Joe Henderson Trio in de Village Vanguard -1985: The State of the Tenor

Joe Henderson Trio at the Village Vanguard - 1985: The State of the Tenor. (English) - Joe Henderson Trio in de Village Vanguard - 1985: The State of the Tenor ( Nederlands)

De beste Blue Note opnamen allertijden (Alfred Lion)
JOE HENDERSON TRIO in de VILLAGE VANGUARD - 1985: The State of the Tenor
Hans Koert

De plaats waar de band staat, is in een jazzclub als het altaar in een kerk en er is geen beroemder swingaltaar dan dat van de Village Vanguard, dat de oudste jazzclub van de wereld zegt te zijn en de plek waar de meeste swingmuziek heeft geklonken.( in vertaling)( Stanley Crouch in Live at the Village Vanguard - Wynton Marsalis)

Vijfentwintig jaar geleden zat de Village Vanguard in New York City bomvol met publiek dat speciaal gekomen was voor Joe Henderson en zijn Trio, dat bestond uit Joe Henderson op tenorsax, Ron Carter op bas en Al Foster op slagwerk. Het trio speelde in drie dagen zo'n zes concerten met in totaal zo'n tien sets. Een selectie van de muziek die in deze drie dagen gespeeld werd is uitgebracht op een Blue Note dubbelalbum getiteld Joe Henderson - The State of the Tenor - volume 1 and 2. ( Blue Note CDP 7243 8 28879 )

De ingang van de Village Vanguard aan de 7th Avenue, New York City ( foto; Charles Stewart. Detail van de hoes van de Coltrane Live at the Village Vanguard again! lp. ( 1966))
Stanley Crouch herinnert zich op de plaat hoe het idee voor deze serie concerten tot stand gekomen was. Het idee werd geboren tijdens één van de optredens van Joe Henderson, met zijn kwartet in de Village Vanguard. Henderson can swing ....... There are no directions he can't handle and no challenges he can't meet, whether in terms of style or technique. ( = Henderson kan ontzettend swingen...... Er is geen enkele muziek die hij niet kan spelen en elke uitdaging gaat hij aan, of het nu met stijl of techniek te maken heeft.). In de jaren tachtig van de vorige eeuw was Joe Henderson vooral als freelancer bezig aan de westkust van de VS en speelde met Freddie Hubbard en groepen als de Echoes of an Era, de Griffith Park Band, ook wel de Griffith Park Collection genoemd. Hij probeerde ook een (belegde) boterham te verdienen met muzieklessen.
Hoes: Joe Henderson: The State of the Tenor (Blue Note CDP 7243 8 28879) (foto: Carol Friedman)
Hij werd geboren in Lima (Ohio) in april 1937 en studeerde muziek aan de Kentucky State College en de Wayne University voordat hij beroepsmuzikant werd in Detroit met een eigen band, maar ook reisde hij rond met de band van Brother Jack McDuff en een legerband. De eerste plaat waarop hij te horen is was Una Mas, een plaat van het Kenny Dorham Quintet voor Blue Note, waar hij in het titelnummer en het nummer Trompeta Toccata opviel met een paar mooie solo's. Joe Henderson ( foto Francis Wolff. Detail van de hoes van: Joe Henderson - Mode for Joe).

In de jaren zestig groeide zijn bekendheid door zijn aanwezigheid bij groepen rond Horace Silver en Herbie Hancock. Toen John Coltrane en later Ornette Coleman de jazz flink opschudden met hun vernieuwende geluid, koos Joe voor de meer gematigde kant en volgde de twee vernieuwers niet. Wellicht is dat de reden, ook al speelde hij op heel wat mooie platen voor Blue Note, als leider ( zoals in Page One en Our Thing) of als sideman ( in Andrew's Hill Point of Departure, Unity van Larry Young, Song for My Father door Horace Silver of Lee Morgan's Sidewinder (om er een paar te noemen), dat hij niet de sterstatus kon bereiken. ....... Tijdens de jaren zeventig speelde en nam hij op voor Milestone en Verve en ontwikkelde zijn stijl van hardbop tot fusion en avant-garde en hij speelde zelfs korte tijd bij Blood Sweat and Tears, maar uiteindelijk belandde hij toch weer bij zijn roots - de hardbop.
Joe Henderson ( foto Francis Wolff. Detail van de hoes van: Joe Henderson - Mode for Joe).

Joe was vooral gefascineerd door componisten en musici als Charlie Parker en Sonny Stitt ( waarmee hij eind jaren vijftig kort speelde) en klassieke componisten als Bartok en Stravinski. Zijn krachtig geluid op de tenor doet denken aan dat van Sonny Rollins. En misschien herinnerde Stanley Crouch, die zelf van slagwerker en dichter uitgroeide tot schrijver en jazzcriticus, waar je niet omheen kunt, het succesvolle concert van Sonny Rollins uit november 1957, dat hij gaf in de Village Vanguard. Dit concert, dat uitgebracht werd door Blue Note als Sonny Rollins - A Night at the Village Vanguard, wordt alom als één van de beste naoorlogse live-opnamen bestempeld: Rollins speelde tijdens een middag- en een avondvoorstelling en werd 's middags begeleid door Donald Bailey op bas en Pete La Roca op slagwerk en 's avonds door Wilbur Ware en Elvin Jones. Lijst van nummers: Joe Henderson - The State of the Tenor ( in negatief)

Stanley Crouch legde zijn ideeën bij Joe in de week, die er wel oor naar had en bassist Ron Carter en slagwerker Al Foster vroeg mee te doen. Blue Note omarmde het idee om Henderson weer terug te krijgen op haar label en beloofde de concerten op te nemen en uit te brengen. En natuurlijk hoopte men dat de Joe Henderson "Night at the Village Vanguard" even succesvol zou worden als Rollins' concert bijna twintig jaar eerder - aan de voorbereidingen zou het niet liggen.
Ron Carter ( Northsea Jazzfestival juli 2008) ( foto: Hans Koert)

De optredens werden uitgesmeerd over drie dagen: donderdag 14 t/m zaterdag 16 november 1985 - twee concerten per dag. Joe Henderson gaf in die tijd muzieklessen en dat verklaart het grote aantal saxofonisten dat in de afgeladen volle zaal zat. Die kregen heel wat bijzondere momenten te horen van hun leermeester. Op de eerste dag werden er drie sets opgenomen, maar alleen het nummer Happy Reunion, een compositie van Duke Ellington belandde uiteindelijk op de plaat. De volgende dag volgden weer drie sets en nu bleven er vijf titels op de zeef liggen, waaronder een eigen compositie van Joe Y Ya La Quiero. De andere nummers waren composities van Monk ( Friday the Thirteenth en Ask Me Now) en het bekende Portrait van Mingus.

Friday the Thirteenth - Joe Henderson Trio ( 15 november 1985)
Ron Carter in de Village Vanguard ( maar niet tijdens het State of the Tenor concert)

Op de laatste dag werd, in vier sets, nog acht nummers toegevoegd aan de dubbelcd van Joe Henderson - The State of the Tenor.

Joe Henderson ( maker foto onbekend)
Je vindt daarin o.a. het zelden gehoorde nummer zoals Boo Boo's Birthday, een Monk compositie en door hem opgenomen in december 1967 voor zijn album Underground ( inderdaad, die met die schitterende hoes). Boo Boo refereert aan Monk's dochter Barbara, die hij Boo Boo noemde. Loose Change was een stuk van Ron Carter, dat hij waarschijnlijk speciaal voor dit concert geschreven had - 15 jaar later neemt hij het voor het eerst op voor een eigen cd: Skies are Grey.

Loose Change - Joe Henderson Trio ( 16th of November, 1985)

De concerten werden uitgebracht op twee aparte platen, maar zijn sinds de jaren negentig verkrijgbaar op een dubbel cd. De eerste kritieken waren nog wat gematigd, maar al snel doorzag men, dat deze opnamen geweldig goed waren en tot het beste behoorde dat Joe Henderson ooit had opgenomen. Bovendien bleek het een nieuwe fase in zijn carrière in te luiden. Eindelijk kreeg hij de erkenning die hij verdiende. Het was ook een nieuwe start op het Blue Note-label; Alfred Lion was er erg gelukkig mee in ieder geval en noemde het zelfs de Best Blue Note date of all-times (= De beste Blue Note opnamen allertijden.) Jammergenoeg lieten ze het qua promotie een beetje zitten.
Voorkant van de True Note, Nederlands enige jazzblad ( Een gestencild blaadje, in de jaren zeventig één van de weinige Nederlandstalige jazzbladen) ( nº 13 september 1974 )

Stanley Crouch typeert in Considering Genius, de Village Vanguard club, nadat hij een lange rij kenmerken heeft opgesomd als: ..... It makes the club what it is and place it within the realm of myth, where Americans of all colours and people from many countries have gathered either to play or to listen or to do both and hang out laughing and reminiscing about the bad times and the good times. ( = ... het maakt de club tot wat het is - een haast mythische plek, waar Amerikanen, ongeacht ras of afkomst, samen met mensen uit allerlei landen een plaats gevonden hebben waar ze kunnen spelen, luisteren ( of beide), waar ze kunen lachen of herinneringen kunnen ophalen over goeie en minder goede tijden).

Joe Henderson's carrière kwam na dit concert in een stroomversnelling tot aan zijn dood en hij maakte nog een aantal mooie platen zoals Lush Life en So Near, So Far - de laatste een eerbetoon aan Miles Davis. Joe Henderson overleed in juni 2001 62 jaar oud.

Joe Henderson - The State of the Tenor - Live at the Village Vanguard ( Blue Note CDP 7243 8 28879 )

Vijfentwintig jaar geleden trad Joe Henderson met zijn trio, met Joe Henderson op tenor, Ron Carter op bas en Al Foster op slagwerk, op in het beroemde Village Vanguard in New York City. Deze concerten werden opgenomen en uitgebracht op Blue Note en behoren, samen met het Sonny Rollins Village Vanguard concert van november 1957 en de Chick Corea Blue Note Club opnamen, tot de beste live-opnamen uit de jazzgeschiedenis. Keep Swinging beluisterde ze vijfentwintig jaar later en schreef er over. Als je niets wilt missen volg dan de Keep swinging blog via http://twitter.com/KeepSwinging of vraag haar laatste nieuwsbrief.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Joe Henderson Trio at the Village Vanguard - 1985: The State of the Tenor

Joe Henderson Trio at the Village Vanguard - 1985: The State of the Tenor. (English) - Joe Henderson Trio in de Village Vanguard - 1985: The State of the Tenor ( Nederlands)

The best Blue Note date of all-times (Alfred Lion)
JOE HENDERSON TRIO at the VILLAGE VANGUARD - 1985: The State of the Tenor
Hans Koert

Band stands in jazz clubs are altars of swing and there is no more famous altar than the one in the Village Vanguard, which is the oldest jazz club in the world and the one in which the most swing has been dispended. ( Stanley Crouch in Live at the Village Vanguard - Wynton Marsalis)
Twenty five years ago, on the 14th of November, 1985, the Village Vanguard in New York City was packed with an audience that came specially to hear Joe Henderson and his Trio. The Joe Henderson Trio, featuring Joe Henderson on tenor saxophone, Ron Carter on bass and Al Foster on drums, played ten sets in three days. A selection of these three days were released on two Blue Note albums entitled Joe Henderson - The State of the Tenor - volume 1 and 2.


The Village Vanguard entry at 7th Avenue, New York City ( photo: Charles Stewart. Detail from the cover of Coltrane Live at the Village Vanguard again! ( 1966))
Stanley Crouch remembers in the original 1986 liner notes, how the idea was born to record Joe Henderson, during one of his performances with his quartet at the Village Vanguard. Henderson can swing ....... There are no directions he can't handle and no challenges he can't meet, whether in terms of style or technique. During the 1980s Joe Henderson was freelancer at the west coast and played now-and-then with Freddie Hubbard and groups like the Echoes of an Era, the Griffith Park Band ( also labeled as the Griffith Park Collection). He tried to make a living with music lessons too.
Cover: Joe Henderson and his Trio: The State of the Tenor (Blue Note CDP 7243 8 28879) (photo Carol Friedman)
He was born in Lima (Ohio) April 1937 and studied music at the Kentucky State College and the Wayne University before he became a professional saxophone player in Detroit with his own band, but also toured with an army band and with a group lead by Brother Jack McDuff. His first record was Una Mas, the Kenny Dorham Quintet recording for Blue Note, where he had some great solos in the title song and Trompeta Toccata. Joe Henderson ( photo Francis Wolff. Detail of the cover: Joe Henderson - Mode for Joe).

During the 1960s his fame grew due to his performances with Horace Silver and Herbie Hancock. When John Coltrane and later Ornette Coleman shook up the jazz scene with their renewed interpretations, Joe didn't follow those two innovators and that might have been the reason that, although he made numerous records for Blue Note as a leader ( great albums like Page One and Our Thing) or as a sideman ( in Andrew Hill's Point of Departure, Unity by Larry Young, Song for My Father by Horace Silver or Lee Morgan's Sidewinder (to list some) he never became the big jazz star in those days ....... During the 1970s the music he played and recorded ( on Milestone and Verve) evolved from hard-bop up to fusion and avant-garde, and again back to his roots, the hardbop. He even played for some times in the group Blood Sweat and Tears.
Joe Henderson ( photo Francis Wolff. Detail of the cover: Joe Henderson - Mode for Joe).

Composers and musicians who fascinated Joe were Charlie Parker and Sonny Stitt ( he played briefly with him late 1950s) and classical composers like Bartok and Stravinski. His muscular sound on the tenor reminds of Sonny Rollins. And maybe Stanley Crouch, who developed from a drummer and poet up to a writer and promoter of jazz, remembered the very successful Sonny Rollins Night at the Village Vanguard concert which was scheduled in November 1957. It is one of the best live recordings from the post-war jazz scene. Sonny Rollins performed that afternoon and night on top form and was accompanied at the afternoon concert by Donald Bailey on bass and Pete La Roca on drums and at the evening concert by Wilbur Ware and Elvin Jones.
Track list Joe Henderson - The State of the Tenor ( in negative)

Stanley Crouch introduced his plans to Joe, who liked it and asked bass player Ron Carter and drummer Al Foster to join him. Blue Note loved to have Henderson back on the label and promised to record the concert. Of course, they hoped that this Henderson "Night at the Village Vanguard" would become as successfully as the Rollins concert almost 20 years earlier.
Ron Carter ( North Sea Jazz festival July 2008) ( photo courtesy: Hans Koert)
The performance was scheduled for three days, Thursday the 14th up to the Saturday the 16th of November, 1985 - two concerts a day. Joe Henderson gave saxophone lessons and that was made clear by how many saxophonists were packed into the club and how frequently their mouth fell open in face of his invention ( Stanley Crough in the liner notes). The concert on the first day contained two concerts and three sets were recorded; only the tune Happy Reunion, a Duke Ellington compositions, was released. The next day three more sets were scheduled and five tunes were issued, tunes like Joe's own composition Y Ya La Quiero. The other tunes were originally composed by Monk ( Friday the Thirteenth and Ask Me Now) and Mingus's Portrait.

Friday the Thirteenth - Joe Henderson Trio ( 15th of November, 1985)

Ron Carter at the Village Vanguard ( but not at the State of the Tenor concerts)

The final day of the series of concerts had four sets and the remaining eight tracks of the 2CD Joe Henderson - The State of the Tenor were recorded in the first two sets.

Joe Henderson ( photo courtesy unknown)
The final day of the series of concerts had four sets and the remaining eight tracks of the 2CD Joe Henderson - The State of the Tenor were recorded in the first two sets. What to think about the seldom heard Boo Boo's Birthday, composed by Monk and recorded in December 1967 for his Underground album. Boo Boo refered to the nick name of Monk's daughter Barbera. Loose Change was a Ron Carter composition, which probably was written just before this concert - 15 years later he recorded it for the first time under his own name on the album When Skies are Grey.

Loose Change - Joe Henderson Trio ( 16th of November, 1985)

The concerts were released in two separate albums, but nowadays it is available on a 2CD Blue Note album which was released in 1994. The first critics were not all that good, but nowadays this great Village Vanguard concert belongs to Joe Henderson's best recordings and it marked a start of a new phase in his career - a period in which he got the recognition he deserved. It was also a new start for him at the Blue Note label. Alfred Lion was very happy with the results and even labeled these live recordings as the Best Blue Note Date of All-Times, all though Blue Note didn't support it very well and it seemed there was only an inadequate marketing and publicity campaign.
cover of True Note, Nederlands enige jazzblad ( in those days "the only Dutch jazz magazine) ( nº 13 September 1974 )

To quote Stanley Crouch in Considering Genius, after he has listed all kinds of aspects of the Village Vanguard: ..... It makes the club what it is and place it within the realm of myth, where Amnericans of all colors and people from many countries have gathered either to play or to listen or to do both and hang out laughing and reminiscing about the bad times and the good times.



Joe Henderson career was booming now up to his death and he made some more great recordings like Lush Life en So Near, So Far - the latter as a tribute to Miles Davis.
Joe Henderson passed away in June 2001 62 years old.

Joe Henderson - The State of the Tenor - Live at the Village Vanguard ( Blue Note CDP 7243 8 28879 )

Twenty-five years ago, November 1985, Joe Henderson and his trio, featuring Joe Henderson on tenor saxophone, Ron Carter on double bass and Al Foster on drums performed three days at the famous Village Vanguard in New York City. These concerts were recorded and released by Blue Note and still belong, together with the Sonny Rollins Village Vanguard concert of November 1957, the Coltrane Village Vanguard recordings of November 1961 and the Chick Corea Blue Note Club recordings from 1998, to the best live recordings in Jazz ever. Keep Swinging revived the 25 year old Joe Henderson concert and reviewed it for you. If you love to keep informed follow the blog at http://twitter.com/KeepSwinging or ask for its free news letter.



Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

V-Disc Plaat

START: To the latest blog Naar de laatste blog
( To the English part with a small item about Bob Weinstock, the founder of Prestige, who was born 80 years ago.)

Het V-Disc 78-toeren platenlabel (V-Disc = Victory disc) boeit me al jaren. Ze werden uitgebracht in de jaren veertig door de amusementsafdeling van het Amerikaanse leger ( = Music Section of the Special Services Divisions) en werden verspreid onder de soldaten in het veld of gedraaid in uitzending op korte golf zenders vanuit de VS voor de soldaten aan het front. Ik hoorde er voor het eerst over toen ik begon met het verzamelen van Fats Waller platen. In september 1943 werd Fats gevraagd door Steven Sholes, die voor de V-disc afdeling werkte bij Victor, om voor "de jongens" aan een opname sessie voor V-Disc mee te werken. en dat deed Fats uiteraard. Hij nam verschillende titels op, waaronder Ain't Misbehavin'/ Two Sleepy People en op de achterkant Sligtly Less Than Wondefull/There's a Gal In My Life ( uitgebracht op V-Disc 33).

And I Ain't Misbehavin' ............ ( Fats Waller)
Op de meeste opnamen die Fats voor V-Disc maakte geeft hij een gesproken introductie, die ik me, na al die jaren, vaak nog woordelijk herinner: Hi there fellows. What you say! ( = Hoi mannen, Wat zeg je d'r van! ). This is little Fats Waller. (= Dit is kleine (!) Fats Waller)( een understatement, gezien zijn fikse omvang). My mother is 285 pounds of jam, jive and everything.( Mijn moeder weegt over de 125 kg door alle ellende en dat soort dingen). They got me in on this V-Disc mess here this afternoon, so here't is. so watch out. One of my own compositions Ain't Misbehvin' and I ain't do ......" (= Ze hebben me vanmiddag gevraagd voor deze V-disc opnamen, dus daarom ben ik hier. Pas op, één van mijn eigen composities: Ain't Misbehavin' - Misdraag je niet en dat doe ik dan ook niet .......... ) Deze V-Disc opnamen boeiden me en later ontdekte ik dat deze opnamesessie, die in de middag begon met Fats op piano, na een korte onderbreking ( en enkele flessen (!) Cutty Sark whisky) 's avonds werd voortgezet op het orgel. De wat meer subtiele klanken en vloeiender golvende lijnen van het orgel klinken beter in een benevelde geest, denk ik. Luister maar eens naar de schitterende versie van Solitude, waarin Fats, met dikke tong roept: Well boys ... He couldn't be here today - but I got in here today ( = Wel, jongens - Hij kon hier vanavond niet zijn - maar ik ben er wel.) He's right at my fingertips - Duke Ellington's Solitude.( = Ik voel het in mijn vingertoppen - Duke Ellington's Solitude.) And this is the solitude. Now, stop all the thinking; don't worry 'cause everything's fine. ( en hier is The Solitude ( = lett. de oplossing), dus stop met piekeren, want alles komt goed). De laatste nummers van deze opnamesessie zijn alle rejected, afgewezen .......(Gek, ik heb heel de dag volle glazen gedronken en nu neem ik één klein slokje ......... ).
Kun je je voorstellen dat ik graag zo'n V-Disc in mijn handen wilde houden; in mijn verzameling toevoegen? Dat lukte me een paar jaar geleden, toen ik een V-Disc kocht, weliswaar niet de Waller opnamen. maar één met Connee Boswell, begeleid door het Eddy Howard Orchestra en op de andere kant twee nummers van Ella Mae Morse: Invitation to The Blues en Cow Cow Blues.
Ik vond een kort fragment van dat andere zanggroepje (!) de Andrew Sisters, ook razend populair in die oorlogsjaren, die hun V-disc opname op een filmpje promoten !!

Voor alle duidelikjheid ........... : beide kanten van de V-Disc bevatten nummers, die me niet echt boeien en bovendien is de kwaliteit tamelijk slecht, maar het feit dat nu een echte V-Disc aan de muur hangt maakt veel goed.
Connee Boswell - Eddy Howard and his Orchestra: Geenverdere informatie over de musici.
STORMY WEATHER Koehler-Arlen
Opgenomen 28 augustus 1944
Uitgebracht op V-Disc 325A
-----------
Ella Mae Morse - Freddie Slack and his Orchestra
INVITATION TO THE BLUES Fisher-Roberts-Goodwin
COW COW BOOGIE Raye-Carter-dePaul
Opgenomen in de zomer van 1944 (eerste nummer) en Hollywood 21 mei 1944.
Uitgebracht op V-Disc 325B

De V-Disc platen nemen een belangrijke plaats in de jazzgeschiedenis, omdat ze opgenomen zijn in de tijd van de grote record ban, zeg maar de opnamestop, staking, die duurde tussen juli 1942 en november 1944. Leden van de American Federation of Musicians boycotten toen de opnamestudios. Omdat V-Disc platen niet verkocht werden, maar gratis gedistribueerd onder de soldaten, mochten er daarvoor wel opnamen gemaakt worden. V-Discs werden uitgebracht tot 1949 en toen stopte de productie definitief.
Ik hoop ooit nog eens een exemplaar te vinden van de Fats Waller opname met Ain't Misbehavin'- Two Sleepy People (V-Disc nr. 33) ( of de marine-versie, die onderaan het label blauw heeft in plaats van rood) (V-Disc 133)) in excellente conditie uiteraard ( E++), liefst onbespeeld en nog steeds met zo'n zweem van alcohol, dankzij de flessen Cutty Sark whisky.
Hans Koert - keepswinging@live.nl



RON CARTER: DEAR MILES

Dinsdagnacht zond MEZZO TV,een concert uit van Ron Carter and his quartet, getiteld Dear Miles. Ik hoorde hem met dit kwartet en programma tijdens het Northsea Jazz Festival 2008 ij Rotterdam en schrref erover in Ron Carter: Dear Miles. Deze programma's worden vaak op onmogelijke tijden uitgezonden ( twee uur in de ochtend - dan zit een normaal mens toch voor de live-debatten tussen de Amerikaanse presidentskandaten?) en deze kewer mislukte de DVD-opname. Heeft iemand dit programma opgenomen en wil het voor me branden? Dat zou mooi zijn !! MEZZO TV is in Zeeland op de kabel van Delta te ontvangen.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

ENGLISH ( Naar het Nederlands-Vlaams deel met een herinnering aan een Fats Waller V-Disc plaat)


BOB WEINSTOCK born 80 YEARS AGO
Today, the 2nd of October 2008, we commemorate the fact that producer and founder of Prestige Records, Bob Weinstock, was born 80 years ago. He passed away almost two years ago aged 77 years old.
The Prestige label was founded in 1949 as New Jazz but changed its name soon into Prestige. A lot of jazz musicians recorded for this label like Miles Davis, John Coltrane, Sonny Rollins and Thelonious Monk. He didn't like over-arranged music and loved to record unrehearsed session for better results - more spontanious music. Weinstock didn't offer his musicians money for rehearsals like Blue Note did and he never safed alternate takes, like others did. This means that but few alternate takes have survived.

In 1972 he sold the Prestige label to Fantasy, which beame part of the Concord Music Group a few years ago. This latter released the great Contemporary Records, produced by Bob Weinstock himself, just before he passed away.
Hans Koert - keepswinging@live.nl


I FOUND YOU "OUT" WHEN I FOUND YOU "IN" SOMEBODY ELSE'S ARMS

I am always fascinated by strange tune titles like the one above. This tune, written by O'Flynn and Ponce, was recorded on the 2nd of October 1928 for Victor by Ted Weems and his Orchestra. Ted Weems led a famous band in the years prior to the Great Depression and was very succesfully. On this eighty years old recording Art Jarrett is doing the vocals:

I found you out
When I found you in
Somebody else's arms
You played and lost
You've had your fun
Now pay the cost
For all you've done
Just like a cheat
You hid your deceit
Within your faithless charms
I found you out
When I found you in
Somebody else's arms

Isn't that great?

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Ron Carter - Dear Miles

The English version Ron Carter - Bass de Jour will be published tomorrow.
Het Ron Carter Quartet was één van de bands, die voor 11 juli 2008 geprogrammeerd stonden tijdens het 33ste Northsea Jazzfestival in Rotterdam. Je hebt al wat impressies van die dag kunnen lezen in de bijdrage Vrijdag: Northsea jazz. Eén van de hoogtepunten van die dag was het concert van het Ron Carter Quartet met Ron Carter op bas, Stephen Scott aan de piano, Payton Crossley op slagwerk en Rolando Morales-Matos op percussie. Het concert stond gepland in de Madeirazaal voor 22.15, maar begon een kwartiertje later.

Het interview: v.l.n.r.: Payton Crossley - Rolando Morales-Matos - Stephen Scott - Ron Carter - Dan Quellette (Northsea Jazz ) (foto: Hans Koert)
Voorafgaand aan dit concert stond een interview gepland door Dan Quellette met Ron Carter en de leden van zijn band in de Volgazaal. Dan Quellette, journalist bij Down Beat magazine, had deze Question & Answer (= Vraag en Antwoord), zoals het genoemd werd, georganisseerd als een vraaggesprek tussen de leden van de band en hun maestro, zoals percussionist Rolando Morales-Matos, Puertoricaan van geboorte, Ron aansprak bij de eerste vraag. Eén van de vragen was, hoe Ron Carter er steeds in slaagt zijn eigen geluid te maken, ook al speelt hij niet op zijn eigen instrument. Ron legde uit dat het niet mogelijk is om zijn eigen bas uit de VS mee te nemen: You pay three times the airfare when you take your own instrument with you (= Je betaalt drie keer het normale tarief als je je bas meeneemt in het vliegtuig), legde Ron uit, I have to play now on the bass de jour, the double bass available on the band stand. ( = Ik speel dan ook als ik op tournee ben, op de bass de jour, vrij vertaald de bas-van-de-dag, het instrument dat ter plekke beschikbaar gesteld wordt). I only change the tail pin and the pickup, to amplify the sound. (= Het enige wat ik aanpas is de staartpunt voor de juiste hoogte en de pickup, het element, dat het geluid versterkt.). Ron legt uitgebreid het verschil uit tussen de diverse snaren die hij vroeger en nu gebruikt heeft ( de bas waarop hij thuis speelt is nog steeds die waarmee hij in het Miles Davis Quintet furore maakte) en de ontwikkeling in de versterking van het basgeluid, hetgeen uiteindelijk geleid heeft tot de pickup die hij nu gebruikt. I meet my bass de jour normally twenty minutes before concert, so..... ( .. Ik maak twintig minuutjes voor het concert pas kennis met mijn bas de jour, dus ...... !!)

Ron Carter (Northsea Jazz) foto: Hans Koert

Stephen Scott, die al heel wat jaren met Ron speelt, vroeg zich af hoe het lukt om die specifieke Ron Carter basklank vast te leggen op de plaat. Ron legt uit hoe bijvoorbeeld Rudy Van Gelder uitgebreid experimenteerde om het geluid vande bas goed op te nemen met hulp van bassist Paul Chambers, die elk vrij moment in de studio in Hackensack (NJ) was te vinden op zoek naar de beste techniek. Stephen Scott wilde verder weten hoe het was om in het kwintet van Miles Davis te spelen en hoe Ron daar bij gekomen was. Ron legde uit dat elke jazzmuzikant in de jaren vijftig opzag tegen Miles Davis. One day I was playing a six week gig in the band of Art Farmer, when Miles stepped into the club and asked him to come and play in his new quintet. (= Op een dag speelde ik tijdens een serie optredens zes weken lang met de groep van Art Farmer, toen Miles Davis de club binnenkwam en me vroeg in zijn nieuwe kwintet te komen spelen.) Well - I said, I do have a job - I can't leave now. Ask Art. ( = Ik zei hem, dat ik nu werk had bij Art. Vraag het maar aan Art, suggereerde ik.). After the second set Miles talked to Art and so I came into that quintet, which featured Miles (Davis) of course on trumpet, Herbie (Hancock) at the piano, Wayne (Shorter) on sax and Tony (Williams) on drums. ( = Na de tweede set overlegden Art en Davis en zo kwam ik bij het Miles Davis Quintet, waar verder Herbie (Hancock) op piano speelde, Wayne (Shorter) op sax, (Tony) Williams op slagwerk en uiteraard Miles op trompet). Playing in that band was like being in a laboratory - we all trusted each other and each member could share his ideas. (= Spelen in dat kwintet was als werken in een laboratorium - iederen kon zijn ideeën inbrengen en we vertrouwden elkaar). Rolando Morales-Matos (Northsea Jazz) (foto: Hans Koert)
You played with hundreds of bands, you made over 3,500 albums, but there might be bands or musicians you have never performed with. ( = Je hebt in een hondertal bands gespeeld, meegewerkt aan zo'n 3500 platen, maar er moeten musici of bands zijn waar je nog nooit mee gespeeld hebt) was de volgende vraag van Stephen: Tell us, with what three bands you had loved to play? ( Vertel ons eens, met welke drie bands had je graag opgetreden?) Ron antwoordde: Duke Ellington natuurlijk en het Count Basie Orkest. En ik had graag wat vaker met Oscar Peterson gespeeld - I have only played one evening in his trio - I wished I had been able to do more concerts with this Canadian giant. (= Ik heb maar één avond met hem gespeeld - ik had graag veel vaker opgetreden met deze Canadese reus). Ron Carter ( Northsea Jazz - Rotterdam ) (foto: Hans Koert)

Als aan Ron gevraagd wordt zijn ideale band samen te stellen, somt hij voor elk instrument een drietal namen op zoals Jim Hall, Tony Williams, Paul Chambers, Doug Watkins en Russell Malone, maar voegt er meteen aan toe dat hij eigenlijk geen keus kan maken omdat het allemaal fantastische spelers zijn. Als Rolando Morales-Matos, de percussionist, merkt dat hij ook in het rijtje voorkomt, glimt hij van trots en slaat zichzelf op de borst. Okay, let's skip Rolando ..... I prefer ... ( Okay - ik laat Rolando weg, ik heb liever ...). I have played with so many gifted musicians, that I can't make a choice.....

Payton Crossley ( Northsea Jazz) (foto: Hans Koert)
De Madeirazaal was afgeladen vol tijdens het concert van het Ron Carter Quartet. Het was fantastisch. De muziek die gespeeld werd was een eerbetoon aan Miles Davis, vastgelegd op Ron Carter's laatste CD Dear Miles. Een tiental Miles Davis nummers kwamen in één lange improvisatie langs: nummers als Seven Steps To Heaven, My Funny Valentine, Bye Bye Blackbird, Stella By Starlight, Someday My Prince Will Come en As Time Comes By, hoewel dit laatste nooit door Miles is opgenomen. Er zaten ook een paar nieuwe composities tussen zoals Cut and Past en 595 als een eerbetoon aan Miles. Het was fascinerend om te ontdekken hoe Ron alle nummers schijnbaar ongemerkt in elkaar liet overvloeien als één lang geimproviseerd nummer zonder ontbrekingen; hoe hij moeiteloos de concentratie van het publiek wist vast te houden.

Ron Carter Quartet: v.l.n.r.: Ron Carter - Payton Crossley - Rolando Morales-Matos (Northsea Jazz) (foto: Hans Koert)
Ik had een plaatsje gevonden voor het podium, recht voor de muzikanten en ik realiseerde me niet dat er achter me twee- tot driehonderd mensen ademloos zaten te luisteren. Ik merkte dat pas toen na afloop het applaus losbarstte en ik me omdraaide en al die mensen zag. Bedankt voor dit onvergetelijke concert, Ron !!
Hans Koert keepswinging@live.nl

More photos of this Ron Carter concert can be found in the online photo album

Ron Carter-Philip Catherine-Jackie Terrasson Trio

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Hot Hits are tunes, solos or film fragments that fascinate me. Today, as an overture to the North Sea Jazz Festival, a film fragment of a concert by the Ron Carter-Philip Catherine-Jackie Terrasson Trio.

Ron Carter - bass player, one of the musicians to perform tonight at the North Sea Jazz Festival in a tribute to Miles Davis: Dear Miles. Tonight he will bring his quartet, featuring himself at the bass, Stephen Scott at the piano, Payton Crossley on drums and Rolando Morales-Matos on percussion. Ron Carter, now one of the most talented bass players, played in Miles Davis famous quintet, the quintet that was responsable for the famous Plugged Nickel recordings.

I found a fragment by Ron Carter together with our own guitar player Philip Catherine, (mind that I live close to the Belgian border). Philip Catherine recently made a great new solo album, titled Guitars Two, so I was doing a search on the internet when I found this great fragment. Third man is the French-American piano player Jackie Terrasson, known for his great improvistations. Today, as an overture to the North Sea Jazz Festival, this little fragment - to all people who wonder, what's so special to Jazz ........

Great music ........
See you tonight in Rotterdam ....... Hans Koert - keepswinging@live.nl

GHENT JAZZ FESTIVAL: The Ghent Jazz Festival has been scedulded from the 10th up to the 20th of July 2008. Two long weekends filled with Jazz. I found some great concerts that should be mentioned here in case you want to visit it. On Saturday the 12th of July the Flat Earth Society, directed by Peter Vermeersch brings the Finnish saxophone player Jil Tenor to De Bijloke Muziekcentrum. The next day, Sunday the 13th of July, Bert Joris and his quintet with Enrico Pieranunzi and if you keep your seats you can also enjoy Ravi Coltrane, indeed, the son of ..., Joe Lovano and Dave Liebman as the Saxophone Summit. On Friday the 18th of July it's Cuban Time in Ghent: Roberto Fonseca, Omara Portuondo and the Bueno Vista Social Club will make its appearance. Ghent Jazz Festival

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )
Hot Hits kunnen nummers, solo's of filmfragmenten van optredens zijn, die me op de één of andere manier raken. Deze keer als opmaat voor het Northsea Jazz Festival een filmfragment dat ik vond met het Ron Carter-Philip Catherine-Jackie Terrasson Trio.

Ron Carter - bassist, is één van de musici die vanavond zijn opwachting maakt op het Northsea Jazz Festival in een eerbetoon aan Miles Davis: Dear Miles. Vanavond speelt Ron Carter met zijn kwartet, dat bestaat uit Stephen Scott aan de piano, Payton Crossley op drums en Rolando Morales-Matos op percussie. Ron Carter, nu één van de meest getalenteerde bassisten, speelde in het beroemde kwintet van Miles Davis, dat o.a. bekend is geworden door de beroemde opnamen vanuit de Plugged Nickel.

Ik vond een fragment van een concert met Ron Carter, samen met onze eigen gitarist ( ik woon tegen de Belgische grens aan, dus .....) Philip Catherine, die de afgelopen dagen mijn speciale aandacht had, vanwege zijn nieuwe album Guitars Two. Ik kwam dit prachtige concert dan ook tegen toen ik op het internet opzoek was naar filmfragmenten. De derde man is Jackie Terrasson, de Frans-Amerikaanse pianist, bekend van zijn schitterende improvisaties. Vandaag dus als opmaat voor het festival dit schitterende trio; vooral voor die mensen, die worstelen met de vraag: Jazz - wat is er nou zo bijzonder aan Jazz? Misschien helpt dit fragment je de vraag te beantwoorden.

Mooie muziek ........
Tot vanavond in Rotterdam .......

Hans Koert - keepswinging@live.nl

GENT JAZZ FESTIVAL: Het Gentse Jazz Festival staat gepland voor 10 tot 20 juli 2008; twee lange weekends vol schitterende jazz.
Ik vond een aantal concerten, die je zeker moet gaan zien. Op zaterdag 12 juli 2008 treedt in het Bijloke Muziekcentrum de Flat Earth Society op onder leiding van Peter Vermeersch met als speciale gast de Finse saxofonist Jil Tenor. De dag daarop, zondag 13 juli 2008, vind je in diezelfde zaal het Bert Joris Quintet met pianist Enrico Pieranunzi en als je blijft zitten kun je meteen Ravi Coltrane, inderdaad, de zoon van ..., Joe Lovano en Dave Liebman meepikken als de Saxophone Summit. De vrijdag daarop, 18 juli 2008, is het in Gent Cuba wat de klok slaat: Roberto Fonseca, Omara Portuondo en de Bueno Vista Social Club maken dan hun opwachting in deze Vlaamse stad. Gent Jazz Festival

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions