Bill Usher: Ik reed de bus met Graeme Bell (1952)

Bill Usher: I drove the Graeme Bell coach (1952) ( English) - Bill Usher: Ik reed de bus met Graeme Bell (1952) ( Nederlands)

Negentigjarige buschauffeur zoekt contact met legendarische Australische bandleider.
BILL USHER: Ik reed de bus met GRAEME BELL (1952)
Bill Usher - Hans Koert

Deze Keep Swinging blog wil de fascinatie en herinneringen aan jazz en jazz-verwante muziek delen met de bezoekers van deze site. Bill Usher, nu 90 jaar oud, woont in Canada, en vond al surfend deze blog en wilde zijn herinneringen aan de band van Graeme Bell, die hij in de jaren vijftig rondreed door Groot Brittanië met de bezoekers van deze blog delen.
Graeme Bell and his Australian Jazz Band (ca 1950)

Graeme Bell is een haast legendarische Australische bandleider en pianist, die één van de populairste dixieland bands uit de tweede helft van de vorige eeuw leidde. Hij is nu vijfennegentig jaar oud en nog steeds actief, voor zover mogelijk, met het promoten van zijn muziek. Dit jaar, bijvoorbeeld, verscheen een dubbelcd met al zijn op plaat vastgelegde composities. Je leest er meer over in de bijdrage: Graeme Bell - Al zijn composities vastgelegd. Hij bezocht Europa voor het eerst eind jaren veertig en maakte indruk op het World Youth Festival in Praag. Hij trad op in de Leicester Square Jazz Club in Londen, wat een groot succes bleek, omdat hij "nieuwe" muziek maakte op traditionele wijze, waarop je kon dansen - natuurlijk speelde hij ook wel het oude dixielandrepertoire, zoals Cakewalkin' Babies Back Home of de Muskrat Ramble, maar die kregen dan die speciale Australische touch mee: a happy Aussie outdoor feeling werd dat genoemd. Dankzij deze creisde hij in de jaren vijftig nog verschillende keren door Europa, waaronder tournees met zijn Australian Jazz Band met Roger Bell, Geoff Kitchen, Ade Monsbourgh, Pixie Roberts, Lou Silvereisen, Norman "Bud" Baker, Deryck "Kanga" Bentley en John Sangster.

Een voorbeeld van zo'n traditional, gespeeld door Graeme 's Australian Jazz Band ( London Febr. 1951) - Oh When The Saints

Bill herinnert zich één van die kleinere tournees, waarin hij de bus mocht besturen, die hen van de ene club naar de andere bracht. Zijn tocht ging door Noord Engeland, het land waar hij toen met zijn vrouw woonde en werkte. Hij herinnert zich deze week, ondanks zijn hoge leeftijd, als een hele speciale gebeurtenis en hoopt dat Graeme Bell zelf, met wie hij via deze blog contact gezocht heeft, de gebeurtenissen herinnert. filmposter: The Clouded Yellow (1950)
Bill herinnert zich deze week als volgt ( in vertaling): Ik ben nu 90 jaar oud en heb nog steeds een goed geheugen, zowel het korte- als het lange termijn geheugen is nog prima en ik herinner me deze zevendaagse trip als was het gisteren. Bedankt dat je me de mogelijkheid geeft na zoveel jaar weer contact te krijgen met Graeme. Als je ouder wordt, heb je de neiging om terug te kijken naar die goeie oude tijd. In de jaren vijftig van de vorige eeuw was ik zo gelukkig om gevraagd te worden de bus te besturen met daarin de "Aussie" Jazz Band van Graeme Bell voor een korte tournee door Engeland. Mijn vrouw Doris, ze is nu helaas overleden, mocht mee en ik zal nooit die mooie zonnige zondagmorgen vergeten toen we, nadat de band en de bagage ingeladen was, op weg gingen naar de eerste club - de Montfort Hall in Leicester. Toen het eerste avondoptreden begon was ik helemaal in mijn element, want Dixieland was ( en is nog steeds) mijn favoriete muziekstijl. We reisden verder naar Stockton on Tees, waar we 's middags eerst naar de film gingen: The Clouded Yellow, met Trevor Howard, Jean Simmons en Anouk Aimee, die voor een groot deel in dit gebied ( Lake District in Noord Engeland) gedraaid is. Daarna gingen we een biertje drinken in een plaatselijke pub, voordat we gingen eten en de band moest optreden. Daarna naar Carlisle en, zoals het bij een goeie chauffeur van een tourbus betaamt, liet ik ze, en passant, de mooie plekjes van het Lake District zien - we hadden veel lol onderweg want de bandleden waren stuk voor stuk geschikte kerels. What a crazy bunch these Aussie guys were (= Wat een stel, die Australiërs), maar naar gelang we verder in de week kwamen gingen we elkaar steeds beter begrijpen en waarderen, vooral op muzikaal gebied.

Nog zo'n nummer van Graeme Bell uit 1951. Deze keer: Bullant Blues ( London, juli 1951)

Ik vraag me af, Graeme, of je je nog herinnert dat we in Carlisle stopten en dat je bij een tweedehandslegerdumpzaak wilde kijken. Je kocht er een camouflagejas, met van die vlekken en die had je aan toen je weer in de bus stapte. Toen we even later stopten om te eten bleef je in de bus zitten en had je allemaal kussens onder je jas gepropt, zodat je op een zwerver leek. Toen we terugkwamen in de bus leek het alsof er een vreemdeling in de bus zat, met een hoed en een pijp in zijn mond - we kwamen niet meer bij .....
Donald Peers
De volgende club was de Coronation Ballroom, Bellevue, Manchester. Na de show gingen we eten en snel naar het hotel, the Midland. Het was een raar gebouw met ramen die uitkeken op een steeg. Later hoorden we allemaal geluiden van de bovenste verdieping en ramen die open- en weer dicht geschoven werden en de één of andere idioot, die vanaf boven riep: "Stop" that noise up there ( = Hou op met dat lawaai), nog meer geschuif van ramen en nog meer geschreeuw. De volgende ochtend ontdekten we dat het Graeme zelf was geweest ............ Daarna op weg naar de Imperial Ballroom. (Lancs. ). Toen kreeg Graeme een bericht van Jimmy Bell ( geen familie), de roadmanager, dat hij op de eerst volgende zondag om half drie 's middags met de band in London moest zijn in de State Cinema, de grootste bioscoop van Engeland, om te repeteren voor het concert van die zondagavond met zanger Donald Peers. Je reactie was duidelijk: Who the h--- is Donald Peers" (= Wie is in vredesnaam Donald Peers); Donald Peers was toendertijd de populairste music-hall ster van Engeland. Toen we aankwamen bij de State, was hij er nog niet - alleen zijn pianist, dus jullie waren niet erg blij. Helaas zat voor ons de trip met deze geweldige Australische Jazz Band er op en met pijn in ons hart namen we afscheid. Maar, zelfs na 58 jaar herinneren we ons die week nog als de dag van gisteren.
Een copie van de foto die Bill van Graeme kreeg ( alleen zonder handtekeningen) ( Bill Haesler archief)
We kregen van jullie een gesigneerde foto met alle bandleden erop, maar die heb ik, helaas, ergens gelegd waar ik hem niet meer kan vinden; het zou mooi zijn als je nog een vervangend exemplaar voor me had; ik zie nog steeds al die gezichten op de foto voor me. Great talking to you Cobbers!! Bye for now and Good Health to all .
Bill Usher ( Canada) (vertaling: Hans Koert)

In deze zelfde periode gaf Graeme Bell een concert met Big Bill Broonzy in Duitsland. Je vindt hier een kort fragment uit de film Big Bill uit 1953, waarin je Graeme Bell en Big Bill Broonzy op tournee ziet ( in zo'n nostalgische jaren vijftig bus).

Dankzij Bill Haesler kan ik hieronder ook de ractie van Graeme Bell, nu 95 jaar oud, geven. Hij heeft geen internet, dus belde hij met Bill:

( 28 november, 2009) (in vertaling:)
Hij belde me zojuist op om te zeggen hoe geweldig hij het vond om zijn geheugen na 60 jaar weer eens te kunnen trainen met al die leuke anecdotes uit zijn drukke en met veel vrolijkheid omgeven muzikale carriere. Hij kon zich het camouflagepakverhaal niet meer herinneren noch het verhaal van de ramen zoals Bill dat vertelde, maar ze passen wel in die wilde vroege jaren: "We were all larrikans.", een Australische uitdrukking. Graeme herinnerde zich nog wel het concert van Donald Peers, waarbij hij tijdens de tweede helft van het concert in de zaal zat, luisterend naar deze voor hem volkomen onbekende populaire zanger. De manager van Graeme Bell's band, Mel Langdom, had het gerucht verspreid dat Graeme Donald Peers zou begeleiden - daar klopte helemaal niets van, maar goed, misschien dat het geholpen heeft wat meer bezoekers te trekken. Graeme herinnerde zich nog wel een jong zangeresje, maar is haar naam vergeten. Volgens Graeme moet de kwijtgeraakte foto die met de band zijn, waarbij hij in het midden zit met wat bladmuziek in zijn handen. ( = de foto hierboven). Graeme zal kijken of hij nog ergens een copie kan vinden daarvan en die voor Bill signeren; helaas kunnen de anderen niet meer tekenen want van de andere muzikanten leeft er niemand meer. Met de hartelijke groeten van Graeme Bell ( en ik (= Bill Haesler)) (vertaling: Hans Koert)
Groeten Bill



Hans Koert
keepswinging@live.nl

Dit soort herinneringen over "die goeie ouwe tijd" zoals Bill Usher het noemt, kom je niet vaak tegen - toch zijn dit soort verhalen waard om vastgelegd te worden. Als je dit graag leest of eerdere bijdragen en je wilt grag "bij" blijven, word dan vriend van de Keep Swinging blog en ontvang regelmatig een nieuwbrief met de laatste bijdragen. Je kunt je hier aanmelden.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Bill Usher: I drove the Graeme Bell coach (1952)

Bill Usher: I drove the Graeme Bell coach (1952) ( English) - Bill Usher: Ik reed de bus met Graeme Bell (1952) ( Nederlands)

90-years old coach driver contacts legendary Australian band leader.
BILL USHER: I drove the GRAEME BELL coach (1952)
Bill Usher - Hans Koert

This blog is founded to share our fascination and remembrances for jazz and jazz-related music. Bill Usher, now 90 years old, lives in Canada, and remembered that he was, in the 1950s, the driver of the Graeme Bell coach that had a one week concert tour along venues in England.
Graeme Bell and his Australian Jazz Band (ca 1950)

Graeme Bell is a legendary Australian band leader and piano player who directed a popular dixieland band in the second half of the 20th Century. He is now in his 90s and stil lives in Australia and active in promoting his music. This year
a great 2CD was released with all his recorded compositions. You can learn more about that issue in: Graeme Bell - all His Recorded Compositions. He visited Europe for the very first time in the late 1940s, where he and his band impressed at the World Youth Festival in Prague. He performed in the Leicester Square Jazz Club, where his concert was a tremendous success playing danceable music in a traditional jazz style with new "fresh" tunes without forgetting the old traditionals. His music was promoted as: a happy Aussie outdoor feeling. Due to these successes he returned to Europe and toured along English venues with his Australian Jazz Band featuring musicians like Roger Bell, Geoff Kitchen, Ade Monsbourgh, Pixie Roberts, Lou Silvereisen, Norman "Bud" Baker, Deryck "Kanga" Bentley and John Sangster.

Enjoy the traditional "Oh When The Saints" by Graeme Bell Australian Jazz Band ( London Febr. 1951)

Bill remembers one of those small tours in 1952, when he had to drove Graeme Bell and his Australian Jazz Band along venues in England. He remembers this week very well and loved to share his cherished memories with Graeme Bell in Australia and the visitors of this Keep Swinging blog. film poster: The Clouded Yellow (1950)
My age is 90, Bill Usher starts; I have a fairly good long and short memory and can remember that short 7 day tour like it was yesterday. Thanks for you efforts to link me up with Graeme after so many years. As one gets older we tend to look back at the good old times. It was back in the 50's when I was very fortunate to be asked to drive the great Graeme Bell "Aussie" Jazz Band for a 7 day Tour of the UK. My late wife Doris was allowed to go with me and I shall never forget that lovely sunny Sunday morning when after loading band and luggage we set out for the 1st venue at the Montfort Hall, Leicester. At the start of the evening performance, I was in my element as Dixieland was and still is, my favourite music. So we travelled on next to Stockton on Tees, where in the afternoon we all went to see a movie, The Clouded Yellow, starred Trevor Howard, Jean Simmons and Anouk Aimee. I think, situate in parts in the Lake District of UK. Then for a beer in a local Pub before supper and show. Later on to Carlisle and then, as I was a Brit Tour Driver, took them through the Lake District and showed them the sights, having lots of fun on the way as they were a great lot of fellows.

Another 1951 Bell recording: Bullant Blues ( London, Juliy 1951)

What a crazy bunch these Aussie guys were, but as the hours went by, we began to love them, especially the music, our favourite kind. I wonder if you remember, Graeme, when we stopped in Carlisle and you had visited an army surplus store and purchased a suit of camouflage fatigues and came back to the coach wearing same. Later at a meal stop, you stayed in the coach, took off the cam suit, stuffed it with cushions etc; until it looked like some old tramp, so that when we returned it looked like some stranger had got in the coach, as it had a hat on and even a smokers pipe in it's mouth, at the time very funny to all of us.
Donald Peers
Next venue was Coronation Ballroom, Bellevue, Manchester. After the show we ate and then to our hotel, the Midland. It was like 4 walls and all the windows opened on to a kind of shaft. Later there was such a commotion from an upper level, windows sliding up and down and some "Idiot" shouting loudly, "Stop that noise up there", more sliding of windows more shouting etc; of course in the morning we found out that the perpetrator was Graeme himself.
Then we left for the Imperial Ballroom, Lancs. Then on the last night of the Tour at Oldham, Lancs. Jimmy Bell (no relation) he was your road manager; well he informed you that you were to be at the State Cinema, (largest Cinema in the UK) Kilburn, North London. by 2.30 pm. Sunday to rehearse for Donald Peers a singer, for an evening show. Your reply was "Who the h--- is Donald Peers" at that time he was #1 on the Music Halls. When we arrived at the State he wasn't there just his pianist, now you were really put out anyway. At that time my dear wife Doris and I had finished the tour with Australias greatest Jazz Band and reluctantly time to say goodbye, but the memories stayed with us all of these 58 years or so.

A copy of the photo ( without the signatures) ( Bill Haesler archive)
You gave me a signed photo by all the band members, but sad to say in moving it has been mislaid, if possible could you replace same. Although I can still see the faces in my minds eye. Sorry my computer skills are not the greatest, but I try. Great talking to you, Cobbers!! Bye for now and good health to all .
Bill Usher ( Canada)

During this same period Graeme Bell gave a concert with Big Bill Broonzy in Germany. Enjoy a footage of Big Bill from ca. 1953:

Thanks to Bill Haesler I can share with you the reply by Grame Bell, now 95 years old. He has no internet, so he phoned Bill:

He rang me just now to say how wonderful it was to have his memory jogged regarding almost 60-year-old humorous anecdotes from his busy and eventful and fun-filled musical career. He had quite forgotten about the camouflage fatigues and the window stories until prompted by your reminiscence. As he then admitted to me, this was way back in the band's wilder days when "we were all larrikans."; an Australian expression. Graeme certainly remembered the Donald Peers concert where he sat in the audience during the second half wondering about this (to him) unknown popular singer. Apparently the Bell band manager, the always enterprising Mel Langdon, spread a rumour that the band was going to accompany Donald Peers. Not true, but it helped bring in a few more customers. Graeme also recalls a fine young girl singer on the program, but not her name. According to Graeme, your mislaid/lost photograph of the band was the one with the band gathered around him, seated, looking at some music. Graeme said that he will try to locate a copy and autograph it for you, but unfortunately the other members of the band
can't as they are no longer with us. With best wishes to you from Graeme (and me). Very kind regards, Bill.

Thanks Bill Usher, Graeme Bell and Bill Haesler for sharing your remembrances!



Hans Koert
keepswinging@live.nl

If you like these stories or previous contributions and you love to know what blogs will be published in the near future, become a friend of this Keep Swinging blog and receive a message each time a new contribution has been posted. Please register, and I'll keep you informed.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions