Keep Swinging

MY TURNTABLE
benny goodman/1931-1935 (2) - duke ellington-louis armstrong-django reinhardt/memorial (2) - les tresors du city jazz 1954/CD 44 - charlie parker-miles davis/the early bird

Nederlands ( To the English translation )

In mijn laatste web log hadden we het over de vreemde gewoonte dat een verzamelaar van platen streeft naar een zo volledig mogelijke collectie platen van een artiest zodat hij kan ontdekken welke op welke opname hij het beste speelt.

Een andere vreemde gewoonte, typisch voor verzamelaar, bespreken we hier.

De Dial sessions van het Charlie Parker Quintet uit 1947 behoren tot de meeste essentiële opnamen, die elke platenverzamelaar hoort te hebben.

Ik luister vaak naar deze muziek en zo dus ook gisteravond. Natuurlijk niet naar de originele opnamen op Dial - dat zou onhandig zijn - zulke platen moet je na elk nummer omdraaien en bovendien - ze zullen wel erg kostbaar zijn om ze als originele 78-toeren plaat te pakken te krijgen. Gelukig bestaan er heruitgaven van deze opnamen en die heb ik op LP en CD in mijn verzameling. Tot zover dus geen enkel probleem

De LP bovenaan deze web log, Charlie Parker with Miles Davis - The Early Bird op het Baronet Label ( B-107 ), kocht ik een half jaar geleden. De muziek, de eerder genoemde Dial sessions, heb ik al op verschillende CDs en LPs en toch koop ik deze uitgave. Waarom? Deze keer vanwege de schitterend vormgegeven hoes, ontworpen door Sam Suliman. Op de hoes een foto van Parker omgeven door saxofoons en daarboven de Amerikaanse adelaar. De achterkant is vormgegeven alsof het een Blue Note LP betreft, hoewel de opnamen daar niets mee van doen hebben.

Ergens moet er dus iets mis zijn met de genen van platenverzamelaars, want voor de muziek hoef je deze plaat niet te kopen. Het zal wel een aangeboren geestelijke afwijking zijn.

De muziek op deze LP is van het Charlie Parker Quintet, met Miles Davis op trompet, Charlie Parker op altsax, Duke Jordan achter de piano, Tommy Potter op bas en Max Roach op drums, alles opgenomen in New York City op 28 oktober 1947. Drie nummers zijn van het Charlie Parker Quartet met Parker op alt, Erroll Garner op piano, Red Callender op bas en Doc West op drums. Deze opnamen dateren van 19 februari 1947 in Hollywood.

Mochten er mensen zijn, die Parker nog nooit hebben horen spelen; ik vond een fragment uit 1950, waarin je Bird kunt horen en zien.

Keep swinging

Hans Koert

MIJN DRAAITAFEL
benny goodman/1931-1935 (2) - duke ellington-louis armstrong-django reinhardt/memorial (2) - les tresors du city jazz 1954/CD 44 - charlie parker-miles davis/the early bird

Tuesday, February 27, 2007

Pieza Desconocida

I remember that when I was a kid, a man on TV, who had collected hunderds of records of a certain classical theme, was asked when he would stop collecting all those different versions. He said: I stop when I have them all. Why? the reporter asked. Because then I know which version is the best ! I thought about these words when I was listening to a CD with the first recordings of Jacob do Bandolim, titled Jacob do Bandolim - 1947 a 1953 ( 78rpm). It is the first record in a series and when I enjoyed these great early tunes I learned that most of the tunes were already in my collection, but some were new for me. Should I try to find all recordings for my collection or could I be satisfied in the knowledge that I don't have it all?

When I was a young record collector I had nearly all Fats Waller recordings; my Hit of the week collection is nearly complete, like my collection of the commercial releases of Oscar Aleman.

Yesterday I played a copy of the record Oscar Aleman y sus Presentaiones en vivo - volume 2. This record is part of a series with all ( ? ) Oscar Aleman private and live recordings that still exist. A lot of tracks with screaming radio announcers and terrible sounding exciting up tempo tunes played by Oscar don't made me happy, but the second part of the CD contained for me some great unknown solo recordings, probably made at his apartment, of some standards as Sweet Georgia Brown, After You've Gone and tunes, that even don't have a title ( pieza desconocida ).

When I heard Oscar playing these tunes I knew for sure, that I wanted to hear it all ..... to learn where he plays at his best.

I found a nice group from Caraiva Bahia Brasil, who plays a Jacob do Bandolim composition. I love to share this with you.

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE
phil woods/moonlight in vermont (4) - international honky tonk/telemusic - buddy de franco quartet-louis hayes quintet/blues bag - lennie tristano/trio,quartet, quintet and sextet - clifford brown-max roach quintet/the last concert (2) - art blakey jazz messengers/at the jazz corner of the world (2) - ray bryant-betty carter/meet betty carter and ray bryant - les tresors du city jazz 1952/CD 23 (Jun 1952 - Jul 1952) - oscar aleman/sus presentaciones en vivo - vol 1 - oscar aleman/sus presentaciones en vivo - vol 2 - ornette coleman/free jazz - brother jack mcduff/the best of the concord years (2) - jacob do bandolim/1947 a 1953

Nederlands ( To the English translation )

Ik herinner me als kind een keer op de TV een man gezien te hebben, die al honderden versies van een bepaald klassiek stuk op de plaat verzameld had en toen de presentator vroeg, wanneer hij met dit verzamelen zou stoppen zei hij: Als ik alles heb. Waarom? vroeg de presentator. Omdat ik dan pas weet welke uitvoering de beste is. Aan dit voorval dacht ik toen ik gisteren een CD van Jacob do Bandolim afspeelde, getiteld Jacob do Bandolim - 1947 a 1953 ( 78rpm). Het is de eerste CD in een serie en ik genoot van deze heerlijke muziek uit het begin van zijn loopbaan. De meeste nummer had ik al op andere platen van hem, maar af en toe kwam er een onbekend nummer voorbij. Ik vroeg me af ..... net als die verslaggever op de TV, of ik ze allemaal wilde of dat ik op een gegeven moment tevrden zou zijn met mijn collectie.

Toen ik nog maar net begon als verzamelaar probeerde ik om alle Fats Waller opnamen te pakken te krijgen. Nu heb ik de originele Hit of the week platen bijna compleet en Oscar Aleman's commerciele plaat opnamen heb ik ook bijna allemaal. Gisteren beluisterde ik een CD getiteld Oscar Aleman y sus Presentaiones en vivo - volume 2. Deze plaat is deel van een serie die alle (?) overgeleverde live- en privéopnamen van Oscar Aleman bevat. Dat betekent dat er nog al wat radiouitzendingen op staan waar schreeuwende reporters voor een uitgelaten publiek een opzwepende Oscar Aleman laat horen, vaak van een erbarmelijke geluidskwaliteit. Wat moet ik hiermee? Aan het eind van de CD vond ik echter een aantal schitterende gitaarsolo's, klaarblijkelijk gemaakt in de rust van zijn appartement van verschillende standards zoals Sweet Georgia Brown, After You've Gone en zelfs een aantal nummers, die nooit een titel zouden krijgen ( pieza desconocida ).

Toen ik die nummers hoorde wist ik het zeker ....... ik moest ze, net als die man in mijn herinnering, allemaal horen .........om te weten welke de beste is.

Ik vond een leuke groep Choro spelers, die de muziek van Jacob do Bandolim uitvoeren. Ze komen uit Caraiva Bahia in Brazilië.

Keep swinging

Hans Koert

( Naar de Nederlandse vertaling.) ( En Francais.)

MIJN DRAAITAFEL
phil woods/moonlight in vermont (4)- international honky tonk/telemusic - buddy de franco quartet-louis hayes quintet/blues bag - lennie tristano/trio,quartet, quintet and sextet - clifford brown-max roach quintet/the last concert (2) - art blakey jazz messengers/at the jazz corner of the world (2) - ray bryant-betty carter/meet betty carter and ray bryant - les tresors du city jazz 1952/CD 23 (Jun 1952 - Jul 1952) - oscar aleman/sus presentaciones en vivo - vol 1 - oscar aleman/sus presentaciones en vivo - vol 2 - ornette coleman/free jazz - brother jack mcduff/the best of the concord years (2) - jacob do bandolim/1947 a 1953

Monday, February 26, 2007

International Honky Tonk

This time an appaeal for information about an LP I found at a junk shop titled International Honky Tonk. The LP was the 32nd release for a label called Tele Music. As this is a French label I posted a call on the forum of the Hot Club du France, but so far without any results and a translation in the French language in this blog.

The music seems to be composed by Georges Chatelain and Hervé Roy and it is unknown if they also played the music. The instrumentation seem to be a piano ( piano punaises ), banjo and guitar ( guitare seche ). There are nine tracks - each track has the name of a city ( Paris Honky Tonk - Vienna Honky Tonk - Madrid Honky Tonk etc) and the music is a kind of honky tonk or boogie woogie-like music. For most tracks there are three versions: the complete one, a 30 seconds version and a 15 seconds version.

The complete series of this Tele Music LPs contains more then one hundred releases and they were published by the Tele Music, Paris ( France). The covers all look like the one above, except that mine, ( number 32)( copyrighted 1972) is grey and has the words INTERNATIONAL HONKY TONK.

Is this series used for (amateur) film soundtracks, or has it to do with Tele Music, as described below - an early invention in telephony. In found a story on internet, printed below, from 1916:

Tele-Music. An "industry" rivaling the moving picture business can be created when some genius perfects a means supplying telephone subscribers with all kinds of music from a brass band down to a violin concert. The requisites are that ten or 100,000 subscribers can listen in, all at the same time, without the sound weakening as more telephone lines are put in the circuit. The subscriber must be able to use his regulation instrument. No expensive attachments should be used; only, perhaps, let us say, a low priced horn, quickly attachable to the telephone receiver. The music should he heard loudly all over the room. No expensive nor complicated plant should be used at the point where the music originates. A two-wire line should connect the plant with "central."

I'd love to have more information about this label !!

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE
les tresors du city jazz 1955/CD 52f - eel the jazz/highlights-volume 1 - dr. zilch/flux - mike delferro/plays belcanto - west coast jazz/hermosa beach 1951-1954 - phil woods/moonlight in vermont (4) - international honky tonk/telemusic

Francais

INTERNATIONAL HONKY TONK : J'ai trouvé chez un brocanteur un LP intitulé International Honky Tonk, référence : Telemusic TM 3032. Il contient des morceaux enregistrés par des musiciens français Hervé Roy et G. Châtelain avec: piano punaise et banjo plus guitare sèche.Certaines plages musicales sont du style Boogie Woogie . Leurs titres : Paris Honky Tonk, Vienna Honky Tonk, Amsterdam Honky Tonk etc. Chaque morceau est enregistré dans deux ou trois versions (même arrangement, mêmes instruments, mais durée différente) Ce LP a-t-il été conçu pour de la musique de film ou pour des fonds sonores radiophoniques ...Qui pourrait me communiquer des informations sur ce disque ? Par exemple : quand a-t-il été enregistré et par quelle société, quand a-t-il été publié, quel était l’objet de ces enregistrements

Keep swinging

Hans Koert

Deze keer ben ik op zoek naar informatie over een LP die ik een tijdje geleden in een tweedehands platenzaakje vond. De LP heet International Honky Tonk en is nummer 32 in een uitgaven op het label Tele Music ( TM 3032 ). Omdat dit een Frans label is heb ik ook een oproep in het forum van de Hot Club du France geplaatst, zonder resultaat, en ook in deze blog in het Frans.

De muziek lijkt gecomponeerd door Georges Chatelain en Hervé Roy en mogelijk spelen ze ook de muziek. De instrumenten zijn volgens de hoes, de piano ( piano punaises ), banjo en gitaar ( guitare seche ). De plaat heeft negen nummers, elk genoemd naar een stad ( Paris Honky Tonk - Vienna Honky Tonk - Madrid Honky Tonk etc) en de muziek is een soort tingeltangel of boogie woogie-achtige muziek. De meeste nummers hebben drie versies: een complete, één van 30 seconden en één van 15 seconden.

De volledige serie van deze Tele Music LPs bestaat uit meer dan honderd LP's en werden uitgebfacht door Tele Music, Parijs. De platenhoezen zien er allemaal uit zoals hierboven afgebeeld, zij het dat de mijne grijs is en de woorden INTERNATIONAL HONKY TONK bevat. De mijne is uitgebracht in 1972.

Is dit een serie gebruikt voor ( amateur) filmers als achtergrondmuziek of heeft het te maken met het gebruik van Tele Music, een vroege uitvinding voor de telefoon. Het stuk tekst (uit 1916) hieronder (in het Engels) vond ik op internet.

Tele-Music. an "industry"rivaling the moving picture business can be created when some genius perfects a means supplying telephone subscribers with all kinds of music from a brass band down to a violin concert. The requisites are that ten or 100,000 subscribers can listen in, all at the same time, without the sound weakening as more telephone lines are put in the circuit. The subscriber must be able to use his regulation instrument. No expensive attachments should be used; only, perhaps, let us say, a low priced horn, quickly attachable to the telephone receiver. The music should he heard loudly all over the room. No expensive nor complicated plant should be used at the point where the music originates. A two-wire line should connect the plant with "central."

Graag aanvullende informatie !!

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

MIJN DRAAITAFEL

les tresors du city jazz 1955/CD 52f - eel the jazz/highlights-volume 1 - dr. zilch/flux - mike delferro/plays belcanto - west coast jazz/hermosa beach 1951-1954 - phil woods/moonlight in vermont (4) - international honky tonk/telemusic

Sunday, February 25, 2007

Snowy Morning Blues

On the 25th of February 1927, eighty years ago, James P. Johnson recorded at least three version of his famous Snowy Morning Blues in the Columbia studios of New York City. All three takes were rejected, like the recordings he made on that same morning from All That I Had Is Gone. Ten days later, on the 7th of March he visited the studio again and finally recorded these two tunes, that were released later that year as a Columbia record.

This great composition of James P.Johnson, father of stride piano players, was recorded when he was 33 year old. At that age he was already a famous stride piano player. In the 1910s had had made several piano rolls. In 1917 he had published his first composition Mama's Blues and in 1921 he made his first recording for Black Swan, The Harlem Strut. One of his first recordings, Carolina Shout, became a well known hit.

During the 1920s James P. became known because of Broadway musicals as Runnin' Wild for which he composed tunes like Old Fahioned Love and The Charleston and in 1927, the year he recorded Snowny Morning Blues he was part of the Keep Shufflin' revue together with his student Thomas Fats Waller.

Although James P. was a typically stride piano player from the ragtime tradition ( most early compositions are in fact raqtimes) this Snowy Morning Blues has for the first time a lot of jazz elements.

It is remarkable that this composition, Snowy Morning Blues, became a title that wasn't recorded by other artists. As far as I know it was never recorded by any other artist on 78rpm. The only remake of this tune was a 1938 Library of Congress recording by James P. Johnson himself made for the archives as a living documentary about the early history of jazz music ( The Jelly Roll Morton Library of Congress records became known ) and a 1942 recording for Asch. But few contemporary jazz musicians recorded this tune, I guess because it is pretty hard to play. I have recordings of that tune by Ralph Sutton, Howard Alden and Guy Van Duser.

To illustrate that these compositions are difficult to play and should be ignored by inexperienced musicians I'll show you a guitar player who thinks he plays the tune in the right way. In my opinion this man should ignore this tune and start to practice a more easy composition.

The young man on the next fragment has found the right tone and spirit and he plays this tune as James P. had wanted it.

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE
blindfold test #37 (2) - donald byrd/at the half note cafe volumes 1 & 2 (2) - lee morgan/charisma - steve davis/update - blindfoldtest # 44/keep swinging (2) - george braith/the complete blue note sessions (2) - robert normann/volume III tricky fingers don ellis/how time passes third stream jazz - claudio roditi-klaus ignatzek-jean louis rassinfosse/light in the dark - les tresors du city jazz 1954/CD 45 - joe lovano/tenor legacy - ago, pixinguinha 100 anos volume 1 - swing accordion/le swing a bretelles (2) - charlie byrd/byrd-lore (2) - guy van duser-billy novick/lovely sunday afternoon

Nederlands ( To the English translation )

Op 25 februari 1927, tachtig jaar geleden, nam James P. Johnson tenminste drie versies van zijn compositie Snowy Morning Blues op in de Columbia studio's in New York City. De resultaten van de opnamen van die dag ( hij nam ook drie keer het nummer All That I Had Is Gone op ) waren niet goed en werden terzijde gelegd. Tien dagen later lukte het wel en werden beide nummers op de plaat gezet, die uitgebracht werd op een Columbia plaat. James P., ook wel Jimmy genoemd, was toen 33 jaar oud.

Hij was toen al een beroemde stride pianist en had al heel wat pianorollen opgenomen. In 1917 had hij zijn eerste compositie gepubliceerd, Mama's Blues en in 1921 zijn eerste plaat opgenomen voor Black Swan, The Harlem Strut. Eén van zijn eerste opnamen, Carolina Shout, werd een hit. In de jaren twintig hield hij zich vooral bezig met Broadway musicals als Runnin' Wild, waarvoor hij de muziek schreef. Beroemde composities als Old Fahioned Love en The Charleston komen uit die productie. In 1927, het jaar waarin hij Snowny Morning Blues opnam trad hij op in de Keep Shufflin' revue samen met zijn leerling Thomas Fats Waller.

Hoewel James P. een typische pianist is, voortgekomen uit de ragtime traditie ( zijn oudste composities zijn eigenlijk gewoon ragtimes), maakt hij met deze Snowy Morning Blues voor het eerst jazz.

Het is opvallend dat andere musici met hun vingers afbleven van dit nummer - in het tijdperk van de 78-toeren plaat lijkt geen enkele andere artiest het op de plaat te hebben gezet. We kennen alleen de Library of Congress opnamen van James P. Johnson uit 1938 waarin hij voor het nageslacht zijn carriere belicht en een opname uit 1942 voor het Asch label.

Ook hedendaagse musici hebben het nummer niet opgepakt, ik denk, omdat het vrij lastig is om te spelen. Ik heb het zelf alleen maar in versies van Ralph Sutton, Howard Alden en Guy Van Duser.

Om te laten zien, dat deze compositie moeilijk is om te spelen heb ik een fragment gevonden waarin een man het stuk voor de camera uitvoert op zijn gitaar. Al snel merk je, dat hij van het stuk niets begrepen heeft en er beter vanaf had kunnen blijven.

De jonge man in het volgende fragment weet wel de juiste snaar te raken en laat horen hoe het nummer hoort te klinken. Geniet van deze versie - zo zal James P. het bedoeld hebben.

Keep swinging

Hans Koert

MIJN DRAAITAFEL
blindfold test #37 (2) - donald byrd/at the half note cafe volumes 1 & 2 (2) - lee morgan/charisma - steve davis/update - blindfoldtest # 44/keep swinging (2) - george braith/the complete blue note sessions (2) - robert normann/volume III tricky fingers don ellis/how time passes third stream jazz - claudio roditi-klaus ignatzek-jean louis rassinfosse/light in the dark - les tresors du city jazz 1954/CD 45 - joe lovano/tenor legacy - ago, pixinguinha 100 anos volume 1 - swing accordion/le swing a bretelles (2) - charlie byrd/byrd-lore (2) - guy van duser-billy novick/lovely sunday afternoon

Saturday, February 24, 2007

Bo Grumpus

Today - fun with the Bo Grumpus Ragtime Trio, enlarged with a fiddler, playing String Band Classics on a 2003 Stomp Off Recording ( SOS CD-1388)

The Bo Grumpus Ragime Trio is a group of musicians that was formed around guitar player Craig Ventresco and started as a street band in the San Francisco area.

Mind that there has been another Bo Grumpus band in the 1970s, but that's a complete other one - this trio plays ragtime and folk music from the early XXth century.

The CD, released by Stomp Off is dedicated to the early XXth century string bands - the music as played by bands as the Dallas String Band and the Mississippi Sheiks. Great music, now almost forgotten. For me, this music reminds me to the music of Ian Whitcomb, the piano player, who made numerous albums filled with early XXth century ragtime and vaudeville tunes.

The Bo Grumpus Ragtime Trio on this CD contains Craig Ventresco on guitar, Tom Marion on guitar, mandoline, banjo at that kind of string instruments and Pete Devine on percussion and jug.

For this occasion the trio was enlarged with a fiddler, Rob Kerwin.
They play 26 tunes on this album, all waltzes, marches, ragtimes and coon songs originally from the early 1900s in a tradition that belongs to the rural southern black string bands.

Craig Ventresco plays the guitar and is the leader of the trio. When he was four he started to play the banjo and became interested in ragtime music due to the This Is Ragtime radio program of Terry Waldo. He developed in a skilled guitar player and a virtuoso on the six string banjo.

I found some fragments of Craig playing the guitar. I posted those fragments below.

Pete Devine is the percusionist, which means that he uses all kinds of instruments that belong to the equipment of a string band percusionist, like the washboard, temple blocks, woodblocks, auto horns and the jug to produce the typically bass sound.

Tom Marion plays all kinds of string instruments on this recording, from the guitar up to the mandoline, the ukulele and the banjo. He is a skilled instrumentalist that plays in a lot of string bands.

I found some fragments of Craig Ventresco playing his guitar, here in a duo. Hope you enjoy it.

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE
clifford brown/memorial - modern sax stylists/1947-1951 - groove juice special/hit that jive jack - chet baker/mr. b - clifford brown/the quintet vol. 1 (2) - art blakey/jazz messengers - jazz messengers (legacy)/legacy of art blakey - hawaiians beachcombers/vacances a hawai - fats navarro-tadd dameron/complete blue note and capitol recordings (2) - art blakey jazz messengers/at the jazz corner of the world (2) - bo grumpus/plays string band classics.

Nederlands ( To the English translation )

Vandaag - Een gezellig CD met de Bo Grumpus Ragtime Trio, deze keer uitgebreid met een violist. Ze spelen String Band Classics uit het begin van de twintigste eeuw op een in 2003 verschenen Stomp Off CD ( SOS CD-1388)

De Bo Grumpus Ragime Trio is een groep musici, gevormd rond gitarist Craig Ventresco. Ze begonnen ooit als straatbandje in San Francisco. Er schijnt overigens ook een gelijknamige band geweest te zijn in de jaren zeventig, maar die heeft niets van doen met dit groepje. Dit trio speelt ragtime en folkmuziek uit het begin van de vorige eeuw.

De CD, uitgebracht op het Stomp Off label is gewijd aan de muziek zoals die gespeeld werd door stringbands als de Dallas String Band en de Mississippi Sheiks. Prachtige muziek - nu bijna helemaal vergeten. Het deed me in eerste instantie denken aan de muziek die ik had van Ian Whitcomb, de ragtime pianist, die ik op LP had. Hij liet op zijn platen de ragtime en vaudeville muziek uit het begin van de vorige eeuw weer tot leven komen.

Het Bo Grumpus Ragtime Trio op deze plaat bestaat uit Craig Ventresco op guitar, Tom Marion op gitaar, mandoline, banjo en dat soort snaarinstrumenten en Pete Devine op slagwerk en jug. Voor deze CD is het trio uitgebreid met een violist, Rob Kerwin.

Er staan 26 nummers op dit albums, walsen, ragtimes, marsen en coon songs, allemaal ooit gespeeld rond 1900 door de zwarte string bands uit het diepe zuiden van Amerika.

Craig Ventresco speelt de gitaar en is de leider van de groep. Toen hij vier jaar was pakte hij al naar de banjo en werd geinteresseerd in de ragtime muziek dankzij een radioprogramma getiteld This Is Ragtime door Terry Waldo. Hij ontwikkelde zich tot een ervaren gitarist in deze traditie en ik vond een tweetal fragmenten waarin je Craig kunt beluistrren op de gitaar.

Pete Devine is de slagwerker, wat in een stringband betekent dat je gebruik maakt van allerlei ongebruikelijk materiaal voor een doorsnee drummer. Je hoort hem dan ook op een scala van instrumenten van woodblock, wasbord tot autotoeter. Niets is te gek. Ook bespeelt hij de jug, een lege (drank?)fles, waarop hij de zo typische basklanken voortbrengt.

Tom Marion speelt allerlei snaarinstrumenten, van gitaar tot mandoline, ukulele en banjo. Hij is een ervaren en graag geziene muzikant in dit soort groepen.

Ik vond een tweetal fragmenten waarin Craig Ventresco laat horen dat hij gitaar kan spelen, hier in een duo. Geniet er van!

Keep swinging

Hans Koert

MIJN DRAAITAFEL
clifford brown/memorial - modern sax stylists/1947-1951 - groove juice special/hit that jive jack - chet baker/mr. b - clifford brown/the quintet vol. 1 (2) - art blakey/jazz messengers - jazz messengers (legacy)/legacy of art blakey - hawaiians beachcombers/vacances a hawai - fats navarro-tadd dameron/complete blue note and capitol recordings (2) - art blakey jazz messengers/at the jazz corner of the world (2) - bo grumpus/plays string band classics.

Friday, February 23, 2007

Brew Moore

Brew Moore is one of those mysterious musicians, that has fasinate me for many years. He is one of the so called Lost Heroes in the book Lost Heroes, De vergeten helden van de jazz ( The forgotten Heroes of the jazz) by Fred Van Doorn and the subject in Jules Deelder's famous poem: No More Brew:

Brew Moore, begenadigd tenor

uit de school van Lester Young

stierf in Kopenhagen zoals

hij had geleefd - straalbezopen,

geen stuiver op zak, met een

gebroken nek onder aan de keldertrap ........

( Jules Deelder - part of No More Brew)

Brew Moore plays the tenor in the way Lester Young did.

Some times ago I found the LP The Brew Moore Quartet & Quintet on the Vocalion label ( LAE 564 ) wich brought me unknown recordings of Brew Moore, not available in my collection. This LP is one of the first LPs he made under his own name in 1956. He was born as Milton A. Moore jr. in Indianola, Mississippi and started to play the tenor, as he was impressed by Coleman Hawkins music. When he was a student at the University of Mississippi he learned the music of Lester Young. He started his musical career at Wil Stomp's Band from New Orleans. He travelled to New York with that band, but couldn't get a Local 802 card, an union membership card, which you needed in the 1940s if you wanted to earn money as a musician in New York City. While in New York he heard Dizzy and Charlie Parker but his idol was Lester Young - he tried to sound like Lester and he even hold his saxophone the way Lester did. Anyone who doesn't play like Lester is wrong: he said.

In 1948 he found a job in Claude Thornhill's Orchestra, but due to the fact that he didn't want to play bebop he didn't stay too long in that band. Lucky for him musicians like Stan Getz, Zoot Sims, Al Cohn and Herbie Steward, had success in Herman's Four Brothers, and they played jazz in the Lester Young tradition, so he found in the late 1940s a regular stage at the Apollo Theatre and the Royal Roost, but disappeared for a few years in the early 1950s, only playing with local musicians.

In 1954 he moved to San Francisco and played with groups like Cal Tjader's. In 1955 he founded his own quartet featuring local West Coast musicians like John Marabuto, a rather unknown piano player, who lived as a piano tuner. The other members of his group to be heard on this LP are Max Harstein on bass and Gus Gustofson on drums. Dick Mills on trumpet makes it a quintet on four tracks.

In 1961 he left for Europe and made some great recordings in Copenhagen. People who know his recordings will remember his rather despairing commend, recorded on a life performance, as the audience was very noisy, saying: Nobody´s listening anyway, let's continue with Manny's Tune and we´ll hope you'll listen.

His dead is the subject of Jules Deelder's poem No More Brew- maybe that's a nice subject for another blog later.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

MY TURNTABLE
miles davis/and the modern jazz giants
john coltrane/bahia
milestone-galaxy/original jazz classics sampler
oscar aleman/sus precentaciones en vivo - vol 5
oscar aleman/sus precentaciones en vivo - vol 1
fluitekruidt/1981-1985
blue roseland/compilation
dutch adverisement records/grasduinen
milton brown musical brownies/brownies stomp
brew moore/quintet

Nederlands ( To the English translation )
Brew Moore is één van die mysterieuze musici, die me al jaren lang fascineert. Hij is één van die zogenaamde Vergeten Helden in het boek Lost Heroes, De vergeten helden van de jazz, geschreven door Fred van Doorn. Ook is Brew Moore's dood het onderwerp in het bekende gedicht van Jules Deelder: No More Brew:

Brew Moore, begenadigd tenor

uit de school van Lester Young,

stierf in Kopenhagen zoals

hij had geleefd - straalbezopen,

geen stuiver op zak, met een

gebroken nek onder aan de keldertrap

( Jules Deelder - part of No More Brew)

Brew Moore bespeelde de tenor op de typische Lester Young manier.

Een tijdje geleden vond ik een LP, getitield Brew Moore Quartet & Quintet op het Vocalion label ( LAE 564 ) die voor mij onbekende opnamen bevatte. Het is één van zijn eerste LPs, die hij in halverwege de jaren vijftig onder eigen naam uitbracht.

Hij werd geboren als Milton A. Moore jr. in Indianola, Mississippi en begon tenorsax te spelen omdat hij onder de indruk was van het spel van Coleman Hawkins. Als student aan de University van Mississippi kwam hij in aanraking met de muziek van Lester Young en was meteen verkocht: Anyone who doesn't play like Lester is wrong: meende hij. Hij begon te spelen in het orkest van Wil Stomp en kwam zodoende in New York terecht, maar kon daar geen vergunning te pakken krijgen om te mogen spelen ( een zgn Union (Local 802) kaart; die had je nodig als je als muzikant wilde optreden). In New York hoorde hij Dizzy en Charlie Parker spelen, maar Lester Young was zijn idool - hij probeerde te klinken als Lester en hield zelf zijn sax scheef zoals Lester dat altijd deed. In 1948 vond hij een plekje in de Claude Thornhill band, maar hield het niet lang vol omdat ze bebop speelden en daarin kon hij zijn ei niet kwijt. Gelukkig voor hem werd de meer op Lester Young gestoelde muziek, gespeeld door Stan Getz, Herbie Steward, Al Cohn en Zoot Sims als The Four Brothers, populair. Eind jaren veertig speelde hij in het Apollo Theater en de Royal Roost, maar begin jaren vijftig lijkt hij volledig van de aarde verdwenen - we weten alleen dat hij af en toe met plaatselijke musici optrad.

In 1954 verhuist hij naar San Francisco en speelt met musici als Cal Tjader. In 1955 maakt hij zijn eerste eigen quartet opnamen, zoals die op deze LP. Hij speelt met plaatselijke muzikanten zoals John Marabuto, een prima pianist, die eigenlijk pianostemmer van beroep was. Andere leden van zijn quartet waren Max Harstein op bas en Gus Gustofson op drums; Dick Mills maakt er op vier tracks met zijn trompet een quintet van. In 1961 vertrekt hij naar Europa en maakt schitterende opnamen in Kopenhagen. Wie die opnamen kent, zal ook wel de opgenomen verzuchting van hem kennen als hij tijdens een rumoerig live optreden uitroept: Volgens mij luistert er niemand, maar we gaan gewoon door met Many's Tune - misschien luistert daar wel iemand naar. Zijn onverwachte en tragische dood is onderwerp van het eerder aangehaalde gedicht van Jules Deelder No More Brew; wellicht een interessant onderwerp voor een latere web log.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

MIJN DRAAITAFEL
miles davis/and the modern jazz giants

john coltrane/bahia
milestone-galaxy/original jazz classics sampler
oscar aleman/sus precentaciones en vivo - vol 5
oscar aleman/sus precentaciones en vivo - vol 1
fluitekruidt/1981-1985
blue roseland/compilation
dutch adverisement records/grasduinen
milton brown musical brownies/brownies stomp
brew moore/quintet

Thursday, February 22, 2007

The Man With The Mandolin

Dave Apollon was born in Kiev, Russia, in 1897. Originally a student of the violin, he was known during his time as the World’s greatest mandolin virtuoso. He began playing the mandolin at a young age and apparently taught himself.By the young age of 14, he was performing on the instrument in theaters, but a stint as a soldier during the Russian Revolution stalled his burgeoning career. In 1919, he decided to escape the hardships of the Russian Revolution and made his way to America. He performed in vaudeville, and in 1926 he met a group of Philippine string players who had just lost their job in another show. He immediately hired them to be his “orchestra” and began working up the routines and musical numbers that would be part of his show. In 1930, he embarked on a motion picture career, filming the first of six musical shorts. In 1937, he was featured in Universal’s “Merry Go ‘Round of 1938”, his only full-length American film .

I found a filmed fragment from around this time of a performance featuring Dave Apollon and his Philippine band performing "Sweet Sue".

Dave Apollon recorded a series of performances for the Decca label, accompanied by piano and guitar. These recordings remain the best examples of his virtuosic talent on his chosen instrument. Noted mandolin players such as David Grisman regularly list him as a significant influence, and some years ago Grisman released a double-cd featuring all recordings by Apollon 1930-1956 on the Acoustic Disc label (ACD27). Learn more at the Acoustic Disc website, to be reached clicking here

Apollon moved to California in the early '50s and this led to a performance contract with the Desert Inn in Las Vegas that would last until 1963. Billing himself as "The World's Greatest Mandolin Virtuoso", Apollon's dancing and playing performances were a big hit with the Las Vegas audiences. His Las Vegas experiences were the last performances of his colorful life. Apollon passed away in 1972.

I found a TV-performance from 1951 featuring Apollon on mandolin and Victor Borge on piano, hope you to enjoy it.

Wednesday, February 21, 2007

Alice Comedies

Ask someone what Alice and Walt Disney have in common and everbody will mention Walt Disney's 1951 production Alice in Wonderland; but few will know that one of Walt Disney's first film series was based around a little girl, Alice

The Alice Comedies were released between 1924 and 1927 and I learned that today, eighty years ago, 21st of February 1927, the film Alice at the Rodeo ( in Dutch just titled Rodeo), was released. Alice Comedies were rather primitive films / cartoons featuring animated characters and a live-action girl. The technique used, looks like the way Max Fleischer combined film and cartoon in one screen in his famous Out of the Inkwell cartoons.

Alice was not always played by the same person: there are versions with Virginia Davis and versions with Margie Gay ( both are acting in the two films below) and in the film she normally has a lot of ( real-life and animated) friends. The films were made ingenious for those days, although they look very primitive now. They used a white clothes as a background for Virginia to play Alice and she had to play her part in pantomime. This was filmed and later the animators would add the animation around her filmed image.

As I remember, a few years ago, these early primitive cartoons were nearly all lost or in a bad shape, but thanks to the fact that Dutch copies were found in our film archives, most films could be restored and safed. That's why the next little documentary about Alice is in the Dutch language - enjoy it - it is good excercise for you.

Unfortunally I can't show you the birthday-film Alice at te Rodeo, but I found another one as an example of an Alice Comedy: Alice Helps The Romance, made three month earlies ( 15th of November 1926). Enjoy this early primitive Disney release.

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE

jackie mclean/jackie's bag

thelonious monk quartet-john coltrane/at carnegie hall

miles davis/the complete live recordings 1948-1955 (10) - CD 09

johnny griffin/jazz masters

les tresors du city jazz 1898-1943/sampler CD - 1

jon seiger all stars/live in mar del plata

chick corea/recorded januari 22nd, 1978 cannes, france

gato barbieri/gato

kid punch miller/jazz rarities 1929-1930

BFT # 38 - cannonball-addict - cd 2 (2)

phil woods/moonlight in vermont - cd - 2 (4)
Nederlands ( To the English translation )

Vraag een willekeurig iemand wat de woorden Alice en Walt Disney met elkaar te maken hebben en iedereen zal de Disney productie uit 1951 noemen: Alice in Wonderland; maar weinigen zullen weten dat Disney als één van zijn eerste producties een serie rond het kleine meisje Alice maakte.

De Alice Comedies werden uitgebracht tussen 1924 en 1927 en omdat precies vandaag, tachtig jaar geleden, op 21 februari 1927, de film Alice at the Rodeo ( in het Nederlands getiteld Rodeo) werd uitgebracht, heb ik dat gisteren weer eens bekeken. De Alice Comedies filmpjes zijn nog al primitief in onze ogen; het waren films, waarbij getekende figuren samen optraden met een gefilmd meisje, genaamd Alice. Deze techniek werd afgekeken van de Max Fleischer Out of the Inkwell filmpjes, waarbij Fleischer ook tussen allerlei getekende figuren gefilmd werd.

Alice werd niet steeds door dezelfde actrice gespeeld: er zijn versies met Virginia Davis en met Margie Gay; beide figureren in de twee voorbeeld films hieronder.. In de filmpjes hebben ze een heleboel echte en getekende vriendjes. De films waren voor die tijd ingenieus gemaakt, hoewel het resultaat in onze ogen vreselijk primitief is. Er werd een wit laken opgehangen waarvoor Virginia de rol van Alice speelde; dit werd gefilmd en later tekenden de animators de figuurtjes er om heen.

Ik herinner me dat een paar jaar geleden de meeste filmpjes als voorgoed verloren beschouwd werden, totdat bleek dat er een heleboel in Nederlandse archieven bewaard waren. De volgende korte documentaire over Alice is dan ook in het Nederlands.

Ik kon geen exemplaar van de tachtigjarige vinden op het internet, dus werd het een voorbeeld van drie maanden daar voor, de film Alice Helps The Romance van 15 november 1926. Geniet van deze vroege Walt Disney film.

Keep swinging

Hans Koert

MIJN DRAAITAFEL
jackie mclean/jackie's bag

thelonious monk quartet-john coltrane/at carnegie hall

miles davis/the complete live recordings 1948-1955 (10) - CD 09

johnny griffin/jazz masters

les tresors du city jazz 1898-1943/sampler CD - 1

jon seiger all stars/live in mar del plata

chick corea/recorded januari 22nd, 1978 cannes, france

gato barbieri/gato

kid punch miller/jazz rarities 1929-1930

BFT # 38 - cannonball-addict - cd 2 (2)

phil woods/moonlight in vermont - cd - 2 (4)

Tuesday, February 20, 2007

Art Farmer Brass Shout

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Back to normal. The blog made a start into his second year. I made a selection of the congratulates: enjoy it. ( Reactions )

The Art Farmer CD Brass Shout / The Aztec Suite contains two complete, now nearly forgotten albums, made by Art Farmer in 1959. Last night I listened to the first part, the Brass Shout.

In the 1980s, when the CD was the new developed medium, I sold all my LPs in a moment of weakness and started a collection on CD. Now, twenty five years later, my LP collections is growing, not because they sound better, but because some releases have never been issued on CD ( And an original LP cover has some emotional surplus value I think). The remembrance to certain LPs I sold in the 1980s is completely gone after all those years, but sometimes some albums come to the surface again; like the Brass Shout. This music was in my collection - I'm sure. I recognize that typically warm brass sound, made by the horns.

This nearly forgotten session is now reissued on a Gambit Record (69254) and contains two complete LPs. In May 1959 Art Farmer recorded Brass Shout with his tentet. This is the discographical information:

Collective personel:
Art Farmer, Lee Morgan, Ernie Royal (tp), Jimmy Cleveland, Curtis Fuller (tb), Wayne Andre (tb]), James Haughton (bariton horn), Julius Watkins (fhr), Don Butterfield (tuba), Percy Heath (b), Philly Joe Jones (dm), Elvin Jones (dm), Benny Golson (arr), NYC, May 14, 1959
[ 1] Nica's Dream (Silver)
[ 2] Autumn Leaves (Mercer-Prevert-Kosma)
[ 3] Moanin'
[ 4] April in Paris
[ 5] Five Spot After Dark (Golson)
[ 6] Stella By Starlight (Young-Washington)
[ 7] Minor Vamp (Golson)

(1) [Brass Shout/Art Farmer Tentet] (United Artists UAL-4047)

Around this time Art Farmer had a close cooperation with Benny Golson, with whom he founded a sextet. called the Jazztet. This great sextet lasted until 1962 and is for me one of the most lyrical and balanced groups from that period. Art Farmer played the trumpet in those days, but during this Jazztet period he gradually turned to the flugelhorn; the instrument he is now associated to. Benny Golson played the tenor saxophone, but is above all a great composer and arranger. Benny Golson arranged Brass Shout and gave it a warm sound, only using brass instruments, like the trumpet, the trombone, baritone horn, flugelhorn and tuba. The rhythm section, of course, contains bass and drums. Only in Moanin' and April In Paris, two tunes which seems not available on the original album, have Bobby Timmons on piano. For me this Brass Shout album is great, although I'm anxious to hear the second part of this CD - The famous Aztec Suite performed by Art Farmer and his Orchestra. Maybe later, next weekend.

I found a 1959 film fragment to illustrate Art Farmer playing , with the Gerry Muligan Quartet with Art Farmer on trumpet, Henry Grimes on bass and Dave Bailey on drums. Gerry Mulligan is of course on bariton saxophone.

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE
art farmer-benny golson jazztet/blues march
herbie brock trio/brock's tops
bobby hackett/jazz session
abel ferreira-canhoto e seu regional/compilation
john coltrane/live at the village vanguard - disc three
pichelour jazz-band/tain't what you do
miles davis/steamin'
jimmie lunceford & orchestra/here comes
feel the jazz/25 jaar feel the jazz - cd 1(2)
lester young/ding dong
art farmer/brass shout

Nederlands ( To the English translation )

Eindelijk weer normaal. De blog is aan zijn tweede jaar begonnen. Ik heb een selectie van gelukwensen hieronder bijgevoegd. ( Gelukwensen.)

De Art Farmer CD Brass Shout / The Aztec Suite bevat twee volledige, bijna vergeten albums, gemaakt door Art Farmer in 1959. Gisteren luisterde ik naar het eerste deel: Brass Shout.

In de jaren tachtig, toen de CD het nieuwe veelbelovende medium was, heb ik in een moment van zwakheid al mijn LPs verkocht en begon ik een verzameling op CD. Nu, vijfentwintig jaar later is mijn LP collectie al weer aan het groeien, niet omdat ze beter klinken, maar doodeenvoudig omdat nog lang niet alles op CD verschenen is. Bovendien heeft een LP-hoes gewoon meer ...... De herinneringen aan bepaalde LPs uit die periode is in de loop der tijd wat vervaagd, maar toch komt er af en toe weer iets bovendrijven; dat had ik gisteren ook bij het beluisteren van Brass Shout. Ik had deze muziek vroeger in mijn verzameling. Ik herken die typische warme klank van het koper, gearrangeerd door Benny Golson.

Deze bijna vergeten opnamesessie van mei 1959 van Art Farmer met zijn Tentet is nu heruitgegeven op Gambit Record (69254) onder de verzamelnaam The Brass Sessions. Hier de discografische informatie van die Brass Shout sessie:

Voltallige bezetting:
Art Farmer, Lee Morgan, Ernie Royal (tp), Jimmy Cleveland, Curtis Fuller (tb), Wayne Andre (tb]), James Haughton (bariton horn), Julius Watkins (fhr), Don Butterfield (tuba), Percy Heath (b), Philly Joe Jones (dm), Elvin Jones (dm), Benny Golson (arr), NYC, May 14, 1959
[ 1] Nica's Dream (Silver)
[ 2] Autumn Leaves (Mercer-Prevert-Kosma)
[ 3] Moanin'
[ 4] April in Paris
[ 5] Five Spot After Dark (Golson)
[ 6] Stella By Starlight (Young-Washington)
[ 7] Minor Vamp (Golson)

[Brass Shout/Art Farmer Tentet] (United Artists UAL-4047)

Rond deze tijd, 1959, werkte Art Farmer nauw samen met Benny Golson en stichtten ze samen een sextet, het Jazztet. Dit Jazztet werd opgegeven in 1962 en vormt voor mij één van de beste groepen uit deze periode, mede door de uitgebalanceerde arrangementen van Benny Golson. Art Farmer speelde de trompet, maar pakte steeds vaker de bügel, waarmee hij zijn verdere loopbaan geassocieerd bleef. Benny Golson bespeelde de tenor sax, maar is bovenal de componist - arrangeur van de groep. Benny Golson is ook verantwoordelijk voor de arrangementen in Brass Shout en dat is te horen in de schitterende arrangementen van het koper. Behalve de ritmesectie van piano ( alleen op Moanin' en April in Paris), bas en drum, worden alleen koperinstrumenten gebruikt, zoals de tompet, de bügel, de Franse Hoorn en de Tuba. Voor mij is dit album, Brass Shout, één van de mooiste Art Farmer - Benny Golson sessies geworden en dan heb ik nog niet eens naar The Aztec Suite geluisterd, die ook op voorhand een legendarische naam heeft. Dat moet dan maar tot het weekend wachten.

Ik vond een stukje film, uit diezelfde periode, waarin je Art Farmer kunt zien en horen spelen, weliswaar niet met zijn Brass Shout Tentet, maar met het kwartet van Gerry Mulligan. Gerry speelt uiteraard bariton sax, Henry Grimes de bas en Dave Bailey op drums.

Keep swinging

Hans Koert

MIJN DRAAITAFEL
art farmer-benny golson jazztet/blues march
herbie brock trio/brock's tops
bobby hackett/jazz session
abel ferreira-canhoto e seu regional/compilation
john coltrane/live at the village vanguard - disc three
pichelour jazz-band/tain't what you do
miles davis/steamin'
jimmie lunceford & orchestra/here comes
feel the jazz/25 jaar feel the jazz - cd 1(2)
lester young/ding dong
art farmer/brass shout

Reactions Gelukwensen

Congrats! (G. - New Haven CT (USA)) - Congrats! Been enjoying reading your thoughts for some time now! (CT - Texas (USA)) Congrats! I just got your current record of the month recently, haven't had a chance to play it yet, alas! (KU - Zürich (Switserland)). - Na, gefliesieteerd dan mar, war! (C. - (Belgium)) - Congrats Durium! ( G.A.R - North Carolina (USA)) - PROFICIAT met je eerste verjaardag!! (S. (Belgium)) - Fijne webside jouw keepswinging. Zo houden ! (HW (The Netherlands))Een geweldig kado was dit Funny Valentine van mr.Chet Baker voor de 14e feb., oh ja en nog van harte gefeliciteerd aan komende weekend met jouw 365ste Weblog,bedankt voor je informatieve inspratieve en altijd goed verzorgde weblog,dank voor de vele momenten aan plezier die ik persoonlijk altijd heb mogen ontvangen middels jouw weblog.Ik wens jouw nog vele inspirerende jazz verslagen toe,met veel beeld en geluid,ik zou zeggen nog veel jaren toe gewenst.En uhhh,Keep on Swinging. (JL ( The Netherlands)) - Hi Hans! happy anniversary ! thanks for your wonderful blog and keep on swinging !!! cheer from Brazil (TM (Brazil))¡ - Congratulations to both of you and a Happy Birthday to your excellente web log !! ( GI - Buenos Aires (Argentina)) - lang niet gek zeg, een jaar webbloggen: proficiat met deze eerste jaardag en ga zo voort. Groeten, ( MS (The Netherlands)) - Congratulations with your one year of daily, always informing and entertaining, contributions at your blog that will continue to keep us swinging in future ahead, I am convinced. (JL (Denmark))

Monday, February 19, 2007

A Swinging Year

It started one year ago, with a contribution titled Fats and More . Since that first blog I posted a daily contribution at my http://keepswinging.blogspot.com. During the last months more then 100 regular visitors a day found the blog worth to read. The most popular sites were Tiger Rag , where I had gathered several versions on film of that popular tune; about the Dutch Persil Advertisement , in which Louis Davids explains what each girl should know and last, but not least, the Stuff That Dreams Are Made Of, which holds a mirror up to a collector's face. A survey of the contributions posted last year is to be found on this site Use this as a a starting point when you want to surf through my web log. Since October 2006 the blogs are bi-langual: in English and in Dutch.

This time I promissed to tell you about the very first record I bought.

In the 1950s, my brother and I were schoolkids, we had no gramophone, but sometimes we received mailing from Reader's Digest in which such a thin black plastic soundsheet record was hidden. We kept these mysterious discs as little treasures and I remember that somewhere in the early 1960s we had a gramophone in the house for some days as my parents had to use it for the annual performance in our village (they had to play on stage: Junge, komm bald wieder from Freddie Quinn ). At that occasion we played those soundsheets. In the mid 1960s we stayed at my uncle Leen's home in Rotterdam - he had a gramophone where we played those 78 rpm records of artists like Dorus ( = Tom Manders) and Eddie Christiani. The first record I bought was actually a 25 cm LP of Bobby Hackett. It must have been somewhere in the late 1970s. I still have it. Jazz Session with Bobby Hackett. ( Columbia 1053 ) Don't ask me, after more then 40 years, why I bought this one - I remember that I bought it somewhere in a second hand shop. We liked the music and played it on my very first gramophone, as I remember, a large white gramophone of an unknown brand.

Sometimes I play this first record - the sound of the record reminds me to these early days. Bobby Hackett's mellow tone and melodic style was my first experience in jazz, although I didn't knew much about him. In the early 1950s, when this record was made Bobby Hackett had played in the Glenn Miller Orchestra and the Casa Loma Orchestra, at the famous 1947 Louis Armstrong Town Hall concert, before he became a studio musician in more commercial bands like Jackie Gleason's. He recorded with Eddie Condon and this recordings, featuring Charlie Queener on piano, Carl Kress on guitar, Bob Casey on bass and Don Marino on drums can be labeled as modern dixieland stuff.

As you can see I started to make a kind of database very soon and this very first record was catalogued as A and I even used letter stickers (very expensive) to personalize my copy and my mother even wrote my address on it afraid that the record should be mixed up in other collections.

To illustrate what kind of music Bobby Hackett played I love to share a small compilation with you on film. Enjoy it.

Thanks to all visitors who has bookmarked this blog on their computer or linked it in their sites - I hope to share my passions with you in future. Jo, thanks again for your support.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

19 February:

75: 1932 - Keep A Song In your Soul - Red Nichols and his Five Pennies // Was That The Human Thing To Do - Boswell Sisters
70: 1937 - Louise Louise Blues - Derwood Brown and his Musical Brownies
60: 1947 - Dark Shadows - Charlie Parker Quartet
55: 1952 - I'm In The Mood For Love- King Pleasure and his Orchestra

Nederlands ( To the English translation )

Het is allemaal een jaar geleden begonnen met een bijdrage getiteld Fats and More. Sinds die eerste bijdrage heb ik dagelijks een blog gemaakt in mijn http://keepswinging.blogspot.com . De laatste maanden ligt het gemiddeld aantal bezoekers boven de 100 per dag. De meest populaire blogs bleken die over de Tiger Rag, waar ik verschillende filmversies van het nummer bij elkaar gebracht had . Een tweede ging over het flexibele Nederlandse plaatje, gemaakt als Persil Advertentie , waarin Louis Davids uitlegt wat elk meisje weten moet en tenslotte een vrij recente bijdrage getiteld Stuff That Dreams Are Made Of, waarin de fanatieke platenverzamelaar een spiegel voorgehouden wordt. Een samenvatting van alle onderwerpen vind je op deze website en je kunt die het beste als start gebruiken als je eens wilt snuffelen in de onderwerpen. Sinds half oktober zijn de bijdragen zowel in het Engels als in het Nederlands te lezen.

Ik had beloofd vandaag iets over mijn allereerste plaat te vertellen, die ik ooit kocht.

In de jaren vijftig hadden mijn broer en ik geen gramofoon, maar toch ontvingen we af en toe mailing van Reader's Digest, waarin zo'n dun flexibel plastic plaatje zat. Die bewaarden we als een grote schat. Ik herinner me dat we een keer een aantal dagen een gramofoon in huis hadden omdat mijn ouders in de toneelvereniging dat ding nodig hadden bij de uitvoering ( ze moesten Junge, kommt bald wieder van Freddy Quinn op het toneel draaien) en ik herinner me dat we toen onze klankdrukken ( zo heten die flubberplaatjes officieel) voor het eerst draaiden. In de jaren zestig logeerden we bij ome Leen in Rotterdam en die had een gramofoon, waarop we 78-toeren platen van Dorus ( = Tom Manders) en Eddy Christiani draaiden. De eerste plaat die ik zelf gekocht heb was een 25 cm LP van Bobby Hackett. Het moet ergens halverwege de jaren zestig geweest zijn. Ik heb hem nog steeds: Jazz Session with Bobby Hackett. ( Columbia 1053 ) Vraag me niet, na veertig jaar, waarom ik deze gekocht heb - ik herinner me dat het in een tweedehands winkeltje was. We speelden de LP op mijn eerste pick up, een groot wit, merkloos apparaat.
Soms speel ik die plaat nog wel eens - het geluid herinnert me aan die eerste momenten. De wat zoete tonen en melodische stijl van Bobby Hackett was mijn eerste jazz ervaring, hoewel ik er nog weinig van wist. Begin jaren vijftig, toen deze plaat gemaakt werd, had Bobby Hackett in de orkesten van Glenn Miller en het Casa Loma Orkest gespeeld en bovendien was hij bij het beroemde Town Hall concert van Louis Armstrong in 1947. Nu speelde hij in de meer commerciele bands van Jackie Gleason en had dixieland gespeeld met Eddie Condon. Op deze plaat speelt hij, samen met musici als Charlie Queener op piano, Carl Kress op guitar, Bob Casey op bas en Don Marino achter de drums een soort moderne mainstream dixieland

Zoals je aan de hoes kunt zien begon ik de platen te catalogiseren in een soort kaartenbak en die eerste plaat kreeg de letter A. Met een sticker kwam dat linksonder op de hoes en ook zette ik met wrijfletters ( die dingen gingen altijd schuin en waren hartstikke duur) mijn naam er op. Zelfs mijn moeder zette er mijn naam en adres op, uit angst dat die plaat een keer in verkeerde handen zou komen.

Ik heb, ter afsluiting, een filmpje gevonden waarop een compilatie van foto's te zien is van Bobby Hackett samen met de muziek die op de plaat staat. Even nostalgisch terugblikken.

Ik wil alle trouwe lezers van mijn weblog, die dagelijks mijn weblogs openden, bedanken voor hun bezoekjes. Ik hoop in de toekomst mijn jazz-belevenissen met jullie te kunnen blijven delen.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

19 februari:

75: 1932 - Keep A Song In your Soul - Red Nichols and his Five Pennies // Was That The Human Thing To Do - Boswell Sisters
70: 1937 - Louise Louise Blues - Derwood Brown and his Musical Brownies
60: 1947 - Dark Shadows - Charlie Parker Quartet
55: 1952 - I'm In The Mood For Love- King Pleasure and his Orchestra

Sunday, February 18, 2007

Stuff That Dreams Are Made Of

Sometimes powers from above seem to guide your life. I don't know where I learned about this very special project, titled The Stuff That Dreams Are Made Of, a 2CD release, packed in a beautiful cover. The picture on the cover was made by Robert Crumb, artist, jazz musician and record collector. I found out that the man in front of the cover, a balding, bearded man in his 50s, wearing glasses, excited because of the record he has found, had a striking resemblance. The man, sitting in a junk shop, searching in a box of Just Arrived After Months Of Tedious Negotiations finds an E. cond. record and thinks After Forty Years, At Last It's Mine !! .........

Forty years ago, I must have been a teenager, like the man on the cover, I bought my very first records. - I'll discuss these first recordings in my next blog - today I will share this, nearly biographical release with you. The drawing on the cover expresses the feeling you have when you find a record, you always wanted to have, a item you have dreamed of - an issue that completes your life.

In the booklet inside an extensive article of Richard Nevins, titled with a quote of Maltese Falcon "What is it? The stuff that dreams are made of ... ". Richard describes the true collector. It starts how he tries to explain his daughter that collecting is a very normal human habit. He observes that his dog collects shoes by stashing them under the living room desk. He explains to his 11 year old daughter that this proofs that even lower forms of animal life have an impuls to collect. No, his daughter said, is shows that only lower forms of animal life have an impulse to collect, putting the accent on only lower. He comes to the conclussion that the average collector is a man - women don't collect. Women exhibit a fatal flaw when collecting - they tend to act rationally. Collecting, he says, is in most scenarios, quite harmless and keeps guys out of trouble. He gives all kinds of examples of weird collections and tells about how the Super Rarities $ Unissued Gems Of The 1920s & 30s of this 2CD were obtained.

This 2CD, released on the Yazoo label (Yazoo 2202) contains two CDs with 46 super rarities - classic performances of early blues and old country music from the 1920s and '30. It is great release with rare 78rpm recordings, in a style I hadn't in my collection up to now and .... as I keep in the back of my mind ....... R. Crumb's stuff always becomes a collectors item !

I found an interview with Robert Crumb in which he tells about his work and the film learns me that he made a self portrait on the cover and not thought about me as a typical record collector species !! Thanks goodness - I realy didn't recognize myself in the portrait described in the booklet!

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

18 February
80: 1927 - Don't We Get Along - Harry Reser Jazz Pilots //
60: 1947 - Hey Ba-Ba-Re-Bop - Thore Jederby Orkester-"Tompa" Jahn // Jumpin At The Woodside - Lester Young Sextet
50: 1957 - Day By Day - Lee Morgan-Wynton Kelly Septet
15: 1992 - Chango y Yemeya - Papo Vazqueh Group

Nederlands ( To the English translation )

Soms heb je het gevoel dat iets of iemand van boven je leven stuurt. Ik weet echt niet meer hoe ik op het spoor kwam van de deze bijzonder prachtig uitgevoerde dubbel CD, getiteld The Stuff That Dreams Are Made Of. De tekening op de voorkant is gemaakt door Robert Crumb, artiest, muzikant en platenverzamelaar. Ik schrok van de man op de voorkant van de hoes, een ietwat opgewonden, kalende, baard- en bildragende vijftiger, die een lang gezochte plaat vindt in een bak tweedehands platen .................. De man bevindt zich in een tweedehandsplatenwinkeltje en vindt in de bak met nieuwe aanwinsten de plaat, waar hij al veertig jaar naar op zoek is: After Forty Years, At Last It's Mine !! .........

Veertig jaar geleden, ik was toen een teenager, net als de man op de hoes, kocht ik mijn eerste platen. Morgen zal ik daar meer over vertellen in mijn weblog. De tekening geeft weer hoe je je voelt als je die ene plaat in je handen hebt, waar je al jaren naar op zoek bent, het ontbrekend puzzelstukje die je verzameling iets meer compleet kan, die maakt dat het leven in één klap waard is geleefd te worden.

In het boekje binnenin staat een uitgebreid artikel van Richard Nevins, getiteld met een citaat van Maltese Falcon "What is it? The stuff that dreams are made of ... ". Richard beschrijft de verzamelaar. Het begint met het verhaaltje hoe zijn hond in huis alle schoenen onder de tafel verstopt. Hij legt uit aan zijn dochter dat verzamelen zelfs in de genen van de lagere diersoorten verstopt zit, waarop zijn dochter van elf cynisch zegt: Je bedoelt zeker dat verzamelen in de genen van alle lagere diersoorten zit, waarbij ze het accent op de woorden alle lagere laat vallen. Hij komt tot de conclussie dat verzamelaars meestal mannen zijn. Vrouwen zien verzamelen als een dodelijke afwijking, die denken meer rationeel. Verzamelen, concludeert hij, is een vrij onschuldige bezigheid en houdt de mannen weg van de straat, weg uit de kroeg, zou mijn vrouw zeggen.. In het boekje beschrijft hij allerlei verzamelaars en vertelt hij hoe het bij elkaar brengen van de zeldzame opnamen van deze dubbel CD, met als onderschrift - Super Rarities $ Unissued Gems Of The 1920s & 30s. tot stand gekomen is.

Deze prachtige dubbel CD, uitgebracht door het Yazoo label (Yazoo 2202) bevat twee CDs met 46 super rarities - classic performances of early blues and old country music from the 1920s and '30. Het is een prachtige uitgave geworden met zeldzame 78-toeren platen, in een stijl die ik eigenlijk niet in mijn verzameling had ...... en bovendien, in mijn achterhoofd weet ik dat de platen van R. Crumb altijd ................ verzamelaarsobjecten worden.

Ik vond een interview met Robert Crumb, waarin hij over zijn werk en hobby praat en toen ik hem zag, begreep ik, tot mijn opluchting, dat hij voor de tekening niet aan mij als typische exemplaar van het verzamelaarsras had gedacht. Gelukkig maar, want ik herken me daar helemaal niet in.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

18 februari
80: 1927 - Don't We Get Along - Harry Reser Jazz Pilots //
60: 1947 - Hey Ba-Ba-Re-Bop - Thore Jederby Orkester-"Tompa" Jahn // Jumpin At The Woodside - Lester Young Sextet
50: 1957 - Day By Day - Lee Morgan-Wynton Kelly Septet
15: 1992 - Chango y Yemeya - Papo Vazqueh Group

Saturday, February 17, 2007

Jo Ergen Web logs

This weekend the Keep swinging web log is one year online. It started as an experiment to find a place where I could share my passion in jazz music and related subjects. I started to post my contributions on the 19th of February 2006 and I succeeded to make it to a daily routine job, with around 110 visitors daily.

Thanks to my amigo Joergen, nick named Jo Ergen, who became my co-author in the background, this web log was never interrupted. Thanks to his support the web log could continue at days I was unable to post my daily shares, due to holidays or other reasons. Thanks for that Jo and for your support.

(BTW: Can you help me next week with some contributions as I have to refurbish the house of my brother-in-law'and will be unable to post my part? - I let you know ) Our common passion, good music, like Oscar Aleman's musical heritage and the Brazilian choro music makes that his contributions always link up with mine perfectly.

I love to share with you two web logs he manages, in which he shares his adorations. I have posted two film fragments which illustrate the subjects.

The fragment in which you see Oscar Aleman sitting in a hotel room playing his guitar is from the film El Idolo del Tango from 1948 and Jo posted it, just a few days ago, in his blog. Congratulations Jo, with this scoop !!

Oscar Aleman Web log

The social aspect of Choro music is one of the major elements in this kind of Brazilian music. I like the dog barking through this Roda de Choro, played by the Sexteto Folha Seta, which gives this kind of music an element free of engagements.

Choro Music Web Log

Thanks Jo for your support in the back ground. Thanks on forehand for your contributions next week.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

17 February:

80: 1927 - Music Of a Mountain Stream - Percival Mackey and his Band // It All Depends on You - Ben Bernie and his Hotel Roosevelt Orchestra // Willie The Chimney Sweeper - Earnest Rodgers // Gonna Get a Girl - Jackie Sounder and his Orchestra // Preachin' the Blues - Bessie Smith

75: 1932 - Pickin' My Way - Guitar Mania - Eddie Lang and Carl Kress

70: 1937 - Love and Learn - Miff Mole and his Little Molers

60: 1947 - Humoresque - Tyree Glenn-Don Byas and their Orchestra

15: 1992 - Sleeping Giant - Herbie Hancock Sextet // Holiday - Eddie Gale Quintet (feat. Larry Willis)

Nederlands ( To the English translation )

Dit weekend bestaat mijn Keep swinging web log één jaar. Ik begon ermee als een probeersel om een plek te hebben waar ik zaken, die me bezig hielden op het gebied van jazz en aanverwante curiosa ( zoals Pim Gras dat zo mooi kon benoemen ) kwijt kon. Ik begon op 19 februari 2006 met een aantal bezoekers en momenteel bezoeken gemiddeld zo'n 110 bezoekers per dag mijn dagelijkse web log.
Dankzij mijn vriend Joergen, ook wel Jo Ergen genoemd, die mijn hulp en toeverlaat op de achtergrond werd, hoefde deze web log geen dag verstek te laten gaan. Dankzij zijn bijdragen werd de web log ook keurig verzorgd op die dagen dat ik bijvoorbeeld op vakantie was.

( Kun je volgende week een paar dagen de weblog overnemen Jo; We moeten gaan klussen bij onze zwager !! Ik laat je nog wel weten wanneer ) Onze gemeenschappelijke interesses, goede muziek, zoals de muzikale nalatenschap van Oscar Aleman en de Braziliaanse choro muziek zorgden er voor dat zijn bijdragen altijd naadloos in het geheel pasten. Ik wil vandaag graag zijn web logs met jullie delen, steeds voorafgegaan door een fragment van een filmpje, waarin het onderwerp geillustreerd wordt.

Dit fragment, waarin Oscar Aleman in een hotelkamer zit en gitaar speelt komt uit de film El Idolo del Tango en is uniek, omdat er niet veel bewegende beelden van Aleman zijn. Jo was me net een paar dagen voor door dit filmpje op zijn web log te plaatsen. Gefeliciteerd met deze primeur, Jo!!

Oscar Aleman Web log

Ik denk dat het sociale aspect van de Choro muziek ons allebei wel het meeste aanspreekt en dat komt goed tot uitdrukking in de blaffende hond dwars door deze Roda de Choro heen, gemaakt tijdens een informeel treffen van het sexteto Folha Seca ergens in Brazilie.

Choro Music Web Log

Bedankt Jo voor je steun op de achtergrond en alvast bedankt voor je bijdragen volgende week.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

17 februari:

75: 1932 - Pickin' My Way - Guitar Mania - Eddie Lang and Carl Kress

70: 1937 - Love and Learn - Miff Mole and his Little Molers

60: 1947 - Humoresque - Tyree Glenn-Don Byas and their Orchestra

15: 1992 - Sleeping Giant - Herbie Hancock Sextet // Holiday - Eddie Gale Quintet (feat. Larry Willis)

Friday, February 16, 2007

In Pursuit

This CD has been released a few months ago, titled In Pursuit. It is a registration of a succesfull cooperation between Jesse Van Ruller and Bert Van Den Brink. I heard this duo in the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen ( southwest part of the Netherlands) in September 2004- a special concert, because it was recorded to use for this release. Photo courtesy: Govert Driesen.

The recordings in Porgy en Bess Jazz Club weren't good enough to use for this great release, so the tracks for this CD were recorded in Austerlitz and Haarlem May - June 2006.

Jesse van Ruller, a regular visitor of the Porgy en Bess Jazz Club is a young, promising guitar player. In 1995 he won the Thelonious Monk Competition in Washington and since that time he grew to a skilled professional guitar player.

Bert Van Den Brink has been discussed in this web log a month ago, due to the fact that he won the VPRO/Boy Edgar Price . Although he was born visual disabled he developed to a skilled piano player.

It was fasinating to see how these two men, not able to communicate visual, made such a coherent concert on stage.

I found a fragment of their performance from a concert to illustrate their music.

Jesse Van Ruller and Bert Van Den Brink were in the Far East, Japan and South Korea last week to promote this CD - they must be back by now.

This CD, the first one released by AJA Records ( Amsterdam Jazz Agency ) is great and I love to congratulate Eline with this first release. I'd advice you, even if you haven't seen the concert, to obtain a copy.

Keep swinging

Hans Koert

16 February:
80: 1927 - Hog Maw Stomp- Fats Waller // Blue Black Stomp- Clarence Williams // All That I Had Is Gone- Perry Bradford and his Gang // Maybe Sometime-Jackie Sounder and his Orchestra
75: 1932 - How Long Will It Last - Bing Crosby // Shine - Mills Brothers
70: 1937 - Chicken á la Swing - Carl Kress-Dick McDonough // Zig Zag - Casa Loma Orchestra
55: 1952 - Darn That Dream - Tony Fruscella Septet
50: 1957 - Dakar - Prestige All stars

30: 1977 - Love For Sale - Chet Baker
15: 1992 - SH Boom - Jojo Swingband

Deze CD is nog maar een paar maanden uit en heet In Pursuit. Het is de registratie van een geslaagde samenwerking tussen Jesse van Ruller en Bert van den Brink. Ik hoorde hen spelen in de Porgy en Bess Jazzclub in Terneuzen in september 2004 tijdens een speciale serie concert, waarin Jesse van Ruller Artist Of Residence was. Bovendien werd het concert opgenomen.

Foto: Govert Driessen

Helaas bleken de opnamen in Porgy en Bess Jazz Club niet goed genoeg om tot een CD uitgave te komen, zodat de opnamen van deze CD later gemaakt werden in Austerlitz en Haarlem in mei-juni 2006.

Jesse van Ruller, een regelmatige bezoeker van Porgy en Bess Jazz Club, is een jonge veelbelovende gitaarspeler. In 1995 won hij de Thelonious Monk Competition in Washington en vanaf die tijd is hij uitgegroeid tot een ervaren professionele gitarist.

Bert Van Den Brink is onlangs nog het onderwerp in één van mijn Keep swinging web log geweest, omdat hij vorige maand de VPRO/Boy Edgar Prijs won. Hoewel hij geboren werd met een visuele handicap groeide hij uit tot een ervaren pianist.

De samenhang op het podium tussen Jesse en Bert herinner ik me als heel bijzonder, aangezien ze tijdens het spelen geen oogcontact kunnen maken.

Ik vond en fragment waarin jullie een stuk van een concert kunnen bekijken.

Jesse Van Ruller en Bert Van Den Brink waren afgelopen week in het Verre Oosten, Japan en Zuid Korea, om hun CD te promoten - ze zullen nu al wel weer thuis zijn.

Deze CD is de eerste uitgebracht op het AJA label ( Amsterdam Jazz Agency) en ik wens Eline dan ook alle succes met deze uitgave. Kopen die CD !!.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

16 februari:
80: 1927 - Hog Maw Stomp- Fats Waller // Blue Black Stomp- Clarence Williams // All That I Had Is Gone- Perry Bradford and his Gang // Maybe Sometime-Jackie Sounder and his Orchestra
75: 1932 - How Long Will It Last - Bing Crosby // Shine - Mills Brothers
70: 1937 - Chicken á la Swing - Carl Kress-Dick McDonough // Zig Zag - Casa Loma Orchestra
55: 1952 - Darn That Dream - Tony Fruscella Septet
50: 1957 - Dakar - Prestige All stars

30: 1977 - Love For Sale - Chet Baker
15: 1992 - SH Boom - Jojo Swingband

Thursday, February 15, 2007

Thelonious Monk

If you walk into a record shop in The Netherlands, CD records seem to be old fashion - young people download their music as digital files and don't want it on such a shiny little disc. The same story could be told late 1950s when LPs took the 78rpm disc's seat or 1980s when LPs were replaced by CDs.

Jazz is as a music style not so common in the record shops too and if they have reserved space for jazz CDs you only find cheap boxes or records dumped for clearance prices. On the covers no information about the group or the recording date. Rubish for a serious collector.

A few weeks ago I bought a bunch of CDs on internet, and one of those CDs was such a cheap record released by the Weton-Wesgram firm, an organisation that dumps this kind of cheap products. Artist: Thelonious Monk - no more information but the titles of the five tracks. Yesterday I played it, on the assumption that the music was copied from one of the known recordings of Monk.

It wasn't ! Great - The music I heard was unknown to me - it came from an unknown session. A quick research learned that the music might be from a 1963 Japanese TV broadcast. Here's the info I found:

Charlie Rouse (ts -1/4) Thelonious Monk (p) Butch Warren (b -1/4) Frankie Dunlop (d -1/4)
TBS-TV Studios, Tokyo, Japan, May 23, 1963
1. Evidence 2. Blue Monk - 3. Bolivar Blues - 4. Epistrophy - 5. Just a Gigolo

The music was released on a Baybridge UPS 2172 recording before; the discography learns. Great !

Someone who only wants to have Monk's music will have enough info on such a disc, but the seious record collector wants the recording dates and personels. Of course I'm happy with this small treasure I found and I have to make some research to be sure, but the record sounds well ( although one of the tunes was cut off, probalbly due to the fact that the original tunes wasn't complete recorded.

I found a small fragment of Monk playing the second track, Blue Monk, that is on the CD too. The fragment is from 1958.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

15 February:
80: 1927 - It All Depends On You -Fred Rich and his Hotel Astor Orchestra
70: 1937 - Wednesday Night Hop - Andy Kirk Twelve Clouds Of Joy
55: 1952 - Pinch Bottle - Pinch Renaud and his Orchestra
15: 1992 - Ain't Misbehavin' - Jojo Swingband

Nederlands ( To the English translation )

Als je een platenzaak binnenloopt in Nederland ontdek je dat CDs niet meer in zijn. De doelgroep, jongelui van 15 tot 35 kopen geen platen meer, maar downloaden hun digitale bestanden. Eigenlijk is er niets anders aan de hand dan eind jaren vijftig toen de 78-toeren plaat plaats moest maken voor de LP of in de LP in de jaren 80 werd ingeruild voor de CD.

Als je jazz wilt kopen in een platenzaak moet je nog maar hopen dat ze een bakje voor je favoriete muziek gereserveerd hebben en dan blijkt dat meestal vol te staan met goedkope bozen of CDs, zonder nadere informatie, die gedumpt worden tegen bodemprijzen. Geen informatie over opnamedata of bezettingen - rommel meestal.

Een paar weken geleden kocht ik een stapel CDs op het internet en één van die CDs was zo'n goedkope dumpplaat uitgebracht door Weton-Wesgram, een firma die dit soort lowbudget platen dumpt. Thelonious Monk - Blue Jazz staat er op de cover en alleen de vijf titels en verder niks. Gisteren de CD opgezet ( zeg je dat van een CD?) en in de verwachting bekende nummers te horen bleek het een voor mij onbekende opname te zijn. Een snel onderzoek leerde dat het waarschijnlijk opnamen zijn van een Japanse TV uitzending uit 1963.

Dit is de informatie die ik vond:

Charlie Rouse (ts -1/4) Thelonious Monk (p) Butch Warren (b -1/4) Frankie Dunlop (d -1/4)
TBS-TV Studios, Tokyo, Japan, May 23, 1963
1. Evidence
2. Blue Monk
3. Bolivar Blues
4. Epistrophy
5. Just a Gigolo

De muziek is oorspronkelijk uitgebracht op een Baybridge UPS 2172 plaat, volgens de discografie.

Iemand die naar Monk wil luisteren zal genoegen nemen met het feit dat er geen informatie gegeven wordt; de serieuze verzamelaar wil meer. Deze goedkope uitgave is voor mij in ieder geval een klein juweeltje, een puzzelstukje in het grote geheel, ook al wordt één track op het eind hard afgekapt, alsof de originele opname niet langer is.Ik vond een kort fragment waarin Monk het nummer Blue Monk speelt, track twee van deze plaat, in een opname uit 1958.

Bedankt Jazzyjames voor je aardige woorden in het commentaar van gisteren. !! Ik denk dat je het fragment van deze keer zult waarderen.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

15 februari:
80: 1927 - It All Depends On You -Fred Rich and his Hotel Astor Orchestra
70: 1937 - Wednesday Night Hop - Andy Kirk Twelve Clouds Of Joy
55: 1952 - Pinch Bottle - Pinch Renaud and his Orchestra
15: 1992 - Ain't Misbehavin' - Jojo Swingband

Wednesday, February 14, 2007

My Funny Valentine

On the 14th of February 1927 Kate Smith sings, accompanied by the Charleston Chasers, featuring Red Nichols and Miff Mole, her beautiful song I'm Gonna Meet My Sweetie Now, a kind of Valentine song avant la lettre. I have no idea if Valentine's Day was already invented, being the day to surprise your beloved.

One of the songs that seems to be related with Valentine's Day seems to be My Funny Valentine. The tune, written by Rodgers and Hart, was first sung in the musical Babes In Arms in 1937 by Mitzi Green. It soon became a hit, a ballad, sung my many artists, not alone jazz musicians, but in all kinds of musical styles.

The tune was recorded by Mickey Rooney (1939), Judy Garland (1939), Frank Sinatra ( 1953), Ella Fitzgerald ( 1956), Kim Novak (1957), Barbra Streisand (1957), Julie Andrews (1994), to name some. Even the autors Rodgers and Hart performed it in 1959, but the most beautiful versions are made by Miles Davis ( 1956) and Chet Baker ( 1952).
Chet Baker recorded it in September 1952 with the Gerry Mulligan Quartet for the very first time. It became one of the tunes he had to sing in nearly all his performances. His discography gives more then 75 entries ( records and private recordings).

I love to share with you a film I found from the concert in Tokyo, probably June 1987, where he sings My Funny Valentine. The piano is played by Harold Danko, The bass player is Hein Van De Geyn and the drummer John Engels, both two skilled Dutch jazz veterans.

My Valentine's Day contribution !!

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

14 February:
85: 1922 - Bygones- Paul Whiteman and his Orchestra
80: 1927 - I'm Gonna Meet My Sweetie Now - Charleston Chasers
35: 1972 - Rosetta - Earl Hines-Jaki Byard // All - Horace Silver Octet
25: 1982 - Fitterday Night Fish Fry - Groove Juice Special
15: 1992 - Ba Re Ba Re Bop - Jojo Swingband

Nederlands ( To the English translation )

Op 14 februari 1927 zong Kate Smith, begeleid door de Charleston Chasers, een band met Miff Mole en Red Nichols haar schitterende lied I'm Gonna Meet My Sweetie Now, a soort van Valentijnslied, in een tijd dat Valentijnsdag wellicht nog niet eens was uitgevonden.

Eén van de liedjes, die met Valentijnsdag in verband gebracht wordt, is My Funny Valentine. Het nummer werd geschreven door Rodgers en Hart, en werd voor het eerst opgevoerd in de musical Babes In Arms in 1937 door Mitzi Green. Het werd al snel een hit en deze ballad werd door veel musici, niet alleen uit de jazzwereld, op de plaat gezet.

Het nummer werd opgenomen door o.a. Mickey Rooney (1939), Judy Garland (1939), Frank Sinatra ( 1953), Ella Fitzgerald ( 1956, Kim Novak (1957), Barbra Streisand (1957) en Julie Andrews (1994). Zelfs de makers Rodgers en Hart moesten er in 1959 aan geloven. De mooiste versies echter werden gemaakt door Miles Davis ( 1956) en Chet Baker ( 1952).
Chet Baker nam het nummer voor de eerste keer op in september 1952 met het Gerry Mulligan Quartet. Het werd een nummer dat hij bij elk optreden moest spelen en dat hij vele keren heeft opgenomen; zijn discografie geeft meer dan 75 pagina's waarop het nummer genoemd wordt (opnamen voor de plaat en tijdens concerten).

Ik vond een fragment van het optreden, dat hij in juni 1987 had in Japan, met Harold Danko op piano en onze jazzveteranten Hein Van De Geyn en John Engels op respectievelijk bas en drums -

Mijn bijdrage aan Valentijnsdag !!

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

14 februari:
85: 1922 - Bygones- Paul Whiteman and his Orchestra
80: 1927 - I'm Gonna Meet My Sweetie Now - Charleston Chasers
35: 1972 - Rosetta - Earl Hines-Jaki Byard // All - Horace Silver Octet
25: 1982 - Fitterday Night Fish Fry - Groove Juice Special
15: 1992 - Ba Re Ba Re Bop - Jojo Swingband

Tuesday, February 13, 2007

Lee Morgan City Lights

Last night I played City Lights and to be honest: it hit me. It is one of those records that contain the right notes, the right harmonics and rhythms for me as if it takes consideration with the listener. Thanks to the Rudy Van Gelder Edition of Blue Note Records this early Lee Morgan album could be reissued last year.
If you realize that Lee Morgan, born 1938, was only 19 years old when he made this recording and that this album was his sixth LP ( his fourth for Blue Note) you can imagine that he was really a young lion. Can you imagine that he started to play the trumpet at 15 in Philadelphia as a kind of rebirth of Clifford Brown, that other great young lion, that passed away at a car accident in the summer of 1956 aged 25? He joined Dizzy's band when he was 18 years old and a year later he made, as I wrote before, four Blue Note albums in one year. Presenting Lee Morgan or Lee Morgan Indeed, Lee Morgan Sextet volume one and volume two with Hank Mobley and Kenny Rodgers (in 1956) , Lee Morgan Sextet volume three, City Lights, The Cooker and Candy in 1957.
The third album for 1957 City Lights contains 5 tunes, most written by Benny Golson, also from Philadelphia. In his sextet you'll find Lee on trumpet, Curtis Fuller on trombone, George Coleman on alto and tenor saxophone, Ray Bryant at the piano, Paul Chambers bass and Art Taylor drums.

I'm not going to discuss the different tracks as they all feel great. In 1958 Lee Morgan started an engagement with Art Blakey and his Jazz Messengers and the small fragment I found from a concert is from that period. It's just an impression of Lee playing the trumpet aged 20 years old. It's a pity that he was shot aged 34 at the top of his career.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

13 February

50: 1957 - Duel Jimmy Smith-Art Blakey
45: 1962 - Imagination - Ike Quebec Quintet
15: 1992 - Pieces Of Dreams - Stanley Turrentine Quintet

Nederlands ( To the English translation )

Gisteravond heb ik City Lights gedraaid en om eerlijk te zijn ik was er helemaal verrukt over. Het bleek één van die platen te zijn, die helemaal bij me passen - het bevat de juiste noten, de juiste harmonieën en het juiste ritme. Dankzij de Rudy Van Gelder Edition kan iedereen deze vorig jaar heruitgebrachte Blue Note plaat in huis halen. Als je je bedenkt dat Lee Morgan, geboren in 1938, nog maar 19 jaar oud was toen hij deze plaat maakte, en dat dit al zijn zesde plaat was ( vier voor Blue Note) dan mag je hem met recht een young lion noemen, een veelbelovend artiest. Kun je je voorstellen dat hij pas op zijn vijftiende in Philadelphia de trompet leerde spelen als een soort wedergeboorte van Clifford Brown, die andere veel belovende trompetist, die op 25 jarige leeftijd bij een auto-ongeluk om het leven kwam?

Lee speelde op zijn 18de bij Dizzy Gillespie en een jaar later maakte hij zijn eerste Blue Note platen: Presenting Lee Morgan, ook als Lee Morgan Indeed uitgebracht, Lee Morgan Sextet volume one en volume two met Hank Mobley en Kenny Rodgers (allemaal in 1956) , Lee Morgan Sextet volume three, City Lights, The Cooker en Candy in 1957.

De derde plaat van 1957 City Lights bevat 5 nummers, de meeste geschreven door zijn plaatsgenoot Benny Golson. Het sextet bevat, behalve Lee op trompet, Curtis Fuller op trombone, George Coleman op alt- en tenorsax, Ray Bryant aan de piano, Paul Chambers op bas en Art Taylor op het slagwerk.

Ik ga hier nu niet alle nummers uitgebreid bespreken - die spreken voor zich als je ze beluistert. In 1958 ging Lee Morgan bij Art Blakey en zijn Jazz Messengers spelen en ik vond een kort fragment van een optreden met Art, waarin Lee trompet speelt, ter illustratie hoe hij toen speelde.

Het blijft natuurlijk jammer dat hij niet oud mocht worden - op 34 jarige leeftijd werd Lee, op het hoogtepunt van zijjn carriere, doodgeschoten.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

13 februari

50: 1957 - Duel Jimmy Smith-Art Blakey
45: 1962 - Imagination - Ike Quebec Quintet
15: 1992 - Pieces Of Dreams - Stanley Turrentine Quintet

Monday, February 12, 2007

Betty Boop in colour

On the 12th of February 1937 the Betty Boop cartoon Wiffle Piffle in Whoops! I'm a Cowboy was released in the States. Not an event to celebrate world wide as it isn't hot news, nor should we celebrate the 70th birthday of this old Betty Boop cartoon ( she even hasn't the leading part in it), as if it was the landmark features in her extensive film career. So, if I hadn't make this web log today I guess no one should have remember its 70th birtday today - well I will - so anyhow: World news.
It isn't Betty Boop in all her glory - her peak of popularity was some years before this feature. She was degenerated to a cartoon figures for small children and wasn't popular to the mass anymore. One and a half year later, in the summer of 1939 the last Betty Boop cartoon was made. Betty herself became an object in advertising and if you google on the internet for Betty Boop you'll find thousands of gadgets with her face and figure on it. Even today, the modern generation, loves to have her figures on a school diary or drinking nap.

Her films, originally of course in black and white, were reissued in the 1970s and transformed in half-our packages, a decent time for television sceduling. The original master negatives were send by National Television Associates (NTA), that had acquired the rights to Betty Boop, to Korea where the original black and white cartoons were coloured by hand. A lot of these coloured Betty Boop films were released on videos for children, even dubbed in French, Dutch or the Swahili language.

What a shame to learn how these 1930s films are raped ...... but, let's bring some good news too, a lot of these originaly black and white cartoon are to be found on YouTube today.

It's a pity .... but I only found the coloured version of our birthday girl, so enjoy the cartoon Wifle Piffle in Whoops, I'm a Cowboy ( with Betty in a supporting role, and be shocked about this raped 70 year old film.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

12 February:

75: 1932- You're My Somebody Else- Elsie Carlisle
70: 1937- Whoops I'm a Cowboy - Betty Boop cartoon
60: 1947- Riff Up Them Stairs-1060 - Decca Swing Combo
50: 1957- I'm Getting Sentimental Over You - Jimmy Smith-Lou Donaldson

350 x Keep swinging web log

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Op 12 februari 1937 werd de Betty Boop cartoon Wiffle Piffle in Whoops! I'm a cowboy uitgebracht in de Verenigde Staten. Geen gebeurtenis, die in de hele wereld de aandacht trekt; geen hot news op CNN - zelfs het feit dat deze film zeventig jaar geleden in premiere ging zal velen ontgaan, aangezien het zeker niet tot Betty´s beste cartoons van de jaren dertig behoort. Trouwens - in dit filmpje speelt ze zelfs alleen maar een bijrolletje. Dus .... als ik vanmorgen niet toevallig deze mijlpaal ontdekt had voor miin blog, dan had er niemand stilgestaan bij dit jubileum. Dus toch nog een beetje wereldnieuws .......

Betty Boop is in dit filmpje al lang over haar hoogtepunt heen - haar gloriejaren lagen begin jaren dertig. Eind jaren dertig was ze verworden tot een onschuldig figuurtje voor jonge kinderen en het grote publiek negeerde haar. Het zou nog ruim een jaar duren tot de Fleischer studios met de laatste Betty Boop film in definitief zou stoppen in de zomer van 1939. Betty werd een commercieel uitgebuit product en als je op internet googelt, vind je haar terug in duizenden gadgets, hebbedingen. Zelfs tegenwoordig is ze blijkkbaar nog populair bij de jeugd, te zien aan de schoolagenda's en drinkbekers die met haar afbeelding op de markt zijn.

Haar films, origineel in zwart-wit natuurlijk werden heruitgebracht in de jaren zeventig en omgevormd tot hapklare pakketten van een half uur; precies zoals programmamakers op TV dat willen. De originele negatieven werden door National Television Associates ( NTA), die de rechten van Betty Boop hadden verworven, naar Korea gestuurd, waar ze, beeldje voor beeldje, met de hand werden ingekleurd. Deze ingekleurde versies werden later weer uitgebracht op goedkope videos, nagesynchroniseerd in het Frans, Nederlands of Swabhili.

Wat een schande eigenlijk ...... om te zien hoe deze filmpjes uit de jaren dertig verkracht werden, maar ... er is ook nog wel iets positief te zeggen. Veel zwart-wit filmpjes van Betty Boop zijn nu gewoon te bekijken op YouTube. Lang leve de vooruitgang.

Helaas, maar misschien ook wel ter illustratie - het filmpje Wiffle Piffle in Whoops, I'm a Cowboy vond ik alleen maar in de ingekleurde versie, dus wordt het ..... en genieten van deze zeventig jaar oude film ( met Betty in een bijrolletje) en ....... jezelf een beetje ergeren aan de gekleurde beelden.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

12 februari:

Sunday, February 11, 2007

Randal Corsen Latin Bop Septet

Exciting rhythms, Latin music and boppish themes: These words are characteristic for the Randal Corsen's Latin Bop Septet. The seven musicians, from the Carribean and the Netherlands, were gathered on Saturday night 10th of February 2007 for a concert at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen ( southwest part of the Netherlands)
Randal Corsen, for the second time this season in Porgy en Bess, had found some skilled musicians to play this night ( They had some spare time tonight: Randal explained ).

The rhythm section was for the most part a latin party - Eric Calmes on the electric bass guitar, Hans Van Oosterhout at the drums and Geraldo Rosales, born Venezuelan, on the percussion. In the frontline some skilled Dutch jazz players: Ruud Breuls, trumpet player in the Dutch Jazz Orchestra of the Concertgebouw, Jasper Blom on tenor saxophone and Tineke Postma, who has her own band, on the alto and soprano sax.

The repertoire was based on two musical styles: the bebop and the latin music; the style made famous by musican like Dizzy Gillespie, Machito and Arturo Sandoval, but also tunes like Parker's My Little Suede Shoes and Powell's Un Poco Loco were on the play list.

Especially the first set was caracterized by exciting rhythms, two percussionists at full-speed in up-tempo tunes and requiered a lot from the audience; the second set had more variations, like a great ballad played by Randal Corsen.

Both Tineke Postma as Jasper Blom, who played a great Latinized version of Coltrane's Giant Steps impressed in their lenghtly solos and Ruud Breuls showed why he is one of the leading soloists on trumpet in the Jazz Orchestra of the Concertgebouw. Last but not least, Gerardo Rosales, interlarded with his conga's the concert with some Carribean flavor and Hans Van Oosterhuis even ruined the skin of his snare drum - Ella and Eddy could have saved time and money on their trip to Curacao to find some Carribean atmosphere.

Enjoy some more images in my concert log

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

11 February
80: 1927 - Delirium - Red and Miff Stompers // Kinkajou-143465 Knickebockers
75: 1932 - Creole Love Call - Duke Ellington and his Famous Orchestra
70: 1937 - Swingin' Around - Swing Swingers
50: 1957 - That Funky Train - Cannonball Adderley Quartet // Ten Years Later - Four Brothers // Salt Peanuts - Bud Powell Trio // All the Things You Are - Jimmy Smith Quartet

350 x Keep swinging weblog

350 x Keep swinging weblog

Opzwepende ritmen, Latijns-Amerikaanse klanken en bop thema's: Deze woorden karakteriseren het Randal Corsen's Latin Bop Septet. Deze zeven musici, uit het Caraibisch gebied en Nederland waren op zaterdagavond 10 februari 2007 samengekomen voor een concert in de Porgy en Bess Jazzclub in Terneuzen. Randal Corsen, voor de tweede keer dit seizoen in Terneuzen, had een groep muzikanten uit beide culturen bereid gevonden om samen te spelen ( Ze hadden toch niks te doen vanavond: volgens Randal).

De ritmesectie was vooral een Latijns-Amerikaanse feestje: Eric Calmes op de elcectrische basgitaar, Hans van Oosterhout (gewoon uit Breda) op de drums en Geraldo Rosales, Venezolaan van geboorte, op het slagwerk.

De frontlinie bevat voornamelijk ervaren Nederlandse jazzmusici: Ruud Breuls, trompettist van het Jazz Orchestra of the Concertgebouw, Jasper Blom op tenor saxofoon en Tineke Postma, die zelf ook een eigen groep heeft, op alt en sopraan sax.

Het repertoire was gekozen uit beide culturen: de bebop en de Latijns-Amerikaanse, zeg maar de stijl bekend geworden door Dizzy Gillespie, Machito en Arturo Sandoval. Er was ook plaats voor nummers als Parker's My Little Suede Shoes en Powell's Un Poco Loco.

Vooral in de eerste zet vroegen de musici veel van het publiek: opzwepende ritmen, twee slagwerkers op volle snelheid en alleen maar up-tempo nummers. In de tweede set was dat anders; snelle nummers wisselden af met langzamere nummers, zodat het publiek op adem kon komen. Vooral een prachtige ballad, gespeeld door Randal Corsen, viel goed in de smaak. Zowel Tineke Postma als Jasper Blom, die een mooie versie van Coltrane's Giant Steps bracht, overgoten met een tropisch sausje, maakten indruk met hun lange solo's en Ruud Breuls liet horen waarom hij één van de belangrijkste trompettisten van het Jazz Orchestra of the Concertgebouw is. Last but not least, Gerardo Rosales, overgoot het geheel met zijn conga's met een Caraibisch sausje en Hans van Oosterhout zag kans het vel van zijn snaredrum aan diggelen te slaan - doe dat maar 'ns na - Kortom: Ella en Eddy hadden echt niet naar Curacao hoeven af te reizen.

Nog wat meer foto's in mijn concert log

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

11 februari
80: 1927 - Delirium - Red and Miff Stompers // Kinkajou-143465 Knickebockers
75: 1932 - Creole Love Call - Duke Ellington and his Famous Orchestra
70: 1937 - Swingin' Around - Swing Swingers
50: 1957 - That Funky Train - Cannonball Adderley Quartet // Ten Years Later - Four Brothers // Salt Peanuts - Bud Powell Trio // All the Things You Are - Jimmy Smith Quartet

Saturday, February 10, 2007

Epoca de Ouro

The Epoca de Ouro is in fact the band that accompanied Jacob do Bandolim.

Jacob was born in Rio de Janeiro, Brazil in 1918 and became the leading instrumentalist in choro music. He played the bandolim, a kind of mandolin, but it has four double courses of strings and an oval shape. His real name was Jacob Pick Bittencours, but it became Jacob do Bandolim, after the instrument he made famous. In 1961 he formed his group, Epoca de Ouro, which means, Golden Age, to refer to the most important years in choro music. In 1969 Jacob died, but his group survived, with various personel and became an important band in the choro revival tradition.

Deo Rian and Dino Sete Cordas

Thanks to Joergen Larsen, expert in choro music ( his Choro web log is worth to visit ) I was pointed to a CD titled Epoca de Ouro - Dino 50 anos. (EMI 214503 ) The recording date for this album is 1987; this CD is a 2003 reissue of the 1987 Copacabana Disco. Dino Sete Cordas, who died last year, 88 years old, featured his 50 years in music then - he started his career in choro in 1937. Never mind - the music is great and it reminds me to the great music made by Jacob do Bandolim in the 1950s and 60s.

The musicians are Dino Sete Cordas of course on the 7 string guitar ( Sete Cordas means seven strings) and Deo Rian on bandolim. Cesar Faria is the guitar player and Jorginho plays the pandeiro. During this concert at least twelve tunes were recorded and are to be found on this great album. The band has some guests during the concert like some wind instruments now and then. The pictures on this web blog could have been made during this occasion.

Cesar Faria, Jorginho do Pandeiro, Jorge Filhoe and Dino Sete Cordas

I found a fragment of a documentary, Choro de Memorias, with some great music, in which Paulinho da Viola shares some remembrances about the family gatherings with Jacob do Bandolim and Pixinguinha. His father is Cesar Faria, who plays te guitar on the CD Dino 50 Anos.

Enjoy Paulinho da Viola's Choro de Memorias

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

80: 10 February 1927: Deep Henderson - Tanzorchester Dajos Bela // You went Away Too Far-80415 Frank Dailey Meadowbrook Orchestra
75: 10 February 1932: Limehouse Blues-4145 Spike Hughes Dance Orchestra // There's Something About A Rose-52108 Red Mckenzie
70: 10 February 1937: Yeah Man - Count Basie and his Orchestra

This contribution has also been posted at the Choro web log.

De Epoca de Ouro is eigenlijk de begeleidingsband van Jacob do Bandolim.

Jacob werd geboren in Rio de Janeiro, Brazilië, in 1918 en werd de belangrijkste vertolker van de choro muziek. Hij bespeelde de bandolim, een soort mandoline, maar dan met vier dubbele snaren en een typische ovale vorm. Zijn echte naam was Jacob Pick Bittencours, maar dat werd naar het instrument dat hij bespeelde Jacob do Bandolim.In 1961 vormde hij zijn groep Epoca de Ouro, een naam die refereert aan de gouden jaren van de choromuziek. Jacob overleed in 1969, maar zijn groep bleef bestaan, met wisselende bezettingen, als een belangrijke band die bleef spelen in de choro traditie.

Deo Rian en Dino Sete Cordas

Dankzij Joergen Larsen, kenner van deze choro muziek ( zijn Choro web log is een bezoek waard ) wees me op een CD getiteld Epoca de Ouro - Dino 50 anos. (EMI 214503 ). De muziek werd opgenomen in 1987 en heruitgebracht op CD in 2003. Dino Sete Cordas, die vorig jaar op 88 jarige leeftijd overleed, vierde in 1987 zijn 50 jarig jubileum; hij begon zijn muzikale loopbaan in 1937. Het zou goed kunnen dat de foto's op deze web log tijdens dat concert genomen zijn. Niet zo belangrijk - belangrijker is dat de muziek net zo goed klinkt als toen Jacob do Bandolim nog meespeelde.

De bezetting is Dino Sete Cordas op natuurlijk de zeven-snarige gitaar ( Sito cordas betekent immers zeven snaren ) en Deo Rian op de bandolim. Cesar Faria bespeelt de gitaar en Jorginho de pandeiro. Tijdens dit optreden worden minstens 12 titels opgenomen, die op deze CD terug te vinden zijn. De band wordt hier en daar met blaasinstrumenten uitgebreid.

Cesar Faria, Jorginho do Pandeiro, Jorge Filhoe en Dino Sete Cordas

Ik vond een fragment van een documentaire, Choro de Memorias, met mooie muziek, waarin Paulinho da Viola zijn herinneringen vertelt aan de bijeenkomsten met Jacob do Bandolim en Pixinguinha bij hem thuis, waar choros werd gespeeld. Zijn vader, Cesar Faria, speelt de gitaar op de CD Dino 50 Anos.

Geniet van Paulinho da Viola's Choro de Memorias

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

80: 10 februari 1927: Deep Henderson - Tanzorchester Dajos Bela // You went Away Too Far-80415 Frank Dailey Meadowbrook Orchestra
75: 10 februari 1932: Limehouse Blues-4145 Spike Hughes Dance Orchestra // There's Something About A Rose-52108 Red Mckenzie
70: 10 februari 1937: Yeah Man - Count Basie and his Orchestra

Deze bijdrage is ook in het Engels gepubliceerd op de Choro weblog.

Friday, February 09, 2007

Brasil Guitar Magic

350 x Keep swinging weblog

Nederlands ( To the English translation )

This CD, released in 2000, titled Brasil Guitar Magic ! is a compilation CD with tunes played by two great Brazilian jazz guitar players, Laurindo Almeida and Baden Powell. Although the title suggests that they play duets, that's not true. The first eight tracks are played by Laurindo Almeida and the last nine by Baden Powell.

In the 1960s, when these tunes probable were recorded, this kind of fingerstyle guitar playing became very popular thanks to the classical trained Brazilian guitar players like Bola Sete, Baden Powell and Laurindo Almeida. The first one, Bola Sete, was a complete new name for me ( what a shame ) until I found a film fragment from a Ralph Gleason's 1963 Jazzcasual TV program. You can find this Bola Sete contribution in my 350 x Keepswinging site.

Both Laurindo Almeida as Baden Powell were classical trained guitarists, who played their jazz-inspired tunes in Europe. Laurindo Almeida ( 1917 - 1995 ) moved to Europe in the 1940s and played in the Stan Kenton Orchestra. Baden Powell ( 1937 - 2000), in fact his name was Roberto Baden Powell de Aquino, made his first recordings in Europe during the 1960, while he had made several compositions, together with the poet Vinicus de Moraes in Brazil.

Both played the so-called seven string guitar, a Brazilian instrument used in choro music too, as an instrument that allows to play bass lines and solo on the same instrument. In the early 1940s George Van Eps started to play his fingerstyle jazz guitar using four instead of three fingers. This style of guitar playing became very popular and was not only used in jazz or Brazilian music, but also by musicians like Chet Atkins and Merle Travis. Later guitar players like Guy Van Duser, Stefan Grossman and Egberto Gismondi played in that style; in The Netherlands Ton Van Bergeyk, now the guitar player of the Dutch Swing College Band, used to play in this fingerstyle jazz style.

The 17 tracks on this compilation seem to be a hodge-podge of 1960s tunes, recorded by these two guitar man. If someone can give me the recording dates of the tunes, please forward it. This is the track list:

Laurindo Almeida:
1. Samba medley 5:20
2. O barquinho 4:08
3. The busy bee 1:19
4. Canto do ossanha 5:31
5. Samba triste 3:19
6. Escadoo 3:06
7. Air on a G string 4:51
8. Dorival 5:05

Baden Powell
9. Garota de Ipanema 2:59
10.Berimbau 3:04
11.Euridice 3:02
12.Deve ser amor 3:53
13.Choro para metronome 2:57
14.Berceuse a jussara 2:33
15.Adagio 3:07
16.Prelude 2:50
17.Samba en preludio 3:31

Both guitar players are skilled musicians - personally I like the music of Laurindo Almeida the best, but Baden Powell is a great guitar player too, but I don't like the vocalized versions of some classical themes in this compilation ( like Adagio)

I found two fragments that show the music of both guitar players - The Laurindo Almeida fragment is from a 1960s Jazz 625 program ( an English jazz program for television) and the Baden Powell shot seems from that period too. Enjoy it.

Laurindo Almeida ( in Jazz 625)

Baden Powell

This web log will be one year online this weekend. You can find more then 350 subjects of my contributions at 350 x Keepswinging site. Please don't forget to inform me what your favorites are.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

80: 9 February 1927: Ain't She Sweet-10146-2 Jack Hylton and his Kit-Cat Band
75: 9 February 1932: You Rascal You-2182-3 Ambrose and his Orchestra
10: 9 Febraury 1997: Riffin - Lee Konitz

Deze CD uitgebracht rond 2000, getiteld Brasil Guitar Magic ! is een verzamel CD met nummers gespeeld door de twee geweldige Braziliaanse jazzgitaristen, Laurindo Almeida en Baden Powell. Hoewel de titel suggereert dat ze samen spelen is dat niet het geval: de eerste acht nummers worden gespeeld door Laurindo Almeida; Baden Powell neemt de laatste negen voor zijn rekening.

In de jaren zestig, toen deze nummers waarschijnlijk opgenomen zijn, was het fingerstyle gitaarspelen erg populair aan het worden dankzij de klassiek geschoolde gitaristen als Bola Sete, Baden Powell en Laurindo Almeida. De eerstgenoemde Bola Sete, was voor mij tot voor kort een onbekende naam ( schaam je ), maar sinds ik een paar weken geleden een film fragment zag van een Jazz Casual programma uit 1963, waarin Bola Sete optrad is dat anders. Als je dit nog eens wilt zien, kijk dan op de verzamelpagina, waar ik alle weblog bijdragen gebundeld heb, onder de naam Bola Sete: 350 x Keep swinging .

Zowel Laurindo Almeida als Baden Powell waren klassiek geschoolde gitaristen. die hun met jazzelementen opgesierde nummers in Europa met veel succes speelden. Laurindo Almeida ( 1917 - 1995 ) verhuisde in de jaren veertig naar Europa en speelde er in het Stan Kenton Orkest. Baden Powell ( 1937 - 2000), in werkelijkheid heette hij Roberto Baden Powell de Aquino, maakte zijn eerste opnamen in de jaren zestig, terwijl hij in Brazilië al successsen had samen met de dichter Vinicus de Moraes.

Beide gitaristen bespelen de zogenaamde 7-snaren gitaar, een Braziliaanse variant op de gitaar - ook gebruikt bij de choro muziek, die zowel gebruikt kon worden voor de baslijnen als de solostukken. Begin jaren veertig begon George Van Eps vier vingers te gebruiken in deze stijl, waar de klassieke manier van spelen drievingerzettingen voorschreef. Deze manier van spelen werd populair en werd niet alleen in de Braziliaanse- of in de jazz muziek gebruikt, maar ook door musici als Chet Atkins en Merle Travis. Later namen gitaristen als Guy Van Duser, Stefan Grossman en Egberto Gismondi deze manier van spelen over. In Nederland speelde Ton Van Bergeyk, nu de gitarist bij de Dutch Swing College Band, in de fingerstyle traditie .

De 17 nummers van deze verzamelCD van de twee gitaristen lijken van allerlei verschillende opnamen sessies te komen - een beetje een zootje dus. Als iemand me de juiste opnamedata kan geven zou ik dat heel erg graag willen weten.
Dit zijn de nummers:

Laurindo Almeida:
1. Samba medley 5:20
2. O barquinho 4:08
3. The busy bee 1:19
4. Canto do ossanha 5:31
5. Samba triste 3:19
6. Escadoo 3:06
7. Air on a G string 4:51
8. Dorival 5:05

Baden Powell
9. Garota de Ipanema 2:59
10.Berimbau 3:04
11.Euridice 3:02
12.Deve ser amor 3:53
13.Choro para metronome 2:57
14.Berceuse a jussara 2:33
15.Adagio 3:07
16.Prelude 2:50
17.Samba en preludio 3:31

Beide gitaristen zijn ervaren musici - zelf geniet ik het meest van de muziek van Laurindo Almeida, maar ook Baden Powell is een geweldig muzikant. Zelf hou ik niet zo van die klassieke nummers, waarbij klassiek geschoolde vrouwenstemmen gebruikt worden, zoals in nummers als Adagio.

Ik vond twee filmfragmenten waarop we de heren bezig kunnen horen en zien: Het fragment van Laurindo Almeida komt van een Jazz 625 programma, een Engels TV programma uit de jaren zestig en het fragment van Baden Powell lijkt uit de jaren zestig of zeventig te komen. Veel plezier ermee.

Laurindo Almeida ( in Jazz 625)

Baden Powell

Deze dagelijkse Keep swinging weblog is dit weekend een jaar oud. Je kunt de meer dan 350 bijdragen vinden op de 350 x Keep swinging pagina. Veel plezier ermee en laat me maar eens weten welke bijdragen je het meest interessant vond.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

80: 9 februari 1927: Ain't She Sweet-10146-2 Jack Hylton and his Kit-Cat Band
75: 9 februari 1932: You Rascal You-2182-3 Ambrose and his Orchestra
10: 9 febrauri 1997: Riffin - Lee Konitz

Thursday, February 08, 2007

Jazz For A Sunday Afternoon

It looks a great slogan and logo for the Sunday afternoon jazz concerts in our Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen (south west part of the Netherlands), but it isn't - it is the title of a Solid State LP I found a few month ago.

The Solid State LP is the first one in a long series ( as the cover lines learn) that Solid State wants to release. It wants to re-active the jam sessions as they were organized in the 1940s and 50s. Norman Granz is mentioned as the last great organisator with his JATP ( Jazz At The Philharmonic ) sessions. Solid State wants to breathe new life into these gatherings by organizing the Village Vanguard Sunday Jazz matinees. This Solid State SS 18027 is the first volume.

The matinee was scedulded for the 6th of October 1967 at the Village Vanguard in New York with Dizzy Gillespie as the leader of a session group. On stage Pepper Adams on baritone saxophone and of course Dizzy on the trumpet, Ray Nance, this time he plays the violin and not the trumpet, and Chick Corea, Richard Davis and Elvin Jones ( on one track Mel Lewis) are a solid rhythm section.

During the session seven tunes were recorded and released on three Solid State LPs ( SS 18027 - 18028 - 18034 ). I only have the first one, wich has Blues For Max ( Max = Max Gordon, the Vanguard impresario), Lullaby of the Leaves and Lover Come Back To Me.

The music has lengthly solos and feels not very arranged - two parts that seem to be perfect elements for a jam session. Dizzy is at the helm; he sets up the solo order, makes the opening and closing themes. It became a nice record with a lot of good solos by Pepper Adams and Dizzy Gillespie. I don't like the Ray Nance violin in this recording - I guess he did do a better job playing the trumpet alongside Dizzie this time for me.

Keep swinging

Hans Koert

80: 8 February 1927: What Makes my Baby Cry-37750-2 Five Harmaniacs // Farewell Blues-80402- Goofus Five
70: 8 February 1937: Mill Blues-61590-a Bob Crosby and his Orchestra
50: 8 February 1957: Chey Lily Lily Lo - Vipers Skiffle Group

Het zou een schitterend motto kunnen zijn voor de zondagmiddagconcerten in de Porgy en Bess Jazzclub in Terneuzen, maar dat is het niet: Het is de titel van een serie Solid State LPs, waarvan ik er één vond een paar maanden geleden.

Deze Solid State LP is de eerste in een lange serie, tenminste als ik de tekst in de LP moet geloven. Solid State wil hiermee de jamsessions nieuw leven in blazen, die sinds de JATP (Jazz At The Philharmonic) concerten van Norman Granz uit de jaren veertig en vijftig in het slop zijn gekomen. Solid State organiseerde daarvoor de zgn. Village Vanguard Sunday Jazz matinees. Deze Solid State SS 18027 is daarvan het eerste deel.

Deze matinee was gepland op zondagmiddag 6 oktober 1967 in de Village Vanguard in New York met Dizzy Gillespie als de leider van de sessiegroep. Op het podium staan Pepper Adams met zijn baritonsaxofoon en natuurlijk Dizzy op trompet. Ray Nance speelt deze keer geen trompet maar de viool en de ritmesectie wordt gevormd door Chick Corea, Richard Davis en Elvin Jones ( op één nummer vervangen door Mel Lewis).

Tijdens deze jamsession worden in totaal zeven nummers opgenomen, uitgebracht op drie Solid State LPs ( SS 18027 - 18028 - 18034 ). Zelf heb ik alleen de eerste, die de nummers Blues For Max ( Max = Max Gordon, de impresario van de Village Vanguard ), Lullaby of the Leaves en Lover Come Back To Me.

De LP bevat lange solo's en een wat losse structuur - twee zaken, die bij een jamsessie horen, denk ik. Dizzy staat aan het roer en regelt de solo volgorde, begint en eindigt elk nummer en houdt de boel gaande. Het is een mooie LP geworden met goede solo's van Pepper Adams en Dizzy Gillespie. Zelf hou ik niet zo van het vioolspel van Ray Nance - het ware beter geweest als hij naast Dizzy zijn trompet had gespeeld.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

80: 8 februari 1927: What Makes my Baby Cry-37750-2 Five Harmaniacs // Farewell Blues-80402- Goofus Five
70: 8 februari 1937: Mill Blues-61590-a Bob Crosby and his Orchestra
50: 8 februari 1957: Chey Lily Lily Lo - Vipers Skiffle Group

Wednesday, February 07, 2007

Felix the Cat

The Van Beuren cartoon, Felix The Cat and the Goose That Laid the Golden Eggs, was released 7 February 1936 - time to excavate this 71 years old archeological treasure from the archives.

Felix the Cat was created by Pat Sullivan in 1919 when he got a small spot in Feline Follies. The peope who saw the black spot with a tail in this small fragment loved the creature and soon Felix became a star. A lot of films were made from him between 1925 and 1929, all in black and white of course and all without sound. In 1933 Pat Sullivan, its originator, died.

In 1936 he got a comeback by a small series of colour films, created by Burt Gilett, titled Felix The Cat and the Goose That Laid the Golden Eggs, Neptune Nonsense and Bold King Cole. I found the first one in this series for you, and love to share it with you:

Keep swinging

Hans Koert

80: 7 February 1927: Oh Lizzie -143447-3 University Six

Dusting the Keys-10207 Al Siegel
71: 7 February 1936: Felix the Cat and the Goose That Laid the Golden Eggs - Felix the Cat cartoon

20: 7 February 1987: Crazy Quilt - Hot Antic Jazz Band

De Van Beuren cartoon, Felix The Cat and the Goose That Laid the Golden Eggs, werd op 7 februari 1936 uitgebracht - hoogste tijd om hem weer eens uit de archieven op te graven.

Felix the Cat werd bedacht door Pat Sullivan in 1919, eigenlijk per ongeluk, toen hij bezig was voor de film Feline Follies. De mensen, die de film zagen, hielden van het zwarte vlekje met de staart en al snel werd Felix een ster. Er werden vele films gemaakt tusen 1925 en 1929, allemaal uiteraard in zwart wit en nog zonder geluid. In 1933 stierf Pat Sullivan, de geestelijk vader van Felix.

In 1936 begon een bescheiden comeback met een serie van drie kleurenfilms gemaakt door Burt Gilett, getiteld Felix The Cat and the Goose That Laid the Golden Eggs, Neptune Nonsense en Bold KIng Cole. Ik vond de eerst genoemde film en wil die graag laten zien.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

80: 7 februari 1927: Oh Lizzie -143447-3 University Six

Dusting the Keys-10207 Al Siegel
71: 7 februari 1936: Felix the Cat and the Goose That Laid the Golden Eggs - Felix the Cat cartoon

20: 7 februari 1987: Crazy Quilt - Hot Antic Jazz Band

Tuesday, February 06, 2007

Hank Mobley

This record, Hank Mobley's Another Workout, was released in 1985 at a party to celebrate the fact that Capitol Records resurrected the Blue Note trademark and legacy. Hank Mobley himself played that evening, 55 years old, at the label's relaunch concert. This "new" release was not recorded in 1985, but had been stored for 23 years somewhere in the Blue Note cellars and was nearly lost and forgotten.

Hank Mobley recorded the music for Another Workout on the fifth of December, 1961. Although we can't imagine now, but Francis Wolff and Alfred Lion, founders of Blue Note records, kept the recordings on the shelf because they believed that "another" Workout ( a play on words, as Workout had been released that year ) was too much for the average jazz fan - it wouldn't sell.

There are three periods in which Mobley recorded for Blue Note. He started in the mid 1950s, with a group, formed around Art Blakey and his Jazz Messengers.
The second period is the early 1960s, in which he made some great albums like Soul Station, Roll Call and Workout, followed by Another Workout (released in 1985) and No Room for Squares.
His last period is the second half of the 1960s in which he made recordings with strings and more funky rhythms, normal in those days.

This Another Workout, belongs to the second period, the period he made his best recordings. It is a joy to play this music and to realize that it had been lost for so long time before it was finally released. Now, in 2007, it has been remastered by Rudy Van Gelder, the sound enigineer with the golden hands and ears, and it sounds as if it was made yesterday.

It fascinates me when I realize that sound engineering was at such a high level in comparison with the quality of film on ampex or celluloid.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

80: 6 February 1927: Jim Jackson's Kansas City Blues-20206-4 Tiny Parham "Forty" Five
60: 6 February 1947: Blonde On The Loose - Carl Kress-Tony Mottola
50: 6 February 1957: Hoppin' John - Cannonball Adderley Quartet
30: 6 February 1977: It Don't Mean a Thing If It Ain't Got That Swing - Limehouse Jazz Band ( featuring Victoria Varekamp)
10: 6 February 1997: Boo Boo's Birthday - T.S. Monk Group
5: 6 February 2002: Cherokee - Herb Geller-Rein De Graaff

Nederlands ( To the English translation )

Deze plaat, Hank Mobley's Another Workout, werd uitgebracht in 1985 tijdens een feestje ter gelegenheid van de overname van het Blue Note label door Capitol. Hank Mobley zelf, 55 jaar oud, was aanwezig en speelde tijdens het concert waarin de plaat werd gelanceerd. Deze nieuwe uitgave echter had 23 jaar op de plank liggen verstoffen in de kelders van Blue Note en was zo goed als vergeten.

Hank Mobley nam de muziek voor Another Workout op 5 december 1961. Hoewel we ons dit nu niet kunnen voorstellen vonden Francis Wolff en Alfred Lion, de oprichters van Blue Note Records, het toendertijd beter om de plaat in 1961 niet uit te brengen omdat er al een "andere" Workout ( vergeef me de woordspeling), de plaat Workout, dat jaar op de markt gekomen was en ze geloofden dat twee nieuwe platen van Mobley niet zouden verkopen.

Grofweg gezegd kun je de carriere van Hank Mobley bij Blue Note verdelen in drie perioden:
De eerste periode is midden jaren vijftig, waarin hij bij het groepje musici hoorde rond Art Blakey's Jazz Messengers.
De tweede periode is te bepalen begin jaren zestig, waarin hij belangrijke platen maakte als Soul Station, Roll Call en Workout, gevolgd door Another Workout (hoewel dus pas uitgebracht in 1985) en No Room For Squares.
Zijn laatste periode valt in de tweede helft van de jaren zestig, waarin zijn muziek veel meer funky elementen kreeg, iets wat bij die tijd hoorde.

Deze plaat. Another Workout, hoort thuis in de tweede periode; de periode waarin hij zijn beste opnamen maakte. Het is een waar genoegen om de vorig jaar opnieuw gerestaureerde opnamen ( Rudy van Gelder, de gevierde geluidstechnicus heeft gouden handen en oren wat dat betreft) en je te realiseren dat deze opnamen bijna voorgoed kwijt geweest waren. De opnamen klinken, net als de muziek overigens, fris en helder alsof ze gisteren opgenomen zijn. Ik verbaas me er steeds weer over, hoe hoog de kwaliteit van de geluidsopnamen toch waren in vergelijking met de beeldkwaliteit van ampex banden en films uit die jaren.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

80: 6 februari 1927: Jim Jackson's Kansas City Blues-20206-4 Tiny Parham "Forty" Five
60: 6 februari 1947: Blonde On The Loose - Carl Kress-Tony Mottola
50: 6 februari 1957: Hoppin' John - Cannonball Adderley Quartet
30: 6 februari 1977: It Don't Mean a Thing If It Ain't Got That Swing - Limehouse Jazz Band ( featuring Victoria Varekamp)
10: 6 februari 1997: Boo Boo's Birthday - T.S. Monk Group

5: 6 februari 2002: Cherokee - Herb Geller-Rein De Graaff

Monday, February 05, 2007

Freddie Hubbard

I found this LP, titled Freddie Hubbard - Skylark, a few month ago and bought it, although it contained but few information and I read on the cover the word strings, that normally warns me not to buy it. But I bought it, maybe because of the cover with Freddie Hubbard dressed as Elvis Presley, as if he was a pop star.

This LP was released by Pickwick Records in its series of Quintessence Jazz and contains Impulse material. As far as I know Freddie Hubbard made two albums for Impulse in the 1960s - this LP is a reissue of his The Body & The Soul album from 1963.

The recordings on this LP are from three sessions. Skylark and Chocolate Shake are from 8 March 1963 by the Freddie Hubbard Orchestra and contains, except the strings, musicans like Freddie on trumpet, Curtis Fuller on trombone, Eric Dolphy on alto saxophone, Reggie Workman on bass and Cedar Walton on piano. The musicians mentioned are just a selection from the orchestra, to illustrate, that the line up is equal to Blakey's Jazz Messengers. Freddie played the trumpet in the Jazz Messengers during this period ( 1961 up to 1964 ).

Three days later the tunes Carnival, Thermo and Aries were recorded with the big band, but without strings

Two tunes left, Body and Soul and Clarence's Place are performed with Freddie Hubbard's Septet which includes the musicians mentioned above and Wayne Shorter who plays the tenor sax now. Wayne Shorter was responsible for the arrangements in the larger settings.

I like the way Freddie Hubbard plays on this early 1960s album. If you have heard his great albums Open Sesame and Hub-Tones for Blue Note, you'll understand what I mean. He is creative in the faster pieces and lyrical and sensible in the slower ballads, although he doesn't plays the flügelhorn on this album.

Freddie Hubbard started to experiment with the new forms of jazz, with free jazz and jazz-rock, funk, all-electronic rock, disco and pop music, but here he is still very close to his original roots - the hard bop jazz.

And about the string ................ no problem this time - the strings don't dominate this time and play only a supporting role in the background.

I found a fragment of a performance of the Art Blakey Jazz Messengers, with Wayne Shorter, Freddie Hubbard, Curtis Fuller, Reggie Workman and Cedar Walton ( with its leader Art Blakey on drums) all to be heard on this LP too. Enjoy this 1962 fragment.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

100: 5 February 1907: Florida Rag-4239 Vess L. Ossman
75: 5 February 1932: Growl - 11767-1 Baron Lee and his Blue Rhythm Band
10: 5 February 1997: Sweet Sucker - Houston Person Quintet

Nederlands ( To the English translation )

Deze LP, getiteld Freddie Hubbard - Skylark, vond ik een paar maanden geleden en ik kocht hem, hoewel ik gewaarschuwd was door het woordje strings dat ik achterop de hoes zag staan. Het bevatte maar weinig informatie en ik kocht hem toch, misschien vanwege de bijzonder kleurrijke hoes, waarop Freddie Hubbard als een soort Elvis Presley staat afgebeeld - de strings op de koop toenemend.

De LP is uitgebracht op het Pickwick Records label in de serie Quintessence Jazz. Het bevat materiaal uitgebracht op Impulse. Voorzover ik weet heeft Freddie Hubbard slechts twee albums gemaakt voor Impulse in de jaren zestig - deze LP bevat materiaal van de LP The Body & The Soul uit 1963.

De opnamen zijn van drie sessies. Skylark en Chocolate Shake werden op 8 maart 1963 opgenomen door het Freddie Hubbard Orchestra , dat, behalve de strings, ook musici als Curtis Fuller op trombone, Eric Dolphy op altsax, Reggie Workman op bas en Cedar Walton op piano bevat. De musici hier genoemd als voorbeeld speelden rond die tijd ook allemaal in Blakey's Jazz Messengers, waarin Freddie trompet speelde ( 1961 - 1964).

Drie dagen later werden de nummers Carnival, Thermo en Aries opgenomen met het orkest, maar nu zonder de strings.

De twee nummers, die nu nog resten zijn Body and Soul en Clarence's Place, beide gespeeld door het Freddie Hubbard's Septet waarin de bovengenoemde musici spelen plus Wayne Shorter op tenor, die in de orkestopnamen verantwoordelijk was voor de arrangementen.

Ik hou van het spel van Freddie Hubbard uit deze periode. Als je zijn twee Blue Note platen, Open Sesame en Hub-Tones kent begrijp je wat ik bedoel. Hij is creatief in de snelle stukken en uiterst lyrisch en gevoelig in de ballads, ook al maakte hij toen nog geen gebruik van de flügelhorn.

Freddie Hubbard begon in de jaren zestig en daarna te experimenteren met modernere jazzvormen zoals free jazz en jazz-rock, funk, all-electronic rock, disco en zelfs overgearrangeerde pop muziek, maar op deze LP blijft hij nog lekker dicht bij zijn oorspronkelijke wortels - de hardbop jazz.

En de strings ................. deze keer vormen ze geen gevaar; ze overheersen niet en spelen een ondersteunende rol.

Ik vond een fragment van een optreden uit dezelfde tijd van de Art Blakey Jazz Messengers, met Wayne Shorter, Freddie Hubbard, Curtis Fuller, Reggie Workman en Cedar Walton ( uiteraard met Art als leider op drums) die ook alle op deze LP spelen. Geniet van dit fragment.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

100: 5 februari 1907: Florida Rag-4239 Vess L. Ossman
75: 5 februari 1932: Growl - 11767-1 Baron Lee and his Blue Rhythm Band
10: 5 februari 1997: Sweet Sucker - Houston Person Quintet

Sunday, February 04, 2007

Coleman Hawkins and the Ramblers

Coleman Hawkins by Boy ten Hove ( from Boy ten Hove's caricatures - Ate Van Delden (2006))

On the 4th of February 1935, 72 years ago, Coleman Hawkins recorded with the Ramblers Dance Orchestra a set of recordings that would become the most important recordings in Dutch jazz in the 1930s.

Coleman Hawkins don't need any introduction I guess, as he became the most important tenor saxophone player of the XXth century, who could make a bridge between the traditional swing and more modern bebop jazz styles. He played with all great musicians until his death in 1969.

In the early 1930s Hawkins played in the Fletcher Henderson Orchestra. In 1934 he traveled to Europe for an engagement with the Hylton band. The tour with the Hylton's became a great success, so he decided to stay in Europe. In February 1935 he performed in The Netherlands with The Ramblers and recorded five tunes on the 4th of February: Some Of These Days, After You've Gone, I Only Have Eyes For you, I Wish I Were Twins and Hands Across The Table. These recordings were released on three Decca records. Annie De Reuver sings on three of the tunes.

Photo: Dutch Jazz Archive

Coleman Hawkins toured around Europe and recorded with The Berry's ( Switserland ) and Django Reinhard and Benny Carter in Paris in April 1937. In the meantime he recorded several times with the Ramblers ( in Laren - The Netherlands) ( Aug. 1935 and April 1937), with Freddy Johnson in Hilversum (The Netherlands - Summer of 1937) and with his trio in June 1938.
In 1939 he left for the US, just before the Second World War spread its wings over Europe.

Although he had been out of the country for more then five years ( no www, MTV or satelite TV at that time) the readers of Down Beat chose him as the Best Tenor Player before the end of the year. What a musician !!

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

80: 4 February 1927: Crazy Words Crazy Tunes-37409-8 Irving Aaronson and his Commanders
Clarinet Marmalade-80392-b Frankie Trumbauer and his Orchestra
75: 4 February 1932: Blue Tune-11223 Duke Ellington and his Famous Orchestra
72: 4 February 1935: Some Of These Days-AM148 Coleman Hawkins-Ramblers Dance Orchestra
70: 4 February 1937: Goblin Band-61579 Casa Loma Orchestra
Panamania - Dorothy Lamour acc by Cy Feuer Orchestra

Nederlands ( To the English translation )

Coleman Hawkins volgens Boy ten hove ( uit Boy ten Hove's caricatures- Ate Van Delden (2006))

Op de 4de februari 1935, 72 jaar geleden, nam Coleman Hawkins een serie platen op met het Ramblers Dansorkest, die tot de beste opnamen van de Nederlandse jazz uit de jaren dertig genoemd worden.

Coleman Hawkins hoeft eigenlijk geen nadere introductie, denk ik. Hij groeide uit tot de belangrijkste tenor saxofonist van de twintigste eeuw, die een brug kon slaan tussen de traditionele swing en de meer modernere bebop jazz stijlen. Hij bleef spelen met de groten van de jazz tot aan zijn dood in 1969.

Begin jaren dertig speelde Hawkins met het orkest van Fletcher Henderson. In 1934 reisde hij naar Europa voor een serie concerten met het orkest van Jack Hylton. Dit werd een groot succes. Hij besloot in Europa te blijven.

In februari 1935 trad hij op in Nederland met De Ramblers en nam hij op de vierde van die maand vijf titels op: Some Of These Days, After You've Gone, I Only Have Eyes For You, I Wish I Were Twins en Hands Across The Table. Deze opnamen werden uitgebracht op drie Decca platen. Annie De Reuver zingt op drie nummers.

Foto: Nederlands Jazz Archief

Coleman Hawkins reisde rond door Europa. Zo maakte hij opnamen met The Berry's in Zwitserland en met Django Reinhardt en Benny Carter in Parijs ( april 1937). In de tussentijd speelde hij vaak in Nederland en maakte opnamen in Laren ( aug. 1935 en april 1937), met Freddy Johnson in Hilversum (zomer van 1937) en een jaar later met een trio (zomer 1938).
In 1939 ontvluchtte hij Europa en vertrok naar de Verenigde Staten; net op tijd om de uitbraak van de Tweede Wereld Oorlog niet meer te hoeven meemaken.

Hoewel hij meer dan vijf jaar weggeweest was ( er was nog geen internet, MTV of sateliet televisie) kozen de lezers van Down Beat hem eind 1939 al weer tot Tenor Saxofonist van het jaar. Wat een artiest !!

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

80: 4 februari 1927: Crazy Words Crazy Tunes-37409-8 Irving Aaronson and his Commanders
Clarinet Marmalade-80392-b Frankie Trumbauer and his Orchestra
75: 4 februari 1932: Blue Tune-11223 Duke Ellington and his Famous Orchestra
72: 4 februari 1935: Some Of These Days-AM148 Coleman Hawkins-Ramblers Dance Orchestra
70: 4 februari 1937: Goblin Band-61579 Casa Loma Orchestra
Panamania - Dorothy Lamour acc by Cy Feuer Orchestra

Saturday, February 03, 2007

Miles Davis 1949

The recordings at the 1949 Paris Jazz Festival made by the Miles Davis - Tadd Dameron Quintet are one of the live performances gathered together in the 10 CD box Miles Davis - The Complete Live Recordings 1948 - 1955

The box is low priced, well designed ( have a look at one of the details: the CDs are designed as a mini LP - even the, normally silver surface of the reverse, is black ) and contains a booklet with a lot of information, including a discography.

Is this a box for the average jazz admirer, that wants to listen to Miles at the start of his carreer? No, I don't think so - it's only interesting for those collectors who want to follow Davis' musical development and history minute by minute. Mind that most of the recordings were taped privatly or were transferred from rare radio programs, so you'll understand that the sound quality not always refers to our high standards.

In April 1949 Davis had finished his second recording session for Capitol, well reissued on the Capitol Miles Davis - The Complete Birth Of The Cool album. Miles flew to Europe with Tadd Dameron, invitated by Charles Delaunay, to play at the Salle Pleyel in Paris for a series of concerts part of the Paris Jazz Festival ( 8 - 15 May 1949).

The Tadd Dameron - Miles Davis Quintet was completed in Europe with three Americans who lived in Europe: James Moody ( former member of Dizzy Gillespie's Band), Barney Spieler ( bass player who had played with Benny Goodman and now studied at the Conservatoire National de Musique de Paris) and and Kenny Clarke, who played in Dameron's Big Ten.

The band, that was labeled as the quintet that played the most modern form of jazz, was sceduled for 5 or 6 concerts at Salle Pleyel. Some of the concerts were broadcast by Le Poste Parisien, and thanks to those broadcasts the music played, is now available. Nine tunes, played during that week, have been released at several occasions - this 10 CD Miles Davis box contains also The Squirrel, a Tadd Dameron composition, that had been lost and now makes the set complete.

As there was no time to rehearse, the band prevented problems at stage, by making agreements; in Good Bait, for instance, Moody plays the melody alone and Davis only the bridge and when they play the ballads Don't Blame Me and Embraceable You Moody ísn't active at all.

James Moody didn't play very well during these concerts, due to the fact that he was very shy and insecure, playing as a youngster between all those giants. Only in All The Things You Are, Moody plays well, due to the fact that they used the arrangements for Gillespie's band - a tune he had played several times before.

Although the quintet is titled the Miles Davis-Tadd Dameron Quintet, Tadd doesn't play an important part during this concert - Miles is the leading man here - he introduces the members of the band and the titles of the tunes and it is one of the rare occasions he did do so - everybody knows that Davis, due to problems with his voice, at later concerts, never spoke through the microphone.

The last Festival concert, on the 15th of May 1949, was concluded with a jam, that contained all musicians of the festival - oh boy - it seems they were all on stage: Bill Coleman, Miles Davis, Kenny Dorham, Oran Hot Lips Page, Sidney Bechet, Charlie Parker, Don Byas, James Moody, Al Haig, Tommy Porter, Max Roach and our own youngster Toots Thielemans - I'd wish I had been there, but I wasn't even planned at that date !!! This final Farewell Blues, a bit chaotic as to be expected, is also available in this set.

I have never felt so good in all my life; it was freedom ... to be treaded like a human being, like somebody important: Miles said, when he had returned in New York.

A box for die hards.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

80: 3 february 1927: Sunny Disposish-37599 Jean Goldkette and his Orchestra

75: 3 february 1932: Rain on the Roof-71802-1 Nat Shilkret and his Victor Orchestra

Creole Love Call-71812 Duke Ellington and his Orchestra

70: 3 februari 1937: Runnin' Wild-4561-1 Benny Goodman Quartet

60: 3 februari 1947: Hi De Ho Man - Cab Calloway and his Orchestra

50: 3 februari 1957: Meditation - Stido Alstrom Sextet

Nederlands ( To the English translation )

De opnamen gemaakt tijdens de concerten op het Paris Jazz Festival in 1949 van het Miles Davis - Tadd Dameron Quintet zijn één van de onderdeeltjes uit de 10 CD box Miles Davis - The Complete Live Recordings 1948 - 1955

De box is laag geprijsd, schitterend verzorgd (kijk maar eens hoe elk CD-tje tot een klein LP-tje gestilleerd is - zelfs het normaal zilverkleurig oppervlak van de CD is zwart gemaakt) en bevat een uitgebreid boekje met discografische informatie.

Is dit een box voor de gemiddelde jazzliefhebber, die iets wil horen van Miles aan het begin van zijn loopbaan? Nee, ik denk het niet - het is vooral interessant voor die verzamelaars, die Miles van minuut tot minuut wilen volgen in zijn muzikale ontwikkeling.

Bedenk dat de opnamen afkomstig zijn van privé opnamen, live opgenomen vanuit de zaal of voor de luidspreker van de radio - de geluidskwaliteit is dus op veel opnamen matig te noemen en voldoet dus niet aan onze huidige hoge standaards.

In april 1949 heeft Miles Davis de tweede serie Nonette opnamen voor Capitol afgewerkt ( netjes heruitgebracht op de Capitol Miles Davis - The Complete Birth Of The Cool album.

Miles vliegt met Tadd Dameron, op uitnodiging van Charles Delaunay naar Europa om te spelen in het beroemde Salle Pleyel tijdens het Parijse Jazz Festival ( 8 - 15 mei 1949).

De andere leden van het Tadd Dameron - Miles Davis Quintet worden in Europa gevonden: James Moody ( hij was blijven hangen hier, nadat hij in Dizzy Gillespie's Band gespeeld had), Barney Spieler ( een bassist, die gespeeld had met o.a. Benny Goodman en nu aan het Parijse conservatorium studeerde) en Kenny Clarke, die speelde bij Dameron's Big Ten..

De band, die omschreven werd als het quintet dat de nieuwste jazz speelde, moest zo'n 5 tot 6 concerten spelen in het Salle Pleyel. Sommige concerten zijn uitgezonden door Le Poste Parisien en dankzij die radiouitzendingen kunnen we nu naar de opnamen luisteren. Negen nummers, gepeeld tijdens de genoemde concerten, zijn al vaker heruitgebracht - deze box met 10 live CDs bevat ook het nummer The Squirrel, een Tadd Dameron compositie, dat zoek was en teruggevonden is.

Aangezien er geen tijd was om te oefenen, had de groep zich proberen in te dekken voor flaters. In Good Bait speelt Moody de melodielijn en beperkt Miles zich tot een enkele bridge - in de ballads Don't Blame Me en Embraceable You komt Moody gemakshalve helemaal niet aan bod.

Moody was nog erg onder de indruk dat hij met de grote Miles Davis mocht spelen, en dus erg gespannen en onzeker. Alleen het nummer All The Things You Are speelt hij goed, maar daarbij gebruikten ze ook dezelfde arrangementen, die Dizzy had gebruikt, dus kende Moody die goed.

Hoewel Tadd Dameron als co-leider in de naam van het quintet voorkomt, speelt hij alleen een begeleidende rol tijdens de concerten - Miles is hier de onbetwiste leider. Hij kondigt zelf de nummers aan en introduceert de musici, iets wat bijzonder is, want Miles zal later zelden de microfoon grijpen bij concerten, tengevolge van problemen met zijn stem.

Op de laatste dag van het festival (15 mei) komen alle musici nog een keer bij elkaar voor een jam: bijna alle belangrijke jazzmusici op één podium: Bill Coleman, Miles Davis, Kenny Dorham, Oran Hot Lips Page, Sidney Bechet, Charlie Parker, Don Byas, James Moody, Al Haig, Tommy Porter, Max Roach en een jonge Toots Thielemans - Wat zou ik hier graag bij geweest zijn, maar ja, ik was nog niet eens bedacht !! Deze Farewell Blues, zoals te verwachten een wat chaotisch eind, zit ook in deze box.

I have never felt so good in all my life; it was freedom ... to be treaded like a human being, like somebody important: zei Miles toen hij terugkwam in New York.

Een box voor de echte liefhebbers.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Ga ook eens op bezoek bij Eddy's Blog - een interessante jazz web log

Friday, February 02, 2007

Monk in Oslo

( Naar de Nederlandse vertaling.)

You Haven't Heard Monk Until You've Seen Him

As I'm still not feeling well ( I catched a cold some days ago which makes me weary and rather apathetic) it gives me the opportunity to view some DVDs:

I enjoyed a performance of Thelonious Monk made in Oslo (Norway) 15 April 1966.
It is a bonus DVD, part of a CD titled Monk In Paris and contains three tunes from his appearance in a Oslo studio: Lulu's Back In Town - Blue Monk and 'Round Midnight.

In 1966 Monk was travelling all around Europe doing sell-out concerts in Amsterdam, Düsseldorf and Stockholm for an audience, that applauded for some of his compositions on the first few bars, as if he was Frank Sinatra singing Night and Day. (The Loneliest Monk - Barry Farrell).

For American musicians, like Monk, this was weird - it was a proof that their music in Europe was judged more as an estetic art, then as a sociological element as usual at home in the US.

There are but few fragments of Monk performing his music on stage. His performance in Oslo, in a sterile TV studio, is one of those opportunities to see him playing. All four musicians, very concentrated ( or influenced by drugs) play an almost perfect concert. You can see how Monk plays, stands up and watches his group, turning around in a kind of dance, then turns around and starts playing the first notes on the appropiate moment; Charlie Rouse, who plays his solos without blinking an eyelid, whatever happens around him; Larry Gales, on the bass, forming his bass lines as Monk must have heard it when he composed the tune and Ben Riley , the drummerman who can make more music from two drums and two cymbals than many other drummers could produce from their ten-piece drumsets ( Leslie Gourse )

I like Monk's music very much; you can wake me up each time of the day playing his music, but I realize that others don't like his weird compositions. His piano playing, a kind of bebop stride-piano is always recognizable, even after two bars, and as the intro of the bonus DVD reads: You Haven't Heard Monk Until You've Seen Him.

I found a fragment of the second tune, Blue Monk, as played in Oslo, April 1966. Enjoy it.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: 2 February 1932: It Don't Mean A Thing-11204-a Duke Ellington and his Famous Orchestra
10: 2 February 1997: Crocodile Tear - Benjamin Herman Trio
1: 2 February 2006: Viper's Drag - Spats Langham-Mike Litton

Nederlands ( To the English translation )

You Haven't Heard Monk Until You've Seen Him

( Je Hebt Monk Pas Gehoord Als Je Hem Gezien Hebt )

Aangezien ik nog steeds geplaagd wordt door een hardnekkiige verkoudheid, die moe en lusteloos maakt, kom ik niet verder dan het bekijken van wat DVD's.

Gisteren was dat een optreden van Thelonious Monk uit april 1966 in Oslo. Het staat op een bonus DVD, die bijgevoegd is bij de CD Monk in Paris. Er staan drie nummers op de DVD: Lulu's Back In Town - Blue Monk and 'Round Midnight.

In 1966 reisde Monk rond door Europa. Overal waren zijn concerten uitverkocht, in Amsterdam, Düsseldorf en Stockholm. Het enthousiaste publiek begon vaak al na een paar maten te applaudiseren als ze het nummer herkenden, alsof Frank Sinatra de eerste woorden van Night And Day gezongen had (The Loneliest Monk - Barry Farrell).

Voor Amerikanen was dit iets vreemds en bewees eens te meer dat in Europa de jazz meer vanuit estetisch oogpunt gewaarderd werd, in vergelijking met hun thuisland, waar meer sociologisch normen golden.

Filmbeelden, waar Monk bij een concert te bewonderen is, zijn zeldzaam. De opnamen in Oslo, in een sterile TV studio, is één van die schitterend bewaard gebleven mogelijkheden. De vier musici, zwaar geconcentreerd ( of onder invloed van drugs), emotieloos, spelen een bijna perfect concert. Je ziet hoe Monk bewust zijn noten kiest, plotseling opstaat en zijn musici op afstand bekijkt, in een soort extase een rondje danst en dan, precies op het juiste moment, de juiste toon aanslaat om een nieuwe chorus te beginnen; hoe Charlie Rouse onverstoorbaar zijn solos speelt - wat er ook gebeurt; hoe Larry Gales de baslijnen vormt, die Monk in zijn hoofd bedacht heeft en hoe Ben Riley, met enkel een snaredrum en trom en wat bekkens, meer uit zijn slagwerk weet te halen dan menig drummer achter een batterij trommels. ( Leslie Gourse )

Ik hou van Monk's muziek en van zijn composties - je kunt me er midden in de nacht voor wakker maken - het verveelt nooit. De manier waarop hij piano speelt, een haast strideachtige manier van bebop spelen, is overal en altijd herkenbaar - zelfs al na twee maten. Met Monk heb je geen keus: of je houdt van zijn muziek of je verafschuwt het; zoals de intro van de bonus DVD zegt: Je kent pas Monk's muziek als je hem hebt horen spelen.

Die kans is er - ik vond een fragment van het tweede nummer, Blue Monk, zoals hij dat speelde in Oslo in april 1966. Geniet er van.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: 2 februari 1932: It Don't Mean A Thing-11204-a Duke Ellington and his Famous Orchestra
10: 2 februari 1997: Crocodile Tear - Benjamin Herman Trio
1: 2 februari 2006: Viper's Drag - Spats Langham-Mike Litton

Thursday, February 01, 2007

Bola Sete