Keep Swinging

The article May 1930

In the Baltimore Afro-American an article was published, that I won't withhold you from. The title was: Process Speeds Record Stamping 100 Times. Date: 24th of May 1930. Thanks to Guido Van Rijn I can share it with you.

Mr. Hal T. Beans demonstrates the flexible Durium record

The article reads: Phonograph record making has been speeded 100 times by the discovery of durium, figures announced today by the makers of the "Hit-of-the-Week" record show. While 700 ordinary records are being made, 70,000 of these new durium-processed discs can be turned out, it is shown. This article was published a few month after the releases of the first Hit of the week records January 1930 in New York and fits into the advertisement campaign of Durium. Its cardboard records were an invention of a Columbia University professor Hal T. Beans and Joseph Reilly, who invented a way to produce gramophone records on a piece of cardboard covered with a resorcinol-formaldehyde resin.

A printing press for Durium records (1932)

The making of an ordinary shellac record was a semi-automatically labour-intensive process. Thanks to this new invention the productive capacity could be increased. Unlike ordinary records, which require time for hardening, the durium records can be made at the speed of a printing press, for the durium of which they are made hardens so rapidly it is impossible to time the action. As a result the discs can be stamped out six at a time from metal dies, instead of requiring molding.

Each plate could make 12 discs in one time ( in Slough)

Research has given me information about the process of how these records were made. I found detailed information and some pictures from the machines itself, used for printing. The Durium factory in Slough, near London, started its production early 1932 and pictures of the factory have been archived. It seems, as if the machines in Slough were a bit more progressive then in New York, as it could print 12 at a time instead of 6, as mentioned in the article.

The factory of Durium in Slough ( near London) ca. 1932

The stream of records flowing from the presses are expected to boom phonograph record sales throughout the country during 1930, for the ease and speed of production permit the sale of huge quantities at one-fifth the price of ordinary records. It is estimated that the increase in phonograph record sales, which was 15,000,000 more in 1928 than in 1927, will be substantially topped this year. The writer of the article expects an increase in the sale of records. He was right, as the cheap Durium record, sold as Hit-of-the-Week at newsstands, reached sales figures of 350,000 up to 500,000 a week in the summer of 1930. Don't forget that this new, cheap durable record was released during the depression, so the man in the street couldn't afford 75 cents to buy a record, so he bought the new Hit of the week at 15 cent each.

Since its introduction here phonograph record sales in the vicinity have boomed, figures show. The entire output was absorbed shortly after this announcement, it is reported, and the demand is said to have stimulated sales of other records as well. This journalist couldn't know that the hype Durium records brought, was relatively short. The hugh sales figures of 500,000 at its peak in the summer of 1931, collapsed in the next half year, due to the fact that the man in the street, because of the bad economical situation still in progress couldn't afford to buy records anymore and other record companies started to make cheap records as well.

The process of making Durium records has been described extensive in A Brief Introduction to Hit of the Week Record I wrote for the liner notes of The Complete Hit of the Week Record set released by Archeophone. The first two 2CDs have been released since 2004 and Archeophone announced that the third 2CD, which covers the period of the first 5-minutes records ( second part of 1931) will be published soon. Get yours today ... 15 cents ( oh no, sorry - that's a 1932 Durium announce - that's not the price !!)

Thanks Guido for sharing this great article. Although the information was not new - the article itself was unknown to me.

This contribution has been posted too at the Hit of the week web log.

Time exposures for the 29th of July:
1957:

minnie the mermaid / red sails in the sunset / she was just a sailor = firehouse five + 2

1997:

coundown / it's alright with me / monk's dream / moon river / way you look tonight / young and foolish = brad mehldau trio

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
jazzadelic/high-fidelic jazz vibes-04.3 = slim gaillard/opera in vout = dan barrett/international swing party = chet baker/baker's holiday = les tresors du city jazz 1953/CD 30 (Jun 1953 - Sep 1953) = cannonball adderley/somethin' else = jazz at the philharmonic/cd 7 = harry reser/banjo king and the jazz pilots (2) = freddy cole/this love of mine

Nederlands ( To the English translation )

Het artikel uit mei 1930

In de Afro-American uit Baltimore (USA) stond een artikel dat ik julie niet wil onthouden. Het was getiteld: Process Speeds Record Stamping 100 Times. (De productie van gramofoonplaten nu 100 keer sneller) De datum: 24 mei 1930. Dankzij Guido van Rijn kan ik dit artikel bespreken.

Mr. Hal T. Beans demonstrateert de buigbaarheid van de Durium plaat.

Het artikel vertelt (in vertaling): Het maken van gramofoonplaten is dankzij de ontdekking van durium honderd keer ze snel geworden; cijfers aangeleverd door de makers van deze plaat, laten dat ons zien tijdens de "Hit of the Week" platen show eerder deze week. Ze lieten zien dat in dezelfde tijd die nodig is om 700 gewone platen te maken, er 70.000 Durium platen gemaakt werden. Dit artikel werd gepubliceerd een paar maanden nadat de eerste Durium platen, als Hit of the weeks, uitgebracht waren in New York ( januari 1930) en past precies in de reclamecampagne van Durium om het product te promoten. De kartonnen platen waren een uitvinding van een professor in de chemie aan de universiteit van Columbia, Hal T. Beans en Joseph Reilly. Zij ontdekten hoe je op een kartonnen ondergrond een resorcinol-formaldehyde substantie kunt hechten, waarin een geluidsgroef gedrukt kan worden.

Een drukpers voor Durium platen (1932)

Het maken van een gewone schellakplaat (bakeliet is fout, mensen), was een half geautomatiseerd arbeidsintensief proces. Dankzij deze nieuwe uitvinding kon de productiesnelheid verhoogd worden. In tegenstelling tot gewone platen, waarbij het materiaal tijd nodig heeft om uit te harden, kunnen Durium platen gemaakt worden met de snelheid die we kennen van drukpersen, omdat Durium zo snel hard wordt, dat het bijna niet te meten is. De durium platen worden met zes tegelijk gedrukt vanaf een metalen plaat in plaats van het persen, zoals dat bij gewone platen gaat.
Na intensief onderzoek ben ik achter allerlei details gekomen, over hoe deze Durium platen gemaakt werden. Ik vond gedetailleerde informatie over het productieproces en foto's van de drukmachine en de fabriekshal, zoals die in 1932 in Slough ( bij London) in gebruik genomen werd. In 1932 begon deze fabriek in Slough te draaien voor Europa en het lijkt erop dat de machines, die gebruikt werden moderner waren dan die in New York, aangezien er 12 platen in één keer gedrukt werden, in plaats van zes.

De Duriumfabriek in Slough (bij Londen) ca. 1932

De hoeveelheid platen die nu van de persen komen zullen, naar verwachting, de productie en verkoop van het aantal platen dit jaar explosief doen stijgen in ons land, omdat het nu een stuk gemakkelijker en sneller geworden is om grote aantallen te maken tegen één vijfde van de kosten. Men verwacht dat de groei zal doorzetten; in 1928 bijvoorbeeld werden er al 15 miljoen meer platen verkocht dan het jaar daarvoor en dit aantal zal dit jaar zeer zeker overschreden worden. De schrijver van het artikel had gelijk. De verkoopcijfers van de goedkope Duriumplaat, die wekelijks als Hit of the Weeks in de krantenkiosken verkocht werden, bereikten aantallen tussen de 350.000 en 500.000 per week. Dit succes was vooral te danken aan het feit dat vanwege de depressie Jan-met-de-pet eerder een gramofoonplaat van 15 cent kocht dan één voor de normale prijs van 75 cent.

Vanaf het moment dat Durium werd geintroduceerd is de platenverkoop explosief gestegen, zo laten ons de verkoopcijfers zien. De hele voorraad was al snel uitverkocht na deze aankondiging en men merkte dat ook andere platen beter verkocht werden. Wat de journalist nog niet kon weten was, dat de hype maar van korte duur was. De verkoopcijfers van een half miljoen per week, die een paar keer in de zomer van 1930 gehaald werden, stortten in na een half jaar. De reden was, dat, vanwege de economische depressie ook de gewone burger minder te besteden had en bovendien gingen ook de gewone platenmaatschappijen goedkope platen verkopen.

Het productieproces voor Duriumplaten heb ik uitgebreid besproken in het artikel A Brief Introduction to Hit of the Week Record (Een korte introductie van de Hit-of-the-week plaat) dat ik schreef voor het boekje bij The Complete Hit of the Week Record set, uitgebracht door Archeophone. De eerste twee dubbel CDs verschenen vanaf 2004 en Archeophone kondigde deze week aan dat de derde dubbel CD binnenkort uitgebracht wordt. Hierop staan de zgn. 5-minuten platen; de wekelijkse Hit of the week uitgaven uit de tweede helft van 1931, aangevuld met reclameplaatjes.Get yours today ... 15 cents ( o nee, nu haal ik er de sl.ogan bij, die Durium zelf gebruikte in 1932 en die prijs klopt natuurlijk niet !! )

Bedankt Guido dat je me dit artikel stuurde. De inhoud was weliswaar niet nieuw voor me - het artikel kende ik niet. Mijn dank hiervoor.

Deze bijdrage wordt eveneens (in het Engels) gepubliceerd in de Hit of the week weblog.

Tijdopnames van 29 juli:
1957:

minnie the mermaid / red sails in the sunset / she was just a sailor = firehouse five + 2

1997:

coundown / it's alright with me / monk's dream / moon river / way you look tonight / young and foolish = brad mehldau trio

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
jazzadelic/high-fidelic jazz vibes-04.3 = slim gaillard/opera in vout = dan barrett/international swing party = chet baker/baker's holiday = les tresors du city jazz 1953/CD 30 (Jun 1953 - Sep 1953) = cannonball adderley/somethin' else = jazz at the philharmonic/cd 7 = harry reser/banjo king and the jazz pilots (2lp) = freddy cole/this love of mine

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Labels: durium, hit of the week

Saturday, July 28, 2007

Brunswick pictures suggestions

In a previous blog I posted a request from Bruce R. Young of the MOCAPS ( The Massachusetts Old Colony Antique Phonograph Society ) who asked to identify two Brunswick artists on a picture he received from the granddaughter of a former Brunswick Engineer. The image above is a cut out of the original one made by Riel. I received several suggestions I love to share with you. Mind that I won't give you a final judgement about who-is-who; that's up to Bruce and his MOCAPS or to the reader. I'll only give some of your suggestions.

Who is the man with the wavy hair?

Bruce R. Young suggested in his first message that this man could be Nick Lucas (1892 - 1932). Some of you agreed that it could have been The Crooning Troubadour, although some cast doubts on it. Mark Berreford says: The singer could be Lucas, but looks thinner. Jerry Priessen schrijft: Wavy, golvend haar was IN in die tijd. Mijn opa in de jaren 30 had het trouwens ook zo. Artiesten deden zelfs krulspelden in om maar golvend haar te krijgen ( = Mind that wavy hair was very popular in those days; even my grandfather from te 1930s had it. Artists even used curlers to get it wavy.)

The Radio Franks

Bryan White suggested: I don't know for sure since I've never seen a photo of them, but I wonder if your mystery men might be Frank White and Frank Bessinger: "The Radio Franks." They were a vocal duo that recorded often for Brunswick in the late 1920s; usually just two voices and piano. Just a thought based on the content of the photo. Well, I found an image of these two men, The Radio Franks, and posted it above. I love the parting in Frank White's hair. Well, it might be possible. Bob Smith however suggested: The only other artist who resembles the picture (nose, ears, and wavy hair style) that I could find is Yank Lawson. He recorded for Brunswick in 1935 with Clark Randall's orchestra. In which case the pianist might be Gil Bowers (but I have no picture of him).

The mysterious piano player

There were some more suggestions according the piano player. Of course it could have been Frank Bessinger as suggested by Bryan White or Gil Bowers as Bob Smith thought. Glen Richard says: I'm not sure the vocalist is Nick Lucas, but I'm pretty sure the pianist is Anson Weeks, who did record for Brunswick in the early 30's. I wonder if "Riel" was a West Coast photographer - Weeks was well-known in San Francisco. I ( Hans) found a photo of Anson Weeks, posted below, and it has a striking resemblance in my opinion.

Anson Weeks (1896 - 1969 )

Mark Berresford suggests; I think the pianist is Phil Ohman, a regular Brunswick pianist and frequently credited as such (e.g. Marion Harris, Margaret Young etc) - see pic below (man on right - sorry it's not a better picture).

Thanks for all your suggestions, remarks, compliments and commends. All messages will be forwarded to Bruce R. Young, also the questions about the Radio Transcriptions, Bruce mentioned in the previous blog.

I found some downloadable transcription on the website, dedicated to Nick Lucas

Time exposures for the 28th of July:
1927:

barbara / miss annabelle lee / she's got it = ted weems o

1957:

by the beautiful sea = firehouse five + 2

1977:

blues for heard / blues for les / goodbye / my friend john / valse triste = art pepper quartet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
hawaiian steel guitar phenomenon/slidin' on the frets = nicholas payton/dear louis = ellis marsalis-branford marsalis/loved ones = rca victor-jazz the first half century-the 20s-60s/the 60s = memphis jug band/complete recorded works in chronological order-1932-1934
Nederlands ( To the English translation )

In een eerdere bijdrage vroeg ik hulp bij een verzoek dat ik ontving van Bruce R. Young, president van de MOCAPS ( The Massachusetts Old Colony Antique Phonograph Society ) die vroeg om identificatie van twee anonieme Brunswick artiesten op een foto die hij kreeg van de kleindochter van een voormalige Brunswick medewerker. De foto hierboven is een uitsnede uit de originele foto gemaakt door Riel. Ik ontving verschillende suggesties en oplossingen, die ik hier met jullie wil delen. Uiteraard ga ik geen eindoordeel vellen over de namen die genoemd worden - dat laat ik aan Bruce R. Young over en zijn medewerkers. En uiteraard hebben jullie ook een mening !! Ik leg hier alleen de suggesties neer.

Wie is de man met het golvend haar?

Bruce R. Young suggereert in zijn oproep dat de man naast de piano Nick Lucas (1892 - 1932) geweest zou kunnen zijn. Sommigen waren het hier wel mee eens, maar anderen hadden zo hun twijfels of de man naast de piano wel The Crooning Toubadour zou kunnen zijn. Mark Berreford bijvoorbeeld schrijft: The singer could be Lucas, but looks thinner (De zanger zou Lucas kunnen zijn, maar lijkt hier magerder). Bedenk, schrijft Jerry Priessen, dat gegolfd haar in die tijd erg populair was - zelfs mijn opa die in de jaren dertig leefde, had het; sommige artiesten gebruikten zelfs krulspelden om wat golfjes te krijgen

The Radio Franks

Bryan White schrijft het volgende: I don't know for sure since I've never seen a photo of them, but I wonder if your mystery men might be Frank White and Frank Bessinger - "The Radio Franks." They were a vocal duo that recorded often for Brunswick in the late 1920s; usually just two voices and piano. Just a thought based on the content of the photo. ( Ik weet het niet zeker, aangezien ik nog nooit een foto van hen gezien heb, maar als ik naar de foto kijk denk ik dat de twee mysterieuze figuren wel eens Frank White en Frank Bessinger zouden kunnen zijn, bekend als de "The Radio Franks". Het was een zangduo dat regelmatig voor Brunswick opnamen maakte eind jaren twintig.) Wel, ik vond wel een foto van de Radio Franks, zij het wat vaag. De scheiding in het haar van Frank White maakt me jaloers. Bob Smith suggereert dat, afgaand op de uiterlijke kenmerken van de zanger ( neus, oren en golvend haar) dat we wel eens te maken zouden kunnen hebben met Yank Lawson. Hij nam platen op voor Brunswick in 1935 met het orkest van Clark Randall. Als dat zo zou zijn, dan zou de pianist Gil Bowers zijn ( maar daar heb ik geen foto van).

De onbekende pianist

Er waren wat meer suggesties t.a.v. de pianist. Frank Bessinger, zoals genoemd door Bryan White of Gil Bowers zoals Bob Smith schreef. Glen Richard meldt: I'm not sure the vocalist is Nick Lucas, but I'm pretty sure the pianist is Anson Weeks, who did record for Brunswick in the early 30's. ( Ik ben niet zeker van Nick Lucas, maar ik ben zeker dat de pianist Anson Weeks moet zijn, die begin jaren dertig voor Brunswick opnamen maakte.), maar hij vraagt zich af of de fotograaf Riel wel een fotograaf van de westkust was, aangezien Weeks bekend is uit San Francisco. Ik vond een foto van Anson Weeks, hieronder afgebeeld, en ik moet zeggen ............... de gelijkenis is opvallend !!

Anson Weeks (1896-1969)

Mark Berresford suggereert: I think the pianist is Phil Ohman, a regular Brunswick pianist and frequently credited as such (e.g. Marion Harris, Margaret Young etc) - see pic below (man on right - sorry it's not a better picture). ( Ik denk dat de pianist Phil Ohman moet zijn, een artiest die regelmatig voor Brunswick opnam met artiesten als Marion Harris en Margaret Young. Op de foto hieronder staat hij rechts ).

Bedankt voor alle berichtjes, suggesties, oplossingen, complimenten en ideeën. Alle berichten zullen doorgestuurd worden aan Bruce R. Young, ook de vragen over de Radio Transcriptions, die Bruce noemde in de eerdere bijdrage.

Op de website, gewijd aan Nick Lucas staan een aantal transcriptions die te downloaden zijn als mp3 files.

Tijdopname voor 28 juli:
1927:

barbara / miss annabelle lee / she's got it = ted weems o

1957:

by the beautiful sea = firehouse five + 2

1977:

blues for heard / blues for les / goodbye / my friend john / valse triste = art pepper quartet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
hawaiian steel guitar phenomenon/slidin' on the frets = nicholas payton/dear louis = ellis marsalis-branford marsalis/loved ones = rca victor-jazz the first half century-the 20s-60s/the 60s = memphis jug band/complete recorded works in chronological order-1932-1934

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Labels: anson weeks, brunswick, frank bessinger, frank wright, gil bowers, nick lucas, phil ohman, radio franks, yank lawson

Friday, July 27, 2007

Artists indentification

Bruce R. Young, president of the MOCAPS ( The Massachusetts Old Colony Antique Phonograph Society ) contacted me with the request to identify the artists on a Brunswick studio picture. As he suggestedthat one of the artists might be Nick Lucas ( 1892-1982), who also recorded for Durium, he contacted me. I adopted his suggestion that it might be Nick Lucas and suggested to post it at my Keep swinging web log so that the visitors of the blog could help solving this puzzle.

Bruce wrote: This rare one of a kind photo surfaced recently when our Organization MOCAPS, was contacted by the granddaughter of a one time Brunswick Engineer who worked for many years for Brunswick and left an amazing amount of original Radio transcriptions along with a few photos that were taken in the 1920s and early thirties.

The picture that should be indentified has an artist recording with just a piano player and an early mike. It could be Nick Lucas, as he has the same kind of wavy, layered hair cut like Nick !!

This is a 1931-1932 Nick Lucas promotion picture on the reverse of a cardboard Hit of the week recording from my collection.

This is Robby, one of the worlds youngest Hit of the week collectors, presenting the Nick Lucas promo record.

The piano player is still anonymous. As the Brunswick artist recording might be Nick Lucas, it could be one of the piano players that accompanied him during the 1920s and early 1930s. Most accompanist are unknown according the Complete Entertainment Discography of Brian Rust, but two have names. Nick Lucas recorded for Brunswick accompanied by Sam H. Sept ( 1926-1927) and Bill Wirges ( 1927-1928 ). The years between brackets are recording dates. The microphone suggests that it was in the electric period (1925 and younger). Can someone identify these two piano players as the man on the photo? Other suggestions for both artists welcome of course !

It would be great if we could help Bruce indentifying these two artists. Send your suggestions to keepswinging@live.nl.

Time exposures for 27th of July:
1927:

hawaiian hula medley = south sea islanders
crazy words crazy tunes = marek weber o

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
bill coleman/1935-1937 = dave frishberg/classics = benny goodman/birth of a big band (2) = trio braam-de joode-vatcher/monk materials = john kameaaloha almeida/strum your ukulele = oscar aleman/el increible swing de oscar aleman (lp) = raymond scott quintette/microphone music (2) jimmy smith/the sounds of ... = jimmy smith/groovin' at smalls' paradise (2)

Nederlands ( To the English translation )

Bruce R. Young, president van de MOCAPS ( The Massachusetts Old Colony Antique Phonograph Society ) schreef me met het verzoek of ik de twee artiesten op de foto kon identificeren. Aangezien hij zelf dacht aan Nick Lucas ( 1892-1982 ), en Nick Lucas ook opnamen voor Durium gemaakt heeft, zocht hij contact met me. Zijn suggestie zou wel eens kunnen kloppen en ik heb hem voorgesteld om zijn verzoek ook in deze Keep swinging web log te plaatsen zodat de bezoekers misschien behulpzaam kunnen zijn met het indentificeren van deze twee Brunswick artiesten. Elke suggestie, mits onderbouwd, is welkom.

Dit is een zeldzame foto, zegt Bruce, die ons gestuurd werd door de kleindochter van een technicus, die in de twintiger- en vroege dertiger jaren in de Brunswick studio's werkte en een grote hoeveelheid radio transcripties heeft nagelaten plus enkele foto's, die gemaakt zijn in deze periode.

De foto die geidentificeerd moet worden, laat een artiest zien die schijnbaar bezig is met het opnemen van een plaat, begeleid door een pianist. Het zou Nick Lucas kunnen zijj, zoals Bruce suggereerde, aangezien hij hetzelfde golvende kapsel heeft als Nick Lucas op andere foto's.

Dit is een promotiefoto uit 1931-1932 achterop een kartonnen Hit of the Week plaat uit mijn verzameling, waarop Nick Lucas The Singing Troubadour te zien is.

Dit is Robby, ongetwijfeld één van de jongste Hit of the week verzamelaars, met één van de pronkstukken uit zijn verzameling - de Nick Lucasplaat.

De pianist is nog steeds naamloos. Aangezien Nick Lucas voor Brunswick, tijdens de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw verschillende opnamen maakte met een pianist zou dit één van hen kunnen zijn. De meeste pianisten echter zijn onbekend gebleven, maar volgens de Complete Entertainment Discography van Brian Rust hebben er twee een naam gekregen: Sam H. Sept ( 1926-1927) en Bill Wirges ( 1927-1928 ). De jaartallen achter de namen zijn de jaren waarin ze opnamen met Lucas maakten. De microfoon suggereert dat het om een electrische opname gaat, dus zijn eventuele pianisten van voor 1925 weggelaten. Kan iemand de getoonde pianist identificeren?

Het zou mooi zijn als iemand deze twee Brunswick musici zou kunnen identificeren. Suggesties kunnen gestuurd worden naar keepswinging@live.nl

Tijdopnamen voor 27 juli:
1927:

hawaiian hula medley = south sea islanders
crazy words crazy tunes = marek weber o

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
bill coleman/1935-1937 = dave frishberg/classics = benny goodman/birth of a big band (2) = trio braam-de joode-vatcher/monk materials = john kameaaloha almeida/strum your ukulele = oscar aleman/el increible swing de oscar aleman (lp) = raymond scott quintette/microphone music (2) = jimmy smith/the sounds of ... = jimmy smith/groovin' at smalls' paradise (2)

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Labels: brunswick, nick lucas

Thursday, July 26, 2007

4Beat6 - The Benny Goodman Experience

4BEAT6 is a Dutch sextet, directed by Frans van Geest, that wants to play tribute to the great jazz clarinet player Benny Goodman, whose 100th birthday will be celebrated in 2009. This week they released their CD 4BEAT6 - The band that plays the music of Benny Goodman! Vol. 1. It contains the music of the Benny Goodman Quintet. During the next season, the 4BEAT6 will be part of the Jazzimpuls Dubbelconcerten at several Dutch jazz venues. The first concert will be on the 27th of September 2007 in the Orpheus Theatre in Apeldoorn ( centre of the Netherlands) with Marije Nie who will perform as a tap dancer.

Benny Goodman, The King of Swing, seems to have become a legendary figure of bygone days for many youngs jazzfans. Like other great names of the 1920s and 1930s they seem to have become degenerated into a budget 10 CD box at Free Record shop, like Louis Armstrong and Fats Waller. Some months ago I found a great 2CD reissue of the French RCA Black & White Series ( our source in the 1970s and 1980s for swing music), titled The Indispensable Benny Goodman "Birth of a Big Band" Volumes 1/2 (1935-1936). Early 1935 Benny played with his orchestra at the weekly coast to coast NBC Network radio program Let's Dance. A very popular radio program, sponsored by the National Biscuit Company, that contained three bands: The orchestras of Murray Kellner, who played in the then popular sweet music style, Xavier Cugat, who had a Latin band and Benny Goodman to play hot dance music. It started on the first of December 1934 and ended the 25th of May 1935. Benny Goodman began its first hotel date at the New York Roosevelt Hotel, where Guy Lombardo and his Royal Canadians had played their popular sweet music. It became a disastrous engagement that lasted only three weeks: the audience wanted Guy Lombardo-like sweet music.

Benny Goodman added the great trumpet player Bunny Berigan to his orchestra and went on tour to the East Coast, along venues like Ocean Beach Pier in Jackson (Michigan), Elitch's Garden in Denver (Colorado) up to the Palomar Ballroom in Los Angeles (California). This venue had a dance floor where each weekend 4000 pair of dancers could dance. Here Benny Goodman's four beat swing was born. His orchestra became one of the most popular swing bands of the 1930s and his Quintet, a smaller part of the orchestra, became one of the best quintets of its time. The RCA 2CD set The Indispensable Benny Goodman Birth of a Big Band Volume 1/2 (1935-1936) starts with its first recordings Blue Skies and Dear Old Southland, that brought the Americans to swing and dance the so called Jitterbug.

I found some film fragments of Benny Goodman and his Swing band where you can enjoy his music. The first selection is from the 1937 Hollywood Hotel, with a medley of songs. Rudy Vallee is the announcer. The second fragment is from the 1942 film The Powers Girl.

"Hollywood Hotel": The Benny Goodman Orchestra: I've Got a Heartful of Music - House Hop / The Benny Goodman Quartet: Avalon.

"The Powers Girl", part of an extravagant 1942 musical film.

Time exposures for 26th of July:
1927:

delirium / farewell blues = california ramblers

1977:

something you got = art farmer o

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
joe gordon/lookin' good (lp) = heather simmons/i'm old fashioned = billie holiday/songbook-entertainers-lady of the legend (cassette) = dave brubeck quartet/live from blue note (cassette) = uptown lowdown jazz band/hauling ash (lp) = history of jazz/volume 10 (lp) = bobby hutcherson/happenings = yes2jazz/promo cd = benny goodman/birth of a big band (2) = 4beat6/the benny goodman experience

Nederlands ( To the English translation )

4BEAT6 is een Nederlands sextet onder leiding van Frans van Geest, dat muziek uit de beginperiode van de grote jazzklarinetist Benny Goodman wil doen herleven. Benny Goodman 100ste geboortejaar wordt in 2009 herdacht. Deze week verscheen hun CD 4BEAT6 - The band that plays the music of Benny Goodman! Vol. 1. Het bevat de muziek van het Benny Goodman Quintet. Tijdens het komende seizoen treedt 4BEAT6 op als onderdeel van de zgn. Jazzimpuls Dubbelconcerten op verschillende podia in Nederland. Het eerste optreden staat gepland voor 27 september 2007 in het Orpheus Theater in Apeldoorn, samen met Marije Nie, die de tap-dance zal doen herleven.

Benny Goodman, The King of Swing, lijkt tegenwoordig voor jonge muziekliefhebbers niet meer te zijn dan een legendarische naam van lang geleden. Net als andere grote namen uit de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw lijken ze verworden tot goedkope 10CD boxen bij Free Record Shop, zoals ook gebeurd is met musici als Louis Armstrong en Fats Waller. Een paar maanden geleden vond ik in de uitverkoop een schitterende dubbel CD heruitgave van de Franse RCA Black & White Series ( onze bron in de jaren zeventig en tachtig als het ging om goede jazz), getiteld The Indispensable Benny Goodman "Birth of a Big Band" Volumes 1/2 (1935-1936). Begin 1935 speelde een nog jonge Benny Goodman met zijn orkest in het wekelijkse populaire radioprograma Let's Dance, dat door NBC Network van coast to coast ( = in heel Amerika te ontvangen) werd uitgezonden. Een erg populair programma, gesponsord door de National Biscuit Company, dat elke zaterdagavond twee uur lang werd uitgezonden. Er speelden steeds drie orkesten, namelijk de bands van Murray Kellner, die voornamelijk in de toen populaire sweet music stijl speelde, Xavier Cugat , met zijn Latin band en Benny Goodman die hot jazz speelde om op te dansen. De eerste uitzending was 1 December 1934 en de laatste 25 mei 1935. Benny Goodman begon kort daarna zijn eerste hoteloptreden in het beroemde New Yorkse Roosevelt Hotel, waar Guy Lombardo and his Royal Canadians hun populaire sweet music hadden gespeeld. Het werd een flop, aangezien het publiek sweet music wilde horen en niets moest hebben van die wilde muziek van Benny. Dit engagement duurde slechts drie weken en Benny Goodman besloot om voorlopig New York te verlaten en op tournee te gaan.

Benny Goodman had de uitstekende trompettist Bunny Berigan aan zijn orkest toegevoegd en zo vertrokken ze richting oostkust, langs de Ocean Beach Pier in Jackson (Michigan), Elitch's Garden in Denver (Colorado) naar de Palomar Ballroom in Los Angeles (California). Hier konden elk weekend 4000 dansparen terecht, waar, nadat de kat uit de boom gekeken was, Benny Goodman en zijn orkest een topper werd. Het orkest van Benny Goodman werd het belangrijkste four beat swing orkest van de jaren dertig en zijn quintet, een kleiner onderdeel uit het grote orkest, kan gerekend worden tot het beste quintet van zijn tijd. De RCA 2CD set The Indispensable Benny Goodman Birth of a Big Band Volume 1/2 (1935-1936) begint met de eerste opnamen van dit orkest met Blue Skies en Dear Old Southland, twee nummers, die de Amerikanen de swing en de jitterbug brachten, de dans die erg populair werd.

Ik vond twee filmfragmenten van Benny Goodman waar je deze muziek en dans kunt bekijken. Het eerste fragment is een medley van zijn orkest en quintet uit 1937 met Rudy Vallee als spreekstalmeeester. Het tweede fragment komt uit de film The Powers Girl uit 1942.

"Hollywood Hotel": Het Benny Goodman Orkest: I've Got a Heartful of Music - House Hop / The Benny Goodman Quartet: Avalon.

"The Powers Girl" met filmfragmenten van de Jitterbug dansrage.

Tijdopnamen voor 26 juli:
1927:

delirium / farewell blues = california ramblers

1977:

something you got = art farmer o

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
joe gordon/lookin' good (lp) = heather simmons/i'm old fashioned = billie holiday/songbook-entertainers-lady of the legend (cassette) = dave brubeck quartet/live from blue note (cassette) = yes2jazz/promo cd = uptown lowdown jazz band/hauling ash (lp) = history of jazz/volume 10 (lp) = bobby hutcherson/happenings = benny goodman/birth of a big band (2) = 4beat6/the benny goodman experience

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Labels: 4beat6, benny goodman

Wednesday, July 25, 2007

Heather Simmons - I'm Old Fashioned

Heather Simmons – Jazz Chanteuse. That how she calls herself. I played her last album, titled I’m Old Fashioned. The music on this CD is labeled as Vintage, nostalgic, smokey, swinging & cool - Atmospheric, lush vocals sing original and classic jazz. It has 18 tracks with a total playing time of 60 minutes. – one hour in which Heather Simmons shows that she can sing, apparently in an easy way, songs from Billie Holiday ( like a great interpretation of Lover Man) up to Bessie Smith’s version of the St. Louis Blues. No imitations - not at all. I’m trying to let the tunes sound as they ought to sound as fresh as tomorrow’s papers, she says on her web site.

The CD contains six compositions of her own hand, in which she puts her passion for the songs from the time when the men swung and the women swooned – the music of the 1920s to 1950s, a period Heather Simmons fascinates. I was inspirated by singers like Billie Holiday, Connie Boswell, Bessie Smith, Annette Hanshaw, Ella Fitzgerald and good old Louis Armstrong. You can hear these singers' inflections my singing because I spend hours and hours with my ear next to the speaker trying to sound like them!! I then sing the song in my own way and hope that I create a tone and mood that is unique to me, she explains. In a few tracks, like Roll On Mississippi and her own composition I'm addicted to you, she plays tribute to the Boswell Sisters with the Swinging Belles ( Heather Simmons, Debbie Bines and Claire Furley). Personally I like her version of the rather unknown tune Looking at the world through rose-colored glasses, originally recorded by bands like the Vagabonds and the California Ramblers in 1926.

Heather Simmons is accompanied by a quintet of skilled musicians, who give her sparkling and pure voice a swinging base. Some up tempo tunes are really great. I’m glad I found this jazz vocalist who won’t be swayed by the issues of the day – who don’t want to sound like all those other jazz vocalists. Heather Simmons, the charming singer from Southend on Sea, only wants to share her passion for the music of bygone days: Should you come to see me sing, that will be the first thing that strikes you, how much I love my music and the musicians I work with, she says about herself. A record I can recommend every music lover.

Time exposures for the 25th of July:
1927:

alice the whaler = alice comedies cartoon

memphis blues / st louis blues = sam ku west

1977:

flute song = art farmer o

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
claudionor cruz-canhoto regional/compilation = thelonious monk/genius of modern music - volume 1 (lp) = thelonious monk/the genius of (lp) = george gershwin/on screen (2) = snoozer quinn/the legendary = heather simmons/i'm old fashioned = marcus miller/tales = sonny fortune/continuum = horace silver quintet/further explorations by the ... = dexter gordon/one flight up = stanley turrentine/up at minton's (2)

Nederlands ( To the English translation )

Heather Simmons – Jazz Chanteuse. Zo noemt ze zich. Voor me ligt haar CD, onder eigen beheer uitgegeven: I’m Old Fashioned. De muziek op de CD wordt omschreven als Vintage, nostalgic, smokey, swinging & cool - Atmospheric, lush vocals sing original and classic jazz. Het bevat zo’n 18 titels met een totale tijdsduur van 60 minuten. – een uur waarin Heather met haar mooie stem zich schijnbaar moeiteloos aanpast aan het repertoire van Billie Holiday, met een schitterende vertolking van Lover Man of Bessie Smith, met een doorleefde St. Louis Blues. Geen imitaties, zeker niet, wel probeert ze om als het ware in het lied te kruipen en ze weet ze te laten klinken as fresh as tomorrow’s papers.

Een zestal nummers zijn eigen composities en hieruit blijkt hoe goed ze zich verdiept heeft in de sfeer van die tijd. Heather Simmons zegt gefascineerd te zijn door de muziek uit de twintiger tot de vijftiger jaren van de vorige eeuw. Haar grote voorbeelden zijn Billie Holiday, Connie Boswell, Bessie Smith, Annette Hanshaw, Ella Fitzgerald en Louis Armstrong. You can hear these singers' inflections my singing because I spend hours and hours with my ear next to the speaker trying to sound like them!! I then sing the song in my own way and hope that I create a tone and mood that is unique to me ( Je kunt de invloeden van deze zangers horen, omdat ik urenlang hun manier van zingen bestudeerd heb. Daarna zing ik het op mijn eigen manier en ik probeer dingen van mezelf in het nummer te leggen.) legt ze uit op haar website. Op een aantal nummers á la de Boswell- en Andrew Sisters ( zoals Roll On Mississippi Roll On en I'm addicted to you ) nemen de Swinging Belles ( Heather Simons, Debbie Bines en Claire Furley) de zangpartijen over. Zelf vind ik Heather's vertolking van het tamelijk onbekende nummer Looking at the world through rose-colored glasses, oorspronkelijk opgenomen in 1926 door The Vagabonds en de California Ramblers schitterend.

Heather Simmons wordt begeleid door een aantal ervaren musici, die deskundig en swingend haar muzikaal ondersteunen. Eindelijk een jazzzangeres, die niet mee wil gaan in de waan van de dag, die vooral luisteraars zal boeien die geen zin hebben in de zoveelste jazzzangeres, die gaat voor hoge verkoopcijfers; Heather Simmons, de charmante zangeres uit Southend on Sea ( GB) wil vooral haar passie voor de jazz uit de iets vroegere perioden laten horen: Should you come to see me sing, that will be the first thing that strikes you, how much I love my music and the musicians I work with. Een plaat die ik iedereen kan aanraden.

Tijdopnamen voor 25 juli:
1927:

alice the whaler = alice comedies cartoon

memphis blues / st louis blues = sam ku west

1977:

flute song = art farmer o

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
claudionor cruz-canhoto regional/compilation = thelonious monk/genius of modern music - volume 1 (lp) = thelonious monk/the genius of (lp) = george gershwin/on screen (2) = snoozer quinn/the legendary = heather simmons/i'm old fashioned = marcus miller/tales = sonny fortune/continuum = horace silver quintet/further explorations by the ... = dexter gordon/one flight up = stanley turrentine/up at minton's (2)

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Labels: heather simmons

Tuesday, July 24, 2007

Keith Jarrett - The Köln Concert

The Taj Mahal, The Mona Lisa and The Keith Jarrett Köln Concert have one thing in common: they are masterpieces in fine art - of the highest level. Well, I saw the Taj Mahal several times and it's true: it's great. I jumped the queue in The Louvre in Paris and was a bit disappointed when I saw miss Lisa for the very first time. I had to revisit her several times before I learned about her dazzling beauty. Well, the Köln Concert of Keith Jarrrett is something in between. It is like a good bottle of wine - you have to play it several times before you can estimate the value of it.

A few weeks ago I found the 2LP Keith Jarrett The Köln Concert (ECM 1064/1065 ST) in a secondhandshop and of course I bought it. The cover is a bit torn, but the records are in good condition. The first time I played it, it couldn't really fascinate me - it was as if the notes went over my head. The music is not very accessible for the very first time, so it needed some replays.

It could be part of a TV quiz: What musician started his career as a piano solist in Fred Waring's Pennsylvanians and appeared on Paul Whiteman's television show? I think but few candidates would answer: Keith Jarrett. Born in 1945 he started to study the piano at the age of three and played professionally when he was still a kid. At the age of seven he played already concerts. When he was in his teens he toured with the Fred Waring's Pennsylvanians for a year. From this period dates the appearance in Whiteman's TV show. In the early 1960s he studied music at the Berklee College of Music and started his own trio. In 1965 Art Blakey discovered him at a jam session at the Village Vanguard and he played with Blakey's Jazz Messengers for some months, before he became a member of the Charles Lloyd Quartet and the Miles Davis band. His own band featured Charlie Haden, Paul Motian and Dewey Redman. In the early 1970s he started to give solo performances and could fascinate a mass audience with his free piano improvisations. He treated the piano like a living creature, crouching or standing in front of it and coaxing strange sounds from it by stroking the strings, kicking the pedals and attacking the keyboard I read somewhere caracterizing one of his concerts. The solo concert in Köln became one of his most important recordings for ECM with lenghtly improvisations under difficult conditions, like a bad sounding piano. If you have the opportunity play this recording and give it a chance.
I found a fragment of a solo piano concert, an encore, of Keith Jarret at a 1984 Tokyo concert. Enjoy it.

Time exposure for the 24th of July:
1957:

between the devil and the deep blue sea = lee wiley-billy butterfield o

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
orpheon celesta/gare de lyon (lp) = miles davis-john coltrane/ volume 6 = duke ellington/ko-ko = wayne shorter/adam's apple = adrian rollini/groups = it's hotter in hawaii/disc b = jimmy smith/standards = jimmy giuffre/four brothers = the complete hit of the week recordings/volume four 1932 - test pressing (2) = james moody/just moody - quadromania (4) (cd 4)

Nederlands ( To the English translation )

De Taj Mahal, de Mona Lisa en het Keith Jarrett Köln Concert hebben één ding gemeen: het is kunst op het hoogste niveau. Ik heb de Taj Mahal verschillende keren bezocht en het is waar: het is het mooiste gebouw wat ik ooit gezien heb; ik heb in het Louvre in Parijs in de rij gestaan voor de Mona Lisa, maar doen ik oog in oog met vrouw Liza stond viel ze me tegen. Je moet haar vaker een bezoek brengen om haar schoonheid te doorgronden. Het Köln Concert van Keith Jarrrett zit daar tussen in. Het is als een dure fles wijn, die pas na jaren op smaak is. Je moet de opnamen verschillende keren horen voordat je het op zijn waarde kunt schatten.

Een paar weken geleden vond ik de dubbel lp op het ECM label ( ECM 1964/1065) met een beschadigde hoes in een tweedehandsplaten zaakje. Zoiets laat je niet liggen. De eerste keer konden de lange uitgesponnen solo's me niet echt boeien; de muziek is niet erg toegankelijk en het openbaarde haar schoonheid pas na een paar keer spelen.

Het zou een mooie vraag zijn voor een muziekquiz op de TV: Welke pianist begon zijn carriere als solist bij de Fred Waring's Pennsylvanians en was gast bij Paul Whiteman's TV show? Tien tegen één dat men het antwoord schuldig moeten blijven: Keith Jarrett. Geboren in 1945 begon hij op driejarige leeftijd de piano te bespelen en op zijn zevende gaf hij al concerten. Als tiener speelde hij een jaar lang professioneel bij de Fred Waring's Pennsylvanians. In die tijd was hij gast in een TV show bij Paul Whiteman in zijn nadagen. Begin jaren zestig studeerde hij aan het Berklee College of Music en richtte hij zijn eigen trio op. Art Blakey ontdekte hem in 1965 tijdens een jamsessie in de Village Vanguard in New York en contracteerde hem voor enkele maanden. Daarna kwam Keith Jarrett terecht bij het Charles Lloyd Quartet en in de Miles Davis band. Zelf had hij een groep met musici als Charlie Haden, Paul Motian en Dewey Redman. Begin jaren zeventig begon hij soloconcerten te geven. Met zijn vrije improvisaties op de piano kon hij een groot publiek boeien. Hij behandelt de piano als een levend wezen, staand of knielend voor de piano, aaiend over de snaren of beukend op de toetsen en schoppend tegen de pedalen, zo las ik in een beschrijving van één van zijn concerten. Het soloconcert in Keulen is één van zijn belangrijkste opnamen geworden voor ECM met lange uitgesponnen improvisaties op een, weliswaar slecht klinkende piano. Als je de kans krijgt luister dan maar eens naar dit concert.
Ik vond een fragment van een toegift tijdens een solo-optreden uit 1984 in Tokyo. Genieten maar. !

Tijdopname voor 24 juli:
1957:

between the devil and the deep blue sea = lee wiley-billy butterfield o

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
orpheon celesta/gare de lyon (lp) = miles davis-john coltrane/ volume 6 = duke ellington/ko-ko - wayne shorter/adam's apple = adrian rollini/groups = it's hotter in hawaii/disc b = jimmy smith/standards = jimmy giuffre/four brothers = the complete hit of the week recordings/volume four 1932 - test pressing (2) = james moody/just moody - quadromania (4) (cd 4)

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Labels: keith jarrett

Monday, July 23, 2007

New Info on Gaston Bueno Lobo

Just recently an interesting article on Gastón Bueno Lobo has been written in Portuguese and translated into English by Daniella Thompson at the Musica Brasiliensis website, also posted at her web log. The article is by Jorge Mello, a Brazilian researcher and musician; use the link above to read the article.
Earlier we have benefited from Mello's research in our published article on Bueno Lobo through the always helpful assistance of Daniella Thompson. The mentioned article by Jorge Mello, however, has some interesting new details regarding the bio of Bueno Lobo that should be added to the info already published at our website devoted to the subject.

Firstly, Jorge Mello has traced Bueno Lobo's year of birth - he was born 1891 in the city of Campos, Rio de Janeiro. However, no info about his family, relations and musical education has been available, nor has info about how long he lived in Campos.
Secondly, after much exertion Jorge Mello has managed to obtain a copy of Bueno Lobo’s official death certificate of June 3th, 1939 that states the cause of death as by ingestion of hydrochloric acid, presumably following a successfull suicidial attempt. This official statement of Lobo's death confirms the info given by Oscar Alemán, who mentioned in interviews that Lobo comitted suicide after returning to Brazil. However, the motive of Lobo's suicide is unknown and therefore still a subject open for speculations. Jorge Mello only touches indirectly on a possible motive by mentioning that Lobo's profession as a musician was declining after 1938, as his name appeared less and less frequently in the public media from around that time.

December 1927

Jorge Mello's article has more details about Bueno Lobo's career after the breakup of Les Loups in 1931 that will be quoted later in a revised issue of our website devoted to Lobo. Here it is sufficient mentioning that Bueno Lobo had returned to Brazil in 1932 and was already performing at radio in May of that year. Later the same year he participated as performer, accompanist, or composer in four records released by Odeon. The following years had more radio work and recordings, and judging from Mello's article Bueno Lobo's career was rather successful until 1938. However, as mentioned above, from around 1938-39 his name became less known in the public, which may be a motive of his suicide in 1939.
The biography and career of Gastón Bueno Lobo is interesting, from our point-of-view the interest was caught by the fact that parts of this story interfer with the bio and career of Oscar Alemán. Bueno Lobo is a crucial person in our knowledge of the formative years of Oscar Alemán, moreover Bueno Lobo seemed to have had a deep impact on the Psychological habitus of Oscar right up till the end of his life in 1980. However, these aspects will be discussed later in a revised article on Bueno Lobo.

This contribution has also been posted at the Oscar Aleman web log.

Time exposure for the 23rd of July:
1937:

when i went back home = lil armstrong swingband
casa loma stomp / smoke rings / swing low sweet chariot = casa loma o
let me dream / organ grinder swing = mills brothers

Joergen Larsen

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
complete hit-of-the-week/volume two 1930-31-the 3-minute 1100-series (test pressings doug benson) (2) = lee morgan/charisma = cal tjader/jazz masters 39 = chet baker/as time goes by = keith jarrett/the koln concert (2lp) = terence blanchard/columbia 468388 = sonny terry-brownie mcghee/whooping the blues (4) cd 4 = sam ku west/hawaiian hula blues

Nederlands ( To the English translation )

Onlangs werd een interessant artikel geschreven in het Portugees door Jorge Mello over Gaston Bueno Lobo en vertaald in het Engels door Daniella Thompson op de Musica Brasiliensis website. Het werd ook gepubliceerd op haar weblog. Het artikel is geschreven door Jorge Mello, een Braziliaanse onderzoeker en muzikant. Eerder konden we gebruik maken van hun informatie voor ons artikel over Gaston Bueno Lobo, dat we eerder publiceerden. In het nieuwe artikel, geschreven door Jorge Mello, is er nieuwe informatie boven water gekomen dat toegevoegd moet worden aan ons artikel.

Allereerst heeft Jorge Mello het geboortejaar van Bueno Lobo achterhaald: hij werd geboren in 1891 in Campos, Rio de Janeiro. Verdere informatie, over zijn familie, zijn jeugd en zijn eerste muzieklessen ontbreekt. Ten tweede is het Jorge Mello gelukt de officiële overlijdensverklaring van Bueno Lobo boven water te krijgen. Deze verklaring dateert van 3 juni 1939 en geeft als doodsoorzaak het drinken van zoutzuur, waarschijnlijk een succesvolle zelfmoordpoging. Deze officiële verklaring bevestigt de lezing van Oscar Aleman, die in interviews vertelde dat Gaston Bueno Lobo zelfmoord pleegde nadat hij teruggekeerd was naar Brazilie. Het motief voor Gaston Bueno Lobo's zelfmoord blijft echter onduidelijk en hierover zijn verschillende meningen. Jorge Mello suggereert dat het lijkt alsof na 1938 Lobo als muzikant moeilijk meer aan de bak kwam, aangezien zijn naam lijkt te verdwijnen uit de media.

December 1927

Het artikel van Jorge Mello bevat nog meer interessante details over Bueno Lobo's carriere nadat de groep Les Loups ( los Lobos) in 1931 opgeheven was. Het artikel op de website over Gaston Bueno Lobo zal binnenkort herschreven worden met de aanvullende informatie uit Mello's artikel. Kort samengevat komt het hier op neer: In 1932 keerde Gaston Bueno Lobo terug naar Brazilië en speelt al in mei van dat jaar voor de radio. Later dat jaar wordt hij genoemd als componist, uitvoerende of begeleider op vier Odeon platen. In de jaren daarna wordt hij nog vaak genoemd bij radiowerk en plaatopnamen tot ongeveer 1938, zoals hierboven vermeld, dan wordt het stil om zijn persoon: het motief voor de zelfmoord kan hierin liggen. Het levensverhaal van Gaston Bueno Lobo is interessant vanuit ons standpunt bekeken, aangezien we geinteresseerd zijn in zijn samenwerking met Oscar Aleman. Gaston Bueno Lobo schijnt als persoon voor Oscar Aleman heel belangrijk geweest te zijn - tot aan zijn dood in 1980 toe. We zullen in het vernieuwde artikel hieraan invulling geven.

Joergen Larsen ( vertaald Hans Koert)

Deze bijdrage is ook geplaatst op de Oscar Aleman weblog.

Tijdopname voor 23 juli:
1937:

when i went back home = lil armstrong swingband
casa loma stomp / smoke rings / swing low sweet chariot = casa loma o
let me dream / organ grinder swing = mills brothers

Joergen Larsen

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
complete hit-of-the-week/volume two 1930-31-the 3-minute 1100-series (test pressings doug benson) (2) = lee morgan/charisma = cal tjader/jazz masters 39 = chet baker/as time goes by = keith jarrett/the koln concert (2lp) = terence blanchard/columbia 468388 = sonny terry-brownie mcghee/whooping the blues (4) cd 4 = sam ku west/hawaiian hula blues

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Labels: gaston bueno lobo

Sunday, July 22, 2007

Richard Galliano

On the 15th of July The Richard Galliano Tangaria Quintet was one of the bands sceduled at the Darling hall at the North Sea Jazz Festival in Rotterdam. I wanted to join this concert because Hamilton de Holanda would be the special guest during this concert, but due to a delay of his flight from Rio de Janeiro he couldn't be in time in Rotterdam. It was great to learn that he was in time for his concert later that evening. However; the concert of the Richard Galliano Quintet was a great surprise.

Richard Galliano was born in France in 1950. His father was an accordion teacher and learned him to play the instrument. He played in all kinds of bands in Paris during the early 1970s before he played in a band together with Chet Baker who introduced him to jazz. In the decades that followed he played with jazz musicians like Louis Scalvis, Philip Catherine, Enrico Rava and Ron Carter. He discovered the bandoneon and the music of Astor Piazzolla and played it in a kind of free style improvisation. He made a lot of recordings ( Why don't I don't have one - what a shame !) and they seem all to be very impressive. So was his concert.

The Richard Galliano Tangaria Quintet featured himself on the accordion and the Venezuelan violin player Alexis Cardemas. He is actually a classical violin player and a virtuoso on his instrument. Rafael Meijas, seen on the picture above, is also from Venezuela and plays the congas and bongos, but is an expert with the maracas. Never known that you can play a solo with this instrument. Great !! The rest of the rhythm section featured Philippe Viret on bass and Clarence Penn on drums. For me Richard Galliano was the discovery of the festival, as I had never heard him playing. He could fascinate the audience with his show of various music styles like French musettes, Venozuelan walzes, Piazzolla compositions and, as a woman at an advanced age beside me whispered in my ear: filmmuziek - dat doet me denken aan de jaren zestig in Parijs. ( film music - it reminds me to the 1960s in Paris).

I love to join with you some fragments of concerts made at the Marciac Jazz Festival 2006 by Richard Galliano. I'm sure you'll like it. I did !!

Can someone advice me what Richard Galliano album I should buy first?

Time exposure for the 22nd of July:
1957

i'm coming virginia / walkin' thing = benny carter o

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
anthology of popular brazilian music/1929-1951 = dexter gordon-slide hampton sextet/a day in copenhagen = joey defrancesco/the philadelphia connection = stan kenton-june christy/duet (lp) = chick corea/recorded januari 22nd, 1978 cannes, france = ben webster/plays duke ellington = steve coleman five elements/weaving symbolics (2) = dizzy gillespie/salt peanuts ( disc 3)

Nederlands ( To the English translation )

Op 15 juli 2007 trad het Richard Galliano Tangaria Quintet op in de Darling zaal tijdens het North Sea Jazz Festival in Rotterdam. Ik wilde dit optreden persé meemaken omdat Hamilton de Holanda als speciale gast zou meespelen, maar omdat zijn vlucht vanuit Rio de Janeiro vertraagd was kon hij niet op tijd bij dit concert zijn. Gelukkig was hij wel op tijd voor zijn eigen geplande concert later op de avond. Al met al - het concert door het Richard Galliano Quintet had ik voor geen goud willen missen.

Richard Galliano werd geboren in Frankrijk in 1950. Zijn vader van accordeonleraar en leerde hem als kind spelen op dit instrument. Hij werkte in allerlei groepen tijdens de jaren zeventig en dankzij Chet Baker leerde hij de jazz kennen. In de jaren daarna begeleidde hij steeds vaker jazzmusici, zoals Louis Scalvis, Philip Catherine, Enrico Rava en Ron Carter. Hij ontdekte de bandoneon en de muziek van Astor Piazzolla waarop hij op een hele vrije manier leerde improviseren. Hij maakte de afgelopen jaren een heleboel opnamen ( Waarom heb ik er nog geen één? Schande) en ze schijnen stuk voor stuk goed te zijn, net als het optreden overigens.

Het Richard Galliano Tangaria Quintet bevatte, behalve Richard Galliano op accordeon, ook de Venezolaanse violist Alexis Cardemas; klassiek opgeleid, maar een virtuoos als het om Zuidamerikaanse muziek gaat. Rafael Meijas, de man op de foto hierboven, bleek een begenadigd percussiespeler en leerde ons dat je met maracas ( zeg maar een soort sambaballen) een fascinerende solo kunt spelen. De rest van de ritmesectie bestond uit Jean-Philippe Viret op bas en Clarence Penn op slagwerk. Voor mij was het optreden van deze Richard Galliano de ontdekking van het festival, aangezien ik nog maar weinig van hem gehoord had. Hij wist het publiek moeiteloos om zijn vinger te winden en speelde tijdens het concert even gemakkelijk Franse musettes, Venezolaanse walsjes, Piazzolla composities en, zoals een vrouw-op-leeftijd naast me in het oor fluisterde: filmmuziek - dat doet me denken aan de jaren zestig in Parijs.

Ik vind het fijn om wat fragmenten uit optredens gemaakt tijdens het Marcias Jazz Festival van 2006 te laten horen. Ik weet zeker dat ze zullen bevallen.

Kan iemand me adviseren welke plaat van Richard Galliano ik zeker niet mag missen !

Tijdopname voor 22 juli:
1957

i'm coming virginia / walkin' thing = benny carter o

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
anthology of popular brazilian music/1929-1951 = dexter gordon-slide hampton sextet/a day in copenhagen = joey defrancesco/the philadelphia connection = stan kenton-june christy/duet (lp) = chick corea/recorded januari 22nd, 1978 cannes, france = ben webster/plays duke ellington = steve coleman five elements/weaving symbolics (2) = dizzy gillespie/salt peanuts ( disc 3)

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Labels: alexis cardemas, rafael meijas, richard galliano

Saturday, July 21, 2007

Adriaan Jaeggi - De Tol van de Roem

Some days ago we enjoyed a small trip to Luxembourg, walking by feet through the Ardennes mountains, clambering over rocks, panoramic views,a good bed and good meals. No day-to-day worries, no work under stress, no web log ( thanks Jo you hold the fort ), no music, no jazz, .......... in other words: time for a good book.
There are but few novels about jazz in the Dutch language. Last year I read Swingkoning, a compilation of short stories by Jules Deelder and the year before that, while visiting the Jazz Convention in Copenhagen, the appropiate title Jazz In De Oostzee, written by Bob Rigter. This time I read De Tol van de Roem by Adriaan Jaeggi. It tells the story about a trumpet player who founds a band with some friends, named The Mondo Pacific Band, that becomes popular. They become famous and draw full houses. But then the trumpet player falls in love with the wife of one of the other band members and this secret love affair makes that he has to make a choice. Being a jazz musian himself, Adriaan Jaeggi knows where he is writing about and I liked the fragments where he describes their tour to Damascus - Syria, as it brings me some points of recognition.

This De Tol van de Roem is the debut novel of Adriaan Jaeggi. It was published in 1995. Adriaan Jaeggi, born in 1963, learned to play several instruments, like the cornet, the flute, tuba and trombone, his major instrument. As a trombone player he is still active in a salsaband ( Tipico Tampoco ) and his own group Prozak Kwartet. Since his debut roman he wrote several books and poems and even became the official poet of Amsterdam. He is a columnist for several magazines. As far as I know, only one book was translated in German, Held van Beroep ( Held von Beruf ). His last publication is titled Tromboneliefde, a book I also want to read. We keep in touch !!

Time exposures for the 21st of July:
1927

sixty seconds every minute / sweet marie = jan garber o

1937

toodle oo = brian lawrance lansdowne house sextet

1957

bootin' it / dial s for sonny / it could happen to you / love walked in / shoutin' on a riff / sonny's mood = sonny clark sextet

1967

bi-sectional / my joy / oblique / subtle neptune / theme from blow up / till then = bobby hutcherson quartet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
milt hinton/laughing at life = milton mori /nosso choro/ = hamilton de holanda/01 byte 10 cordas = heather simmons/i'm old fashioned

Nederlands ( To the English translation )

Een aantal dagen geleden zijn we voor een korte vakantie naar Luxemburg afgezakt. Een trektocht te voet, over de Ardennen, klauterend over rotsen, schitterende vergezichten, een goed bed en een uitgebreide keuken zorgden ervoor dat we even niet hoefden te denken an de alledaagse beslommeringen, konden ontsnappen aan de stress van het werk, even geen weblog ( bedankt Jo voor het passen op de winkel ), even geen muziek, geen jazz ........... met andere woorden: tijd voor een goed boek.

Er zijn maar weinig romans in de Nederlandse taal die over jazz gaan. Vorig jaar nam ik Swingkoning mee in de rugzak, een bloemlezing uit het werk van Jules Deelder en het jaar daarvoor, toen we naar de Jazz Conventie in Kopenhagen afreisden, het boek met de toepasselijke titel Jazz In De Oostzee, geschreven door Bob Rigter. Deze keer werd het De Tol van de Roem door Adriaan Jaeggi. Het boek handelt over een trompettist, die samen met een stel vrienden een band opricht, de Mondo Pacific Band, die uitgroeit tot een succesvolle groep en volle zalen trekt. Maar dan wordt de hoofdrolspeler verliefd op de vrouw van één van de muzikanten en deze geheime liefdesaffaire zorgt ervoor dat er een moeilijke keus gemaakt moet worden. Je merkt, al lezende, dat Adriaan Jaeggi zelf ook jazzmuzikant is en het gedeelte dat zich afspeelt in Damascus geeft mij ook nogal wat herkenningspunten.

Dit boek, De Tol van de Roem is de debut romans van Adriaan Jaeggi. Het werd uitgebracht in 1995. Adriaan Jaeggi, geboren in 1963 leerde zelf ook verschillende instrumenten bespelen, zoals de kornet, de fluit, de tuba en de trombone, dat zijn hoofdinstrument werd. Hij is nog steeds actief als trombonist in een salsaband( Tipico Tampoco ) en heeft ook een eigen groep, het Prozak Kwartet. Sinds het verschijnen van zijn debutroman heeft hij al verschillende boeken en gedichten gepubliceerd en werd een paar jaar geleden de eerste stadsdichter van Amsterdam. Hij is columnist voor verschillende bladen. Voorzover ik weet is er nog maar één boek van hem vertaald, namelijk het boek Held van Beroep. Dat verscheen in de Duitse taal als Held von Beruf. Onlangs verscheen zijn laatste roman, getiteld Tromboneliefde. Ik ga kijken of ik dat ergens te pakken kan krijgen - ik laat het nog weten !!

Tijdopnamen voor 21 juli:
1927

sixty seconds every minute / sweet marie = jan garber o

1937

toodle oo = brian lawrance lansdowne house sextet

1957

bootin' it / dial s for sonny / it could happen to you / love walked in / shoutin' on a riff / sonny's mood = sonny clark sextet

1967

bi-sectional / my joy / oblique / subtle neptune / theme from blow up / till then = bobby hutcherson quartet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
milt hinton/laughing at life = milton mori /nosso choro/ = hamilton de holanda/01 byte 10 cordas = heather simmons/i'm old fashioned

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Labels: adriaan jaeggi, de tol van de roem

Friday, July 20, 2007

Oscar Aleman Uñero

Oscar Aleman, the Argentine guitar player, has a special place in our hearts. If you visit this Keep swinging web log regular ( and why not? It's amazing - interesting and free !! ) you should know that. With the Oscar Aleman web log and websites we hope to please the true admirers of his music. The Oscar Aleman Discography can be of help for record collectors if they are searching for a special recording. If we have news about Oscar Aleman you will read it here !!

I found an interesting picture that was titled Oscar Aleman - Uñero and it looks like a kind of ring. As my knowledge of the Spanish language is marginal I used the Español-Ingéls Diccionario and learned that the word Uñero has several meanings: 1. Whitlow. 2. Ingrowing toenail 3. Thumb notch. (How did he come up with such things? Find out yourself, I'd suggest !!). None of it seems suitable with this image. Even my always-on-the-other-side-of-the-line Argentine friend and oracle Luis didn't knew the word. The word Uñeta, however, means in Chile plectrum, so we decided that this ring should be the thumb plectrum of Oscar Aleman

To prove our point I enlarged part of the first image, where you can see Oscar Aleman playing his guitar. You can see the plectrum or Uñero around the thumb of his right hand.

I love to share with you two fragments found on YouTube Jo posted recently as a contribution titled Picture Homage To Oscar Aleman . It shows fragments of films, pictures and music as made by Oscar Aleman and gives you a good idea about his career and life, although it goes without any commend. The music you hear is Besame Mucho and Tentacion, both recorded in Buenos Aires, September 1943 by Oscar Aleman y su Quinteto de Swing, featuring Oscar Aleman on dobro guitar and vocal ( on Besame Mucho), Manuel Gavinovich violin, Rogelio Robledo piano, Oscar Guillermo Barbieri guitar, Luis Gavinovich bass and Ramón M. Caravaca drums. Enjoy it

Music: Besame Mucho

Music: Tentacion.

Part of this contribution will be posted on the Oscar Aleman web log.

Time exposure for the 20th of July:
1967

baby won't you make up your mind = miles davis sextet-ann baker
but not for me / come rain or come shine / doxy gord / for all we know / misty / there will never be another you = dexter gordon quartet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
valerie capers/come on home = horace silver quintet/song for my father = geoff keezer trio/world music = houdini's/in new york - headlines = koffergramofoon/78-toeren - volume 2 = donald byrd quintet/byrd in paris = miles davis/vol. 2 = sonny rollins/the freelance years ( disc 4 ) = sonny rollins/the complete prestige recordings (disc 7) = american yodeling/1911-1946

Oscar Aleman, de Argentijnse gitarist, heeft een speciaal plekje in ons hart. Als je de Keep swinging web log regelmatig bezoekt ( en waarom zou je daar geen goeie gewoonte van maken? Het is altijd verrassend, interessant en gratis) dan weet je dat al lang. Met de Oscar Aleman web log en websites hopen we bewonderaars van zijn muziek te boeien en te informeren. In de online Oscar Aleman discography kunnen verzamelaars informatie zoeken over hun Oscar Aleman's gramofoonplaten. En als er nieuws is over Oscar Aleman lees je het hier !!

Ik vond een intrigerende foto getiteld Oscar Aleman - Uñero en het voorwerp lijkt een soort ring. Aangezien mijn kennis van de Spaanse taal marginaal is, heb ik het Español-Ingéls Diccionario geraadpleegd en begreep ik dat het woord Uñero verschillende betekenissen heeft: 1. Fijt. 2. Ingegroeide teennagel 3. Duim index ( zoals je soms ziet bij Bijbeltjes). Toegegeven - deze wat gezochte betekenissen verzin je niet zomaar - zoek het zelf maar op !! Geen van deze betekenissen lijkt te kloppen en zelfs mijn altijd-aan-de-andere-kant-van-de-lijn Argentijnse vriend en vraagbaak Luis kende het woord niet. Wel vond ik, dat het woord Uñeta in Chili gebruikt wordt voor plectrum, dus denken we dat Uñero bargoens is voor een plectrum.

Om te bewijzen dat we gelijk hebben heb ik de foto van Oscar Aleman met de gitaar voor een deel uitvergroot. Als je goed kijkt zie je de uñero om Oscar's rechter duim. De foto is dus het duimplectrum van Oscar Alemán.

Ik vind het leuk om twee fragmenten te laten zien, die Jo op YouTube vond en eerder deze week postte als Picture Homage To Oscar Aleman . Het laat filmfragmenten, foto's en muziek zien en horen uit het leven van Oscar Aleman. Helaas wordt er geen commentaar bijgegeven, wel worden er twee nummers van Oscar Aleman toegevoegd. De muziek die je hoort zijn de nummers Besame Mucho en Tentacion, beide opgenomen in Buenos Aires in september 1943 door Oscar Aleman y su Quinteto de Swing, met daarin Oscar Aleman op dobro gitaar en zang op Besame Mucho, Manuel Gavinovich viool, Rogelio Robledo piano, Oscar Guillermo Barbieri gitaar, Luis Gavinovich bas en Ramón M. Caravaca slagwerk. Veel plezier er mee.

Besame Mucho

Tentacion.

Een gedeelte van deze bijdrage wordt ook in het Engels gepost op de Oscar Aleman web log.

Tijdopname van 20 juli:
1967

baby won't you make up your mind = miles davis sextet-ann baker
but not for me / come rain or come shine / doxy gord / for all we know / misty / there will never be another you = dexter gordon quartet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
valerie capers/come on home = horace silver quintet/song for my father = geoff keezer trio/world music = houdini's/in new york - headlines = koffergramofoon/78-toeren - volume 2 = donald byrd quintet/byrd in paris = miles davis/vol. 2 = sonny rollins/the freelance years (disc 4) = sonny rollins/the complete prestige recordings (disc 7) = american yodeling/1911-1946

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Labels: oscar aleman, unero

Thursday, July 19, 2007

Solomon Ilori

If you have never heard of Solomon Ilori, don't feel yourself a nonentity - I hadn't too! I bought this album of Solomon Ilori and his Afro-Drum Ensemble titled African High Life because is was released in the Connoisseur CD Series of Blue Note - a series of high quality recordings. When I played it I was a bit surprised at first - it is one of the outsiders in this series as it sounds more as a kind of roots music then jazz music. But is it?

Who was Solomon Ilori? Solomon Gbadegesin Ilori was born in Nigeria as a member of a very musical family. His father was a dancer and singer and Solomon had learned, as a kid, to sing and dance and to play the drums too. He also learned to play the guitar and the flute. When he grew up he became popular with his band and played for the Nigerian Broadcasting Corporation. In 1955 he even won an award at the Nigerian Festival of Arts. Late 1950s he came to the USA with a noble ambition: to popularize African music in the States. He started with a tour along theatres, with an extensive crew of singers, dancers and drummers to promote his West-African music. Nowadays a lot of these groups are touring around and when you visit festivals, like North Sea Jazz in Rotterdam, a lot of so-called World Music has been scedulded. Jazz music has become a style influenced by all kinds of foreign music influences ( in fact, so it started hundred years ago !! ). In the late 1920s the hawaiian music found its place into jazz, followed by the Caribbean and South American rhythmical influences, the so called bossa-nova. In the late 1950s African music was not very common in the States, so Solomon Ilori's music didn't became popular in spite of his sparkling and rhythmical shows. Thanks to the fact that Art Blakey had made some records with African and US drummers for Blue Note, like the recording of the 1958 Holiday for Skins, Solomon Ilori could make this record with his Afro-Drum Ensemble at the Rudy Van Gelder's studios in Englewood Cliffs for Blue Note in 1963.

He recorded six tunes, all closely related to his homeland, like a Nigerian love song and several dances, using all kinds of African drums, a penny whistle, xylophone, guitar, alto saxophone and bass. The record was not very successful. For the 1960s Americans, this was roots music - not related to jazz, although jazz musicians where present, like Ahmed Abdul-Malik and Donald Byrd, Hubert Laws, Bob Cranshaw and Elvin Jones on a second session a year later. The music recorded on this second session, October 1964, was never released and three lenghtly tunes are available on this great recording for the very first time. When you listen with modern ears this is a great recording, very related to the jazz music as we hear today. I like the talking drum of Solomon Ilori and the way Rudy Van Gelder recorded it. I love to congratulate Rudy Van Gelder with that and Michael Cuscuna for this reissue, otherwise these sessions should be forgotten.

And what happened with Solomon Ilori? He went on to work with Harry Belafonte, Miriam Makeba and Hugh Maskela.

Listen to Gbogbo Omo Ibile ( Going Home ) and Igbesi Aiye ( Song Of Praise To God )

Time exposure for the19th of July:
1927

lucky day = jack hylton o

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
slam stewart-cozy cole/jumpin' at the deuces (2) = wayne shorter/schizophrenia = duke ellington-johnny hodges/side by side = jazz at the philharmonic/cd 8 = raymond scott/soothing sounds for baby - volume 1 1 to 6 months = miles davis/someday my prince will come = solomon ilori afro-drum ensemble/african high life = joshua redman/elastic = dizzy gillespie/salt peanuts-cd2

Nederlands ( To the English translation )

Als je jezelf nu een grote nul vindt omdat je nog nooit van Solomon Ilori hebt gehoord, dan is dat onterecht; ook voor mij was dit een onbekende naam. Ik kocht deze plaat van Solomon Ilori and his Afro-Drum Ensemble getiteld African High Life omdat hij vorig jaar in de Connoisseur CD Series van Blue Note verscheen, een serie heruitgaven met een hoge muzikale waarde. Ik was, nadat ik de plaat gedraaid had, eerst een beetje verbaasd, omdat deze plaat een buitenbeentje lijkt in deze Connoisseur serie. De muziek zouden we tegenwoordig onder het kopje Wereldmuziek plaatsen, maar kreeg toch, en niet onterecht, een plekje in deze serie jazz heruitgaven.

Wie was Solomon Ilori? Solomon Gbadegesin Ilori werd geboren in Nigeria in een muzikale familie. Zijn vader was zanger en danser en zelf leerde hij als kind al vroeg te dansen en te zingen. Hij leerde bovendien de drums bespelen en speelde gitaar en fluit. Hij werd, als jong volwassene, bekend in heel Nigeria met zijn muziek, die hij speelde voor de Nigerian Broadcasting Corporation. In 1955 haalde hij zelfs een onderscheiding binnen voor zijn muziek op het Nigerian Festival of Arts. Eind jaren vijftig besloot hij de oversteek naar Amerika te wagen, met als doel om daar zijn West-Afrikaanse muziek te promoten. Kosten noch moeite werden gespaard: hij trok rond met een wervelende show langs schouwburgen met een heleboel dansers, zangers en muzikanten. Tegenwoordig zijn zulke tournees niet meer zo vreemd, maar de doorsnee Amerikaan zag deze shows eerder als een stel rondspringende en schreeuwende kannibalen, die hun kunstjes lieten zien, dan als een volwaardige uiting van de West-Afrikaanse muziekcultuur. Tegenwoordig is dit soort Wereldmuziek, zoals we het nu noemen, gemeengoed op bijvoorbeeld festivals als het North Sea Jazz in Rotterdam. Jazzmuziek is altijd al beinvloed door allerlei vreemde muziekculturen - hierin ligt zelfs zijn oorsprong. Het begon eigenlijk al eind jaren twintig toen de hawaiian music de jazz binnensloop, gevolgd door de Carribische en Zuid Amerikaanse ritmen, die begin jaren zestig de bossa-nova deed ontstaan. Eind jaren vijftig was de Afrikaanse muziek in Amerika nog niet erg hoorbaar en dus bleef het succes voor Solomon Ilori and his Afro-Drums Ensemble uit. Dankzij het feit dat Art Blakey een aantal platen kon maken voor Blue Note met Amerikaanse- en Afrikaanse drummers, zoals de plaat Holiday for Skins uit 1958, mocht Solomon Ilori in 1963 de Rudy Van Gelder studio in Englewood Cliff in en deze plaat voor Blue Note maken.

Hij nam zes nummers op, alle nauw verbonden met de West-Afrikaanse muziekcultuur, zoals een Nigeriaans liefdesliedje en verschillende dansen. Er werden zowel inheemse instrumenten, zoals allerlei slagwerk, als westerse instrumenten gebruikt, zoals de saxofoon en de gitaar. De plaat werd geen succes !! In de ogen van de gemiddelde Amerikaan uit de jaren zestig was dit folkloristische muziek - zeker geen jazz, ondanks het feit dat er jazzmusici meespeelden, zoals Ahmed Abdul-Malik en tijdens een tweede sessie een jaar later jazzmusici als Donald Byrd, Hubert Laws, Bob Cranshaw en Elvin Jones. De muziek van deze tweede opnamesessie werd nooit uitgebracht en pas op deze heruitgave in de Connoisseur CD series vinden we hiervan drie lange nummers terug. Als je met moderne oren luistert dan is er wel degelijk een heleboel jazz te horen. Ik heb genoten van deze plaat en met name de talking drums zijn door Rudy Van Gelder schitterend vastgelegd. Een felicitatie voor hem en Michael Cuscuna, die deze plaat heruitbracht, is dan ook wel op zijn plaats.

En wat gebeurde er verder met Solomon Ilori? Hij ging aan de slag als muzikant bij Harry Belafonte, Miriam Makeba en Hugh Maskela.

Luister naar: Gbogbo Omo Ibile ( Going Home ) and Igbesi Aiye ( Song Of Praise To God )

Tijdopname voor 19 juli:

1927

lucky day = jack hylton o

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
slam stewart-cozy cole/jumpin' at the deuces (2) = wayne shorter/schizophrenia = duke ellington-johnny hodges/side by side = jazz at the philharmonic/cd 8 = raymond scott/soothing sounds for baby - volume 1 1 to 6 months = miles davis/someday my prince will come = solomon ilori afro-drum ensemble/african high life = joshua redman/elastic = dizzy gillespie/salt peanuts-cd2

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Labels: solomon ilori

Wednesday, July 18, 2007

Martin Müller obit

On the 16th of July 2007, early in the morning, Martin Juan "Tino" Müller passed away in Buenos Aires, in consequence of a pneumonia. Martin Müller was one of the greats in traditional Jazz, a cornet player, band-leader, producer, founder of the famous Porteña Jazz Band, and unfailing worldwide promoter of OKOM ( Our Kind Of Music = Traditional Jazz).

In the Netherlands Martin Müller was known as the leader of the Porteña Jazz Band. This band was founded in the mid 1960s directed by Ignacio Romero, before Martin Müller became the director, and became one of the most important traditional jazz bands of South America. At first they played in the pure new orleans style - dixieland - music, but later they concentrated on the music of the big bands of the 1930s, like the music of Duke Ellington, Fletcher Henderson and the McKinney's Cotton Pickers. The band toured all over South America and performed at traditional jazz festivals in Spain, France, Italy, Belgium, Germany, Wales, The Netherlands and Switzerland. Between the mid 70s and the early 80s the band, directed by Martin Müller, played several times during the Oude Stijl Jazz Festival in Breda (The Netherlands) and a lot of people wil remember this great orchestra for these concerts. They made a lot of records that were released during the festivals made by Spronk - Breda and some of you might remember their tune Salute to Breda, specially made to express their feeling for this festival.

In July 2005 the orchestra celebrated its 40th birthday. The passing away of Martin Müller, whose name is so close related with this great orchestra, was sad news. I remember him for his enthusiastic emails, the last one were his season greetings in January this year, he sent me concerning our common passion, the Argentine guitar player Oscar Aleman. He liked the music of Oscar Aleman very much and was pleased with the El Redescubrimiento de Oscar Aleman project.

In remembrance to his music and band I will share some great film fragments of some 1990s performances of this Portena Jazz Band. I'm sure he'd liked it.

Time exposure 18th of July:
1927

i'm leaving town but i sho' don't wane go = william harris

1947

brazil / django's blues / i' ll never smile again / i love you / love's mood / new york city / september song = django reinhardt quintette du hot club de france

1957

dizzy moods / mariachis / tijuana table dance / ysabel's table dance = charles mingus jazz workshop

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
horace silver quintet/prescription of the blues = anibal augusto garoto/historical guitar recordings = breda/19e oude stijl jazz festival = portena jazz band/volumen 6 (lp) = benny carter/pablo live (lp) = dizzy p/salt peanuts - cd 4

Nederlands ( To the English translation )

Op 16 juli 2007, vroeg in de morgen, overleed in Buenos Aires, Martin Juan "Tino" Müller tengevolge van een longontsteking, Martin Müller was één van de grootten in de traditionele jazz, kornet speler, bandleider, producer en mede oprichter van de Porteña Jazz Band en ambassadeur voor de Oude Stijl Jazz.

In Nederland kennen we Martin Müller vooral als leider van de Porteña Jazz Band. Deze band werd opgericht midden jaren zestig en geleid door door Ignacio Romero, voordat Martin Müller de leiding overnam. Het werd de belangrijkste oude stijl jazz band van Zuid Amerika. In het begin speelden ze vooral de traditionele new orleans stijl en dixieland, maar later legden ze zich toe op de muziek van de grote big bands uit de jaren dertig, zoals die van Duke Ellington, Fletcher Henderson en de McKinney's Cotton Pickers. De band reisde rond door heel Zuid Amerika en trad op tijdens jazzfestivals in Spanje, Frankrijk, Italië, België, Duitsland, Wales, Nederland en Zwitserland. Velen zullen zich nog de concerten herinneren tijdens het Oude Stijl Jazz Festival in Breda. De band speelde eind jaren zeventig - begin jaren tachtig verschillende keren tijdens dit festival. Ze maakten hier een aantal platen, die tijdens het festival verschenen, uitgebracht door Spronk - Breda. Wie herinnert zich niet hun ode aan Breda, getiteld Salute to Breda, speciaal opgenomen voor het festival

In juli 2005 vierde het orkest zijn 40 jarig bestaan. Het overlijden van Martin Müller, wiens naam zo verbonden blijft met het orkest, was droevig nieuws. Ik herinner me zijn enthousiaste emails die hij af en toe stuurde, de laatste was met oud en nieuw dit jaar, waarin hij onze gemeenschappelijke passie voor de muziek van Oscar Aleman deelde. Hij was verheugd dat de muzikale nalatenschap van Oscar Aleman aandacht kreeg in ons zgn. El Redescubrimiento de Oscar Aleman project. ( De herontdekking van Oscar Aleman).
Ter nagedachtenis aan Martin Müller en zijn muziek heb ik een aantal filmfragmenten gevonden waarin zijn band begin jaren negentig te zien en te horen is. Ik weet zeker dat hij dat prachtig gevonden zou hebben.

Tijdopname 18 juli:

1927

i'm leaving town but i sho' don't wane go = william harris

1947

brazil / django's blues / i' ll never smile again / i love you / love's mood / new york city / september song = django reinhardt quintette du hot club de france

1957

dizzy moods / mariachis / tijuana table dance / ysabel's table dance = charles mingus jazz workshop

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
horace silver quintet/prescription of the blues = anibal augusto garoto/historical guitar recordings = breda/19e oude stijl jazz festival = portena jazz band/volumen 6 (lp) = benny carter/pablo live (lp) = dizzy gillespie/salt peanuts - cd 4

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Labels: martin muller, portena jazz band

Tuesday, July 17, 2007

Hamilton de Holanda

On the 15th of July the Hamilton de Holanda Quintet Brasilianos gave a concert at the Murray tent at the North Sea Jazz Festival in Rotterdam. His band features Hamilton de Holanda of course on the bandolim 10 cordas, the ten string bandolim, Gabriel Grossi on harmonica, Daniel Santiago at the guitar, André Vasconcelos at the bass and Marcio Bahia on drums.
Hamilton de Holanda, who dedicated one of his tunes to his newborn son, born a few days before this concert, played the music of his album Musica das nuvens e do chao in an energetical way. He also played some pieces from his new solo CD 01 Byte 10 Cordas - Hamilton de Holanda Ao Vivo No Rio, I will discuss later.

Although the circumstances for this performance were not very good, the group gave an excellent concert. Due to a delayed flight they were too late in Rotterdam and arrived just one hour before their concert at the festival. A guest appearance for Hamilton de Holanda with the Richard Galliano Tangaria Quintet was cancelled due to that fact. It was the last concert at the Murray stage for a partial filled tent with a lot of back ground noise from an adjoining concert. What a shame !

Hamilton de Holanda, born in 1976 in Rio de Janeiro, was raised in the choro tradition and became the most important bandolim player of the world nowadays. Critics in Brazil compare him with Jacob do Bandolim and that is, of course, a great compliment. His bandolim was rebuilded for him to a 10 string instrument. During the concert he showed that he is a skilled bandolim player that knows how to entertain the audience, most Brazilian immigrants, who wanted to hear their popular Brazilian instrumentalist. In Europe he is a rising star, especially popular in France. He is one of the musicians that play on the great film Brasileirinho, the documentary about choro music made by Mika Kasurismäki, a film everybody should have seen.

Hamilton de Holanda made several albums that should be obtained, although still hard to find in The Netherlands, but available on the internet. I found myself two of his last CDs in Rotterdam and I enjoyed the release of Hamilton de Holanda titled Musica das Nuvens e do Chao ( Song of the clouds and the earth) that contains twelve tracks with compositions of Brazilians composers like Baden Powell, Astor Piazzolla and Egberto Gimonti, but also an excellent played tune like Estacoes, he also performed during the concert. On this number Yamandu Costa plays as a guest on his violao 7 cordas, seven string guitar. Yamandu Costa is one of major choro instrumentalists of Brazil nowadays. It is a great CD that learns that this man and his music is a rising star. Try to find yourself a copy of this great album. The second album is a solo album, titled 01 Byte 10 Cordas - AuVivo No Rio and will be reviewed in a coming blog.

Hamilton de Holanda will be back for a tour this fall. He is to be heard in Groningen, Antwerp, Rotterdam and Amsterdam. Find the dates at his website.

I love to share with you some film fragments of performances I found, solo as well as with his quintet. You can find more fragments on a previous Keep swinging contribution. Please, enjoy it.

These are the Hamilton de Holanda CDs in my collection:

hamilton de holanda - grupo dois de ouro/a nova caro do velho choro
hamilton de holanda/(2002)
hamilton de holanda/brasilianos
hamilton de holanda/samba do aviao
hamilton de holanda/musica das nuvens e do chao
hamilton de holanda/01 byte 12 cordas - au vivo no r

This contribution was also posted at the Choro web log.io

Time exposure:

1927

why girls love sailors = stan laurel - oliver hardy
is it possible / just call on me / leonora / paree - (ca, .. c'est paris) = leo reisman o

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
music from denmark/all that music-2004 = hamilton de holanda/01 byte 10 cordas = jazz by the sea/15 years jazz by the sea-all-time greatest = duke ellington-ray brown/this one's for blanton = hamilton de holanda/musica das nuvens e do chao = wes montgomery/movin' along = jazzism/promo record no. 4 = david sanchez/coral

Nederlands ( To the English translation )
Op 15 juli 2007 trad het Hamilton de Holanda Quintet Brasilianos op in de Murray tent tijdens het Northsea Jazz Festival in Rotterdam. Zijn band bestaat, behalve uit Hamilton de Holanda natuurlijk op de bandolim 10 cordas, de tiensnarige bandolim, Gabriel Grossi op mondharmonica, Daniel Santiago op de gitaar, André Vasconcelos op de bas en Marcio Bahia op het slagwerk.
Hamilton de Holanda, die één van de nummers opdroeg aan zijn pasgeboren zoon ( zijn zoon werd vlak voor zijn vertrek naar Europa geboren) speelde voornamelijk de muziek van één van zijn laatste platen Musica das nuvens e do chao. Hij speelde verder enkele solostukken uit zijn soloalbum 01 Byte 10 Cordas - Hamilton de Holanda Ao Vivo No Rio, dat ik later zal bespreken.

Hoewel de omstandigheden voor het optreden verre van optimaal waren, werd dit een schitterend optreden. Omdat hun vlucht uit Zuid Amerika vertraagd was, kwamen de muzikanten pas een uur voor de voorstelling aan op het festival. Een gepland gastoptreden van Hamilton de Holanda bij het Richard Galliano Tangaria Quintet kwam hierdoor te vervallen. Verder was het het laatste optreden in de Murray tent, die daardoor niet helemaal gevuld werd en erg gehorig bleek, zodat tijdens de rustige passages de stampende ritmen van een ander concert irriteerden. Jammer !!

Hamilton de Holanda, geboren in 1976 in Rio de Janeiro, groeide op in de choro traditie en dat was tijdens het concert goed hoorbaar. Hij wordt door critici in Brazilië al vergeleken met Jacob do Bandolim en dat is uiteraard een groot compliment. Hij wordt beschouwd als de belangrijkste bandolimspeler van dit moment. Zijn bandolim is speciaal voor hem omgebouw van een acht- naar een tiensnarig instrument. Tijdens het concert liet hij zien dat hij een ervaren muzikant is, die zijn publiek, meest Braziliaanse immigranten, die speciaal op dit concert waren afgekomen, enthousiast kon maken; hij is niet voor niets één van de populairste artiesten op dit gebied van Brazilie. In Europe is hij een opkomende ster, vooral in Frankrijk speelt hij vaak. Hij is te zien en te horen in de schitterende film Brasileirinho, de documentaire over choro muziek van de Finse filmmaker Mika Kasurismäki, een film die iedere muziekliefhebber gezien moet hebben.

Hamilton de Holanda heeft al heel wat platen op zijn naam staan, die echter allemaal moeilijk te vinden zijn in Nederland. Zelf kon ik tijdens het festival de hand leggen op de CD Hamilton de Holanda Musica das Nuvens e do Chao ( Liedjes over de wolken en de aarde) dat twaalf nummers bevat met composities van grote Braziliaanse componisten als Baden Powell, Astor Piazzolla en Egberto Gimonti, maar ook eigen werk zoals het schitterende nummer Estacoes, dat hij ook op het festival speelde. Op dit nummer speelt ook Yamandu Costa mee, de populaire choro gitarist op de viola 7 cordas, de zevensnarige gitaar. Probeer maar eens een exemplaar van deze CD te bemachtigen. Een heerlijke plaat !!

Hamilton de Holanda maakt dit najaar een tournee door onze streken. Hij is te beluisteren in Groningen, Antwerpen, Rotterdam en Amsterdam. Data zijn te vinden op zijn website.

Ik vind het leuk om nog wat filmfragmenten te laten zien, zowel solo als met zijn groep. Je kunt nog meer filmfragmenten vinden in een eerdere Keep swinging bijdrage. Genieten dus !!

Dit zijn de Hamilton de Holanda CDs in mijn verzameling:

hamilton de holanda- grupo dois de ouro/a nova caro do velho choro
hamilton de holanda/ (2002)
hamilton de holanda/brasilianos
hamilton de holanda/samba do aviao
hamilton de holanda/musica das nuvens e do chao
hamilton de holanda/01 byte 12 cordas - au vivo no rio

Tijdopname:

1927

why girls love sailors = stan laurel - oliver hardy
is it possible / just call on me / leonora / paree - (ca, .. c'est paris) = leo reisman o

Deze bijdrage werd in het Engels ook gepost op de Choro web log.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
music from denmark/all that music-2004 = hamilton de holanda/01 byte 10 cordas = jazz by the sea/15 years jazz by the sea-all-time greatest = duke ellington-ray brown/this one's for blanton = hamilton de holanda/musica das nuvens e do chao = wes montgomery/movin' along = jazzism/promo record no. 4 = david sanchez/coral
Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Labels: hamilton de holanda, north sea jazz

Monday, July 16, 2007

North Sea Jazz

Yesterday I visited the North Sea Jazz Festival in Rotterdam (The Netherlands). This annual festival of jazz music was organized for the 32nd times from 13 up to 15 July 2007 at the Ahoy building. I visited the festival on the third and last day and want to share with you some impressions.

Face to face: Lee Konitz and Martial Solal

he first concert on my want list was a disappointment. In the series Key Figures of Europe two legends were invited on stage: Martial Solal, the 80 years old French piano player, who had played with musicians like Django Reinhardt, Sidney Bechet and Lucky Thomson during the 1950s, accompanied by the Moutin twins ( Francois on bass and Louis on drums) performed with Lee Konitz, 80 years old too. The sounds, both veterans produced, failed to hold the attention and after the second number half of the audience left the concert with Konitz yelling in despair: Don't they like Jazz?

Randy Brecker Electric Band

In my opinion the organisation was better then last years and it wasn't so crowdy, which made it possible to change concerts. So I could take a quick glance on the concerts of Stan Tracey ( another veteran, but in good form) with Benjamin Herman, Dave Holland and the Bob Brookmeyer New Art Orchestra ( without Bob Brookmeyer). I enjoyed the concert of the Dutch veteran piano player Misha Mengelberg, who had a great concert with his trio. In the Maas hall I joined the Randy Brecker Electric Band concert, but this kind of loud funky music is wasted on me.

Hamilton De Holanda with his Brasilianos Quintet

There were two great concerts I have to mention. First of all Richard Galliano with his Tangaria Quintet happened to be skilled and entertaining musicians. This French accordion player won over the audience easily and got several standing ovations. What a great musician ! The Brazilian bandolim player Hamilton De Holanda, who was scedulded to participate with Richard Galliano, couldn't be in time in Rotterdam to join this concert, but he was in time for his own concert at the Murray. This concert with his Brasillianos Quintet was great and it was a great end of my festival. I will tell more about it in a later blog.

Time exposure for the 16th of July:
1947

resolution blues = dinah washington

1957

i know the lord laid his hands on me = vipers skiffle group

1977

byrdlike / darts / dolores / jessica / lawra / little waltz / one of a kind / third plane = v.s.o.p. quintet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
hamilton de holanda/samba do aviao = benny carter/jazz giant = r. crumb/original soundtrack = heather simmons/i'm old fashioned

Nederlands ( To the English translation )

Gisteren bezocht ik het North Sea Jazz Festival in Rotterdam. Dit jaarlijkse festival werd voor de 32ste keer georganiseerd in Ahoy van 13 tot en met 15 juli 2007. Ik ben alleen op de derde dag, de zondag, geweest. Hier een korte impressie.

Oog in oog: Lee Konitz en Martial Solal.

Het eerste concert liep uit op een teleurstelling. In de serie Key Figures of Europe (sleutelfiguren uit de Europese jazz) waren twee legenden uitgenodigd: Martial Solal, de 80 jaar oude Franse pianist, die in de jaren vijftig speelde met Django Reinhardt, Sidney Bechet en Lucky Thomson, had de Moutin tweeling meegebracht, Francis op de bas en Louis op het slagwerk. Ze traden op samen met Lee Konitz, ook tachtig. Hoewel ze vroeger vaak samen speelden, kwamen beide heren deze keer niet verder dan wat onsamenhangende klanken, die geen vonk deden overspringen. Het publiek liep dan ook na het tweede nummer massaal weg, een vertwijfelde Lee Konitz achter latend: Don't they like Jazz? ( Houden die niet van jazz? )

Randy Brecker Electric Band

Dankzij het feit dat de zalen anders waren ingericht en het niet zo druk was, bleek het mogelijk om tussendoor bij andere concerten binnen te lopen. Hierdoor kon ik even ruiken aan het optreden van Stan Tracey ( weer zo'n veteraan) met Benjamin Herman, Dave Holland en het Bob Brookmeyer New Art Orchestra ( zonder Bob Brookmeyer helaas). Ik heb genoten van het concert van Misha Mengelberg, die ook al boven de zeventig is en dus een veteraan genoemd mag worden. Ik had hem nog nooit horen spelen, maar dit concert smaakte naar meer. In de Maashal ben ik nog bij de Randy Brecker Electric Band binnengelopen, maar deze massale harde funk muziek is aan mijn niet besteed.

Hamilton De Holanda Brasilianos Quintet

Er waren twee buitengewoon goede concerten, die voor mij het festival afsloten. Het eerste was met het Richard Galliano and his Tangaria Quintet. Deze Franse accordonist bleek een ervaren entertainer en wist de hele zaal met gemak in te palmen. Hij kreeg dan ook met gemak verschillende staande ovaties. Wat een muzikant - wat een groep !! De Braziliaanse bandolimspeler Hamilton De Holanda, die als speciale gast bij dit optreden zou zijn, kon er, door een vertraagd vliegtuig, niet bij zijn. Gelukkig was hij wel op tijd voor zijn eigen concert met zijn Brasilianos Quintet, dat als afsluiter geprojecteerd stond in de Murray tent. Het werd een schitterend concert, waarover later ongetwijfeld meer.

Tijdopname voor 16 juli:
1947

resolution blues = dinah washington
1957

i know the lord laid his hands on me = vipers skiffle group

1977

byrdlike / darts / dolores / jessica / lawra / little waltz / one of a kind / third plane = v.s.o.p. quintet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
hamilton de holanda/samba do aviao = benny carter/jazz giant = r. crumb/original soundtrack = heather simmons/i'm old fashioned

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Labels: hamilton de holanda, lee konitz, martial solal, misha mengelberg, north sea jazz, richard galliano

Sunday, July 15, 2007

Jackie McLean

I played myself the Prestige twofer LP Contour by Jackie McLean. This great 2LP contains the albums Lights Out and 4, 5 and 6. Both albums where originally recorded in 1956 and remastered by Dave Turner in 1977 for Fantasy Records.

Jackie McLean was born in New York City in May 1931 and died last year March 2006. He started his career on the alto saxophone in the Miles Davis band in the early 1950s. He studied music at A & T College for a year. During the 1950s he played in the bands of Paul Bley, Charles Mingus and Art Blakey. During this period he recorded for Prestige and the two records mentioned above are from this period, before he switched to Blue Note records. His saxophone playing was influenced by Charlie Parker of course (who died a few months before these recordings where made) and Dexter Gordon, whose records he had heard in his stepfather's record store. The release Lights Out was his second as a leader, featuring Donald Byrd on trumpet, Elmo Hope at the piano and Doug Watkins and Art Taylor in the rhythm section. I personally like the tunes Up and A Foggy Day. The album 4, 5 and 6 ( which should be read as Quartet, Quintet and Sextet ) is a good example of his superior saxophone playing. His accompanists are Mal Waldron on piano and Donald Byrd and Hank Mobley on some of the tracks. The rhythm section is the same as in his previous album. It is one of those standards in bebop music that should be in every collection. A great recording !!

Of course, Jackie McLean's career didn't end after these 1956 recording sessions; he switched late 1950s to Blue Note records and developed to one of the major alto saxophone players in the post Parker period. I heard him playing at the Northsea Jazz Festival three years ago and I refered to a small anecdote about this concert in a previous contribution I made when he passed away last year.

I found a film fragment featuring Reddie Redd at the piano and a young Jackie McLean on saxophone. Enjoy it !!

The Connection (1961) featuring Freddie Redd at the piano, Jackie McLean on the alto saxophone, Michael Mattos bass and Larry Ritchie drums. The tune is called Marmaduke. The Connection was a long-running stage play (1959-1961), which was also performed in Europe. This is part of a filmed impression.

Today I will visit the Northsea Jazz Festival in Rotterdam and I hope to visit some great concerts featuring Martial Solal and Lee Konitz, Bud Shank and Bill Mays. I'm very anxious to hear Hamilton De Holanda, the upcoming Brazilian bandolim player who will perform with his Quintet and as a special guest with the Richard Galliano Tangaria Quintet. For me the discovery of the year !!

Time exposures 15th of July:
1927

miss annabell lee / when erastus plays his old kazoo = california ramblers
i'm the medicine man for the blues = nat shilkret victor o

1957

geophysical ear / line backer / play! boy / saturnian sleigh ride = shorty rogers giants

1977

li'l darlin' = count basie big band
angel eyes = eddie lockjaw davis quartet
people / you look good to me = oscar peterson trio

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
legendary years/vol1-harry arnold-quincy jones-coleman hawkins-lucky thompson = hollywood & broadway parade/ (2lp) = mambo crazy/ = oscar aleman/brasilian inspiration = paquito d'rivera/tico tico = django reinhardt/solos, duets, trios and quartets - cd 1 = hamilton de holanda/brasilianos = dave holland quartet/extensions

Nederlands ( To the English translation )

Ik heb de dubbel LP Contour weer eens opgezet met daarop twee heruitgaven van platen, die Jackie McLean in de jaren vijftig onder eigen naam maakte. De dubbel LP bevat Lights Out en 4, 5 and 6. Beide platen werden origineel opgenomen in 1956 en uitgebracht door Prestige. De muziek van beide platen werd in 1977 remastered door Dave Turner voor Fantasy Records.

Jackie McLean werd geboren in New York City in mei 1931 en overleed vorig jaar maart ( 31 maart 2006). Hij begon zijn carriere als altsaxofonist bij Miles Davis begin jaren vijftig. Hij studeerde muziek aan het A & T College. Tijdens de jaren vijftig trad hij op in bands als die van Paul Bley, Charles Mingus en Art Blakey. Tijdens deze periode maakte hij platen met zijn eigen groepen voor Prestige en de twee platen hierboven genoemd horen hierbij. Zijn saxofoonspel werd beinvloed door Charlie Parker, die een paar maanden voor de opnamen overleed en Dexter Gordon, wiens muziek hij had leren kennen in de platenzaak van zijn stiefvader. Lights Out was zijn tweede plaat als leider met Donald Byrd op trompet, Elmo Hope achter de piano en Doug Watkins en Art Taylor in de ritmesectie. Zelf vind ik het nummer Up en A Foggy Day de beste nummers. Het andere album 4, 5 and 6 ( je moet dit lezen als Quartet, Quintet and Sextet ) bevat een aantal goede voorbeelden van zijn excellente saxofoonspel. Hij wordt hier begeleid door Mal Waldron op de piano en Donald Byrd en Hank Mobley op een aantal nummers. De ritmesectie in onveranderd gebleven. Deze plaat is één van de mijlpalen in de bebop geworden - een plaat die in elke verzameling hoort te zijn.

De carriere van Jackie McLean was na deze twee platen natuurlijk niet afgelopen. Eind jaren vijftig stapte hij over naar Blue Note en ontwikkelde zich tot één van de invloedrijkste altsaxofonisten uit de periode na Parker. Ik hoorde hem spelen drie jaar geleden tijdens het Northsea Jazz Festival in Den Haag en ik heb over een grappig voorval tijdens dit concert geschreven in een eerdere bijdrage na zijn overlijden vorig jaar.

Ik vond een filmfragment, dat blijkbaar een deel is van een speelfilm, waarin we Freddie Redd op piano kunnen zien en een nog jonge Jackie McLean op sax. Een zeldzaam filmpje !!

The Connection (1961) met Freddie Redd achter de piano, Jackie McLean op alt, Michael Mattos bas en Larry Ritchie slagwerk. Het nummer dat gespeeld wordt is Marmaduke. The Connection was een langlopende serie "concerten" op het toneel (1959-1961), die ook in Europa opgevoerd zijn. Dit is een deel van een gefilmde impressie.

Vandaag kun je me vinden op het Northsea Jazz Festival in Rotterdam, waar deze keer weer een heleboel grote artiesten optreden. Ik hoop wat mee te maken van de concerten met Martial Solal en Lee Konitz, Bud Shank en Bill Mays. Waar ik het meest van verwacht is de Braziliaanse bandolimspeler Hamilton De Holanda, die zal optreden met zijn quintet en als speciale gast bij het Richard Galliano Tangaria Quintet. Voor mij is Hamilton de Holanda de ontdekking van het jaar !!

Tijdopnames van 15 juli:
1927

miss annabell lee / when erastus plays his old kazoo = california ramblers
i'm the medicine man for the blues = nat shilkret victor o

1957

geophysical ear / line backer / play! boy / saturnian sleigh ride = shorty rogers giants

1977

li'l darlin' = count basie big band
angel eyes = eddie lockjaw davis quartet
people / you look good to me = oscar peterson trio

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
legendary years/vol1-harry arnold-quincy jones-coleman hawkins-lucky thompson = hollywood & broadway parade/ (2lp) = mambo crazy/ = oscar aleman/brasilian inspiration = paquito d'rivera/tico tico = django reinhardt/solos, duets, trios and quartets - cd 1 = hamilton de holanda/brasilianos = dave holland quartet/extensions

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Labels: 4 5 and 6, contour, jackie mclean, lights out

Saturday, July 14, 2007

Noites Cariocas

A few weeks ago I got a message from Fernando Gelbard, who is, except a great admirer of the music of Oscar Aleman, also a choro fan. He shared with me three versions of the great tune Noites Cariocas, composed by Jacob do Bandolim.

Noites Cariocas, which means Cariocan Nights, was composed by Jacob do Bandolim in 1957. It became a standard in choro music and it is nowadays on the repertoire of every choro band. The tune is also strongly related to Jacob do Bandolim, like Tico-Tico No Fuba which belongs to Zequinha de Abreu and Carinhoso to Pixinguinha. Remember that playing choro music is a social event. A rodas de choro is a meeting of musicians, who want to play together, and sit in a circle, so they can see each other and make eye contact if necessary. When the musicians want to play, one of the solo instruments starts playing ( the clarinet or bandolim) and the other instruments fill in. If you have an instrument and you like to join the roda de choro, do so - that are some unwritten rules.

It will be clear that in these spontanious improvisations, well known tunes, like Noites Cariocas are used - tunes every participant, skilled or starter, can use as a steppingstone for their musical interactions. In fact this kind of improvisations have the same roots as jazz music and that's what I like in choro music.

Fernando pointed me to three fragments - I will share two of them. You'll see Yamandu Costa and Armandinho in duet and Armandinho and Raphael Rabello playing Noites Cariocas. The third fragment I found and is played by a young guitar player and simply named himself, unpretentious, Eu, which means Me or I His name could be Ederson Moares, as he posted the fragment.

Enjoy it.

Armandinho and Raphael Rabello playing "Noites Cariocas" by Jacob do Bandolim (Jacob Pick Bittencourt) (1918-1969)

Eu (Ederson Moares)

Time exposures for 14th of July :

1937

i can't believe that you're in love with me = valaida

1957

chamber mates = paul chambers quartet

1967

cotton tail / johnny come lately = ben webster quartet

1977

bookie blues / i got it bad and that ain't good / jumpin' at the woodside / kidney stew / she's funny that way / these foolish things / trio blues = count basie jam
ah nice o pays des merveilles / ethel's oldest boy / slam mule / three blind mice / what is this thing called love = slam stewart - major holley
bye bye blues = oscar peterson sextet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

This contribution is also posted at the Choro web log.

PLAYLIST
wynton marsalis/think of one = grant green/street of dreams = hit of the week/music box theatre vol 3 = coleman hawkins-johnny hodges/the vogue recordings = uncle dave's/ hit of the week records (lp) = durium-odds and ads = modern jazz quartet/forever = thelonious monk/straight no chaser = red nichols-miff mole/1925-1927 = jazztime usa/the best of bob thiele's classic jam sessions of the 1950s (2lp) = jackie mclean/4 5 and 6 (lp)

Nederlands ( To the English translation )

Een paar weken geleden kreeg ik een berichtje van Fernando Gelbard, die, behalve een groot liefhebber van de muziek van Oscar Aleman, zichzelf ook omschrijft als een fan van choromuziek. Hij stuurde me drie filmfragmenten van het nummer Noites Cariocas, geschreven door de Braziliaanse componist en bandolimspeler Jacob do Bandolim.

Noites Cariocas werd in 1957 door Jacob do Bandolim geschreven en het werd één van de bekendste choronummers. Het nummer is terug te vinden in het repertoire van elke choro band. Het nummer hoort bij Jacob do Bandolim zoals Tico-Tico No Fuba hoort bij Zequinha de Abreu en Carinhoso bij Pixinguinha. Bedenk dat het spelen van choro een sociaal gebeuren is. Tijdens een zogenaamde rodas de choro komen muzikanten bij elkaar en maken samen muziek. Ze zitten dan in een kring zodat ze elkaar goed kunnen zien en oogcontact kunnen maken. Eén van de soloinstrumenten, zoals de klarinet of de bandolim, begint en de andere instrumenten vullen dan hun deel in. Als je een instrument hebt en je vindt een plaatsje in de kring, dan speel je gewoon mee. Dat zijn enkele van de ongeschreven afspraken die gelden bij een rodas de choro.

Het moge duidelijk zijn dat bekende nummers als Noites Cariocas vaak als kapstok gebruikt worden, omdat iedereen ze kent. De manier van muziek maken en improviseren lijkt erg op die in de jazz en heeft in feite dezelfde wortels. Daarom mag ik graag naar deze muziek luisteren.

Fernando stuurde me drie fragmenten met het nummer Noites Cariocas in de hoofdrol, van waar ik er twee uitzocht. Yamandu Costa en Armandinho spelen in duet in het eerste fragment. In het tweede zien we Armandinho en Raphael Rabello. Het derde fragment wordt gespeeld door iemand die zich, heel bescheiden, Eu noemt, wat Ik betekent in het Portugees. Zijn naam is ( waarschijnlijk) Ederson Moares.

Tijdopnames voor 14 juli :
1937:

i can't believe that you're in love with me = valaida

1957

chamber mates = paul chambers quartet

1967

cotton tail / johnny come lately = ben webster quartet

1977

bookie blues / i got it bad and that ain't good / jumpin' at the woodside / kidney stew / she's funny that way / these foolish things / trio blues = count basie jam
ah nice o pays des merveilles / ethel's oldest boy / slam mule / three blind mice / what is this thing called love = slam stewart - major holley
bye bye blues = oscar peterson sextet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Deze bijdrage is in het Engels ook geplaatst op de Choro weblog.

SPEELLIJST
wynton marsalis/think of one = grant green/street of dreams = hit of the week/music box theatre vol 3 = coleman hawkins-johnny hodges/the vogue recordings = uncle dave's/ hit of the week records (lp) = durium-odds and ads = modern jazz quartet/forever = thelonious monk/straight no chaser = red nichols-miff mole/1925-1927 = jazztime usa/the best of bob thiele's classic jam sessions of the 1950s (2lp) = jackie mclean/4 5 and 6 (lp)

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Labels: jacob do bandolim, noites cariocas

Friday, July 13, 2007

Blindfold test

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

A blindfold test in jazz has been a popular item around the 1950s. The first one who introduced it was Leonard Feathers, who started this kind of tests in the Metronome Magazine. The first time, featuring Mary Lou Williams as blindfoldee, must have been around 1946. During the 1950s Down Beat and Jazz-Times ( as Before & After) continued this kind of interviews.

What is a blindfold test? I found a definition in Jürgen Wölfer's Lexikon des Jazz: Ein Blind-Test, bei dem Musikern Gelegenheit gegeben wird, vorher nicht genannte Schallplatten zu hören und zu beurteilen ( a test, where musicians listen to an unknown anonymous record for the very first time and give their commends). The Jazzlexicon, compiled by Jack Bosch and C.J. Dollé (1964) reads: Het draaien van een plaat zonder de namen van de uitvoerenden te noemen. Deze moeten worden herkend, eventueel geraden worden, op grond van het spelkarakter. ( The playing of a recording without any information. The musicians have to be recognized by their playing.) In The Jazzman as critic: The Blindfold Test Leonard Feather writes: The objective of the blindfold test is honest subjective reaction. The blindfoldee is always reminded that commercial values are secondary, and that the guessing of the artist's identity is of less consequence than the listener's evaluation on a pure esthetic level.

Nowadays blindfold tests in magazines are not common anymore, although its great to study the commends of the participants. It seems as if the spirit of the times doesn't allow to discuss music extensively anymore. Some jazz record collectors reinstate this relic of the 1950s and send each other blank CDRs with music they like to share with other members, who give their commends and try to find out who are playing. I learned myself how difficult it is to commend these tests. Of course, the compiler of the test publishes the correct information after the game.
Last week we travelled to Luxembourg by car and during this trip I played myself several of these blindfold tests. Although no real blindfold test anymore of course ( the tracks are labeled now) these former tests are very enjoyable selections of music selected by skilled jazz collectors.

Thanks to Jo, this Keep Swinging web log was filled with a lot of excellent contributions during my holidays and I love to thank Jo for that.

Time exposures for the 13th of July:

1977:

dolphin dance / laura / quiet times / stella by starlight / third plane / united blues - ron carter-herbie hancock-tony williams trio
three little words - benny carter quartet
that's the way it is - milt jackson-ray brown sextet

1997:

old folks / skin = geri allen trio
east of the sun (and west of the moon) / my song in the night / sweet georgia brown = cyrus chestnut trio

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST:

blindfold tests ( # 36 - # 24 - # 28 - # 23 - # 44) = joey defrancesco/the philadelphia onnection = miles davis/dingo = jackie mclean-junko onishi/hat trick

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

De blindfold test ( blinddoektest ) was in de jaren vijftig een populair onderwerp in de jazztijdschriften. Leonard Feathers had het bedacht en in 1946 voor de eerste keer in het Metronome Magazine gebruikt met Mary Lou Williams in de hoofdrol. In de jaren vijftig waren dit soort verkapte interviews populaire items in Down Beat en Jazz-Times ( als Before & After).

Wat is een blinddoektest eigenlijk? Ik vond een definitie in het boek Lexikon des Jazz van Jürgen Wölfer: Ein Blind-Test, bei dem Musikern Gelegenheit gegeben wird, vorher nicht genannte Schallplatten zu hören und zu beurteilen ( een test, waarbij musici de gelegenheid gegeven wordt commentaar te geven bij een voor hen onbekende gramofoonplaatopname) De Jazzlexicon van Jack Bosch en C.J. Dollé, uitgegeven als Prisma pocket in 1964 schrijft: Het draaien van een plaat zonder de namen van de uitvoerenden te noemen. Deze moeten worden herkend, eventueel geraden worden, op grond van het spelkarakter. Leonard Feathers zelf schrijft in The Jazzman as critic: The objective of the blindfold test is honest subjective reaction. The blindfoldee is always reminded that commercial values are secondary, and that the guessing of the artist's identity is of less consequence than the listener's evaluation on a pure esthetic level. ( Het doel van de blinddoektest is de persoonlijke mening van de geblinddoekte boven water te krijgen. Diegene die de test ondergaat wordt steeds voor ogen gehouden ( woordspeling) dat het hier niet in de eerste plaats gaat om de commerciele waarde van de opname en dat ook het raden van de titel en de uitvoerenden slechts van secondair belang zijn; alleen de artistieke waarde van de opnamen telt )

Tegenwoordig vind je dit soort blinddoektesten niet meer in tijdschriften. De tijd, waarin muziek vooral vluchtig geconsumeerd wordt, lijkt zich voor zo'n verdieping niet meer te lenen. Toch zijn er nog jazzverzamelaars, die elkaar met regelmaat blanke CDRs toesturen met het verzoek commentaar te leveren bij de muziek op de CD. Uit eigen ervaring weet ik hoe moeilijk dat is. Het is uiteraard de bedoeling dat de samensteller na enige tijd de gegevens openbaar maakt.

Afgelopen week heb ik verschillende van die (voormalige) blinddoektests in de auto op weg naar Luxemburg gespeeld en genoten van de vaak unieke, interessante en inspirerende selecties, die deze schijfjes bevatten gemaakt door ervaren jazzverzamelaars.

Dankzij Jo is de Keep Swinging weblog gewoon verschenen en ik bedank hem dan ook voor zijn interessante bijdragen. Bedankt Jo !!

Tijdopnamen voor 13 juli:
1977:

dolphin dance / laura / quiet times / stella by starlight / third plane / united blues - ron carter-herbie hancock-tony williams trio
three little words - benny carter quartet
that's the way it is - milt jackson-ray brown sextet

1997:

old folks / skin = geri allen trio
east of the sun (and west of the moon) / my song in the night / sweet georgia brown = cyrus chestnut trio

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
blindfold tests ( # 36 - # 24 - # 28 - # 23 - # 44) = joey defrancesco/the philadelphia connection = miles davis/dingo = jackie mclean-junko onishi/hat trick

Labels: blindfold test, leonard feathers

Thursday, July 12, 2007

Banjo Crackerjacks

Once in a while I play my copy of the shown LP compilation, Banjo Crackerjax featuring 14 recordings by Harry Reser. I bought the Lp a long time ago when I was trying to learn and play Reser's "The Cat And The Dog" on the guitar, as I wanted to hear the original source. Anyway, I gave up on the second and third section of the piece, put my guitar away and decided never to touch it again (- at least for a couple of days). The music was too complicated to master on the six string guitar, but the fascination with Reser's amazing fretwork on the four string banjo remained. By the way, the LP has since been re-issued on a cd, still available from Yazoo Records

Harry Reser (1897-1965) is still considered one of the finest banjo players ever, learn more about his career and recordings at the RedHotJazz website, click here

The novelty rags composed by Harry Reser, available on the shown LP and on the mentioned web, keep challenging banjo players to develop their chops. I found three examples of accomplished banjoists doing their best to cope with Reser's demanded gymnastics on the fretboard.

The first video fragment features Mike Currao playing "Crackerjack"

The second videofragment features Juergen Kulus with Tim Stuip playing "Frosted Chocolate"

The last video this time features String Trio Schleswig-Holstein playing "Lollypops"

Labels: harry reser

Wednesday, July 11, 2007

Doin' Things

The collaboration between violinist Joe Venuti and guitarist Eddie Lang has been documented on numerous recordings from the mid-1920s until Lang's untimely death in 1933. The recordings made by Venuti-Lang, whether as a duo or in small ensembles, belong to the core of 1920s essential jazz. 2003 was the centennial year of Joe Venuti and presented an opportunity to celebrate his legacy. The shown cd, "Doin' Things A Little Like Joe Venuti" (Stomp Off, CD 1390) by violinist Andy Stein and His Blue Five is a great tribute, recreating the Venuti-Lang years.

Andy Stein is aided and abetted by musicians who are equally at home in this musical format: Dan Levinson (clarinet, alto, C-melody, and baritone sax), Dave Boeddinghaus (piano), Martin Wheatley (or Matt Munisteri on two tracks) (guitar). Most of the tunes are directly associated with Venuti from "Stringin' the Blues," the first Venuti-Lang duet, to the title song. But included are two original Andy Stein compositions, "Stayin' Home" and "Strappin' The Blues" plus "Tennessee Lazy," borrowed from Coon-Sanders. A well-produced tribute to Venuti.

Learn more about Andy Stein at his official website, where you also have the opportunity to listen to sound clips from the mentioned cd, click here

I found a video fragment of a live performance featuring Andy Stein (violin) and guitarist Michele Arioda playing "Wild Cat", one of the compositions created and recorded by Venuti & Lang. Hope you to enjoy

Let's not forget the original source of this wonderful music - a short fragment from "The King Of Jazz" showing Venuti-Lang doing their things with the same tune as above

Labels: andy stein

Tuesday, July 10, 2007

Blue Yodel

Jimmie Rodgers (1897-1933) was known as The Singing Brakeman and America's Blue Yodeler. I am not going to focus in details on his biography or career, as this subject mostly belongs in the field of early country and hillbilly music. I suggest you to have a view at the website dedicated to his legacy for further info on bio and career, to be reached clicking here

Some years ago I had a copy of the shown cd, Blue Yodelers 1928-1936 (Retrieval, RTR 79020), containing tracks featuring Jimmie Rodgers, Emmett Miller and Roy Evans with ccompaniment by various jazzmusicians of the period, reliving a mostly forgotten chapter of early jazz with great audio examples of recordings made by the mentioned artists. The Jimmie Rodgers recordings have a couple of examples of his most notable musical innovation, a series of songs he called Blue Yodels.

In his short career Rodgers recorded thirteen Blue Yodels. Blue Yodels were blues songs in style, sound, and lyrics. They generally told of serious trouble, sometimes of violence between men and women, and they rarely had nostalgic or happy endings. Yodeling came from various sources, perhaps from cowboy songs or from the songs of travelers in the Swiss Alps. Rodgers was not the first musician to sing “Yo de lay hee-ho” between verses of his songs, but he made it such a trademark that some people assume country music has always included yodeling.

In 1929 Columbia made a movie short,"The Singing Brakeman" featuring Jimmie Rodgers performing some of his songs. I insert a couple of fragments from this movie short uploaded at YouTube - the first, "T For Texas" also known as Blue Yodel No 1

Another fragment from the movie short, also including blue yodeling - "Waiting For A Train"

On July 16, 1930, Rodgers recorded “Blue Yodel No. 9” with a young jazz trumpeter named Louis Armstrong, whose wife, Lillian, played piano on the recording (- available on the shown cd above). I found a recreation of this famous recording in a TV-show featuring c&w star Johnny Cash and Louis Armstrong, recorded Oct., 28, 1970. Hope you to enjoy!

Labels: blue yodel, jimmy rodgers

Monday, July 09, 2007

Ragtime & Rhapsody

Yesterday I enjoyed listening to the shown cd, "Ragtime and Rhapsody" (Herman Rec., HJCD 1033) released 2005 featuring a live-recording of a solo concert recital by the accomplished Norwegian pianist Morten Gunnar Larsen. The cd, recorded 1997 in Norway, is an amazing tour-de-force in ragtime and related piano compositions, covering music by James Scott, Joplin, Eubie Blake, Jelly Roll Morton, Willie "The Lion" Smith, David Thomas Roberts - and the "Rhapsody in Blue" version for solo piano by George Gershwin and Christian Sinding's "Rustles of Spring" (Fruhlingsrauschen) plus Larsen's own "Norsk Rag No.1". Gershwin's "Rhapsody in Blue" may be considered the highlight of the recital, this heralded modern classic fitting surprisingly well with the remaining repertoire of the concert, all extremely well performed and a most enjoyable experience to be listening to. The cd is well recorded, too, audio balance above average - click on picture above to listen to sound clips from the recording.

Morten Gunnar Larsen graduated from the Norwegian Acadamy of Music in 1978, having specialised in classic ragtime and early jazz piano,with emphasis on Scott Joplin, Jelly Roll Morton, Eubie Blake, and Louis M Gottschalk. He recorded his first solo album in 1975 for which he received the ‘Spellemannsprisen’ award (the Norwegian Grammy). He has been a regular member of: Magnolia Jazz Band,Ytre Suloens Jassensemble and The Norwegian Rhythm Kings, and has toured with ‘One Mo’ Time’(where he was also Musical Director.) Morten has also created several musical programmes such as ‘Memories of Eubie’,based on Eubie Blake’s music, excerpts from Joplin’s ‘Treemonisha’, and , in collaboration with American actor/playwright Vernel Bagneris, ‘Jelly Roll - The Music and the Man’, which played a highly successful Off Broadway run for 11 months during the 1994 - 95 season, receiving two Off Broadway awards and gaining Morten an ‘Obie’ for his role as solo pianist and musical director.

Mr. Larsen has also been leading his own Ophelia Ragtime Orchestra since 1977, learn more about this clicking here

I found some video fragments of a performance by Ophelia Ragtime Orchestra uploaded at YouTube, one of them inserted below, hope you to enjoy

Labels: morten gunnar larsen; ragtime

Sunday, July 08, 2007

Gospel

Since it's Sunday, I like to share some gospel performances uploaded at YouTube. Two vocal and two instrumental entries - Hope you to enjoy!

Davis Sisters singing "Bye And Bye", recorded 1964

Sister Rosetta Tharpe, vocal and guitar, with choir, "Down By The Riverside"

Noah Levi, solo piano version of "When The Saints Go Marching In"

Matt Riebe, solo guitar, plays "Great Dream from Heaven"

Labels: gospel

Saturday, July 07, 2007

Swedish Hot!

Svenska Hotkvintetten (The Swedish Hot Quintet) was formed 1939, initially modeled after The Quintet of Hot Club of France (QHCF) that had visited Sweden and performed in Stockholm during February that year. The concert by QHCF featuring Django Reinhardt and Stephane Grappelli as the main attractions was attended by an enthusiastic audience, among the crowd also some young Swedish musicians, who were thrilled by the string wizardry of Django & co.. Shortly after this concert the guitarist Sven Stiberg (1914-1992) took the initative in founding the Swedish Hot Quintet, the members carefully handpicked from several orchestras.

Besides Stiberg on lead guitar the ensemble consisted of Emil Iwring on violin, Folke Eriksberg and Kalle Löhr on rhythm guitar, Roland Bengsson on double bass. As the members already were engaged in other jobs, the quintet mainly became a studio recording ensemble during its shortlived time from 1939-41 and frequently had changing members in the rhythm section. The quintet recorded about 40 sides for Columbia during this period, 27 of these are re-issued on the cd shown above (Dragon, DRCD 223) documenting the legacy of a great string swing ensemble mostly unkown outside Scandinavia.

Although the Svenska Hotkvintetten was modeled after the QHCF, the group had a distinctive voice of its own thanks to the arrangements and amazing solo fretwork by Sven Stiberg, who was completely self-taught and the pioneer single-string guitar soloist in Swedish jazz. Later he was the first to play electric guitar as a mainstay with Thore Ehrling's orchestra (1943-49). The cd is a great tribute to the formative period of a great guitarist, whom I do not hesitate to rank among the greatest swing guitarists ever.

Another time, even today Django and the legacy of the QHCF keep inspiring young musicians to continue the string swing tradition, also in Sweden. A young rising star is the guitarist Andreas Öberg. I found a couple of video performances featuring this amazing talent, inserted below. Learn more about Andreas Öberg from his official web, to be reached clicking here

The first video fragment features Andreas Öberg with Hot Club Copenhagen playing "Avalon"

From Stockamöllan Jazz and Swing Festival (Sweden) in June 2007 The Hot Club de Suede featuring Andreas Öberg playing "Dark Eyes"

Labels: sven stilberg; emil iwring

Friday, July 06, 2007

Copenhagen Jazz Festival 2007 - July 6-15

Later today, at 4.00 pm, Copenhagen Jazz Festival 2007 takes off and continues during the next 10 days. The programme of the events is too comprehensive to be mentioned in details here, I suggest you to have a view at the official web of the festival to learn more, if you are planning a visit to Copenhagen for the occasion. The festival web (in Danish and/or English) to be reached clicking here or headline.

Among headlined international artists are names like McCoy Tyner, Joe Zawinul, Jan Garbarek, Mavis Staples, John Scofield, Tomasz Stanko and Maceo Parker, Joshua Redman, Eliane Elias, Kenny Garrett, Yellowjackets, Kurt Elling. Time and place, please consult the festival programme.

One of the mentioned international artists, Eliane Elias - the Brazilian pianist and vocalist - performs with her group at Det Kongelige Teater, Gamle Scene on Wednesday 11th July (concert at 6.00 pm), later (July 18 ) a concert also will take place in Aarhus Musikhuset, Arhus , DENMARK. Below I insert a couple of video recordings featuring this talented young musician, learn more about Eliane Elias from her official website, click here

Eliane Elias trio performs "Samba triste"

From the San Javier Jazz Festival(Spain) Eliane Elias( piano, vocal), Gustavo Saiari (guitar) Marc Johnson(contrabass),Satoshi Takeisha (drums) performing "Call Me"

Labels: copenhagen jazz festival

Thursday, July 05, 2007

Ukulele Special

Domestic quarral often begins, when the madam of the residence blames her husbund that he does not love her anymore since he didn't bring her flowers when returning home from work. Well, what do you do to find a solution to such a dilemma? I found a reasonable suggestion, illustrated below. All you need is some ukuleles - and a little help from your friends! Enjoy a performance by The Ukulele Orchestra of GB demonstrating their solution to the classic dilemma contained in the sentence of "You Don't bring me Flowers"

The ukulele has for a long time been considered a novelty instrument, belonging to light entertainment in vaudeville or in the dusty groves of recordings by Cliff Edwards (aka Ukulele Ike), Roy Smeck, Anette Hanshaw a.o., always also a handy tool to be used for serenading in old black and white movies of the past. The instrument, however, has been taken seriously in Hawaii and by fans of the Hawaiian music tradition. The ukulele is of Hawaiian origins and has been treated skillfully by numerous Hawaiian musicians. One of Hawaii's ukulele legends, still performing in his late nineties, is Bill Tapia, known as The Duke of Uke. A small career profile of Bill Tapia available here

I found a short fragment of a performance featuring Bill Tapia playing and singing "Little Grass Shack", hope you to enjoy

The accompanying ukulele player with Bill Tapia in the video fragment above is another legend of the instrument. Lyle Ritz single-handedly transformed the ukulele from a novelty to a legitimate jazz instrument, when he in 1957 recorded an album using the ukulele as a solo instrument in a jazz setting. This album has been re-issued on a cd in 2004, learn more about this and the career of Lyle Ritz clicking picture below

Ukulele players like Bill Tapia and Lyle Ritz have inspired a new generation of young players to further develop their chops. I found a video performance by a trio of youngsters named ABC Jazz Ukulele to illustrate this

Labels: bill tapia, lyle ritz, ukulele

Wednesday, July 04, 2007

Hernán Oliva

When Oscar Alemán founded his first Quinteto de Swing late 1940, the ensemble consisted of Alemán as leader, arranger and solo guitarist, Dario "El Johnny" Quaglia on rhythm guitar, Andrés Alvarez on string bass, Ramon M. Caravaca on drums, and Guillermo Hernán Oliva on violin - the only other member of the group to be given solo space besides Oscar. Between November 1941 and November 1942 the quintet recorded 10 sides for Odeon, and if you listen carefully to the solo spots given to the violin, you will recognise a sound more like Joe Venuti than Stephane Grappelly and a talented improviser of the instrument. Hernán Oliva definitely belongs to the great swing violinists, and his recorded work with Alemán remains highlights of his career. Unfortunately, Oliva and Alemán stopped their cooporation in 1943 due to an incompatibility of temper, and they only recorded once more together in 1954 at a concert arranged by the Hot Club de Buenos Aires.

For details on the recordings of Alemán and Oliva, please consult the online Alemán discography, to be reached clicking here

Hernán Oliva was born 4 July 1913 in Valpariso, Chile. He was a self-taught musician and played popular music in Chile before moving in 1935 to Argentina. In Argentina he was a member of René Cospito's orchestra (1935-40), and during the following years he worked with Enrique Villegas (1940), Oscar Alemán (1940-43) and Ray Ventura's orchestra (1944). In 1944-46 he performed and recorded as a soloist in a group led by Louis Vola emulating the original QHCF. Later he worked as a sideman with Ahmed Ratip y sus Cotton Pickers (1947-55), as a leader (to 1967), and as a member of a swing quintet that made several recordings in the 1970s for the Redondel label. He continued to perform into the late 1980s.

The legacy of both Oscar Alemán and Hernán Oliva is kept well alive in Argentina. July 23th a homage to Hernán Oliva will be presented in Buenos Aires at a concert featuring contemporary groups that continue the great string swing tradition. Among the participating ensembles are Hot Club de Boedo, a group specializing in the musical legacy of Alemán and Oliva. Learn more about the mentioned homage concert at the blogspot of Hot Club de Boedo

To give you an impression of the music played by Hot Club de Boedo I insert a video performance from a concert in Buenos Aires 23 June this year. Enjoy "In The Mood"

This message also posted at Oscar Alemán blogspot

Labels: hernan oliva, oscar aleman

Tuesday, July 03, 2007

Good Enough To Keep!

Charlie Christian (1916 – 1942) was an American swing and bebop jazz guitarist. He was an important early performer on the electric guitar, and is cited as a key figure in the development of bebop, cool and modern jazz. Many critics believe that he alone is the link between hot and modern jazz; there is jazz before Charlie Christian and jazz after Charlie Christian.

Charlie Christian grew up in Oklahoma City, his father was a blind guitarist and singer, his two elder brothers, Edward and Clarence, were musicians, and Charlie himself started early on playing cigar-box "guitar" during his elementary school days. When he grew up, he became a much-admired local musician in Oklahoma, playing an amplified acoustic guitar as early as 1937. Word of his skill reached John Hammond, who arranged for Christian to travel to Los Angeles in August 1939 for an audition with Benny Goodman. Goodman was deeply impressed by Christian's playing, engaged him and soon featured him on weekly radio broadcasts and in recordings. Before the year was over he was a nationally prominent jazz soloist, unfortunately his success was as brief as it was immediate. Charlie contracted tuberculosis in mid-1941 and died a few months later.

Christian was among the first jazz guitarists to amplify his instrument in order to match the volume of wind instruments, and he was clearly the most brilliant soloist of his time on electric guitar. He was emulated by many swing-style players, and his posthumous impact on younger bop guitarists was enormous. He was a regular participant in the Harlem jam sesseions at Minton's at which some of the bop pioneers gathered - in this setting Charlie further developed his playing style and became the first bop guitarist.

Charlie Christian remains among the most creative soloist of the swing period, and his co-operate work with Goodman created compositions and memorable recordings that since have become standards in jazz. I found a couple of examples of Goodman-Christian compositions on YouTube I would like to share.

The first video is a recording of a performance by Benny Goodman septet at the North Sea Festival, 1982. Bandmembers are Benny Goodman (Clarinet), Scott Hamilton (Tenor), Warren Vache (Cornet), Chris Flory (Guitar), Phil Flanagan (Bass), John Bunch (Piano), Mel Lewis (Drums). The tune played is "Air Mail Special" - also known as "Good Enough To Keep"

The secound video fragment is by an unnamed ensemble playing "Breakfast Feud" performed ive at FNAC Callao Madrid November 9th 2006

Labels: charlie christian

Monday, July 02, 2007

The Five Guitars - a tribute to Charlie Byrd

Six weeks ago I made a blog dedicated to Charlie Byrd - Latin Byrd, the twofer LP I had in my small collection when I was young. I found some months ago this 2LP in a secondhand recordshop and bought myself a copy. Since that time I played it several times and enjoyed the gentle sounds of his guitar. I shared a film fragment where you could see Charlie Byrd playing, and a tribute to his music made by five guitar players, who played the music of their common idol, Charlie Byrd.

The CD Classical Jazz - a guitar tribute to Charlie Byrd Starring The Five Guitars was recorded in March 2000 in the Warm Valley Studio in Washington D.C. On the last day of November 1999 Charlie Byrd passed away, 74 years old, and this sad sorrowful event was the occasion to make a tribute album. Humberto Plaza Lavezzari, producer of the album remembers his first meetings early 1960s with Charlie Byrd at his home in Guayaquil, Ecuador, where Charlie Byrd discovered the rich South American music and rhythms. Charlie labeled this music as jazz sambas, but it would be known better as the bossa nova style. He remembers how Charlie Byrd played him a tune for the very first time, back in Washingron D.C., that should become a hit, titled Desafinado. Charlie Byrd had an unique sound. He used to play the classical guitar with nylon strings, using several fingers to play a single note and he used the bass strings to lead him into the melody chord. No electric guitars, like most of his colleagues, using a pick to play single notes or chords. The classical technique was typically for Charlie Byrd's guitar playing. Tony Gil, vocalist and guitar player, shows this technique on this great tribute album, together with four skilled guitar players.

Tony Gil remembers in the liner notes how he met Charlie Byrd as a young boy at Humberto's house in Washington D.C., a place where musicians used to gather. As Humberto happened to be his uncle, young Tony enjoyed those gatherings where the musican could jam. There he learned about jazz and the way Charlie Byrd played the guitar. This experiences made him to study the classical guitar too.

In the informative booklet available with this CD Tony tells about his meetings with Charlie Byrd, who became for him a teacher and a good friend. Tony, a jazz singer himself, made several CDs, on which Charlie Byrd plays a few tracks. This album is unique, as Tony Gil didn't sing on it, but took up the guitar to make this tribute. He gathered four more guitar players, Paul Bollenback, who normally plays with Joey Defrancesco, Royce Campbell, Donato Soviero and Rick Whitehead accompanied by Byrds original rhythm section, Keter Betts on bass and Bill Reichenbach on drums. The four other guitar players had to learn how to play the classical guitar and the results are great; twelve tunes, all dedicated to Charlie Byrd, played in different settings. You can enjoy tunes like Shiny Stockings, Seven Come Eleven and Stars Fell On Alabama and of course the Latin Byrds like A Felicidade, Corcovado, One Note Samba and Desafinado.

A highly recommended tribute album.

I love to share with you the Five Guitars playing A Felicidade at the Warm Valley Valley Studio in Washington D.C.

" Felicidade" - "The Five Guitars" (Paul Bollenback, Royce Campbell, Tony Gil, Donato Soviero, Rick Whitehead) and including the original Charlie Byrd trio (Keter Betts and Bill Reichenbach).

Some records of Charlie Byrd in my collection:

laurindo almeida-charlie byrd/latin odyssey
laurindo almeida-charlie byrd/tango
charlie byrd-annapolis brass quintet
charlie byrd/byrd-lore (2)
charlie byrd/latin byrd (2lp)

Thanks Tony for your support. For the next ten days Jo will take over this Keep swinging web log. Enjoy his contributions !!

Keep swinging

Hans Koert

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

To my last contribution

MY TURNTABLE
carmen miranda/samba = hamilton de holanda/ (2002) = the five guitars/classical jazz ... a guitar tribute to charlie byrd = fats waller/fats waller memorial no. 1 (5 lp) volume 3 = donald harrison quintet/for art's sake = hank mobley/soul station = orpheon celesta/anoulanouba = miss annette hanshaw/the early years - volume 2 (lp)

Een week of zes geleden besteedde ik aandacht aan de dubbel LP Charlie Byrd - Latin Byrd, die ik vroeger in mijn verzameling had. Ik vond deze schitterende platen onlangs terug in een tweedehandsplatenzaakje en heb die kans me niet laten ontglippen. Sinds die tijd heb ik al verschillende keren van de Zuidamerikaanse klanken van Charlie Byrd's gitaar genoten. Ik liet toen ook een paar filmfragmenten zien; één met Charlie Byrd zelf en één waarop vijf gitaristen een tribute album maakten ter nagedachtenis aan deze grote gitarist.

De CD Classical Jazz - a guitar tribute to Charlie Byrd Starring The Five Guitars werd opgenomen in maart 2000 in de Warm Valley Studio in Washington D.C. Charlie Byrd stierf op de laatste dag van november 1999, 74 jaar oud en ter nagedachtenis aan hem werd deze plaat gemaakt. Humberto Plaza Lavezzari, producer van deze plaat, herinnert zich nog de eerste keer, begin jaren zestig, dat hij Charlie Byrd in zijn huis in Guayaquil, Ecuador, ontmoette, die in Zuid Amerika de muziek en ritmes had ontdekt, die hij als jazz samba's benoemde, later bekend geworden als de bossa nova stijl. Hij herinnert zich nog goed hoe Charlie Byrd later in Washington D.C. hem het nummer Desafinado voorspeelde, dat, opgenomen met Stan Getz, een hit zou worden. De klank van Charlie Byrd is uniek. Hij bespeelt de klassieke gitaar met nylon snaren en gebruikt daarbij alleen de vingers voor de enkele noten en de bassnaren om de melodieaccoorden te vormen. Geen electrische gitaar en een vingerpick, zoals gebruikelijk bij zijn jazz collega's. Tony Gil, zanger en gitarist, laat op deze plaat, samen met vier andere ervaren gitaristen, horen dat hij deze techniek tot in de puntjes beheerst.

Tony Gil vertelt in het bijbehorende boekje hoe hij als tiener Charlie Byrd leerde kennen en waarderen tijdens de bijeenkomsten in het huis van Humberto Plaza Lavezzari in Washington D.C. Hier kwamen muzikanten bij elkaar om elkaar informeel te ontmoeten en uiteraard werd er ook gejamd. Daar maakte hij kennis met de manier van gitaar spelen, die zo kenmerkend is voor Charlie Byrd en het bracht hem er toe om ook de klassieke gitaar te leren bespelen. In het informatieve boekje bij de CD vertelt Tony over zijn talrijke ontmoetingen met Charlie Byrd, die zijn leermeester en vriend werd. Tony Gil, die naam heeft gemaakt als jazzzanger, maakte verschillende CDs, waarbij ook Charlie Byrd een aantal nummers meespeelde. Deze plaat is uniek, omdat Tony Gil hier niet zingt, maar alleen gitaar speelt, samen met vier andere getalenteerde gitaristen: Paul Bollenback, die normaal met Joey Defrancesco speelt, Royce Campbell, Donato Soviero en Rick Whitehead en dat alles begeleid door de originele ritmesectie van Charlie Byrd, te weten Keter Betts op bas en Bill Reichenbach op slagwerk. De vier gitaristen moesten zich de techniek eigen maken om op de klassieke gitaar te spelen en te horen aan het resultaat is dat uitstekend gelukt. Twaalf nummers, in verschillende bezettingen, alle bekend uit de nalatenschap van Charlie Byrd, zijn het resultaat. Je vindt er Shiny Stockings, Seven Come Eleven en Stars Fell On Alabama naast, natuurlijk, de Latin Byrds als A Felicidade, Corcovado, One Note Samba en Desafinado.

Het is een schitterende tribute geworden voor Charlie Byrd.

Ik vind het leuk om deze vijf gitaristen te laten zien en horen tijdens de opnamen van A Felicidade in de Warm Valley Valley Studio in Washington D.C.

" Felicidade" - "The Five Guitars" (Paul Bollenback, Royce Campbell, Tony Gil, Donato Soviero, Rick Whitehead) and including the original Charlie Byrd trio (Keter Betts and Bill Reichenbach).

Enkele platen met Charlie Byrd in mijn verzameling:

laurindo almeida-charlie byrd/latin odyssey
laurindo almeida-charlie byrd/tango
charlie byrd-annapolis brass quintet
charlie byrd/byrd-lore (2)
charlie byrd/latin byrd (2lp)

Bedankt Tony voor je hulp. De komende tien dagen neemt Jo deze Keep swinging web log over. Geniet van zijn bijdragen.

Keep swinging

Hans Koert

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Naar mijn laatste bijdrage !

MIJN DRAAITAFEL

carmen miranda/samba = hamilton de holanda/ (2002) = the five guitars/classical jazz ... a guitar tribute to charlie byrd = fats waller/fats waller memorial no. 1 (5 lp) volume 3 = donald harrison quintet/for art's sake = hank mobley/soul station = orpheon celesta/anoulanouba = miss annette hanshaw/the early years - volume 2 (lp)

Labels: charlie byrd, Five Guitars, Tony Gil

Sunday, July 01, 2007

Rita Reys

A few years ago Rita Reys celebrated her 80th birthday and it seems, as if Rita since that date, started a new career. Television specials on the Dutch TV, concerts all around the country, a record company reissued her songs in a great CD-box The Rita Reys Story - Songs of a Lifetime and a biography was written, titled Rita Reys - Lady Jazz by Rita Reys and Bert Vuijsje. I wasn't part of that hype ( only this blog is dedicated to her career), as vocal jazz has not my interest, but I have some records of her and the 2CD set Rita Reys - First Lady of Jazz, I love to share with you, released in 1995 ( for her 70th birthday I guess) is a great set with mainly historical recordings.

Rita Reys was born in December 1924 in Rotterdam (The Netherlands) and she started to sing in a Hawaiian band at the age of 16. Two years later she joined her father's theater orchestra as a singer and toured during the 1940s with Lex Van Spall and Theek Kruijt ( aka Ted Powder) through Belgium and Luxembourg before she joined the Piet Van Dijk Orchestra, which toured through Spain and Northern Africa. In 1945 she married Wessel Ilcken, a promising drummer, and with his sextet she toured through Scandinavia and performed with visiting American jazzmen like Art Blakey, Chico Hamilton and Jimmy Smith. She gets known as the European First Lady of Jazz. She sung with Kurt Edelhagen and Bengt Hallberg and performed with the Dutch - American accordion player Matthieu Schwartz, better known as Mat Mathews. In 1957 Wessel Ilcken died in a traffic accident and Rita Reys married the piano player of the group, Pim Jacobs. Since the 1960s she sung on great festivals, accompanied by the trio Pim Jacobs, featuring Pim Jacobs on piano, Ruud Jacobs bass and Wim Overgauw on guitar or Cees See on percussion.

The 2CD set Rita Reys First Lady of Jazz, contains recordings from this period. It starts with the 1953 recordings made by some Swedish groups with Wessel Ilcken on drums and Lars Gullin and Ove Lind in the frontline up to some 1965 Oliver Nelson recordings and recordings where she is accompanied by the Peter Knight Orchestra. I remember Rita Reys from the period I was a kid, when she sung with her husband's trio in Voor De Vuist Weg, a musical talk show on TV by Willem O' Duys or in his radio show on Sunday morning titled Muziekmozaïek with syrupy arrangements of the Rogier Van Otterloo Orchestra, all labeled as a kind of jazz music, but in fact popularised amusement. Let one thing be clear. Rita Reys, although I don't really like vocal jazz, is the best Dutch jazz vocalist ever ( and in her opinion the best of Europe and the rest of the universe) and it is a good thing that, after such a lenghtly career in music, her music brings a lot of young people in contact with jazz on a high level.

I found some fragments from the period around 1960 ( and one recent concert) of Rita Reys singing. Enjoy this great singer !!

The Look of Live - Rita Reys and her trio (with her husband Pim Jacobs on piano)

I've got the world on a string Reys Rita 1960

Cheek to Cheek Rita Reys with Pim Jacobs, together with Pim's brother, Ruud Jacobs on bass and drummer Cees See.

Rita Reys in my collection:

rita reys-dutch swing college band
rita reys-trio pim jacobs/our favorite songs
rita reys/collage
rita reys/first lady of jazz (2)
rita reys-trio pim jacobs/our favorite songs
rita reys-louis van dyke
jazz behind the dikes-1
jazz behind the dikes-2

Keep swinging

Hans Koert

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

To my last contribution

MY TURNTABLE
shirley horn/you won't forget me = miles davis-sonny rollins/dig = tina brooks/minor move = greg osby/downloads volume V - VI (2) = beau hunks saxophone soctette = r. crumb cheap suit serenaders/singing in the bathtub = dexter gordon/dexter calling... = lindfold test #39/dr funkenstein (2) = ben webster/ben op zijn best (lp) = fay claassen/sings two portraits of chet baker (2) = elvin jones-mccoy tyner quintet/love & peace = small band swing made in sweden/vol 2 - 1937 = the five guitars/classical jazz - a guitar tribute to charlie byrd

Een paar jaar geleden vierde Rita Reys haar 80ste verjaardag en het lijkt er op alsof ze sinds die datum weer aan een nieuwe carriere begonnen is; televisie specials voor de Nederlandse omroepen, optredens door het hele land, een uitgebreide verzamelbox The Rita Reys Story - Songs of a Lifetime en een biografie Rita Reys - Lady Jazz geschreven door Rita Reys en Bert Vuijsje ( en nu ook deze Keep swinging blog) doen oude tijden herleven. Zelf heb ik me tot nu toe niet gek laten maken, aangezien ik niet zo'n liefhebber ben van vocale jazz, maar dat wil niet zeggen dat ik geen muziek van haar heb. De schitterende dubbel CD Rita Reys - First Lady of Jazz uitgebracht in 1995 (ik denk voor haar zeventigste verjaardag) staat deze keer in de schijnwerper, vooral omdat het nogal wat historisch materiaal bevat.

Rita Reys werd geboren december 1924 in Rotterdam en ze begon als zestienjarige te zingen in een Hawaii-orkestje. Twee jaar later zong ze in het amusementsorkest van haar vader. In de jaren veertig maakte ze korte toernees naar België en Luxemburg met Lex Van Spall en Theek Kruijt ( alias Ted Powder) voordat ze ging zingen bij het orkest van Piet Van Dijk. Hiermee toerde ze door Spanje en Noord Afrika. In 1945 was ze met de jonge veelbelovende drummer Wessel Ilcken getrouwd, waarmee ze een sextet vormde. Gedurende de jaren vijftig speelden ze overal in Europa en begeleidden ze Amerikanen, die hier op bezoek waren, zoals Art Blakey, Chico Hamilton en Jimmy Smith. Ze kreeg de bijnaam the European First Lady of Jazz. Ze zong bij Kurt Edelhagen en Bengt Hallberg en trad op met de Nederlands-Amerikaanse accordeonist Matthieu Schwartz, die we beter kennen als Mat Mathews. In 1957 komt Wessel Ilcken om bij een verkeersongeluk en trouwt Rita Reys met de pianist van de groep, Pim Jacobs. Vanaf de jaren zestig richtten ze zich voornamelijk op een solocarriere en zingt Rita op grote festivals, begeleid door het trio Pim Jacobs, met daarin Pim Jacobs op piano, Ruud Jacobs achter de bas en Wim Overgauw op gitaar of Cees See op slagwerk.

De dubbel CD Rita Reys First Lady of Jazz, bevat opnamen uit deze periode. Het begint met opnamen met Zweedse groepen uit 1953, met Wessel Ilcken op slagwerk en Zweedse musici als Lars Gullin en Ove Lind als solisten. Het eindigt in 1965 met opnamen met Oliver Nelson en de 1969 opnamen met het Peter Knight Orchestra. Ik herinner me Rita Reys vooral van de periode toen ik nog een kind was en zij, met het trio van haar man optrad in het TV programma Voor De Vuist Weg, een talk show van Willem O' Duys of in diens radioprogramma Muziekmozaïek op de zondagmorgen met het orkest van Rogier Van Otterloo. Deze laatste opnamen, vol strijkers en stroperige arrangementen, waren geen jazz meer, maar populaire muziek geworden. Laat één ding duidelijk zijn. Hoewel ik geen liefhebber van vocale jazz ben, Rita Reys, is gewoon de beste jazz-zangeres die Nederland heeft voortgebracht ( en in haar beleving zelfs de beste van Europa en de rest van het universum) en het is een goede zaak dat ze, na zo'n lange carriere in de muziek, weer jonge mensen in aanraking brengt met jazz op een hoog niveau.

Ik vond wat fragmenten met Rita Reys uit de periode rond 1960 en een meer recentere opnamen om haar zangkwaliteiten te laten horen. Geniet van deze belangrijke zangeres.

The Look of Live - Rita Reys and her trio

I've got the world on a string Reys Rita 1960

Cheek to Cheek ( of zoals de omproepster zegt Tiek Toe Tiek ) - Rita Reys + Trio Pim Jacobs (1959)

Rita Reys in mijn verzameling:

rita reys-dutchswing college band
rita reys-trio pim jacobs/our favorite songs
rita reys/collage
rita reys/first lady of jazz (2)
rita reys-trio pim jacobs/our favorite songs
rita reys-louis van dyke
jazz behind the dikes-1
jazz behind the dikes-2

Keep swinging

Hans Koert