Lee Morgan

( Naar de Nederlandse vertaling.)

In 1957 Lee Morgan recorded the LP The Cooker with his Quintet for Blue Note. Born in 1938 it means that Lee was only 19 years old. The musicians of this quintet are Lee Morgan tp, Pepper Adams on the baritone sax, Bobby Timmons at the piano, Paul Chambers bass and Philly Joe Jones on drums. The recordings took place in Hackensack, New Jersey in the Rudy Van Gelder Studios 29th of September 1957.

I was surprised by this strong set played by such a young musician, only 19 years old. I have only one example of a previous set in my collection, City Lights, that was recorded one month earlier and featured Lee Morgan with Curtis Fuller and George Coleman.

It is said that the young trumpet player was the successor of Clifford Brown, who died a year earlier aged 25 in a car accident.

Lee Morgan, who was shot at the age of 34, started his carreer in the orchestra of Dizzy Gillespie, where he played for two years ( 1956-1958). A few months after the dead of Clifford Brown Lee made his first recording for Blue Note, making the LP Lee Morgan Indeed, reissued as Presenting Lee Morgan.

The Cooker session was his 6th production for Blue Note as a leader - a great start ( He made also one LP for Savoy ( titled A-1 ), one day after his debut LP Lee Morgan Indeed.)
This flying start as a jazz trumpet player reminds me to the careers of Wynton Marsalis and Roy Hargrove. Roy made his debut album aged 20 and played at North Sea Jazz Festival in The Hague (The Netherlands) as a youngster.

I was hit by the fast version of Just One Of Those Things with a great part for Pepper Adams.

This weekend two famous baritone players, Gary Smulyan ( Thad Jones - Mel Lewis Orchestra ) and Jan Menu ( Jazz Orchestra of the Concertgebouw) will perform with Rein De Graaff Trio at Porgy en Bess Jazzclub in Terneuzen ( southwest part of the Netherlands.).

I hope to enjoy some good bariton by Gary Smulyan in the Pepper Adams tradition and Jan Menu as a rebirth of Mullligan.

I let you know.

I found a film fragment of a 1958 concert: I Remember Clifford (Lee Morgan-Art Blakey Jazz Messengers). Enjoy it.

Keep swinging

Hans Koert

You can contact me at keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

De Blue Note LP The Cooker van het Lee Morgan Quintet dateert van 1957. Lee Morgan, geboren in 1938 was toen dus nog maar 19 jaar oud. Hij speelt hier samen met Pepper Adams op de bariton sax, Bobby Timmons op de piano, Paul Chambers op bas en Philly Joe Jones op drum. De opnamen vonden plaats op 29 september 1957 in de Rudy van Gelder Studio in Hackensack NJ (USA).

Ik werd verrast door de kwaliteit van het spel, van deze jonge 19 jarige trompetspeler. Ik heb in mijn verzameling één oudere opname van hem, City Lights, die een maand eerder opgenomen werd, met Curtis Fuller en George Coleman.

Er wordt wel beweerd dat Lee de een jaar eerder bij een auto ongeluk omgekomen 25 jarige trompetist Clifford Brown heeft vervangen.

Lee, die zelf ook op jonge leeftijd overleed ( hij werd op zijn 34ste doodgeschoten na een optreden) begon zijn carriere in het orkest van Dizzy Gillespie, waar hij ten tijde van de opnamen van The Cooker speelde. (1956- 1958).

Een paar maanden na het droevige ongeval met Clifford Brown had Lee zijn eerste eigen opnamen gemaakt op het Blue Note label, uitgebracht als Lee Morgan Indeed (later opnieuw uitgebracht als Introducing Lee Morgan).

De LP The Cooker is al weer zijn zesde opnamesessie voor Blue Note - Wat een start. Hij maakte één dag na zijn Blue Note debut album ook een plaat voor Savoy, toepasselijk getiteld A-1.

Deze vliegende start als jazztrompetist doet me denken aan de carrieres van Wynton Marsalis en Roy Hargrove. Roy maakte zijn debut album met eigen groep op 20 jarige leeeftijd en trad toen al op op het Northsea Jazz Festival in Den Haag.

Ik heb genoten van het snel gespeelde nummer Just One Of Those Things, waarin een grote rol weggelegd is voor Pepper Adams, de bariton saxofonist.

Dit weekend spelen in de Porgy en Bess Jazzclub in Terneuzen twee bariton saxofonisten van naam Gary Smulyan ( Thad Jones - Mel Lewis Orchestra) en Jan Menu, onze Nederlandse Gerry Mulligan ( Jazz Orchestra of the Concertgebouw) samen met het Rein de Graaff Trio.

Ik hoop op een grandioos concert door Gary Smulyan in de Pepper Adams traditie en Jan Menu in de huid van Mulligan

Natuurlijk laat ik nog weten of dat gelukt is.

Ik vond een schitterende stukje film uit 1958 van het nummer I Remember Clifford (Lee Morgan-Art Blakey Jazz Messengers) . Geniet er van !!

Keep swinging

Hans Koert

Je kunt me bereiken via keepswinging@live.nl

Thelonious in Action

( Naar de Nederlandse vertaling.)

At the Dr. Jazz Record Fair in Wageningen (The Netherlands) , a month ago, I found a Riverside LP 12-212 with the Thelonious Monk Quartet Thelonious in Action. It is a pity that the cover is missing. The record itself is in good condition. It contains 6 titles from a 1958 live session at Five Spot Café in New York City. The musicians are: Johnny Griffin' ts, Thelonious Monk p, Ahmed Abdul-Malik b and Roy Haynes dm. The titles are: Light Blue - Coming On The Hudson - Rhythm-A-Ning - Epistrophy - Blue Monk - Evidence - Epistrophy (Theme).


Maybe someone has an empty sleeve of this Riverside album? Remember me !!

In 1958, when John Coltrane had left Monk's Quartet to work with Miles Davis, Monk was searching for a substitute. He wanted Rollins, but Sonny wasn't available. Johnny Griffin was free - he had worked with Art Blakey, and had some winter gigs with Gene Ammons and Lester Young, so Monk asked Johnny to come in his group for a summer engagement at the Five Spot Café.

Monk first met Johnny in the 1940s and had some good remembrances about a 1956-1957 engagement at the Bee Hive Club in Chicago.

Griffin told how difficult it was to play with Monk, who hardly communicated in public. He would play a tune, and I was supposed to repeat what he had played in that first chorus. Now, can you imagine Monk's music? Maybe I had never heard that tune. So I made mistakes. And he played and stopped when I made mistakes, and he'd play the music again. ..... Now, the joint is loaded. And at the same time, he has the written music in his portfolio on the piano. I told him. "Hey T-bone, give me the music. I can read it." He said, "No, no, no, no. no, it's better if you hear it".
Johnny told how Monk refused to give him the written music and how it frustrated him, that he played wrong notes in public. I'm still plaing wrong, whether it's the melody, the rhythm, or maybe I'd soloed wrong, because it could be I had the melody right but the harmony changed and the melody's the same, 'cause there's a couple of tricky tunes he's got like that. Not once was I ever embarrassed.
It is said that Johnny's way of playing Monk's music, his solos, perhaps, had less to do with Monk's tunes than they could have. But maybe that gives it an extra dimension. Monk never criticized Johnny's work. Johnny would have been helped immeasurably in his solos, he thought, if he had been allowed to read the music.

In August 1958 twenty songs were recorded at the Five Spot. They were well received and made Johnny Griffin famous in Europe. Monk didn't gave us any intructions about the recording: No instructions about nothing, just play, that's all, and have another drink. He didn't say that exactly; he just said nothing, he just started playing.

In the book Straight, No Chaser, Johnny shares some more remembrances with Leslie Gourse, the author, about this summer engagement at the Five Spot Café ( six days a week - on Monday he played at Birdland with Philly Joe Jones, Wynton Kelly and Wilbur Ware or Paul Chambers) , about Monk's strange habits, about the fact that he always came in too late and about the payments. Johnny remembered this gig as very exciting: The whole atmosphere was thrilling. Playing in that club every night, we had such a rapport with the public.

When a Monk composition is played you recognize it within two or three bars. But it is pretty difficult to give it the right name. Johnny told that he never knew the names of the tunes most of the time; that is quite a relief off my mind.

Keep swinging

Hans Koert

You can contact at keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Tijdens de laatste Dr. Jazz Reunie in Wageningen, een maand geleden, kocht ik een Riverside LP ( 12-212) van het Thelonious Monk Quartet Thelonious in Action. Helaas ontbrak de hoes; de plaat zelf was in prima conditie. Het bevat 6 titels van een live optreden in 1958 vanuit het Five Spot Café in New York City. De musici zijn: Johnny Griffin' ts, Thelonious Monk p, Ahmed Abdul-Malik b and Roy Haynes dm. De nummers die gespeeld worden: Light Blue - Coming On The Hudson - Rhythm-A-Ning - Epistrophy - Blue Monk - Evidence - Epistrophy (Theme).

Misschien dat iemand nu thuis met een lege hoes zit van deze Riverside LP? Denk dan aan mij !!

In 1958 was Monk op zoek naar iemand, die John Coltrane kon vervangen aangezien die naar Miles Davis was over gestapt. Hij had graag Sonny Rollins gehad, maar die was al bezet. Johnny Griffin had het jaar daarvoor gespeeld met Art Blakey en gedurende de wintermaanden wat opgetreden met Gene Ammons en Lester Young. Griffin' had nu geen verplichtingen meer, dus vroeg Monk Johnny in zijn quartet voor een serie zomeroptredens in de Five Spot.

Ze kenden elkaar al in de jaren veertig en eind 1956 / begin 1957 had Griffin' al eens bij Monk gespeeld tijdens een aantal optredens in de Bee Hive Club in Chicago.

Griffin' vertelde later hoe moeilijk het was om met Monk te werken, aangezien hij weinig zei en problemen had om contacten te leggen. Monk begon gewoon te spelen en dan moest ik gewoon herhalen wat hij had gespeeld in de eerste chorus. Nou, je kunt je wel iets voorstellen bij Monk's muziek? Misschien had ik het nummer nog nooit gehoord. Dus maakte ik fouten. Dan stopte hij met spelen en speelde die chorus opnieuw............ En als de club afgeladen vol zat, kun je je dat voorstellen? Hij had op dat moment op zijn pianostandaard een papier met de uitgeschreven compositie en ik niet. Ik vroeg hem: Hé T-bone, geef me ook eens muziek - ik kan muziek lezen ! En dan zei hij: No, no, no, no - het is veel beter als je op je gehoor speelt.

Johnny vertelde later dat het hem zeer frustreerde dat hij geen geschreven muziek kreeg van Monk. Natuurlijk speelde ik foute noten tijdens een optreden. Soms was het de melodie, dan weer het ritme of als ik een solo speelde, dan had ik soms de melodie wel goed maar dan had hij weer iets in de accoorden veranderd. Er waren een paar van die gemene nummers, waar hij 'm dat in flikte. Gelukkig raakte ik zelden in paniek.
Er wordt wel beweerd door critici, dat de manier waarop Johnny solo speelde in Monk's muziek soms weinig met Monk te maken had. Misschien maakte dat het juist zo bijzonder. Monk heeft echter nooit en publiek kritiek op Griffin' spel gegeven. Zelf zegt Johnny dat het misschien anders of beter zou gegaan zijn als hij de partituren uitgeschreven had gehad.

In augustus 1958 worden er twintig nummers opgenomen in de Five Spot. De opnamen waren een succes en Johnny werd er bekend mee in Europa. Monk zei te voren niet wat er ging gebeuren, geen instructies, nergens over, alleen ma spelen, meer niet, en af en toe wat drinken. H zei het wel niet zo, hij zei gewoon niks, hij begon gewoon te spelen.

In het boek Straight, No Chaser, geschreven door Leslie Gourse, diept Johnny nog meer herinneringen op aan zijn optredens in de Five Spot ( zes dagen per week - op maandag speelde Johnny dan in Birdland met Philly Joe Jones, Wynton Kelly en Wilbur Ware of Paul Chambers. ), over zijn vreemde gewoonten, over het feit dat hij nooit op tijd was en over het gerotzooi met de betalingen.
Johnny herinnert deze periode als een enerverende periode. Er hing altijd een soort gezonde spanning in de tent. Elke avond opnieuw spelen daar en steeds weer dat contsact met het publiek.

Als iemand een Monk compositie speelt herken je dit al na twee of drie maten. Maar het lukt me niet om dan de naam van de compositie te geven. Johnny vertelt dat hij ook nooit de naam van de nummers wist. Voor mij een grote geruststelling.

Keep swinging

Hans Koert

Ik ben te bereiken op keepswinging@live.nl

Bob Mintzer Big Band

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Bob Mintzer is a tenor saxophonist, but particularly a composer, arranger, educator and leader of his own big band. He is also member of the Yellowjackets, a jazz fushion group.

I played the CD The First Decade by Bob Mintzer Big Band. ( DMP CD-510 )

Bob Mintzer, born in 1953, played with artists like Tito Puente, Buddy Rich, Art Blakey, That Jones and Mel Lewis, Sam Jones and Eddie Palmieri; all musicians who had their own bands. In 1984 he started with his own big band and recorded 11 albums so far on the DMP label (Digital Music Productions). Two remarkable members of that band are the Brecker Brothers, Michael and Randy. In 1990 he became a member of the Yellowjackets and nowadays he is active as a scholar, giving clinics and as a saxophone instructor at Manhattan School of Music in New York City. In recent years he made records with the GRP All-Star Big Band too.

The DMP record The First Decade by Bob Mintzer Big Band contains 12 tracks selected from seven albums Mintzer made in the period 1984 up to 1994.

As I had never heard of Bob Mintzer ( I knew the music of the Yellowjackets) it was my first introduction to his music. As we discussed big band music in several blogs ( Stan Kenton and Gil Evans) Bob Mintzer is different from the more traditional style of big band music. Bob Mintzer serves a fresh creative contemporary style of music. I hear a lot of fushion elements in it and I don 't prefer that, but at the other hand the sound of the band is clear and has a transparancy I miss so often in big band recordings.

It is a recording to play at full speed when the neighbours are not at home. It is a CD to play more then once to concede its different layers to the listener.

Enjoy a performance of the band at the 2006 IAJE meeting at the Sheraton Hotel in NYC (13 Jan 2006).

Keep swinging

Hans Koert

You can contact me at keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )


Bob Mintzer is niet alleen tenorsaxofonist, maar vooral ook componist, arrangeur, leraar en leider van zijn eigen big band. Hij speelt ook in de Yellowjackets, een jazz fushion groep.

Ik beluisterde de CD The First Decade van de Bob Mintzer Big Band ( DMP CD 510).

Bob Mintzer, geboren in 1953, speelde in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw bij musici als Tito Puente, Buddy Rich, Art Blakey, That Jones en Mel Lewis, Sam Jones en Eddie Palmieri; allemaal musici die hun eigen big band hadden. In 1984 richtte hij zijn eigen big band op. Hij nam tot nu toe zo'n 11 CDs op met deze band voor het DMP label (Digital Music Productions) . Twee opvallende musici zijn de Breckers Brothers, Randy en Michael. In 1990 werd hij lid van de Yellowjackets en tegenwoordig is hij vooral actief als leraar, geeft hij workshops en is hij saxofooninstructeur op de Manhattan School of Music in New York. Hij heeft ook opnamen gemaakt met de GRP All-Star Big Band.

De DMP CD The First Decade van Bob Mintzer Big Band bevat 12 titels geselecteerd uit zeven CDs, die Bob Mintzer opnam tussen 1984 en 1994. Omdat ik nooit van Bob Mintzer gehoord had (ik ken wel de muziek van de Yellowjackets) was het voor mij een eerste kennismaking. Aangezien ik de laatste tijd een paar keer aandachtig naar big band muziek geluisterd heb (Stan Kenton - Gil Evans) is een eerste conclussie dat Bob Mintzer gewoon weer anders klinkt, minder traditioneel. De stijl van Mintzer's arrangementen is een frisse creatieve moderne soort big band muziek. Ik hoor een heleboel fusionachtige elementen, waarvan ik niet zo hou, maar daar staat tegenover dat de muziek helder en doorzichtig is, iets dat ik in andere big band muziek vaak mis.

Het is een CD, die ik nog vaak wil draaien, op vol geluidsniveau als de buren niet thuis zijn en die pas al zijn geheimen zal prijsgeven na een paar keer intensief beluisteren.


Geniet van een optreden van de band tijdens de IAJE conventie in het Sheraton Hotel in NYC (13 Jan 2006).

Keep swinging

Hans Koert

Ik ben te bereiken op keepswinging@live.nl

Derwood Brown

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Yesterday I published a contribution about Milton Brown and his Brownies and guitar player Derwood Brown. I got some information to share with you.

Han contacted me and pointed me to the fact that Derwood Brown (correct spelling) certainly will have been a skilled guitar player, but that he had talked about Bob Dunn. A breakdown in communications - in my case probably a beginning of a growing geriatic complaint. Never mind ! I will listen to this slide guitar and give my opinion later.

Cary Ginell told me, that, after the death of Derwood's brother Milton, he directed the band for some years. He made some records at a February 1937 session.

Cary Ginell is an expert in the field of Western Swing and Milton Brown's life as he wrote the autorized biography on Milton Brown, titled Milton Brown and the Founding of Western Swing

Cary wrote me: After Milton Brown's death in 1936, brother Derwood, held one session for Decca on 19 February 1937 in Dallas. However, on these 14 titles, Derwood did not take any guitar breaks. On the Milton Brown sides, Derwood takes solo breaks only on the following songs:

Brownie's Stomp (BB B-5775)
Garbage Man Blues (BB B-5558)
Down by the O-H-I-O (DE 5111)
Copenhagen (DE 5158)
Cheesy Breeze (DE 5166)
Under the Double Eagle (DE 5429)

Derwood never fancied himself a solo jazz guitarist. His role in the Brownies was strictly to play hard rhythm and provide back-up vocals to brother Milton's solos. His style was jagged, lurching, single-string solos - almost primitive in their sound, but he never placed a bad note. It was entirely self-taught by listening to jazz and blues 78s when rehearsing with the band at the Kemble Bros. Furniture Store in Fort Worth.

Gary introduced me to a 5 CD compilation I love to recommend as it seems to be a great set. He writes: You can hear all of the above sides, plus the 14 sides made by Derwood's Musical Brownies on the 5-CD box set I produced on Texas Rose Records of the complete recordings of Milton Brown - still available at originjazz.com A great set I think.

Now I'm online with a great expert in the field of Milton Brown, maybe he can help me with the true meaning of the picture above. I read on the cover of the Charly LP Milton Brown & The Brownies, that during the depression the band charged an admission fee to their radio broadcasts that was levied in all forms of food which would subsequently be distributed to the needy.
Has this image to do with this fact, Cary?

I'd love to thank Han for his forwarded sound files and Cary for his great information. I hope his book and CD set will be a smash hit.

Keep swinging

Hans Koert

You can contact me at keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Gisteren publiceerde ik een web log over Milton Brown and his Brownies en gitarist Derwood Brown . Ik kreeg hierover interessante informatie die ik hier zal doorgeven.

Han Enderman vertelde me dat Derwood Brown ( geen Durwood maar Derwood) zeker een goed gitaar speler geweest zal zijn, maar dat hij het over Bob Dunn had gehad.

Sorry Han - een geval van miscommunicatie. Het zal in mijn geval ongetwijfeld één van de eerste voortekenen van de ouderdom zijn. Uiteraard duik ik binnenkort weer in de LP om deze ervaren slide gitarist te beluisteren. Je hoort er nog van.

Cary Ginell mailde me, dat na de dood van Derwood's broer Milton, hij de band nog een tijdje geleid heeft. Hij maakte een serie opnamen in Februari 1937.

Cary Ginell is een expert in Western Swing in het algemeen en Milton Brown in het bijzonder. Hij schreef de officiele biografie over het leven van Milton Brown, getiteld Milton Brown and the Founding of Western Swing ( 1992)

Cary schreef me: Na de dood van Milton Brown in 1936, maakte zijn broer Derwood nog één keer opnamen voor Decca op 19 februari 1937. Op deze 14 opnamen is Derwood geen enkele keer met een solo of break op de gitaar te horen. Als je echter luistert naar de Milton Brown sides, dan vind je er wat korte gitaar breaks op de volgende titels:

Brownie's Stomp (BB B-5775)
Garbage Man Blues (BB B-5558)
Down by the O-H-I-O (DE 5111)
Copenhagen (DE 5158)
Cheesy Breeze (DE 5166)
Under the Double Eagle (DE 5429)

Derwood hield er niet van om solo te spelen. In de Brownies was hij verantwoordelijk voor het ritme en ondersteunde hij zijn broer vocaal op de achtergrond als hij zong. Zijn gitaar stijl was scherp, stampend en af en toe eens een simpel solootje op één snaar - een primitieve manier van gitaar spelen, al is hij zelden te betrappen op een verkeerde noot. Hij was autodidact en leerde zich zelf spelen door tijdens repetities in de Kemble Bros. Furniture Store in Fort Worth naar platen te luisteren.
Tot zover Cary over Derwood Brown's gitaarspel, dat dus minder geniaal was dan we dachten.

Gary vertelde me over een 5-CD box, met daarin alle Milton Brown opnamen. Dat moet een geweldige verzameling zijn - een box om te hebben. Je kunt de muziek hierboven besproken in die box vinden, plus de veertien platen gemaakt door Derwood's Musical Brownies. De 5-CD box is uitgebracht door hem bij Texas Rose Records en bevat de complete opnamen van Milton Brown ( originjazz.com ) Een geweldige box.

Nu ik toch een expert aan de haak heb op het gebied van Milton Brown, kan hij me misschien helpen met meer informatie over de bovenstaande foto. Op de hoes van de Charly LP Milton Brown & The Brownies, las ik dat tijdens de depressie de band een entreeprijs in nature bedong tijdens hun radio uitzendingen. Het voedsel dat zo werd verzameld werd daarna weer uitgedeeld aan de armen. Heeft dit met de bovenstaande foto te maken, Cary?

Bedankt Han voor de nummers die je me zond en Cary voor zijn geweldige bijdrage in dit mini onderzoekje. Ik wens hem veel succes met zijn boek en CD box.

Keep swinging

Hans Koert

Ik ben te bereiken via keepswinging@live.nl

Western Swing

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Western Swing is a rather unknown style of music for me. Of course I had heard of it, but my knowledge was minimal.

It had its origin in the fiddle and guitar bands of the 1920s. One of the first groups to play a style of music based on elements borrowed from the jazz music, was the Light Crust Doughboys of Forth Worth. They played popular songs, blues and jazz using the fiddle and the guitar. Around the mid thirties there were two, so called Hot String Bands, Milton Brown and his Musical Brownies and Bob Wills Texas Playboys. The term Western Swing dates from a later period.

Thanks to Han Enderman, who gave me an LP of Milton Brown & the Brownies - Easy Ridin' Papa ( Charly CR 30264) ( thanks Han !!) I can enjoy this happy sounding music.
Richard M. Sudhalter claims in his book Lost Chords, that jazz historians ignored this kind of white territory bands. The music was adopted by the country music historians, but, says Sudhalter, the music they played was discernibly jazz, with improvising hot soloists, driving rhythm sections, and ensemble interplay. He suggested that historians who study these styles of music put the accent to much on the differences in racial perceptions, colour and social classes as twin emblems of a segregation.

Western Swing, he says, is a unique hybrid, cross-fertilizing a variety of jazz and blues influences with the distinctive sounds and accents of Appalachia, the rural South and Southwest, and Mexico.

Milton Brown left the Light Crust Doughboys in September 1932 and founded his Musical Brownies. His brother Durwood played the guitar. Ocie Stockard played the banjo, Wanna Coffman on bass and the violin was played by Jesse Ashlock. Later Cecil Brower (violin) and piano player Fred Calhoun joined the band. When Bob Dunn joined the group in 1934 playing the amplified ( the very first) steel guitar, the Brownies got their typically sound.

Han pointed me to Milton's brother Durwood as being a great guitar player, but, as I played this record only one time, the steel guitar of Bob Dunn and Milton's violin attrack most attention. I will have to re-play this LP several times and concentrate on Durwood's guitar playing.

Did he made other recordings, accept with his brother's band?

As Milton Brown died in a car crash 1936 I couldn't find a film fragment of his playing. I did for the other Western swing band, Bob Wills and his Texans Playboys. Enjoy Lone Star Rag as part of a 1940s western.

Thank you Han for this great disc.

Keep swinging

Hans Koert

You can contact me at keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

De muziekstijl Western Swing kende ik wel van naam, maar ik wist er weinig van. Het ontstond in de jaren twintig uit de zo genoemde stringbands. Eén van de eerste groepen die speelde in deze stijl, die elementen uit de jazz combineerde met zijn eigen muziek, waren de Light Crust Doughboys uit Forth Worth. Ze speelden populaire deuntjes, jazz en blues gebruikmakend van de gitaar en de viool. Midden jaren dertig waren er twee belangrijke, zo genaamde Hot String Bands uit voortgekomen, Milton Brown and his Musical Brownies en Bob Wills Texas Playboys. De term Western Swing dateert van later tijd.

Dankzij Han Enderman, die met de LP Milton Brown & the Brownies gaf (Easy Ridin' Papa op Charly CR 30264) ( bedankt Han), kan ik van deze gezellig klinkende muziek genieten.

Richard M. Sudhalter schrijft dat jazz historici deze witte territory bands links hebben laten liggen. Alleen muziekhistorici, die de countrymuziek bestudeerden adopteerden deze muziek, maar, zo zegt hij in zijn boek Lost Chords, de muziek die ze spelen heeft wel degelijk elementen van de jazz, zoals hot solisten die improviseren op het thema, het stuwende ritme en de wisselwerking tussen de bandleden. Hij suggereert dat historici, die deze stijl bestudeerden zich teveel hebben laten leiden door de verschillen in ras, kleur en sociale status als symbolen van de scheiding van rassen.

Western Swing is een unieke samensmelting van muziekstijlen met jazz en blues invloeden, met het typische geluid van het platteland in het zuiden en zuidwesten van de VS en Mexico.

Milton Brown verliet de Light Crust Doughboys in September 1932 en stichtte zijn Musical Brownies. Zijn broer Durwood speelde de gitaar, Ocie Stockard op banjo, Wanna Coffman op bas en de viool werd gespeeld door Jesse Ashlock. Later kwamen Cecil Brower (viool) en pianospeler Fred Calhoun bij de band. Toen Bob Dunn bij de band kwam in 1934 met zijn voor het eerste electrisch versterkte slide gitaar, kregen de Brownies hun typische geluid.

Han wees me op de kwaliteiten van Milton's broer Durwood op de gitaar, maar, aangezien ik de LP nog maar één keer gespeeld heb, kan ik daar nog niet veel over zeggen; bovendien eisen Bob Dunn en Milton Brown erg veel aandacht op. Ik zal de LP later opnioeuw draaien.

Weet iemand of Durwood Brown nog meer opnamen gemaakt heeft?

Aangezien Milton Brown al in 1936 omkwam bij een verkeersongeluk zijn er waarchijnlijk geen bewegende beelden van hem te vinden. Wel vond ik een filmpje van een optreden van Bob Wills en zijn Texas Playboys in Lone Star Rag als onderdeel van een western uit de jaren veertig.

Normaals dank voor deze leuke LP, Han !!

Keep swinging

Hans Koert

Ik ben te bereiken op keepswinging@live.nl

Autumn Leaves

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Efterår Blade by Sine

On the 25th of November 1951 Corrie was born in a small city in the southwest part of the Netherlands, Sluis, at the Belgian border.

Today she will celebrates this with her family. Congratulations, Corrie.

As she loves to work in the garden when the leaves are falling I'll surprise her with some Autumn Leaves.

The tune Autumn Leaves was originally titled Les Feuilles Mortes and composed for a poem of Jacques Prévert by Joseph Kosma.

The first recording was by Cora Vaucaire in 1948, a rather unknown French chansonniere. Yves Montand and Juliet Greco were some more known names to record it and Edith Piaf sung it for the first time in English as Autumn Leaves (words by Johnny Mercer). Roger Williams made a million seller of the tune in 1955 with an instrumental version of it.

The tune became a jazz standard and I found in my collection several recordings of this tune. Some hot club performances stil use the original title Les Fuilles Mortes.

Autumn Leaves: Stan Getz ( 1952-1980) - Erroll Garner (1955) - Jimmy Smith (1956) - Cannonball Adderley (1958) - Ahmad Jamal ( 1958-1981) - Miles Davis ( 1958-1961-1965-1966) - Art Pepper ( 1960) - Jan Huydts (1963) - Ben Webster (1965-1968-1973) - Bill Evans (1966) - Don Byas (1967) - Sir Charles Thompson (1967) - Joe Henderson (1968) - Wynton Kelly (1968) - Jim Hall (1972) - Ron Carter ( 1972 - 2002) - Oscar Peterson (1973) - Joe Pass (1973) - Chet Baker (1974) - Jean Bonal (1979) - Wynton Marsalis (1986) - Piet Noordijk (1988) - Capelino (1988) - Rosenberg Trio (1989)* - Stanley Jordan (1989) - Dee Dee Bridgewater (1992) - Sergio Salvatore (1994) - Keith Jarrett (1996) - Jacky Terrasson (1997-2002) - Cassandra Wilson (1997) - Walter Malosetti (1997) - Lee Konitz (1997) - Mario Rusca (1997) - Toots Thielemans (2001) - Kenny Werner (2001) - Laura Fygi (2002)

It's nice to remember our visit to Laura Fygi concert where she also sang this tune.

I selected two films titled Autumn Leaves I love to share with you. On internet there are a lot of amateur music films ( grading from great to terrible) , but one I liked as it is played on a ukulele and I'm sure Corrie likes this instrument.

Autumn Leaves ( on the ukulele)

The second version is made by a professional, Keith Jarrett himself and I'm sure she likes it too.

Autumn Leaves ( by Keith Jarrett Trio)

I posted a little musical surprise she received from her Danish friends under the title bar.

Tak for lån Sine,Tue Hanne og Jorgen nemlig jeres hyggelig affattelse og card.

All the best.

Keep swinging

Hans Koert

Nederlands Nederlands ( To the English translation )

Efterår Blade door Sine

Op 25 november 1951 werd Corrie geboren in een klein plaatsje in het zuidwesten van Nederland vlak bij de Belgische grens, Sluis.

Vandaag wil ze dit vieren met haar familie. Omdat ze in deze tijd van het jaar graag in de tuin werkt heb ik voor haar het nummer Autumn Leaves uitgekozen.

Autumn Leaves is niet de originele titel voor dit nummer. Het is gemaakt als Les Feuilles Mortes door Joseph Kosma, die de muziek schreef bij een gedicht van Jacques Prévert ruim 55 jaar geleden.

In 1948 werd het op de plaat gezet door Cora Vaucaire, een onbekend Frans zangeresje. Pas toen Yves Montand en Juliet Greco zich er mee gingen bemoeien werd het bekender. Edith Piaf zong het voor de eerste keer in het Engels met woorden van Johnny Mercer. Roger Williams maakte er in 1955 met zijn instrumentale versie een kassucces van.

Het nummer werd een jazz standard. Ik vond in mijn verzameling dan ook heel wat verschillende versies. Sommige uitvoeringen ( m.n. de hot club versies) gebruiken de Franse titel Les Feuilles Mortes.

Autumn Leaves: Stan Getz ( 1952-1980) - Erroll Garner (1955) - Jimmy Smith (1956) - Cannonball Adderley (1958) - Ahmad Jamal ( 1958-1981) - Miles Davis ( 1958-1961-1965-1966) - Art Pepper ( 1960) - Jan Huydts (1963) - Ben Webster (1965-1968-1973) - Bill Evans (1966) - Don Byas (1967) - Sir Charles Thompson (1967) - Joe Henderson (1968) - Wynton Kelly (1968) - Jim Hall (1972) - Ron Carter ( 1972 - 2002) - Oscar Peterson (1973) - Joe Pass (1973) - Chet Baker (1974) - Jean Bonal (1979) - Wynton Marsalis (1986) - Piet Noordijk (1988) - Capelino (1988) - Rosenberg Trio (1989) - Stanley Jordan (1989) - Dee Dee Bridgewater (1992) - Sergio Salvatore (1994) - Keith Jarrett (1996) - Jacky Terrasson (1997-2002) - Cassandra Wilson (1997) - Walter Malosetti (1997) - Lee Konitz (1997) - Mario Rusca (1997) - Toots Thielemans (2001) - Kenny Werner (2001) - Laura Fygi (2002)

Het is misschien wel aardig om te vermelden dat we onlangs bij een concert van Laura Fygi waren en daar heeft ze Autumn Leaves ook gezongen. Ik vond twee films waarop het nummer Autumn Leaves gespeeld wordt. Er zijn genoeg amateurfilmpjes te vinden ( van schitterend tot afschuwelijk) en daarom heb ik een keus gemaakt. Op het eerste filmpje wordt het nummer gespeeld op ukulele; ik weet zeker dat ze dat leuk vindt.

Autumn Leaves ( on the ukulele)

De tweede versie is gemaakt door een professional, namelijk Keith Jarrett. Hij laat horen hoe het ook als jazz standard gespeeld kan worden.

Autumn Leaves ( by Keith Jarrett Trio)

Onder de titelkop heb ik een muzikale groet van onze Deense vrienden verstopt.

Een gezellige dag.

Keep swinging

Hans Koert

Anita O'Day

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Yesterday ( 23 November 2006) the great jazz vocalist Anita Belle Colton passed away. She was better known as Anita O'Day.

She started her carreer during the 1930s as a singer in local groups and she was the first woman to sing an inter-racial vocal duet with Roy Eldridge on record ( Let Me Off Uptown - Gene Krupa Band)
She performed with this Krupa Band and the Stan Kenton Orchestra in the 1940s. In the 1950s and onwards she had her own group with John Poole as a regular member.

Her performances at Newport Festival in 1958 and at the Berlin Festival in 1970 are still available on film or disc and give a good view of her normal standards. See a fragment of her 1958 appearance at Newport in the link below this contribution.

She was a remarkable scat singer in the bebop style. I found an early recording in my collection that expresses her way of singing very well. It is from a live recordings made in February 1948 when she sung with Fats' Gang the tune What Is This Thing Called Love. ( Fats is of course Fats Navarro )

Listen to the way she sings. Her crisp enunciation, rhythmic energy, and creative delivery heightened the bebop aspects of big-band jazz. In her ballads there is a resemblance to Billie Holiday and in her up tempo pieces she swings in a fine rhythmic sense.

During her life she strunged out on heroin, but she rebounded several times. She died at the age of 88 years.

Find her official web site by clicking on the title bar.

I found a great shot from her appearance at the 1958 Newport Jazz Festival where she sings Sweet Georgia Brown .

Keep swinging

Hans Koert

You can contact me at: keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )


Gisteren ( 23 november 2006) overleed de grote jazz zangeres Anita Belle Colton, beter bekend als Anita O'Day.

Ze begon haar carriere in de jaren dertig van de vorige eeuw als zangeresje bij lokale bands en ze was de eerste blanke zangeres, die een duet opnam met een donker gekleurde zanger ( Roy Eldridge). Dat was in die tijd ongehoord. (
( Let Me Off Uptown - Gene Krupa Band)

Ze trad tijdens de veertiger jaren op met de Gene Krupa Band en het orkest van Stan Kenton om daarna vooral met haar eigen groep op te treden.
.
Haar optredens op het Newport Jazz Festival in 1958 (zie link onderaan dit bericht) en dat op het Festival van Berlijn in 1970 zijn vastgelegd en geven een goed idee van haar manier van zingen.

Ze was een opvallende scatzangeres in de bebop stijl.

Ik vond in mijn verzameling een live opname uit februari 1948 waar ze met Fats' Gang ( = Fats Navarro) het nummer What Is This Thing Called Love vertolkt. Je kunt dit nummer beluisteren door te klikken op de link.
Luister hoe geweldig ze zingt en hoe haar timing en tempo is. Haar heldere stem, vol ritmische wendingen en accenten maken haar een geweldige bebop zangeres.

Tijdens haar leven worstelde ze met een heroine verslaving, waarvan ze telkens weer afkickte. Uiteindelijk is ze op 88 jarige leeftijd overleden - Een groot jazz-zangeres.

Je vindt haar officiële web site door op de titel kop te klikken.

Ik vond beelden van haar optreden tijdens het Newport Jazzfestival in 1958, waar ze op onnavolgbare wijze het nummer Sweet Georgia Brown zingt.

Wat een zangeres !!

Keep swinging

Hans Koert

Je kunt me bereiken via keepswinging@live.nl

Robert Altman's Kansas City

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Robert Altman, producer of films, died on the 20th November 2006, 81 years old. He made a lot of films for cinema and TV. He became famous with the film version of MASH and Alfred Hitchcocks TV shows in the 1960s. His film The Player (1992), Short Cuts (1993) and Kansas City (1996) were some of his last productions. He got an Oscar for his complete works this year.

For me Robert Altman is the maker of the 1996 film Kansas City. The story is simple.

It is 1934. The US is ravaged by the Depression, but Kansas City was an oasis of opportunity for risk-takers and entrepreneurs. Gambling is illegal but freely available. The maffia runs the show. Its drug trafficking and gambling activities take place in the bars, where jazz music is available.

The story in the film, with Jennifer Jason Leigh as Bondie O'Hara, a telegraph operator and Harry Bellafonte as Seldon Seen, the maffia-boss as principal characters, isn't for me the most important part of this production - it's the music played in this film. The actors in the band that play in the bar in this film are all well known jazz musicians, like Kevin Mahogany (vo), Nicholas Payton (tp), Don Byron (cl s), James Carter (s), Jesse Davis (s), David Fathead Newman (ts), David Murray (s), Joshua Redman (ts), Russell Malone (g), Mark Whitfield (g), Geri Allen (p), Cyrus Chestnut (p), Ron Carter (b), Christian McBride (b) and Victor Lewis (dm). This line-up reads as an all-star band and it is. In the film there are a lot of small shots of this band in different groups, but the fragments are too split up to enjoy the music

.

I guess Altman must have understood that. He made a documentary, titled Jazz '34, about the music in Kansas City, using the complete shots he made with the band. It tells the story of the musical life in the 1930s in Kansas City, refering to 1930s musicians. These performances, although arranged and fit as in the 1930s, represent for me jazz as it might have been played in the 1930s and a who-is-who in modern jazz music, as most of the musicians are still active in performing.

I love to show this documentary to my friends, even if they have no affection with jazz. It shows an atmospheric description of the musical culture of those days.

For me it is also important that I have seen most of these musicians in live performances during the last ten years. ( Nicholas Payton, James Carter, Jesse Davis, David Fathead Newman, Joshua Redman and Cyrus Chestnut ).

I have posted a fragment from this documentary.

David Fathead Newman, Nicholas Payton, Geri Allen and James Carter in Indiana.

Enjoy it.

Keep swinging

Hans Koert

You can contact me at keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Robert Altman, film regisseur, is op 20 november 2006 op 81 jarige leeftijd overleden. Hij maakte veel films voor bioscoop en televisie. Hij werd bekend door zijn verfilming van MASH en de Albert Hitchcock TV shows in de jaren zestig. De film The Player (1992), Short Cuts ( 1993) en Kansas City (1996) zijn enkele van zijn laatste producties. Hij kreeg het afgelopen jaar een Oscar voor zijn complete oeuvre.

Voor mij is Robert Altman vooral de maker van de film Kansas City (1996). Het verhaal is eenvoudig.

Het is 1934 en Amerika lijdt onder de Depressie, waarin Kansas City zich ontwikkelde als het centrum voor gelukszoekers en scharrelaars. Gokken mag niet, maar gebeurt openlijk in de bars. De maffia deelt de lakens uit. Het gokken en de handel in verdovende middelen vindt plaats vanuit de bars, waar volop jazzmuziek wordt gespeeld.

Het verhaal, waarin Jennifer Jason Leigh als Bondie O'Hara, een telegrafiste en Harry Bellafonte als Seldon Seen, de maffiabaas speelt, is voor mij niet zo belangrijk - dat is de muziek gespeeld in de film.

De acteurs in de band, die in de bar spelen, zijn geen acteurs, maar bekende jazzmusici, zoals Kevin Mahogany (vo), Nicholas Payton (tp), Don Byron (cl s), James Carter (s), Jesse Davis (s), David Fathead Newman (ts), David Murray (s), Joshua Redman (ts), Russell Malone (g), Mark Whitfield (g), Geri Allen (p), Cyrus Chestnut (p), Ron Carter (b), Christian McBride (b) en Victor Lewis (dm). De bezetting van deze band is die van een all-star band. In de film valt er veel te genieten van deze musici, in wisselende samenstelling, hoewel het bij kleine fragmenten blijft en dat is jammer.

Ik denk dat Altman besefte dat het zonde was om de originele opnamen niet te gebruiken. Daarom maakte hij een documentaire getiteld Jazz '34, waarin hij de complete opnamen kon gebruiken. De documentaire vertelt het verhaal over de muziekscene in de jaren dertig in Kansas City, uitgaand van de cast in de film en opgeleukt met originele beelden. De muziek, natuurlijk gearrangeerd en aangekleed alsof alles in de jaren dertig opgenomen is, is een who-is-who geworden van nog steeds actieve hedendaagse jazzmusici.

Ik laat deze documentaire graag zien aan mensen, die niets of weinig met jazz hebben. Het geeft een sfeerbeeld van de muziekcultuur uit die tijd.

Voor mij persoonlijk is het leuk dat ik veel musici uit deze film al een keer live op het poduium heb zien spelen (Nicholas Payton, James Carter, Jesse Davis, David Fathead Newman, Joshua Redman and Cyrus Chestnut )

Ik heb een fragment uit die film gevonden.

David Fathead Newman, Nicholas Payton, Geri Allen en James Carter in Indiana.

Geniet er van !!

Keep swinging

Hans Koert

You can contact me at keepswinging@live.nl

New Bottle Old Wine

( Naar de Nederlandse vertaling.)

In April - May 1958 Gil Evans made a memorable recording for Pacific, later released as New Bottle, Old Wine.

Thanks to Blue Note Records this long forgotten session is available again in her Connoisseur series as Gil Evans - The Complete Pacific Jazz Sessions

When I heard this session I realized what I had said in this blog about big band music - about the fact that the sound of a concert of big band music never can be recorded; this recording proofs to the contrary - it is possible. The music sounds fresh, open and has a transparency as in a live concert. A compliment on Blue Note.

This session contains eight tracks ( the Complete Pacific Jazz Sessions has 8 more tracks) composed or related to major figures in jazz like Louis Armstrong (Struttin' With Some Barbecue), Lester Young (Lester Leaps), Charlie Parker (Bird Feathers), Dizzy Gillespie ( Manteca), W.C. Handy ( St. Louis Blues), Jelly Roll Morton (King Porter Stomp) and Thelonious Monk ('Round Midnight).

The soloists to be heard during this session are Cannonball Adderley, Frank Rehak, Johnny Coles, Art Blakey and Paul Chambers.

I was surprised by the presence of the tuba, played by Bill Barber in four tracks of this record. It is amazing that this rather archaic instrument, associated with the Roaring Twenties, is used in this very modern sounding ( we are in 1958) music.

Mind that during the time of these recordings the other three famous recording session of Gil Evans and Miles Davis were made ( Miles Ahead - May 1957), Porgy & Bess (July 1958) and Sketches of Spain (Nov 1959). It is amazing that these recordings with Gil Evans and Cannonball Adderley didn't got the attention it should deserve.

A record to search for !!

Keep swinging

Hans Koert

You can contact me at keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

In april - mei 1958 maakte Gil Evans een serie opmerkelijke opnamen voor Pacific, later uitgebracht onder de titel New Bottle, Old Wine.

Dankzij Blue Note Records zijn deze wat vergeten opnamen opnieuw uitgebracht in de Connoisseur serie als Gil Evans - The Complete Pacific Jazz Sessions

Toen ik deze serie voor het eerst hoorde realiseerde ik me dat ik de afgelopen tijd niet zo vlijend had geschreven over het feit dat big band muziek, vastgelegd op plaat, de sfeer en het geluid niet juist kon overbrengen; deze opnamen bewijzen het tegendeel - het blijkt mogelijk. De muziek klinkt fris, open en heeft een transparantie, dat je alleen aantreft als je live naar de muziek luistert. Een compliment aan het adres Blue Note.

Deze sessie bevat acht titels ( De Complete Pacific Jazz Sessions heeft acht nummer meer) zijn gecomponeerd of hebben een verband met een aantal jazz artiesten van naam zoals Louis Armstrong (Struttin' With Some Barbecue), Lester Young (Lester Leaps), Charlie Parker (Bird Feathers), Dizzy Gillespie (Manteca), W.C. Handy (St. Louis Blues), Jelly Roll Morton (King Porter Stomp) en Thelonious Monk ('Round Midnight).

Op de CD zijn in solo's de volgende musici te beluisteren: Cannonball Adderley, Frank Rehak, Johnny Coles, Art Blakey en Paul Chambers.

Ik was verrast door het gebruik van de tuba in vier nummers, gespeeld door Bill Barber. Het geeft een kick om dit instrument, dat geassocieerd wordt met de jaren twintig in deze modern klinkende muziek ( we praten over 1958) te horen.

Als je in je achterhoofd houdt dat de drie beroemde sessies met Miles Davis en Gil Evans allemaal in deze zelfde periode zijn opgenomen ( Miles Ahead - May 1957), Porgy & Bess (July 1958) and Sketches of Spain (Nov 1959) dan is het verbazend dat er zo weinig aandacht is geweest voor deze opnamen van Cannonball Adderley en Gil Evans.

Een plaat waard om naar opzoek te gaan

Keep swinging

Hans Koert

Ik ben te bereiken op keepswinging@live.nl

Undercurrent

( Naar de Nederlandse vertaling.)
A few days ago I posted a contribution about Stan Kenton's Big Band. A big band that could break the glasses and set your house in fire because of its sound wave. This time a smooth and quiet record, titled Undercurrent to relax and dream away. Bill Evans and Jim Hall made this recording in 1962 for Blue Note Records.

Bill Evans ( 1929 - 1980) is known to be an very introvert piano player, who became famous by his presence in the crew that played in Miles Davis' Kind of Blue album, the world top-selling record. His recordings, most in a trio, are to be found everywhere and loved because of its sophisticated but easy-going form of jazz.

Jim Hall , now 76 years old, is a guitar player in the so-called westcoast or cool style tradition. His guitar playing is subtle and lyrical. He is the father of the modern jazz guitar and his guitar playing serves as an example to others like McLaughlin, Coryell, Scofield and Metheny.

This record reads like a good book - it's an easy accesible record - a masterpiece in improvisation. This record is, like I refered in my last web log about the Alexander-Carter-Hamilton trio, a good example how jazz should be made, as an interaction between musicians.

Jim Hall gives an example about it in an interview with Mike Stern: Well, Bill just had so much common sense and musical sense. There´s long stretches on My Funny Valentine, for instance, where he doesn´t use his left hand at all because he just knew that I had that part .... if not covered, at least I was playing down there. I think he just sort of sensed it.

There are some more tunes I like in this record: I´m Getting Sentimental Over You swings very much and there are some great ballads on this album, like Dream Gypsy.

If you want to listen to Jim Hall I have found a film on which he plays Twos Blues with a bass player. You can enjoy it by clicking on the title bar. What a guitar player !!

Keep swinging

Hans Koert

You can contact me at: keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Een paar dagen geleden schreef ik over Stan Kenton's Big Band. een groep die met zijn geluidsgolven glazen kan breken en het huis op zijn kop kan zetten. Vandaar ook deze keer een kalme, rustige plaat om bij te ontspannen en weg te dromen, getiteld Undercurrent. Bill Evans en Jim Hall maakten deze plaat in 1962 voor Blue Note.

Bill Evans (1929 - 1980 ) kennen we als een ietwat inzich zelf gekeerde pianist, die bekend geworden is doordat hij ook meespeelde op 's werelds best verkochte jazz plaat Kind of Blue van Miles Davis. Zijn platen, meestal in trio vorm, zijn overal te vinden en veel mensen houden van zijn rustig voortkabbelende jazz stijl.

Jim Hall, nu 76 jaar jong, is een gitaarspeler die speelt volgens de cool traditie, ook wel Westcoast jazz genoemd. Zijn gitaarspel is subtiel en lyrisch. Hij is het voorbeeld voor andere jazz gitaristen als McLaughlin, Coryell, Scofield en Metheny.

Deze plaat is als een goed boek - het is gemakkelijk toegankelijke muziek - een meesterwerk wat improvisatie betreft.

In mijn vorige web log, over het Alexander-Carter-Hamilton trio, heb ik al gewezen op het belang van goed luisteren naar elkaar. Deze plaat is daar ook zo'n goed voorbeeld van. Jim Hall geeft in een interview met Mike Stern zelf een voorbeeld:
Bill had dat gevoel, zowel op persoonlijk als op muzikaal vlak. Er is een lang fragment in My Funny Valentine, bijvoorbeeld, waar hij zijn linkerhand helemaal niet gebruikt, alleen omdat hij aanvoelde dat ik dat zou gaan opvullen. En dat gebeurde ook. Volgens mij voelde hij dat gewoon aan.

Er zijn nog een paar nummers die waard zijn even genoemd te worden zoals het swingende I'm Getting Sentimental Over You en één van de ballads Dream Gypsy.

Ik heb een stuk film gevonden warbij Jim Hall gitaar speelt met een onbekende bassist. Als je op de titelkop klikt kun je kijken naar het nummer Twos Blues. Wat een gitarist !!

Keep swinging

Hans Koert

Je kunt me bereiken op: keepswinging@live.nl

Alexander-Clayton-Hamilton Trio

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Sometimes it seems that everything fits together: great artists, good music, a fine ambience and full house.

All elements were available at Porgy en Bess Jazzclub in Terneuzen (southwest part of the Netherlands).
On the 19th of November the Monty Alexander Trio played to a full house.

The Alexander-Clayton-Hamilton Trio, I prefer that name, brought two sets of standards and a few of Monty's own compositions.

This trio, featuring Monty Alexander at the piano, John Clayton on the bass and Jeff Hamilton on drums, became famous due to their appearance at the 1976 Montreux International Jazz Festival were they had a memoriable concert. It was this remarkable performance that made them reunite this succesfull trio for their 30 years Reunion Tour.


On stage three skilled musicians, who show how jazz should be played. Not a smooth show with studid licks and planned jokes, but three musicians, equal leveled, who improvise on the musical ideas of each individul member.

Monty Alexander is a versatile improviser. It surprised me how much elements he uses from one of his inspirators Erroll Garner. The apparantly structureless notes in the intro of most tunes, suddenly to move on to a steady beat by the rhythm session is typical for Garner 's style of playing. Also the vocalizing during Monty's improvisations are a habit to be find on Garner's recordings.

John Clayton is a skilled double bass player. It was remarkable to see how easily he followed Monty's improvisations and modulations on the keys. A great accompanist.

Jeff Hamilton showed why he is called an expert on both the stick and brushes. His rhythmical ideas, his fabulous techniques and his unexpected accents on the cymbals, were remarkable.

Three great musicans, who had fun to play in this small cozy club, that will celebrate its 50th anniverary next year.

If you want to know more about the Porgy en Bess Jazzclub in Terneuzen click on the title bar.

Thanks Eddy Westveer for the great pictures you wanted to share with us.

More Eddy Westveer photos .

Keep swinging

Hans Koert

You can contact me at keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Soms lijkt het alsof alles klopt: geweldige muzikanten, prima muziek en een gezellige sfeer in een afgeladen club.

Alles was aanwezig in Porgy en Bess Jazzclub in Terneuzen.
Op zondagmiddag 19 november speelde het Monty Alexander Trio voor een uitverkocht huis.

Het Alexander-Clayton-Hamilton Trio, zelf geven ze de voorkeur aan die naam, werkte in twee sets een serie standards af, met daar tussendoor enkele eigen composities van Monty Alexander.

Het trio, bestaande uit Monty Alexander op piano, John Clayton op bas en Jeff Hamilton op slagwewrk is bekend geworden door hun optreden in 1976 tijdens het Internationale Jazz Festival van Montreux. Dat memorabele concert is de geschiedenis ingegaan als een bijzondere gebeurtenis. Het werd de aanleiding om een tournee te organiseren met dit succesvolle trio, getiteld 30 Year Reunion Tour.

Op het podium staan drie zeer ervaren muzikanten, die laten zien hoe jazz gespeeld moet worden. Geen gladde show met ingestudeerde loopjes of geplande grappen, maar drie gelijkwaardige muzikanten, die elkaars muzikale ideeën schijnbaar moeiteloos aanvoelen en oppikken.

Monty Alexander is een veelzijdig improvisator op de piano. Het verraste me hoeveel ik terug zag van één van zijn inspirators. Erroll Garner. Het schijnbaar ordeloze vrije intro vol losse nootjes, die plotseling overgaan in een stevige ritme gespeeld door bas en drums lijkt erg op de stijl van Garner. Ook het meemurmelen, het meezingen tijdens improvisaties, zo typisch voor Garner, zien we terug bij Monty.

John Clayton is een ervaren begeleider op de bas. Het was mooi om te zien hoe hij schijnbaar moeiteloos de indeeën en modulaties van Monty overnam door goed te kijken naar de vingers op de toetsen. Een groot begeleider.

Jeff Hamilton liet zien, waarom hij bekend staat als een expert met zowel de sticks als de brushes. Zijn ritmische ideeën, zijn fabuleuze techniek en zijn soms onverwachte accenten op de cymbaal ontgingen de zaal niet.

Drie grote namen op het podium van Porgy en Bess, die er erg veel zin in leken te hebben. Porgy en Bess, de jazzclub van zuidwest Nederland, viert volgend jaar haar 50 jarig bestaan en daarvoor was dit concert alvast een prima opmaat.

Als je meer wilt weten over Porgy en Bess klik dan op de titelkop.

Bedankt Eddy Westveer voor je prachtige foto's, die ik voor mijn web log mocht gebruiken. Meer foto's van Eddy Westveer.

Keep swinging

Hans Koert

Ik ben te bereiken op: keepswinging@live.nl

Stan the Man

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Big Band Music on record is not my piece of cake - the sound is too massive for your living room - the different instruments seem to get bogged down to a melting pot of noise.

I have seen several big bands in live performances (I like that ! ), like the Dutch Jazz Orchestra of the Concertgebouw, the Metropole Orchestra, the Dutch Jazz Orchestra and, more then thirty years ago, the Stan Kenton Orchestra.

The big band of Stan Kenton performed on the 2nd of September 1973 in the Doelen in Rotterdam (The Netherlands) and I remember I had one of the more cheaper places, somewhere at the back of the orchestra.
I don't remember much of it, except that the sound was enormous and that the music deeply impressed me.

I remember that I was impressed by Stan the man himself, as his nickname was, sitting behind the piano or walking before the troups, conducting the orchestra with one hand as a tamer of wild animals who stops a herd of rushing elephants.

I always have tried to refind the sound of this concert. I searched for LPs, but I remember that Stan's Creative World series were too expensive for me.
Later I could afford myself a Capitol 2LP titled Stan Kenton - 3 Decades of Big Band Development and in Italy a 3CD box titled Stan Kenton Retrospective.

Last night I played myself the Capitol 2LP set and, sorry 'bout that, I didn't got the thrill I had at the 1973 Kenton concert. It all has to do with the restriction you have at home with your sound equipment.
There was one tune I played several times, titled Lament, a Pete Rugolo composition recorded by Stan Kenton October 1947. The guitar player impressed me, maybe due to the fact that such a fragile sound fits into that huge sound of the band.

This guitar player was Laurindo Almeida, the great Brazilian musician. A great recording.

I found an animated music film that was made around one of Stan´s recordings, titled Congo Valiente. I love to share it with you as an example of Kenton´s Creative World Music

Congo Valiente


Keep swinging

Hans Koert

You can contact me at keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Ik hou niet zo erg van Big Bands op de plaat - het geluid is vaak te massief voor een woonkamer - de verschillende instrumenten vormen al snel één grote brij van lawaai.

Ik heb verschillende big bands live horen optreden (en dat maakt wel indruk), zoals het Jazz Orchestra of the Concertgebouw, het Metropole-orkest, de Dutch Jazz Orchestra and, last but not least, meer dan dertig jaar geleden, het orkest van Stan Kenton.

De big band van Stan Kenton trad op 2 september 1973 op in De Doelen in Rotterdam.

Ik herinner dat ik op één van de goedkopere plekken zat, op de rand achter het orkest. Ik herinner me er niet zoveel meer van, behalve dat het geluid enorm was en dat de muziek indruk maakte.

Ik herinner me dat ik onder de indruk was van het gemak waarmee Stan the Man (zo werd hij genoemd) , dan weer achter de vleugel, dan weer staand voor zijn band, het orkest leidde. Hoe hij, door even zijn hand op te tillen een heel orkest kon stilleggen als een dierentemmer, die een kudde olifanten met één beweging kan stoppen.

Ik heb altijd geprobeerd het geluid van dit concert terug te vinden. Ik ging op zoek nar LPs van Stan Kenton, maar zijn Creative World LPs waren, meen ik me te herinneren, te duur voor me. Ik kocht een dubbel LP van Capitol getiteld Stan Kenton - 3 Decades of Big Band Development en later in Italiè een 3 CD box getiteld Stan Kenton Retrospective.

Gisteren heb ik de dubbel LP weer eens gepakt en, helaas, ik voelde niet die opwinding als tijdens het echte concert. Het heeft uiteraard te maken met de beperkingen die je thuis hebt, zoals de versterker die je niet voluit kan openzetten.

Eén nummer heb ik verschillende keren gespeeld. Het is Lament, een compositie van Pete Rugolo. Stan nam het op in oktober 1947. Ik kwam onder de indruk van de gitaarspeler, die, in het enorme geluid, met zijn breekbare tonen een geweldige spanning kon opbouwen.

Die gitaarspeler bleek niemand minder dan Laurindo Almeida, de grote Braziliaanse gitarist. Een pracht opname.

Ik vond een cartoon op muziek van Stan Kenton. getiteld Congo Valiente, dat ik wil laten zien om een indruk te geven van de muziek van Stan Kenton. Geniet ervan.

Congo Valiente


Keep swinging

Hans Koert

Je kunt me bereiken op keepswinging@live.nl

A cotton swab and more jazz stuff

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Due to a surgery treatment I was unable to touch the keyboard of my computer for a few days; thanks to Joergen the daily Keep swinging web log was published as scedulded.

Thanks Joergen for keeping an eye on the business.

Dupuytren's contracture is an abnormal thickening of tough tissue in the palm and fingers that can cause the fingers to curl. It is more common in men than in women and becomes more common as we grow older. For me it was the fifth time I visited the plastic surgeon. Surgery for Dupuytren's contracture divides or removes the thickened bands to help restore finger motion. Now my hand is stuffed like a cotton swab.

Not so long ago there was no treatment for this Dupuytren's contracture. I learned that the former leader and clarinet player of the Dutch Swing College Band, Peter Schilperoord had to stop playing his instrument due to this disease.

Now I'm speaking about the Dutch Swing College Band - I learned that the Dutch Swing College Band planned a tour through South America March 2007 and maybe will perform in Buenos Aires or Rosario.

That would be great for our friends in Argentina.

Tomorrow I hope to join a great performance at the Porgy en Bess Jazzclub in Terneuzen (Southwest part of the Netherlands) with the Monty Alexander Trio, featuring Monty Alexander on piano, John Clayton on bass and Jeff Hamilton on drums. Of course I'll inform you later about that concert. You can read more about it at their web site (in Dutch)

Keep swinging

Hans Koert

You can contact me at: keepswinging@live.nl


Nederlands ( To the English translation )


Tengevolge van een chirurgische ingreep aan mijn hand kon ik een paar dagen het toetsenbord van mijn computer niet beroeren. Dankzij Joergen kon de Keep swinging weblog volgens schema blijven verschijnen.

Bedankt Joergen voor het op de winkel passen.

De aandoening genaamd Contractuur van Dupuytren bestaat uit een abnormale verdikking van de bindweefselstrengen rond de pezen in de hand, zodat de vingers krom gaan staan. Het komt meer voor bij mannen dan bij vrouwen en meestal na het veertigste levensjaar. Voor mij is het al de vijfde keer dat een ingreep door de plastisch chirurg nodig is. De chirurg verwijdert de verdikking rond de pezen zodat de vingers weer normaal bewogen kunnen worden. Mijn hand ziet er nu voorlopig uit als een wattenstaafje.

Vroeger was er geen behandeling mogelijk voor dit syndroom. Ik hoorde eens dat de voormalige leider van de Dutch Swing College Band, Peter Schilperoord, het klarinetspelen moest opgeven vanwege deze Contractuur van Dupuytren.

Nu we het toch over de Dutch Swing College Band hebben.
Ik hoorde dat de band volgend voorjaar een tournee door Zuid Amerika gepland hebben en rond maart 2007 misschien gaan optreden in Buenos Aires of Rosario.

Leuk voor al onze Argentijnse vrienden.

Morgen hoop ik bij een veelbelovend concert te kunnen zijn in de Porgy en Bess jazzclub in Terneuzen. Dan treedt daar het Monty Alexander Trio op (Monty Alexander p, John Clayton b, Jeff Hamilton dm).

Uiteraard zal ik hier later over dit concert verslag doen.

Je kunt meer over dit concert lezen op de Porgy en Bess web site

Keep swinging

Hans Koert

Je kunt me bereiken op: keepswinging@live.nl

Brasil Guitar Magic!

When I started my research of Brazilian guitarists and recordings a couple of years ago, one of the first issues I came across was the shown cd, a compilation of selected tracks from the output of two major Brazilian guitarists, Laurindo Almeida and Baden Powell. The cd (ABCD 115) has solo performance as well as ensemble recordings by both guitarists seperately, and the repertoire mainly contains Brazilian compositions in the samba, bossa and classical style. What fascinated me from the start was the mixture of different musical genres, but also the fact that both Almeida and Powell are excellent musicians displaying an elaborate guitar playing technique of the acoustic guitar, magnificent examples of how it can be treated properly.

Laurindo Almeida (1917-1995) helped introduce the Brazilian guitar to jazz, and on his 1954 recordings with Bud Shank was essentially playing bossa nova seven years before Stan Getz. After spending time as a staff guitarist in Brazil, Almeida moved to Los Angeles and was a member of Stan Kenton's orchestra (1947-1948). A studio guitarist in L.A. from 1950 on, Almeida also continued playing jazz along with classical music. A decade after the Shank sessions, Almeida recorded some best-selling bossa nova dates for Capitol. He co-founded the L.A. Four in the mid-'70s (which reunited him with Bud Shank), collaborated on recordings with Charlie Byrd, and made several worthwhile sessions for Concord.

I found a live-performance by Almeida on British TV from the 60'ies, he is accompanied by The Modern Jazz Quartet, enjoy it by clicking here

Baden Powell (1937-2000) was from a family of prominent Brazilian musicians, he started playing professionally at the age of 15. He first achieved fame through his work with the poet Vincius de Moraes, who wrote lyrics for many of Baden Powell's compositions. In 1962 he recorded in a duo with Herbie Mann and from the mid-60ies he toured Europe and made numerous appearances at jazz festivals and on TV, mainly in Germany and France. He continued recording up till the end in various settings.

Enjoy a live-performance by Baden Powell from the 60ies by clicking here

Jo

The Cavaquinho

While Hans is absent a couple of days, recovering from a hand surgery, I have promissed to fill in entries on subjects of mutual interest. Today I'll add a little info on the cavaquinho to make a follow-up of the discussion regarding the recordings by the Asmussen Quintet yesterday.

The cavaquinho is a small string instrument (like the ukulele) of the European guitar family with four wires or gut strings. It is also called machimbo, machim, machete (Portuguese islands' and Brazilian designation), manchete or marchete, braguinha or braguinho and cavaco.

The most common tuning is D,G,B,D (from lower to higher pitches); other tunings include G,G,B,D and A,A,C#,E. Guitarists often use D,G,B,E tuning to emulate the first four strings of the guitar.

The origins of this Portuguese instrument are not easily found. Click here to learn more

Anyway, to cut off a long and complicated story, the cavaquinho is most often connected with the Brazilian music tradition - like the bandolim, which is the Brazilian issue of the European mandolin.

The cavaquinho is a very important instrument in Brazilian music, especially samba and choro. The standard tuning is D-G-B-D. Some of the most important players and composers in the instrument's Brazilian incarnation are Waldir Azevedo, Paulinho da Viola, Alceu Maia, Mauro Diniz and Paulinho Soares. The samba cavaco is the connection between the rhythm and harmony sections, playing the rhythm comping. It's played with a pick, with sophisticated percussive strumming beats, but it may also be used as a solo instrument in choro ensembles.

Waldir Azevedo was one of the masters of the Brazilian cavaquinho played as a solo instrument. I had a small entry earlier at our choro-blog on his career - you can reach this entry by clicking here (- scroll down to entry for June 22)

I have not been able to find a filmed live-performance by Azevedo, but instead I like to introduce you to one of the contemporary masters of the Brazilian solo cavaquinho playing. Enjoy Henrique Cazes playing a composition by Azevedo by clicking here

The cavaquinho is also found in other places where the Portuguese made an imprint, namely Cape Verde and USA (especially Hawaii), and also here it became an important part of the typical music of those places. The Hawaiian ukulele has four strings and a similar shape to the portuguese cavaquinho. The cavaquinho was introduced in Hawaii in 1879.

Jo

Svend Asmussen or not

( Naar de Nederlandse vertaling.)

In my last blog, titled Svend Asmussen I introduced a small Decca 45rpm recording with two tunes of the Svend Asmussen Quintett. I listened to both tunes and wondered why Svend Asmussen seems to be absent. There is no violin audible. You can download and listen to the two tunes:

Amorado - Svend Asmussen Quintett

Delicado - Svend Asmussen Quintett

Joergen Larsen from Denmark sent me an extensive commend I'll post below.


I read your entry today on the 45 rpm record with Asmussen Quintet containing the tunes Delicado and Amorada, but I haven't been able to trace it in available discographies. Anyway, I think it may be the guitar-player of Asmussen's quintet at that time , Jorgen Ingmann, who plays the lead solos - I know, he had a great hit with Delicado in the 50'ies. If Asmussen would play the guitar, then it would be rhythm guitar, to my knowledge he never recorded any tunes playing lead/single guitar, but I may be wrong, of course, as he actually could play the guitar.
The two tunes mentioned may sound like pop-tunes on the particulary recording, but Azevedo's Delicado is a well-known baion belonging to the Brasilian core of choro repertoire (Remember Oscar also recorded that tune!), and Amorada is a composition by Lecuona, I think, - a rhumba in the great Cuban tradition, oh yes, spoiled by numerous pop-artists like Delicado (even Mantovani and his string orch. had a great hit with Delicado, I learned).
I'm sorry to be unable to solve the discographical question about the Asmussen-record, but I definitely don't think it's Asmussen on lead-guitar.
Jo

Up to now, the problem with the missing violin has not been solved. Can someone inform me about the complete discographical information of these two tunes?

Keep swinging

Hans Koert

You can read me at keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

In mijn laatste weblog, getiteld Svend Asmussen besprak ik een Decca singeltje van het Svend Asmussen Quintett. Hierop staan twee nummers. Het vreemde is echter, dat Svend Asmussen niet te horen is op viool. Waarom is Svend Asmussen niet aanwezig of speelde hij gitaar?

Je kunt beide nummers hier beluisteren:

Amorado - Svend Asmussen Quintett

Delicado - Svend Asmussen Quintett

Joergen Larsen uit Denemarken stuurde me een uitgebreide reactie:


Ik las je web log van vandaag over het 45 toeren plaatje met het Asmussen Quintet, met daarop Delicado en Amorado. Ik heb deze twee nummers nog niet kunnen vinden in de beschikbare discografieën. Ik denk dat we ervan uit moeten gaan dat de gitaarspeler Svends eigen gitarist van dat moment was, Jorgen Ingmann, die altijd de solo's speelde. Ik weet dat Asmussen een grote hit had in de jaren vijftig met Delicado. Als Asmussen gitaar speelt, dan zal het waarschijnlijk de ritmegitaar geweest zijn; voor zover ik weet heeft hij nooit gitaaropnamen gemaakt, maar ik kan me uiteraard vergissen aangezien hij wel gitaar kon spelen.

De twee nummers mogen weliswaar klinken als pop nummers op deze plaat, maaar Azevedo's Delicado is een bekende Baion, die je kunt rekenen tot het Braziliaanse choro repertoire (Oscar speelde dit nummer ook, weet je nog?); Amorado is een compositie van Lecuona; een rumba die voortkomt uit de Cubaanse muziektraditie; een nummer dat vele malen verkracht is door popmusici ( zelfs Mantovani heeft er een bos violen op los gelaten)

Helaas kan ik je dus niet helpen met de informatie - Ik denk alleen dat Svend Asmussen zeker niet de solo gitaar speelde.

Groeten, Joergen.

Tot nu toe is het probleem dus nog niet opgelost; de vraag of Svend Asmussen meespeelt of niet. Als iemand discografische informatie heeft houd ik me aanbevolen.

Keep swinging

Hans Koert

Je kunt me mailen op keepswinging@live.nl

Svend Asmussen

( Naar de Nederlandse vertaling.)

One of the records in the Jan H. estate, another word for a bunch of 1950s records, I brought from Germany is this little 45rpm Decca record. It contains two tunes from the Svend Asmussen Quintett. One side reads Amorado and the other one Delicado.

I met Svend Asmussen at the Convention of the International Association of Jazz Record Collectors ( IAJRC ) to be held in Copenhagen, July 2005. He joined our presentation about Oscar Aleman.

In 1938 he organized a record session with his band and with Oscar Aleman for His Master's Voice, that became some landmark recordings in jazz history.

I was fascinated by his humour and youthful appearance ( then 89 years young). So, I became interesting in his carreer. You can understand I was anxious to hear this little Decca record.

So I played the record and was surprised by some very fast played Chet Atkins-like Latin flavored tunes. First I thought it was a mini LP I had to play at 33rpm, but, no, it was correct to be played at 45rpm. The two tunes on the record are really pop tunes, so you might understand that I was not taken with his performance. And, although I didn't use my watch, the playing time was only 2 or 2.30 minutes. But where was Svend Asmussen? I don't hear any violin playing. I never heard Svend Asmussen played the guitar. Maybe Jörgen, who has Svends biography in Danish, can tel me if Svend made guitar recordings. If so, it makes this record of certain value form me to keep in my collection.

Svend Asmussen is still active in music. Although 90 years old now, he still performs with his quartet ( featuring Sven Asmussen v, Jacob Fischer g, Jesper Lundgard b and Aage Tanggaard dm) on festivals, like the picture above made at the Festijazz Festival Jazzens Vännar Västeras in Sweden earlier this year.

They made a great CD, titled Fit as a Fiddle, recorded ten years ago, but still going strong.

Can someone tell me if Svend Asmussen also made guitar recordings and in what year this little Decca D 17603 record was released or recorded?

Keep swinging
Hans Koert
You can contact me at keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )


Eén van de plaatjes, die ik meebracht uit Duitsland uit de collectie van Jan H., die onlangs overleed, zat een Decca singeltje van het Svend Asmussen Quintett uit de jaren vijftig. Er staan twee nummers op: Amorado en Delicado.


Ik heb Svend Asmussen ontmoet tijdens de Conventie van de International Association of Jazz Record Collectors ( IAJRC) in Kopenhagen juli 2005. Hij was bij onze presentatie over Oscar Aleman.

In 1938 had hij namelijk opnamen georganiseerd met zijn band samen met Oscar Aleman, die later als heel belangrijk bestempeld zijn in de geschiedenis van de jazzmuziek.

Ik raakte onder de indruk van zijn humor en jonge uitstraling ( 89 jaar jong). Ik ben me daarna wat gaan verdiepen in zijn carriere. Je snapt dus dat ik nieuwsgierig was naar de muziek op het plaatje.

Ik heb het Decca plaatje gespeeld en werd verrast door een in hoog tempo gespeeld Chet Atkins-achtig, met een Latijns Amerikaans sausje overgoten, nummertje. Eerst dacht ik nog dat het toerental niet goed stond, maar 45 toeren was gewoon goed. De twee nummers op het plaatje zijn meer pop, dan jazz of Latijns Amerikaanse nummertjes, dus begrijp je dat ik er niet zo veel aan vond. Bovendien bevatten ze hooguit twee minuten speeltijd. Maar waar is Svend Asmussen op het plaatje? Ik hoor geen enkele viool. Speelde Svend soms ook gitaar? Dat moet haast wel. Ik denk dat Joergen me daarbij wel kan helpen, aangezien hij de biografie van Svend ( in het Deens ) heeft. Als dat zo is, dan houd ik het plaatje nog maar even als een curiositeit,

Svend Asmussen is nog steeds actief met muziek. Hoewel hij al ruim 90 jaar is treedt hij nog steeds op met zijn kwartet ( Sven Asmussen v, Jacob Fischer g, Jesper Lundgard b en Aage Tanggaard dm) op festivals, zoals op het Festijazz Festival Jazzens Vännar Västeras in Zweden eerder dit jaar.

Ze hebben tien jaar geleden een schitterende CD gemaakt, getiteld Fit as a Fiddle, die ik iedereen kan aanbevelen.

Kan iemand me vertellen of Svend Asmussen ook gitaarplaten gemaakt heeft en wanneer dit Decca D 17603 plaatje uitgebracht of gemaakt is?

Keep swinging
Hans Koert
Je kunt me mailen op keepswinging@live.nl

Sunshine Special

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Music should be pure and not artificial. Music is pure when it is created by people who want to make music to express their feelings. Music is artificial when it is made to earn money, to please the general public. When you listen to the radio you'll hear the latter. I want to share pure music in my Keep swinging web log.

I found an LP, titled Sunshine Special and it has 16 tracks with so-called jug band music. There are four different bands on this compilation LP due to the fact that some of these jug bands only made a few sides: Earl MacDonald's Original Louisville Jug Band, Frenchy's String Band. Le Roy's Dallas Band and the Chickasaw Syncopators.

The most well known jug band in the 1920s and 1930s was of course the Memphis Jug Band, but there were a lot of those bands.

Jug bands were bands , founded in the countryside of Kentucky and surroundings, that played their pure music using simple string and rhythm instruments like the guitar, the violin, a jug ( as a kind of bass-instrument) and the drums. Later also other instruments were used.

The first jug band was a white hillbilly group called Fred Ozark's Jug Blowers, who made a recording mid 1924. In fact it was not a jug band, as the jug wasn't used in that first recordings, but it was the first time that the name jug band was used on a record label. The first real jug bands on record were Sara Martin's Jug Band (She made an early recording with young Thomas Waller I remember) and Whistler and his Jug Band.

Earl MacDonald started his carreer as a jug blower in the Clifford's Louisville Jug Band. It is said that Earl Macdonald was the best jug player there was. He was born in 1890 and started as a musician in the 1920s. His Louisville Jug Band became a rather popular band. He toured around the East and the Midwest during the 1920s an the peak of his success was around 1930 when he had a band called the Ballard Chefs, a group promoted by the Ballard Flour Company, who gave him a weekly radio program at WHAS radio station. He recorded only one session as Earl MacDonald's Original Louisville Jug Band and these eight sides are on this great LP. This is pure music - music not artificial, but made with feeling and to entertain people.

There are some more great tracks on this LP, bands that are extreme rare. I liked the Chickasaw Syncopators with two tracks on this LP. It is their one and only recording they ever made.

If you find this VJM LP ( VLP 39) don't hesitate and buy it - it's pure music.

The 1920s Jug Band music inspired the so-called Skiffle Bands in the 1950s and 60s. It also inspired the makers of Sesame Street I guess. Enjoy it:

Click here for some inspiration

Keep swinging

Hans Koert

Je kunt me mailen op keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Muziek moet, wat mij betreft, echt zijn en niet kunstmatig. Muziek is puur als het gemaakt wordt door mensen die er hun gevoelens mee uitdrukken - muziek is kunstmatig als het gemaakt wordt om er geld mee te verdienen - om er het grote publiek mee te vermaken. Op de radio en TV hoor je voornamelijk muziek van de laatste soort. Gelukkig kan ik in mijn Keep swinging web log, aandacht geven aan die pure echte muziek.

Ik vond een LP, getiteld Sunshine Special, waarop 16 nummers staan van zogenaamde Jug Bands. Er staan vier verschillende bands op deze verzamel LP, voornamelijk omdat van deze groepen vaak niet meer opgenomen is. De volgende bands vind je op deze VJM LP: Earl MacDonald's Original Louisville Jug Band, Frenchy's String Band. Le Roy's Dallas Band and the Chickasaw Syncopators.

De meest bekende Jug Band uit de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw is ongetwijfeld de Memphis Jug Band, maar er waren er nog veel meer.

Jug bands ontstonden op het platteland van Kentucky en ze gebruikten eenvoudige snaar- en ritme instrumenten om hun muziek vorm te geven: gitaar, viool, mandiline, de kruik ( = jug) als een soort bas en de drums. Later kwamen er ook blaasinstrumenten bij (eigenlijk is de jug ook een blaasinstrument, maar á la)
De eerste jug band ontstond uit een blank hillbilly bandje Fred Ozark's Jug Blowers. Ze maakten opnamen in 1924 maar gebruikten, ondanks hun naam, geen jug voor de bas-lijn. De eerste jug opnamen werden gemaakt door Sara Martin's Jug Band ( ze maakte ook opnamen met een jonge Thomas Waller herinner ik me) en Whistler and his Jug Band.

Earl MacDonald begon zijn carriere als jug blower in Clifford's Louisville Jug Band. Er wordt grzegd dat Earl MacDonald de beste jugblower was die in die tijd rond liep. Earl, geboren in 1890, begon in de jaren twintig professioneel te spelen en zijn Louisville Jug Band trok rond door het Oosten en Midwesten en trad overal op. Earl had het meest succes met zijn Ballard Chefs, een groep die optrad voor het bedrijf Ballard Flour Company, dat meel leverde om brood te bakken en hen sponsorde. Zo hadden ze een wekelijkse radio uitzending op WHAS radio. Earl maakte maar één serie opnamen onder zijn eigen naam en die zijn alle terug te vinden op deze LP. Dit is echte pure muziek - niet kunstmatig, al bracht het natuurlijk wel brood op de plank bij de musici.

De andere nummers op de LP zijn van bands die maar zelden opnamen maakten. Ik vind de twee kantjes van de enige plaat die de Chickasaw Syncopators maakten erg leuk.

Als je deze VJM LP een keer tegen het lijf loopt ( VJM VLP 39) aarzel dan niet een neem hem mee. Pure muziek - puur genieten !

In de jaren vijtig en zestig van de vorige eeuw inspireerde deze muziek de bandsdie zgn. Skiffle Muziek speelden. En ongetwijfeld werden de makers van Sesam Straat ook door deze jug band geinspireerd: Kik hier voor een filmpje

Keep swinging

Hans Koert

Je kunt me mailen op keepswinging@live.nl

Edison Blue Amberol Record

( Naar de Nederlandse vertaling.)

In 1973 I started as a 23 year old teacher, fresh from the Rijks Kweekschool ( teacher training college) in Middelburg (Southwest part of the Netherlands), my first job at the Openbare Basisschool ( Public Primary School) De Schakel in Ouderkerk aan den IJssel ( near Rotterdam). Those boys and girls from my first group, at that time 10 years old, grew up and organized a reunion. It was good to learn that they all had great remembrances to this part of their lifes. Thanks Yolande, Yvonne and Henk for organizing!!

I remembered that Yolande's father, Mr. De Graaf, had a record shop and I often visited it. Her father had a great collection of gramophones and phonographs. Some were exhibit in the shop in Krimpen aan den IJssel and I always looked at it with greedy eyes. I was fascinated by this antique audio equipment and I guess I found an excuse in this great collection to buy my first 1927 wind-up Columbia gramophone at the flea market in Rotterdam.

I became interested in those days in jazz and record collecting and visited the Doctor Jazz Reunions in Boskoop, a place not so far from Gouda. I bought an Edison Blue Amberol, recorded somewhere around 1912 as an example of an early sound recording medium. Of course I couldn't play it and I remember I took it to De Graaf's shop. He took his old Edison phonograph, that was displayed in his shop and played my Blue Amberol.

I remember that a tiny voice sung some classical tune and that it fascinated me. It was the only time I heard the music on this Edison Blue Amberol.

I told my remembrances to Yolande and she promissed to forward it to her father.

Thanks to Luis I can listen to this Blue Amberol after 33 years. Thanks Luis.

Wonderful Peace (Rev. W.G. Cooper) - R. Festyn Davies tenor - Edison Blue Amberol 1598 Recorded Nov. 1912.

If you want to see how to play such an old Edison roll, click here or on the title bar.

Keep swinging
Hans Koert

You can always contact me at keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

In 1973 begon ik als 23 jarige, vers van de Kweekschool ( nu Pedagogische Academie) in Middelburg ( Rijks Kweekschool) aan mijn eerste baan als onderwijzer op de Openbare Basisschool De Schakel. in Ouderkerk aan den IJssel. De kinderen uit mijn eerste klas, toen een jaar of tien jong, zijn allen volwassen geworden en organiseerden een reunie. Het was goed om te horen hoe het hen sindsdien vergaan is en dat ze alleen maar goede herinneringen aan deze fase van hun leven hadden.

Bedankt voor het organiseren Yolande, Yvonne en Henk !! Het was hartstikke gezellig.

Ik herinnerde me dat de vader van Yolande, meneer de Graaf, een platenzaak had waar ik regelmatig kwam. Hij had een grote collectie gramophoons en phonografen. Ze waren tentoongesteld in zijn winkel in Krimpen aan den IJssel. Ik keek er altijd met begerige ogen naar en was gefascineerd door deze antieke afspeelapparaten. Ik denk dat ik zijn collectie als excuus gebruikte om mijn eerste Columbia koffergramofoon uit 1927 te kopen op de rommelmarkt in Rotterdam

Ik raakte geinteresseerd in jazz en platenverzamelen en bezocht twee maal per jaar de reunies van het Doctor Jazz Magazine in Boskoop, vlak bij Gouda. Daar kocht ik een Edison Blue Amberol, opgenomen rond 1912 als een voorbeeld van een antieke geluidsdrager. Natuurlijk kon ik de rol niet afspelen, dus heb ik het een keer meegenomen naar de winkel van De Graaf. Hij pakte zijn Edison phonograaf, die hij in de winkel had uitgestald, een speelde de rol voor me af. Er stond een zanger op, die met een dun stemmetje, het een of andere klassiek nummer zong. Ik heb sindsdien de muziek op deze Blue Amberol niet meer gehoord.

Ik heb deze herinnering aan Yolande vertelt en ze beloofde het met haar vader te delen.

Dankzij Luis kan ik weer naar deze Blue Amberol luisteren na 33 jaar. Bedankt Luis.

Wonderful Peace (Rev. W.G. Cooper) - R. Festyn Davies tenor - Edison Blue Amberol 1598 Recorded Nov. 1912.

Als je wilt zien hoe je zo'n oude Edison rol afspeelt klik dan hier of op de titel van deze blog.

Keep swinging
Hans Koert

Je kunt me bereiken op keepswinging@live.nl

Art Blakey with Thelonious Monk

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Some paintings in the Rijksmuseum in Amsterdam or the Louvre in Paris have their own rooms, because these works of arts receive the recognition they deserve. As soon as I'm rich enough to establish a Museum of Jazz Music I will reserve a room for this great 1957 Art Blakey's Jazz Messengers with Thelonious Monk recording.

Thanks to Jerry P. who sent me a message about a reel-to-reel tape with this 1957 Atlantic release he found on eBay I decided to play it again and enjoyed it.

This Jazz Messengers album was recorded March 1957. It has Art Blakey on percussion and of course Thelonious Monk at the piano. Johnny Griffin' plays the tenor saxophone, Bill Hardman is on trumpet and Spankey DeBrest on bass. It contains five Monk compositions and one made by Griffin' .

Art Blakey was an excellent drummer, but drums, being a rhythm instrument, aren't very suitable to entertain as solo instrument. Blakey understood that !! When you are at a concert it is a general use to give the drummer some solo space somewhere near the end of the concert and I learned very often that these solo performances become an isolated part of the tune - for me apparent without any relation to the tune that is played. Of course Blakey has solos in his concerts, but the value of his Jazz Messengers are the other musicians he invited to be part of his band. On this album Thelonious Monk was his guest. Blakey knew intuitive what Monk wanted from a drummer and that makes this album so important. One of the tunes In Walked Bud illustrates this unique cooperation. The tempos of some tunes, like Evidence and I Mean You are unique and if you have heard these Monk classics intepretated on other albums or concerts you wil understand what I mean. Even nearly 50 years later these recordings sound fresh and new. The music on this release is not complex - it illustrates that one can make music of a high level with simply materials and the musicians reach a high level in improvisation. If you listen to a good concert on stage and the musicians are skilled and capable there ought to be a moment ( let's hope it is in the second or third tune in the first set and not in the last minutes of the concert) that you feel that the musicans reach a point of fusing together - a moment that you feel that all pieces come together. Monk and Blakey ( and of course Griffin') reach that point in this release.

I found a fragment of a Blakey concert on YouTune I love to share with you. It is NOT with Monk, but shows Blakey at the drums. Click here or at the title bar. Enjoy it.

This album deserves a room for itself in my to be established Museum of Jazz Music.

You can contact me at keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

Nederlands ( To the English translation )

Musea als het Rijksmuseum in Amsterdam of het Louvre in Parijs hebben zalen gereserveerd voor de grote meesters. Hier hangen hun meesterwerken, die die aandacht verdienen.
Mocht ik ooit in de gelegenheid zijn om een Museum voor Jazz Muziek op te richten dan zal ik zeker overwegen om de Atlantic LP Art Blakey's Jazz Messengers with Thelonious Monk een eigen zaal te geven.

Dankzij Jerry P., die me onlangs een kattenbelletje stuurde over een band, met de muziek van dit album erop, die te koop was op eBay, heb ik het weer eens gedraaid en erg genoten.

Dit Jazz Messengers album werd opgenomen maart 1957. Uiteraard is Blakey op drums aanwezig en, zoals de titel suggereert, Thelonious Monk op piano. Verder spelen mee Johnny Griffin' op tenor, Bill Hardman op trompet en Spankey DeBrest op bas.

Art Blakey is een uitstekende drummer, maar slagwerk, als ritme instrument, is niet zo geschikt om als instrument op de voorgrond te treden. Dat begreep Blakey ook. Als bij een concert de drummer, volgens de traditie, ergens op het eind van de tweede set, ruimte krijgt om zijn kunnen te laten horen, wordt het voor mij al snel een geisoleerd gebeuren schijnbaar zonder samenhang met het stuk waarvan het deel uitmaakt. Natuurlijk krijgt Blakey ook zijn soloruimten, maar daarin ligt niet de waarde van deze Jazz Messengers opname; Blakey moet het vooral hebben van de andere musici; dat maakt deze plaat zo belangrijk. De Monk composite In Walked Bud, die op de plaat staat, laat deze unieke samenwerking goed horen. Zo is het tempo van verschillende nummers, zoals in Evidence en I Mean You uniek te noemen en als je deze Monk composities kent van andere uitvoeringen begrijp je wat ik bedoel.

Vijftig jaar na dato klinkt deze muziek nog als nieuw in de oren. De muziek is fris en eenvoudig - het laat horen dat muziek op hoog niveau niet ingewikkeld hoeft te zijn. Wie wel eens een concert heeft bijgewoond met ervaren en bekwame mensen op het podium kent dat moment, waarop het lijkt dat alles ineens samensmelt - dat moment dat alle stukjes in zijn verband vallen. ( Hopelijk valt dat moment ergens vroeg in de eerste set en niet tijdens het afsluitingsnummer). Monk en Blakey (en uiteraard ook Griffin' ) laten met dit album horen wat ik bedoel met die onderlinge samenhang; dat moment van samensmelten.

Ik vond een aardig fragment van een Blakey optreden, echter niet met Monk - maar dat geeft niet . Je kunt het bekijken door hier te klikken of op de titel boven aan deze bijdrage.

Deze plaat verdient een eigen zaal in mijn nog op te richten Museum voor Jazz Muziek.

Als je wilt kun je me mailen: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

Swedish Jazz 1940 - 1953

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Swingin’ sounds from Sweden
Audio Park APCD-6105

When the German occupied large parts of Europe they left their marks on the amusement music. Jazz music was forbidden. Sweden wasn’t occupied and by the outbreak of the war the American swing was already very popular. One of the leading stars of that moment was Alice “Babs” Nilson, who became very popular.
During the war years Sweden was isolated from the rest of the world. Jazz records and artists from countries like the US, couldn’t reach jazz musicians. It didn’t mean that music development came to a standstill; oh no, entertainment business flourished and Swedish jazz expanded.
Jazz was played in many dance venues all over the country. A lot of records were made, due to the fact that there was no import at all.
When the war was over, Swedish musicians were anxious to hear the new records from the homeland of jazz and when the first American musicians, like Dizzy Gillespie, James Moody and Charlie Parker entered Sweden the musicians were sitting on the front row. Stan Getz and Lee Konitz brought new sounds to Scandinavia, labelled as “cool” jazz.

During the period of this compilation (1940-1953) a new jazz generation was emerging in Sweden, like Putte Wickman, Åke Hasselgård, Rolf Ericson, Lars Gullins and Arne Domnerus. Åke Hasselgård, better known as Stan Hasselgard, left for the States when the war was over and became a member of Benny Goodmans septet. Rolf Ericson played his trumpet in the leading big bands of that period, like Woody Herman and Duke Ellington to name some. Stan Hasselgards recordings are to be found on the Audio Park APCD-6102 CD, titled Modern Clarinet Classics
. Putte Wickman is to be found on both albums for some 1949 sessions. (tr. 9-10). Arne Domnerus is present as one of the musicians in the band of the Delta Rhythm Boys ( tr. 7-8) and in his own 1949 Favourite Group (tr. 14-15) which included James Moody (tr. 14) who was on tour in Sweden. This great compilation ends with the young significant personality in Swedish jazz of the 1950s, Lars or Lasse Gullins. He is to be found on baritone saxophone with his quartet in a 1951 session ( tr. 17-18) and as one of the members of the Four Tenor Boys, together with Rolf Blomquist, Arne Domnerus and Gosta Theselius. ( tr 19-20)

It is remarkable to learn how Swedish jazz had developed during this period and had given it a great advantage to the musicians in the occupied countries who couldn’t develop freely

A compilation that should be in your collection.

WALTER LARSSON med sina SWINGERS: 1. What A Night, What A Moon, What A Girl 2. The Touch Of Your Lips ( 13 Nov. 1941) – STIG HOLMS SWING KVINTETT: 3. When Day I Done ( 22 Oct. 1940) 4. Jazz Me Blues (14 Apr. 1947) 5. I’m Looking Over A Four Clover (Mid 1948) – THORE EHRLINGS ORKESTER 6. Seven Eleven ( 15 Aug. 1952) SIMON BREHMS ORKESTER 7. Begin The Beguine 8. On The Sunny Side Of The Street ( 2 Aug. 1950 ) DELTA RHYTHM BOYS 9. Liza ( 26 Jan. 1949 ) 10. Deep Purple ( 4 May 1949 ) PUTTE WICKMANS ORKESTER 11. Three Little Words ( 27 Nov 1951) ANDREW BURMAN & HIS METRONOME ALL-STARS 12. Softly As In A Morning Sunrise ( 15 Oct. 1953) SWINGING SWEDES 13. Twenty Four Robbers (19 Sep. 1949) CHARLES NORMAN QUINTET 14. Car Rider 15. Everything But You ( 6 Oct. 1949) ARNE DOMNERUS’S FAVOURITE GROUP 16. Fascinating Rhythm ( 30 Oct. 1953) CARL-HENRIK NORINS TRIO 17. Dancing In The Dark 18. Alone ( 9 Oct. 1951) LASSE GULLINS QUARTET 19. The Girl With The Net 20. Any Time ( 11 Jan. 1952 ) FOUR TENOR BROTHERS.

Keep swinging

Hans Koert

You can contact me at keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

SWEDISH JAZZ 1940 – 1953
Swingin’ sounds from Sweden
Audio Park APCD-6105

De Duitse bezetting tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft zijn sporen op de amusementsmuziek achtergelaten. Jazzmuziek werd verboden. Zweden werd niet bezet en in het begin van de veertiger jaren was de Amerikaanse swing razend populair. Eén van de grootste artiesten uit die tijd was Alice “Babs” Nilson.
Tijdens de oorlogsjaren waren de Zweden geïsoleerd van de rest van de wereld. Jazzplaten en – artiesten uit landen als de VS konden het neutrale Zweden maar moeilijk bereiken. Dat betekende echter niet, dat er op muzikaal gebied niets gebeurde; zeker niet, de amusementsmuziek floreerde als nooit te voren. Jazzmuziek was te horen in dansgelegenheden verspreid over het hele land. Er werden veel opnamen gemaakt van Zweedse musici, dankzij het feit dat er geen platen het land binnen kwamen.
Na de oorlog waren de Zweedse musici erg geïnteresseerd in platen en muzikanten uit de Verenigde Staten, het moederland van de jazz. De eerste tournees van Dizzy Gillespie en James Moody en later ook Charlie Parker trokken dan ook veel belangstelling. Stan Getz en Lee konitz brachten een nieuw geluid naar Stockholm – de zgn. cool jazz.

Tijdens de periode die deze CD beslaat (1940 – 1953) ontwikkelde zich in Zweden een nieuwe generatie jazzmusici, zoals de onlangs overleden Putte Wickman, Åke Hasselgård, Rolf Ericson, Lars Gullins en Arne Domnerus. Åke Hasselgård, beter bekend als Stan Hasselgard, vertrok na de oorlog naar Amerika en speelde in het Benny Goodman septet. Rolf Ericson speelde trompet in allerlei big bands, zoals die van Duke Ellington en Woody Herman. >De opnamen van Stan Hasselgard zijn te vinden op de CD Modern Clarinet Classics
( Audio Park APCD-6102). Putte Wickman is op beide CD’s present met een paar opnamen uit 1949 ( tr. 9-10). Arne Domnerus vinden we terug als één van de begeleiders van de Delta Rhythm Boys ( tr 7-8) en met zijn eigen Favourite Group (tr. 14-15) uit 1949 met op één track James Moody als gast, die toen voor een tournee in Scandinavië was. ( tr 14.) De CD eindigt met een aantal opnamen van de jonge Lars of Lasse Gullins, de baritonsaxofonist, die zou uitgroeien tot één van de beste jazzmuzikanten van Zweden. (tr 17-18). Op tenor speelt hij mee als één van de Four Tenor Boys, samen met Rolf Blomquist, Arne Domnerus en Gosta Theselius ( tr 19-20)

Het is opvallend te ontdekken dat de jazzmuziek zich in Zweden veel verder heeft kunnen ontwikkelen dan in de landen, die bezet waren geweest door de Duitsers. Niet verwonderlijk uiteraard; de Zweden hadden zich immers tijdens de oorlog op het muzikale vlak vrij kunnen ontwikkelen.

Een aanrader !!

WALTER LARSSON med sina SWINGERS: 1. What A Night, What A Moon, What A Girl 2. The Touch Of Your Lips ( 13 Nov. 1941) – STIG HOLMS SWING KVINTETT: 3. When Day I Done ( 22 Oct. 1940) 4. Jazz Me Blues (14 Apr. 1947) 5. I’m Looking Over A Four Clover (Mid 1948) – THORE EHRLINGS ORKESTER 6. Seven Eleven ( 15 Aug. 1952) SIMON BREHMS ORKESTER 7. Begin The Beguine 8. On The Sunny Side Of The Street ( 2 Aug. 1950 ) DELTA RHYTHM BOYS 9. Liza ( 26 Jan. 1949 ) 10. Deep Purple ( 4 May 1949 ) PUTTE WICKMANS ORKESTER 11. Three Little Words ( 27 Nov 1951) ANDREW BURMAN & HIS METRONOME ALL-STARS 12. Softly As In A Morning Sunrise ( 15 Oct. 1953) SWINGING SWEDES 13. Twenty Four Robbers (19 Sep. 1949) CHARLES NORMAN QUINTET 14. Car Rider 15. Everything But You ( 6 Oct. 1949) ARNE DOMNERUS’S FAVOURITE GROUP 16. Fascinating Rhythm ( 30 Oct. 1953) CARL-HENRIK NORINS TRIO 17. Dancing In The Dark 18. Alone ( 9 Oct. 1951) LASSE GULLINS QUARTET 19. The Girl With The Net 20. Any Time ( 11 Jan. 1952 ) FOUR TENOR BROTHERS.

Keep swinging

Hans Koert

Je kunt me bereiken via: keepswinging@live.nl

Papa Bue

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Authentic dixieland - Pure nostalgia.

This little EP is one of the items I received from the estate of Jan H., a small Storyville 45rpm EP (Extended Play).

Arne Bue Jensen, better known as Papa Bue founded his Viking Jazzband in 1956 as the New Orleans Jazz Band and renamed it later. He started his carreer in the mid 1950s at the Chris Barber band and as a trombone player in the Bonanza Jazz Band.

As Papa Bue's Viking Jazzband they became a famous dixieland band and I have heard it perform somewhere in the 1970s.

Now this music only has some sentimental value for me and I will save it in my collection as a reminder of an earlier period in my musical growth.


The Storyville label was founded in the early 1950s and one of its leading figures was Karl Emil Knudsen. I remember I met him at the Convention of the International Association of Jazz Record Collectors in 1999 in Hamburg.
We were selling our stuff in the record room together and he bought my discographies and CDs. He compensated it with records from his own label; take what you want .... he said and I left Hamburg with a bunch of Storyville CDs.

A remarkable man !!
Five years ago he passed away

BTW: Can someone date this Storyville SEP 367 record?

Keep swinging
Hans Koert

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Nederlands ( To the English translation )

Originele Dixieland - pure nostalgie !!

Deze EP is één van de platen die ik meebracht uit de collectie van Jan H., een 45 toeren EP van het Storyville label.

Arne Bue Jensen, beter bekend als Papa Bue stichtte zijn Viking Jazzband in 1956 als de New Orleans Jazz Band en gaf het later zijn huidige naam. Hij begon zijn carriere als trombonist bij Chris Barber en speelde in de Bonanza Jazz Band. Als Papa Bue en zijn Viking Jazzband werd hij een beroemde dixielandformatie en ik heb hem een keer horen spelen in Rotterdam halverwege de jaren zeventig.

Zijn muziek heeft voor mij nu alleen nog wat sentimentele waarde en ik zal hem in mijn colectie opnemen als een voorbeeld van wat ik vroeger wel eens leuk gevonden heb.


Het Storyville label werd opgericht begin jaren vijftig in Kopenhagen (Denemarken). Eén van zijn opmerkelijke oprichters was Karl Emil Knudsen. Ik herinner me hem ontmoet te hebben in 1999 op de Conventie van de International Association of Jazz Record Collectors in 1999 in Hamburg.

Ik herinner me dat we platen en boeken verkochten in de zgn. Record Room en dat hij boeken en platen bij me kocht .... in ruil voor een stapel Storyville platen.

Neem maar wat je nodig hebt zei hij en dus ging ik met een flinke stapel Storyville CDs naar huis.

ps: Kan iemand me de opnamedata van deze Storyville SEP 367 EP vertellen?

Een bijzondere man
Hij overleed een vijftal jaar geleden !

Keep swinging
Hans Koert

Choro Brasil Scandinavia

( Naar de Nederlandse vertaling.)

The Choro Brasil Scandinavia is a group of skilled young musicians, natives from Brasil, Denmark and Sweden. This group made a tour through Scandinavia summer 2005 and Theo and I were so lucky to be invited by Joergen to join a concert by this group at the Mandala in Copenhagen (Denmark)

The group has five members. In the image below you'll find from the left to the right Martin Heap with his 7 string guitar. Such a guitar is named a Violao de 7 Cordas. The bandolim player is Marcilio Lopes and in the middle is Jayme Vignoli, who played the cavaquinho, a kind of small Brasilian guitar. The last two players are Oscar Bolao, the pandeiro player and Mats Andersson, the guitar player.
The music was new for me and it opened for me a new world - a world I didn't knew to exist. I heard this musicans during their concert at Mandala, but also at a jam session later that week in a packed small venue in the center of Copenhagen.

As the members of these groups are living in two different parts of the world I don't think they play together in a regular way, but they make tours now and then. On their website, no longer online, they had posted some great shots, made in Rio de Janeiro in which they played two tunes. Unfortunally the website vanished like the two films. I was happy to find both movies in the great internet list Youtube to share with you. Enjoy the two films:

Noites Cariocas

Um a Zero

The two film were shot in Rio de Janeiro, February 2004. Enjoy it.

This contribution was also posted at our Choro web log

Keep swinging

Hans Koert

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Nederlands ( To the English translation )

De Choro Brasil Scandinavia is een groep die betaat uit ervaren muzikanten, afkomstig uit Brazilië, Denemarken en Zweden. De groep maakte in de zomer van 2005 een tournee door Scandinavië. Theo en ik waren zo gelukkig uitgenodigd te worden voor een concert van deze groep door Joergen in Mandala in Kopenhagen.

De groep bestaat uit vijf man. In de foto hieronder zijn dat van links naar rechts: Martin Heap met zijn 7 snarige gitaar. Zo'n instrument heet in het Portugees een Violao de 7 Cordas. De bandolimspeler is Marcilio Lopes en in het midden zit Jayme Vignoli, die de cavaquinho bespeelt, een soort ondermaatse Braziliaanse gitaar. De laatste twee zijn Oscar Bolao, de pandeiro speler en Mats Andersson op de gitaar.De muziek was nieuw voor me en bracht me in contact met een "nieuwe wereld" - een muziekstijl die ik nog niet kende. Ik hoorde de muzikanten tijdens het concert in Mandela en later in een jam session in een volgepakt café in het centrum van Kopenhagen.

Aangezien de leden van de groep uit verschillende delen van de wereld komen betekent dit dat ze niet regelmatig samen spelen. Ze treden op bij gelegenheid. Hun website is dan ook niet langer online en dat was jammer want daarop stonden twee leuke filmpjes waarin ze samen spelen.

Gelukkig vond ik de twee filmpjes terug op de geweldige site Youtube en ik wil ze jullie graag laten zien.

Geniet ervan.

Noites Cariocas

Um a Zero

De beide films werden opgenomen in februari 2004 in Rio de Janeiro.

Deze bijdrage werd ook in het Engels gepost op onze Choro web log

Keep swinging

Hans Koert

Toby Rix

( Naar de Nederlandse vertaling.)

One of the first CDs in my collection is Metropolis played by the Willem Breuker Kollektief. It is a compilation of all kinds of stage performances, featuring the Mondriaan Strings and Toby Rix. A great track is the performance of Metropolis, the Ferde Grofé composition, Paul Whiteman made famous in the 1928. I like this concert orchestration very much.


Toby Rix is an entertainer from the good old days. He was a named artist in the 1950s with his vaudeville act the Toeterix. The Toeterix is a kind of instrument, consisting of chromatically tuned car horns. In the 1950s he toured all through the USA, Canada, Australia and the Dutch West Indies to perform his Spike Jones like vaudeville show. In the mid 1950s he had some successes in The Netherlands with song like Heer in het Verkeer and Malle Vent, Ja, a parady on Malaguena.

In 1984 the Willem Breuker Kollektief met Toby Rix and invited him to join the band. He performed at the Klap op de Vuurpijl festival, that was held late December of that year.
Although Toby Rix played several instruments (like trumpet, clarinet and harmonica) , as he did in the show, the Toeterix made him famous. On this CD he performs the Concerto for Trumpet and Orchestra by Joseph Haydn and plays in the final track I Want to be Happy.
I remember to have heard him playing, already aged at those days, in the 1980s in Rotterdam at the Doelenplein with the Willem Breuker Kollektief. A great entertainer !!
My first acquaintance with Willem Breuker dates from the late sixties when he played free jazz at the concerts of Nieuwe Muziek in Middelburg ( Southwest part of the Netherlands).

You can see and hear the Willem Breuker Kollektief playing Dance of the Tumblers, also on this Cd, by clicking on the title bar.

Keep swinging

Hans Koert

Nederlands ( To the English translation )

Eén van mijn eerste CDs in mijn verzameling is Metropolis gespeeld door het Willem Breuker Kollektief. Het is een verzameling van opvoeringen en projecten, met o.a. de Mondriaan Strings en Toby Rix. De tweede titel op de CD is een uitvoering van het orkestwerk Metropolis, gecomponeerd door Ferde Grofé en beroemd geworden door de uitvoering van het Paul Whiteman orkest in 1928. Ik vind dat een schitterend stukje muziek.
Toby Rix is een entertainer, zoals we die alleen nog van vroeger kennen. Hij was bekend in de jaren vijftig van de vorige eeuw met zijn showact rond zijn Toeterix, een instrument dat bestaat uit een rij gestemde autohoorns. Hij toerde rond door Amerika, Canada, Australië en de Antillen met deze Toeterix. Hij had rond die tijd een paar hitjes met de liedjes Heer in het Verkeer en Malle Ventje, Ja, een parodie op Malaguena.
In 1984 nodigde Willem Breuker hem uit mee te spelen met het Kollektief tijdens het zgn. Klap op de Vuurpijl festival, dat eind december werd opgevoerd.
Hoewel Toby Rix veel instrumenten bespeelde, zoals trompet, klarinet en mondharmonica, bleef de Toeterix zijn meest opvallende.
Op deze CD speelt Toby Rix met het Kollektief een uitvoering van het Concert voor Trompet en Orkest van Joseph Haydn en speelt hij mee in het circusachtige nummer I Want to be Happy.

Ik herinner me Toby Rix te hebben horen spelen ergens in de jaren tachtig op het Doelenplein in Rotterdam, tijdens een openluchtuitvoering door het Willem Breuker Kollektief. Willem Breuker's spel ken ik al vanaf de jaren zestig, toen hij, samen met anderen, free jazz speelde in de concerten van Jeugd en Muziek in Middelburg.

Als je op de titelkop klikt zie je een filmpje van een optreden van het Willem Breuker Kollektief, dat Dance of the Tumblers speelt, ook op deze CD te vinden.

Keep swinging

Hans Koert

Bentje Braam

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Michiel Braam and his Bik Bent Braam is one of those Dutch groups I love to hear in concert once.

Michiel Braam is a composer and band leader of a big band, called Bik Bent Braam. He said once that he hates the sound of big band music. A strange judgement it seems, but he means that the orchestras now a days all sound the same and their music is very predictable. If you listen to the double CD of BV Haast ( CD 9810/11 ) you might understand what Michiel means - it sounds fresh, energetic and unpredictable.

This 2CD set contains two live performances. The first one is titled Playing The Second Coolbook and was recorded at a live performance in the Villa VPRO in Hilversum ( The Netherlands) in December 1997. This recording was made during the presentation of the VPRO/Boy Edgar Award 1996-1997. The music on this part of the 2CD refers to Lennie Tristano and his Bik Bent Braam was reduced to a quintet, called Bentje Braam.
The liner notes refer to a concert of this group as a superbly-at-ease quintet, featuring a truly delightful saxophone pairing, through riveting musical twists and turns. Compositions, ranging from furious Bebop and exiting free jazz anarchy to swing and genuinely moving ballads. I guess this is the best way to describe his music.

The second CD is made during a live concert at the Jazzmarathon of Groningen (The Netherlands) in 1990 with his trio BraamDeJoodeVatcher ( one word) and contains, as the title suggests, Monk Materials. He plays Monk compositions in a way only Braam can do - no pure copying of Monk-ish notes, but transformed into new, not less capricious noteprogressions.

The music of Michiel Braam is worth to discover !!

Listen to a fragment of Michiels music by clicking on the title bar.

Keep swinging

Hans Koert

Nederlands ( To the English translation )

Michiel Braam en zijn Bik Bent Braam is één van die Nederlandse groepen, die op mijn concertwensenlijstje staan.

Michiel Braam is vooral componist, maar ook bekend als leider van een big band, genaamd Bik Bent Braam. Hij heeft eens gezegd, dat hij big band muziek vreselijk vindt en dat klink natuurlijk uit de mond van een big band leider een beetje vreemd. Hij wilde ermee aangeven dat de big band muziek, zoals die tegenwoordig gespeeld wordt weinig verrassend en inspirerend klinkt. Het klinkt allemaal erg voorspelbaar. Als je naar de dubbel CD (BV Haast 9810/11 ) luistert begrijp je wat Michiel bedoelt - zijn muziek klinkt fris, energiek en onvoorspelbaaar.

Deze dubbel CD bevat twee live concerten. De eerste is getiteld Playing The Second Coolbook en werd opgenomen tijdens de uitreiking van de VPRO/Boy Edgar prijs (1996-1997) in de Villa VPRO in Hilversum december 1997. De muziek van deze CD is gebasseerd op de muziek van Lennie Tristano en de big band ( Bik Bent Braam) is gereduceerd tot een quintet ( Bentje Braam ). In het bijbehorende inlegvelletje omschrijft een Engelse krant de muziek als voortreffelijk ongecompliceerd quintet, met twee uitstekend op elkaar ingespeelde saxofoons ( Frank Gratkowski en Iain Ballamy), met muziek vol meeslepende wendingen en draaien. Composities, van felle Bebop nummers tot de anarchie van opwindende free jazz en van swing tot eerlijke ballads. Beter is de muziek, denk ik, niet te beschrijven.

De tweede CD is gemaakt tijdens een concert op de Jazzmarathon Groningen in 1990 met zijn trio BraamDeJoodeVatcher ( één woord) en bevat, zoals de titel suggereert, Monks Material. Michiel Braam speelt Monk op een manier zoals alleen Michiel dat kan - geen kopieerwerk van Monkachtige notenreeksen, maar gevormd tot nieuwe grillige notenreeksen.

Als je van de muziek van Monk houdt is deze dubbel CD waard om naar uit te kijken.

Luister naar een fragment van Michiel Braam's Bentje Braam door te klikken op de titelkop.

Keep swinging

Hans Koert

Monk in Philadelphia

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Concerts are an unique opportunity to enjoy jazz with all your senses.The presence of the musicians, their nonverbal communication during solos, the growth of the combined action and the feeling being part of the whole process. For me live performances, like in venues as Porgy en Bess Jazzclub in Terneuzen (The Netherlands) are the essential parts of enjoying jazz; without these live interactions jazz would become nothing more then its basic elements: sound waves. Le Jazz, c' est comme les bananas, ca se consomme sur place; it seems Jean Paul Sartre spoke these wise words.

There are a lot of musicans I love to hear in a live setting on stage, but this is often impossible as some of them have already found a place in Petrus' All Star band long ago.
Thelonious Monk is number one my wish list.

Last night I played a great compilation of live recordings made by Monk in the 1950s. Recordings of Monk, made in the 1940s and 1950s are relatively scarce as his piano playing wasn't discovered by the record companies and he wasn't allowed to play in live venues due to problems with his licences. The recently released CD Thelonious Monk in Philadelphia with Steve Lacy ( RLR Records 88623 ) is a compilations of some of these scarce moments.

The first tracks contain a 1960 CBS radio broadcast of the Thelonious Monk Quintet with Steve Lacy on soprano. It is great to be part of this unique live performance in which even Louis Armstrong has a small task ( no no, you don't have to shout this as news from the rooftops: Louis only has a modest task in the sign off of the program).

There are some more (parts of) live recordings. I like the transcription of a TV program of the Steve Allen Show in which Monk playes with Art Farmer, Hank Mobley, Charles MIngus and Art Blakey (Isn't this the line up of Petrus' All Star Band?). Steve Allen interviews Monk, although he tries to do that - Monks responses is marginal.

This compilation is a must if you are an admirer of Monks music. It is an unique opportunity to create a feeling to be part of his concerts. It happened to me last night.

I found a small fragment of Monk playing Off Minor. Enjoy it by clicking on the title bar.

Keep swinging
Hans Koert

Nederlands ( To the English translation )



Concerten zijn een unieke mogelijkheid om met al je zintuigen te genieten van jazz. De aanwezigheid van de musici, de nonverbale communicatie tijdens solos, het zien groeien van het samenspel en het gevoel deelnemer te zijn in dit alles. Le jazz, c'est comme les bananas, ca se consomme sur place heeft Jean Paul Sartre al eens bondig samengevat. Voor mij zijn dan ook live concerten, zoals in Porgy en Bess jazzclub in Terneuzen, essentieel als je van jazz houdt - als dat er niet meer zou zijn, dan blijft er van de muziek alleen het basiselement over: trillende lucht.
Er staan nog een heleboel artiesten op mijn wensenlijstje om ze eens live te kunnen zien optreden. Helaas is dat niet altijd meer mogelijk, omdat ze soms al lang geleden een plaatsje in Petrus' All Star Band hebben gekregen. Eén ervan is Thelonious Monk.

Gisteren heb ik een CD met live recordings uit de jaren vijftig van Monk gespeeld. Opnamen van Monk uit die periode zijn relatief schaars, omdat zijn pianospel toen nog lang niet ontdekt was en hij bovendien weinig kans kreeg om op te treden, omdat hij geen vergunning had. De onlangs uitgebrachte verzamel CD Thelonious Monk in Philadelphia With Steve Lacy ( RLR Records 88623) brengt een aantal van die zeldzame concerten. De CD begint met een aantal nummers van een unieke opname van een CBS radio programma uit 1960 waarin Monk speelt met zijn Quintet ( met Steve Lacy op sopraan) en waarin ook Louis Armstrong een klein rolletje heeft. (Nee, nu niet meteen gaan roepen dat er unieke opnamen van Monk en Armstrong gevonden zijn .... zijn ingeblkte stem mag het programma afkondigen).
Er zijn meer juweeltjes te vinden op deze CD. Ik vind zelf de opnamen van de Steve Allen TV Show bijzonder, waarin Monk speelt met een septet die bestaat uit louter grootheden: Art Farmer, Hank Mobley, Charles Mingus en Art Blakey (Is dit niet de bezetting van Petrus' All Star Band? ). Steve Allen interviewt Monk, al blijft het eenrichtingsverkeer - Monks inbreng is bescheiden.

Deze verzameling unieke live opnamen van Monk geeft je , zij het uiteraard wat kunstmatig, de kans om het gevoel te krijgen er bij te zijn. Dat gevoel had ik in ieder geval een beetje.

Ik vond een fragment van Monk, die het nummer Off Minor speelt. Je kunt ervan genieten als je op de titelkop klikt.

Keep swinging
Hans Koert

Ever seen an MP3ography?

( Naar de Nederlandse vertaling.)


The jazz lists are filled with discussing about the fact that the Compact Disc will become a museum piece, as most record companies will stop producing these discs. Music is no longer stored on these silver discs, but will be available as computer files, for iPods or MP3 players. It seems as history repeats itself; we have seen how the 78rpm record was exchanged for the LP and the LP for the CD. But there seems to be a different - you can't touch an MP3 files, you can't have it in your hands. Is it collectible? Are there MP3ographies available to search for your popular artist? Record collectors will become extinct and only survive as a stuffed specimen in the new Museum of the XXth Century.
One of the major problems is to find a cheap and reliable piece of hardware (I mean a gramophone) to play my old discs. I found one on the internet you may give me as a present for Christmas - no problem - I will be happy with it. Have a look at this page and I'm happy with any colour or size. This must be the ultimate audio equipment, but, sorry, a bit to expensive for me. I'm sure there are still gramophones for sale. I found a nice examples that shows how a normal plain record collector who wants a gramophone to play his 78s, feels, when he enters a shop to find an audio equipment to play his records. Enjoy it. You'll find the film by clicking on the title bar.

Keep swinging
Hans Koert

Nederlands ( To the English translation )


De discussies op de jazz lijsten gaat de laatste tijd over het verdwijnen van de Compact Disc. De CD lijkt, nu veel platenmaatschappijen stoppen met het produceren van CDs, te verdwijnen naar het museum. Muziek wordt steeds vaker verspreid als een digitaal bestand te gebruiken in iPods of MP3 spelers. De geschiedenis herhaalt zich ..... we hebben zo ook de 78 toeren plaat plaats zien maken voor de LP, die weer moest verdwijnen voor de CD. Toch is er een verschil - je kunt namelijk een MP3 filetje niet vasthouden, je hebt niets in je handen. Kan je het verzamelen? Zijn er al MP3grafiën, waarin je kunt nazoeken welke files je favoriete artiest gemaakt heeft? Platenverzamelaars zullen alleen nog te bekijken zijn als opgezette exemplaren in het nog op te richten Museum van de Twintigste Eeuw. Eén van de problemen die een platenverzamelaar vandaag de dag heeft is het vinden van de juiste hardware, sorry, afspeelapparatuur waarop je je platen kunt spelen. Ik heb op internet al wel iets gevonden dat Sinterklaas me mag brengen ( en dan doe ik niet moeilijk over de kleur of de afmeting ) wat me geschikt lijkt Kijk maar eens !! . Dit apparaat lijkt me wel wat, maar het is me een beetje te duur. Natuurlijk zijn er nog betaalbare platenspelers te koop. Ik vond een leuk filmpje waarin een eenvoudige platenverzamelaar op zoek gaat naar zo'n doodgewone pickup waarop hij zijn 78-toeren kan afspelen. Veel plezier er mee. Je vindt het filmpje door op de titelbalk te klikken.

Keep swinging
Hans Koert

Het liefdewerk van de websites

( Naar de Nederlandse vertaling.)

The Jazz Bulletin of the Dutch Jazz Archive in Amsterdam published this week an article from Remco Takken titled Het liefdewerk v@n de websites, in which it states the fact that the last five years the number of web logs with discographies, photo collections and reviews of concerts has grown excessively.
In the article the contributors are labeled as fanatical individuals making specialistic or weird web sites.

I don't know if I have to read these words in a positive way, but I'm convinced that as long as we live in a society where culture seems to be equal to the taste of the majority and the megabucks tell you what we should like or dislike on stage or TV, we need these kind of fanatical individuals to spread their passion as a kind of compensation.

I love to announce you that this is my 250th daily web log. I started this on the 18th of February 2006 and since that day I posted these blogs in a daily scedule. Thanks to my friend Joergen, who replaced me at moments that I was unable to post my blogs, and of course the Blogger webmasters, who were always online, this daily blog has been published without any break.

I got a lot of positive commends, some in my mail box, others in personal talks. Thanks to Joergen for his never lasting enthousiasm and James for his coffee and constructive remarks. As I stil have a lot to share with you and never found myself in a 6.00 o'clock a.m. writers block I will continue this great way to share my passions with you.

I hope that the ca. 50 daily visitors from all over the world, will continue to feed me with their subjects, ideas and commends to share our common passions.

Hans Koert

Nederlands ( To the English translation )

Het Jazz Bulletin van het Nederlands Jazzarchief in Amsterdam, een mooi vormgegeven informatief blad, publiceerde deze week een artikel getiteld: Het liefdewerk v@n de websites, waarin Remco Takken constateert dat in vijf jaar tijd het aantal web logs met discografieën, fotoverzamelingen en concertagenda's flink gestegen is. In het artikel worden de makers betiteld als fanatieke eenlingen, die sites van specialistische of obscurantistische gehalte bijhouden.

Ik weet niet of deze bewoordingen van Remco Takken als positief gelezen moeten worden, maar ik ben ervan overtuigd dat, zolang we in een maatschappij leven waarin cultuur gelijk staat aan de smaak van de meerderheid, gecreeërd door het grote geld, die vertellen wat we mooi moeten vinden op het podium of de TV, dit soort gepassioneerde fanatieke eenlingen nodig zijn om tegenwicht te geven.

Ik vind het leuk om te vertellen dat dit mijn 250ste dagelijkse web log.is. Deze Keepswinging weblog werd gestart op 18 februari 2006 en is, dankzij Joergen Larsen, die me verving als ik vakantie had, dagelijks verschenen. Natuurlijk is ook een woord van dank verschuldigd aan de webmasters van Blogger, die dit dagelijks mogelijk hebben gemaakt, zodat geen dag gemist hoefde te worden.

Ik heb de afgelopen tijd een heleboel leuke reacties gehad, sommige per mail andere in gesprekken. Voor een groeiend aantal mensen is deze web log een klein vast onderdeeltje geworden van hun dag.

Dank Joergen voor je nooit verslappend enthousiasme en James voor de koffie en de kritische noten. Aangezien ik nog steeds veel te vertellen heb en wil delen met anderen en nog nooit om 6 uur 's morgens in een zgn. writers block beland ben, ga ik daarmee door. Ik hoop dat de gemiddeld 50 dagelijkse bezoekers uit de hele wereld me blijven inspireren met hun nieuwtjes, opmerkingen en ideeën.

Hans Koert

Neptune Band of Zimbabwe

( Naar de Nederlandse vertaling.)

The Neptune Band of Zimbabwe in 1981 in Breda (The Netherlands)

On 2 November 1984 an exotic group of traditional jazz players performed at a jazz club in Hannover (Germany). This concert was recorded. Last night I listened to an old teel-to-reel tape of this concert. The traditional jazz band plays in a old primitive New Orleans style using ancient chords and melodies as if they were transfered directly from the borders of the Mississippi.

But something seems anachronical ...... the musicians are not from the USA, they are inhabitants of Zimbabwe (Africa) and their leader is Papa Cesar Fratantoni, an Argentine dentists, who lives and works in Salisbury, Zimbabwe.

Fratantoni has been one of the founders of the well known Portena Jazz Band, then one of the leading jazz bands in Argentina and a purist if he is playing jazz. He used the time that he was working as a dentist in Africa to study the primitive music cultures to find out about the roots of the jazz. He uses, if possible, authentic instruments - Cesar jr. plays on a card board trumpet, a primitive trumpet from the 19th century. And he tried to find unspoiled musicians, to get the most basic New Orleans sound he could make. The results of this was the Neptune Band of Zimbabwe.

I was so lucky to hear it play at the 1981 Oude Stijl Jazz Festival in Breda (The Nerherlands) and I remember that we were sitting right in front of the stage. I still felt that same thrill last night when I heard the music on the tape; that primitive new orleans sound.

The musicians are: Dr. Cesar Josy Fratantoni dir, cl, Junio Siankope b, Sabina Violett Siankope banj vo, Daniel Siankope tb, Trijwell Joseph Siankope co and Japhet Siancope dm

I hope to find these recordings on LP ones. A track has been released on a Feel The Jazz compilation CD.

Nederlands ( To the English translation )

The Neptune Band of Zimbabwe tijdens het Oude Stijl Jazz Festival in Breda ( 1981)

Op 2 november 1984 trad een exotische groep traditionele jazz spelers op tijdens een concert in een club in Hannover (Duitsland). Hiervan werden opnamen gemaakt. Gisteren beluisterde ik ze weer eens op een oude band !! De traditionele jazz band speelt op een ouderwetse manier heel primitieve new orleans muziek, gebruikmakend van oude harmonieën en melodielijnen, schijnbaar rechtstreeks afkomstig van de oevers van de Mississippi.

Maar niets is minder waar ........ er klopt iets niet !! De musici komen niet uit Amerika, maar zijn inwoners uit Zimbabwe (Het voormalige Rhodesië) (Afrika) en hun leider is de Argentijnse tandarts Papa Cesar Fratantoni, die in Salisbury een praktijk heeft.

Fratantoni is één van de oprichters van de toen belangrijke Argentijnse Portena Jazz Band en een purist als het om oude jazz gaat. Hij gebruikte de tijd dat hij als tandarts in Afrika werkte, om de wortels van de muziek te ontdekken.
Hij gebruikte zoveel mogelijk authentieke instrumenten. Zo gebruikt hij een kartonnen trompet uit de negentiende eeuw. Ook probeerde hij, met behulp van onbedorven musici de oude klank te doen herleven. Het reselutaat is de Neptune Band of Zimbabwe.

Ik was zo gelukkig deze band te kunnen horen tijdens het Oude Stijl Jazz Festival in Breda in 1981 en ik herinner me dat we vooraan bij het podium zaten. Ik voelde gisterenavond weer hetzelfde kippenvel over mijn rug toen ik de ruim twintig jaar oude opnamen op band hoorde.

De musici zijn: Dr. Cesar Josy Fratantoni dir, cl, Junio Siankope b, Sabina Violett Siankope banj vo, Daniel Siankope tb, Trijwell Joseph Siankope co en Japhet Siancope dm

Ik hoop de opnamen van deze band nog eens op LP te vinden. De band is te beluisteren op een verzamel CD van Feel The Jazz.

Tresors du Jazz

( Naar de Nederlandse vertaling.)

The series Les Tresors du Jazz contains three boxes of five or ten compilation records of some years early 1950s. In fact the year 1952 (5), 1953 (10) and 1954 (10) have been released. Two compilations with 10 records each, about the early jazz periods, have also been isued: 1898-1943 and 1944 - 1951. I don't have these boxes.

It is a great series. I have selected one of the CDs, number 42, to show you its great variation and because this ones happens to be the CD I played regulary last months.

The tracks on the records in the series are in chronological order. Number 42 contains 19 tracks from the period of 25 August up to 25th of October 1954.
When I make you a list of jazz musicians on this record it could suggest that it is one of those numerous The Best Of ....... , but nothing is further from the truth. André Francis and Jean Schwarz made a selection of great tunes as they were available and the records they selected are all Pieces of Art !!

These are the musicians on this particulary disc, disc 42: Art Pepper, Clifford Brown & Max Roach, Cal Tjader, Leith Stevens, Milt Bernhart, Shorty Rogers, Red Norvo, Thelonious Monk, Lou Levy, Count Basie, Billie Holiday ( who's face is on the cover of this compilation), Count Basie, Lester Young, Sarah Vaughan, Virgil Gonsalves, Arne Domnerus, Barara Carroll and Sonny Rollins.

Some musicians are well known, others relatively unknown, but their music is always remarkable !!

The boxes contain a detailed booklet with recording information.

If you happen to find one of these three year boxes, don't hesitate. Buy it !!

Hans Koert

Nederlands ( To the English translation )

De serie Les Tresors du Jazz bevat drie doosjes met vijf of tien verzamel CDs met muziek uit het begin van de jaren vijftig van de vorige eeuw. In feite bevatten de doosjes overzichten van uitgaven van verschillende jaren: 1952 (5), 1953 (10) en 1954 (10). Er zijn ook twee dozen die de traditionelere jazz perioden bestrijken: 1898 - 1943 en 1944 - 1951. Deze boxen heb ik niet.

Het is een fantastische serie. Ik heb er één CD uit gehaald, nummer 42, toevallig omdat ik die het afgelopen jaar het meest gedraaid heb.

De nummers van de CD staan in chronologische volgorde. Nummer 42 bevat titels opgenomen tusen 25 augustus en 25 oktober 1954.

Als ik hieronder een lijst geeft met de namen van de musici, dan lijkt het alsof ik het heb over één van die (goedkope) verzamel CDs, waaraan blijkbaar nog geld te verdienen is, The Best Of ....., maar niets is minder waar.

André Francis en Jean Schwarz, de samenstellers van deze doosjes hebben een keuze gemaakt uit de beschikbare titels uit die periode en alleen de uitzondere opnamen gebruikt. Een kunststukje !!

De volgende namen kom je op de CD, nummer 42, tegen:
Art Pepper, Clifford Brown & Max Roach, Cal Tjader, Leith Stevens, Milt Bernhart, Shorty Rogers, Red Norvo, Thelonious Monk, Lou Levy, Count Basie, Billie Holiday ( haar afbeelding staat op de voorkant), Count Basier, Lester Young, Sarah Vaughan, virgil Gonsalves, Arne Domnerus, Barara Carroll en Sonny Rollins.

Sommige musici zijn erg bekend, anderen relatief onbekend, maar steeds is hun muziek de kwaliteitsfactor die telt.

Elk doosje bevat een uitgebreid boekje met daarin de uitgebreide discografische informatie.

Mocht je ooit tegen één van deze drie doosjes aanlopen, aarzel dan niet en koop ze. Het is het geld meer dan waard.

Hans Koert