Jarmo Savolainen passed away

Jarmo Savolainen overleden ( Nederlands) Jarmo Savolainen passed away ( English)

A rather extensive JARMO SAVOLAINEN DISCOGRAPHY

Suomalaisista jazzmuusikoista (1961 - 2009)
JARMO SAVOLAINEN PASSED AWAY
Hans Koert

Last week I heard the sad news about the death of the Finnish piano player Jarmo Savolainen. He passed away on the 11th of June, 2009. He was one of the best Finnish jazz musicians and a sought after accompanist. He had celebrated his 48th birthday on the 24th of May.
I learned about the death of Jarmo on the day that the world mourned about the death of that other musician Michael Jackson – breaking news – heads in the news papers – rumours - specials on all networks; the passing of Jarmo Savolainen compared to the death of MJ. – only noted by the Finnish news papers and Finnish networks YLE Suomi Radio: Jazzmuusikko Jarmo Savolainen kuoli sairauskohtaukseen Helsingissä 11. kesäkuuta. Hän oli 48-vuotias, syntynyt Iisalmessa 24. toukokuuta 1961. Savolainen oli yksi kansainvälisesti menestyneimmistä suomalaisista jazzmuusikoista.

Born in the centre of Finland ( Suomi) he learned to play the piano when he was a kid. He played classical piano, until he became fascinated by great keyboard players like Chick Corea and Keith Jarrett. His first album as a classic piano player was with the Kuopio Symphony Orchestra, but soon he decided to change the direction of his career and became a jazz piano player. Like so many jazz musician he studied at the Berklee College of Music in Boston (US) for two years, before he left the institute. He had played with musicians like Tom Harrell, Bob Berg and Wallace Roney; all three musicians active in modern jazz for years; Bob Berg passed away December 2002.
Love to share with you a live film fragment from the start of his career ( 1979 ) with a Finnish vocalist and guitar player Liisa Tavi, who once sung at the European Song Contest for Finland and developed into a skilled bossa nova vocalist in the 1990s with a group featuring Pekka Tegelman, guitar; Jarmo Savolainen, keys; Raimo Salmiheimo, bass and Seppo Rauteva, drums. Although Jarmo is rather invisible on this pop tune you can hear him playing the keyboards.

In the late 1980s he recorded several albums in Boston, but also in New York ( Nonet – Blue Dreams – First Sight and in 1995 True Image). The rhythm section of the two latter are with Ron McClure on bass and Billy Hart on drums.

A few weeks ago I found at a sale in de Drvkkery in Middelburg, one of the best assorted book / record shops in the south west part of The Netherlands, the album True Image ( A-Records AL 73031). On the album three guests: Tim Hagans, trumpet player, David Liebman soprano sax and Karl Heinilä, a Finnish reed player on the tenor. This album contains eight Jarmo Savolainen compositions, like the title song True Image, Down The line, Inky-Pinky and Inseparable. Jarmo’s compositions are wide ranging and they offer the player a wonderful balance between loose and structured improvisational settings, Liebman writes in the liner notes. On the album two line ups. The first half contains a quintet with Tim Hagans and Karl Heinillä as guest players and the second part contains a quartet with David Liebman. This album was recorded in March 1994 in the year that Jarmo received the Georgie Award by the Finnish Jazz Federation.

Jarmo Savolainen Trio with Alberto Luccas and Markku Ounaskari

In the late 1990s he often played with Scandinavian musicians like Kari Heinila, Anders Jormin and Markku Ounaskari. In our country Jarmo performed with the "other Jarmo", Jarmo Hoogendijk, thanks to his mother of Finnish blood too, which I heard in concert on trumpet in the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen with Herb Geller and John Ruocco and the Rein De Graaff Trio, October 2002. Jarmo Savolainen belonged to the most important jazz musicians of Finland and was a sought after accompanist, not only for jazz sessions, but also as a classic piano soloist with orchestras like the Finnish National Opera or the Finnish Radio Symphony Orchestra, or the Avanti Chamber Orchestra. He was member for years of the band of Pekka Pohojola, the UMO Jazz Orchestra and the Espoo Big Band.

Love to share with you a solo piano piece, titled Asperine Song, like the second fragment of this blog, recorded in Sao Paulo ( Brasil) a year ago, which shows why I’m fascinated by this great, almost unknown jazz piano player and composer.

A great piano player !

Hans Koert

keepswinging@live.nl

A rather extensive JARMO SAVOLAINEN DISCOGRAPHY

Hans Koert

KUOPIO SYMPHONY ORCHESTRA: ? ( 1980s)
JARMO SAVOLAINEN NONET: Finnish Jazz ( 1 track) ( 1984)
Nonet ( 1985)
SEPPO KANTONEN-JARMO SAVOLAINEN Phases ( 1987)
Blue Dreams ( 1987)
MAKE LIEVONEN-JARMO SAVOLAINEN Loru ( 1988)
JARMO SAVOLAINEN: Songs For Solo Piano ( 1989-1990)
JARMO SAVOLAINEN QUINTET: First Sight (1991)
JUKA LINKOLA : Sketches From Karelia ( 1992)
ESPOO BIG BAND: EBB plays Carla Bley ( 1993)
JUKA LINKOLA: The Tentet ( 1994)

JARMO SAVOLAINEN QUINTET / QUARTET True Image ( 1994)
ZONE : First Definition ( 1994)
JARMO SAVOLAINEN TRIO : John’s Son ( 1994-1996)
THE CASE : Codes ( 1996)
UMO JAZZ ORCHESTRA : The Electrifying Miles ( 1997)
JARMO SAVOLAINEN QUINTET: Another Story (1997)

JUKKIS UOTILA: Hunters and Gatherers ( 1997)
KLAUS SUONSAARI – Something in Common ( 1998) ( 2 tracks)
UMO JAZZ ORCHESTRA: Day Dreamin’ – The music of Billy Strayhorn (1998)
UMO JAZZ ORCHESTRA: Transit People (2000)
SUHKAN UHKA – Suhka (2002)
JARMO SAVOLAINEN: Solo, Duo, Trio ( 2002)JARMO SAVOLAINEN-MARIA YLIPAA (2004)
JARMO SAVOLAINEN TRIO: Songs For Trio ( 2006)
JULIAN F. THAYER: Zaku ( 2007)


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Jarmo Savolainen overleden

Jarmo Savolainen overleden ( Nederlands) Jarmo Savolainen passed away ( English)

Een tamelijk uitgebreide JARMO SAVOLAINEN DISCOGRAFIE

Suomalaisista jazzmuusikoista (1961 - 2009)
JARMO SAVOLAINEN OVERLEDEN
Hans Koert

Afgelopen week werd bekend dat op donderdag 11 juni 2009 de Finse jazzpianist Jarmo Savolainen is overleden. Jarmo was één van de meest toonaangevende muzikanten in de Finse jazzscene van dit moment en een gewild begeleider. Hij vierde onlangs op 24 mei zijn 48ste verjaardag.
Ik las, bij toeval, over zijn overlijden, op de dag dat de hele wereld rouwde bij het overlijden van die andere muzikant, Michael Jackson – breaking news – vette koppen in de krant – speculaties te over - Een half acht uur journaal en specials op de TV; het plotselinge overlijden van Jarmo Savolainen was afgelopen week alleen voorpaginanieuws in Finse kranten en op de Finse publieke omroep YLE Radio Suomi. Jazzmuusikko Jarmo Savolainen kuoli sairauskohtaukseen Helsingissä 11. kesäkuuta. Hän oli 48-vuotias, syntynyt Iisalmessa 24. toukokuuta 1961. Savolainen oli yksi kansainvälisesti menestyneimmistä suomalaisista jazzmuusikoista. Het is niet anders ………….

Jarmo Savolainen werd geboren mei 1961 in het midden van Finland en leerde als kind piano spelen, voornamelijk klassieke muziek, tot hij als negentienjarige gegrepen werd door de muziek van Chick Corea en Keith Jarrett. Zijn eerste plaat was met het Kuopio Symphony Orchestra en bevatte klassieke muziek, maar niet lang daarna besloot hij het roer om te gooien en zich te richten op de jazzmuziek. Zoals zo vele jazzmuzikanten kwam hij op het Berklee conservatorium in Boston (Verenigde Staten) terecht en studeerde daar twee jaar met musici Tom Harrell, Bob Berg en Wallace Roney; alle drie verdienden ze hun sporen op het wereldjazzpodium – Bob Berg overleed in december 2002.
Ik vond een kort live fragment van een opname uit zijn begin periode als onderdeel van een begeleidingsgroep met de Finse zangeres, gitariste Liisa Tavi, die ooit voor Finland uitgezonden werd naar het Eurovisie Songfestival en die in de jaren negentig opviel met haar bossa nova vertolkingen. Jarmo komt hier niet echt in beeld, maar is wel in dit popnummer op keyboard te horen
De begeleidingsband bestaat uit: Pekka Tegelman gitaar- Jarmo Savolainen, toetsen - Raimo Salmiheimo, bas en Seppo Rauteva, slagwerk.

Eind jaren tachtig nam hij platen op in Boston en later in New York, met titels Nonet – Blue Dreams – First Sight en in 1995 True Image. De laatste twee genoemde met Ron McClure op bas en Billy Hart op slagwerk in de ritmesectie.

Een paar weken geleden vond ik bij toeval tijdens een uitverkoop in de Drvkkery in Middelburg, één van de best gesorteerde platenzaken op het gebied van jazz in zuidwest Nederland, het album True Image ( A-Records AL 73031). Op deze plaat drie gastspelers: Tim Hagans, trompetist, David Liebman sopraansax en Karl Heinilä, een Finse rietblazer op tenor. Deze plaat bevat acht eigen composities, zoals het titelnummer True Image en verder nummers als Down The Line, Inky-Pinky en Inseparable. Jarmo’s compositions are wide ranging and they offer the player a wonderful balance between loose and structured improvisational settings ( = De composities van Jarmo zijn veelzijdig en bieden de musici een prima uitgebalanceerde omgeving, die gestructureerd is, maar een heleboel vrijheid geeft om te soleren.) schrijft Liebman op de “hoes”. Op de plaat speelt Jarmo met twee bezettingen: De eerste helft wordt gevormd door een kwintet met Tim Hagans en Karl Heinillä en in de tweede helft een kwartet met David Liebman op sopraan. De ritmesectie bestaat uit de eerder genoemde Ron McCure en Billy Hart. De plaat werd in maart 1994 opgenomen in Brooklyn in het jaar dat Jarmo geëerd werd met de Georgie Award, zeg maar de Finse Boy Edgar prijs, uitgereikt door de Finse Jazzfederatie.

Jarmo Savolainen Trio met Alberto Luccas en Markku Ounaskari

Eind jaren negentig is hij steeds vaker te vinden met Scandinavische musici als Kari Heinila, Anders Jormin en Markku Ounaskari. In ons land speelt hij o.a. met die andere Jarmo, Jarmo Hoogendijk, die dankzij zijn moeder ook Fins bloed in de aderen heeft. Jarmo Hoogendijk was o.a. in oktober 2002 in Porgy en Bess ( Terneuzen) te horen met Herb Geller en John Ruocco bij het Rein de Graaff Trio. In Finland behoorde Savolainen tot de meestgewilde begeleiders, niet alleen bij jazzsessies, maar ook bij concerten en plaatopnamen van klassieke orkesten als de Finse Nationale Opera of het Finse Radio Symphony Orkest en het Avanti kamerorkest. Hij was jarenlang lid van de band van Pekka Pohojola, het UMO Jazz Orchestra en de Espoo Big Band.

Tot slot een fragment, waarin Jarmo laat zien waarom hij zo´n geweldige pianist was. Het nummer werd een jaar geleden vastgelegd op film in Sao Paolo (Brazilië) onder de titel Asperine Song.

Een fascinerende pianist !!
Hans Koert

keepswinging@live.nl

Een tamelijk uitgebreide JARMO SAVOLAINEN DISCOGRAFIE

Hans Koert

KUOPIO SYMPHONY ORCHESTRA: ? ( 1980s)
JARMO SAVOLAINEN NONET: Finnish Jazz ( 1 track) ( 1984)
Nonet ( 1985)
SEPPO KANTONEN-JARMO SAVOLAINEN Phases ( 1987)
Blue Dreams ( 1987)
MAKE LIEVONEN-JARMO SAVOLAINEN Loru ( 1988)
JARMO SAVOLAINEN: Songs For Solo Piano ( 1989-1990)
JARMO SAVOLAINEN QUINTET: First Sight (1991)
JUKA LINKOLA : Sketches From Karelia ( 1992)
ESPOO BIG BAND: EBB plays Carla Bley ( 1993)
JUKA LINKOLA: The Tentet ( 1994)

JARMO SAVOLAINEN QUINTET / QUARTET True Image ( 1994)
ZONE : First Definition ( 1994)
JARMO SAVOLAINEN TRIO : John’s Son ( 1994-1996)
THE CASE : Codes ( 1996)
UMO JAZZ ORCHESTRA : The Electrifying Miles ( 1997)
JARMO SAVOLAINEN QUINTET: Another Story (1997)

JUKKIS UOTILA: Hunters and Gatherers ( 1997)
KLAUS SUONSAARI – Something in Common ( 1998) ( 2 tracks)
UMO JAZZ ORCHESTRA: Day Dreamin’ – The music of Billy Strayhorn (1998)
UMO JAZZ ORCHESTRA: Transit People (2000)
SUHKAN UHKA – Suhka (2002)
JARMO SAVOLAINEN: Solo, Duo, Trio ( 2002)JARMO SAVOLAINEN-MARIA YLIPAA (2004)

JARMO SAVOLAINEN TRIO: Songs For Trio ( 2006)
JULIAN F. THAYER: Zaku ( 2007)


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Museumcafé Het Koekoeksnest (Nieuwvliet)

Museum Cafe Het Koekoeksnest ( The Cuckoo Nest) (English) Museumcafé Het Koekoeksnest ( Nieuwvliet) ( Nederlands) Het Koekoeksnest in Slikopdeweg

Sint-Jansdijk - Nieuwvliet
MUSEUMCAFE HET KOEKOEKSNEST ( Nieuwvliet)
Hans Koert

De bijdrage van vandaag, getiteld Museumcafé Het Koekoeksnest (Nieuwvliet) lijkt op het eerste gezicht volledig buiten de onderwerpen van deze Keep Swinging blog te vallen, maar niets is minder waar. Als je bovenaan dit blog de tekst onder de kop leest kom je het zinnetje tegen ………. En verrassende projecten … en dat is wat hier aan de hand is: Een verrassend project, dat me het afgelopen weekend opnieuw mateloos boeide. Ik bezocht dit unieke museumcafé eerder het afgelopen najaar, dus was het een hernieuwde kennismaking – de fascinatie voor de inrichting was er niet minder om.
Deze bijdrage gaat over het Museumcafé Het Koekoeksnest, zo genoemd vanwege de tientallen koekoeksklokken die in de oude schuur bij elkaar gebracht zijn. Het is te vinden midden op het West Zeeuws Vlaamse platteland tussen Nieuwvliet, Cadzand en Oostburg aan de Sint-Jansdijk op zo’n 25 kilometer van de Belgische grens.

Als je de zwarte traditionele boerenschuur binnenkomt, je kunt er iets eten of drinken, valt je oog meteen op het overdadige interieur, met een enorm kitscherig caféorgel als opvallend middelpunt en tientallen instrumenten tussen de zitjes en aan de wanden. Een groot zeventiende-eeuws schip hangt aan een rails aan het plafond en draait elk uur zijn rondje. Het caféorgel, genaamd Het Koekoeksjonk speelt een mix van populaire nummers uit de jaren zestig, circusmuziek. musette en die typische dansmuziek, zoals dat eertijds gespeeld werd door grote Mortierorgels in Vlaamse kroegen.

Het deed me denken aan de muziek van De Wapiti’s, een gelegenheidsband, die bestaat uit muzikanten bekend van de Beau Hunks projecten, zoals Menno daams, Leo Van Oostrom, Ton Van Bergeyk, Theo Pieterse, Gert-Jan Blom en Joost van Son op accordeon) zoals ze dat in 1995 vastlegden op de CD “Je t’ aime encore plus”. (VPRO Eigenwijs EW 9520).

Het protserige orgel bevat ronddansende trollen en roffelende trommeltjes en langs de muren spelen tientallen instrumenten, geautomatiseerd, mee met de muziek: trommels, accordeons, een kerkorgel, Caribische steeldrums, een pianola, een xylofoon, violen en zelfs een banjo.

Al deze instrumenten worden aangedreven door ………. stofzuigers en zijn ontworpen en gebouwd door Ronald Spiessens uit Boerenhol ( een tiental huizen langs de weg van Groede naar Breskens), die in het dagelijks leven kunstenaar en decorschilder is en onder andere verantwoordelijk is voor de schitterende wandschilderingen. Het museumcafé Het Koekoeksnest runt hij samen met Ingrid van Hee, die de vele koekoeksklokken boven het orgel bij elkaar bracht.
Een geautomatiseerd instrument: de banjo.
Als je het museumcafé bezoekt word je als vanzelf gefascineerd door de muziek, die als een doorlopende show van “mechanische” instrumenten, alle aandacht trekt; door de jaren vijftig jukebox (The Sheik of Araby door de Jonston Brothers (sic), de pianola’s uit de jaren twintig, de tientallen pianorollen en de oude grammofoons.

In april 2009 was Ronald Spiessens met zijn geautomatiseerde instrumenten één van de onderwerpen in het programma Man Bijt Hond, het populaire NCRV serie, dat mensen portretteert die door hun passies buiten de gangbare paden treden. Als je het programma Music Maestro opnieuw wilt zien kun je terecht op de Uitzending Gemist pagina. (Even wachten tot na de (verplichte) advertentie .... )
Mocht je in de buurt zijn ( je raakt niet zomaar per ongeluk in deze uithoek van Nederland verzeild ) bezoek dan eens dit museumcafé, waarachter binnenkort een landbouwmuseum moet komen met o.a. een Cadzandse stijlkamer – één ding is nu al zeker en vast …….. het Koekoeksnest zal je verrassen.

Hans Koert
Keepswinging@live.nl

Bord bij de ingang van het complex; één van de kunstzinnige creaties van Ronald Spiessens.

Morgen wordt aandacht besteed aan dit bijzondere museum in de Slikopdeweg weblog.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Museum Cafe Het Koekoeksnest (The Cuckoo Nest)

Museum Cafe Het Koekoeksnest ( The Cuckoo Nest) (English) Museumcafé Het Koekoeksnest ( Nieuwvliet) ( Nederlands) Het Koekoeksnest in Slikopdeweg

Sint-Jansdijk - Nieuwvliet (The Netherlands)
MUSEUM CAFE HET KOEKOEKSNEST ( THE CUCKOO NEST)
Hans Koert

The contribution for today seems a bit outside the scope of this Keep Swinging blog, but if you read the header of the blog, you’ll agree that this subject Museum Café Het Koekoeksnest ( = The Cuckoo Nest) forms a perfect match with this blog: ……….. and other music projects that surprise me……….. and the Cuckoo Nest did do so!!
In fact I became fascinated by this unique place in the fall of 2008 when I visited the place for the very first time and last weekend I could show the place to some friends. We’re talking about the Museum Café Het Koekoeksnest, which can be translated as The Cuckoo Nest. This place was called Het Koekoeksnest because of the numerous cuckoo clocks that are collected into the old barn, situated between Nieuwvliet, Nieuwvliet-Bad and Cadzand along the Sint Jansdijk in the far south west part of The Netherlands, about 25 kilometers north from the Belgian border ( and about 50 kilometers north from Bruges).

When you visit the barn, where you can have a drink and a light meal, you’ll stare yours eyes out on the design of the interior – the enormous kitschy café organ and numerous instruments along the walls. The café organ, named Het Koekoeksjonk ( = Jonk means Young), plays its music, a mix of popular tunes, circus music, organ- and dance music. so typically for the Belgian (Flemish) cafés in the last century, where giant mechanic organs, known as Mortier-organs, entertained the clientele, with some troll-like dolls dancing on the music.

It remembered me to an album by The Wapiti’s, titled “Je t’ aime encore plus”. (VPRO Eigenwijs EW 9520) which contains “Belgian” music. These Wapiti’s are, in fact, musicians that played in bands like the Beau Hunks, the well known group that rerecorded the Laurel and Hardy sound tracks. The members of the Wapiti’s are: Menno Daams, Leo Van Oostrom, Ton Van Bergeyk, Theo Pieterse, Gert-Jan Blom and Joost Van Son on the accordion.

Along the walls and between the sit downs dozens of instruments that make its music fully automatically: drums, accordions, a church organ, steel drums, a piano, a xylophone and even a banjo.

All these “automatic” are driven by ………. vacuum cleaners and designed and build by Ronald Spiessens from Boerenhol ( a hamlet along the road between Groede and Breskens) who is, for a living, a painter of sceneries and sign boards. He collected hundreds of objects now displayed in his museum café Het Koekoeksnest, which he runs with Ingrid van Hee, who collected the cuckoo-clocks.

The automatic banjo
As fascinated by mechanical instruments he “computerized” a show of varied music styles to entertain the visitors of the museum. And, to be honest, even if you have seen it a dozen times before; it still fascinates. I enjoyed the 1950s jukebox, the 1920s pianola’s with dozens of old piano rolls and the 78rpm gramophones.

Within a few years they hope to open a Museum of Agriculture just behind the museum café, with interiors from West Zeeuws Vlaanderen.

In April 2009 Ronald Spiessens was one of the subjects in the national Dutch TV program Man Bijt Hond, a popular program that shows people with an eccentric passion. Enjoy a fragment of the Uitzendinggemist site.

If you happen to be around, in Ghent, Knokke or Bruges ( in Flanders) or as a tourist in Middelburg, Veere or Flushing ( the Dutch province of Zeeland ( the Netherlands)), try to organize a visit to this little musical spot in the middle of the open landscape in Western Zeeuws Vlaanderen and I’ll guaranty you: you’ll be surprised !

Hans Koert
Keepswinging@live.nl

Sign of the museum, painted by Ronald Spiessens.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Charlie Mariano passed away

Charlie Mariano overleden (Nederlands) Charlie Mariano passed away (English)

A CHARLIE MARIANO DISCOGRAPHY

( 1923 - 2009 )
CHARLIE MARIANO PASSED AWAY
Hans Koert

Last week the US born saxophone player, Charlie Mariano, who lived in Cologne for years, passed away. He was 85 years old.

His 85th birthday, was celebrated in November 2008 at the Theaterhaus in Stuttgart with a concert by some of his friends, directed by Mike Herting, like Philip Catherine, the Belgian guitar player, Wolfgang Dauner, piano player, Wolfgang Haffner drums and the two Dutch jazz musicians, respectively on trumpet and piano, Ack Van Rooyen and Jasper Van’t Hof. It would become one of his last public performances.

Charlie Mariano - Philip Catherine - Hein Van de Geyn
Charlie Mariano studied late 1940s at the Berklee School of Music and played in and around his native hometown Boston with musicians like Jaki Byard, Sam Rivers and Quincy Jones. Early 1950s he impressed on the alto saxophone playing in the style of Charlie Parker, but soon he developed his own style on his instruments. He played in the Stan Kenton Band and played with great west coast musicians like Frank Rosolino, the trombone player and Shelly Manne. Late 1959 he married Chinese born piano player Toshiko Akiyoshi, who is a charming piano player, influenced by Bud Powell. I heard her once in a solo concert, December 2001, at the Porgy en Bess Jazz club in Terneuzen ( The Netherlands) and talked to hear for a while. Later, in 1970, she married Lew Tabackin.
He became a teacher at the Berklee School of Music himself for almost six years. Making this blog, I feel similarity in his career with another alto saxophone player, Lee Konitz. Charlie Mariano is, like Lee Konitz, a saxophone and flute player that constantly developed his music and inserted foreign elements into his style of music, like influences from Indian music. One of the instruments he learned to play was the Nadaswaram, a kind of South Indian oboe and studied several moments in India the music of this continent.

Charlie Mariano with trio Wiro Mahieu
Since the 1970s he lived in Europe and performed with musicians like Jasper Van’t Hof and Philip Catherine.

In Europe Charlie found a climate where he could develop his music with foreign elements from the Western and Eastern cultures, improvisation with African voices, the Oud ( an Arab string instrument), the Darabouka ( a kind of drum from the Middle East) and the baritone guitar. This kind of music made, that he was only known for his music to a selected public and I heard him playing for the very first time, on the 2001 album, titled Brutto Tempo, with Jasper Van’t Hof and Steve Swallow.

Wolfgang Dauner, Dino Saluzzi, Charlie Mariano "Drachenburg" - 1989
I love to finish with a quote, part of an entry I found in the Rough Guide to Jazz, as written by Ian Carr that reads: Mariano’s profound interest in other musical cultures has broadened and deepened his vision, and his greatest work has been done since he reached fifty. In his later compositions, his solos are often quite extraordinary – marmoreally sculpted, every note telling and every note meant, his soprano sand alto sound projecting a powerful, almost anguished, lyricism, as if the music were being wrong out of him.

I couldn't have said it more clear ..........

A tribute to this great jazz improvisor: 2nd Movement with the Bill Holman's "Quartet" - Shelly Manne: Stu Williamson [trumpet an vibraphone, Charlie Mariano [alto sax], Russ Freeman [piano], Leroy Vinnegar [bass], Shelly Manne [drums].

Charlie Mariano passed away in a Cologne hospital the 16th of July 2009.

Hans Koert - keepswinging@live.nl


CHARLIE MARIANO DISCOGRAPHY.

You can find an extensive, almost complete discography at the Charlie Mariano Tribute sites. This blog contains only a small selection:

OWN GROUPS:

- CHARLIE MARIANO: MIRROR (1972)

- CHARLIE MARIANO: CASCADE (1974)

- CHARLIE MARIANO: - SOLO'S AND DUO'S (1974)

- CHARLIE MARIANO: HELEN 12 TREES (1976)

- CHARLIE MARIANO: OCTOBER (1977)

- CHARLIE MARIANO & THE KARNATAKA COLLEGE OF PERCUSSION: JYOTHI (1983)

- CHARLIE MARIANO / JASPER VAN'T HOF featuring MARILYN MAZUR: INNUENDO (1991)
- CHARLIE MARIANO & DIETER ILG: A LA CARTE (2001)
IN COOPERATION WITH:

- ALTISSIOMO (1973) - JASPER VAN'T HOF'S PORK PIE: THE DOOR IS OPEN (1975)

- PHILIP CATHERINE/ CHARLIE MARIANO/ JASPER VAN'T HOF: SLEEP MY LOVE (1978) - ...IN THE MOOD WITH MOOD RECORDS (1989) - PORK PIE: OPERANOÏA (1996)/ JASPER VAN'T HOF-STEVE SWALLLOW- BRUTTO TEMPO (2001)
"THE UNITED JAZZ+ROCK ENSEMBLE"

- THE UNITED JAZZ+ROCK ENSEMBLE: TEAMWORK (1978)

- THE UNITED JAZZ+ROCK ENSEMBLE: BREAK EVEN POINT (1979)

- THE UNITED JAZZ+ROCK ENSEMBLE: UNITED LIVE OPUS SECHS (1984)

- THE UNITED JAZZ+ROCK ENSEMBLE: ROUND SEVEN (1987)
AS A SIDEMAN:

- PHILIP CATHERINE: SEPTEMBER MAN (1974)

- EDWARD VESALA: NAN MADOL (1974)

- PHILIP CATHERINE: GUITARS (1975)

- PHILIP CATHERINE: NAIRAM (1975)

- MIKE GIBBS directs THE ONLY CHROME-WATERFALL ORCHESTRA (1975)

- ZBIGNIEW SEIFERT: WE'LL REMEMBER ZBIGGY (1976) - ROLF KÜHN (1978/1980)

- FREDY STUDER / CHRISTY DORAN: HALF A LIFETIME (1982)

- CHRIS HINZE: SEAS OF INNOCENCE (1988)

- CHRIS HINZE: INNER REFLECTIONS (1989)

- VINCE MENDOZA: SKETCHES (1993)

- MIKE GIBBS ORCHESTRA: BY THE WAY... (1993)

- WOLFGANG HAFFNER: MUSIC (1996-99)


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Charlie Mariano overleden

Charlie Mariano overleden (Nederlands) Charlie Mariano passed away (English)

EEN CHARLIE MARIANO DISCOGRAFIE

( 1923 - 2009 )
CHARLIE MARIANO OVERLEDEN
Hans Koert

Afgelopen week overleed de in Amerika geboren saxofonist Charlie Mariano, die al decennia lang in Keulen (Duitsland) woonde en daar ook overleed. Hij werd 85 jaar

Om zijn 85ste verjaardag te vieren werd in november 2008 een concert georganiseerd o.l.v. Mike Herting in het Theatherhaus in Stuttgart met vrienden als de Belgische Philip Catherine, pianist Wolfgang Dauner, slagwerker Wolfgang Haffner en de twee Nederlandse jazz musici, Ack Van Rooyen en Jasper Van’t Hof, respectievelijk op trompet en piano. Het zou één van zijn laatste concerten worden.

Charlie Mariano - Philip Catherine - Hein van de Geyn
Charlie Mariano studeerde eind jaren veertig aan de gerenommeerde Berklee School of Music en speelde in en rond de stad Boston met musici als Jaki Byard, Sam Rivers en Quincy Jones. Begin jaren vijftig maakte hij indruk met zijn spel op de altsaxofoon, eerst sterk beïnvloed door Charlie Parker, later ontwikkelt tot een eigen stijl.

Hij kwam terecht in de rietsectie van het Stan Kenton orkest en ging optreden met trombonist Frank Rosolino en Shelly Manne; beiden actief aan de westkust. Eind jaren vijftig was hij getrouwd met de oorspronkelijk Chinese Toshiko Akiyoshi, de charmante pianiste, die beïnvloed werd door de muziek van Bud Powell, waarmee ze bevriend was. Ik hoorde haar in december 2001 in de Porgy en Bess Jazz club en mocht haar daar even ontmoeten. Later trouwde ze, overigens, met Lew Tabackin.
Charlie ging zelf een zestal jaar les geven aan het Berklee Conservatorium. Net als Lee Konitz, waaraan ik steeds moet denken als ik over Mariano schrijf, bleef de muziek van Mariano in ontwikkeling. Hij kwam in contact met andere muzikale culturen, zoals die uit India. Zo bekwaamde hij zich op de Nadaswaram , een soort dubbele hobo die bespeeld wordt in Zuid India.

Charlie Mariano with trio Wiro Mahieu
Sinds de jaren zeventig woonde en werkte hij in Europa en met name in Duitsland, waar hij o.a. optrad met onze landgenoten, in de ruimste zin van het woord, Jasper Van’t Hof en Philip Catherine.

Hier vond hij een muzikaal klimaat, dat hem in staat stelde om elementen uit allerlei culturen ( uit het westen en het oosten) te integreren in zijn muziek: zoals improvisaties met Afrikaanse zangers, de Oud ( een Arabische luit), de Darabouka ( een trom zoals die in het Midden Oosten veel gebruikt wordt) en de baritongitaar. Door deze muziek, bleef zijn muziek beperkt tot een select publiek. Ik hoorde hem voor het eerst spelen op een plaat, getiteld Brutto Tempo, waarop hij optreedt met het duo Jasper Van’t Hof en Steve Swallow.

Wolfgang Dauner, Dino Saluzzi, Charlie Mariano "Drachenburg" - 1989

Ik wil deze blog afsluiten met een (vertaald) citaat dat ik vond in de Rough Guide to Jazz van Ian Carr: De diepe interesse voor andere culturen heeft het spel van Mariano verbreed en zijn visie op muziek verdiept. Zijn belangrijkste werken maakte hij vanaf zijn vijftigste jaar. In zijn latere composities, zijn solo’s, waarin hij een robuust monument schept, waarin over elke noot nagedacht lijkt, elke nooit een betekenis heeft. Zijn alt en sopraan klinken krachtig, soms bijna gekweld, dan weer lyrisch alsof de klanken uit hem gewrongen moeten worden.

Zo had ik het zelf niet beter kunnen omschrijven.

Een eerbetoon met muziek: 2nd Movement met het Bill Holman's "Quartet" - Shelly Manne: Stu Williamson [trompet en vibrafoon, Charlie Mariano [altsax], Russ Freeman [piano], Leroy Vinnegar [bas], Shelly Manne [slagwerk].

Charlie Mariano overleed in een ziekenhuis in Keulen op 16 juni 2009

Hans Koert - keepswinging@live.nl


CHARLIE MARIANO DISCOGRAFIE.

Je vindt een uitgebreide, bijna complete discografie op de Charlie Mariano Tribute sites. Hieronder vind je een selectie:

EIGEN BANDS:

- CHARLIE MARIANO: MIRROR (1972)

- CHARLIE MARIANO: CASCADE (1974)

- CHARLIE MARIANO: - SOLO'S AND DUO'S (1974)

- CHARLIE MARIANO: HELEN 12 TREES (1976)

- CHARLIE MARIANO: OCTOBER (1977)

- CHARLIE MARIANO & THE KARNATAKA COLLEGE OF PERCUSSION: JYOTHI (1983)

- CHARLIE MARIANO / JASPER VAN'T HOF featuring MARILYN MAZUR: INNUENDO (1991)
- CHARLIE MARIANO & DIETER ILG: A LA CARTE (2001)
IN SAMENWERKING MET:

- ALTISSIOMO (1973) - JASPER VAN'T HOF'S PORK PIE: THE DOOR IS OPEN (1975)

- PHILIP CATHERINE/ CHARLIE MARIANO/ JASPER VAN'T HOF: SLEEP MY LOVE (1978)

- ...IN THE MOOD WITH MOOD RECORDS (1989) - PORK PIE: OPERANOÏA (1996)

/ JASPER VAN'T HOF-STEVE SWALLLOW- BRUTTO TEMPO (2001)
"THE UNITED JAZZ+ROCK ENSEMBLE"

- THE UNITED JAZZ+ROCK ENSEMBLE: TEAMWORK (1978)

- THE UNITED JAZZ+ROCK ENSEMBLE: BREAK EVEN POINT (1979)

- THE UNITED JAZZ+ROCK ENSEMBLE: UNITED LIVE OPUS SECHS (1984)

- THE UNITED JAZZ+ROCK ENSEMBLE: ROUND SEVEN (1987)
ALS MEDESPELER:

- PHILIP CATHERINE: SEPTEMBER MAN (1974)

- EDWARD VESALA: NAN MADOL (1974)

- PHILIP CATHERINE: GUITARS (1975)

- PHILIP CATHERINE: NAIRAM (1975)

- MIKE GIBBS directs THE ONLY CHROME-WATERFALL ORCHESTRA (1975)

- ZBIGNIEW SEIFERT: WE'LL REMEMBER ZBIGGY (1976) - ROLF KÜHN (1978/1980)

- FREDY STUDER / CHRISTY DORAN: HALF A LIFETIME (1982)

- CHRIS HINZE: SEAS OF INNOCENCE (1988)

- CHRIS HINZE: INNER REFLECTIONS (1989)

- VINCE MENDOZA: SKETCHES (1993)

- MIKE GIBBS ORCHESTRA: BY THE WAY... (1993)

- WOLFGANG HAFFNER: MUSIC (1996-99)


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Claude Hopkins: a forgotten band leader

Claude Hopkins: een vergeten bandleider (Nederlands) Claude Hopkins: a forgotten band leader ( English)

(a limited) CLAUDE HOPKINS Discography ( only the presented albums: The Roseland Ballroom New York presents Claude Hopkins and his Orchestra and The Cotton Club New York Presents Claude Hopkins and his Cotton Club Orchestra )

Band leader and stride piano player: I Would Do Anything For You
CLAUDE HOPKINS - A FORGOTTEN BAND LEADER
Hans Koert

Due to the fact that this Keep Swinging blog reached its 1100th blog I love to re-post a contribution about Claude Hopkins. There are several reasons to do so. First of all I found some very cheap budget albums in the series of "original live-recordings" by Galaxy Music released ca. 2001 and rediscovered this great 1930s swing music, now complete forgotten. The former Claude Hopkins contribution contained two fragments of films, but the link was rejected, so I love to share one of the fragments again. And third, last but not least, Claude Hopkins visited the Breda Oude Stijl Jazz Festival (= Breda Traditional Jazz Festival) of May 1978 and I was one of the people in the audience. In fact, I learned that Claude Hopkins, who was born in Alexandria August, 1903 must have been the "oldest legend in jazz" I heard in a concert. The Dutch veteran band leader André Eschauzier, who was the leader of the Ceresband late 1920s, and a "guest of honour" for years at the Doctor Jazz Meetings in Boskoop and Wageningen, was born in Scheveningen (The Netherlands), May 1906. He must be "second" in this small contest, although I never heard him playing. I should post a contribution about this great Dutch jazz legend later.

Josephine Baker and her revue with Claude Hopkins at the piano (1925)

Claude Hopkins, born 1903 as said earlier, became a very popular jazz, dance and radio personality during the 1930s. He studied music ( and medicines) at Howard University and toured in 1925 with Josephine Baker to Europe as her musical director ( like Oscar Alemán did, ten years later, as her musical director of the Baker Boys along Europe) with a band featuring Sidney Bechet. Late 1920s he became the leader of the Charlie Skeete band, which was renamed as the Claude Hopkins Orchestra. With this group he would become very successfully during the 1930s, playing in clubs and for radio stations. One of those typically Claude Hopkins style elements was the fact that he loved to use cup-mutes brass, which gave his bands that rather soft sweet sound, which was very popular to the common people early 1930s, although the club owners didn’t like it. Hot Jazz, as played in the Roaringb Twenties was out - Sweet Music was in; sweet music became "hot".

The Roseland Ballroom - New York ( 1920s)

While playing at the Savoy Club Lew Brecker, owner of the famous Roseland Ballroom, sat in one evening and invited Claude Hopkins and his band for a two-week trial in his famous club. In the Claude Hopkins biography Crazy Fingers, Warren Vaché sr. writes, that Claude didn't want to change for the Roseland Ballroom as they liked playing at the Savoy: Well it sounds like a wonderful opportunity and I won't deny that I’m flattered by the offer, but .... well, we like it here. We're happy here. And the dancers and the radio audience like us. I'm not sure we'll fit in at Roseland’s. In fact, Claude Hopkins was frightened as he had to play opposite the famous Fletcher Henderson Orchestra. and what about Jean Goldkette, Paul Whiteman, Chick Webb and Ben Bernie, who regularly played in the club while on tour. and, as he had said, he didn't want to get rid of his Savoy gig. Well, he got the guarantee that he could return to Savoy’s if he didn't make it in the famous club and so Claude Hopkins started at the Roseland Ballroom. He played almost the entire year of 1932 and became very popular due to the CBS-Network radio programs that were transmitted three or four times a week. His signature tune, I Would Do Anything For You, composed by Alex Hill and Bob Williams, was to be heard from coast to coast on thousands of radio sets each day. Although Ovie Alston, trumpet player, had a great voice too, he invited Orlando Robeson to become his regular vocalist. Claude was fascinated by his falsetto voice and the audience and radio listeners liked it - Orlando became a very popular crooner in those days.

Mush Mouth - Claude Hopkins and his Orchestra - 24th of Msy,1932 (Columbia)
On the 24th of May, 1932 Claude Hopkins recorded four tunes which were released on Columbia, and the next day another recording session was scheduld and another four tunes were recorded ( Three Little Words - I Would Do Anything For You - Hopkin's Scream - Washington Squabble ) but, probably due to the economic recession. where never released. These four sides are to be found on the Galaxy reissue as the first four tracks, but, not, as suggested, "original live- recordings from 1932".

Claude Hopkins and his Roseland Ballroom Orchestra ( 1933)

March 1933 another recording session was scheduled, now probably for Brunswick ( according the matrices) and seven tracks were waxed - all on the Galaxy reissue ( three tunes ( Three Little Words, Just You Just Me and Ain't Misbehavin') have Orlando Robeson as the vocalist. These recordings were rejected too for unknown reasons. The tune Shake Your Ashes is really a great example of Claude Hopkins "hot" sound and remembers me to the period long ago, when I first discovered this music. And what about Ain't Misbehavin'? I seldom heard it played more swinging ...... with a great vocal by Orlando.

asaki ( with the Nicholas Brothers) and Loveless Love - Claude Hopkins and his Orchestra ( 1933)

Late 1934 the band was at his best and the music played was two years ahead to other musicians. It's late 1934 when Claude Hopkins' manager decided to book the band for the famous Cotton Club in New York. This was a great opportunity for Claude, although the band had to play as a backing orchestra now too for great entertainers like The Nicholas Brothers, Butterbeans and Susie and Bill Bojangles Robinson. In October 1935 the bands recorded 16 tracks for radio transcription as Claude Hopkins and his Cotton Club Orchestra.

These recordings are to be found on the other Galaxy reissue ( Claude Hopkins and his Cotton Club Orchestra (Galaxy 3899402)). This record is subtitled Original Live recordings 1935, but, although these tracks were made as radio transcriptions ( "canned" music to use in radio programs) there is no indication that it was recorded for a "live" audience at the Cotton Club. The personnel list on the album omits the vocalists Fred Norman and Ovie Alston. a careless omission

The first mentioned Galaxy record, the one that says to contain the Roseland Ballroom live recordings ( which isn't ) ends with four of the so-called Ammor label session; the last recording session before the band was broke up.

Cotton Club New York (1930s)
These two reissue on the Galaxy label learn that you shouldn't believe what's on the cover: NO live recordings - NO recordings made at the Roseland Ballroom nor the Cotton Club - but, nevertheless, great recordings from this popular 1930s swing band by a great, now forgotten, stride piano player and band leader. in New York

Claude Hopkins passed away February 1984

Okay - a replay for Claude Hopkins in "Loveless Love"

Hans Koert

keepswinging@live.nl

(a limited) CLAUDE HOPKINS Discography ( m.b.t. de besproken heruitgaven The Roseland Ballroom New York presents Claude Hopkins and his Orchestra en The Cotton Club New York Presents Claude Hopkins and his Cotton Club Orchestra )

CLAUDE HOPKINS and his ORCHESTRA

Albert Snaer - Sylvester Lewis - Ovie Alston ( trumpet) Fernando Arbello (trombone) Edmond Hall - Gene Johnson - Bobby Sands (reeds) Claude Hopkins (director and piano) Walter "Jo' Jones (guitar) Henry Turner (tuba) Pete Jacobs (drums) - Orlando Robeson (vocal)

Recorded New York, 25th of May, 1932

Three Little words / I Would Do Anything For You (OR vo) / Hopkins Scream / Washington Squabble

CLAUDE HOPKINS and his ORCHESTRA

Albert Snaer - Sylvester Lewis - Ovie Alston ( trumpet) Fernando Arbello (trombone) Edmond Hall - Gene Johnson - Bobby Sands (reeds) Claude Hopkins (director and piano) Walter "Jo' Jones (guitar) Henry Turner (tuba) Pete Jacobs (drums) - Orlando Robeson (vocal)

Recorded New York, 9th of March 1933

hree Little words / Shake Your Ashes / Mystic Moan / Just You Just Me (OR vo) / Washington Squabble / Ain't Misbehavin' (OR vo) / Honeysuckle Rose

CLAUDE HOPKINS and his COTTON CLUB ORCHESTRA

Albert Snaer - Sylvester Lewis (trumpet) Ovie Alston ( trumpet + vocals) Fernando Arbello (trombone) Fred Norman (trombone + vocal) Hilton Jefferson - Gene Johnson (alto saxophone) Claude Hopkins (director and piano) Walter "Jo' Jones (guitar) Henry Turner (tuba) Pete Jacobs (drums) - Orlando Robeson (vocal)

Recorded New York, 18th of October 1935

I Would Do Anything For you / Nagasaki - Yankee Doodel Never Went To Town (OA vo) / Backbeats / What'll I Do / Traffic Was Terrific ( FN vo) / Aw, Shucks / Singin' In The Rain / Nola / Sweet Horn (OA vo) / Broadway Rhythm / Somebody (FN vo) / That's a Plenty / Everybody Shuffle (OA vo) / In The Shade of the Old Apple Tree
CLAUDE HOPKINS and his ORCHESTRA

Albert Snaer - Rusell Jones - Herman Autry (trumpet) Ray Hogan - Norman Greene - Bernard Archer (nrombones) Howard Johnson - Norman Thornton - Bobby sands - Benny Waters ( reeds) Claude Hopkins (director + piano) Walter Jones (guitar) Elmer James (bass) - Walter Johnson (drums) Orlando Robeson (vocals)

Recorded New York 4th of March 1940

Yacht Club Swing / Out of Lunch / A Little Rain Must Fall ( OR vo) / What's The Matter With Me ( OR vo)


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Claude Hopkins, een vergeten bandleider

Claude Hopkins: een vergeten bandleider (Nederlands) Claude Hopkins: a forgotten band leader ( English)

(Een beperkte) CLAUDE HOPKINS Discografie ( m.b.t. de besproken heruitgaven The Roseland Ballroom New York presents Claude Hopkins and his Orchestra en The Cotton Club New York Presents Claude Hopkins and his Cotton Club Orchestra )

Bandleider en stride pianist: I Would Do Anything For You
CLAUDE HOPKINS - EEN VERGETEN BANDLEIDER
Hans Koert

Vanwege het feit dat deze Keep Swinging blog aan zijn 1100 publicatie toe is, wil ik deze keer een bijdrage plaatsen over een vergeten swingbandleider uit de jaren dertig, waarover ik eerder al schreef: Claude Hopkins. Waarom Claude Hopkins? Ten eerste vond ik een tweetal goedkope budget-cds heruitgebracht door Galaxy Music in een serie getiteld "original live-recordings" ( = originele live-opnamen) en ik herontdekte deze geweldige muziek ( ik had deze muziek ooit op een lp). Ten tweede plaatste ik in mijn eerdere blog een tweetal filmfragmenten, waarvan de links nu verdwenen blijken – tijd dus voor een upgrade en ten derde speelde Claude Hopkins ooit op het Oude Stijl Jazzfestival in Breda, mei 1978 en dat concert mocht ik bijwonen. Ik ontdekte dat Claude Hopkins, die geboren werd in Alexandria (US) in augustus 1903, de "oudste" jazzmuzikant moet zijn, die ik ooit live heb horen spelen tijdens een concert - goeie tweede moet de Nederlandse jazzveteraan en bandleider André Eschauzier zijn, die geboren was in Scheveningen in mei 1906 en eind jaren twintig de Ceresband leidde. Hij was jarenlang een graag geziene gast op de halfjaarlijkse reünies in Boskoop en Wageningen - hem heb ik alleen nooit horen spelen. Ik moet nog eens een blog aan deze legendarische jazzveteraan wijden.

Josephine Baker en haar revue met Claude Hopkins aan de piano (1925)

Claude Hopkins, geboren in 1903, zoals ik eerder vertelde, groeide uit tot een razend populaire bandleider in de jaren dertig, vooral bekend van zijn optredens voor de radio. Hij had muziek gestudeerd ( en medicijnen) aan de Howard Universiteit en reisde in 1925 mee naar Europa als muzikaal leider met de revue van Josephine Baker; met een orkest waarin ook Sidney Bechet zat. Oscar Alemán reisde tien jaar later in diezelfde functie met Josephine Baker rond door Europa, vanuit haar toenmalige woonplaats Parijs. Eind jaren twintig nam Claude de band van Charlie Skeete over, en herdoopte die als de Claude Hopkins Orchestra. Met deze band zou hij beroemd worden vanwege zijn tamelijk progressieve swingstijl. Eén van die stijlelementen, kenmerkend voor dit orkest, was het feit dat hij graag gestopt koperwerk gebruikte, iets waarvan de clubeigenaren niet erg gecharmeerd waren - het publiek echter hield van deze "zachte" gedempte klanken – de “hot jazz" uit de jaren twintig maakte plaats voor de meer “sweet-music” begin jaren dertig.

De Roseland Ballroom - New York ( jaren twintig)

Toen Claude een keer met zijn orkest in de Savoy Club speelde, hoorde Lew Brecker, eigenaar van de fameuze Roseland Ballroom hem spelen en nodigde Claude Hopkins en zijn band uit om twee weken te komen spelen in zijn club. In de biografie van Claude Hopkins Crazy Fingers schrijft Warren Vaché sr. hoe Claude reageerde op dit buitenkansje: Well it sounds like a wonderful opportunity and I won't deny that I'm flattered by the offer, but .... well, we like it here. We're happy here.( = Het klinkt allemaal als een geweldige kans en ik wil niet ontkennen dat ik me vereerd voel met het aanbod, maar ... we hebben het hier erg naar ons zin .. We voelen ons hier gelukkig.). And the dancers and the radio audience like us. (= En de dansers en radioluisteraars vinden het prima zo) I'm not sure we'll fit in at Roseland's. ( = Ik vraag me af of we wel in de Roseland club thuishoren). Eigenlijk was Claude Hopkins bang, dat hij tegenover bands als die van Fletcher Henderson zou komen te staan, of wat te denken van orkesten als die van Jean Goldkette, Paul Whiteman, Chick Webb en Ben Bernie, die de club regelmatig aandeden tijdens tournees. Bovendien was hij bang om zijn vaste contract in de Savoy te verliezen, maar hij kreeg de garantie dat, als het mis zou lopen in de Roseland Ballroom, hij altijd terug mocht komen in de Savoy. Claude nam de uitdaging aan en begon aan zijn optredens in de Roseland Ballroom. Hij speelde er het hele jaar 1932 en werd bekend door de radio-uitzendingen voor CBS-Network, die drie- tot viermaal per week werden uitgezonden. Zijn herkenningsmelodie I Would Do Anything For You, gecomponeerd door Alex Hill en Bob Williams, klonk dagelijks, from coast to coast, uit duizenden radiotoestellen. Hoewel Ovie Alston, trompettist best een goede stem had, nodigde Claude, Orlando Robeson uit om te komen zingen in de band - zijn stem zou beter passen bij het orkest; Claude was gefascineerd door de falsetstem en dat klonk mooi door de radioluidsprekers. De luisteraars aan de radio vonden het in ieder geval geweldig en Orlando werd één van de populaire crooners van zijn tijd.

Mush Mouth - Claude Hopkins and his Orchestra - 24 mei 1932 (Columbia)
Op 24 mei 1932 duikt Claude Hopkins met zijn band voor de eerste keer de studio in en neemt vier nummers op voor Columbia, waaronder het hierboven te horen Mush Mouth; de dag daarop opnieuw, maar deze nummers worden, waarschijnlijk vanwege de onzekere financiële situatie, de depressie; het instorten van zowel de beurs als de verkoop van platen, nooit uitgegeven en blijven op de plank liggen: Three Little Words - I Would Do Anything For you - Hopkin's Scream - Washington Squabble. Deze vier nummers zijn terug te vinden op de Galaxy heruitgave, maar, ondanks de informatie op de plaat, het zijn geen live-opnamen.

Claude Hopkins and his Roseland Ballroom Orchestra ( 1933)

In maart 1933 worden er weer opnamen gemaakt, nu blijkbaar voor Brunswick ( te zien aan de matrixnummers) maar ook deze zeven nummers blijven liggen en zijn nu weer te horen op de heruitgave van Galaxy. Drie nummers van deze sessie worden gezongen door Orlando Robeson: Three Little Words, Just You Just Me en Ain't Misbehavin'. Ook deze nummers, weer geen live-opnamen, worden niet uitgebracht en dat ligt zeer zeker niet aan de kwaliteit. Het nummer Shake Your Ashes is zo'n prachtig voorbeeld van de muziek die Claude Hopkins in deze tijd maakte en die zijn tijd een paar jaar vooruit was. Het nummer herinnert me aan de tijd dat ik, lang geleden, voor het eerst met deze muziek in aanraking kwam. En Ain't Misbehavin', het nummer dat iedereen kent van Fats Waller, krijgt in de handen van Claude, met zang van Orlando Robeson , een andere dimensie. Zelden heb ik het nummer zo swingend uitgevoerd gehoord - geweldig!

Nagasaki ( met de Nicholas Brothers) en Loveless Love - Claude Hopkins and his Orchestra ( 1933)

Eind 1934 was de band op de top van haar succes. De manager van het orkest grijpt een aanbieding aan, om met de band te gaan optreden in de beroemde Cotton Club in New York. Een geweldige kans voor Claude, al betekende dat wel, dat hij dan ook als begeleidingsorkest van beroemde artiesten moest aantreden, zoals de The Nicholas Brothers, Butterbeans and Susie en Bill Bojangles Robinson. In oktober 1935 neemt de band 16 opnamen op, die gebruikt zullen worden voor radio-opnamen. De band noemt zich dan Claude Hopkins and his Cotton Club Orchestra.

Deze opnamesessie staat in zijn geheel op de tweede Galaxy heruitgave ( Claude Hopkins and his Cotton Club Orchestra (Galaxy 3899402)). Deze CD wordt eveneens bestempeld als original live recordings 1935, maar, hoewel bedoeld als een "ingeblikte" radio-opname werd deze opnamesessie niet voor publiek opgenomen en er zijn geen aanwijzingen dat de opnamen in de club plaatsvonden. De bezetting, zoals aangegeven op de CD, gaat voorbij aan de vocalisten op deze schijf: Ovie Alston en Fred Norman; zij worden niet genoemd; slordige uitvoeringen als je't mij vraagt. De eerder genoemde Galaxy CD, die beweert vanuit de Roseland Ballroom te zijn uitgezonden, eindigt met vier krakende opnamen voor het onbekende Ammor label, een platenlabel dat onbekend en slecht te verkrijgen was. We praten nu over 1940, een paar maanden voordat Claude Hopkins vanwege geldproblemen definitief het licht mocht uitdoen - zijn muziek kon het publiek blijkbaar niet meer boeien.
Cotton Club New York (jaren dertig)

Deze twee uitgaven op het Galaxy label leert maar weer eens, dat je niet alle informatie op de plaat moet geloven; geen live-opnamen - geen opnamen gemaakt in de Roseland Ballroom of de Cotton Club, maar wel een aantal fantastische opnamen, die ook al eerder op LP en CD verschenen, door een, in zijn tijd, mateloos populaire Claude Hopkins, stride pianist en leider van een swingorkest, dat zijn tijd vooruit was, maar nu helemaal vergeten is.

Claude Hopkins stierf in februari 1984 in New York op tachtigjarige leeftijd.

Nogmaal Claude Hopkins in "Loveless Love"

Hans Koert

keepswinging@live.nl

(Een beperkte) CLAUDE HOPKINS Discografie ( m.b.t. de besproken heruitgaven The Roseland Ballroom New York presents Claude Hopkins and his Orchestra en The Cotton Club New York Presents Claude Hopkins and his Cotton Club Orchestra )

CLAUDE HOPKINS and his ORCHESTRA

Albert Snaer - Sylvester Lewis - Ovie Alston ( trumpet) Fernando Arbello (trombone) Edmond Hall - Gene Johnson - Bobby Sands (reeds) Claude Hopkins (director and piano) Walter "Jo' Jones (guitar) Henry Turner (tuba) Pete Jacobs (drums) - Orlando Robeson (vocal)

Recorded New York, 25th of May, 1932

Three Little words / I Would Do Anything For You (OR vo) / Hopkins Scream / Washington Squabble

CLAUDE HOPKINS and his ORCHESTRA

Albert Snaer - Sylvester Lewis - Ovie Alston ( trumpet) Fernando Arbello (trombone) Edmond Hall - Gene Johnson - Bobby Sands (reeds) Claude Hopkins (director and piano) Walter "Jo' Jones (guitar) Henry Turner (tuba) Pete Jacobs (drums) - Orlando Robeson (vocal)

Recorded New York, 9th of March 1933

Three Little words / Shake Your Ashes / Mystic Moan / Just You Just Me (OR vo) / Washington Squabble / Ain't Misbehavin' (OR vo) / Honeysuckle Rose

CLAUDE HOPKINS and his COTTON CLUB ORCHESTRA

Albert Snaer - Sylvester Lewis (trumpet) Ovie Alston ( trumpet + vocals) Fernando Arbello (trombone) Fred Norman (trombone + vocal) Hilton Jefferson - Gene Johnson (alto saxophone) Claude Hopkins (director and piano) Walter "Jo' Jones (guitar) Henry Turner (tuba) Pete Jacobs (drums) - Orlando Robeson (vocal)

Recorded New York, 18th of October 1935

I Would Do Anything For you / Nagasaki - Yankee Doodel Never Went To Town (OA vo) / Backbeats / What'll I Do / Traffic Was Terrific ( FN vo) / Aw, Shucks / Singin' In The Rain / Nola / Sweet Horn (OA vo) / Broadway Rhythm / Somebody (FN vo) / That's a Plenty / Everybody Shuffle (OA vo) / In The Shade of the Old Apple Tree
CLAUDE HOPKINS and his ORCHESTRA

Albert Snaer - Rusell Jones - Herman Autry (trumpet) Ray Hogan - Norman Greene - Bernard Archer (nrombones) Howard Johnson - Norman Thornton - Bobby sands - Benny Waters ( reeds) Claude Hopkins (director + piano) Walter Jones (guitar) Elmer James (bass) - Walter Johnson (drums) Orlando Robeson (vocals)

Recorded New York 4th of March 1940

Yacht Club Swing / Out of Lunch / A Little Rain Must Fall ( OR vo) / What's The Matter With Me ( OR vo)


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Anatomy of a Murder: Fifty Years

Anatomy of a Murder: Vijftig Jaar (Nederlands) Anatomy of a Murder - Fifty Years ( English)

Music by Duke Ellington - June 1959:
ANATOMY OF A MURDER
Hans Koert

Fifty years ago, in the summer of 1959, the film Anatomy of a Murder was released in the cinema’s all around the world. Otto Preminger, the director of the film, was an Austrian jew who fled to the States for the German in the 1930s and made other films like Laura, The Man with The Golden Arm and Angel Face. This film, Anatomy of a Murder, seems to be his best they say. But I don't want inform you about the film, the cast or the story, but about the music, the sound track - made by Duke Ellington. On the 31st of May, the first and second of June 1959 the Duke Ellington Orchestra, you can find the complete personnel below this blog, recorded a dozen of tunes to be used as the sound track of this “court” film. In fact, Ellington used two themes in the film and each theme repeats itself in all kinds of different compositions The main theme is called Flirtibird and if you listen carefully it learns that Way Early Subtone, Almost Cried, Almost Crying and Upper and Outest do have the same roots. The other theme is Polly, which repeats in Low Key Lights, Midnight Indigo, Grace Valse, Haupe and Hero to Zero.

Although Duke Ellington is remembered as a great composer of suites and orchestral works, this Anatomy of a Murder is his first large film sound track.
This 50 years old master piece was re-mastered and reissued 10 years ago by Columbia and has lengthy liner notes by Phil Schaap and Wynton Marsalis, who was fascinated by the way Ellington recorded this sound track: What I would like to know is precisely how it’s done. What do they talk about on breaks, between takes, and in rehearsals? I want to hear the process that they went through when they would be working on some music. James Stewart (as Paul) and Duke Ellington (as Pie Eye) ( ( foto Columbia)
He studied the original music sheets and the final results and learned that there were differences. I noticed he took out some notes that were in the score. The composer parts that he had written are not there. It’s in the score, but it’s not on the record, they weren’t playing it. The 1999 CD reissue contains the original sound track as it finally appeared oin the film. They skipped the echo used in the original sound trackand released it finally as it appeared in the film. Extra are some bonus tracks; tunes, not used in the film; fragments of rehearsals and a small interview with the Duke in a track called The Grand Finale.

The recording sessions by the Duke Ellington Orchestra were started on the 31st of May 1959 and the next two days in the Radio Recorders Studios in Los Angeles for Columbia Records and a few days later it was done all over again for Columbia Pictures, and the film makers used the music of both recording sessions for the film; a great opportunity for research I guess.

A still from the film Anatomy of a Murder.
A record like this Columbia reissue, with the original music and numerous bonus tracks, is like caviar for the spoilt jazz fans; it's very valuable as it gives some inside information in how this sound track was made. For record companies such sets with the original recordings + unreleased unissued material and fragments of rehearsals, are the way to characterize the product above other, most pirate issues. A few blogs ago I pointed you to the Complete Tony Bennett – Bill Evans recordings as an example, but most of you remember “the ultimate”, "the final” or “the complete” editions of Miles Davis recordings.
Jimmy Woode in Porgy en Bess - Terneuzen (The Netherlands) ( November 2003) ( photo courtesy Hans Koert)

One of the small surprises in the film is a fragment of a Dixieland tune, Happy Anatomy, In the film it is to be heard on a gramophone, when Laura ( Lee Remick) goes to Polly’s office and plays this record on her gramophone. Ellington recorded this with a "traditional jazz sextet", members of the regular orchestra of course, with a trumpet player, which might be Ray Nance, “Butter” Jackson on trombone, Russell Procope on clarinet, Jimmy Woode on bass and Jimmy Johnson on drums. And of course, the Duke himself at the piano. I heard Jimmy Woode playing, a legend in jazz and a great bass player that played with all great names in jazz (Billie Holiday - Miles Davis - Sidney Bechet - Sarah Vaughan - Toots Thielemans - Charlie Parker - Ella Fitzgerald - Eric Dolphy - Don Byas - Albert Nicholas and of course The Duke (to list some), one and a half year before he passed away, at the Porgy en Bess jazz club in Terneuzen (south west part of The Netherlands) with Roberta Gambarini.

Lee Remick with the Duke (foto Columbia)
Of course, you shouldn't listen and rate this album Anatomy of a Murder without seeing the film, the moving images; sitting in a cinema chair in front of a wide screen, popcorn and coca cola at hand ...........

Enjoy a fragment from the film, in which Duke Ellington plays the role of Pie Eye, a piano player; he seems to be made for that part, together with Paul ( = James Stewart).

Hans Koert
keepswinging@live.nl

THE 1959 DUKE ELLINGTON ORCHESTRA
Duke Ellington director and piano; Cat Anderson - Shorty Baker - Ray Nance – Gerald Wilson and Clark Terry trumpet; Quentin “Butter” Jackson and Britt Woodman trombone; John Sanders vibraphone; Harry Carney - Paul Gonsalves - Jimmy Hamilton – Johnny Hodges and Russell Procope reeds; Jimmy Woode bass and Jimmy Johnson drums.

1.: Main Title/Anatomy Of A Murder
2.: Flirtibird
3.: Way Early Subtone
4.: Hero To Zero
5.: Low Key Lightly
6.: Happy Anatomy
7.: Midnight Indigo
8.: Almost Cried
9.: Sunswept Sunday
10.: Grace Valse
12.: Haupe
11.: Happy Anatomy (PI Five)
13.: Upper And Outset
14.: Anatomy Of A Murder (stereo single version)
15.: Merrily Rolling Along/Sunswept Sunday
16.: Beer Garden
17.: Happy Anatomy
18.: Polly
19.: Polly (Movie Stings)
20.: Happy Anatomy (Dixieland)
21.: More Blues
22.: Almost Cried
23.: Anatomy Of A Murder (soundtrack music)
24.: Anatomy Of A Murder
25.: The Grand Finale

26.: Pause Track

Retrospect
Ascenseur de l'Echafaud Les liaisons Dangereuses Kansas City Tin Pan Alley Cats King of Jazz Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Anatomy of a Murder - Vijftig Jaar

Anatomy of a Murder: Vijftig Jaar (Nederlands) Anatomy of a Murder - Fifty Years ( English)

Muziek van Duke Ellington - juni 1959:

ANATOMY OF A MURDER
Hans Koert

Vijftig jaar geleden, in de zomer van 1959, kwam de film Anatomy of a Murder van regisseur Otto Preminger in roulatie gebaseerd op een roman van Robert Traver. Otto, als jood gevlucht uit Oostenrijk in de jaren dertig, maakte meer films, zoals Laura en Angel Face, maar Anatomy of a Murder wordt als zijn beste werk beschouwd. Het gaat mij in deze blog niet om de filmbeelden, maar om de muziek, de soundtrack van de film, die gemaakt werd door niemand minder dan Duke Ellington. Op 31 mei 1959 en de dagen daarna nam Duke Ellington met zijn orkest een tiental nummers op, die in de film gebruikt werden. In feite zijn deze tien nummers terug te brengen tot twee steeds terugkerende thema’s.

Deze twee belangrijke thema’s vind je terug in het nummer Flirtibird, dat je terug hoort in nummers als Way Early Subtone, Almost Cried, Almost Crying en Upper and Outest. Deze nummers hebben dezelfde basis, dezelfde wortels. Het tweede thema vind je in Polly, en dit herhaalt zch in nummers als Low Key Lights, Midnight Indigo, Grace Valse, Haupe en Hero to Zero.

Hoewel we Ellington kennen als schepper van verschillende grote suites, die uitgevoerd werden als “klassieke werken’ op grote podia, is deze Anatomy of a Murder zijn eerste grote werk voor een film.

Dit 50-jaar oude meesterwerk werd tien jaar geleden opnieuw uitgebracht door Columbia en bevat o.a. een beschouwing door Wynton Marsalis, die vooral gefascineerd blijkt. door de manier waarop Ellington deze soundtrack heeft opgenomen. What I would like to know is precisely how it’s done.(= Wat ik precies wil weten is, hoe ze ‘t hebben gedaan) What do they talk about on breaks, between takes, and in rehearsals? ( = Waar hadden ze’t zo al over tijdens pauzes, tussen de opnames door en tijdens de repetities?). I want to hear the process that they went through when they would be working on some music. (= Ik zou graag het proces willen horen, dat ze doorgemaakt hebben bij het doorwerken van de muziek).

James Stewart met Duke Ellington ( foto Columbia)
Hij bestudeerde de originele partijen en het uiteindelijke resultaat en ontdekte daar verschillen in. I noticed he took out some notes that were in the score. (= Ik ontdekte dat hij bepaalde noten weggehaald had in de uiteindelijke soundtrack). De CD uitgave uit 1999 bevat de originele soundtrack zoals opgenomen voor Columbia, met weglating van de (storende) echo die toegevoegd was op de eerste LP uitgaven. Op deze heruitgave vinden we behalve de nummers zoals we ze op de film tegenkomen ook onuitgegeven nummers, fragmenten van repetities en een kort interview met Duke Ellington in het nummer The Grand Finale.

De opnamen met het Duke Ellington Orchestra vonden plaats op 31 mei 1959 ( en de daarop volgende twee dagen) in de Radio Recorders Studio’s in Los Angeles voor Columbia Records en een paar dagen daarna werd alles opnieuw opgenomen nu voor Columbia Pictures. In de uiteindelijke film werden van beide sessies opnamen gebruikt. - een schatkamer aan fraaie nummers om eens goed voor te gaan zitten.

Foto uit de film.
Zo’n CD album, met de originele muziek en een aantal onuitgegeven bonus tracks zijn als kaviaar voor de verwende jazzfan. Zo’n selectie is uitermate waardevol en je krijgt hierdoor inzicht over hoe deze soundtrack gemaakt is. Voor platenmaatschappijen, die destijds de opnamen maakten ( in dit geval Columbia) is dit de uitgelezen kans om een product op de markt te brengen, dat iets extra’s heeft, boven het eerste het beste piratenlabel, dat niet beschikt over deze extra’s. In een eerdere blog, nog niet zo lang geleden, wees ik op de Complete Tony Bennett – Bill Evans opnamen, die volgens hetzelfde recept gemaakt en uitgebracht is. Velen herinneren zich ongetwijfeld andere voorbeelden, zoals “the ultimate”, the final editions” of “the complete editions”van musici als Miles Davis.
Jimmy Woode in Porgy env Bess - Terneuzen ( november 2003) ( foto courtesy Hans Koert)

Eén van de verassingen in de film is een fragment, waarin Laura ( gespeeld door Lee Remick) als ze bij Polly op bezoek is in haar kantoor, een Dixielandplaat, getiteld Happy Anatomy, op heeft staan op de gramofoon. In werkelijkheid nam Duke Ellington dit nummer op met zijn "Traditional Jazz Sextet" met trompettist Ray Nance, “Butter” Jackson op trombone, Russell Procope op klarinet, Jimmy Woode op bas en Jimmy Johnson op slagwerk. En natuurlijk de Duke himself aan de vleugel – een bijzondere stilistisch uitstapje. Jimmy Woode, een legende op bas, hoorde ik, vlak voor zijn dood, op het podium van Porgy en Bess in Ternezuen samen met Roberta Gambarini.

Lee Remick met the Duke (foto Columbia)
Uiteraard is de CD Anatomy of a Murder niet compleet, aangezien je een filmsoundtrack natuurlijk niet moet beluisteren op CD, maar eigenlijk in een grote filmzaal met filmbeelden ondersteund door de klanken van The Duke. – pas dan komt de muziek helemaal tot zijn recht.

Hans Koert
keepswinging@live.nl

HET DUKE ELLINGTON ORKEST in 1959 Duke Ellington leider en piano; Cat Anderson - Shorty Baker - Ray Nance – Gerald Wilson en Clark Terry trompet; Quentin “Butter” Jackson en Britt Woodman trombone; John Sanders vibrafoon; Harry Carney - Paul Gonsalves - Jimmy Hamilton – Johnny Hodges en Russell Procope rieten; Jimmy Woode bas en Jimmy Johnson slagwerk.

1.: Main Title/Anatomy Of A Murder
2.: Flirtibird
3.: Way Early Subtone
4.: Hero To Zero
5.: Low Key Lightly
6.: Happy Anatomy
7.: Midnight Indigo
8.: Almost Cried
9.: Sunswept Sunday
10.: Grace Valse
12.: Haupe
11.: Happy Anatomy (PI Five)
13.: Upper And Outset
14.: Anatomy Of A Murder (stereo single version)
15.: Merrily Rolling Along/Sunswept Sunday
16.: Beer Garden
17.: Happy Anatomy
18.: Polly
19.: Polly (Movie Stings)
20.: Happy Anatomy (Dixieland)
21.: More Blues
22.: Almost Cried
23.: Anatomy Of A Murder (soundtrack music)
24.: Anatomy Of A Murder

Retrospect
Ascenseur de l'Echafaud Les liansons Dangereuses Kansas City Tin Pan Alley Cats King of Jazz Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Eric Ineke JazzXpress in concert with David Schnitter and Rodolfo Neves

Eric Ineke's JazzXpress ( met David Schnitter en Rodolfo Neves) (Nederlands) Eric Ineke JazzXpress in concert with David Schnitter and Rodolfo Neves (English)

Scheldejazz 09 - Porgy en Bess - Terneuzen - 6th of June 2009
ERIC INEKE JAZZXPRESS in concert with DAVID SCHNITTER and RODOLFO NEVES
Hans Koert

On the 6th of June, 2009 the Eric Ineke JazzXpress performed at the Porgy en Bess Jazz club as part of the Schelde Jazz Festival in Terneuzen, the jazz city in the south west part of The Netherlands. He had invited some guests: Rodolfo Neves replaced Rik Mol and David Schnitter, who happened “to be in town”, played during the second set. Eric Ineke: fourty years behind his drum kit ..... ( photo courtesy: Hans Koert)

This, relatively young band of Eric Ineke, the JazzXpress, was founded a few years ago as a hard bop formation with Eric Ineke as the leader and experienced drummer for years. Marius Beets, bass player, who plays together with Eric Ineke in Rein De Graaff’s Trio; Sjoerd Dijkhuizen, tenor sax player and Rob van Bavel, piano player. All three have their own groups and made dozens of recordings.

Sjoerd Dijkhuizen ( photo courtesy: Hans Koert)

Trumpet player, Rik Mol, raised in this part of the country, booming star on trumpet and fluegelhorn, was added to the front line. In Terneuzen Rik Mol was replaced by Rodolfo Neves, a Brazilian trumpet player, now living in Holland. I heard him for the very first time on the 2CD added to the recently released book De Leidse Jazz Geschiedenis ( 1899-2008) where he performed the fluegelhorn in a duet with jazz piano player Walter Wolff: Archipelago. The audience learned that he was a great replacement for Rik, who had to play with his trio at the Ijazz Afterparty Jamsession at the BIM-huis in Amsterdam.

Rob van Bavel ( photo courtesy: Hans Koert)

The tour by Eric Ineke’s JazzXpress was organized to promote their third album, titled Xpressions in Time. His two previous albums were titled: Flame ‘n Fire and, together with vocalist Deborah Brown, For The Love of Ivie, a titled referring to the Ellington vocalist Irvie Anderson; two great albums. Rodolfo Neves ( photo courtesy: Hans Koert)

The band started the concert with the tune Boppa, a Marius Beets composition, which happens to be the first track of the new album too. A great starter, which set the tone for the concert: pure hard bop as played by bands like the Jazz Messengers . This opener was followed by the Thelonious Monk standard ‘Round Midnight. The tune Portrait of Jenny, with Sjoerd Dijkhuizen in duet with Rob Van Bavel impressed, but is no part of the album, like Jotosco, another Marius Beets composition; both part of Ineke’s first album: Flame ‘n Fire. This rather weird title, Jotosco, refers to Marius' idols: John Coltrane, Tony Williams and John Scofield. David Schnitter ( photo courtesy: Hans Koert)
After the break David Schnitter joined the band. David had performed on Friday the 5th with Edgar Van Asselt on this same stage of Porgy en Bess.
David Schnitter was born in Newark NJ (USA) ( …….. but he had New York oozing out of his pores, Bobby Watson must have said) March 1948 and founded his own group early 1970s. In 1974, when he played at the Boomer’s club in New Jersey, Art Blakey came in and joined the band for a set. When the set had finished, Art told David: You’re gonna be in my band and that’s the way he became a member of Art Blakey Jazz Messengers for almost five years. David Schnitter is to be heard at the Timeless release In My Prime I with Art Blakey and the Jazz Messengers ( December 1978) ( CD SJP 310). Rodolfo Neves, Sjoerd Dijkhuizen and David Schnitter (photo courtesy: Hans Koert)

Around 1980 he worked for some years with Freddie Hubbard and Frank Foster. The band started the second set with the Monk standard Straight no Chaser and I’ve Never Been In Love Before, a tune I remember in the version by Chet Baker. During this set several standards were played, like You Don’t Know What Love Is and an untitled David Schnitter composition, based on Rhythm-A-Ning. “It doesn’t have a name” David explained Eric. Rodolfo Neves - Sjoerd Dijkhuizen and David Schnitter - Porgy en Bess (June 2009) (photo courtesy: Hans Koert)

If you like pure hard bop played by some of the best jazz musicians of The Netherlands ( and its surroundings) try to find yourself a copy of this Xpressions in Time, which has some great compositions by Rob Van Bavel ( Enigma Interactive and In April) and Marius Beets ( like the previous mentioned Boppa, Aotearoa and a funky final number Reboppa.)

The Eric Ineke JazzXpress: Xpressions in Time ( DayBreak DBCHR75924 )

Hans Koert
keepswinging@live.nl

If you love to be informed about the contributions published in this Keep Swinging blog ( almost 1,100 blogs up to now) ask for the news letter.

TRACKLIST
1 - Boppa
2 - 'Round Midnight
3 - Litha
4 - Miss Incognita
5 - Toys
6 - Aotearoa
7 - Enigma Interactive
8 - In April
9 - Fee-Fi-Fo-Fum
10 - Yes or No
11 - Reboppa

Eric Ineke drums - Rik Mol trumpet and fluegelhorn, Sjoerd Dijkhuizen tenor sax, Rob van Bavel piano and Marius Beets bass and bass guitar

Recorded in the Marius Beets studios in Zeist 2007 and 2008.



Retrospect
Scheldejazz 2007 Monty Alexander (Scheldejazz 2008) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Eric Ineke's JazzXpress (met David Schnitter en Rodolfo Neves)

Eric Ineke's JazzXpress ( met David Schnitter en Rodolfo Neves) (Nederlands) Eric Ineke JazzXpress in concert with David Schnitter and Rodolfo Neves (English)

Scheldejazzfestival - Porgy en Bess - Terneuzen - 6 juni 2009
ERIC INEKE'S JAZZXPRESS ( met DAVID SCHNITTER en RODOLFO NEVES)
Hans Koert

Op 6 juni 2009 trad Eric Ineke met zijn JazzXpress op in de Porgy en Bess Jazz club in Terneuzen als onderdeel van het Schelde Jazzfestival. Hij had deze keer een tweetal gasten uitgenodigd op het podium: Rodolfo Neves en David Schnitter, die “toevallig” in de buurt was en de dag ervoor op hetzelfde podium had gestaan met Edgar Van Asselt.

Eric Ineke: veertig jaar in't vak ..... ( foto: Hans Koert)

Deze nog, relatief jonge formatie, Eric Ineke’s JazzXpress, werd een paar jaar geleden opgericht als een hardbop formatie. De leden zijn: Eric Ineke, leider en al veertig jaar actief achter zijn slagwerk met Marius Beets, bassist, waarmee hij al weer een aantal jaren de ritmesectie vormt bij het Rein De Graaff Trio sinds het vertrek van Koos Serierse; Sjoerd Dijkhuizen, tenorsaxofonist en Rob van Bavel, pianist, die zijn sporen al ruimschoots verdiend heeft als jazzpianist en op honderden opnamen te beluisteren valt. Sjoerd Dijkhuizen ( foto: Hans Koert)

Tenslotte werd onze eigen Zeeuwse (eigenlijk Zuid-Bevelandse) Rik Mol, die het helemaal gaat maken op trompet en bügel, gevraagd om de groep te versterken. Aangezien Rik deze avond moest aantreden op een Ijazz Afterparty Jamsession in het BIMhuis in Amsterdam, werd hij tijdens dit concert vervangen door Rodolfo Neves, een Braziliaanse trompettist, die nu in Nederland woont en die ik voor het eerst hoorde op één van de Cd’s die bijgevoegd is bij het schitterende boek: De Leidse Jazz Geschiedenis ( 1899-2008), waarop hij bugel speelt in een duet met pianist Walter Wolff: Archipelago. Een prima keus van Eric, aangezien deze Rodolfo een prima vervanger bleek voor Rik Mol.

Rob van Bavel ( foto: Hans Koert)

Dit concert van Eric Ineke’s JazzXpress hoort in een serie promotieconcerten voor hun laatste, alweer derde CD, Xpressions in Time. De twee hieraan voorafgaande albums, Flame ‘n Fire en, samen met zangeres Deborah Brown, For The Love of Ivie ( een titel refererend aan Irvie Anderson, zangeres bij het Duke Ellington orkest) beloofden al veel en deze belofte wordt met deze nieuwe plaat ruimschoots waar gemaakt. Rodolfo Neves ( foto: Hans Koert)

De band begon met het openingsnummer van het nieuwe album, Xpressions in Time, Boppa, een compositie van bassist Marius Beets; een nummer wat meteen de toon zette voor de rest van het concert – heerlijke groovy hard bop, zoals we dat kennen van bands zoals de Jazz Messengers uit de jaren vijftig. Het tweede nummer was de Thelonious Monk standard ‘Round Midnight. Het nummer Portrait of Jenny, met Sjoerd Dijkhuizen in een imponerend duet met Rob van Bavel komt niet op de nieuwe plaat voor, maar stond al op hun eersteling Flame ‘n Fire; net als, overigens, de Marius Beets compositie Jotosco ( wat staat voor Beets' idolen John Coltrane, Tony Williams en John Scofield). David Schnitter ( foto: Hans Koert)
Na de pauze voegde David Schnitter zich bij de band. David Schnitter, geboren in maart 1948 in Newark NJ ( …….. but he had New York oozing out of his pores (= maar hij zweet New York uit al zijn porium) schijnt Bobby Watson gezegd te hebben) richtte begin jaren zeventig zijn eerste groep op. In 1974, toen hij in de Boomer’s club speelde in New Jersey, speelde Art Blakey een set mee en deelde David na afloop mee: You’re gonna be in my band (= Jij komt in mijn band spelen) en dat werd het begin van een bijna vijf jaar durend verblijf in de Jazz Messengers. Hij is te horen in de Timeless uitgave In My Prime I met Art Blakey and the Jazz Messengers, opgenomen december 1978 ( CD SJP 310). Rodolfo Neves, Sjoerd Dijkhuizen en David Schnitter (foto: Hans Koert)

Rond 1980 speelde hij bij Freddie Hubbard en Frank Foster, De band speelde tijdens de tweede set vooral de bekende American standards, zoals het eerste nummer Straight No Chaser en I’ve Never Been In Love Before, een titel die bij mij vooral in Chet Baker’s uitvoering is blijven hangen. Andere nummers waren You Don’t Know What Love Is en een titelloze compositie van David Schnitter, gebaseerd op Monk’s Rhythm-A-Ning: “It doesn’t have a name”. ( = “’t Heeft geen titel) deelde hij Eric desgevraagd mee. Rodolfo Neves - Sjoerd Dijkhuizen en David Schnitter - Porgy en Bess (juni 2009) (foto: Hans Koert)

Als je van pure eerlijke hard bop houdt, gespeeld door de beste jazzmusici van Nederland ( en ver daar buiten) dan kun je niet om deze nieuwe plaat van JazzXpress heen. Op de plaat voornamelijk eigen composities van bijv. Rob van Bavel ( Enigma Interactive en In April) en Marius Beets ( behalve het eerdergenoemde Boppa, ook het nummer Aotearoa en de funky uitsmijter Reboppa.)

The Eric Ineke JazzXpress: Xpressions in Time (DayBreak DBCHR75924)

Hans Koert
keepswinging@live.nl

Wie twee wekelijks op de hoogte wil blijven van de blogs die op Keep Swinging verschijnen ( binnenkort verschijnt nummer 1100!), kan op verzoek, de nieuwsvbrief ontvangen. Meld je,aan.

TRACKLIST
1 - Boppa
2 - 'Round Midnight
3 - Litha
4 - Miss Incognita
5 - Toys
6 - Aotearoa
7 - Enigma Interactive
8 - In April
9 - Fee-Fi-Fo-Fum
10 - Yes or No
11 - Reboppa

Eric Ineke slagwerk - Rik Mol trompet en bügel, Sjoerd Dijkhuizen tenorsax, Rob van Bavel piano en Marius Beets bas en basgitaar

Opgenomen in de studio van Marius Beets in Zeist 2007 en 2008.



Retrospect
Scheldejazz 2007 Monty Alexander (Scheldejazz 2008) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Courtney Pine energizes Middelburg

Courtney Pine geeft Middelburg energie (Nederlands) Courtney Pine energizes Middelburg (English)

3d International Jazz Festival Middelburg
COURTNEY PINE ENERGIZES MIDDELBURG
Hans Koert

When you buy an album or join a concert of a famous or less famous jazz musician you have an idea what you can expect to hear. How many people play a new album in the record shop before they buy themselves a copy? Not so many, I think – most people buy it unheard, because they “hear’ the music they expect to hear in their CD-players later. Most of the time you made the right decision; sometimes you buy a pig in a poke. When you join a concert normally you know what you can expect – at a festival, as a rule, several concerts have been scheduled for one income price like last Sunday evening, the 31st of May, 2009 at the Middelburg Jazz Festival

Zoe Rahman ( photo courtesy: Hans Koert)

At 8.00 pm Mona Lisa Overdrive – a great Dutch jazz group, almost an all-star band, with great names in Dutch jazz: Jesse Van Ruller – Stefan Lievestro – Arno Krijger and Hans van Oosterhout – no doubt; a great line-up. At 10.00 pm the next group was scheduled: Courtney Pine’s Jazz Warriors. Remembering the name Courtney Pine as one of those hip-hop and reggae jazz freaks from the 1990s I told me wife: I’ll be back early tonight. First I’ll join the Mona Lisa Overdrive concert and then I’ll take a glimpse of the fish-eyed Courtney Pine before I come home ………………….. Well - I had to explain something next morning

Omar Puente ( photo courtesy: Hans Koert)

Courtney Pine, born in London March 1964, didn’t brought his Jazz Warriors, but a sextet, featuring Omar Puente on the electric violin, Cameron Pierre on guitar, Zoe Rahman at the piano, Darren Taylor bass and Robert Foudjour on drums; four black men and a brittle slim, long haired white Indian woman – a beauty – drinking tea-with-milk poured out of a thermos. What is she doing here between those wild men? Zoe Rahman and Courtney Pine ( photo courtesy: Hans Koert)

Courtney Pine brought in some flannel clothes to lay down his instruments. At the start of the concert he suggests to give a big hand to the organisation of the festival. I'm happy that they, finally, invited me to play on this great festival. He explained that he loves to make a tribute to the history of jazz – to the earliest pioneers in jazz music, like Sidney Bechet. He started the concert with the tune New Orleans, one of the tracks of his latest album, titled Transition in Tradition. This album wants to be en hommage á Sidney Bechet ( in correct English - a tribute to Sidney Bechet).

Cameron Pierre (photo courtesy: Hans Koert)
His music surprised me - sometimes long-lined Coltrane solos; other tiunes, like in Le Matin Est Noire, seem to have gypsy klezmer folk elements or polka rhythms. Fascinating. In The Sound of Jazz? ( to be pronounced as The Sound of Jazz Question Mark) each of the members fascinated with lengthy solos.
Courtney Pine ( photo courtesy: Hans Koert)

Omar Puente, the violin player, was born in Santiago de Cuba and learned to play the violin from his father. He was a student at the Estaban Salas School of Music of Santiago (Cuba) and learned to play classical music; at night he played in clubs, the music inspired by Compay Segundo. He played with those great Cuban musicians like Arturo Sandoval and Ruben Gonzales. He made a career in classical music; he even got the first chair in the Nacional Symphony Orquestra de Cuba, but in the evening he loved to play the Cuban popular music. Fifteen years ago he made a choice and became a full times musician in England and played with Tito Puente, Ibraham Ferrer and Eddie Palmieri. Now he is part of Courtney Pine’s band and his violin playing was extremely energetic and rhythmical. Fascinating!

Zoe Rahman ( photo courtesy Hans Koert)

Our tea-sipping lady is Zoe Rahman, born in Chichester (England) and she studied music at Oxford University and jazz at the Berklee College of Music in Boston. Her father’s family originates from Bangladesh, which explains her Indian origins and the music of those culture inspired her. She is labeled as one of the finest young pianist in Europe and she performes regularly with Courtney Pine. Robert Fordjour (photo courtesy: Hans Koert)
It is a relief to learn how relaxed and friendly the musicians stimulate each other. In one of his last tunes, Au Revoir, Courtney Pine played one of his fascinating lenghty solos ( It's almost finished he cried in the last bars) on the bass clarinet ( what a great instrument) and on bass flute. The title of an interview with Courtney Pine by Dirk Koppes I found, published in the Dutch Jazz Nu magazine (2000), reads ( in Dutch) Je moet de luisteraar bij z’n kloten pakken ( hard to translate in this decent blog- let's make it as: you should surprise the audience. Well he did. Courtney Pine ( photo courtesy: Hans Koert)

Well we have only 5 minutes left ……….. so please clap your hands …… Okay, stop stop stop Well, we have four minutes and 40 seconds left, please raise from your seats …………. Please, join us in front of the stage and when I count to four, please jump all together. Courtney Pine Sextet at the 3rd International Jazz Festival of Middelburg -
Mayi 2009 ( photo courtesy: Hans Koert)

Within’ three minutes everybody in the audience, me included, jumped in front of the band like overtensed Duracell rabbits ( In Holland we had such a commercial which wanted to show how powerfull these batteries are!) . I went up a five o’clock am and left to Gatwick to be in MIddelburg in time. As we had a long trip today and I don’t often perform in an open air concert I was afraid being too tired to play. But Middelburg, you were such a fine audience – you gave me new energy. Thanks Middelburg!
Thanks Courtney – I was tired too and you also gave me some new energy – and enough stuff to enjoy ! What a great man !! I love to hear your new album Transition in Tradition ( En hommage á Sidney Bechet ) to review.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

If you love to stay informed about this Keep Swinging blog, ask for our fourteen day newsletter: keepswinging@live.nl


Retrospect

Nils Petter Molvær: opmaat Jazzfestival Middelburg (2009) New Cool Collective + Jules Deelder ( 2009) Scratch 'n Groove ( Noud Hovius blog) Dave Holland op het abdijplein (2009) New Orpheans op het jazzfestival van Middelburg (2009) De wereld rond in één dag ( Noud Hovius blog ) Courtney Pine geeft Middelburg energie Derde Internationaal Jazzfestival Middelburg (2009) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

New Orpheans (with Eric Vloeimans) in concert

New Orpheans op Jazzfestival Middelburg ( Nederlands) New Orpheans (with Eric Vloeimans) in concert (English)
3rd International Jazz Festival Middelburg
THE NEW ORPHEANS ( with ERIC VLOEIMANS and JEROEN VAN VLIET ) IN CONCERT
Hans Koert

Big Bands are monsters ……too much musicians to handle properly, too expensive and it takes up a lot of space when it performs.

De trumpet section: f.l.t.r. Rinus Zuidweg - Pim Schrijver and Koen Minnaert ( photo courtesy: Hans Koert)
In the Netherlands only few professional big bands have survived, thanks to subsidies and sponsoring, like the Jazz Orchestra of the Concertgebouw or the Dutch Jazz Orchestra; others, most radio big bands, became extinct. There are but few big bands, like the New Orpheans, which is an almost hundred percent amateur orchestra. Marjon Van Iwaarden (photo courtesy: Hans Koert)

This 14 men band presented itself at a swinging concert at the International Jazz Festival of Middelburg, Sunday the 31st of May, 2009. This band featured Rinus Zuidweg, Pim Schrijver and Koen Minnaert on trumpets, Frans van der Wende and, guest player, Ger Bloemen on trombone, Franklin Schiemen, Guiseppe Krekelberg, Ko Zuidweg and Stephan Krekelberg in the reed section, Sjaak Lammers piano and Hammond, Michiel Stekelenburg guitar, Collin Clement bass guitar and Lennert Goemans drums. Marjon Van Iwaarden was the vocalist. For this concert they had invited some special guests: Jeroen Van Vliet and Eric Vloeimans.

Koen Minnaert (foto: Hans Koert)

The band opened with some swinging tunes, featuring Marjon Van Iwaarden, in I Got You Under My Skin, Move Out, a Chris Krekelberg composition and the 1937 hit by Edythe Wright, vocalist of the Tommy Dorsey Orchestra, The Lady is a Tramp. Marjon Van Iwaarden was in the 1990s one of the members of 2 Unlimited and sung in musicals. She has her own band Stunning and the M4 Quartet. She also reached some local fame with Dutch songs like De Tunnel. She has a great voice to sing jazz.

Franklin Schieman ( foto: Hans Koert)
The orchestra played some own compositions by Sjaak Lammers like Shoarma Karma. Sjaak also arranged the 1972 tune Sky Dive by Freddie Hubbard. Eric Vloeimans ( foto: Hans Koert)

The two guest players invited, Jeroen Van Vliet and Eric Vloeimans, joined the band half way the concert. Jeroen Van Vliet, piano player, has his own trio, but also performs together with Eric Vloeimans, who belongs of the best trumpet players in the Dutch jazz scene. During this concert they impressed with a duo performance of Another Song.

Jeroen van Vliet (photo courtesy: Hans Koert)

Both musicians were in their element and gave the concert an extra dimension. Due to the grand piano Jeroen van Vliet was hidden for the audience; one of the draw backs of a too large big band on a two small stage. Eric Vloeimans ( photo courtesy: Hans Koert)

The final tune, Mojo, learned that the band can swing like hell and gave soloist like Franklin Schieman on alto saxophone and Koen Minnaert ( in a duo with Eric Vloeimans) elbow-room to present themselves. A great concert that learned that jazz can be played by both amateurs or professionals on a high level, if they have the right groove.

De sax-section: f.l.t.r. Guiseppe Krekelberg, Ko Zuidweg, Franklin Schieman and Stephan Krekelberg (photo courtesy: Hans Koert)

If you're anxious to hear this band, know that Rinus still has some copies left of their first album “To Be Continued” ( true words - as the second one will be recorded soon). Mind that it will become a collector's item, as it is one of Rik Mol's first recordings. On the 6th of June 2009 these New Orpheans ( without Eric and Jeroen) will perform at the het Schelde Jazz Festival in Terneuzen, in the south west part of the Netherlands. ( start 8:00 am)

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Retrospect
Nils Pettere Molvær: opmaat Jazzfestival Middelburg (2009) New Cool Collective + Jules Deelder ( 2009) Dave Holland op het abdijplein (2009) Derde Internationaal Jazzfestival Middelburg (2009) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Dave Holland at the abbey of Middelburg

Dave Holland op het abdijplein van Middelburg (Nederlands) Dave Holland at the abbey of Middelburg (English)

Third International Jazz Festival - Middelburg
DAVE HOLLAND AT THE ABBEY OF MIDDELBURG
Hans Koert

On Saturday, the 30th of May, 2009 the Dave Holland Quintet visited Middelburg, in the south west part of the Netherlands, as part of the third International Jazz Festival of that city. Dave Holland was the last one to play a concert at this first festival day in the Middelburg abbey. At this historical inner court several concerts were scheduled during this weekend. At the start of his concert, Dave paid the organisation and the audience a compliment on its city and this venue, which is really a unique place for this kind of concerts. Dave Holland started the one-set concert with his opening tune The Balance.

Robin Eubanks ( photo courtesy: Hans Koert)

His quintet, featured some great names, which made it almost an all-star quintet, like Robin Eubanks on the trombone, Chris Potter on alto saxophone, Steve Nelson on vibraphone and marimba, Nate Smith on drums. Dave Holland, of course, played his double bass. . Dave Holland ( photo: Hans Koert)

Dave Holland, born in October 1946 in Wolverhampton (England) started his career on ………….. the ukulele. It was his first instrument he found in his hand as a kid, so for all those fanatic I met last month in Sint-Niklaas (Belgium) I’d suggest ………. keep practising. He studied the piano and guitar, before he took the bass, which instrument he studied at the Guindhall School of Music late 1960s. He became a bass player in the London jazz scene. Late 1960s he played with musicians like Kenny Wheeler, Evan Parker, Tubby Hayes and he became a sought after bass player and accompanists. One of the musicians who heard him playing at the famous Ronnie Scott jazz club in London was Miles Davis, who asked him to come to the States. He played in Miles Davis band for two years in the period Davis changed from acoustical jazz to his jazz-rock period and is to be heard on those great albums like Filles de Kilimanjaro, In a Silent Way and Bitches Brew.

Steve Nelson ( photo courtesy Hans Koert)

In 1970 he left Davis together with Chick Corea to found the Circle band. Since the 1980s he has his own groups and played and toured in all-star formations like the Miles Davis Tribute Band with Tony Williams, Herbie Hancock, Wayne Shorter and Wallace Roney. This quintet, which was founded more then ten years ago, is now one of his bands to tour around the world. Both Steve Nelson as trombone player Robin Eubanks play with Holland since he founded this quintet. Steve Nelson, who played the vibraphone and the marimba, started to study the vibes as a teenager and is to be found in live recordings with great names like Jackie McLean up to George Shearing. During the Middelburg concert he impressed with his composition Go Fly a Kite.

Chris Potter ( photo courtesy Hans Koert)

Robin Eubanks, older brother of guitar player Kevin Eubanks, was one of my favourites during this concert. He learned to play the trombone from Slide Hampton, but he was also influenced by pop musicians like Led Zepperlin and Frank Zappa. He played with Slide Hampton, but also with the Sun Ra Arkestra, one of those bands that has always fascinated me, with Stevie Wonder and Art Blakey.

The Dave Holland Quintet ( foto: Hans Koert)

Chris Potter, who played the alto saxophone, is one of the younger ones in the band. He studied at the Manhattan School of Music in New York and played in bands like the Mingus Big Band. He played with Paul Motian, Steve Swallow and Jim Hall, to name some and is a member of this Dave Holland Quintet for years. One of his compositions, Pass It On was played at the inner court of the abbey during this concert. Drummer Nate Smith was unknown to me, but impressed with some solos. Nate Smith ( photo courtesy: Hans Koert)

This Dave Holland Quintet showed that they are a very stable group that can bring a great music, but, maybe they were tired ( this concert was one of their last in this tour ) I don’t know, I missed the spirit I had hoped to find during this concert. They rattled their concert without inspiration and, although the public that loved to hear this quintet, got what it wanted, I learned that, during one of the final tunes, Easy Did It, at the end of the concert, several people had left; well, they missed the encore, Dream of the Elders, with a great (solo) opener by Dave Holland on bass.
You can find photos and reviews of the concerts at the festival site or in this blog: Except Dave Holland the festival sceduled great names like Courtney Pine, The New Orpheans with the Dutch master on the trumpet Eric Vloeimans

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Nils Petter Molvær in Middelburg ( april 2009) New Cool Collective + Jules Deelder ( mei 2009) International jazzfestival Middelburg Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Courtney Pine geeft Middelburg energie

Courtney Pine geeft Middelburg energie (Nederlands) Courtney Pine energizes Middelburg (English)

3de Internationaal Jazzfestival Middelburg
COURTNEY PINE GEEFT MIDDELBURG ENERGIE
Hans Koert

Als je een plaat koopt of je gaat naar een concert van een beroemde of niet zo beroemde muzikant, dan weet je meestal wel wat je te wachten staat. Wie laat een CD, die hij bij de Drvkkerij of plaatselijke platenboer koopt, eigenlijk nog voorspelen? Niemand toch? Je ziet een CD, je bekijkt de hoes, je leest de informatie en je “hoort”, zonder te beluisteren, wat je van die plaat kunt verwachten. Meestal klopt dat en soms heb je gewoon een kat in de zak gekocht. Als je naar een concert gaat, weet je meestal wel wat je te wachten staat en kies je bewust om wel of niet een kaartje te kopen. Op een jazzfestival worden meestal meerdere optredens op één avond gepland en zitten er wel eens bands tussen die je minder aanspreken ............… denk je.

Zoe Rahman ( foto: Hans Koert)

Op zondagavond 31 mei 2009 stond op het Internationaal Jazzfestival van Middelburg de band Mona Lisa Overdrive gepland – een fantastische groep, bijna een all-star bezetting met grote namen uit de vaderlandse jazzscene: Jesse Van Ruller – Stefan Lievestro – Arno Krijger en Hans van Oosterhout – Geen twijfel mogelijk – een topband. Om 10 uur ‘s avond stond de volgende band gepland: Courtney Pine’s Jazz Warriors. Bij het horen van die naam ging er een belletje rinkelen, en ik herinnerde Courtney Pine als één van die hip-hop en reggae jazz freaks, die met hun funky muziek ritmen eind jaren tachtig de (jazz)wereld probeerden te veroveren. Not my piece of cake, om het maar eens in goed Nederlands te zeggen. Ik zie mezelf nog niet staan springen voor het podium. Ik ben vroeg thuis vanavond, meldde ik nog het thuisfront, Eerst Mona Lisa Overdrive horen en dan nog even een glimp van die Courtney Pine met zijn bolle vissenogen en dan ben ik op tijd weer thuis.

Niet dus ……………… Ik had wat uit te leggen!

Omar Puente ( foto: Hans Koert)

Courtney Pine, geboren in London in maart 1964, was niet met zijn Jazz Warriors gekomen, maar met zijn sextet, met natuurlijk Courtney Pine op sopraansax, fluit en een schitterende basklarinet; Omar Puente op electrische viool; Cameron Pierre op gitaar; Zoe Rahman achter de vleugel; Darren Taylor op bas en Robert Foudjour op slagwerk. Vijf donker gekleurde mannen en een blanke, fragiele, langharige Indiase schoonheid achter de toetsen. Als een klassieke pianiste, klaar om de derde symphonie van Rachmaninov in te zetten, rangschikte ze al een kwartier voor aanvang haar partituren en zette ze zorgvuldig met wasknijpertjes vast ( ’t was immers een openluchtconcert!) en schonk ze uit een thermoskan thee-met-melk in een glazen kopje. ( Als je dit in een boek zou schrijven zouden critici wellicht terecht opmerken: hij heeft een levendige fantasie ). Het voltrok zich allemaal voor onze ogen. Wat doet dat onschuldige meisje tussen al die woeste mannen? vroeg het publiek zich bezorgd af.Zoe Rahman en Courtney Pine ( foto: Hans Koert)

Courtney Pine komt op en legt flanellen doekjes neer voor de centrale microfoon en vlijt daar voorzichtig zijn instrumenten op neer als ware ze van glas. Bij de aanvang van het concert vraagt hij het publiek om applaus voor de organisatie van dit fantastische festival, dat al zo lang bestaat en waarvoor hij eindelijk is uitgenodigd. Hij vertelt dat hij vanavond een eerbetoon wil brengen aan de pioniers van de jazz, zoals klarinetist Sidney Bechet. Zijn laatste album, Transition in Tradition is geheel gewijd aan deze klarinettist, die in Frankrijk uitgroeide tot een jazzicoon: En hommage á Sidney Bechet, noemt hij dit in goed Engels.

Cameron Pierre (foto: Hans Koert)
Dan begint hij te spelen op zijn basklarinet ( wat een schitterend instrument qua vormgeving en geluid ) – soms lange Coltrane-achtige solo’s – tapijten van geluid; dan weer thema's uit de klassieke muziek of volksliedjes en polka’s uit de zigeunertraditie, zoals in het nummer Le Matin Est Noire. Fascinerende muziek – heel divers en dus steeds weer verrassend. In het nummer Sound of Jazz? ( dat je in het Engels moet uitspreken als The Sound of Jazz Question Mark ( = vraagteken)) krijgt ieder bandlid ruim de gelegenheid om zijn of haar kunnen te laten horen in lange solo’s.
Courtney Pine ( foto: Hans Koert)

Omar Puente, de violist, werd geboren in Santiago de Cuba en leerde het instrument bespelen van zijn vader. Hij studeerde klassiek viool aan de Estaban Salas Conservatorium van Santiago (Cuba), maar ‘s avonds speelde hij liever in de kroegen de muziek geïnspireerd op Compay Segundo. Hij maakte cariere in de klassieke muziek en bracht het zelfs tot eerste violist in het Nacional Symphony Orquestra de Cuba, maar ’s avonds speelde hij de populaire Cubaanse muziek met bijv. de geweldige trompettist Arturo Sandoval.( Misschien een tip voor het festival van volgend jaar, Renny). Vijftien jaar geleden koos hij definitef voor het laatste en ging in Engeland wonen met zijn vrouw. Hij speelde de Cubaanse muziek met artiesten als Tito Puente, Ibraham Ferrer en Eddie Palmieri. Nu is hij één van de leden van Courtney Pine´s band en bespeelt hij de electrische viool op een ernergieke en virtuose manier. Schitterend.

Zoe Rahman ( foto Hans Koert)

Onze thee-met-melk nippende pianiste ontpopte zich als een geroutineerde jazzpianiste. Zoe Rahman, geboren in Chichester (Engeland), studeerde muziek aan de Oxford Universiteit (Engeland) en jazzmuziek aan het Berklee Conservatorium in Boston (VS). Haar vader is afkomstig uit Bangladesh en dit verklaard haar Indiase schoonheid; ze liet zich door de muziek uit die streken inspireren in haar muziek. Ze wordt wel omschreven als one of the finest young pianist in Europe (= één van de beste jonge pianisten van Europa) en ze treedt regelmatig op met Courtney Pine.

Robert Fordjour (foto: Hans Koert)
In één van zijn laatste nummer, Au Revoir, speelt Courtney Pine één van zijn fascinerende solo’s op die schitterende basklarinet en op zijn fluit. De melodie en het ritme doen denken aan een Willem Breuker compositie. Ik vond een interview met Courtney Pine, in Jazz Nu ( 2000) geschreven door Dirk Koppes, dat de titel meekreeg: Je moet de luisteraar bij z’n kloten pakken. En dat is kernachtig en direct uitgedrukt zoals de muziek van Courtney Pine bij me binnen kwam – aangrijpend - geinspireerd - vol verrassingen ………. zoals het slot, dat je eerder bij De Toppers zou verwachten dan bij een serieus jazzconcert.
Courtney Pine ( foto: Hans Koert)

Well we have only 5 minutes left (= We hebben nog vijf minuten)……….. so please clap your hands ( = ..... dus allemaal meeklappen) …… Stop stop, we have only four minutes and 40 seconds left, please stand up from your seats ( = stop stop, we hebben nog maar vier minuten en veertig seconden. Ga allemaal staan alstublief. ) ………. Please, we have only four minutes and twenty seconds left - join us in front of the stage and when I count to four, please jump all together. ( = Stop, we hebben nog maar vier minuten en twintig seconden over - Kom naar voren, voor het podium en als ik tot vier tel, dan springen we allemaal tegelijk op ............ ) Courtney Pine Sextet op het derde Internationale Jazzfestival van Middelburg - mei 2009 ( foto: Hans Koert)

Drie minuten later sta ik met mijn 57 jaar als een overspannen Duracelkonijntje op en neer te springen. I went up at five o’clock this morning and left to Gatwick to be hear in time. (= Ik stond vanmorgen al om vijf uur op om naar Gatwick te gaan en hier op tijd te zijn). As we had a long trip today and I don’t often perform in an open air concert, I was afraid being too tired to play. ( = Aangezien we een lange reis voor de boeg hadden en ik niet vaak in de openlucht speel, was ik bang te moe te zijn om op te treden. ). But you were a great audience - you gave me new energy. Thanks Middelburg! ( = Maar jullie waren een fantastisch publiek en jullie gaven me weer nieuwe energie. Bedankt Middelburg. )

Bedankt Courtney Pine – ik was ook moe en je gaf mij ook nieuwe energie – schitterende muziek en allerlei ideeën om nog eens wat mee te doen. Wat een geweldige man - wat een charisma - wat een uitsraling. Sommige artiesten zouden wel eens een cursusje bij Courtney Pine moeten volgen – dat zou geen kwaad kunnen.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Wie op de hoogte gehouden wil worden van deze blog; met zijn voeten in de Zeeuwse klei, maar met zijn hoofd bij de jazz, mail me dan en je leest éénmaal per veertien dagen wat je gemist hebt .......... keepswinging@live.nl


Retrospect

Nils Petter Molvær: opmaat Jazzfestival Middelburg (2009) New Cool Collective + Jules Deelder ( 2009) Scratch 'n Groove ( Noud Hovius blog) Dave Holland op het abdijplein (2009) New Orpheans op het jazzfestival van Middelburg (2009) De wereld rond in één dag ( Noud Hovius blog ) Courtney Pine geeft Middelburg energie Derde Internationaal Jazzfestival Middelburg (2009) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

New Orpheans op Jazzfestival Middelburg

New Orpheans op Jazzfestival Middelburg ( Nederlands) New Orpheans (with Eric Vloeimans) in concert (English)

Derde Internationaal Jazzfestival Middelburg
THE NEW ORPHEANS OP JAZZFESTIVAL MIDDELBURG (met ERIC VLOEIMANS en JEROEN VAN VLIET)
Hans Koert

Big Bands zijn gedrochten ……te veel muzikanten om rekening mee te houden, te duur en ze nemen veel ruimte in als ze zich willen manifesteren – maar wie ooit het geluid van een professionele big band op stoom gehoord heeft is voorgoed verkocht …………..

De trompetsectie: v.l.n.r. Rinus Zuidweg - Pim Schrijver en Koen Minnaert ( foto: Hans Koert)
In Nederland zijn er nog maar een paar echte big bands, zoals het Jazz Orchestra of the Concertgebouw en het Dutch Jazz Orchestra, die dankzij subsidies overeind blijven; heel wat big bands, voornamelijk radio big bands, zijn in de loop de jaren uitgestorven.
Er zijn maar een paar amateur big bands, die zich op de grotere festivals kunnen laten horen en één daarvan is de “amateur big band” The New Orpheans.
Marjon van Iwaarden (foto: Hans Koert)

Deze uit 14-muzikanten samengestelde band is van oorsprong puur Zeeuws ( lees Zuid-Bevelands) en opgericht na de Tweede Wereldoorlog in Goes. Van die originele band rest alleen nog de naam. Ze traden zondagmiddag 31 mei 2009 op tijdens de derde editie van het Internationaal Jazzfestival van Middelburg tussen grote namen als Dave Holland, Gino Vannelli en Courtney Pine. Op het podium Rinus Zuidweg, Pim Schrijver en Koen Minnaert op trompetten; Frans van der Wende en “invaller” Ger Bloemen op trombone; Franklin Schiemen, Guiseppe Krekelberg, Ko Zuidweg en Stephan Krekelberg in de saxsectie; Sjaak Lammers op piano en Hammond, Michiel Stekelenburg gitaar, Collln Clement basgitaar en Lennert Goemans op slagwerk. Vaste zangeres in Marjon van Iwaarden. Voor dit concert waren twee gastmuzikanten uitgenodigd: Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans.

Koen Minnaert (foto: Hans Koert)

De band trapte af met een aantal swingende nummers, waarbij Marjon van Iwaarden de zang voor haar rekening nam in I Got You Under My Skin, Move Out ( een Chris Krekelberg compositie) en de hit uit 1937 van Edythe Wright, zangeres bij het orkest van Tommy Dorsey Orchestra, The Lady is a Tramp. Marjon van Iwaarden zong bij 2 Unlimited en in musicals en heeft haar eigen coverband Stunning. Ze kreeg lokale roem door een “verjazzde” ode aan de Westerscheldetunnel, De Tunnel, dat helaas de Zeeuwse 40 dit jaar niet haalde. Ze heeft een schitterende stem, die prima past bij het repertoire van de New Orpheans – The American Songbook.

Franklin Schieman ( foto: Hans Koert)
Het orkest speelde ook verschillende eigen composities, zoals het nummer Shoarma Karma van Sjaak Lammers, die ook verantwoordelijk is voor een aantal arrangementen, zoals van het Freddie Hubbard nummer Sky Dive uit 1972.
Eric Vloeimans ( foto: Hans Koert)

De twee gastspelers, pianist Jeroen van Vliet en trompettist Eric Vloeimans werden halverwege het concert toegevoegd. Jeroen van Vliet heeft een eigen trio, maar treedt ook vaak op met Eric Vloeimans. Beiden imponeerden met een duo uitvoering van het nummer Another Song.

Jeroen van Vliet (foto: Hans Koert)

Beide muzikanten voelden zich in hun element en gaven het concert een extra dimensie. Helaas bleef Jeroen van Vliet voor het publiek onzichtbaar, verborgen achter de vleugel – een nadeel van zo’n groot orkest op een te “klein” podium.
Eric Vloeimans ( foto: Hans Koert)

In het slotnummer Mojo, kon iedereen zich uitleven en de twee gasten plus enkele bandleden als Franklin Schieman op altsax en Koen Minnaert ( samen met Eric Vloeimans) kregen ruimte om te soleren. Een mooi concert, dat maar weer eens leert dat het woord “amateur” niet per definitie synoniem is met “geklungel”, maar, mits de juiste groove aanwezig is, kan uitgroeien tot een hechte swingende formatie zoals deze New Orpheans.

De sax-sectie: v.l.n.r. Guiseppe Krekelberg, Ko Zuidweg, Franklin Schieman en Stephan Krekelberg (foto: Hans Koert)

Als je nieuwsgierig geworden bent naar deze band, weet dat Rinus nog maar een paar exemplaren van hun eerste CD “To Be Continued” ( klopt – binnenkort komt hun tweede CD uit) heeft - en dat wordt een collectors item, aangezien hierop een nog onbekende Rik Mol meespeelt . En wie ze live wil horen, spoedde zich volgende week naar "de overkant", waar ze optreden op het Schelde Jazzfestival in Terneuzen. ( Zaterdag 6 juni 2009 op de Markt: aanvang 20.00 uur)

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Retrospect
Nils Pettere Molvær: opmaat Jazzfestival Middelburg (2009) New Cool Collective + Jules Deelder ( 2009) Scratch 'n Groove ( Noud Hovius blog) Dave Holland op het abdijplein (2009) Derde Internationaal Jazzfestival Middelburg (2009) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions