Sweet Hollywaiians: Tropical sounds in a chilly Belsele

Sweet Hollywaiians: Tropische klanken in grijs en mistig Belsele (Nederlands) Sweet Hollywaiians: Tropical sounds in a chilly Belsele (English).

Japanse band warms the audience of 't Ey at its first European tour.
SWEET HOLLYWAIIANS: TROPICAL SOUNDS IN A CHILLY BELSELE
Hans Koert

Last week the Japanese Sweet Hollywaiians visited Europe for a short trip along four venues in France, The Netherlands and Belgium. On the 23rd of January, 2010 the band played at a jam packed 't Ey in Belsele, a village near Sint-Niklaas in the northwestern part of Belgium between Antwerp and Ghent.

Tomotaka Matsui ( photo courtesy: Hans Koert)

The members of the Sweet Hollywaiians, founded and based in Osaka, Japan, were originally street musicians who share a common passion for the 1930s string band tradition in collecting the music of long forgotten legends like Roy Smeck, Sol Hoopii, Eddie Lang and King Nawasi ( and that kind of related musicians). They founded the Sweet Hollywaiians - a string quartet containing a dozen of string instruments like a Hawaiian steel guitar ( a lap steel guitar), banjos, tipples, ukuleles, mandolins, a bass and of course, guitars.

Takashi Nakayama (photo courtesy: Hans Koert)

The four members, Tomotaka Matsui, Nobumasa Takada, Takashi Nakayama and Kochichi Tsutsumishita developed into a group with an almost perfect interpretation of this seldom hearded music and became sought after artists, not in their own country, Japan, but at festivals at the west coast of the US: Time for a visit to Europe - I wrote a few months ago in a review about its latest album, Ticklin' The Strings and last weekend, we finally could hear this fabulous group alive and well at the 't Ey in Belsele.

The Sweet Hollywaiians ( f.l.t.r.: Kohichi Tsutsumishita - Tomotaka Matsui - Nobumasa Takada - Takashi Nakayama) (photo courtesy: Hans Koert)

During the first set a lot of well known tunes were presented, like On The Beach of Waikiki; the Honolulu Stomp; Ten Tiny Toes - One Baby Nose, originally recorded by Sol Hoopii and the tune Singin' In The Bathtub, made known by R. Crumb and his Cheap Suit Serenaders, originally recorded in a 1930 Looney Tunes cartoon "Sinking In The Bathtub" (sic) featuring the film debut of Bosko the "Talk-Ink Kid". Tomotaka, who performed the lap steel guitar, a Hawaiian guitar played on its knees, introduced us to his own interpretation of the tune (My Wife Is Always ) Singin' The Blues; Nobumasa paid, playing Happy Birthday, homage to Django Reinhardt, who would have been 100 years that day. During this set they performed some well known standards too, like the St. Louis Blues, Milenberg Joys and Rum and Coca Cola which resulted in a spontaneous kind of community singing by the audience.

Kohichi Tsutsumishita and Tomotaka Matsui ( photo courtesy: Hans Koert)

It was remarkable to learn that most of the members were multi-instrumentalist, who seemed to change instruments in an easy way, like Nobumasa, King Mario for friends, who played the tenor banjo, the ukulele, the guitar and the mandolin.

Nobumasa "King Mario" Takada ( photo courtesy: Hans Koert)
In its second set the Sweet Hollywaiians showed to feel at home in the cozy club and opened with the title tune of its latest recording Ticklin' The Strings, followed by tunes like Sweet Sue; My Girl from the South Sea Islands ( originally composed and recorded by the Hawaiian Beach Combers); Many Happy Returns of the Day and a great interpretation of the 1928 Eddie Lang - Joe Venuti composition Doin' Things, one of the high lights of the evening - played by King Mario as a reborn Eddie Lang on the guitar and Takashi on the mandolin; why don't we hear this kind music more often played live on stage?

Nobumasa Takada and Takashi Nakayama ( [photo courtesy: Hans Koert)

The second set learned that they enjoyed being here, playing before an audience which likes this kind of music, for people that came specially to listen to this unique group from far and near. During the second set, which was less static, more visible elements and gimmicks were build in; and the audience liked it! They finished the concert with the Hula Girl, the title song of one of its first recordings, which is still one of my favorites.

Takashi Nakayama and Nobumasa Takada ( photo courtesy: Hans Koert)

The band surprised in its encore changing places and instruments and Tomotaka and Takashi played the ukulele in a kind of ukulele-battle faster and faster, like I remembered to have heard before as a gimmick of the popular Japanese ukulele player Jake Shimabukuro. The music of the 1930s, as played by legends like Roy Smeck, Sol Hoopii and King Nawahi was lived again in the Sweet Hollywaiians, who warmed a chilly Belsele with its hot sounds. Thank Mario, Tomotaka, Takashi and Kohichi - hope to see you back soon, not next week, as Mario promised, but maybe next year !!

Hans Koert

keepswinging@live.nl

If you were anxious to hear these Sweet Hollywaiians alive in concert like me, than you seem to fit into the profile of the regular Keep Swinging blog visitors .... fascinated by jazz and jazz-related music from 1910 up to 2010. If you don't want to miss any contribution, let me know and we'll keep in touch.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Sweet Hollywaiians: Tropische klanken in grijs en mistig Belsele

Sweet Hollywaiians: Tropische klanken in grijs en mistig Belsele (Nederlands) Sweet Hollywaiians: Tropical sounds in a chilly Belsele (English).

Japanse band verwarmt met "hot music" het publiek in 't Ey tijdens hun eerste Europese tour.
SWEET HOLLYWAIIANS: TROPISCHE KLANKEN IN EEN GRIJS EN MISTIG BELSELE
Hans Koert

Afgelopen week trad de Japanse stringband, de Sweet Hollywaiians, voor het eerst op in Europa. Op 23 januari 2010 waren ze o.a. te zien en te horen in een volgestroomd cultureelcentrum 't Ey in Belsele, een dorp tegen Sint-Niklaas (België) aan.

Tomotaka Matsui ( foto: Hans Koert)

De leden van de Sweet Hollywaiians, opgericht in en afkomstig uit Osaka, Japan, zijn oorspronkelijk straatmuzikanten, die gefascineerd waren door de muziek uit de jaren dertig, die ze op 78-toerenplaten verzamelden, van bijna vergeten musici als Sol Hoopii, Roy Smeck en King Nawahi - muziek die zijn wortels heeft in Hawaï. Ze richten de Sweet Hollywaiians op - een kwartet met louter snaarinstrumenten, zoals een Hawaïgitaar ( zo'n "blikken" gitaar - ook wel dobro genaamd), banjo’s, ukelele's, mandoline's, een bas en natuurlijk gitaren.

Takashi Nakayama (foto: Hans Koert)

De vier bandleden Tomotaka Matsui, Nobumasa Takada, Takashi Makayama en Kochichi Tsutsumishita, bleken tijdens het concert ware meesters te zijn in het interpreteren van deze muziek, met een perfectie, die zich liet horen tot in de kleinste details, en het is dan ook niet vreemd dat ze aan de westkust van de VS graag geziene gasten zijn op festivals georganiseerd rond dit soort muziek. Tijd om ze eens naar Europa uit te nodigen, schreef ik een half jaar geleden en - voila - daar stonden ze - alive and kickin' op het podium in 't Ey in Belsele.

The Sweet Hollywaiians ( v.l.n.r.: Kohichi Tsutsumishita - Tomotaka Matsui - Nobumasa Takada - Takashi Nakayama) (foto: Hans Koert)

Tijdens de eerste set brachten ze een heleboel bekende nummers, zoals On The Beach of Waikiki, the Honolulu Stomp; Ten Tiny Toes - One Baby Nose, oorspronkelijk een nummer opgenomen door Sol Hoopii en het nummer Singin' in the Bathtub, dat we wellicht kennen van de uitvoering van Robert Crumb, maar oorspronkelijk te horen was in de eerste Looney Tune cartoon met Bosko ( the Talk-Ink Kid) als "Sinking in the Bathtub”. Tomotaka, die de dobro bespeelde, als een Hawaïgitaar op zijn knieën, introduceerde ons zijn nieuwste versie van Singin' The Blues, omgevormd tot My Wife Is Always Singin' The Blues. Ook kwamen er bekende standards langs als de St. Louis Blues, de Milenberg Joys en het bekende nummer Rum and Coca Cola, waar het publiek spontaan vocaal op inhaakte.

Kohichi Tsutsumishita en Tomotaka Matsui ( foto: Hans Koert)

Het was opmerkelijk te ontdekken dat de bandleden met gemak wisselden van instrument ( de bassist mocht zich daarvan, uiteraard om begrijpelijke redenen, van distantiëren), zoals bijvoorbeeld Nobumasa, voor zijn fans King Mario, die beurtelings de tenorbanjo, de ukelele, de gitaar en de mandoline bespeelde.

Nobumasa "King Mario" Takada ( foto: Hans Koert)
In de tweede set leken de Sweet Hollywaiians wat meer op hun gemak en te genieten van het enthousiasme van het publiek. Ze openenden de tweede set met het titelnummer van hun laatste CD Ticklin' The Strings, gevolgd door nummers als Sweet Sue; My Girl From the South Sea Islands, oorspronkelijk geschreven en opgenomen door de Hawaiian Beach Combers; Many Happy Returns of the Day en een schitterende uitvoering van een nummer, geschreven door Eddie Lang en Joe Venuti, getiteld Doin' Things, voor mij één van de hoogtepunten van het optreden. King Mario ontpopte zich daarin als de herboren Eddie Lang op gitaar en Takashi begeleidde hem vakkundig op mandoline: Waarom horen we dit soort muziek niet meer op onze podia?

Nobumasa Takada en Takashi Nakayama ( foto: Hans Koert)

In de tweede set werden er ook wat meer visuele grappen gemaakt, waaruit blijkt dat ze zich op hun gemak gingen voelen ( tijdens de eerste set was alleen een voorzichtig ingezet "Happy Birthday" voor de 100 jarige Django Reinhardt, hun enige uitspatting geweest). Het publiek, dat speciaal gekomen was, van heinde en ver, om dit unieke concert te kunnen meemaken, waardeerde dit zeer. Het concert werd afgesloten met Hula Girl, het titelnummer van hun eerste album, voor mij nog steeds hun beste.

Takashi Nakayama en Nobumasa Takada ( foto: Hans Koert)

Uiteraard moest er een toegift komen ( twee zelfs) en daarin verrasten ze door te wisselen van plaatsen en instrumenten en ontwikkelde een simpele rag zich tot een gevecht tussen Tomotaka en Takashi, wie in het hoogste tempo de ukelele kan bespelen, een gimmick, dat me deed denken aan een filmfragment van een optreden van de Japanse ukelelespeler Jake Shimabukuro, die dat in zijn optredens inbouwt.

De muziek uit de jaren dertig, zoals oorspronkelijk gespeeld door de string bands uit de jaren dertig, warmde een grijs en nat Belsele op tot tropische temperaturen, dankzij de "hot sounds" van de Sweet Hollywaiians. Bedankt Mario, Tomotaka, Takashi en Kohichi - hopelijk tot snel - niet volgende week, zoals Mario beloofde, maar misschien volgend jaar. Ik hoop dan weer van de partij te kunnen zijn.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Als je net als ik uitgekeken hebt naar het concert van de Sweet Hollywaiians, dan hoor je tot het illustere gezelschap dat de meeste onderwerpen in de Keep Swinging blog wel zult kunnen waarderen: bijdragen over jazz of jazz-gerelateerde muziek uit de jaren 1910 - 2010.

Als je niets wilt missen over datgene wat nog komen gaat, vraag dan om de nieuwbrief. Stuur even een mailtje aan: keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions