Beiderbecke Birthday) I'd suggest to visit some previous Bix Beiderbecke contributions in you don't read Dutch: In A Mist - Bixology and Bix Beiderbecke. Thanks Jo for reminding me to that event.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Tijdens een drie weken durende tournee bezocht de Nederlandse Forest Jazz Band uit Apeldoorn verschillende clubs in het oosten en zuiden van Australië. Ik kreeg een paar enthousiaste reacties, die uiteindelijk leiden tot een paar uitgebreide recenties over enkele concerten. Vorige week postte ik een verslag van het concert in de Noosa Jazz Club door Richard Stevens en deze keer vinden jullie hier een terugblik op het concert in de Peninsula Jazz Club in Melbourne op 23 februari van dit jaar, geschreven door Aussie Piping en Tony L. Morgen volgt de Engelse versie.

A Great Night of Music and Fun!
Zaterdagavond 23 februari 2008 in de Peninsula Jazz Club in Melbourne (Australiè)
Het lijkt er op alsof de vriendschap op de wereld tussen jazzliefhebbers geen grenzen kent. Onze gasten van overzee, uit Nederland, letterlijk uit de bossen van de Veluwe in de omgeving van Apeldoorn werden door de aanwezigen warm onthaald. Onze voorzitter, Harry Daniels, introduceerde hen als de Forest Jazz Band.

Ze hadden net een tamelijk hectische tournee afgesloten in het oosten van Australië (Queensland), waar ze concerten in de Gold Coast City Jazz Club en de Noosa Jazz Club hadden gegeven en New South Wales waar in de Newcastle Jazz Club, Gosford en Dubbo Jazz Clubs gespeeld werd. De dag daarvoor hadden ze ook nog opgetreden voor de Nederlandse Club in Melbourne voor een enthousiast publiek. Aangezien dit dus hun laatste nacht op Australische bodem was, waren nu wij aan de beurt om te genieten van alles wat een band uit het verre buitenland kan bieden: nieuwe gezichten - een nieuw geluid. We hadden al begrepen uit berichten dat we zeker niet teleurgesteld zouden worden en dat klopte ook. Hoewel de meesten de band niet kenden, behalve dan een paar geimmigreerde ex-Nederlanders, die hier wonen. Zo'n 190 mensen, allen echte jazzliefhebbers, kregen dankzij deze beroemde band, een kijkje in de keuken van de Nederlandse Jazz+ Jazz van de andere kant van de wereld, gespeeld in een swingstijl met dixieland elementen, dat door zowel de luisteraars als de dansers erg gewaardeerd werd. Wat we te zien kregen was een professioneel opgezet concert door een band bestaande uit bekende Europese muzikanten.

Hun openingsnummer was een echte Austalische start met Waltzing Matilda en daarmee hadden ze meteen alle aandacht bij het publiek. Daarna volgde een vloedgolf aan jazz nummers, de meeste bekend bij de aanwezigen. Het eerste nummer was When You’re Smiling en dat was voor de dansers het teken om de dansvloer te bezetten en die is de hele avond ook niet meer leeg geweest. Daarna speelden ze titels als de Buddy Bolden’s Blues (het lievelingsnummer van één van ons en we zongen het dan ook spontaan mee aan onze tafel) en meteen daarna Shine, Sugar, Please Don’t Talk About Me, New Orleans, Rosetta,(een verzoeknummer) en How Come You Do Me. Hiermee eindigde de eerste set. De tweede set begon met By Mir Bist Du Schoen, aangekondigd en met veel verve gezongen door Peter Den Boer, drummer en zanger. Daarna kwam Louis Bink, trompettist en zanger en tevens spreekstalmeester, die twee trompetten bij zich had; één zelfs in de nationale kleur: oranje. We kregen een grote hoeveelheid echte jazznummers te horen, zoals Tin Roof Blues, Indiana en A Wonderful World (in een mooie uitvoering). En toen was het tijd voor één van de hoogtepunten van de avond: een piano boogie duet – (a wonderful rendition / een schitterende vertolking). Het boogie duet werd uitgevoerd door Harald Haverkorn en Raymond Spruyt, die blijkbaar niet alleen banjo kon spelen.Harald speelt de piano met het grootste gemak; een lust voor het oor. Hij behoort ongetwijfeld tot het beste wat de band vanaf de andere kant van de wereldbol meegenomen had. Gerrit Brouwer verraste ons met een gepolijst stukje vakmanschap op de klarinet met het nummer Petite Fleur. De set werd afgesloten met Exactly Like You. De leden van de band werden ons in de loop van de avond voorgesteld, met, voor het gemak, een Australische naam er naast: Ton Bos (Tom) – trombone / Leider

Gerrit Brouwer (Gerry) - klarinet

Louis Bink (Louis)- trompet / zang

Raymond Spruyt (Ray) - banjo /gitaar / piano

Harald Haverkorn (Harold) - piano

Peter den Boer ( Peter)- drums / zang

Jan Joost de Weyer (James) - bas
Maar er waren nog meer verrassingen: Later op de avond werden de mensen die wat aan de zijkant zaten verrast met een privéconcert: Since we have played to the front seats now we will play to the Back sides (Nu we de hele avond tegen de voorste stoelen hebben staan spelen vinden we dat nu de achterste rijen aan de beurt zijn). En aldus gebeurde: de bandleden ( de pianist en zo uiteraard uitgezonderd) begaven zich met het nummer Ice Cream ( een verzoeknummer) op weg naar de achterste rijen. De groep bestond uit Ton Bos, Gerrit Brouwer, Louis Bink en Raymond Spruyt en onze eigen Chris “Charlie” Farley, banjoist, werd uitgenodigd mee te spelen op banjo en werd begeleid door een alleraardigste kerel, Peter de Boer. We kregen zo niet alleen een concert vanaf de eerste rang; we werden ook uitgenodigd mee te zingen, wat we uit volle borst deden.

Ik weet echt niet meer wat het tweede nummer was dat ze speelden; dat ging in ons gelach verloren. Verder speelden ze nog Happy Birthday voor twee jarigen in de zaal en, speciaal voor deze gelegenheid, leek het wel, Marina Marina Marina. Zoals ik al vertelde speelde onze Charlie Farley samen met Raymond Spruyt op de banjo; een schitterend moment. Twee andere banjoisten in het publiek uit Melbourne zaten gefascineerd te kijken. De groep wandelde verder door de zaal, spelend When the Saints, maar dat was in de massa natuurlijk niet goed meer te horen. We hadden de tijd van ons leven. Weer terug op het podium speelde de band nog nummers als Beale Street Blues, Blues My Naughty, Bourbon Street Parade, Sunny Side of the Street en zo. Na het laatste nummer van de avond, Doctor Jazz, klonk het More! - More! - More! uit vele enthousiaste kelen. De bandleider Ton Bos (Tom) bedankte het publiek voor hun aandacht en vertelde nog even over de kangoeroe's, de koala's en de vele vele regenbuien die de tournee onvergetelijk hadden gemaakt.

Meer foto's, gemaakt door Ian en Eric van o.a. het pub;liek tijdens dit concert kunnen bekeken worden op de website van de Peninsula Jazz Club .

Peninsula Jazz Club – Australia
Aussie Piping / Tony L.

vertaling Hans Koert

AT RANDOM:
LONG WALK - MICHAEL COCHRANE Quartet: Michael Cochrane piano, David Gross altsax, Ron McClure bas en Yoron Israel slagwerk. Opgenomen in september 1997

Wie werd er CANNONBALL genoemd en waarom? Nee, niet vanwege zijn felle explosieve stijl van spelen, Barry; maar waarom dan? Suggesties graag sturen voor woensdag naar: keepswinging@live.nl

Tijdopname voor 10 maart:
1938:

• for he's a jolly good fellow / let's get happy = leonard feather ye old english swynge band (= leo watson all stars)
• joseph joseph = russ morgan o

1968:

• sonora = hampton hawes trio

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Joe Venuti Ben op zijn Best
Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Cannonball Adderley - Somethin' Else

( Naar de Nederlandse vertaling.)
I hate lists like the Billboard Hot Hundred of best selling records. Popular records have high sales figures and that's why they seem to be so popular. But what is a good record? For me, it's a record that fascinates you more then others, with the right notes on the right place. What is the best jazz record of all times? Some say that is Miles Davis Kind of Blue; sure, a million seller jazz record. Jazz records seldon reach such high sales figures. Another one, that is high on the list, must be Cannonball Adderley's Something Else. I'm sure, it should belong to the Top Ten of Best Jazz Records.

This record, with its great Reid Miles designed cover, was recorded in the Rudy Van Gelder Studios in Hackensack N.J. on the 9th of March 1958, fifty years ago, so a very good reason to play it today.
I love to let you hear one of its great tunes: Autumn Leaves, here used as the sound track for a film impression.

The Julian Cannonball Adderley Quintet, featuring Cannonball Adderley on the alto saxophone, Miles Davis on trumpet, Hank Jones at the piano, Sam Jones on bass and Art Blakey on drums, recorded six tunes; five were released on the LP issue: Autumn Leaves, Love For Sale, Somethin' Else, One For Daddy-O, and Dancing In The Dark. Alison's Uncle, also titled as Bangoon, was issued later.

Cannonball Adderley, born in Tampa, Florida September 1928 and passed away August 1975, was educated as a music instructor, but had his own group. In 1955 he impressed on the alto saxophone, follower of the Charlie Parker school, and in the liner notes of the CD edition Leonard Feathers tells about Cannonball Adderley's baptism of fire in the band of Oscar Pettiford. At a concert the alto saxophone player Jerome Richardson hadn't arrived and Julian offered to take his place. To put him in his place, Oscar beat the band off with I'll Remember April at an impossible tempo, Leonard Feather writes: But Cannonball had come up in the Parker-school that knows of no tempo impossibilities. He met the challenge with a long solo that just about knocked Pettiford off the stand.

For two years Cannonball Adderley had his own quintet, featuring his brother Nat on the trumpet, but, due to financial problems and disappointing sales figures for his records, he had to break up his band and joined Miles Davis. Miles Davis introduced him to Blue Note and although it was a well selling record, with a great performance of Miles Davis of course, it would stay his one and only Blue Note record under his own name.

If you have, like me, a small emergency suitcase to take along when you have to leave your house to a more safe place in case of a disaster ( we do live below sea level !!), don't forget to put a copy of this album in it - a great choice. Let's cut into the birthday cake !

AT RANDOM:
MY DADDY ROCKS ME - CHARQUET & CO: Jean-Pierre Morel cornet and vocal, Daniel Barda trombone, Marc Bresdin, Michel Bescont reeds, Bernard Thevin piano, Lionel Benhamou banjo and guitar, Gérard Gervois tuba. Recorded "en concert" in Cave du Hot Club de France in Paris on the 2nd of March 1976

What musician used the name CANNNONBALL and why did he got that name. Well, the first question is an easy-peasy, but do you know why he was called that way? Send your suggestions before Tuesday to: keepswinging@live.nl

Time exposure for the 9th of March:
1928:

• what a wonderful wedding that will be = horace heidt o
• i'm so tired of living all alone = lonnie johnson
• she's a great great girl = herbert spencer o
• collegiana = waring pennsylvanians

1958:

• alison's uncle / autumn leaves / dancing in the dark / love for sale / one for daddy-o / somethin' else = cannonball adderley quintet

1968:

• goodbye to childhood / sorcerer / toys = herbie hancock sextet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman on film The secret of Mrs. Hartloper Hot Club de Boedo

Nederlands ( To the English translation )

Ik hou niet van lijsten als de Billboard Hot Hundred waarin de bestverkopende albums staan; ze zeggen me niet zo veel. Populaire platen hebben hoge verkoopcijfers en daarom worden ze juist weer populair. Maar is het ook een goede plaat? Een goede plaat is een album die me boeit door de muziek of me verrast door wat er op staat; de juiste noten op de juiste plaats. Wat is de beste jazzplaat allertijden? Sommigen beweren Miles Davis Kind of Blue, een "gouden" plaat, zeker !! Een andere, die ook hoog in de lijsten zou moeten staan is Cannonball Adderley's Something Else. Ik vind dat die zeker ook in de top tien thuis hoort.

Deze plaat, met zijn schitterende hoesontwerp van Reid Miles, werd opgenomen in de Rudy Van Gelder Studio in Hackensack N.J. op 9 maart 1958, vijftig jaar geleden, en dus een goede reden om deze vandaag te spelen. Luister maar eens naar Autumn Leaves:

Het Julian Cannonball Adderley Quintet, bestaande uit Cannonball Adderley op de altsax, Miles Davis op trompet, Hank Jones aan de piano, Sam Jones op bas en Art Blakey op slagwerk, nam die dag zes titels op; vijf werden op de LP versie uitgebracht: Autumn Leaves, Love For Sale, Somethin' Else, One For Daddy-O en Dancing In The Dark. Alison's Uncle, ook wel Bangoon getiteld, verscheen pas veel later.
Cannonball Adderley, geboren in Tampa, Florida in september 1928 en overleden augustus 1975, was opgeleid als muziekleraar, maar had ook een eigen groep. In 1955 maakte hij veel indruk op de altsax, als navolger van de toen net overleden Charlie Parker. Leonard Feathers haalt Cannonball Adderley's vuurdoop nog een keer op in het bijbehorende CD-boekje: At a concert of the Oscar Pettiford band the alto saxophone player Jerome Richardson hadn't arrived and Julian offered to take his place. To put him in his place, Oscar beat the band off with I'll Remember April at an impossible tempo. ( = Tijdens een concert van de band van Oscar Pettiford is de altsaxofoonspeler Jerome Richardson niet op komen dagen en Cannonball Adderley biedt zich aan in te vallen. Om hem meteen uit te proberen zet Oscar Pettiford in met I'll Remember April in een walgelijk snel tempo) schrijft Leonard Feather: But Cannonball had come up in the Parker-school that knows of no tempo impossibilities. He met the challenge with a long solo that just about knocked Pettiford off the stand. (= Maar Cannonball komt uit de Charlie Parkerschool en daar weten ze wel raad met snel gespeelde nummers en hij verbijsterde Oscar Pettiford met een lange solo).

Twee jaar lang had Cannonball Adderley zijn eigen kwintet, met daarin o.a. zijn broer Nat op trompet. Tengevolge van financiele problemen en tegenvallende verkoopcijfers moest hij zijn band opdoeken en ging hij bij Miles Davis spelen. Miles Davis introduceerde hem bij Blue Note en dat werd deze plaat, die goed verkocht. Ondanks dat Miles Davis schitterde op deze plaat is het toch een echte Cannonbal Adderley plaat geworden, maar het bleef bij die ene voor Blue Note onder eigen naam.

Als je, net als ik, een overlevingskoffertje hebt klaar staan op de pak in de gangkast voor noodsituaties ( we leven immers onder de zeespiegel !), zorg dan dat deze CD er in zit. En nu ..... taart eten !!

AT RANDOM:
MY DADDY ROCKS ME - CHARQUET & CO: Jean-Pierre Morel kornet en zang, Daniel Barda trombone, Marc Bresdin en Michel Bescont rieten, Bernard Thevin piano, Lionel Benhamou banjo en gitaar, Gérard Gervois tuba. Opgenomen "en concert" in Cave du Hot Club de France in Parijs op 2 maart 1976

Wie kreeg de bijnaam CANNONBALL en waarom? Die eerste vraag is natuurlijk een "eitje", maar waarom werd hij zo genoemd? Oplossingen voor dinsdag graag sturen naar: keepswinging@live.nl

Tijdopname voor 9 maart:
1928:

• what a wonderful wedding that will be = horace heidt o
• i'm so tired of living all alone = lonnie johnson
• she's a great great girl = herbert spencer o
• collegiana = waring pennsylvanians

1958:

• alison's uncle / autumn leaves / dancing in the dark / love for sale / one for daddy-o / somethin' else = cannonball adderley quintet

1968:

• goodbye to childhood / sorcerer / toys = herbie hancock sextet
  

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman on film The secret of Mrs. Hartloper Hot Club de Boedo
Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Roy Hargrove in concert

( Naar de Nederlandse vertaling.)
On Friday night, the 7th of March 2008 the Roy Hargrove Quintet performed at a packed Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen, this weekend the place to be in Holland, in the far south western part of the country, near the Belgian border.
Roy Hargrove and his men, celebrated their 13th concert in their beloved club with a dynamic concert before an enthusiast audience.
It was not the first time that this quintet visited Porgy en Bess; the were here before in 2007, due to the festivities of the clubs 50th birthday, on the 19th of April 2007, so it felt like meeting old friends: Roy Hargrove on trumpet and flügelhorn, no singing this time, a modest Justin Robinson on alto saxophone, Gerald Clayton at the piano, Danton Boller on bass and the energetic Montez Coleman on drums.