Keep Swinging

MIJN DRAAITAFEL

boogie woogie/genius of boogie woogie - jacob do bandolim/volume 1 - three in one/we love music - dr. zilch/the next level - serge chaloff/blue serge - duke ellington/volume three studio sessions new york 1962 - cannonball adderley/cannonball & coltrane - ella fitzgerald-louis armstrong/ella and louis - gene ammons/a stranger in town

Laatste bijdragen: Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Friday, March 30, 2007

Boogie Woogie

Boogie Woogie - A lot of noise for some; nostalgia for other. As a teenager and a piano in the house I improvised boogie woogies at a very low level. Not a note-for-note reproducing of the different versions of Meade Lux Lewis Honky Tonk Train Blues, but free rhythmical expressions in the key of C. ( C - F - C - G7 - C )

I remember I had a Joker LP with the traditional three great Boogie Woogie players, Meade Lux Lewis, Albert Ammons and Pete Johnson. Now these classical masterpieces have been reissued on better sounding CDs, but a 10 CD filled with boogie woogie classics I recently found in a record shop is still no part of my collection. As a frame of reference were popular Dutch boogie woogie piano players like Rob Hoeke, who had some hits late 1960s, early 1970s and Jaap Dekker who made hits from popular Dutch children tunes like In Een Groen Groen Knollenland and Wij Zijn Twee Eenzame Cowboys ( = Two Lonesome Cowboys) in boogie woogie style. For me an example of the most terrible decrease in popularizing serious music. (Maybe the LP Dixieland Festival by the Circus Square Jazzband is more worse then worse with tunes like Sarie Marais and The Towertop Of Bommel ( for people outside the Netherlands this is as bad as singing Twinkle Twinkle Little Star in Chinese by a Hawaiian Orchestra ))

I never became Mr. Boogie Woogie and somewhere in the 1980s we sold the piano. Sorry 'bout that. At a reunion of my first class in 1973 I learned that the kids remembered me as the teacher who could play boogie woogie. Isn't that nice? Thanks to the contribution about Paul Asaro 's concert next weekend and a fragment Jerry sent me yesterday I love to share with you two fragments I like. First of all a classical 1941 soundie in which Lena Horn introduces Albert Ammons and Pete Johnson in Boogie Woogie Dreams. These films, to be played in cinema's, illustrate how these gatherings were arranged before the camera. Of course it has nothing to do with a boogie jam as they were held late 1930s; now it looks as if you have to put a nickle in the two piano players like in a jukebox and they're doing their tricks.

Sugar Chile Robinson was as a kid a child-star boogie woogie player. This nice fragment illustrates what happens if you don't give your little kid the opportunity to follow serious decent classical piano lessons.

Both fragments learn that boogie woogie is bad for your teeth.

More Boogie Woogie in my collection: Boogie Woogie/Genius of Boogie Woogie (Giants of Jazz CD 53053) // Boogie Woogie/Can't Stop Playing That Boogie Woogie

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE

claudio roditi-klaus ignatzek-jean louis rassinfosse/light in the dark - slam stewart-cozy cole/jumpin' at the deuces (2) - thelonious monk/in philadelphia 1960 with steve lacy - don cherry/featuring ornette coleman & steve lacy - sonny rollins/the freelance years-1 - bud shank/tomorrow's rainbow

Last contributions: Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Boogie Woogie - Een berg herrie voor de één - nostalgie voor de ander. Als tiener met een piano in huis improviseerde ik boogie woogies op een vrij basaal niveau. Geen noot-voor-noot reproduceren van de verschillende licks in Meade Lux Lewis Honky Tonk Train Blues, maar ongegeneerde vrije improvisaties in C geinspireerd door boogie woogie ritme.

Ik had, herinner me, de Joker LP met traditionele boogie woogies van de drie grote iconen op dat gebied, Meade Lux Lewis, Albert Ammons en Pete Johnson. Nu heb ik deze klassieke meesterwerken op beter klinkende CDs, maar een tiendelige goedkope heruitgave met daarin 10 CDs vol klassieke boogie woogies heb ik voorlopig nog even in de winkel laten liggen. In mijn jeugd bepaalden popmuzikanten als Rob Hoeke en Jaap Dekker hoe je boogie woogie moest spelen. Rob Hoeke had verschillende hits eind jaren zestig en Jaap Dekker scoorde een grote bewondering bij oma's en opa's door kinderliedjes als In Een Groen Groen Knollenland en Wij Zijn Twee Eenzame Cowboys in rijke boogie woogie klanken en ritmes te vertalen. Toen ben ik, denk ik, afgehaakt - want dat is wat mij betreft een onpeilbaar dieptepunt in een poging serieuze muziek populair te maken. ( of misschien is de LP Dixieland Festival van de Circus Square Jazzband, die ik af en toe tegen kom in tweedehands platenbakken, met daarop vertolkingen als Sarie Marais en The Towertop of Bommel ( jazeker, gezongen in het Engels ) nog wel veel en veel erger )

Ik ben nooit uitgegroeid tot Mr. Boogie Woogie himself en ergens in de jaren tachtig hebben we de piano verkocht ( Ja, ik weet het ... ) Tijdens een klassenreunie met mijn eerste groep uit 1973 herinnerden de kinderen van toen me nog steeds als de meester die boogie woogie speelde. Grappig toch? Dankzij de bijdrage, die ik maakte over Paul Asaro, die binnenkort een optreden heeft en een film fragment wat Jerrie me stuurde ben ik weer eens in het verleden gedoken. Het eerste fragment is een soundie, een korte geluidsfilm, een clip zouden we tegenwoordig zeggen, uit 1941 waarin Lena Horn de pianisten Albert Ammons en Pete Johnson introduceert in Boogie Woogie Dreams. Dit fragment illustreert weer eens hoe weinig spontaniteit in zulke gearangeerde opnamen zit. Het heeft weinig te maken met de boogie jams, zoals die in die tijd gehouden werden. Het lijkt nu net alsof de twee heren, geladen met nieuwe batterijen, aangezet worden en op commando hun truukjes laten horen.

Sugar Chile Robinson was een kind-sterretje op de piano en werd uitgebuit als boogie woogie speler. Dit aardige fragment laat maar weer eens een waarschuwing zijn aan al die ouders, die hun kinderen een gedegen klassieke piano-opleiding op jonge leftijd onthouden en alleen laten met het toetsenbord zonder ouderlijk toezicht. U bent gewaarschuwd.

Beide filmfragmenten leren dat boogie woogie slecht is voor je gebit.

Meer Boogie Woogie in mijn verzameling op deze twee verzamel CDs: Boogie Woogie/Genius of Boogie Woogie (Giants of Jazz CD 53053) // Boogie Woogie/Can't Stop Playing That Boogie Woogie

Keep swinging

Hans Koert

MIJN DRAAITAFEL

Laatste bijdragen: Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Thursday, March 29, 2007

Pardon The Glove

Three days - high fever - an obstinate flu. How to survive this? Your body needs time to conquer the virus. Thanks to Joergen I didn't worry about this blog - it survives always. Thanks Jo.

Eighty years ago a then very popular dance band in the eastern part of the US recorded some tunes. They were very popular in the 1920s white society. Listen to Pardon The Glove

This group, the California Ramblers contained some great musicians, but it were the arrangements and close teamwork that made this music to an success. On the 29th of March 1927 this tune, Pardon The Glove, was recorded with Frank Crush and Chelsey Quealey on trumpet, Ivan Johnston on trombone, Bobby Davis and an unknown musician on clarinet and alto saxophone, Sam Ruby on tenor, Al Duffy violin, Adrian Rollini bassax, Jack Russin piano, Tommy Felline banjo and guitar and Herb Weill on drums.

Last nigth I played this music and learned how new and fresh this music sounds, as if it was recorded last week ( and not eighty years ago). Isn't it remarkable that but few people have ever heard about this group, about Chelsey Quealey or about Adrian Rollini's bassax? As if each new generation throws away the past and has to rediscover the fire or the wheel and think that music is only good when it is create today by a young generarion. I know - I'm getting an old man .... This discussion if from all times and places I guess. Never mind .... maybe the fever hasn't gone completely .....

If you have time, please listen to an online radio program dedicated to the California Ramblers. You may like it.

Other tunes recorded at this session: Yes She Do - No She Don't,

Lazy Weather and Vo-Do-Do-De-O Blues

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE
jazzadelic/high-fidelic jazz vibes-04-4 - guillermo hernan oliva/selected victor sessions (1944-1949) - benny green trio/live at the village vanguard - testifyin' - oscar aleman/sus presentaciones en vivo - vol. 5 - le petit jazzband de mr. morel/au petit journal saint michel - sidney bechet/volume 1 (1932-1941) - tico tico no fuba/choro project ( 65 x tico tico no fuba) (2) - toppers van toen-6/hit of the week - philip catherine/summer night - michael brecker/don't try this at home - orpheon celesta/shim me sha wabble - jean goldkette bands/1924-1929 - rein de graaff trio-ronnie cuber-nick brignola/baritone explosion - coleman hawkins-johnny hodges/the vogue recordings - california ramblers/1925-1928 - timeless all stars/timeless heart - oscar aleman/el increible swing de oscar aleman - oscar aleman/sus presentaciones en vivo - vol. 6 - dave apollon/the man with the mandolin

Last contributions: Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Drie dagen - hoge koorts - een hardnekkige griep. Hoe overleef je dat? Je lichaam moet het virus zien te vernietigen. Dankzij Joergen heb ik me geen zorgen hoeven maken over deze web log - die overleeft altijd. Bedankt Jo.

Tachtig jaar geleden maakte een toen heel populaire band uit het oosten van de Verenigde Staten een paar plaatopnamen. Ze waren vooral populair in de jaren twintig bij het blanke deel van de samenleving. Luister maar eens naar Pardon The Glove

Deze groep, de California Ramblers, bevatte een aantal grote muzikanten, maar het waren vooral de samenhang en de arrangementen die de muziek tot een zo groot succes maakte. Op 29 maart 1927 werd dit nummer Pardon The Glove, opgenomen met Frank Crush en Chelsey Quealey op trompet, Ivan Johnston op trombone, Bobby Davis en een onbekende muzikant op klarinet en altsax, Sam Ruby op tenor, Al Duffy op viool, Adrian Rollini op de bassax, Jack Russin achter de piano, Tommy Felline op banjo en Herb Weill op drums.

Gisteravond was ik weer toe aan wat jazz en leerde ik hoe nieuw en verfrissend deze muziek klinkt, alsof het eergisteren opgenomen is en niet tachtig jaar geleden. Is het eigenlijk niet vreemd dat maar zo weinig mensen van deze band gehoord hebben, over Chelsey Quealey of over de bassax van Adrian Rollini? Het lijkt wel of dat elke generatie opnieuw het oude weggooid en alles opnieuw moet ontdekken - het vuur - het wiel - de muziek, alsof alleen dat wat nu door de jonge generatie gemaakt wordt, er toe doet. Ach ik wordt oud, zullen we maarcdenken ... Een discussie van alle plaatsen en tijden - Ach wat geeft het .... misschien is de koorts nog wel niet helemaal verdwenen.

Als je tijd hebt kun je luisteren naar een online radiouitzending over en met de California Ramblers. Ik denk dat je dat wel leuk vindt.

Meer titels gemaakt tijdens deze opnamesessie zijn: Yes She Do - No She Don't , Lazy Weather en Vo-Do-Do-De-O Blues

Keep swinging

Hans Koert

MIJN DRAAITAFEL

jazzadelic/high-fidelic jazz vibes-04-4 - guillermo hernan oliva/selected victor sessions (1944-1949) - benny green trio/live at the village vanguard - testifyin' - oscar aleman/sus presentaciones en vivo - vol. 5 - le petit jazzband de mr. morel/au petit journal saint michel - sidney bechet/volume 1 (1932-1941) - tico tico no fuba/choro project ( 65 x tico tico no fuba) (2) - toppers van toen-6/hit of the week - philip catherine/summer night - michael brecker/don't try this at home - orpheon celesta/shim me sha wabble - jean goldkette bands/1924-1929 - rein de graaff trio-ronnie cuber-nick brignola/baritone explosion - coleman hawkins-johnny hodges/the vogue recordings - california ramblers/1925-1928 - timeless all stars/timeless heart - oscar aleman/el increible swing de oscar aleman - oscar aleman/sus presentaciones en vivo - vol. 6 - dave apollon/the man with the mandolin

Laatste bijdragen: Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Wednesday, March 28, 2007

The Hottest Man In Town!

Cliff Edwards (1895 – 1971), also known as "Ukelele Ike", was an American singer and musician who enjoyed considerable popularity in the 1920s and early 1930s, and also did voices for animated cartoons later in his career.

Clifton A. Edwards was born in Hannibal, Missouri. He left school at age 14 and soon after moved to St. Louis, where he entertained as a singer in saloons. Edwards taught himself to play ukulele to serve as his own accompanist. He got the nickname "Ukelele Ike" from a club owner who couldn't remember his name. Edwards played on Vaudeville circuits. He made his first big hit in 1918 at a cafe club in Chicago, where he introduced a tune by the club's pianist, Bob Carleton, "Ja Da". The tune, Edwards, and Carleton made a hit. After this Edwards was hired as part of an act, which played at The Palace in New York, the most prestigious theater in Vaudeville, and then in the 'Ziegfeld Follies'.

Edwards made his first phonograph records in 1919. He recorded early examples of jazz scat singing in 1922. The following year he was signed to a contract with Pathé Records. He became one of the most popular singers of the decade, during which he also appeared in several Broadway shows.

Listen to samples of Edwards' recordings, click here

After performing in some short films, Edwards was one of the stars in the movie feature 'Hollywood Revue of 1929', doing some comic bits and singing some numbers, including giving the film debut of his hit "Singin' in the Rain". He would make a total of 33 films for MGM through 1933.

Edwards' voice was featured in Walt Disney's 'Pinocchio' as the character Jiminy Cricket (1940). In the 1950s and early 1960s he made a number of appearances on the Mickey Mouse Club television show, in addition to reprising his Jiminy Cricket voice for various Disney shorts.

Edwards was broke in his later years, living in a home for indigent actors. He had disappeared from the public eye at the time of his death as a charity patient at a hospital in Hollywood. His body was initially unclaimed and donated to the University of California, but when Walt Disney Productions found out about this, they purchased the corpse and paid for burial.

I found a scene from the 1935 MGM short "Starlit days at the Lido" featuring Edwards singing and playing, audio quality not the best, unfortunately

To end this small profile of Cliff Edwards, enjoy his rendition of "It's Only a Paper Moon" for Brunswick, 1933

Tuesday, March 27, 2007

QHCF, Django - and Robert!

The Quintette of the Hot Club of France (QHCF) is generally considered to be the greatest of all European string Swing ensembles. The group started out as an informal jam session unit in Paris in 1933. Stéphane Grappelli, Django Reinhardt, Roger Chaput and Louis Vola were playing in a hotel dance band at the time. Between sets they would play jazz together in a backroom at the hotel. One day Charles Delaunay of the Hot Club witnessed one of these sessions and arranged that the group (- enlarged with Django's brother, Joseph, as secound rhythm guitarist), record it's first records for the Ultraphone label in December of 1934. The group went on to become very popular in Europe both on records and as a live act. The group disbanded in 1939 as war broke out in Europe.The band was playing in London when England declared war on Germany. Stéphane Grappelli decided to stay in London while Django Reinhardt returned to Paris.

You may listen to samples of recordings by the QHCF following the link, click here

I found a filmed documentation of the QHCF, a seldom opportunity to view Django playing, enjoy this great film noire

As said above the QHCF was popular in Europe before WW II, their records sold well and helped spreading the reputation, and the group supported its own succes by going on concert tours through most European countries. In February 1939 the Quintet visited Oslo, Norway, where they held two concerts. Back stage after the ball a young Norwegian guitarist, Robert Normann, was passed Django's guitar to play some improvised solos in honour of the visiting master. It has been told that Django should have smiled and said: "Why do you want me? You have got Robert Normann".

Robert Uno Normann (1916-1998) was born in Sarpsborg, a small spot in the Nothern part of Norway near the border of Russia. He started at an early age as a travelling musician, finally made it to Oslo, played with local bands and attracted attention as a solo guitarist in Freddy Valier String Swing 1938-1939. He soon gained a reputation as a musician of international standard, played here and there with bands of his own and with various local and visiting swing musicians. He was a popular soloist at swing concerts during the first years of the German occupation, a soloist in the group 'String Swing' 1940-1941 (several brilliant recordings), with Rowland Greenberg 1941, Frank Ottersen 1942 (also recordings) and the studio band 'Syv Muntre' (recordings 1942 and 1943) in addition to various radio and restaurant bookings outside Oslo.

After the 1945 Robert Normann worked mostly as a soloist or in trio formats, apart from playing in cabarets and revue orchestras. He was less active as a jazz musician, although he still won all the 1950s polls as the best guitarist in Norway. He still was an outstanding instrumentalist, was frequently used by the NRK (The National Broadcasting System), was booked by the Norwegian Touring Theatre 1968-1982, and has been presented through 5 CD releases on Hot Club Records 1988-1996.

You may learn more about Robert Normann at the official website devoted to his legacy, managed by members of his family with the aim of researching this remarkably musician. Click here to visit the Robert Normann Website.

Last year a DVD featuring TV recordings of Robert Normann was released, learn more about this item at the mentioned website and enjoy the promotion shots inserted below

Monday, March 26, 2007

Abracadabra

This magic record is in my collection for quite a long time and it puzzles me. The title of the CD suggests that it contains a cooperation between Miles Davis and Freddie Hubbard, but due to the lack of information on the record that might be true on only one track. There are even tracks on this compilation without Freddie Hubbard or Miles Davis. It really seems a real Abracadabra album, as the label name suggests.

The information on this CD, which includes, according to the information a 4 Page Booklet With Extensive Notes On These Artists ( sorry, that's the information on the reverse - the 4 page booklet is only one leaf of paper, fold one time and printed with the front (as above), the track list (as below) and two poor articles the two trumpet players). I could destilate the following discographical information from the track list:

1. bird house - donald byrd-pepper adams quintet - ny 610000 ( no MD or FH)

2. curro's - donald byrd-pepper adams quintet - ny 610000 ( no MD or FH)

3. shaw' nuff - No idea - should be MD with Clark Terry)

4. stop, look and listen; no idea - should be MD with Clark Terry)

5. chantized - curtis fuller sextet - 601200 ( has FH)

6. court - curtis fuller sextet - 601200 (seems to have both MD as FH)

7. yardbird suite - No idea - should be MD with Clark Terry

8. cool blues charlie parker quartet / 470219 (MD)

Clark Terry, who inspired Miles Davis, seems to be a key-figure on several tracks. He played late 1940s - early 1950s with Charlie Barnett, Count Basie and Duke Ellington.

Maybe visitors of this blog have some suggestions to date this remarkable and a bit magic Abracadabra ( AB 3012 ) compilation. The music on the album is too nice to stay anonymous.

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE
miles davis-freddie hubbard - chet baker/boppin' with the chet baker quintet - dexter gordon/the complete prestige recordings/CD 9-10 (2) -slam stewart-cozy cole/jumpin' at the deuces (2) - banda mantiqueira/aldeia - freddie hubbard/recorded october 24th 1991 warshaw poland

Last contributions: Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Deze wat magische plaat zit al een tijdje in mijn collectie en houdt me al jaren bezig. De titel suggereert dat het hier gaat om een samenspelen van Miles Davis en Freddie Hubbard, maar, vanwege het gebrek aan informatie, lijkt dat alleen voorbehouden op één nummer. Het is echt, wat je noemt, een Abracadabra compilatie, zoals de naam van het label suggereert.

De informatie op de CD, die, volgens informatie op de CD een 4 pagina groot boekje bevat met uitgebreide notities over de artiesten ( in werkelijkheid één dubbelgevouwen velletje, met voorop de afbeelding boven en de lijst met titels zoals hieronder en verder een schamel biografietje van beide trompettisten), heeft tenslotte onderstaande lijst met nummers opgeleverd:

1. bird house - donald byrd-pepper adams quintet - ny 610000 ( no MD or FH)

2. curro's - donald byrd-pepper adams quintet - ny 610000 ( no MD or FH)

3. shaw' nuff - No idea - should be MD with Clark Terry)

4. stop, look and listen; no idea - should be MD with Clark Terry)

5.chantized - curtis fuller sextet - 601200 ( has FH)

6. court - curtis fuller sextet - 601200 (has both MD and FH)

7. yardbird suite - No idea - should be MD with Clark Terry

8. cool blues charlie parker quartet / 470219 (MD)

Clark Terry, inspirator voor Miles Davis, schijnt een sleutelpositie in te nemen, maar ik heb geen sessies kunnen vinden waarin beide spelen. Clark Terry speelde eind jaren veertig begin jaren vijftig bij Charlie Barnett, Count Basie en Duke Ellington.

Misschien dat regelmatige bezoekers van deze web log de nummers kunnen dateren van deze enigszinds raadselachtige en magische Abracadabra CD, die zijn naam eer aandoet. De muziek is in ieder geval interessant genoeg om niet zomaar anoniem te laten.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

MIJN DRAAITAFEL
miles davis-freddie hubbard - chet baker/boppin' with the chet baker quintet - dexter gordon/the complete prestige recordings/CD 9-10 (2) - slam stewart-cozy cole/jumpin' at the deuces (2) - banda mantiqueira/aldeia - freddie hubbard/recorded october 24th 1991 w poland
Laatste bijdragen: Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Sunday, March 25, 2007

Paul Asaro

Tom Warner read my blog about Bo Grumpus with the film fragments of Craig Ventresco made at the Cafe Devine in San Francisco, November 2006. On the first of April 2007 Craig Ventresco will perform as a member of the Paul Asaro Trio in Kansas City. He sent me some fragments to introduce Paul Asaro.

Paul Asaro is a piano player in the tradition of the old stride piano players like Willie The Lion Smith, James P. Johnson, Fats Waller and Jelly Roll Morton. His music sounds great to me and while surfing through his website I learned that he has made a lot of tours all around the US and Canada, but also to Europe.

He toured with Leon Redbone and played with Neville Dicky, Marian McPartland, Dan Barrett, Jon Faddis, Orange Kellin and Vince Giordano,

Thanks to Tom I can show you some fragments of Paul playing the stride piano. Enjoy it.

Paul Asaro playing Duke's Caravan.

Fats Waller's Your Feet's Too Big

Christopher Columbus

I wish Tom a great concert at the first of April and if I happen to be around ..........

It's time to find a CD of this great piano player !!

Keep swinging

Hans Koert

To the last Keep Swinging contribution

MY TURNTABLE
cliff jordan-john gilmore/blowing in from chicago - frank strozier/fantastic - lee morgan/live at the lighthouse - volume 3 - al cohn-zoot sims quintet/you'n me - mccoy tyner/time for timer - carlos barbosa-lima/plays the music of antonio carlos jobim & george gershwin - johnny griffin/introducin'

Tom Warner bezocht mijn web log die ging over Bo Grumpus met de filmfragmenten waarin Craig Ventresco gitaar speelde in de Cafe Devine in San Francisco, November 2006. Op 1 april 2007 speelt Craig Ventresco als onderdeel van het Paul Asaro trio in Kansas City. Hij stuurde me wat filmfragmenten van deze interessante pianist, Paul Asaro.

Paul Asaro is een pianist, die speelt in de traditie van de grote stride pianisten Willie The Lion Smith, James P. Johnson, Fats Waller en Jelly Rol Morton. Zijn muziek klinkt lang niet gek en daarom heb ik hem als onderwerp van deze weblog gekozen. Paul Asaro speelde de afgelopen jaren in de Verenigde Staten, Canada en ook op festivals in Europa.

Hij toerde rond met Leon Redbone en trad op met grote namen als Neville Dicky, Marian McPartland, Jim Galloway, Dan Barrett, Jon Faddis, Orange Kellin en Vince Giordano

Dankzij Tom kan ik een aantal van deze filmpjes laten zien, waarin Paul stride piano speelt. Geniet ervan.

Paul Asaro speelt het nummer Caravan.

Fats Waller's Your Feet's Too Big

Christopher Columbus

Het wordt tijd dat ik op zoek ga naar een CD van deze pianist.

Uiteraard wensen we Tom een schitterend concert toe op 1 april en als ik in de buurt ben ...............

Keep swinging

Hans Koert

MIJN DRAAITAFEL

cliff jordan-john gilmore/blowing in from chicago - frank strozier/fantastic - lee morgan/live at the lighthouse - volume 3 - al cohn-zoot sims quintet/you'n me - mccoy tyner/time for timer - carlos barbosa-lima/plays the music of antonio carlos jobim & george gershwin - johnny griffin/introducin'

Saturday, March 24, 2007

Saxes Inc

The concept was not new, when Bob Prince started his ideas arranging tunes for a record entirely dedicated to the saxophone. Saxes Inc. 13 Of The Country's Top Sax Men In A Musicians - And Listeners - Holiday. This recording was a logical follower from the Trombones Inc. recordings a few month earlier. Both records have been reissued for the Lonehill Jazz label. The Coleman Hawkins - Zoot Sims - Phil Woods Saxes Inc. Arrangements by Bob Prince ( LHJ10270 )also contains a bonus album titled Trombone Scene, a 1956 record, with the same concept, with Eddie Bert, Jimmy Cleveland, Utrbie Green and Jimmy Knepper on the bones and Elliot Lawrence as the arranger.

I listened last night to the Saxes Inc. part. Bob Prince started to arrange his tunes as soon as he knew what saxophone players should be present. There were three recording sessions ( July-August 1959) all with different sax combinations, but always with the same rhythm session ( Dick Katz piano, George Duvivier bass and Osie Johnson drums). On the first date there were ten saxophone players, devided in two groups. One group was like the Four Brothers concept, three tenors and one baritone saxophone ( Al Cohn - Zoot Sims - Morty Lewis and Sol Schlinger). The other section consisted all different shapes from soprano sax up to bass sax. ( Hal McKusick, Phil Woods, Gene Quill, Seldon Powell, Al Epstein and Shelly Gold.)

On the second date Herb Geller, Coleman Hawkins and George Auld were added to the ensemble. The third date had most of the saxophone players mentioned before around. I liked this album very much as Bob Prince happened to be a great arranger. The liner notes of the Lonehill Jazz release has a list of solos for each tune, so it is a joy to recognize the different soloists.

As I wrote before - the second part of the Lonehill Jazz release has the 1956 Trombone Scene album and I learned that that part sounds great too. Of course I'll have a search for the Trombone Inc. release of Lonehill Jazz too - Has someone heard that one already?

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE
frank ricotti quartet/our point of view - charlie christian/the original guitar hero - jazz and swing accordion/a lesson in bebop - emmett miller/the minstrel man from georgia ( 1928-29) - charlie hunter quartet/songs from the analog playground - jimmy smith/the unpredictable jimmy smith - bashin' - bft # 40/eloe omoe (2) - two durium ads/which do you prefer-chevy x-30 - erroll garner/the best of erroll garner most happy piano - wynton marsalis/marsalis standard time volume 1 - coleman hawkins-zoot sims-phil woods/saxes inc

Het idee was niet nieuw, toen Bob Prince het Saxes Inc. project startte, een aantal opnamen sessies, geheel gewijd aan de saxofoon: Saxes Inc. 13 Of The Country's Top Sax Men In A Musicians - And Listeners - Holiday. Deze opnamen waren een logisch vervolg op het album the Trombones Inc. dat een paar maanden eerder opgenomen werd. Beide albums zijn opnieuw uitgebracht op het Lonehill Jazz label. The Coleman Hawkins - Zoot Sims - Phil Woods Saxes Inc. Arrangements by Bob Prince ( LHJ 10270). Deze heruitgave bevat ook het bonus album Trombone Scene, uit 1956, met hetzelfde concept, waarin Eddie Bert, Jimmy Cleveland, Urbie Green en Jimmy Knepper op de bones aantreden, gearrangeerd door Elliot Lawrence.

Gisteravond luisterde ik naar het deel Saxes Inc. Bob Prince begon pas te arrangeren, toen hij wist op welke saxofonisten hij kon rekenen. Er werden drie sessies gepland ( juli-augustus 1959), steeds met andere saxspelers, maar steeds met dezelfde ritme sectie ( Dick Katz piano, George Duvivier bas en Osie Johnson drums). Tijdens de eerste datum waren er tien saxofonisten, verdeeld in twee groepen. Eén groep werd samengesteld volgens het Four Brothers concept ( drie tenoren en één bariton) ( Al Cohn - Zoot Sims - Morty Lewis en Sol Schlinger). De anderen speelden met alle denkbare saxofoons, van sopraan tot bassax ( Hal McKusick, Phil Woods, Gene Quill, Seldon Powell, Al Epstein en Shelly Gold.)

Bij de tweede opnamedatum vinden we Herb Geller, Coleman Hawkins en George Auld toegevoegd aan het ensemble en de derde datum bevatte zo'n beetje alle saxofonisten van de eerste twee ronden. Bob Prince is een ervaren arrangeur gebleken - de muziek klinkt fris en innovatief. In het bijbehorende boekje heeft George Avakian voor LoneHill Jazz voor elk nummer de solo's in kaart gebracht, zodat het een genoegen is aan de hand van de informatie de verschillende solisten te vergelijken.

Zoals ik eerder schreef bestaat de tweede helft van deze heruitgave uit het Trombone Scene album ( opgenomen in 1956) en een eerste kennismaking leerde me dat ook dit naar meer smaakt. Uiteraard ga ik proberen de Trombone Inc. opnamen, ook uitgebracht door Lonehill Jazz te vinden. Heeft iemand deze plaat al gehoord?

Keep swinging

Hans Koert

MIJN DRAAITAFEL

frank ricotti quartet/our point of view - charlie christian/the original guitar hero - jazz and swing accordion/a lesson in bebop - emmett miller/the minstrel man from georgia ( 1928-29) - charlie hunter quartet/songs from the analog playground - jimmy smith/the unpredictable jimmy smith - bashin' - bft # 40/eloe omoe (2) - two durium ads/which do you prefer-chevy x-30 - erroll garner/the best of erroll garner most happy piano - wynton marsalis/marsalis standard time volume 1 - coleman hawkins-zoot sims-phil woods/saxes inc

Friday, March 23, 2007

George Van Eps

George Van Eps (1913-1998) came from a talented musical family; his father Fred Sr. was a famous master of the ragtime banjo and a sound engineer, his mother played the piano, and he had three brothers, Bobby, Freddy and John, who were also professional musicians. Self-taught on the banjo, Van Eps began playing professionally at 11, and after falling under the influence of Eddie Lang two years later, he learned the guitar well enough to play alongside Lang for six months with Smith Ballew (1929). From there, Van Eps worked with Freddy Martin (1931-33), Benny Goodman (1934-35) and Ray Noble (1935-36) before moving to Hollywood to become a freelance musician, author of a guitar method book, and instrument designer. After returning to Noble in 1940-41, Van Eps worked in his father's recording lab for two years before returning to the freelance arena, where, among other things, he took part in the 1950s film and TV series 'Pete Kelly's Blues'.

George Van Eps is deservedly hailed as a pioneer of the harmonically sophisticated chordal/lead style of jazz guitar playing in the 1930'ies alongside notable guitarists like Dick McDonough and Carl Kress. However, this style of guitar playing was soon eclipsed in influence by the single-string idioms of Charlie Christian and Django Reinhardt. Van Eps' solution to this situation was to design a seven-string guitar in the late 1930s that adds an extra bass string. Thus, he was able to play bass lines simultaneously with chords and lead solos, a jazz equivalent of fingerpicking often referred to as playing "lap piano,".

Van Eps only made a handful of recordings as a leader or unaccompanied soloist, including 'Mellow Guitar' (Columbia, 1956) and 'My Guitar', 'George Van Eps' Seven-String Guitar' and 'Soliloquy' for Capitol in the late 1960s. Serious illness in the early 1970s, plus a 1977 hand injury that resulted in three broken fingers, reduced his activities. However, Van Eps returned to the studio in 1991 for the first of three duo albums for Concord Jazz with his former student Howard Alden, mixing standards with a few Van Eps originals, and he shared a solo guitar album with Johnny Smith in 1994.

Above info supplied from a career profile by Richard S. Ginell, All Music Guide

More info on George Van Eps at the Classic Jazz Guitar web-site

I found a video fragment of a live performance by George Van Eps playing solo. Enjoy his 'lap piano' rendition of "I've Got a Crush on You"

Thursday, March 22, 2007

Back In Your Own Backyard

SEVENTY YEARS AGO ZEVENTIG JAAR GELEDEN

22 March 1937

BACK IN YOUR OWN BACKYARD - 20858-1

Fletcher Henderson and His Orchestra

Dick Vance - Russel Smith - Emmett Berry trumpet

Geporge Washington - Ed Cuffee - J.C. Higginbotham trombone

Jerry Blake - Hilton Jefferson clarinet alto saxophone

Elmer Williams - Chu Berry clarinet tenor saxophone

Fletcher Henderson piano, leader and arrangements

Lawrence Lucie guitar

Israel Crosby bass

Walter Johnson drums

Originally recorded for Vocalion 3511

A HALF YEAR AGO EEN HALF JAAR GELEDEN

Peach Pie Band in Philadelphia ( 24th Sep. 2006 )

More with the same title in my collection:

Johnny Thompson 280117

Paul Whiteman and his Orchestra 280128

Jan Garber and his Orchestra 280218

Al Jolson-Bill Wirges and his Orchestra 280308

Hit of the Week Orchestra ny HW 290000

Fletcher Henderson and his Orchestra 370322

Billie Holiday and her Orchestra 380112

New Paul Whiteman Orchestra 740000

Pasadena Roof Orchestra 780622

Original Victoria Band 840922

New Orleans Second Line Jazz Band 870411

William Galison-Madeleine Peyroux Quartet 20040100

MY TURNTABLE MIJN DRAAITAFEL

frank ricotti quartet/our point of view
charlie christian/the original guitar hero
jazz and swing accordion/a lesson in bebop

Wednesday, March 21, 2007

Wardell Gray

Another record in my collection everone should have listened to. Wardell Gray - Memorial volume one and volume two. I have volume one, which contains two sessions featuring the bebop tenor saxophone player Wardell Gray, one from November 1949 and another one from February 1953.

The CD contains, as I said above, two recordings sessions. The last one contains four tunes but the first one, in fact, four too, but all (?) takes of these four tunes have been released on this album: Twisted ( four takes), Easy Living ( two takes), Southside (seven takes), Sweet Lorraine ( one take). I can imagine that someone who wants to buy a nice bebop recording will leave this CD in the shop due to the fact that it contains seven versions of Southside.

Never throw your unsuccesfull pictures away !

During the 78rpm period each tune was recorded on a wax plate and when the recording session had finished the audio engineer and producer took those takes that were good enough to produce the final shellack product; some takes were stored in the archive in case the original would be damaged - other stampers where destroyed. The saved takes contain versions of the song as played during that set, and a real jazz artist will improvise and play each tune each time in a different way, so it is very interesting to have the seven takes on one CD to compare with each other. But you have to agree when your wife grumbles after the fifth take: I've heard that one ..... don't you have some different tunes?

Wardell Gray is one of those legends in bebop who lived too short. He died, in 1955, 34 years young, probably due to problems with drugs. He became known by his cooperation with Dexter Gordon, as I wrote in a previous blog. He played around 1950 with Benny Goodman and had some fine recordings with Annie Ross, who sung Twisted and Farmer's Market. He recorded with Tadd Dameron and Count Basie and I found some film shots with that orchestra from this period you can see and hear Wardell Gray perform. Enjoy it.

Semilar records of this artist in my collection:

wardell gray/easy swing

wardell gray/giants of jazz

jazz in history III/stan getz-wardell gray-coleman hawkins-ben webster

dexter gordon-wardell gray/including the chase (giants of jazz)

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE
j. j. johnson/the eminent volume 2 - orpheon celesta/shim me sha wabble - ademilde fonseca/compilation ( 1942-1952) - wardell gray/memorial volume one

Door problemen bij het posten van deze weblog kwam ik in tijdnood en kon ik deze keer geen Nederlandse vertaling produceren. Helaas !! - Due to some problems posting this blog I didn't find the time to publish it in the Dutch too. Sorry 'bout that.

Tuesday, March 20, 2007

Tony Scott

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Tony Scott passed away in Rome 29th of March 2007

Today's treasure was found by accident, in a bunch of records I bought. I wouldn't have bought it if I had found it on its is own in a record shop, due to the fact that I don't like clarinet playing. Sorry, but I don't like the clarinet as an instrument as it reminds me to much to dixieland and swing music. This CD learned me not to judge to quickly - Tony Scott is a versatile clarinet player and singer that can play in all kinds of jazz styles.

This album was released by Giants of Jazz, normally an Italian record label with cheap productions sold at the Vroom & Dreesman shops, filled with compilations of antique recordings by artists or long forgotten concerts; this album was produced by Walter Gürtler and Vanni Moretto. Mario Rusca and his Trio ( with Tony Scott as special guest) made this album in Milan ( Italy) June 1996. The Mario Rusca Trio features Mario Rusca at the piano, Rosario Bonacorso on bass and Tony Arco on drums. This album was titled Tony Scott on his 75 Birthday - The Old Lion Roars ( Giants of Jazz CD 53301 )

You should expect that musicians aged 75 years old, play the music they played their whole life, but not Tony Scott. You could label him as a loner, an einzelgänger, a musical adventurer. In his long and fascinating career he was always inspired by foreign ( etnic music) or experimental jazz styles ( free jazz). In his biography his musical career starts in the 1940s when he started to play in the big bands of Tommy Dorsey, Claude Thornhill and Ray Ventura; he played the bebop style and played for sometimes with Billie Holiday. I'm not going to list all musical adventures of Scott, but worth to mention are his trips to the Far East, where he learned about Zen Meditation and etnic music. In the 1960s he moved to Europe and lived and performed in Italy for most of the time. His clarinet playing is well worth listen to and on this record he also sings, like the scat song Scott Scat, a great surprise. The Giants of Jazz album labels him as a free, anti-conformist person, a Citizen Of The World. When you see pictures of him, with his profetic white beard, his eccentric clothing, he looks like an old hippie, but his music is fresh, modern and it swings.

More records in my collection:

tony scott quartet/both sides of tony scott ( 1956) ( RCA 74321611202 )

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE
chick corea + origin/a week at the blue note - disc 1 - trio madeira brasil e convidados/ao vivo - bob thiele collective/sunrise sunset - horace silver/horace-scope - blindfold test #40 (2) - pete la rocca/basra - benny golson/one day, forever - steve turre/lotus flower - bob brookmeyer quartet/the blues - hot and cold - woody herman/body and soul - slam stewart-cozy cole/junpin' at the deuces (2) - tony scott/the old lion roars.

Tony Scott is op 29 maart 2007 in Rome overleden.

De CD van vandaag vond ik bij toeval in een stapel platen die ik van iemand kocht - eerlijk gezegd had ik hem niet gekocht als het exemplaar in een platenzaak door mijn handen was gegaan - doodeenvoudig, omdat ik geen liefhebber ben van klarinet. De klarinet doet me vaak teveel denken aan dixielandbands of aan grote swingorkesten. Deze CD leerde me niet te snel klaar te staan met oordelen - Tony Scott is een uitzondering; deze ervaren klarinetist en zanger speelt en zingt met het grootste gemak in alle jazzstijlen.

Dit album is uitgebracht op het Giants of Jazz label, dat normaal goedkope jazzcd's maakt, die verkocht worden bij Vroom en Dreesman, met historische opnamen van jazzartiesten of van lang vergeten concerten; dit album werd opgenomen door Walter Gürtler en Vanni Moretto. Mario Rusca en zijn trio ( met Tony Scott als speciale gast) namen dit album op in Milaan in juni 1996. Het Mario Rusca Trio bestaat uit Mario Rusca op de piano, Rosario Bonacorso op bas en Tony Arco op drums. De plaat is getiteld Tony Scott on his 75 Birthday - The Old Lion Roars ( Giants of Jazz CD 53301 )

Je zou verwachten dat een artiest van 75 jaar oud speelt zoals 'tie dat zijn hele leven gedaan heeft; niet Tony Scott. Je zou hem kunnen beschrijven als een eenling, een einzelgänger, een muzikale zwerver en avonturist. Tijdens zijn lange en fascinerende carriere heeft hij zich laten inspireren door allerlei muzikale stromingen van volksmuziek tot free jazz. Zijn muzikale loopbaan begon in de jaren veertig bij de grote orkesten van Tommy Dorsey, Claude Thornhill en Ray Ventura; hij speelde in de bebop stijl en was lange tijd begeleider van Billie Holiday. Ik ga hier niet al zijn muzikale uitstapjes en avonturen uit de doeken doen - daarvoor is zijn carriere te veel omvattend. wel is het goed te weten dat hij in de jaren zestig in het Verre Oosten verbleef, waar hij de Zen Meditatie bestudeerde en de oosterse muziekstijlen. Hij verhuisde eind jaren zestig naar Europa en verbleef voornamelijk in Italië. Zijn klarinetspel is gevarieerd en daardoor is het geen straf om er naar te luisteren - ook zingt hij en het nummer Scott Scat is een verrassing op deze plaat. De Giants of Jazz plaat schildert hem als een ongebonden, anti-conformist, een Man-Van-De-Wereld. De foto's van hem laten een overjarige hippie zien met een haast bijbelse uitstraling met een grote witte baard en excentrieke kleding; zijn klarinetspel is echter gewoon jazz - modern en het swingt. Wat wil je nog meer !

Meer platen in mijn collectie:

tony scott quartet/both sides of tony scott ( 1956) ( RCA 74321611202 )

Keep swinging

Hans Koert

MIJN DRAAITAFEL

chick corea + origin/a week at the blue note - disc 1 - trio madeira brasil e convidados/ao vivo - bob thiele collective/sunrise sunset - horace silver/horace-scope - blindfold test #40 (2) - pete la rocca/basra - benny golson/one day, forever - steve turre/lotus flower - bob brookmeyer quartet/the blues - hot and cold - woody herman/body and soul - slam stewart-cozy cole/jumpin' at the deuces (2) - tony scott/the old lion roars

Labels: tony scott clarinet klarinet jazz

Monday, March 19, 2007

Bob Thiele Collective

This record of the Bob Thiele Collective was a surprise for me. It features David Murray, John Hicks, Cecil McBee and Andrew Cyrille and contained some good music. But who was Bob Thiele?

Bob Thiele was born in 1922 and passed away January 1996. Although he started to learned to play the clarinet he became a record producer. At the age of 17 he founded the Signature label and recorded great jazz musicians like Lester Young, Coleman Hawkins and Errol Garner. As a record producer he became part of the Decca label, led the Impulse label and became head of Verve. He recorded all great jazz artists like John Coltrane, Charles Mingus, Dizzy Gillespy, Sonny Rollins and Archie Shepp. Later he had his own record label, Flying Dutchman, that became part of BMG and Sony. As a co-author he had a million seller with Louis Armstrong's What A Wonderful World.

One of his projects was the Collective. His plan was to assemble twice a year a group of four great players of the period, to create the music they want to create. This CD is a registration of his first Collective, with four artists, still working on their careers, like Cecil McBee, the double bass player, who recorded and played with all major modern-style musicians like Pharoah Sanders, Alice Coltrane, Abdullah Ibrahim, Sonny Rollins and Chico Freeman. Andrew Cyrille is rather unknown as a drummer, but he is a very subtle free-jazz drummer and highly regarded for his tasteful melodic playing.

John Hicks is known as a versatile skilled piano player and recorded with Art Blakey, Betty Carter, Lester Bowie and Chico Freeman too. During the 1980s he played in groups with Arthur Blythe and David Murray. I heard both Arthur Blythe and David Murray, the latter is the tenor player on this selection, in a 2001 concert at the Kloveniersdoelen in Middelburg ( southwest part of the Netherlands) with the Niehove Jazz Ensemble. I remember from this concert that both musicians were rather uninspired and drunk French cognac with their backs to the audience. David Murray, although grew up as a child learning to play ragtime- and stride piano, became a free-jazz follower, but developed in the 1980s and 1990s to a modern jazz saxophone player. His tenor sax playing reminds me to the music I heard from James Carter, who was inspired by Murray - a rather aggresive way of playing. I enjoyed listening to this album, labeled as the Bob Thiele Collective.

I found a small fragment of David Murray playing at the Village Vanguard somewhere during the 1980s I love to share with you.

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE
oscar aleman/caseta lado 2 - svend asmussen/june nights - houdini's/in new york - headlines - moro no brasil/a film by mika kaurismäki - enrico pieranunzi quartet/alone together - oscar aleman/volume 4 - bunny berigan/sideman - the arc years 1931-36 - bob thiele collective/sunrise sunset

Deze CD van het Bob Thiele Collective was voor mij een verasssing. Het collectief bestaat uit David Murray, John Hicks, Cecil McBee en Andrew Cyrille en bevat heerlijke muziek. Maar wie of wat was nu eigenlijk die Bob Thiele?

Bob Thiele werd geboren in 1922 en overleed in januari 1996. Hoewel hij klarinet lessen kreeg, werd hij platenproducent. Als 17-jarige richte hij het Signature label op en nam platen op met musici als Lester Young, Coleman Hawkins en Errol Garner. Als platenproducent werkte hij bij Decca en werd hoofd van het Impulse en Verve label. Hij nam platen op met alle grote jazzmusici, zoals John Coltrane, Charles Mingus, Dizzy Gillespy, Sonny Rollins en Archie Shepp. Later kreg hij zijn eigen label, Flying Dutchman, dat deel werd van BMG en Sony. Zijn grootste succes was het nummer What A Wonderful World met Louis Armstrong, waarvan hij mede-schrijver was.

Eén van zijn projecten was zijn Collective. Twee keer per jaar werd er een groep van vier, op dat moment aan de weg timmerende musici, gevormd, to create the music they want to create. Deze CD is een registratie van het eerste Collective, met vier artiesten, die nog volop bezig waren hun carriere vorm te geven. Zoals Cecil McBee, bassist, die platen opnam en speelde met allerlei moderne jazzmusici zoals Pharoah Sanders, Alice Coltrane, Abdullah Ibrahim, Sonny Rollins en Chico Freeman. Andrew Cyrille is tamelijk onbekend gebleven als drummer, maar staat bekend als een ervaren muzikant.

John Hicks is vooral bekend als een ervaren veelzijdig pianist die speelde bij Art Blakey, Betty Carter, Lester Bowie en Chico Freeman. In de tachtiger jaren speelde hij veel met Arthur Blythe en David Murray. Zowel Arthur Blythe en David Murray, de laatste speelt tenor op deze CD, hoorde ik in een concert in de Kloveniersdoelen in Middelburg in november 2001 met het Niehove Jazz Ensemble. Ik herinner me van het concert dat de twee musici tamelijk ongeinspireerd waren en met huin rug naar het publiek Franse cognac dronken. David Murray, opgegroeid als kind met ragtime- en stride piano (waarin hij ook les kreeg), groeide uit tot een vertolker van de free-jazz, maar ontwikkelde zich tot een veelzijdig tenor. Ik vond zijn stijl sterk lijken op die van James Carter, die geinspireerd is door zijn muziek. Ik heb van dit album echt genoten en als je de muziek van dit Bob Thiele Collective vindt, neem het dan mee.

Ik vond een filmpje van een optreden van David Murray in de Village Vanguard ergens in de jaren tachtig.

Keep swinging

Hans Koert

MIJN DRAAITAFEL
oscar aleman/caseta lado 2 - svend asmussen/june nights - houdini's/in new york - headlines - moro no brasil/a film by mika kaurismäki- enrico pieranunzi quartet/alone together - oscar aleman/volume 4- bunny berigan/sideman - the arc years 1931-36 - bob thiele collective/sunrise sunset

Sunday, March 18, 2007

Stan Kenton remembered

Last night I visited with my family a performance of the play The curious Savage by John Patrick. It was performed by the theatre company Plankenkoorts ( = Stage Fright ), a group of amateur players from Beuningen, a village near Nijmegen ( east part of the Netherlands). It was brought on stage as De Vreemde Wilde at De Paulus in Winssen, a small village nearby. The reason that we visited this performance was the fact that my brother-in-law, Wim, played one of the caracters, Jeffrey. We had a pleasant evening !!

Scene from Dwaasheid, 23rd October 1982 with (from left to right) Leen (as Hannibal), Hans ( as Jeffrey), Mia ( as Mrs. Paddy), Lida (as Mrs. Emily), Yolanda ( as Lily Bell) and Piet ( as Titus).

So far so good. For me this play had an extra dimension: On the 23rd of October 1982 I played the part of Jeffrey myself in the same play, titled The Curious Savage ( as Dwaasheid) as a member of the theatre company De Drie Maenen. As this happened 25 years ago ( Wim must have seen me playing at the age of 10) I didn't remember the story line or the caracters any more, so, before we visited the theatre we glanced the pictures made during my stage debut. The image of the performance showed me, except of course scenes from the play, also the set and I recognized my Stan Kenton poster, I had used to decorate the set.

This poster was used for Stan Kenton's European tour September 1973 and it was one of the first concerts of a legendary US jazz musician in my life I joined as a young adult. I started as a teacher some weeks before this event, in a small village near Rotterdam, and visited this concert on the 2nd September 1973 at the Doelen in Rotterdam. I posted my remembrances to this concert at a previous web log and of course you're invited to read that. The Stan Kenton poster must be somewhere in the attick, but thanks to these old pictures I remembered this concert.

For everybody who joined this performance of De Vreemde Wilde, or remembers this play The curious Savage, I'll share a film from this play as brought on stage by a high school ( in English of course) with a fragment of Jeffrey's part. Hope you like it.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

MY TURNTABLE
jacob do bandolim/& other choros do brasil - tal farlow/the return of tal farlow-1969 - ray brown-john clayton-christian mcbride/super bass - lyle ritz/plays jazz ukelele - brazil choro/saxophone, why cry

Nederlands ( To the English translation )

Gisteravond bracht ik met mijn familie een bezoek aan een theatervoorstelling van het stuk De Vreemde Wilde ( = The curious Savage ) geschreven John Patrick. Het werd uitgevoerd door de toneelvereniging Plankenkoorts ( = Stage Fright ), een amateurgroep uit Beuningen, een dorpje onder de rook van Nijmegen. Het stuk werd gespeeld in De Paulus, een buurthuis in Winssen, een dorpje daar in de buurt. De reden dat we daar verzeild raakten was dat Wim, mijn zwager, daar de rol van Jeffrey speelde. We hebben genoten !!

Scene uit Dwaasheid, 23 oktober 1982 in de Drie Maenen in Ouderkerk aan den IJssel met (v.l.n.r.) Leen (als Hannibal), Hans ( als Jeffrey), Mia ( als Mrs. Paddy), Lida (als Mrs. Emily), Yolanda ( als Lily Bell) en Piet ( als Titus)

Tot zover weinig nieuws. Voor mij had deze uitvoering ook nog een extra dimensie: op 23 oktober 1982 speelde ik namelijk ook de rol van Jeffrey in ditzelfde toneelstuk, dat we Dwaasheid hadden genoemd. We voerden het toen twee keer op als toneelvereniging De Drie Maenen in de gelijknamige zaal in Ouderkerk aan den IJssel en zelfs nog een keer "uit" in Het Anker in Capelle-West. Wim moet me, als tienjarige, in die rol hebben zien spelen. Eerlijk gezegd herinnerde ik me weinig meer van dit debuut en daarom hebben we tevoren, dankzij foto's van het stuk uit het fotoalbum, de herinnering weer wat opgefrist. De foto's laten, uiteraard, scenes zien van het stuk, maar ik werd vooral gefascineerd door het decor, waar ik mijn poster van Stan Kenton herkende, die ik gebruikt had om het decor op te vullen.

De poster werd gemaakt t.b.v. Stan Kenton's Europese tournee van september 1973 en het was één van mijn eerste concerten die ik bijwoonde van een optreden van een grote Amerikaanse jazzlegende. Als jong onderwijzertje was ik net een paar weken begonnen op de lagere school in Ouderkerk aan den IJssel. Het concert werd gegeven in De Doelen in Rotterdam op 2 september 1973. Ik heb herinneringen aan dit concert al eens gepubliceerd in een web log en natuurlijk kun je dat daar nog eens herlezen.

Voor iedereen die bij de uitvoering van De Vreemde Wilde geweest zijn, of het stuk op een andere manier kennen, hier een scene, die ik vond, gespeeld door een Midelbare school ( in het Engels), waarin we een fragment zien met Jeffrey, één van de dwazen. Geniet er van.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

MIJN DRAAITAFEL
jacob do bandolim/& other choros do brasiltal farlow/thevreturn of tal farlow-1969ray brown-john clayton-christian mcbride/super basslyle ritz/plays jazz ukelelebrazil choro/saxophone, why cry

Saturday, March 17, 2007

Mauricio Carrilhio

A year ago I made a contribution in my daily web log titled Choro also in Holland? I got a nice respons of Mariângela Guimarães, editor of the www.brazilie.net website, that want to inform its readers about the cultur in Brazil. Some days ago she contacted me again with information about a great concert of the Trio Carioca at the World Music and Dance Centre in Rotterdam, next week ( 21st of March 2007 - start 20.30 hrs. ). The line-up of the trio will be Paulo Aragao and Mauricio Carrilho on guitars and Pedro Paes on clarinet.

By change, Joergen posted a contribution on his Choro web log yesterday about Altamiro Carrilho, who happens to be Mauricio's uncle. Mauricio was born in a musical family. His father was the famous flute player and composer Altamiro Carrilho. Mauricio started to play the guitar as a kid and studied samba and choro music. In 1977 he started his career in the group the Carioquinhas, with Raphael (guitar) and Luciana Rabello ( cavaquinho). Two years later he entered the Carioca Camerata, directed by Radames Gnattali. In the 1990s he founded his own trio with Peter Amorim and Pablo Sergio Santos. They had a great hit in Brasil and abroad and made him a sought-after guitar player and arranger. He founded the Acari record label in 1999, dedicated to the Choro music.

I found an interview with Mauricio Carrilho you might find interesting ( if you understand French) and some fragments of concerts with Mauricio Carrilho on the guitar. The last one, the tune Mimosa, composed by Jacob do Bandolim has been posted before, but I like it so much that I love to share it for the second time.

A samba

Mimosa ( composed by Jaconb do Bandolim)

Most of the times I'm happy to live in the countryside in the far southwest part of the Netherlands far away from the temptations of the big city. Next week I'd wish I was in Rotterdam ( or Paris, where they play on the 25th), but the next morning 28 children, eager to learn, need all my energy. Thanks Mariângela for pointing me to this great concert and good luck with your

web site.

This contribution will also be posted at the Choro web log

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE
herbie hancock/head hunters - dexter gordon/the complete prestige recordings/CD 5-6 (2) - compay segundo/gracias compay (2) - willem breuker kollektief-mondriaan strings-toby rix/metropolis - the complete hit of the week recordings/volume 1 1930 (the 3-minute 1000 series) (2) - bing crosby/1926-1932

Nederlands ( To the English translation )

Een jaar geleden vroeg ik in mijn dagelijkse weblog aandacht voor de vraag of er in Nederland eigenlijk wel Choro muziek gespeeld werd. ( Choro also in Holland? ) Ik kreeg een uitgebreide reactie van Mariângela Guimarães, samensteller van de www.brazilie.net website, een pagina, die de culturele betrekkingen tussen Brazilië en Nederland onder de aandacht wil brengen. Een paar dagen geleden mailde ze me om me te wijzen op een concert van het Trio Carioca in het World Music and Dance Centre in Rotterdam, komende week ( 21 maart 2007 - start 20.30 u. ). Het trio bestaat uit Paulo Aragao en Mauricio Carrilho op de gitaar en Pedro Paes op klarinet.

Toevallig postte Joergen gisteren een bijdrage op zijn Choro web log gewijd aan Altamiro Carrilho, toevallig de oom van Mauricio. Mauricio is de telg uit een muzikale familie. Zijn vader is de beroemde fluitspeler en componist Alvaro Carrilho. Mauricio koos echter voor de gitaar en studeerde samba en choro muziek. In 1977 begon hij zijn carriere in de groep de Carioquinhas, met Raphael (gitaar) en Luciana Rabello ( cavaquinho). Twee jaar later stapte hij over naar de Carioca Camerata, geleid door Radames Gnattali. In de jaren negentig richtte hij zijn eigen trio op met Peter Amorim en Pablo Sergio Santos. Ze hadden een grote hit met een CD in Brazilië en Mauricio werd bekend als arrangeur en gitarist, ook buiten Zuid Amerika. In 1999 richtte hij het Acari record label op, geheel gewijd aan de Choro muziek.

Ik vond een interview met Mauricio Carrilho dat je misschien interessant vindt ( mits je Frans begrijpt) en een paar fragmenten van optrdens met Mauricio Carrilho op gitaar. Het laatste fragment, Mimosa, gecomponeerd door Jacob do Bandolim heb ik al eens eerder op mijn blog gezet, maar ik laat het graag nog eens zien.

A samba

Mimosa ( composed by Jaconb do Bandolim)

Meestal ben ik blij niet in de grote stad te wonen, met al zijn geneugten en verleidingen, maar lekker rustig verstopt op het platteland ergens in Zuidwest Nederland.

Toch zou ik volgende week best even in Rotterdam (of Parijs, waar ze de 25ste optreden) willen zijn bij het concert, maar helaas - de volgende morgen zitten weer 28 kindertjes smachtend op informatie en spannende verhalen te wachten, die al mijn energie opslokken. Bedankt Mariângela dat je me op het concert gewezen hebt en veel succes met je web site.

Deze bijdrage wordt ook geplaatst op de Choro web log

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

MIJN DRAAITAFEL
herbie hancock/head hunters - dexter gordon/the complete prestige recordings/CD 5-6 (2) - compay segundo/gracias compay (2) - willem breuker kollektief-mondriaan strings-toby rix/metropolis - the complete hit of the week recordings/volume 1 1930 (the 3-minute 1000 series) (2) - bing crosby/1926-1932

Friday, March 16, 2007

Blue Serge

This great album should be in any serious jazz collection: Blue Serge by the Serge Chaloff quartet. It was recorded 51 years ago ( 14 and 16 March 1956) by Serge Chaloff on baritone saxophone, Sonny Clark at the piano, Leroy Vinnegar on bas and Philly Joe Jones on drums.

It was Serge's second album under his own name. For the first album, Boston Blow-up! , Serge needed six months to prepair it - making the arrangements, rehearsals, making a track list etc etc, but this time, there were no preparations, no rehearsals; even the tunes they should play were uncertain. And the band members had never played together, although Serge and Philly Joe Jones jammed one time before. Although two members belong to the so-called West Coast Jazz school (Sonny Clark and Leroy Vinnegar) and the others to the East Coast Jazz ( Serge and Philly Joe ) it didn't made any different while playing. It is a warm balanced album.

I have tried to make a list of tunes I like the best on this album, but I stopped. I've Got The World On A String is beautiful, like Susie's Blues, dedicated to a woman who helped Serge after his comeback due to a heroin habit. The Goof and I, written by Al Cohn or A Handful of Stars?. All great tunes. You can listen to some fragments if you click on the title tunes.

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE
joshua redman/spirit of the moment (2)lee morgan/live at the lighthouse - volume 1bennie moten/the complete volumes 5/6 creative improvised trio/ukrainian jazz - serge chaloff/blue serge

Nederlands ( To the English translation )

Deze schitterende plaat hoort thuis in elke serieuze jazzcollectie: Blue Serge gespeeld door het Serge Chaloff Quartet. Het werd 51 jaar geleden opgenomen ( 14 en 16 maart 1956) door Serge Chaloff op de bariton saxofoon, Sonny Clark aan de piano, Leroy Vinnegar op bas en Philly Joe Jones op drums.

Het was het tweede album van Serge onder eigen naam. Aan zijn eerste album, Boston Blow-up! , waren maanden van voorbereiding vooraf gegaan - het kiezen van de nummers, de repetities, de arrangementen van de stukken. Bij dit album ging het heel anders toe: geen repetities, geen arrangementen, zelfs de titels voor de plaat waren nog niet bekend. Zelfs de leden van het kwartet kenden elkaar nog niet; alleen Serge en Philly Joe hadden ooit eens samen gejammed. Hoewel Serge en Philly Joe Jones tot de zo genaamde East Coast Jazz behoren en Sonny Clark en Leroy Vinnegard tot de West Coast Jazz gaf dat geen enkel probleem bij het samenspelen. Het is een hele degelijke samenhangende plaat geworden.

Ik heb geprobeerd een lijstje te maken met de mooiste nummers, maar ben ermee gestopt. I've Got The World On A String is schitterend, net als Susie's Blues, genoemd naar de vrouw die Serge na zijn heroineverslaving weer op de been hielp. The Goof and I, geschreven door Al Cohn of A Handful of Stars? Het zijn allemaal schitterende nummers. Koop of leen deze CD en geniet van elk nummer.

Keep swinging

Hans Koert

MIJN DRAAITAFEL
joshua redman/spirit of the moment (2)lee morgan/live at the lighthouse - volume 1bennie moten/the complete volumes 5/6 creative improvised trio/ukrainian jazz - serge chaloff/blue serge

Thursday, March 15, 2007

Perez Prado

It happens that true visitors of my blogs point me to some interesting subjects or musicians. Joergen made a great contribution yesterday about Eddie Peabody due to the fact that I had problems posting my contribution; Jerry sent me some great film fragments he loves to share and what he didn't know is that I do have some nice music of the King of Mambo in my collection. Thanks Jo and Jerry for sharing your subjects.

I found two 45rpm recordings in the Jan H. collection. One record was still in its originally sleeve:

Patricia - G 2 TW-5071 and Why Wait - G 2 TW-0479 both by Perez Prado and his Orchestra ( RCA 47-7245)

The second one is another hit of him, titled Cherry Pink And Apple Blossom White - Mambo - 7XAV1283 and Maria Elena - Rumba - 7XAV1284 on His Master's Voice 7M 295

These two tunes are featured in the film Underwater and played by Perez Prez Prado and his Orchestra.

Perez Prado was born in 1916 in Mantanzas (Cuba) and died in 1989 in Mexico City. He became a very famous bandleader in the 1950s in the USA, and was called the King of Mambo. In the late 1930s he moved to Havana and recorded early 1940s with the Orquesta Casino de la Playa. He played with the Orquesta Cubaney, with Paulina Alvarez and the CMQ band. In 1946 he founded his own band. He moved to Mexico and wrote in 1949 his first hit titled Mambo no. 5. In 1951 he moved to the USA where he became famous as the King of Mambo. His Cuban dance band was influenced by Stan Kenton's Orchestra and Maynard Ferguson, the trumpet player, played some years with his group. He had two tremendous hits in 1955 and 1956 titled Cherry Pink and Apple Blossom White and Patricia, so that explains why these two records were in Jan's collection. In the 1960s the interest for big bands was gone and also the interest for Perez Prado. He moved in 1970 to Mexico, where he played and remained active until he died, aged 72, in Mexico City.

Jerry pointed me to two film fragments. The first one is titled La Mucura and is from the film Perdido. It is played by Ninon Sevilla and Os Anjos do Inferno. Perez Prado is reponsible for the arrangements. It is from 1949.

The second fragment is from a show of Spike Jones , the weird presentator in his blocked Ollie B. Bommel ( a Dutch cartoon figure) jacket. Enjoy this weird show.

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE
miles davis/relaxing with the miles davis quintet - benson orchestra of chicago/volume 1 1920-21 - jazz masters/originals (3) - hank mobley/the flip - serge chaloff/blue serge - jacob do bandolim/epoca de ouro lino patruno bix sound/remembering bix - conte candoli quartet/portrait of a count - highlights breda - 2 - bik bent braam/13 - jacob do bandolim/revive sambas para voce cantar - jacob do bandolim/primas e bordoes

Nederlands ( To the English translation )

Trouwe bezoekers van mijn blogs tippen me soms als ze interessante muziek gevonden hebben. Gisteren konden we een bijdrage lezen van Joergen over Eddie Peabody, dankzij het feit dat het posten van mijn blog fout ging. Jerry stuurde me een aantal filmfragmenten van de King of Mambo, die jullie moeten zien en wat hij niet wist is dat ik een paar platen heb van deze gigant. Bedankt Jo en Jerry voor jullie bijdragen.

Ik vond twee singeltjes in de Jan H. collectie. Eén zat nog in zijn originele hoes.

Patricia - G 2 TW-5071 and Why Wait - G 2 TW-0479 both by Perez Prado and his Orchestra ( RCA 47-7245)

De tweede is ook een hit van Perez Prado, getiteld:

Cherry Pink And Apple Blossom White - Mambo - 7XAV1283 and Maria Elena - Rumba - 7XAV1284 on His Master's Voice 7M 295

De twee nummers komen uit de film Underwater en worden gespeeld door Perez Prez Prado and his Orchestra.

Perez Prado werd geboren in 1916 in Mantanzas (Cuba) en overleed in 1989 in Mexico City. Hij werd een beroemd bandleider in de jaren vijftig in de Verenigde Staten en kreeg de bijnaam King of Mambo. Eind jaren dertig verhuisde hij naar Havana, waar hij begin jaren veertig zijn eerste opnamen maakte met het Orquesta Casino de la Playa. Hij speelde in het Orquesta Cubaney, met Paulina Alvarez en de CMQ band, voordat hij in 1946 zijn eigen orkest formeerde. In 1949 schreef hij zijn eerste hit Mambo no. 5. In 1951 verhuisde hij naar de VS waar hij bekend werd als de King of Mambo. Zijn Cubaanse dansband stond sterk onder invloed van de muziek van Stan Kenton en de trompettist Maynard Ferguson speelde een paar jaar bij hem. Hij had twee grote hits in 1955 en 1956 met Cherry Pink and Apple Blossom White en Patricia, zo dat verklaart de aanwezigheid van deze twee plaatjes in Jan H´s verzameling. In de jaren zestig ging het slecht met de belangstelling voor big bands en dus ook voor de muziek van Perez Prado. Hij verhuisde naar Mexico waar hij actief bleef als bandleider tot zijn overlijden op 73 jarige leeftijd.

Als je het leuk vindt, Jerry, stuur ik je de twee plaatjes toe. Je laat het maar weten.

Jerry stuurde me twee filmfragmenten. Het eerste is getiteld La Mucura en komt uit de film Perdido. Het wordt gespeeld door Ninon Sevilla en Os Anjos do Inferno. Perez Prado is verantwoordelijk voor de arrangementen. Het fragment is uit 1949.

Het tweede fragment is uit een show van Spike Jones, die knotsgekke presentator in zijn Ollie B. Bommel jasje. Geniet er van.

Keep swinging

Hans Koert

MIJN DRAAITAFEL
miles davis/relaxing with the miles davis quintet - benson orchestra of chicago/volume 1 1920-21 - jazz masters/originals (3) - hank mobley/the flip - serge chaloff/blue serge - jacob do bandolim/epoca de ouro - lino patruno bix sound/remembering bix - conte candoli quartet/portrait of a count - highlights breda - 2 - bik bent braam/13 - jacob do bandolim/revive sambas para voce cantar - jacob do bandolim/primas e bordoes

Wednesday, March 14, 2007

Eddie Peabody - The King of The Banjo

Edwin Ellsworth Peabody (1902 - 1970) was a musician, most notable for his accomplished playing of the plectrum banjo. He was also known professionally as "Eddie," "Little Eddie," "King of the Banjo," and "Happiness Boy".

He entered the U.S. Navy in March of 1916 at age fourteen after lying about his age. He began playing the violin, mandolin, guitar and banjo while serving in World War I on an S-14 submarine. It was during this period that he earned the nickname "Happiness Boy." After his discharge from the Navy in 1921 he went on to have a career in vaudeville, originally as a violinist, but eventually as a banjo player. He also produced records and appeared in films.

At some point in the 1920s, a music critic nicknamed him "The King of the Banjo" because of his frenetic playing style, which made some listeners think he was playing two banjos at once. He continued to play live until his death from a brain hemmorage he suffered while on stage.

Some of Peabody's records are of jazzinterest, you may have an opportunity to listen to some of his recordings clicking here.

As mentioned Peabody also appeared in films, I found two examples displaying the kind of performance that made Peabody famous.

Enjoy a performance of "St.Louis Blues" from 1932

Also enjoy Peabody in a cozy atmosphere doing his things in "Strum Fun"

Tuesday, March 13, 2007

Five Foot Two

I was pointed to this CD, Farewell Blues - Hot String Bands ( a Krazy Kat KKCD 30 release) by Joergen some times ago and he was right: great music. Western Swing - unpretentious amusement, without deep meanings or difficult chord progresses. I like the names of the bands; names like The Westerners, The Washboard Wonders, Hugh & Slug, Swing Billies and Son of the Ozarks; they remember me to the days when I was young and I listened to the early 1920s dance bands with their weird names. For me, the Western Swing, is a rather unkown style of music, so I don't have much info about the musicians. I listened to the CD and halfway I heard some familiar music: Jack Pierce singing Has Anybody Seen My Gal, in fact the tune: Five Foot Two, Eyes of Blue. This tune, written by Ray Henderson, Sam Lewis and Joe Young in 1925 became a hit in the 1920s.

My brother and I played that tune, with it simple chords ( C - E7 - A7 - F - G - C ) when we were kids, in all kinds of different tempos and moods. Great to hear it again. It's a tune that still inspires other amateur musicians, as I learned, and I love to share with you some fragments of their interpretations. Enjoy it !

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

MY TURNTABLE
art blakey/a message frrom blakey - holiday for skins - four of a kind/cattin' - mckinney cotton pickers- louis armstrong/cradle of jazz (2) - oscar aleman/odeon recordings vol. 4 - bud johnson-teo macero-cy touff/lost heroes - lost heroes-jazz in the 1990s - beau hunks/edward mcdowell's woodland sketches - oscar alemán/a survey - roy eldridge/minor jive (2)- hot string bands/farewell blues 1936-1941

Nederlands ( To the English translation )

Ik werd op het bestaan van deze CD, Farewell Blues - Hot String Bands ( een Krazy Kat KKCD 30 uitgave) gewezen door Joergen en hij had gelijk: heerlijke muziek. Western Swing, pretentieloos amusement, zonder een diepere betekenis met eenvoudige akkoorden en een goed in het oor liggende melodielijn. Ik hou van de namen, die op de plaat staan, zoals de Westerners, The Washboard Wonders, Hugh & Slug, Swing Billies en Son of the Ozarks; ze herinneren me aan de dagen dat ik nog jong was en voor het eerst kennis maakte met de jazz en dansmuziek uit de jaren twintig, waar soms ook van die vreemde namen gebruikt werden. Ik weet weinig van Western Swing, dus heb ik gewoon lekker geluisterd. Eén nummer herkende ik: Jack Pierce die het nummer Has Anybody Seen My Gal zingt. Ik herkende het als Five Foot Two, Eyes Of Blue. Dit nummer, geschreven door Ray Henderson, Sam Lewis en Joe Young in 1925 was een hit in de twintiger jaren.

Mijn broer en ik speelden dit nummer ( op gitaar en piano) tot we een ons wogen. Het had eenvoudige akkoorden ( C - E7 - A7 - F - G - C ) en we improviseerden erop in allerlei tempo's. Leuk om het weer eens te horen. Het is nog steeds een nummer populair bij amateurmusici, ontdekte ik, daarom heb ik een aantal fragmenten geplaatst, van geslaagde en minder geslaagde uitvoeringen. Genieten dus !!

Keep swinging

Hans Koert

MIJN DRAAITAFEL
art blakey/a message frrom blakey - holiday for skins - four of a kind/cattin' - mckinney cotton pickers- louis armstrong/cradle of jazz (2) - oscar aleman/odeon recordings vol. 4 - bud johnson-teo macero-cy touff/lost heroes - lost heroes-jazz in the 1990s - beau hunks/edward mcdowell's woodland sketches - oscar alemán/a survey - roy eldridge/minor jive (2) - hot string bands/farewell blues 1936-1941

Monday, March 12, 2007

Bix Beiderbecke

Logotype of the Tribute to Bix days in Racine WI (USA) March 8-11th, 2007

This weekend it was 104 years ago that Leon Bix Beiderbecke was born in Davenport IA (USA). Party time ! It was celebrated by his fans at several festivals, like the Tribute to Bix festival in Racine WI (USA). Although Bix is one of the best cornet player of the 1920s in the eyes of the white traditional orientated jazz fans, his nameis still rather unknown to most of the younger people.

Leon Bix Beiderbecke was a self-educated man on cornet. He learned to play the instrument by playing along with records. He started a professional career in music and settled in Chicago where he recorded with the Wolverines. He performed and recorded with then famous bands like the band of Frankie Trumbauer and Jean Goldkette's. When the Goldkette band was disbanded Bix joined the famous Paul Whiteman Orchestra, where he made his best recordings. Due to a alcohol he had to leave Whiteman's orchestra, as he was frequently unable to play. He died, due to drinking problems, in 1931.

Bix had a beautiful and original style in playing the cornet, that brought him fame even nowadays. A lot of traditional trumpet players still try to imitate or approach his way of playing his instrument. Although the recordings he made during the 1920s, now eighty years ago, might sound primitive and dated (like the accoustical recorded Wolverines ) they are restored well and a joy to listen to.

I played myself the Jazz Archives CD Bix Beiderbecke and the Wolverines and the BBC CD Bix Beiderbecke, Great Original Performances 1924 - 1930 ( Jazz Classics in Digital Stereo (sic) ).

I found some documentaries to illustrate the short career ( he became only 28 years old) of this great cornet player of the 1920s.

Bix Beiderbecke - The Legend lives

Wake Up Bix( from Ken Burns' Jazz )

A lot of tributes have been made by contemporary musicians: I selected this weekend Thank You Bix, a tribute to the legendary Bix Beiderbecke by Dutch bands and musicians ( Royal Oak Records 5001 )and a CD on Arbors Records with the Bix Beiderbecke Centennial All Stars, due to his 100th birthday.

Enjoy this fragment of a report to the annual Bix Beiderbecke Festival in Davenport ( July 2006)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

MY TURNTABLE
fats waller/cd 08 - bix centennial all stars/celebrating bix - bix beiderbecke/great original performances 1924-1930 - bix beiderbecke and the wolverines/jazz archives no. 8 - randy weston/modern art of jazz - thank you bix/tribute by dutch bands and musicians - oscar aleman/sus presentaciones en vivo - vol 5 - oscar aleman/sus presentaciones en vivo - vol 6

Nederlands ( To the English translation )

Logo van de Tribute To Bix dagen gehouden op 8-11 maart 2007 in Racine WI (VS)

Afgelopen weekend was het 104 jaar geleden dat Leon Bix Beiderbecke in Davenport IA (USA) geboren werd. Reden dus voor een feestje ! Het werd op verschillende festivals gevierd, zoals het Tribute to Bix festival in Racine WI (VS). Hoewel Bix door de traditioneel georienteerde blanke jazzmusici gerekend wordt tot één van de beste cornetspelers uit de jaren twintig, is zijn naam tegenwoordig bij het jonge publiek onbekend.

Leon Bix Beiderbecke leerde zichzelf cornet spelen, door te luisteren en mee te spelen met platen. Hij begon zijn carriere in Chicago bij The Wolverines, waar hij zijn eerste opnamen maakte. Daarna trad hij op en maakte hij platen met de bands van Frankie Trumbauer en Jean Goldkette. Toen deze laatste band werd opgeheven kwam hij bij het Paul Whiteman orkest terecht, waar hij zijn beste opnamen maakte. Een drankprobleem nekte hem uiteindelijk - hij moest het Whiteman orkest verlaten, omdat hij regelmatig niet in staat was te spelen en stierf, tengevolge van de alcohol in 1931.
Bix had een prachtige en originele stijl van spelen. Hierdoor is hij ook tegenwoordig nog het idool voor velen die de trompet bespelen. Veel traditioneel ingestelde trompettisten proberen zijn stijl te imiteren of the evenaren. Hoewel zijn opnamen uit de jaren dertig wat primitief klinken ( m.n. de akoestische Wolverine opnamen) zijn ze tegenwoordig vakkundig gerestaureerd en een genot om te beluisteren.

Zelf draaide ik het afgelopen weekend de CD Bix Beiderbecke and the Wolverines ( Jazz Archives no. 8) en de BBC CD Bix Beiderbecke, Great Original Performances 1924 - 1930 ( Jazz Classics in Digital Stereo (sic) ).

Ik vond een aantal korte filmpjes, waarin de het leven van Bix ( hij werd slechts 28 jaar) belicht wordt. Je kunt hierdoor een goed beeld krijgen van zijn muzikale carriere.

Bix Beiderbecke, The Legend Lives.

Wake Up Bix( Ken Burns' Jazz )

Er zijn de laatste jaren verschillende tribute-albums uitgebracht. Ik draaide Thank You Bix, a tribute to the legendary Bix Beiderbecke by Dutch bands and musicians ( Royal Oak Records 5001 ) en een CD op het Arbors label van de Bix Beiderbecke Centennial All Stars, gemaakt ter gelegenheid van zijn 100ste geboortedag.

Geniet van een kort verslag van een bezoek aan het jaarlijkse Bix Beiderbecke Festival in Davenport (juli 2006)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

MIJN DRAAITAFEL
fats waller/cd 08 - bix centennial all stars/celebrating bix - bix beiderbecke/great original performances 1924-1930 - bix beiderbecke and the wolverines/jazz archives no. 8 - randy weston/modern art of jazz - thank you bix/tribute by dutch bands and musicians - oscar aleman/sus presentaciones en vivo - vol 5 - oscar aleman/sus presentaciones en vivo - vol 6

Sunday, March 11, 2007

Modern Times

Last evening, while doing the dishes, I played myself the CD Quand refleuriront les lias blancs? by Henri Crolla. What a great guitar player !! This man deserves more recognition !

I was fascinated by one of the tunes, that was played by Crola. I had heard that swinging tune before, but didn't know where. The tune was titled Je cherche aprés Titine. Then suddenly the penny dropped: it was the nonsense song in Charles Chaplin's film Modern Times .

Sometimes ago I bought myself a bunch of beautiful restored Charles Chaplin films ( The Chaplin Collection by MK2), so I enjoyed some of his classics, like The Kid, The Great Dictator, Modern Times, Lime Light, The Circus and now I'm halfway The Gold Rush. One of the highlights of the film Modern Times ( it has a lot of beautiful scenes) is when Chaplin performes the song Titine, Je cheche apres Titine, but lost the words while dancing.

The song was composed by Leo Daniderff in 1917 and the words are by Bertel-Maubon. It has been recorded by Jacques Helian ( 1952), Yves Montand (1959) and Jacques Brel (1964).

Chaplin had written the words of the song on his cuff ( in the 1930s these things were fake), but during the introduction he can't find the words ( Je cherche après Titine, Titine, oh ! Titine ! Je cherche après Titine et ne la trouve pas Je cherche après Titine, Titine, oh ! Titine ! Je cherche après Titine et ne la trouve pas) as his cuff is thrown away in the audience. He has to improvise in a bogus language ( Se Bella Giu Satoreje Notre So Caforeje Notre Si Cavoreje La Tu La Ti La Twah ).

I found a fragment of this hilarious scene I love to share with you !

This scene has inspired others and I found two more fragments where you can enjoy some modern rap musicians who use this tune and a young gifted boy who is inspired by Chaplin himself. Enjoy it !!

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE
kermit ruffins/putumayo presents .... - tina brooks/true blue - al cohn-zoot sims/body and soul - pepper adams/the master ... - bud shank/tomorrow's rainbow - chet baker/boppin' with the chet baker quintet - grant green/i want to hold your hand - dave van ronk/..and the tin pan bended, and the story ended - charlie parker/all star sextet - choro/1906-1947: compilation - volume 2 - henri crolla/quand refleuriront les lilas blancs? - charles chaplin/modern times - sonny terry-brownie mcghee/whooping the blues (4)

Nederlands ( To the English translation )

Gisteravond, onder de afwas, heb ik een CD opgezet, getiteld Quand refleuriront les lias blancs? door Henri Crolla. Een Franse gitarist, die veel meer aandacht verdient. Het swingt de pan uit !!

Ik raakte gefascineerd door één van de nummers die hij speelde. Ik kende het, maar kon het niet plaatsen. De titel was volgens de CD: Je cherche aprés Titine. Toen viel plotseling het kwartje - dat was het nummer, dat Charles Chaplin moest zingen in de film Modern Times.

Een tijdje geleden kocht ik een stapel DVDs met schitterend gerestaureerde Charles Chaplin films ( The Chaplin Collection - MK2), dus heb ik de afgelopen maanden genoten van de filmklassiekers van Chaplin. Achtereenvolgens heb ik naar The Kid, The Great Dictator, Modern Times, City Lights en The Circus gekeken en nu zit ik halverwege The Gold Rush. Eén van de hoogtepunten in Modern Times ( de film bestaat uit louter hoogtepunten als je 't mij vraagt) is de scene waarin Charles Chaplin in een zaal vol mensen het liedje Titine, Je cheche apres Titine moet zingen, maar de tekst al dansend kwijt raakt.

Het nummer is gecomponeerd en geschreven door het duo Leo Daniderff en Bertel-Maubon in 1917. Het is op de plaat gezet door Jacques Helian ( 1952), Yves Montand (1959) en Jacques Brel ( 1964) om er een paar te noemen. Chaplin's versie is bijzonder: Voordat Chaplin op moet heeft hij de woorden op zijn manchet geschreven, die, zoals je wellicht weet, in de dertiger jaren als losse insteekstukken gebruikt werden. Een overhemd zoals we dat nu kennen werd nog niet gebruikt - kragen en manchetten waren meest nep. Als hij al dansend opkomt vliegt de manchet met de tekst ( Je cherche après Titine, Titine, oh ! Titine ! Je cherche après Titine et ne la trouve pas. Je cherche après Titine, Titine, oh ! Titine ! Je cherche après Titine et ne la trouve pas) het publiek in en moet hij, al improviserend, zijn optreden zien te redden. Hij verzint dan zelf woorden ( Se Bella Giu Satoreje Notre So Caforeje Notre Si Cavoreje La Tu La Ti La Twah ) wat leidt tot een hilarisch optreden.

Ik vond een fragment van deze schitterende scene.

Deze scene heeft al heel wat mensen geinspireerd. Ik wil jullie er twee laten zien - één bevat een moderne rap uitvoering, die gebasseerd is op dit lied en in het tweede fragment zien we een jongetje, dat barst van de talenten, die Chaplin imiteert. Genieten dus !!

Keep swinging

Hans Koert

MIJN DRAAITAFEL
kermit ruffins/putumayo presents .... - tina brooks/true blue - al cohn-zoot sims/body and soul - pepper adams/the master ... - bud shank/tomorrow's rainbow - chet baker/boppin' with the chet baker quintet - grant green/i want to hold your hand - dave van ronk/..and the tin pan bended, and the story ended - charlie parker/all star sextet - choro/1906-1947: compilation - volume 2 - henri crolla/quand refleuriront les lilas blancs? - charles chaplin/modern times - sonny terry-brownie mcghee/whooping the blues (4)

Saturday, March 10, 2007

Joe Venuti

I played the music of this record of the old veteran violin player Joe Venuti and enjoyed it very much. It is one of those records that has been overlooked for a very long time and I'm glad I am able to play it.

The LP was made in a series of three all featuring Joe Venuti and Zoot Sims and were recorded between 1973 and 1975. The three albums are titled Joe and Zoot, The Joe Venuti Blue Four and Joe Venuti and Zoot Sims, all on the Chiaroscuro label.

Zoot Sims, who is also labeled on this second record, is only present on four tracks. The quintet plays My Honey's Lovin' Arms - Deep Night - Remember and I Got Rhythm. Dick Hyman plays the piano and Bucky Pizzarelli the guitar. Cliff Leman is at the drums. No bass player, although he must have been in the house, as Joe plays on some trio settings with Milt Hinton and Cliff Leman too ( Tea for Three and I'll Never Be The Same ). Really nice are some duo performances with Bucky Pizzarelli and Joe Venuti, as a kind of reconstruction of the famous Joe Venuti - Eddie Lang duos of the 1930s. ( Blue Too - Oh Lady Be Good and String The Blues ).

For me the Quartet recordings with Joe Venuti on violin, Spencer Clark on bass-sax, Bucky Pizzarelli on guitar and Dill Jones on drums belong to the highlights of this album. Spencer Clark, the near mystical master on the bass saxophone, follower of Adrian Rollini, and sometimes his substitute in the 1920s California Ramblers, completes these quartet tracks with Dinah - Diga Diga Do and The Blue Room. If he's still alive, he must be 99 now.

Joe Venuti, 71 one years old on this recording, died in 1978. The typical way playing the violin while unfasten the hairs of his bow, then wrap them round the top of his fiddle, with the bow underneath. enabled him to play all four strings simultaneously, allowing lush four part harmonies. This kind of chords are on this album too. The sound reminds me of the music of Roland Kirk or George Braith, two disciples in more modern jazz styles.

Four month later Joe Venuti made an LP with the Italian guitar player Lino Patruno, who loves to reconstruct the Eddie Lang - Joe Venuti repertoire with his band. I found a fragment of him playing with Joe Venuti from that period. Enjoy it.

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE

dexter gordon/soy califa ea (2) - barney bigard-bobby hacket/that old feeling (2) - art ensemble of chicago/the pathe sessions - joe venuti quartet/blue four - jacob do bandolim/jacob revive musicas de ernesto nazareth

De muziek van deze schitterende plaat met de good-old veteraan Joe Venuti op de viool, heb ik weer eens opgezet en er van genoten.

Deze Lp ( ik heb de LP helaas niet zelf) is er één uit een serie van drie, waarin Joe Venuti en Zoot Sims in allerlei bezettingen samen spelen. De LPs werden opgenomen tussen 1973 en 1975 en getiteld: Joe and Zoot, The Joe Venuti Blue Four en Joe Venuti and Zoot Sims; alle op het Chiaroscuro label.

Zoot Sims, die ook op deze tweede plaat speelt, is alleen te horen in vier nummers. Het quintet waarin hij met Joe Venuti speelt is te horen in My Honey's Lovin' Arms - Deep Night - Remember en I Got Rhythm. Dick Hyman speelt de piano en Bucky Pizzarelli de gitaar. Cliff Leman is de drummer in dit basloze quintet. Een bewuste keus denk ik, want Milt Hinton liep ook rond en is te horen met Venuti en Leman in een trio. ( Tea for Three en I'll Never Be The Same ). De drie duo-opnamen van Venuti en Pizzarelli zijn heerlijk om naar te luisteren - ze doen uiteraard terugdenken aan de beroemde Joe Venuti - Eddie Lang opnamen uit de dertiger jaren. ( Blue Too - Oh Lady Be Good en String The Blues ).

Voor mij vormen de quartetopnamen met Joe Venuti op viool, Spencer Clark op bassax, Bucky Pizzarelli op de gitaar en Dill Jones op drums tot de hoogtepunten op dit album. Ik doel vooral op het spel van Spencer Clark, de bijna mystieke meester op de bassaxofoon, die dit bijzondere instrument ging bespelen toen hij Adrian Rollini had gehoord, en af en toe zelfs Rollini verving in de California Ramblers; hij is te horen op drie titels: Dinah - Diga Diga Do en The Blue Room. Als hij nog leeft dan moet hij tegen de 100 lopen.

Joe Venuti, 71 oud tijdens deze opnamen, stierf een paar jaar later in 1978. De typische manier van spelen, waarbij hij de strijkstok omdraaide en de snaren om de hals van de viool vastmaakte, is een beetje zijn handelsmerk geworden. Hierdoor kon hij alle vier snaren tegelijk bespelen en bijzondere harmoniën maken. Die akkoorden, die me doen denken aan de modernere jazzmuziek van Roland Kirk of George Braith, zijn ook te horen op deze plaat.

Vier maanden later maakte Joe Venuti een plaat met de Italiaanse gitarist Lino Patruno, die het repertoire van Eddie Lang - Joe Venuti doet herleven met zijn band. Ik vond een filmfragment uit 1975 waarop Lino en Joe samen spelen.

Keep swinging

Hans Koert

MIJN DRAAITAFEL
dexter gordon/soy califa ea (2) - barney bigard-bobby hacket/that old feeling (2) - art ensemble of chicago/the pathe sessions - joe venuti quartet/blue four - jacob do bandolim/jacob revive musicas de ernesto nazareth

Friday, March 09, 2007

Oscar Aleman on film

Oscar Aleman has been a mythical figure for me since my teens.
I had heard him playing the guitar in some solo recordings he made in 1938 in Copenhagen and since that time I wanted to learn more about him and his music. In 2000, due to internet, I started to publish the Oscar Aleman discography and thanks to some friend, Luis, Joergen and Theo ( The Alemaniacs) we could collect most of his recordings.
A few years ago a great documentary titled La Vida con swing made by Hernan Gaffet was released in Argentina and for the first time I could see Oscar Aleman sing, dance and play live. Oscar has a walk-on part in some feature films, like el Idolo del Tango. This film was released in 1949 and directed by Hector Canziani. The cast is: Julio Martel - Graciela Lecube - Héctor Ferraro - María Esther Buschiazzo - Gloria Ramírez - Manolita Serra - Héctor Gagliardi - Osmar Maderna - Domingo Federico - Óscar Alemán and Juan Carlos Barbará.

It's a comedy and the film has some nice shots were Oscar plays, dances and sings on stage and dancing with one of the guests. In another shot he sits in his hotel room playing some tunes for his room mate. I'm glad that I can share two fragments with you. Hope you like it.

Oscar Aleman: Blues Jam

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

MY TURNTABLE
cliff jordan-john gilmore/blowing in from chicago - blindfold test #31/tjobbe - european contemporary jazz (2) - art ensemble of chicago/the pathe sessions - illinois jacquet/memories of you (4)

Nederlands ( To the English translation )

Oscar Aleman is voor mij sinds mijn jonge jaren lange tijd een haast mytische figuur geweest. Ik had hem op een soloplaat horen spelen opgenomen in Kopenhagen in 1938 en was verkocht. In 2000 kon ik, dankzij het internet, een complete Oscar Aleman discografie maken en dankzij een paar andere Aleman fanaten, The Alemaniacs (Luis, Joergen en Theo), konden we bijna alle opnamen van Oscar Aleman te pakken krijgen.
Een paar jaar geleden verscheen in Argentinie de documentaire La Vida con swing gemaakt door Hernan Gaffet en voor de eerste keer zag ik filmbeelden van Oscar Aleman die live optrad. Oscar figureerde in een aantal speelfilms, zoals in el Idolo del Tango. Deze film werd uitgebracht in 1949 en geregisseerd door Hector Canziani. Aan de film doen mee: Julio Martel - Graciela Lecube - Héctor Ferraro - María Esther Buschiazzo - Gloria Ramírez - Manolita Serra - Héctor Gagliardi - Osmar Maderna - Domingo Federico - Óscar Alemán en Juan Carlos Barbará.

Het is een comedie en in de film komt Oscar Aleman een paar keer zingend, spelend en dansend met één van de bezoekers van de club voor. Ook speelt hij op een hotelkamer de gitaar voor zijn kamergenoot. Ik ben blij dat ik die fragmenten kan laten zien.

Oscar Aleman: Blues Jam

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

MIJN DRAAITAFEL
cliff jordan-john gilmore/blowing in from chicago - blindfold test #31/tjobbe - european contemporary jazz (2) - art ensemble of chicago/the pathe sessions - illinois jacquet/memories of you (4)

Thursday, March 08, 2007

Wes Montgomery

A few weeks ago the NPS ( Dutch Television) sent out some rare film shots of Dutch jazz programs from the 1960s. One of them was a fragment of Wes Montgomery playing with the Trio Pim Jacobs. This fragment is rather remarkable as Wes and Pim are discussing the chords and melody lines before the start of the program. This film shot seems to be from a concert that was broadcast by the Dutch VARA radio on the 2nd of April 1965 at Studio 7 in Hilversum (The Netherlands)

The CD A Jazz Hour With The Wes Montgomery Quartet ( JHR 73569 ), a low budget release from the 1990s, contains six tracks: Jingles - Twisted Blues - The Girl Next Door - Impressions - Here's That Rainy Day and Four On Six. The line up of the quartet is Wes Montgomery on guitar, Harold Mabern at the piano, Arthur Harper on bass and Jimmy Lovelace on drums. These recordings were made during a tour Wes made with his Quartet all through Europe between March and May when he visited radio and TV studios in San Remo ( Italy), Paris (France), Brussels (Belgium), Hilversum (The Netherlands), Hamburg (Germany) and London (Great Britain).

Wes Montgomery, born in Indianapolis in 1925 passed away in 1968 43 years old. He was a self-taughed guitar player. During the 1950s he played at the Flame and the Missile Room in Indianapolis and recorded with the Mastersounds Group, later better known as the Montgomery Brothers as Monk and Buddy Montgomery, his brothers, were part of the group. During the 1960s he recorded with big bands like Herb Albert's. He is one of the most important guitar players since Charlie Christian.

I found a fragment of a performance made in 1965, somewhere during his tour through Europe, in which you can see and hear Wes Montgomery playing. Enjoy it.

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE
lonnie johnson/the essential recordings of ....- les tresors du city jazz 1953/CD 33 (Oct 1953 - Nov 1953) - lonnie johnson/the original guitar wizard - disc 2 - donald byrd/at the half note cafe volumes 1 & 2 (2) - jacob do bandolim/volume 3 - music from denmark/all that music-2003 - wes montgomery quartet/twisted blues

Nederlands ( To the English translation )

Een paar weken geleden zond de NPS ( de Nederlandse omroep ) een aantal zeldzame films uit de jaren zestig uit hun archief uit. Eén van die fragmenten was een opname voor een (radio) programma van Wes Montgomery met het Trio Pim Jacobs. Het was leuk om te zien hoe deze twee ervaren jazzmuzikanten voor hun optreden nog informatie over melodielijnen en akkoorden uitwisselen. Deze (radio)uitzending vond plaats op 2 april 1965 voor de VARA radio in Studio 7 in Hilversum.

De CD A Jazz Hour With The Wes Montgomery Quartet ( JHR 73569 ), een goedkope uitgave uit de jaren negentig, bevat zes nummers: Jingles - Twisted Blues - The Girl Next Door - Impressions - Here's That Rainy Day and Four On Six. Het Quartet van Wes Montgomery bevat de naamgever op gitaar, Harold Mabern op piano, Arthur Harper op bas en Jimmy Lovelace op het slagwerk. De opnamen werden gemaakt tijdens de tournee, die Wes Montgomery maakte door Europa tussen maart en mei 1965 waarbij hij optrad in radio- en TV programma's in San Remo, Parijs, Brussel, Hilversum, Hamburg en London.

Wes Montgomery, geboren in Indianapolis in 1925 stierf in 1968 op 43 jarige leeftijd. Hij was een autodidact op de gitaar en speelde in de jaren vijftig in zijn woonplaats in clubs als de Flame en de Missile Room. Hij maakte opnamen met de Mastersounds Group, later bekend geworden als de Montgomery Brothers aangezien beide broers Monk en Buddy Montgomery hierin meespeelden. In de jaren zestig maakte hij opnamen met grote orkesten, zoals dat van Herb Alberts. Hij is één van de belangrijkste jazzgitaristen sinds Charlie Christian.

Ik vond een fragment van een optreden van Wes Montgomery uit 1965, ergens in Europa tijdens bovengenoemde tournee. Het geeft een goed beeld van de gitaarkwaliteiten van Wes. Veel plezier ermee.

Keep swinging

Hans Koert

MIJN DRAAITAFEL
lonnie johnson/the essential recordings of ....- les tresors du city jazz 1953/CD 33 (Oct 1953 - Nov 1953) - lonnie johnson/the original guitar wizard - disc 2 - donald byrd/at the half note cafe volumes 1 & 2 (2) -jacob do bandolim/volume 3 - music from denmark/all that music-2003 - wes montgomery quartet/twisted blues

Wednesday, March 07, 2007

Blue Note

Thanks to Jerry I was able to see the Blue Note documentary made by Julian Benedikt last night. This documentary shows the history of the Blue Note label.

Last week I took a magazine from the Dutch Mediamarkt titled Mediazine, Lifestyle & entertainment, filled with new gadgets, with an article titled Blue Note bezig aan derde jeugd ( Blue Note in its third youth. ) by Ed Hoogeveen.

In 1938 Blue Note was founded by two immigrants from Germany - Alfred Lion and Frank Wolff. They started to record, from their own budgets, sessions with musicians like Albert Ammons and Meade Lux Lewis. These 78rpm records where the beginning of a great record label with the white and blue label ( the first labels were yellow and blue)

In the 1950s and 1960s musicians, who played the new music, were allowed to record it, although no-one could guarantee that the records would sell. For Alfred Lion and Frank Wolff sales figures were not very important. The musicians got all freedom to record their music in the Rudy Van Gelder studios, in fact the living room of his parents, in Hackensack NJ. There they could rehearse and play their beautiful music, well recorded, as Rudy Van Gelder is a skilled audio engineer.

Most now famous jazz musicians from the 1950s and 1960s have recorded for Blue Note and making a list should mean that I would forget to mention a lot of them. Thanks to the pictures of Frank Wolff, like Jimmy Smith's above, all sessions have been saved on photo and the recordings are still avaliable in a great midpriced reissues series called The Rudy Van Gelder edition and the Connoisseur CD Series.

As the title of the Mediazine article suggests there were three Blue Note periods. The first one, let's say the period of Lion and Wolff ended in 1967 when the label was sold to Liberty Records.

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE
lonnie johnson/the essential recordings of .... - les tresors du city jazz 1953/CD 33 (Oct 1953 - Nov 1953) - james carter quartet/jurassic classics

Nederlands ( To the English translation )

Dankzij Jerry kon ik de Blue Note documentaire gemaakt door Julian Benedikt gisteren weer eens bekijken. Deze documentaire belicht de geschiedenis van het Blue Note label.

Afgelopen week nam ik ook in de Mediamarkt hun promotieblad Mediazine, Lifestyle & entertainment, mee, gevuld met hebbedingen en electronische snufjes, waarin een artikel stond getiteld: Blue Note bezig aan derde jeugd ( Ed Hoogeveen. )

Blue Note werd in 1938 opgericht door twee Duitse immigranten Alfred Lion en Frank Wolff. Ze begonnen platen op te nemen en te verspreiden, betaald uit eigen zak. Hun eerste opnamen waren met Albert Ammons en Meade Lux Lewis. Deze 78-toeren platen waren het begin van een gigantische reeks fantastische Blue Note jazzplaten met het bekende blauw-witte label ( de eerste labels waren blauw-geel)

In de vijftiger en zestiger jaren, toen nieuwe muziekstromingen in de jazz ontstonden gaven Alfred Lion en Frank Wolff muzikanten de gelegenheid om hun opnamen te maken. zonder dat ze zich druk maakten om verkoopcijfers. De musici krgen alle vrijheid en namen hun platen op bij de toen nog jonge geluidstechnicus Rudy Van Gelder in de huiskamer van zijn ouders in Hackensack New Jersey.

De meeste grote namen uit de jaren vijftig en zestig uit de jazzscene hebben voor Blue Note opnamen gemaakt en als ik die zou noteren hier, dan zou iedereen wel musici kunnen noemen die er niet in staan; dus maak ik geen lijst. Dankzij het feit dat Frank Wolff alle sessies fotografeerde (zoals Jimmy Smith hier boven) en de hoezen schitterend ontworpen werden zijn deze platen prachtige documenten geworden. Een uitgebreide serie heruitgaven in de Rudy Van Gelder edition en de Connoisseur CD series zorgen ervoor dat we nu nog steeds deze juweeltjes kunnen beluisteren.

De title van het Mediazine artikel Blue Note bezig aan derde jeurd suggereert dat er drie Blue Notes zijn. De eerste periode, zeg mar de klassieke periode van Lion en Wolff eindigde in 1967 toen het label verkocht werd aan Liberty Records.

Keep swinging

Hans Koert

MIJN DRAAITAFEL

lonnie johnson/the essential recordings of .... - les tresors du city jazz 1953/CD 33 (Oct 1953 - Nov 1953) - james carter quartet/jurasic classics

Tuesday, March 06, 2007

Duke Pearson

Another new reissue by Michael Cuscuna in the Blue Note series The Rudy Van Gelder Edition. Such reisues are very important. In MusicHound Jazz, the Essential Album Guide I often find in 1950s and 1960s album reviews the phrase: The remainder of his recordings for the Blue Note, Atlantic, Prestige and Polydor labels ( to name some) are unfortunately out-of-print. Thanks to such prestigeous reissue series great treasures have been saved for the future.

This recording, Duke Pearson The Right Touch is one of Pearson's finest dates. He formed an all star group, featured Freddie Hubbard on trumpet, Garnett Brown on trombone, James Spaulding and Jerry Dodgion both on alto sax ( Jerry plays the flute too), Stanley Turrentine on the tenor, Gene Taylor on bass and Grady Tate on the drums. Duke Pearson played the piano. It is remarkable to learn thatthis octet doubles on alto sax. This All Star Octet recorded in Rudy van Gelder's studios in Englewood Cliff (NJ) September 1967.

In 1967 the old Blue Note had gone. Both founders, Alfred Lion and Frank Wolff sold their label to Liberty Records in 1966 and some changes in the Blue Note policy and habits were carried through. Thanks to a larger budget Duke Pearson could gather eight great musicians in his group. All tracks are composed by Duke Pearson and makes this album one of Pearson's best.

Last year James Spaulding performed in the Porgy en Bess Jazz club in Terneuzen ( The Netherlands)

Duke Pearson, born in 1932 got his nickname Duke while he was a student due to the fact that he played the piano. He played in several groups like Donald Byrd's and the Art Farmer-Benny Golson's Jazztet. In the late 1960s he ran a part-time big band with musicians like Randy Brecker and Chick Corea. He passed away in 1980, 48 years old.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

MY TURNTABLE
art blakey jazz messengers/meet you at the corner of the world (2) - stanley turrentine/more than a mood - horace silver/sterling silver - three sounds/black orchid - art blakey/a night at birdland - volume 1 - miles davis/milestones - rumbata/canto al caribe - swingmatism/live update - blindfold test/#45 - hank jones/favors - don cherry-ed blackwell/mu-second part - americans in holland/the great thirties - duke pearson/the right touch

Nederlands ( To the English translation )

Weer zo'n schitterende heruitgave van Michael Cuscuna in de Blue Note The Rudy Van Gelder Edition. Zulke heruitgaven zijn heel belangrijk. Als je in naslagwerken als de MusicHound Jazz, the Essential Album Guide bladert, vind je daar vaak zinnetjes als: The remainder of his recordings for the Blue Note, Atlantic, Prestige and Polydor labels ( to name some) are unfortunately out-of-print. (De rest van zijn platen voor Blue Note, Atlantic, Prestige en Polydor zijn helaas uitverkocht. ) Dankzij dit soort voortvarende heruitgaven blijven dit soort juweeltjes voor het nageslacht bewaard. De opnamen voor de plaat van Duke Pearson The Right Touch behoren tot zijn beste werk. Hij richtte deze all-star groep met Freddie Hubbard op trumpet, Garnett Brown op trombone, James Spaulding en Jerry Dodgion beide op altsax ( Jerry speelt ook fluit), Stanley Turrentine op tenor, Gene Taylor op bas en Grady Tate op slagwerk, speciaal op voor deze opnamen. Duke Pearson zelf speelde de piano. Opvallend is het feit dat hij met twee altsaxen en één tenor speelt. Deze opnamen met zijn All Star Octet vonden plaats in september 1967 in de Rudy van Gelder's studio's in Englewood Cliff (NJ)

In 1967 bestaat het oude Blue Note label niet meer. Beide oprichters, Alfred Lion en Frank Wolff hebben het label in 1966 verkocht aan Liberty Records. Hierdoor zijn er veranderingen in de aanpak te bemerken, zoals het feit dat Duke Pearson bijvoorbeeld, dankzij meer financiele ruimte, een octet op de plaat mocht zetten. Alle opnamen van deze plaat werden gecomponeerd door Duke Pearson, die hiermee laat zien vooral ook een goede componist te zijn.

Vorig jaar trad James Spaulding op in de Porgy en Bess Jazzclub in Terneuzen.

Duke Pearson, geboren in 1932, kreeg zijn bijnaam toen hij nog student was vanwege het feit dat hij piano speelde. Hij speelde in verschillende groepen, zoals bij Donald Byrd en het Art Farmer-Benny Golson Jazztet. Rind jaren zestig had hij zijn eigen part-time big band waarin musici als Chick Corea en Randy Brecker meespeelden. Hij overleed in 1980, 48 jaar oud.
Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

MIJN DRAAITAFEL

art blakey jazz messengers/meet you at the corner of the world (2) - stanley turrentine/more than a mood - horace silver/sterling silver - three sounds/black orchid - art blakey/a night at birdland - volume 1 - miles davis/milestones - rumbata/canto al caribe - swingmatism/live update - blindfold test/#45 - hank jones/favors - don cherry-ed blackwell/mu-second part - americans in holland/the great thirties - duke pearson/the right touch

Monday, March 05, 2007

Harry's Mystery Band

This series of CDs dedicated to the Metronome records label and the Swedish Jazz History of the 1950s, the Legendary Years, were only sold in one recordshop I visit a few times a year and some weeks ago I bought their last copy. No, I don't have the complete series, what a pity, as this is really great stuff. The last copy I bought was volume one, featuring Harry Arnold.

Egil Johansen, Bengt Hallberg and Bjarne Nerem (Cd-booklet)

A lot of jazz fans have never heard about Harry Arnold, I guess - he is an overlooked and now obscure figure in jazz. Well I can tell you that he led a great swinging big band in the 1950s. Harry was born in Halsingborg ( Sweden) in 1920 and studied clarinet and became fully self-taught in making arrangements. In the early 1940s, while Europe was suffering from the German occupation he led his own band in Malmo (Sweden). In the 1950s he became arranger and tenor player in the band of Thor Ehrling and founded his Swedish Radio Studio Orchestra in the mid 1950s. This Radiobandet, as they say in Swedish, is to be heard on this compilation.

Harry Arnold ( CD booklet)

The CD opens with Stand By ( This Is Harry), a tune that would become the signature tune of the band, and I wondered why I never had heard this incredibly tight, talented and swinging big band before. This band, founded early 1956, were in October of that same year on the air for the very first time and it became so popular in Sweden that it got a fortnight series of programs for the next ten years. Their first LP was recorded in 1957 and was titled This is Harry and the Mystery Band for the Jazztone label, to be released in Sweden and the US. In the US, critics were knocked out by what they heard and George Simon, then a well known jazz critic, wrote about it: Its brilliant ensembles, its abundance of exciting modern soloists, its biting, swinging beat, and it's superb polish - all these things really thrilled us. If you have a chance to listen to this CD, I'm sure you wil be as astonished and curious about the members of this great band: well I could give it to you and you'll learn that some of them became famous members of the Swedish jazz scene. Here's the line up of the 1957 Swedish Radio Studio Orchestra ( or Harry's Mystery Band ):
Steven Eriksson, Weine Renliden, Bengt-Arne Wallin, Arnold Johansson ( trumpet section) - Åke Persson, Andreas Skjold, George Vernon, Gordon Ohlson ( trombone section) - Arne Domnerus, Rolf Lindell, Cartl-Henrik Norin, Bjarne Nerem, Lennart Jansson ( reed section ) Bengt Hallberg, Simon Brehm, Egil Johansen ( rhythm section ). Harry Arnold director and arranger)
The second part of the CD contains recordings featuring a young Quincy Jones directing this band featuring some ( visiting) US musicians like Benny Bailey, Coleman Hawkins and Lucky Thompson.
This is a hell of a swinging band

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

MY TURNTABLE
joe henderson/state of the tenor (2) - hit of the week-durium/kartonnen platen - vreemde geluiden (2) - oscar aleman/presentaciones en vivo - vol.3 - oscar aleman/odeon recordings vol. 5 plus unissued rare airshots - george coleman/playing changes-blues inside out (2) - black jazz in europe/1926-30 - oscar aleman/presentaciones en vivo - vol.4 - blindfold test # 42/mr. bassman (2) - lou lanza/shadows and echoes - harry arnold/the legendary years vol. 1

Nederlands ( To the English translation )
De serie CDs, gewijd aan het Metronome label en de Zweedse Jazz Geschiedenis, de Legendarische Jaren Vijftig, ( the Legendary Years) werden alleen maar verkocht in een platenzaakje in de buurt waar ik een paar keer per jaar kwam. Vorige week kocht ik hun laatste exemplaar; niet dat ik de serie nu compleet heb, nee, helaas niet. De CD die ik vond was volume 1, gewijd aan Harry Arnold.Egil Johansen, Bengt Hallberg en Bjarne Nerem ( CD boekje)

Nu zullen er niet veel jazzfans zijn, die Harry Arnold kennen. Hij is schromelijk ondergewaardeerd en een nu bijna vergeten figuur uit de Zweedse Jazzgeschiedenis. Ik kan je vertellen dat hij in de jaren vijftig een schitterend orkest leidde. Harry werd geboren in Halsingborg ( Zweden) in 1920 en studeerde klarinet; hij leerde zichzelf arrangeren en terwijl bijna heel Europa door de Duitsers bezet was, leidde hij een eigen orkest in Malmo ( Zweden ). In de jaren vijftig ging hij arrangeren en tenorsax spelen in het orkest van Thor Ehrling en richtte hij halverwege de vijftiger jaren het Swedish Radio Studio Orchestra op. Deze Radiobandet, zoals ze dat in goed Zweeds noemen, is op deze plaat te beluisteren.

Harry Arnold ( Cd-boekje)

De CD begint met het nummer Stand By ( This Is Harry), een nummer dat zijn herkenningsmelodie zou worden en toen ik het voor de eerste keer hoorde wist ik niet wat ik meemaakte: waarom had ik deze verschrikkelijk swingende band nooit eerder gehoord? Het orkest werd opgericht in begin 1956 en kwam voor het eerst op de radio in oktober van datzelfde jaar. Ze werden zo populair dat ze tien jaar lang elke veertien dagen een eigen live radioprgramma hadden. Hun eerste LP op het Jazztone label werd opgenomen in 1957 en was getiteld This is Harry and the Mystery Band. Het werd uitgebracht in Zweden en in de Verenigde Staten. De critici daar wisten niet wat ze met deze mysterieuze band aan moesten. George Simon, een toen bekende jazzjournalist schreef: Its brilliant ensembles, its abundance of exciting modern soloists, its biting, swinging beat, and it's superb polish - all these things really thrilled us.

Als je de kans krijgt, probeer dan deze CD eens te pakken te krijgen en je zult, daar ben ik van overtuigd, net zo opgewonden raken en nieuwsgierig worden naar de bandleden als de Amerikaanse jazzkenners; de bandleden kennen we nu, sommige zijn bekend geworden in de Zweedse Jazz scene. Hier de bezetting van de Swedish Radio Studio Orchestra ( of Harry's Mystery Band ) uit 1957:

Steven Eriksson, Weine Renliden, Bengt-Arne Wallin, Arnold Johansson ( trompetten) - Åke Persson, Andreas Skjold, George Vernon, Gordon Ohlson ( trombone's) - Arne Domnerus, Rolf Lindell, Cartl-Henrik Norin, Bjarne Nerem, Lennart Jansson (rietsectie) Bengt Hallberg, Simon Brehm, Egil Johansen ( ritmesectie). Harry Arnold leider en arrangeur)

De tweede helft van de plaat bevat nummers van dezelfde groep met een jonge Quincy Jones en Amerikaanse gastsolisten, al dan niet in Europa op tournee, zoals Coleman Hawkins, Benny Bailey en Lucky Thompson.

Nogmaals ...... probeer deze plaat te vinden.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

MIJN DRAAITAFEL
joe henderson/state of the tenor (2) - hit of the week-durium/kartonnen platen - vreemde geluiden (2) - oscar aleman/presentaciones en vivo - vol.3 - oscar aleman/odeon recordings vol. 5 plus unissued rare airshots - george coleman/playing changes-blues inside out (2) - black jazz in europe/1926-30 - oscar aleman/presentaciones en vivo - vol.4 - blindfold test # 42/mr. bassman (2) - lou lanza/shadows and echoes - harry arnold/the legendary years vol. 1

Sunday, March 04, 2007

Kenny Drew

One of the last releases in Blue Note's Rudy Van Gelder Edition is this great 1960 album of Kenny Drew titled Undercurrent. His quintet contains Freddie Hubbard on trumpet, Hank Mobley on tenor saxophone, Kenny Drew at the piano, Sam Jones on bass and Louis Hayes on drums. Undercurrent contains 6 compositions by Drew, titled Undercurrent, Funk Cosity, Lion's Den, The Pot's On, Groovin' the Blues and Ballade.

Kenny Drew was born in New York City, August 1928, and became influencend in his youth by players like Fats Waller, Teddy Wilson and Art Tatum. This album, Undercurrent shows that he became a Bud Powell disciple in the 1950s. In 1949 he made his first recordings with Howard McGhee All Stars. During the 1950s he plays with all leading jazzmen from Coleman Hawkins, Lester Young and Charlie Parker up to Miles Davis, Art Blakey and Dinah Washington. Kenny Drew was an accompanist sought after and he became one of the most widely recorded sidemen of the hard bop era and is to be heard on some famous albums of John Coltrane ( BlueTrain) and Dexter Gordon.

In the early 60s he supported Blue Note artists like Kenny Dorham, Tina Brooks and Jackie McLean before he left for Europe. He settled at Copenhagen and became the leader of the Jazzhouse Montmarte band. He married the daughter of Leo Mathisen, the great Danish band leader and they got a son, Kenny Drew jr. who became a fine piano player too. Kenny Drew sr. passed away august 1993 in Copenhagen nearly 65 years old.

I found a fragment of a 1965 performance with Freddie Hubbard at the Molde Jazz Festival in Norway accompanied by Kenny Drew, Niels-Henning Ørsted Pedersen and Alex Riel and although the accent of this fragment is on Freddie Hubbard, you can see and hear Kenny Drew in a short shot at the end playing part of his solo. I love to share this with you.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

MY TURNTABLE
jimmy smith/the incredible jimmy smith volume 2 - lyle ritz/jazz ukelele - art pepper + eleven/a treasure of modern jazz classics - inkspots/the very best of the inkspots - blue note/the other side of blue note 1500 series (3 LP) - miles davis-john coltrane/ volume 4 - timeless/jazz in concert - bobby hutcherson/happenings - kenny drew/undercurrent

Nederlands ( To the English translation )

Eén van de laatste heruitgaven in de serie de Rudy Van Gelder Edition is dit Undercurrent album uit 1960 van het Kenny Drew Quintet. Het wordt gevormd door een nog jonge Freddie Hubbard op trompet, Hank Mobley op de tenorsax, Kenny Drew zelf achter de piano, Sam Jones op bas en Louis Hayes op drums. Het album Undercurrent bestaat uit zes nummers, allemaal composities van Kenny Drew: Undercurrent, Funk Cosity, Lion's Den, The Pot's On, Groovin' the Blues en Ballade.
Kenny Drew werd geboren in 1928 in New York City en werd in zijn jeugd beinvloed door pianisten als Fats Waller, Teddy Wilson en Art Tatum. Op dit album hoor je, hoe hij in de jaren vijftig vooral door Bud Powell gegrepen werd. Zijn eerste opnamen maakte hij met de Howard McGhee All Stars in 1949. Daarna speelde hij met alle grote jazzmusici uit deze periode, van Coleman Hawkins, Lester Young en Charlie Parker tot Miles Davis, Art Blakey en Dinah Washington. Kenny Drew was een graag geziene begeleider en komt dan op heel wat opnamen uit die tijd voor, zoals die met John Coltrane ( Blue Train ) en Dexter Gordon.

Begin jaren zestig begeleidt Kenny Blue Note artiesten als Kenny Dorham, Tina Brooks en Jackie McLean, voordat hij definitief naar Europa vertrekt. Hij gaat in Kopenhagen wonen en wordt de leider van de Jazzhouse Montmarte band. Hij trouwt met de dochter van Leo Mathisen, een bekende Deense bandleider en ze krijgen een zoon, voor het gemak ook maar Kenny jr. genoemd, die net als zijn vader een uitstekende pianist wordt.
Kenny Drew sr. overlijdt in augustus 1993 in Kopenhagen bijna 65 jaar oud.

Ik vond een fragment van een optreden met Freddie Hubbard dat ik jullie wil laten zien. Het werd opgenomen in 1965 tijdens het Molde Jazz Festival in Noorwegen en de ritmesectie wordt gevormd door Kenny Drew op piano, Alex Riel op drums en Niels-Henning Ørsted Pedersen op bas. Hoewel het accent bij dit fragment op Freddie Hubbard ligt, zien we op het eind nog even hoe Kenny Drew aan zijn solo begint.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

MIJN DRAAITAFEL

jimmy smith/the incredible jimmy smith volume 2 - lyle ritz/jazz ukelele - art pepper + eleven/a treasure of modern jazz classics - inkspots/the very best of the inkspots - blue note/the other side of blue note 1500 series (3 LP) - miles davis-john coltrane/ volume 4 - timeless/jazz in concert - bobby hutcherson/happenings - kenny drew/undercurrent

Saturday, March 03, 2007

Tiny Parham

Some musicians are only known to specialized record collectors and music historians. Tiny Parham is one of those, now almost forgotten bandleaders from the 1920s that never became known to the public.

I had two LPs in my record collections, both with a framed photo of the only known picture of Hartzell Strathdean Parham, known as Tiny, labeled simply: Tiny Parham and his Musician Vol. 1 ( Collector's Classics CC 39 ) and Vol. 2 (Collector's Classics CC 40 ). Later these sides were reissued on a great Timeless 2CD ( Timeless CBS 1-022 ) with a terrible designed cover.

The two LPs are bck in my collection. I found both at a record fair and last night I played the second volume and enjoyed its well arranged tracks.

Tiny Parham, actually born in Winnipeg, Canada, developed as a skilled versatile bandleader, who toured through Mexico, Canada, Hawaii and Cuba before he actually based in Chicago. Here he played in venues like the Merry Garden Ballroom, The Lincoln Tavern and the Savoy Ballroom, great names in jazz history. He died in 1943 while on stage at the Kilbourn Hotel in Milwaukee.

Tiny Parham himself played the piano, but also the celeste and the electric organ later in his career. He was a great composer and most of the tunes he recorded where made by himself. The musicians in his bands are now all forgotten, but the tunes learn that Tiny Parham had well organized and skilled musicians in his band. The two LPs contain the music made during the late 1920s when he made most of his recordings.

Listen to some of his tunes:
Jungle Crawl (1929) and the composition Rock Bottom ( 1930), played later by the Original Prague Syncopated Orchestra and the up tempo tune Nervous Tension (1930) that shows, although it is still a real 1920s tune, what a great arranger - composer Tiny Parham was.

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE
eric dolphy/iron man - curtis fuller/four on the outside - django reinhardt/1910-1953 - wardell gray memorial/volume one - tiny parham and his musician/volume 2

Sommige muzikanten lijken tegenwoordig alleen nog maar enige bekendheid te hebben bij verzamelaars of muziek historici. Wat jammer. Tiny Parham is één van die grote bandleiders uit de jaren twintig van de vorige eeuw. die nu bijna helemaal vergeten zijn.

Ik had twee LPs in mijn platenverzameling, beide met de enig overgebleven portrettfoto van Hartzell Strathdean Parham, bijgenaamd Tiny, eenvoudigweg getiteld: Tiny Parham and his Musician Vol. 1 ( Collector's Classics CC 39 ) en Vol. 2 (Collector's Classics CC 40 ). Later kwam de dubbel CD van Timeless ( CBS 1-022 ) uit; schitterende muziek met een afschuwelijk ontworpen voorkant.

De twee LPs zijn weer terug in mijn collectie. Ik vond beide platen op een platenbeurs en gisteren speelde ik volume twee. Wat een heerlijk ontspannen fijn gearrangeerde muziek. Tiny Parham, eigenlijk een Canadees uit Winnipeg, Canada, ontwikkelde zich tot een veelzijdig bandleider en tourde rond door Mexico, Canada, Hawaii en Cuba voordat hij zich definitief vestigde in Chicago. Hier speelde hij in hotels en clubs zoals de Merry Garden Ballroom, The Lincoln Tavern en the Savoy Ballroom, allemaal beroemde namen uit de jazzgeschiedenis. Hij stierf in 1943 om het podium van het Kilbourn Hotel in Milwaukee.

Zelf speelde Tiny Parham piano, soms ook celeste en het electrische orgel, later in zijn carriere. Hij was vooral een begenadigd componist en speelde bijna uitsluitend eigen composities. De leden van zijn bands zijn nu allemaal onbekende en vergeten namen, maar als je naar hun muziek luistert ontdek je dat het ervaren musici zijn, die de goed gearrangeerde nummers professioneel spelen. De twee LPs bevatten alleen nummers uit de late jaren twintig, de periode dat Tiny vooral platen maakte. Ik heb er een paar geselecteerd om te laten horen als voorbeeld van zijn muziek:

Jungle Crawl (1929) en de compositie Rock Bottom ( 1930), die ik altijd associeer met de Original Prague Syncopated Orchestra, die dit nummer op hun repertoire hadden en het snelle, wat zenuwachtige Nervous Tension (1930) waarin Tiny laat horen dt hij een prima arrangeur is.

Keep swinging

Hans Koert

MIJN DRAAITAFEL
eric dolphy/iron man - curtis fuller/four on the outside - django reinhardt/1910-1953 - wardell gray memorial/volume one - tiny parham and his musician/volume 2

Friday, March 02, 2007

Together

A few months ago I bought unseen a bunch of CDs and this one was in it. Of course I had heard about Larry Coryell and I was a bit affraid that Emily Remler shoud be a vocalist, accompanied by Larry on the guitar. Of course this needs some explanation: I'm not a great fan of vocalists. But, surprise ........ surprise ............. Emily Remler happened to be a great guitar player.

For me Emily Remler was a great surprise. She is a skilled guitar player, and probably due to the fact that she passed away at such a young age (33 years old), her name was unknown to me.

She started to play the guitar when she was ten years old and during the 80s she was already a rising star. She studied at the Berklee College of Music, played for some times in New Orleans and New York and made some great albums, later after her death in 1990 reissued in two CDs. She played as a duo with other great guitar players like Barney Kessel and Herb Ellis, who she adored. This CD, titled Together, with Larry Coryell is one of her best. The images in this blog are from a concert they made together preparing this album. You can read about it by clicking on the title bar.

Like Coryell's duo album Twin-house with the Belgian guitar player Philip Catherine, this album Together on Concord is worth to search for. It contains 7 tunes: Arubian Nights - Joy Spring - Ill Wind - How My Heart Sings - Six Beats, Six Strings - Gerri's Blues and the Jobim composition How Insentitive.

I found two fragments in which you can enjoy Emily playing the guitar. It's a pity she passed away so young, only 33 years old - she could have developed to a great guitar player.

Keep swinging

Hans Koert

MY TURNTABLE
art blakey jazz messengers/at the jazz corner of the world (2) - bebop/in the beginning ... bebop - fletcher henderson/study in frustration - 4 (4) - os ingenuos/choros from brazil - larry coryell-emily remler/together

Nederlands ( To the English translation )

Een paar maanden geleden kocht ik ongezien een stapel CDs en deze CD zat daar ook tussen. Natuurlijk had ik gehoord van Larry Coryell, en ik was een beetje bang dat hij op deze plaat de een of andere zangeres zou begeleiden. Natuurlijk vraagt dit om enige uitleg: Ik ben niet zo'n fan van jazz-zang - vandaar deze wat ongenunanceerde opmerking ! Maar ......... het pakte anders uit: Emily Remler bleek een zeer talentvolle gitariste.

Emily Remler was voor mij een verrassing; ze bleek een heel ervaren muzikante te zijn en misschien omdat ze al vroeg overleden is, op 33 jarige leeftijd, had ik nooit van haar gehoord.

Ze begon gitaar te spelen toen ze tien jaar was en tijdens de jaren tachtig rees haar ster snel. Ze studeerde af aan het bekende Berklee College of Music en speelde een tijdje in New Orleans en New York. Ze nam verschillende platen op, die later, na haar dood in 1990 werden heruitgebracht op twee CDs. Ze speelde als duo met gitaristen als Barney Kessel en Herb Ellis, die ze mateloos bewonderde. Deze CD, getiteld Together, met Larry Coryell is één van haar beste. De foto's bij deze weblog zijn van een optreden dat ze gegeven hebben ter voorbereideing van deze plaat. Als je boven aan op de titelbalk klikt kun je meer over dit optreden lezen.

Net zoals voor het Larry Coryell - Philip Catherine duo-album Twin-House geldt, ben ik blij deze plaat gevonden te heben - ik kan hem jullie van harte aanbevelen. Er staan 7 nummers op: Arubian Nights - Joy Spring - Ill Wind - How My Heart Sings - Six Beats, Six Strings - Gerri's Blues en de Jobim klassieker How Insentitive.

Ik vond twee fragmenten waarop je kan horen en zien hoe de veel te jong overleden Emily speelde.

Keep swinging

Hans Koert

MIJN DRAAITAFEL
art blakey jazz messengers/at the jazz corner of the world (2) - bebop/in the beginning ... bebop - fletcher henderson/study in frustration - 4 (4) - os ingenuos/choros from brazil - larry coryell-emily remler/together

Thursday, March 01, 2007

Fit As A Fiddle