Keep Swinging

The album Woodlore belongs to one of the first albums Phil Woods made in his early career. It was not his first, but his second one as a leader. This originally Prestige LP has been reissued on an Original Jazz Classic CD, but I found it on the cheap Quadromania 4CD set.

Phil Woods started to play the alto saxophone when he was 12 years old and studied music theory with Lennie Tristano. Not a bad start, I'd say.
He studied playing jazz at the Manhattan School of Music and jammed at night at bop jam sessions. His first band to play with was Charlie Barnet and briefly with Jimmy Raney in 1955. Around this time he made his first recordings. It was the start of a giant career, mostly as a sideman.

The LP contains six tracks, featuring two compositions of Woods, like Woodlore and Strollin' Around. They are all played in up-tempo and Woods saxophone has fresh-sounding solos in his typically Woods style. His saxophone playing belongs to the group of Cannonball Adderley and Jackie McLean.

The Phil Woods Quartet contains Phil Woods on alto saxophone, John Wiliams at the piano, Teddy Kotick on bass and Nick Stabulas on drums.

I heard Phil Woods in concert July 2003 at the North Sea Jazz Festival in The Hague with the Bud Shank Quartet and I remember that I was sitting in expectation of things to come. Suddenly I saw him, with his inevitable cap, walking to the concert hall with his alto under his arm. A great moment !

I found a film fragment of a 1959 concert, somewhere in the Netherlands, playing Parker's Ornithology, with a group featuring Clark Terry on trumpet and fluegelhorn, Phil Woods on alto sax, Sahib Shihab tenor sax, Quentin Jackson trombone, Patty Bown piano, Buddy Catlett bass and Joe Morris on drums. Hope you like it - it gives you an idea of Phil Woods playing the alto saxophone.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: 30 January 1932: Who Cares-11189 Abe Lymans and his Californians
25: 30 January 1957: Sem - Frans Elsen Kwintet

Nederlands ( To the English translation )

De plaat Woodlore is één van de eerste platen die Phil Woods onder eigen leiding maakte. Het was niet zijn eerste, maar zijn tweede album. Deze origineel op Prestige verschenen LP is ooit heruitgebracht door Original Jazz Classics, maar ik kwam hem tegen in de goedkope serie Quadromania (een 4CD set. )

Phil Woods begon op de altsax toen hij twaalf jaar oud was en studeerde muziektheorie bij niemand minder dan Lennie Tristano. Je kunt het minder treffen. Na zijn middelbare school studeerde hij korte tijd op het Conservatorium van Manhattan, terwijl hij 's avonds meespeelde tijdens de bop jam sessions in de stad. Zijn eerste professionele band was die van Charlie Barnet en ook speelde hij kort bij Jimmy Raney in 1955. De plaat Woodlore dateert uit deze tijd. Het was een begin van zijn roemrijke carierre.

De plaat bevat zes titels, waarvan er twee van eigen hand zijn: Woodlore en Strollin' Around.

De meeste nummers zijn in snel tempo en Woods typische fris klinkende solo's vallen op. Hij hoort qua speelstijl bij Jackie McLean en Cannonball Adderley.

Het Phil Woods Quartet op deze plaat bestaat uit: Phil Woods op alt sax, John Wiliams aan de piano, Teddy Kotick op bas en Nick Stabulas achter het slagwerk.

Ik hoorde Phil Woods tijdens het North Sea Jazz Festival in Den Haag juli 2003 met het Bud Shank Quartet en ik herinner me hoe ik hem plotseling zag aankomen, met zijn onvermijdelijke pet op, saxofoon nonchalant onder de arm. Een mooi moment.

Ik vond een fragment van een optreden uit 1959, ergens in Nederland, waarin Phil samen met Clark Terry op trompet en bügel, Sahib Shihab op tenor sax, Quentin Jackson op de trombone, Patty Bown achter de piano, Buddy Catlett op bas en Joe Morris op drums het nummer van Parker, Ornithology speelt. Het geeft een goed idee in welke stijl Phil Woods speelt.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: 30 januari 1932: Who Cares-11189 Abe Lymans and his Californians
25: 30 januari 1957: Sem - Frans Elsen Kwintet

Monday, January 29, 2007

Conte Candoli

This great reissue, titled Conte Candoli Quintet with Bill Holman and Lou Levy Complete Recordings ( Definitive Records DRCD11300 ) contains two complete LPs: The July 1955 Bethlehem Conte Candoli album and the 1955 West Coast Wailers LP.
Last night I enjoyed the first one.

Conte Candoli was born in Mishawaka IN ( USA) in 1927 and played during the 1940s trumpet in the Woody Herman band. Between 1947 and 1953 he is to be found in several big bands like Stan Kenton's and Charlie Barnet's and some smaller groups lead by Charlie Ventura and Chubby Jackson. In 1954 he made his own group, and moved to the east coast where he became a member of the Howard Rumsey Lighthouse All Stars. With his own group he made the recordings avalable on this reissue.

The Conte Candoli Quintet features Conte on trumpet, Bill Holman on tenor saxophone, Lou Levy at the piano. Leroy Vinnegar (b) and Lawrence Marable (dm) are responsable for the rhythm section.

Bill Holman came from the Stan Kenton Orchestra too, and was a skilled composer and arran

ger. Two tracks of this LP, Toots Sweet and Jazz City Blues are his own compositions.

Lou Levy played as a piano player in several bands during the 1940s before he retired for some years in 1950. In 1954 he started again and this is one of his first recordings since his stop. He had played at Woody Herman's band with Conte Candoli before and went to Sweden with Chubby Jackson , together with Conte Candoli.

The rhytm section contains two rather unexperienced musicians, at that time. Leroy Vinnegard grew up as a skilled bass player in all kinds of groups, like the groups of Chaloff, Getz, Geller, Rogers and Baker, to name some. He is known for his walking bass lines, melodic solos and a keen sense of swing.

The tracks on this first LP are: Toots Sweet - Jazz City Blues ( named after the Jazz City Club in Hollywoord where they worked for some time), My Old Flame, Full Count, I'm Getting Sentimental Over You, Groovin' Higher and the Miles Davis composition Four.

I like this recordings very much and I'm anxious to listen to the second part of this release, the West Coast Wailers LP, recorded three weeks later.

Keep swinging

Hans Koert

80: 29 January 1927: Candy Lips-80363-b Clarence Williams Washboard Four
70: 29 January 1937: Swingin' On The Swanee Shore-20598-1 Sharkey Sharks Of Rhythm
60: 29 January 1947: Elevation - Red Rodney Be-Boppers

Nederlands ( To the English translation )

Deze schitterende heruitgave, getiteld Conte Candoli Quintet with Bill Holman and Lou Levy Complete Recordings ( Definitive Records DRCD11300 ) bevat de muziek van twee volledige LPs: Het uit juli 1955 stammende Conte Candoli album voor Bethlehem en de West Coast Wailers LP.

Ik heb genoten van de muziek van de eerste LP; de tweede komt uiteraard later aan de beurt.

Conte Candoli werd geboren in Mishawaka IN ( USA) in 1927 en speelde tijdens de jaren veertig trompet met de Woody Herman band. Tussen 1947 en 1953 is hij terug te vinden in verschillende big bands, zoals die van Stan Kenton en Charlie Barnet. Ook speelde hij in kleinere bezetting bij Charlie Ventura en Chubby Jackson. In 1954 richtte hij zijn eigen groep op en verhuisde naar de oostkust, waar hij langere tijd deel uitmaakte van Howard Rumsey Lighthouse All Stars. Deze opnamen zijn met zijn eigen groep en hier heruitgebracht.

Het Conte Candoli Quintet omvat Conte op trompet, Bill Holman op de tenorsax, Lou Levy achter de piano. Leroy Vinnegar (b) en Lawrence Marable (dm) zijn verantwoordelijk voor de ritmesectie.

Bill Holman speelde net als Conte in het orkest van Stan Kenton en was een ervaren saxofonist en componist.

Twee nummers van deze LP Toots Sweet en Jazz City Blues zijn van zijn hand.

Lou Levy speelde in de jaren veertig piano in verschillende groepen tot hij er in 1950 mee stopte. Tijdelijk, zou blijken, want in 1954 speelde hij weer en deze opnamen zijn één van de eerste die hij na zijn stop maakte. Hij had net als Conte bij Stan Kenton gewerkt en was meegeweest naar Zweden met Chubby Jackson´s groep.

De ritme sectie bestaat uit twee nieuwelingen, althans toen: Leroy Vinnegard werd een ervaren bassist die speelde met Chaloff, Getz, Geller, Rogers en Baker, om er maar een paar te noemen. Hij werd vooral bekend door zijn baslijnen, zijn melodische solo´s en zijn verfijnde gevoel voor swing.

De nummers op deze eerste LP zijn: Toots Sweet - Jazz City Blues ( genoemd naar de Jazz City Club in Hollywoord waar de heren enige tijd werkten), My Old Flame, Full Count, I'm Getting Sentimental Over You, Groovin' Higher en de Miles Davis compositie Four.

Ik heb erg genoten van deze opnamen en ben benieuwd naar de drie weken later opgenomen LP West Coast Wailers.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

80: 29 januari 1927: Candy Lips-80363-b Clarence Williams Washboard Four
70: 29 januari 1937: Swingin' On The Swanee Shore-20598-1 Sharkey Sharks Of Rhythm
60: 29 januari 1947: Elevation - Red Rodney Be-Boppers

Sunday, January 28, 2007

Een meisje van 75.

A girl 75 years old.

28th January 1932

Seventy Five years ago, 28th of January 1932, the Dutch flexible advertisement record Wat Een Meisje Weten Moet ( What A Girl Should Know ) was recorded by Louis Davids, a popular Dutch folk singer.

Enjoy it.

In a previous web log I made a contribution about this rare flexible recording. You can read this contribution if you like: Wat Een Meisje Weten Moet .

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: 28 januari 1932: Between the Devil and the Deep Blue Sea-71288-2 Roane's Pennsylvanians
Wat Een Meisje Weten Moet-148874 Louis Davids

Nederlands ( To the English translation )

Een meisje van vijfenzeventig

28 januari 1932

Vijfenzeventig jaar geleden, 28 januari 1932, werd het Nederlandse flexibele reclameplaatje Wat Een Meisje Weten Moet, een advertentie voor PERSIL opgenomen door Louis Davids, een toen populaire Nederlandse volkszanger.

Luister maar.

In een eerdere weblog heb ik daarover al eens iets geschreven, met name over de diverse versies die verschenen zijn van dit kleurrijke reclameplaatje. Als je het leuk lijkt kun je dit nog eens lezen: Wat Een Meisje Weten Moet .

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: 28 ianuari 1932: Between the Devil and the Deep Blue Sea-71288-2 Roane's Pennsylvanians
Wat Een Meisje Weten Moet-148874 Louis Davids

Saturday, January 27, 2007

Roda do Choro

It is inevitable: Jacob do Bandolim passes by now and then; no wonder, as I think his music and compostions are great.

This time I found him on a 1960s LP titled Na Ronda Do Choro. The album contains 12 tunes by Jacob do Bandolim and his conjuncto.

Jacob do Bandolim was born as Jacob Pick Bittencourt in 1918 in Rio de Janeiro and passed away in 1969. He became the most famous bandolim player and composer of the past century. He composed 103 compositions that became the standard repertoire for the instrument. One of his most famous tunes he wrote in 1957 is titled Noites cariocas, which is on the LP too.

The title of the album, Na Roda do Choro, refers to the traditional social and musical gatherings that belong to the choro tradition. Musicians and fans come together and sit in a ring and make music. The young musicians learn that way how to play the choro music from the eldery and more skilled musicans. This is called a Roda do Choro.

I found such a Roda do Choro, where you can see how choro music used to be played. It is a fragment of the tune Vibracoes, composed by Jacob do Bandolim and played by the Sexteto Foltia Seca. The musicians are sitting in a circle. Enjoy the fragment.

Thanks Jo for pointing me to this interesting album.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: 27 January 1932: Toy Time - Aesop Fables Cartoon
All Of Me -405133 - Louis Armstrong and his Orchestra

This contribution is also posted at the Choro web log.

Het lijkt onvermijdelijk - af en toe komt Jacob do Bandolim langs in mijn dagelijkse weblog. En niet voor niks - want het is fantastische muziek.

Deze keer vond ik een plaat uit 1960, getiteld Na Ronda Do Choro. De plaat bevat 12 nummers gespeeld door Jacob do Bandolim en zijn ensemble.

Jacob do Bandolim werd geboren als Jacob Pick Bittencourt in 1918 in Rio de Janeiro en overleed in 1969. Hij werd de beroemdste bandolim speler en componist van de vorige eeuw. Hij schreef 103 composities die nu tot het standaard repertoire voor de bandolim horen Eén van zijn bekendste nummers is Noites cariocas, dat hij in 1957 schreef. Dat nummer staat ook op de LP.

De titel , Na Roda do Choro, verwijst naar de traditionele manier waarop choro gespeeld werd - bijeenkomsten met een sociaal en muzikaal doel. De musici en fans zitten in een kring ( ronda) en spelen hun muziek. Voor jonge muzikanten is dit de manier om de techniek van het spelen van choro van oudere muzikanten te leren. Zo'n bijeenkomst heet Roda do Choro.

Ik vond een voorbeeld van zo'n Roda do Choro, waar je goed kunt zien dat de musici in een kring zitten. Het is een fragment van een optreden van het Sexteto Foltia Seca en ze spelen een compositie van Jacob do Bandolim Vibracoes.

Bedankt Joergen voor de tip.

Keep swinging

Hans Koert

75: 27 Januari 1932: Toy Time - Aesop Fables Cartoon
All Of Me -405133 - Louis Armstrong and his Orchestra

Deze bijdrage is ook geplaatst in het Engels in de Choro weblog

Friday, January 26, 2007

Chet Baker Cools Out

This is the CD-version of the LP Chet Baker "Cools" Out.

I found an LP titled Chet Baker "Cools" Out released on the Boplicity label, that contains 1956 Pacific Jazz material.

The tunes are all made by Chet Baker and his Crew, the name of the Quintet Baker used to make his Pacific Jazz album Chet Baker & Crew. In fact the LP contains the same tunes as on that Pacific Album.

Chet had just returned from his first European tour, that started in September 1955 in The Hague ( The Netherlands), brought him to all major countries in Western Europe (Holland, Germany, France, England, Switserland, Iceland, Denmark, Sweden and Italy) and lasted until April 1956, as he retuned the 4th of april in New York.

I like the recordings very much. Bobby Timmons, who is the piano player, was a rather extrovert person with a punchy blues-based touch on the keys which makes a great contrast and tension with the cool tones of Chet and the velvety tenor of Phil Urso.

also like the tune The Route, that is not on the Chet Baker & Crew album, which has some great parts with Leroy Vinnegar on bass and Pete Jolly on piano. Especially the moment that Baker joins in, with his fragile tones, is very enjoyable.

I found a small fragment of Chet Baker singing the tune You Don't Know What Love Is from around 1956. Enjoy it.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: January 1932: You Call It Madness-1912 - New Cumberland Dance Orchestra

Nederlands ( To the English translation )

Ik vond een LP genaamd Chet Baker "Cools" Out uitgebracht op het Boplicity label ( Bop 13), dat Pacific opnamen uit 1956 bevat.

De nummers zijn alle gemaakt door Chet Baker and his Crew, de naam van zijn quintet van het gelijknamige Pacific Jazz album Chet Baker & Crew ( Pacific Jazz 1224 ) In feite bevat de LP dezelfde opnamen. Chet was bij deze opnamen net teruggekeerd van zijn eerste Europese tournee, die hem vanaf september 1955 in Den Haag door heel Europa bracht ( Nederland, Duitsland, Frankrijk, Engeland, Zwitserland, IJsland, Denemarken, Zweden en Italie). Op 4 april 1956 keerde hij terug in New York.

Ik hou erg van deze opnamen. Bobby Timmons, die een tamelijk extroverte pianist was, met zijn puntige bluesachtige akkoorden zorgt voor een groot contrast en spanningsveld met de cool tones van Chet Baker en de omfloerste geluiden van Phil Urso's tenor. Ook het nummer, The Route, dat niet op de Chet Baker & Crew LP staat ( Pacific Jazz 1224 ) heeft diezelfde spanning; Leroy Vinnegar op bas en Pete Jolly op de piano zijn met hun swingende spel al een flink eind op dreef als Chet Baker aarzelend, met een paar breekbare tonen er tussen komt. Een heerlijk moment !!

Ik vond een kort fragment van een zingende Chet Baker uit 1956 met het nummer You Don't Know What Love Is.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: Januari 1932: You Call It Madness-1912 - New Cumberland Dance Orchestra

Thursday, January 25, 2007

Charquet et Co

Visitors of this blog aged in their 50s or older and living in Western Europe will remember this remarkable traditional French jazz band named Charquet et Co that bulldozed the venues of traditional jazz in the 1970s. It was founded as the Reverend Charkey's Congregation, later renamed Sharkey et Co, before it got its definitive name Charquet et Co.

The leader of the band was Jean-Pierre Morel. They changed their name in Charquet et Co, so it sounded more French, and during the 1970s they made several LPs and were on stages all through Western Europe.

At the top of their success, in 1978, Morel felt in necessary to leave music for a while and Charquet et Co was disbanded. It is, looking back, an unforgivable mistake that I never visited a concert of this band during that period. What a shame !

In the 1980s some other hot jazz bands in the French traditional scene, like the Hot Antic Jazz Band and the Orpheon Celesta, continued the traditional hot jazz music style. Some of the musicians of Charquet et Co played in the Orpheon Celesta, like Emmanuel Hussenot and Daniel Huck. I heard this great band at a 1985 concert in Maastricht ( The Netherlands)

Due to the fact that one of the members of Charquet et Co passed away, I guess to remember it was the former banjo player, the 1970s members reunite at his funeral and decided to make an engagement for a jam session some months later and so the band reunited.
In November 1996, the Petit Jazzband de Mr. Morel had his first public appearance and I was so lucky to hear this rebirth Charquet et Co, in May 1998 at the Chassé Theatre in Breda ( The Netherlands) featuring Jean-Pierre Morel, Alain Marquet and Daniel Huck as members of the original band.

I love to share with you two fragments of performances I found from a 1978 concert at Laren ( The Netherlands) that gives you an impression of the original band sound.

Everybody Stomp

Vo-Do-Do-De-O-Blues

Keep swinging

Hans Koert

80: 25 January 1927: Little Birdie Told Me-37569-2 Roger Wolfe Kahn and his Orchestra
Gravier Street Blues-143348-2 Clarence Williams Jazz Kings

Nederlands ( To the English translation )

Bezoekers van deze blog, van 50 jaar of ouder en woonachtig in West Europa, zullen deze fantastische Franse oude stijl jazzband nog wel herinneren, die de traditionele jazz podia in de jaren zeventig platwalste: Charquet et Co.

Het werd opgericht als Reverend Charkey's Congregation, later herdoopt tot Sharkey et Co, voordat het zijn definitieve naam kreeg: Charquet et Co.

De leider van de band was Jean-Pierre Morel. Ze gingen zich al snel Charquet et Co noemen en maakten gedurende de jaren zeventig verschillende platen onveilig. Ze waren op alle podia in West Europa te vinden. Op het hoogtepunt van hun succes werd de band door Morel opgeheven en stapte hij voor een tijdje de muziek uit. Jammergenoeg heb ik in de jaren zeventig, hoewel ik wel veel van hun platen had, nooit een concert van hen bezocht. Jammer, een gemiste kan !

In het volgende periode van tien jaar nemen andere Franse bands hun plaats in, zoals de Hot Antic Jazz Band en de Orpheon Celesta; ze bleven de traditionele hot jazz muziek spelen. Sommige musici uit Charquet speelden bij de Orpheon Celesta, zoals Emmanuel Hussenot en Daniel Huck. Gelukkig heb ik deze band, Orphean Celesta, wel horen spelen in Maastricht in 1985. Ik herinner me nog steeds hun enthousiasme.

Vanwege het feit dat één van de ex-leden van Charquet kwam te overlijden ( ik meen de banjoist) kwamen de ex-leden van Charquet bij elkaar voor de begrafenis en maakten ze een afspraak om weer eens een keer lekker te jammen ergens op een centrale plek in Frankrijk. Dat is gebeurd en van het één kwam het ander. In November 1996 trad de Petit Jazzband de Mr. Morel voor het eerst in het openbaar op en ik was zo gelukkig om deze herboren Charquet-versie in mei 1998 in het Chassé Theater in Breda te horen spelen. In deze band speelden Jean-Pierre Morel, Alain Marquet en Daniel Huck; leden van de originele Charquet bezetting.

Ik vind het leuk dat ik een paar fragmenten van opnamen gevonden heb van de originele Charquet tijdens een optreden in Laren in 1978, zodat jullie een idee kunnen krijgen van hun muziek.

Everybody Stomp

Vo-Do-Do-De-O-Blues

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

80: 25 Januari 1927: Little Birdie Told Me-37569-2 Roger Wolfe Kahn and his Orchestra
Gravier Street Blues-143348-2 Clarence Williams Jazz Kings

Wednesday, January 24, 2007

Culver City

Ever heard of Culver City? It really exists ! It is a small city somwhere in California. In Culver City the Goldwyn studios were situated, the studio responsable for great movie like the Laurel and Hardy films.
Piet Schreuder, graphic developer, artist, with a passion for Laurel and Hardy, visited the US to find te spots his heroes had filming. He made a movie about the famous stairs used in the Music Box and he visited Culver City, to reconstruct the shortest main street in the world.
In the Laurel and Hardy films Two Tars, Duck Soup and Angora Love this street is used for outdoor scenes, mostly by car, and the two heroes drive along this street while being filmed for different scenes. But if you look carefully you'll learn that this mainstreet isn't as long as the shots suggests. Piet Schreuder went to Culver City and reconstructed the fronts of the houses and shops of this 1930s main street. A great project, that was published in a small book titled The Shortest Masin Street In The World, a book I hope to find somewhere.

Enjoy a fragment from a documentary of this project.

Piet Schreuders, born in 1951, a very interesting artist, has made a lot of more interesting projects. He was also involved in the great Beau Hunks music project. Maybe he wil return in a next blog sometimes.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

80: 24 January 1927: Washboard Blues-643260 Arkansaw Travellers

Nederlands ( To the English translation )

Ooit gehoord van Culver City? Het bestaat echt ! Het is een stadje ergens in Californië (USA). Hier lagen de Goldwyn filmstudios waar in de jaren dertig van de vorige eeuw een heleboel Laurel & Hardy films gedraaid werden.

Piet Schreuders, grafisch kunstenaar, met een passie voor Laurel en Hardy, bezocht de Verenigde Staten verschillende malen om de plaatsen waar zijn helden hadden gefilmd, te bezoeken, zoals de trap uit de Music Box. Ook bezocht hij Culver City, waar hij de kortste hoofdstraat van de wereld ( The shortest main street in the world ) reconstrueerde.

In de Laurel en Hardy films Two Tars, Duck Soup en Angora Love wordt deze hoofdstraat gebruikt voor buitenopnamen. Ze rijden er heen en weer met de auto of spelen scenes op het trottoir. In de films lijkt die hoofdstraat erg lang, maar als je goed kijkt, blijken dezelfde gevels en huizen steeds opnieuw langs te komen. Piet Schreuders ging naar Culver City en reconstrueerde de gevels zoals die in de jaren dertig in deze hoofdstraat stonden. Hij verwerkte dit in een project, dat hij noemde The Shortest Main Street In The World. Ik hoop nog eens het boekje dat er bij hoorde te pakken te krijgen.

Geniet van een stukje documentaire dat over dit project gemaakt is.

Piet Schreuders, geboren in 1951, is een heel interessant persoon en grafisch kunstenaar, die een heleboel projecten onder handen gehad heeft - Zo is hij nauw betrokken bij het Beau Hunks muziekproject, waarbij de originele filmmuziek opnieuw gespeeld werd. Hij zal vast en zeker nog wel eens langs komen in deze weblog.

Keep swinging

Hans Koert

80: 24 Januari 1927: Washboard Blues-643260 Arkansaw Travellers

Tuesday, January 23, 2007

Dexter Gordon In Duel

( Naar de Nederlandse vertaling.)

At a concert some competition between musicians is very welcome - it becomes more interesting and the band can't fall asleep playing stock arrangements.

In Kansas City the so-called band contests and tenor battles ( duels ) becamer a hype.

In the film Kansas City, such a duel has been part of the film.

In the late 1940s duels became popular again. Dexter Gordon, then in his early 20s, became known for his tenor battles in Los Angeles' venues. Opponents were Wardell Gray and Teddy Edwards; or better said - recordings with these saxophonists have survived time.

The Stash album The Chase released these duels a few years ago, and if you can't find a copy of that record know that Saga released in its Modern Series a reissue of these battles in Dexter Gordon - Duels ( Saga 983 976 )

This Saga CD features three session in 1947 and two in 1952.

You can hear a duel of Dexter Gordon against Teddy Edwards in The Duel and Hornin' In ( 1947) and with baritone saxophone player Leo Parker in Settin' the Pace ( 1947). Mind that a battle between two different instruments is unusual.
The others are all features Dexter versus Wardell. The tune The Hunt ( nearly 20 minutes) was originally released on several 78rpm Bop recordings, I guess, as the Hollywood Jazz Concert (1947). The two 1952 sessions ( Feb. and June) contain The Chase, Steeplechase, The Rubaiuyat and Citizen's Bop. ( first two as Gene Norman's Just Jazz Concert).

It is a pity, of course, that the tunes are mono recordings (stereophonic recordings became common late 1950s.) , but the duels are high recommended !!

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: January 1932: I Thank You mr. Moon-1612-1 Russ Carlson and his Orchestra

Nederlands ( To the English translation )

Tijdens een optreden kan een beetje strijd tussen de musici op het podium geen kwaad. Het wordt er interesanter door voor de toeschouwers en de band zal zo niet gauw vervallen tot het routineus afdraaien van hun programma.

In Kansas City werden zulke bandcontests en battles tussen instrumenten ( duels) voor het eerst populair.

In de film Kansas City is zo'n duel opgenomen in het verhaal.

Eind jaren veertig worden zulke duels weer populair. Dexter Gordon, net in de twintig, is bekend om zijn tenor battles in de clubs in en rond Los Angeles. Tegenstanders waren Wardell Gray en Teddy Edwards; of anders gezegd - van dceze duels zijn opnamen gemaakt.

Het Stash album The Chase heeft deze duels een aantal jaar geleden heruitgebracht en als je die niet meer kunt vinden is het goed nieuws dat ze vorig jaar onieuw uitgebracht zijn op Saga in haar Modern Series getiteld Dexter Gordon - Duels ( Saga 983 976 )

Deze Saga CD bevat drie sessies in 1947 en twee in 1952.

Je vindt er een duel tussen Dexter Gordon en Teddy Edwards in The Duel en Hornin' In ( 1947) en één met baritone saxophone speler Leo Parker in Settin' the Pace ( 1947); een duel dus tussen twee verschillende instrumenten - tamelijk ongebruikelijk.

De andere opnamen bevatten duels van Dexter Gordon tegen Wardell Gray. Het nummer The Hunt ( bijna 20 minuten lang) is origineel op verschuillende Bop 78-toeren platen uitgebracht, vermoed ik, als het Hollywood Jazz Concert (1947). De twee sessies uit begin vijftiger jaren ( februari en juni) bevatten de nummers The Chase, Steeplechase, The Rubaiuyat en Citizen's Bop. ( De eerste twee titels als Gene Norman's Just Jazz Concert).

Het zou natuurlijk leuker zijn geweest als deze opnamen stereo opnamen waren, maar helaas ........ dat was nog niet gebruikelijk toen. Deze duels zijn in ieder geval opnamen waar je niet omheen kunt. Zoeken dus !!

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: Januari 1932: I Thank You Mr. Moon-1612-1 Russ Carlson and his Orchestra

Monday, January 22, 2007

Benjamin Herman Quartet

Nog wat foto's van het concert

The music played by the Benjamin Herman Quartet is always a surprise. The quartet brings a mix of surf-guitar based, Dutch-impro, cocktail-jazz, a flyer promises, but these appearances are deceptive.

Fact is that the members of the group play jazz not limited to the ordinary boundaries of jazz playing. That means swing, chaos, smooth funky rhythms, screaming sounds and a lot of fun all together in one performance.
A tune like Arachibutyrophobia ( this title has to do with an allergy for peanut butter ) starts as a sound check, developes to complete chaos, grows into a collective driving swing and finally ends where it started; it's an example of their music.

The Benjamin Herman Quartet features Benjamin Herman, the leader on alto saxophone, Anton Goudsmit on the guitar, Ernst Glerum on the bass and Joost Kroon at the drums.

Benjamin Herman, as always in his best suit, is a versatile musician to be found as band leader and side man in several groups. Except this quartet he is also the driving spirit behind the New Cool Collective, a group that specialiced in dance music. The Van der Grinten / Herman Quartet brings jazz music in a more traditional way. Last year he won the VPRO / Boy Edgar Award, an important Dutch award for jazz musicians.

Anton Goudsmit is a skilled musican on guitar. His screaming guitar solos, his original licks and the fun he has playing in this group jumps over to the other musicians.

Ernst Glerum , the bass player, sitting behind his baby-bass ( although with the sound of a grown up), is reponsable for the ballad Left Shoe, Right Shoe.

Joost Kroon, the Benjamin of the family, surprises with his strong rhythms on snare drum only, especially made with the brushes.

The Benjamin Herman Quartet played at a packed Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen (southwest part of the Netherlands) on Sunday afternoon 21st of January 2007 as part of a series of concerts, thanks to Herman's VPRO / Boy Edgar Award.

If you love to see a concert of this group and you happen to be in this part of the Netherlands, you have an opportunity next Thursday ( 1th of February) at the Schuttershof in Middelburg.

Some more pictures from the concert.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

25: 22 January 1982: Hornitology - Fluitekruidt

Nederlands ( To the English translation )

De muziek gespeeld door het Benjamin Herman Quartet is altijd verrassend. Het viertal brengt een mix van surf, gitaar en "cocktailjazz", zoals de folder zegt, maar eerlijk gezegd kan ik daar niet veel mee.

Het is een feit dat de leden van de groep zich niet gebonden voelen aan de grenzen die bij het jazzspel horen. Swing, complete chaos, voortkabbelende funky ritmen, scheurende gitaar en sax en vooral een heleboel lol karakteriseert hun optreden.
Een nummer als Arachibutyrophobia, een titel die gaat over pindakaasallergie, begint als een soundcheck, ontwikkelt zich tot complete chaos, gaat dan ongemerkt over in een strak ritme, swingt als de hel en eindigt zoals het begon; één van de voorbeelden van Herman's concept.

Het Benjamin Herman Quartet bestaat uit Benjamin Herman, leider op altsax, Anton Goudsmit op de gitaar, Ernst Glerum op bas en Joost Kroon achter de drum.
Benjamin Herman, als altijd in zijn beste pak, is een veelzijdig artiest, die als bandleider en begeleider in veel groepen actief is. Behalve met dit kwartet is hij ook de stuwende kracht achter de New Cool Collective, een groep die zich vooral op de dansbare jazz stort en het Van der Grinten - Herman Quartet dat meer traditioneel georienteerde jazz speelt. Afgelopen jaar won Benjamin de belangrijke VPRO / Boy Edgar prijs, een belangrijke onderscheiding voor Nederlandse jazzmusici.

Anton Goudsmit is een ervaren gitarist. Zijn schreeuwende gitaarsolos, zijn originele invallen en vooral zijn enthousiasme werken als een katalisator op de rest van de groep.

Ernst Glerum , gezeten achter zijn baby-basje ( maar met het geluid van een volwassen - ) is verantwoordelijk voor een gevoelige ballad getiteld Left Shoe, Right Shoe.

Joost Kroon, de Benjamin van de familie, verraste met zijn sterkte begeleiding op alleen de snare drum, vooral met gebruik van de brushes.

Het Benjamin Herman Quartet speelde voor een afgeladen Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen op zondagmiddag 21 januari 2007 als onderdeel van een serie concerten naar aanleiding van Herman's VPRO / Boy Edgar Prijs.

Als je deze groep nog een keer wilt zien / horen spelen en je woont in dit deel van Nederland, dan kun je donderdag 1 februari terecht in het Schuttershof in Middelburg.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

25: 22 January 1982: Hornitology - Fluitekruidt

Sunday, January 21, 2007

Eddie Lockjaw Davis Cookbook

Good music is like a good meal; Eddie Lockjaw Davis must have been thought, as he made three albums in the 1950s with the titles The Cookbook.

I played myself the second volume, remastered a few years ago for Original Jazz Classics from the original Prestige analog tapes.

Eddie Davis, Jaws for friends, was born in 1922 in New York City and started to play at Monroe's Uptown House, New York in the late 1930s, eight months after he bought his own horn.

During the 1940s he played in the big orchestras of Cootie Williams, Lucky Millinger, Louis Armstrong and Andy Kirk.

During the 1950s he played now and then in Count Basie's Band. He lead his own groups from 1946 onwards. The cooperation with Shirley Scott, dates from the second half of the 1950s.

From that period The Cookbook recordings date.

In the 1960s he led a quintet with Johnny Griffin and joined Basie's band again. In his last years ( he died 1986) he was part of the Norman Granz tours.

His rather funky sound, rough-toned, driving playing and the blustering tones of Shirley Scott's Hammond match very good together.

Some of the titles of the Cookbook albums all have to do with food: Skillet and The Broilers are on volume 2

I think the sound quality is good and that makes this album a joy to play, like a good meal, with a lot of variations between the courses. Have a good meal.

As a dessert I love to offer you a fragment of a Norman Grantz concert featuring Eddie Lockjaw Davis. and some more celebrities.

Keep swinging

Hans Koert

50: 21 January 1957: Out of this World - Stan Kenton and his Orchestra

Nederlands ( To the English translation )

Goede muziek is als een goede maaltijd; Eddie Lockjaw Davis moet dat hebben gedacht, want hij maakte drie album, die hij de titel The Cookbook ( Het Kookboek) meegaf.

Ik heb het tweede album uit deze serie, dat een paar jaar geleden opnieuw bewerkt is vanaf de originele analoge banden van Prestige en uitgebracht door Original Jazz Classics.

Eddie "Lockjaw" Davis, Jaws voor zijn vrienden, werd geboren in New York in 1922 en speelde in de jaren dertig, acht maanden nadat hij zijn eerste instrument gekocht had, al in Monroe's Uptown House, New York.

Gedurende de jaren veertig speelde hij in de grote orkesten van Cootie Williams, Lucky Millinger, Louis Armstrong en Andy Kirk.
In de jaren vijftig is hij vooral te vinden in Count Basie's Band.

Vanaf 1946 leidt hij een eigen groep; Shirley Scott is daarin vanaf 1955 op hammond te vinden - dit is de periode waarin de Cookbook albums gemaakt zijn.

In de jaren zestig had hij een eigen groep met Johnny Griffin' en speelde hij opnieuw bij Count Basie.

In zijn laatste levensfase ( hij overleed in 1986) tourde hij rond met Norman Granz.

Zijn tamelijk ruige tonen, het stuwende spel en het funky geluid passen uitstekend bij de vibrerende grommende bulderende tonen van Shirley Scott's hammond orgel.

Sommige titels van deze tweede plaat hebben te maken met eten: Skillet ( = steelpannetje) en The Broilers ( = braadrooster). Dit gaat ook op voor de andere twee Cookbook albums.

De geluidskwaliteit is prima en dat maakt het luisteren naar deze plaat tot een genoegen, net als een goede maaltijd, met voldoende variatie tussen de gangen. Eet smakelijk !!.

Als toetje nog een fragment van een Norman Granz optreden van Eddie Lockjaw Davis met nog een aantal jazzgrootheden.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

50: 21 January 1957: Out of this World - Stan Kenton and his Orchestra

Saturday, January 20, 2007

A Great Day In Harlem

It was just an idea. I invitated all jazz musicians to come to the 126th Street between 5th Av. and Madison Av. New York City on a summer morning in 1958 and .............. they came, photographer Art Kane tells in the Jean Bach documentary, titled A Great Day In Harlem.

For most of the musicians it was still in the middle of their "night", as they played in all kinds of venues and clubs in New York City up to four or five o'clock in the morning. When the first musicians arrived it soon became a cozy gathering of musicians, who haven't seen each other for a long time - it became a kind of reunion. Seventy-five musicians arrived in time for the photo.

This A Great Day In Harlem photo was made for Esquire and published in January 1959.

It is difficult to get all musicians in time; Thelonious Monk, the rather unamenable jazz man of that time, had to be on the picture as well, but his capricious personality makes it difficult to get him on time. When he finally arrives, he doesn't give any explanation why he is so late. In the film his producers tells that Thelonious wanted to attrack attention on the photo. He had invented that most musicians would wear dark suits, so he finally decided to wear a white suit. You can see him beside two charming jazz musicians Mary Lou Williams and Marion McPartland. A great way to track all attention !
On the curb Kane posted some street kids and good old Count Basie, tired of standing, sat in too. The other man with the sun glasses ( beside Monk) is Sonny Rollins ( upper left)

This is a fragment from the far right of the picture where Dizzy Gillespie, as always the naughty boy of the class, is kidding with Roy Eldridge. The blond man next to these men is of course Gerry Mulligan. The man on the left with the porkpie hat is Lester Young.

These men were standing on the steps. The seven men on top are ( from left to right) Hilton Jefferson, Benny Golson, Art Farmer and Art Blakey, Wilbur Ware, Chubby Jackson and Johnny Griffin' on the far right.

In the Steven Spielberg film The Terminal Viktor Navorski ( = Tom Hanks) has to find the last autograph his father had gathered from all 57 musicians of this A Great Day In Harlem photo. That autograph happens to be Benny Golson's. I think I should find that film somewhere.

Thanks Jerry for sharing this great documentay with me.

Keep swinging

Hans Koert

75: January 1932: Ida / Save the Last Dance For Me-1195 Erno Rapee and his Orchestra

Het was gewoon een opwelling. Ik nodigde alle jazzmusici uit om naar de 126st straat te komen, tussen 5th Av. en Madison av. in New York City op een zomerochtend in 1958 en ................. ze waren er gewoon !! Dit zijn de woorden van Art Kane, fotograaf, in de documentaire van Jean Bach, getiteld A Great Day In Harlem.

Voor de meeste muzikanten was het nog midden in de nacht. De meesten hadden gewerkt tot vier of vijf uur in de ochtend in de clubs en bars in en rond Harlem. Als de eerste muzikanten arriveren, wordt het al snel een gezellige boel - sommigen hebben elkaar al lang niet meer gezien - het wordt een soort reunie. Zeven-en-vijftig muzikanten arriveren op tijd voor de foto.

De foto wordt gemaakt voor het blad Esquire en gepubliceerd in januari 1959.

Het is moeilijk om iedereen op tijd te laten komen. Thelonious Monk. één van de meest bijzondere jazzmuzikanten van die tijd, hoorde natuurlijk ook op de foto, maar door zijn grilige persoonlijkheid was de kans groot dat dit niet zou lukken. Als hij eindelijk arriveert geeft hij geen uitleg over zijn te laat komen. Zijn producer vertelt in de film dat hij lang heeft geaarzeld wat hij aan moest trekken. Omdat de meeste van zijn collega's wel donkere kleren zouden aan hebben koos hij tenslotte voor een wit jasje. Hij heeft dan ook bewust een plekje gezocht naast twee charmante in het wit geklede vrouwelijke jazzartiesten Mary Lou Williams en Marian McPartland. Over opvallen gesproken.

Op de stoeprand heeft Kane wat straatkinderen neergezet en Count Basie, moe van het staan, is er bij gaan zitten. De andere man, links achter met de zonnebril, is Sonny Rollins

Op dit rechter deel van de foto staat Dizzy Gillespie, het drukste jongetje van de klas, geintjes te maken met Roy Eldridge. De blonde man achter hen is natuurlijk Gerry Mulligan. De man links met de porkpie hoed is Lester Young.

Deze mannen staan bovenaan de trap. De zeven bovenaan zijn ( van links naar rechts) Hilton Jefferson, Benny Golson, Art Farmer en Art Blakey, Wilbur Ware en Chubby Jackson. Johnny Griffin' staat helemaal rechts boven.

In de Steven Spielberg film The Terminal gaat Viktor Navorski ( = Tom Hanks) op zoek naar de laatste handtekening uit de verzameling van zijn vader, van de musici uit de A Great Day In Harlem foto. Deze laatste handtekening is die van Benny Golson. Het zou leuk zijn als ik die film eens ergens vond.

Bedankt Jerry, dat ik deze interessante documentaire mocht bekijken.

Keep swinging

Hans Koert

75: Januari 1932: Ida / Save the Last Dance For Me-1195 Erno Rapee and his Orchestra

Friday, January 19, 2007

Man Called Adam

Musicians always try to find the ultimate note, the correct accent on the correct place, the most perfect music to make.

Trumpet players, especially in the early days were fond of playing the high C - that was the best to get. In each concert there was such a moment that the trumpet player tried to bring his music to a climax by playing a high note for some time. The audience held its breath and became mad with joy if the musician succeeded.

I haven't seen the film A Man Called Adam, directed by Leo Penn, but in that film is a scene that Sammy Davis Jr., as the trumpet player, finds his end by trying to reach such a climax. Sammy Davis jr. doesn't play the trumpet himself of course - it's Nat Adderley who does the trumpet playing.The film is from 1966 and is a corny back stage melodrama about non-violence and the racial problem. You will recognize Louis Armstrong and of course Sammy Davis. Jr. There are some more jazz musicians in this film, like Billy Kyle, Buster Bailey, Tyree Glenn, Kai Winding, Pops Foster, Jo Jones, Frank Wess en Mel Tormé, so it might be interesting to keep your eyes open for a copy.

Enjoy a fragment of the film.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

50: 19 January 1957: Star Eyes - Art Pepper Quartet

Nederlands ( To the English translation )

Muzikanten streven naar muziekmaken op hoog niveau - altijd op zoek naar die ene ultime noot op de juiste plaats, naar dat accent precies waar het hoort.

Trompettisten werden vroeger gewogen naar het feit of ze de hoge C konden halen, zo leek het wel. Tijdens elk concert werd er een moment ingebouwd, waar hij dit kon laten horen. Alle aandacht richtte zich dan op de trompettist, die probeerde om zo'n hoge noot een lange tijd vast te houden. Als dat lukte, volgde de ontlading bij het publiek vanzelf; gejuich en gejoel.

Ik heb de film A Man Called Adam, geregisseed door Leo Penn, niet gezien, maar in de scene die ik vond, speelt Sammy Davis Jr. een trompettist, die ten ondergaat tijdens de poging om het onderste uit de kan te halen. Sammy speelt uiteraard niet zelf trompet - het trompetspel komt van Nat Adderley. De film is uit 1966 en je zult ongetwijfeld Louis Armstrong herkennen en uiteraard Sammy Davis jr. Het is een wat clichématige film over rassendiscriminatie en geweldloosheid. Er spelen nog al wat jazz musici in mee ( Billy Kyle, Buster Bailey, Tyree Glenn, Kai Winding, Pops Foster, Jo Jones, Mell Tormé and Frank Wess), dus is het wellicht de moeite waard uit te kijken naar deze film.

Geniet van het fragment dat ik gevonden heb.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

50: 19 januari 1957: Star Eyes - Art Pepper Quartet

Thursday, January 18, 2007

Red Norvo - Just a Mood

Just a Mood

Some musicians need a lot of notes, a lot of rhythm, a lot of musical jokes and a lot of noise to be noticed. Their music is obstrusive, played too fast or too loud, or too complicated to be enjoyable !

Last night I played myself some Red Norvo recordings.

18th of January 1957 - 50 years ago - at the Radio Recorders studios in Hollywood. Six gentlemen. Red Norvo with his giant vibraphone, Harry Edison, nicknamed Sweet , Ben Webster, with Ol' Betsy, his beloved tenor saxophone, Bob Carter with his bass and Bill Douglas with the brushes.

Six men - four tunes:

- Just a Mood
- Easy on the Eye
- The Night is Blue
- Sunrise Blues

The atmosphere is relaxed, their music is relaxed. The sharp high notes of Harry Edison and the smooth hishes from Websters Ol' Betsy. The brushes of Bill Douglas and the clear notes of Red's vibe.

Swing as it has to be played. Just a Mood.

I found a fragment from a 1960 performance featuring Red Norvo and Benny Goodman titled When Swing Was King. Enjoy it.

Keep swinging

Hans Koert

75: 18 January 1932: Lei e Hula-71251-1 Hana Mike Hanapi Ilima and his Islanders
50: 18 January 1957: Easy On The Eye - Red Norvo Sextet
Just a Mood - Red Norvo Sextet
Night is Blue - Red Norvo Sextet
Sunrise Blue - Red Norvo Sextet
It's Allright With Me - Lucy Reed Trio

Nederlands ( To the English translation )

Just a Mood

Sommige muisici hebben veel noten nodig om op te vallen, of veel ritme, of maken muzikale grappen of erg veel lawaai. Hun muziek is opdringerig, te snel of te luid. Of te ingewikkeld om nog van te kunnen genieten.

Gisteren heb ik Red Norvo weer eens gedraaid.

18 januari 1957 - 50 jaar geleden in de Radio Recorders studios in Hollywood. Zes heren. Red Norvo met zijn grote vibrafoon, Harry Edison, bijgenaamd Sweet, Ben Webster, met Ol' Betsy, zijn geliefde tenor sax, Bob Carter met zijn bas eb Bill Douglas met de brushes.

Zes mannen - vier nummers:

- Just a Mood
- Easy on the Eye
- The Night is Blue
- Sunrise Blues

Een ontspannen sfeer - relaxte muziek. De hoge scherpe tonen van Harry Edison, het zwoele gehissss van Ben's Ol' Betsy, het geritsel van de brushes van Bill Douglas en de heldere nootjes van Red's vibrafoon.

Alles valt op zijn plaats. Swing zoals swing hoort te zijn; Just a Mood.

Ik vond een fragment van een film uit 1960 met Red Norvo en Benny Goodman getiteld When Swing Was King. Geniet er van.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: 18 januari 1932: Lei e Hula-71251-1 Hana Mike Hanapi Ilima and his Islanders
50: 18 januari 1957: Easy On The Eye - Red Norvo Sextet
Just a Mood - Red Norvo Sextet
Night is Blue - Red Norvo Sextet
Sunrise Blue - Red Norvo Sextet
It's Allright With Me - Lucy Reed Trio

Wednesday, January 17, 2007

Nick Lucas

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Dominic Lucanese was born in 1897 Newark N.J. (USA) and became an entertainer from the 1920s up to the 1970s. He sold 84 miljoen records during the 1920s and 1930s and became a popular artist. His name on stage was Nick Lucas, and he called himself The Crooning Troubadour.

He started his carreer in 1917 playing in vaudeville in clubs in and around New York City and became a member of the Russo-Fiorito Orchestra. He became famous because of the film The Gold Diggers of Broadway late 1920s in which he sung Tip Toe Through The Tulips.

I heard about Nick Lucas, because he made two recordings for Hit of the week, now 75 years ago, in January 1932.

These cardboard records were sold in news stand and each Thursday the people could buy a new "Hit"of the week for US $ 0.15. Nick Lucas recorded two tunes for Durium ( = Hit of the week) ; An Evening In Caroline and All Of Me.

This is Robby Kline, then eight years old, who had to do a presentation at his school and told his class mates about the card board record and the US musical heritage. Here he shows one of the two Hit of the week recordings made by Nick Lucas. Early 1932 Durium ( the firm who released the Hit of the week records) printed an artist picture on the reverse of some of its releases, like this one of Nick Lucas. It is now a collectors item.

During the 1930s and 1940s Nick lived in Hollywood and played in all kinds of small films and had his own dance orchestra. In 1974 he sung the soundtrack of The Great Gatsby. He passed away in 1982 in Colorado Springs.

I found a Snader Transcription of Nick Lucas playing the guitar in a way I lovbe to play a guitar too. Enjoy him in the 1951 version of Walking My Baby Back Home.

This contribution was also posted at the Hit of the week web log.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: January 1932: Evening In Caroline - 1193 Nick Lucas an his Troubadours

Nederlands ( To the English translation )

Dominic Lucanese werd geboren in 1897 in Newark N.J. (Verenigde Staten) en werd één van de bekendste entertainers van de 20er en 30er jaren, goed voor zo'n 84 miljoen platen. Zijn carriere duurde van 1920 tot in de jaren zeventig. Zijn artiestennaam was Nick Lucas en hij noemde zichzelf de Crooning Troubadour.

Hij begon zijn carriere in 1917 in de vaudeville theaters en clubs in en rond New York City. Hij maakte onderdeel uit van het Russo-Fiorito Orchestra. Hij kreeg bekendheid vanweze zijn rol in de film The Gold Diggers of Broadway eind jaren twintig waarin hij Tip Toe Through The Tulips zong.

Ik hoorde voor het eerst van Nick Lucas, omdat hij twee opnamen maakte voor Hit of the week, namelijk An Evening In Caroline en All Of Me, in januari 1932, nu 75 jaar geleden.

Deze kartonnen Hit of the week platen werden verkocht in de krantenkiosken op straat en elke donderdag lag daar een nieuwe "hit" van de week. Ze kostten toen 15 dollar cent.

Dit is Robby Kline, hier acht jaar oud. Hij heeft een spreekbeurt gehouden voor zijn klasgenoten op de primary school ( basisschool) van zijn dorp in Amerika en heeft daarvoor het onderwerp de kartonnen Durium plaat uitgezocht. Hij laat hier de achterkant van één van de Nick Lucas platen zien. Durium, de platenmaatschappij die de Hit of the weeks uitbracht, bracht begin 1932 een aantal Hit of the weeks uit met een artiestenfoto op de achterkant; de Nick Lucas platen horen daarbij - ze zijn nu een gezocht verzamelaarsobject.

Tijdens de jaren dertig en veertig woonde Nick in Hollywood en kreeg kleine rolletjes in films. Hij had ook zijn eigen dansorkest. In 1974 zong hij de soundtrack van The Great Gatsby. Hij overleed in 1982 in Colorado Springs.

Ik vond een Snader Transcription van Nick Lucas waarop hij gitaar speelt op een manier zoals ik ook wel gitaar zou willen spelen. Het fragment is uit 1951 en hij speelt en zingt: Walking My Baby Back Home.

Deze bijdrage is ook, in het Engels, geplaatst in de Hit of the week web log.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: Januari 1932: Evening In Caroline - 1193 Nick Lucas an his Troubadours

Tuesday, January 16, 2007

Boop-Oop-a-Doop

On the 16th of January 1932, seventy five years ago, the Max Fleischer Talkartoon Boop-oop-a-Doop was released.

Betty Boop was modeled by Grim Natwick, after singer / actress
Helen Kane.

He used a image of a sheet cover he had found of her and took Kane's physical features and blended them with a poodle. That's why Betty looks more like a dog then a human being in the first cartoons. In Boop-Oop-a-Doop Betty is formed as the beloved Boop-boop-a-doop girl as we know her.

I found myself a Living Era CD with song made by Helen Kane. She made a lot of recordings with Leonard Joy and his Orchestra around 1930. It's funny to listen to, because her voice sounds like Betty's ( or is it the other way around?). Betty's voice was done by Mae Questel, who made some records too as ............. Betty Boop. Can you still follow me?.

By 1932, with Boop-Oop-a-Doop as a good example, Betty's character was completely modified, no longer a poodle, but a femme fatale as we know her.

Her cartoons were labeled Talkartoons. She also made Screen Songs, films concentrated on a song, to sing along with the bouncing ball. I found a Betty Boop Screen Song I hope to share with you later.

When you watch these early Betty Boop cartoons, you will be astonished about the rather open sexual themes. In the mid 1930s, with a more stricter censorship laws for films, her garter, short skirts and decolletage were gone and she became a cartoon figure suitable for little children. It became the end of her popularity.

Enjoy this 75 years old Talkartoon of Betty Boop titled Boop-Oop-a-Doop.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: 16 January 1932: Boop-Oop-a-Doop - Betty Boop Talkartoon
Dancing in the Dark-12360-Savoy Hotel Orpheans

Nederlands ( To the English translation )

> Op 16 januari 1932, vijfenzeventig jaar geleden precies, werd de Max Fleischer Talkartoon, Boop-Oop-a-Doop uitgebracht.

Betty Boop werd gecreërd door Grim Natwick, die de actrice / zangeres Helen Kane
als voorbeeld nam.

Hij gebruikte een foto op een stuk bladmuziek als uitgangspunt en mixte haar uiterlijke kenmerken met de vormen van een Franse poedel. Vandaar ook dat Betty in de allereerste filmpjes meer op een hond lijkt dan op een mens. In Boop-Oop-a-Doop is Betty uitgegroeid tot het geliefde Boop-boop-a-doop meisje, zoals we haar zo graag zien.

Ik vond een Living Era CD met nummers gezongen door Helen Kane. Zij maakte rond 1930 een heleboel opnamen met het orkest van Leonard Joy. Het is grappig om te constatereen dat haar stem lijkt op die van Betty Boop ( of is het andersom ... !). Betty's stem werd in de film gesproken door Mae Questel, die ook weer verschillende platen als ..... Betty Boop opnam. Kun je't nog volgen?

Rond 1932, met de film Boop-Oop-a-Doop als een goed voorbeeld, is Betty volledig volwassen geworden en geen hond meer, maar de femme fatale zoals we haar kennen.

Haar films komen uit in de serie Talkartoons, maar ze maakte ook Screen Songs, zeg maar, films gebasseerd op een liedje, die je, als een soort karaoke kunt meezingen door te letten op de springende bal ( the bouncing ball). Ik vond zo'n Bouncing Ball filmpje van Betty, dat ik zeker binnenkort een keer in een blog zal gebruiken.

Als je de vroege Betty Boop filmpjes bekijkt, zul je verbaasd zijn over de open sexuele thema's, die er in voorkomen. Toen midden jaren dertig de regels van hoger hand strenger werden verdween haar kousenband, haar korte rokje en haar decollete. Ze werd toen een tekenfilmfiguurtje, vooral geschikt voor jonge kinderen. Het werd tenslotte de ondergang voor Betty Boop.

Geniet van deze 75 jaar oude Talkartoon van Betty Boop getiteld Boop-Oop-a-Doop.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: 16 Januari 1932: Boop-Oop-a-Doop - Betty Boop Talkartoon
Dancing in the Dark-12360-Savoy Hotel Orpheans

Monday, January 15, 2007

Michael Brecker

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Michael Brecker passed away 57 years old.

Everybody knew he was suffering from leukemia. He underwent an experimental stem cell operation that did not go as well as hoped and although doctors had been searching for a suitable bone marrow match for Brecker over the past year, they were unable to find the right match. Calls for help were on jazz lists all around the world.

Michael Brecker was born in 1949 in Philadelphia and learned to play the clarinet and alto saxophone when he was a kid. He took the tenor saxophone while on high school and he was a great admirer of the music played by John Coltrane.

Being a student on the university he played in rock groups and when he moved to New York he founded his own group, together with his brother Randy, who played the trumpet and Billy Cobham , who is a percusionist.
He played a few years with Horace Silver before he formed the well known Brecker Brothers with his brother Randy, a group that played a kind of rock jazz. In 1979 the group was disbanded and Michael formed in the early 1980s with vibraphonist Mike Mainieri the group Steps Ahead. This group became rather popular and they made several well sold recordings. In the mid 1980s Michael became the leader of that band, featuring Mike Stern on electric guitar.
He toured with the Herbie Hancock Quartet and made a recording using a synthesizer controller, the so-called Electronic Wind Instrument (EWI).

One of the recordings I like very much is the album Directions in Music, he made with Herbie Hancock and Roy Hargrove. This is a registration of a live concert at Massey Hall, Toronto (Canada) October 2001.

The album American Dreams by Charlie Haden which features Michael Brecker, Brad Mehldau and Brian Blade is another favorite of mine, as it was performed live at the North Sea Jazz Festival in The Hague ( The Netherlands ) 12 July 2003.

Michael Brecker played the tenor saxophone during this concert with Charlie Haden's American Dreams Orchestra with Brad Mehldau, one of my favorite piano players and Jorge Rossy on drums. At that occasion the strings of the Conservatorium of The Hague completed the quartet. This album, featuring Charlie Haden as a composer and arranger in the first place, fascinates me and I love to listen to it.

After the performance Michael Brecker and Charlie Haden autographed their album - a valuable remembrance of a great musician.

Ben Rodenburg made a tribute to Michael Brecker I love to share with you.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: 15 January 1932: Pickin' My Way - Guitar Mania-11134- Eddie Lang-Carl Kress
When We're Alone-152069-3 - Ben Selvin and his Orchestra

Nederlands ( To the English translation )

Michael Brecker is op 57 jarige leeftijd overleden.

Het was algemeen bekend dat hij leed aan leukemie. Hij kreeg in mei vorig jaar een beenbergoperatie, maar deze sloeg niet aan. Hoewel de doktoren naarstig zochten naar geschikte stamcellen voor transplantatie, oproepen op internet ten spijt, kwam deze laatste strohalm te laat.

Michael Brecker werd geboren in Philadelphia in 1949. Hij leerde als kind klarinet en altsax spelen. Op de middelbare school stapte hij over op de tenorsaxofoon. Hij was een grote bewonderaar van de muziek van John Coltrane.

Als student aan de universiteit speelde hij in rock bands en toen hij naar New York verhuisde vormde hij samen met zijn broer Randy, die trompet speelt en Billy Cobham (drums) een eigen groep.

Michael speelde een paar jaar bij Horace Silver voordat hij met zijn broer Randy de Brecker Brothers oprichtte, een groep, die vooral rock jazz speelde.

In 1979 werd de groep opgeheven en vormde Michael samen met vibrafonist Mike Mainieri de group Steps Ahead. Deze groep werd tamelijk populair en hun platen verkochten. Midden jaren tachtig werd Michael de leider van Step Ahead, die o.a. ook Mike Stern op electrische gitaar, bevatte. Verder maakte hij een tournee met Herbie Hancock en experimenteerde met het zgn. Electronic Wind Instrument (EWI), een electronisch blaasinstrument.

Eén van de platen die ik erg graag hoor is Directions in Music, die hij maakte met Herbie Hancock en Roy Hargrove. Het is een registratie van een concert in Massey Hall, Toronto (Canada) oktober 2001.

Het album American Dreams van Charlie Haden, waarop Michael Brecker, Brad Mehldau en Brian Blade meespelen is een andere favoriet. Dit komt mede omdat dit album gespeeld werd op 13 juli 2003 tijdens het North Sea Jazz Festival in Den Haag.

Michael Brecker speelde tenor op dit concert van Charlie Haden's American Dreams Orchestra met Brad Mehldau, één van mijn favorieten op de piano, en Jorge Rossy op drums. Een strijkorkest van het Haagse Conservatorium mocht het quartet aanvullen. Dit album illustreert vooral Charlie Haden als componist en arrangeur en ik mag het graag opzetten.

Na het concert signeerden Michael Brecker en Charlie Haden hun plaat en dit is en mooie herinnering geworden aan een groot artiest.

Ben Rodenburg maakte een tribute over Michael Brecker dat ik hier graag ter afsluiting wil laten zien.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: 15 januari 1932: Pickin' My Way - Guitar Mania-11134- Eddie Lang-Carl Kress
When We're Alone-152069-3 - Ben Selvin and his Orchestra

Sunday, January 14, 2007

Kid Punch Miller

Django Reinhardt versus Oscar Aleman: In my blog a few days ago I pointed you to the fact that Oscar Aleman, although a very skilled guitar player, didn't got the appreciation as a musician in France as he deserved, because his achievement was overshadowed by Django Reinhardt and his Hot Club du France lobby.

The same stories could be told about Louis Armstrong and Punch Miller. This skilled, but almost forgotten trumpet player, was as good as Louis, but Punch Miller never really made it big.

Punch Miller was born in Raceland, a small village at a stone's throw from New Orleans. As a kid he learned to play the cornet and after his military service he became a musician and played with Jack Carey, the trombone player. He toured around with a vaudeville group of Billy and Mary Mack before moving to Chicago, like so many musicians did. There he played with Al Wynn, Tiny Parham, Freddie Keppard and toured with Jelly Roll Morton. During the 1930s he played in and around Chicago in several groups, made some recordings as a sidemen, but never became the celebrated trumpet player, like Louis did.
In the 1940s and 1950s he became part of the group New Orleans Revival musicians, like George Lewis, that toured around the world with their music.
He died in 1971 in his hometown New Orleans.

I found myself a great Herwin album, titled "Kid Punch" Miller Jazz Rarities 1929 - 1930 ( Herwin 108 ) ( a STEREO-LP the cover reads - can you imagine?) with recordings Punch Miller made with bands like King Mutt and his Tennessee Thumpers, The Scare Crow ( = a blues singer with Gene Hill's Chicago Rhythm Boys), Frankie "Half Pint"Jaxon with Punches Delegates of Pleasure, Jimmy Bertrand's Washboard Wizards and Frankie Franko ( = Francois Moseley) and his Louisianians - all rather unknown local groups. I had only heard about Half Pint Jaxon and Jimmy Bertrand so some performances were a suprise for me. Especially the King Mutt recordings surprised me with Arnett Nelson on clarinet and Punch Miller on cornet.

This album doesn't give you a complete look to Miller's early musical heritage - as it doesn't contain the Tiny Parham sides. You need to listen for that to the great Timeless compilation on CD or the Collector's Classics on LP. His recordings with trombone player Albert Wynn seem to be great too, so I'll have to dig in my collection for these records.

This is Kid Punch Miller during the New Orleans Revival in 1th 1950s and 1960s.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: 14 January 1932: Who Cares - Victor Arden-Phil Ohman and their Orchestra
From Jazz To Rhythm - 3817 - Fred Elizalde

Nederlands ( To the English translation )

Django Reinhardt en Oscar Aleman: In mijn web log van een paar dagen geleden heb ik het feit aangeroerd dat Oscar Aleman, hoewel een begenadigd gitaarspeler, nooit die waardering heeft gekregen in Frankrijk voor zijn spel door het feit dat hij overschaduwd werd door Django Reinhardt en zijn Hot Club du France lobby.

Zo'n zelfde verhaal hoort ook bij Louis Armstrong en Punch Miller. Deze ervaren en bijna vergeten trompetist, die moeiteloos kon concureren met Louis Armstrong, kreeg nooit de erkenning die hij verdiende.

Punch Miller werd geboren in Raceland, een dorpje onder de rook van New Orleans. Als kind leerde hij cornet spelen en na zijn militaire dienst werd hij muzikant en speelde met de trombonist Jack Carey. Hij trok jarenlang rond met het vaudeville gezelschap van Billy en Mary Mack, om tenslotte, zoals zo veel musici uit New Orleans, in Chicago te belanden. Daar speelde hij met Al Wynn, Tiny Parham en Freddie Keppard, tourde rond met Jelly Roll Morton, maakte opnamen, maar brak nooit door bij het grote publiek, zoals met Louis wel gebeurde.

In de veertiger en vijftiger jaren maakte hij deel uit van de New Orleans Revival beweging en tourde hij, met musici als George Lewis, rond de wereld. Hij stierf in 1971 in zijn geboortestad New Orleans.

Ik vond een schitterende Herwin LP getiteld "Kid Punch" Miller Jazz Rarities 1929 - 1930 ( Herwin 108 ) ( een STEREO-LP staat er op de hoes - dan zakt je broek toch af !!) met opnamen die Punch Miller maakte met bands zoals King Mutt and his Tennessee Thumpers, The Scare Crow ( = een blueszanger met Gene Hill's Chicago Rhythm Boys), Frankie "Half Pint"Jaxon met Punches Delegates of Pleasure, Jimmy Bertrand's Washboard Wizards en Frankie Franko ( = Francois Moseley) and his Louisianians - allemaal tamelijk onbekende bands uit de locale scene. Ik kende alleen Half Pint Jaxon en Jimmy Bertrand, zodat de meeste opnamen voor mij nieuw waren. Sommige opnamen verrasten me, zoals die met King Mutt's Tennessee Thumpers, waarin Arnett Nelson op klarinet en Punch Miller op cornet te horen zijn. Deze plaat geeft geen compleet beeld van Punch Miller's vroege muzikale nalantenschap - dan moet je de dubbel CD van Timeless of de Collector's Classics LPs van Tiny Parham op de draaitafel leggen. De opnamen met trombonist Albert Wynn schijnen ook bijzonder te zijn, dus zal ik nog eens in mijn platenkast duiken om te kijken of ik die boven water krijg.

Deze foto dateert van de periode waarin Punch Miller optrad tijdens de New Orleans Revival beweging.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: 14 januari 1932: Who Cares - Victor Arden-Phil Ohman and their Orchestra
From Jazz To Rhythm - 3817 - Fred Elizalde

Saturday, January 13, 2007

Blue Lonnie

Lonnie Johnson, the great blues guitar player belongs to one of the few blues players I like to listen to. Of course his guitar duets with Eddie Lang are great, but also his solo work is in my collection. I made a contribution in this Keep swinging web log about one of his recordings a month ago you might remember.

In the mean time my collection with Lonnie Johnson recordings grew. I received the Proper box with his early guitar work and I found an LP I love to introduce you today.

The title of this LP is Bluelonnie or Blue Lonnie by Lonnie Johnson in the Jazz Series 4000 FC ( Jaz 4029 )

The LP contains 12 tracks and Lonnie plays the guitar and sings with a small backing group featuring Hal Singer on tenor saxophone, Claude Hopkins at the piano, Wendell Marshall at the bass and Bobby Donaldson on the drums.

It wasn't easy to discover when these recordings were made, as the record sleeve doesn't gives information about that. The great Storyville Blues & Gospel Records Discography of R.M.W. Dixon & J. Godrich only gives recordings up to 1943 and the book Crazy Fingers, Claude Hopkins' Life In Jazz ( Warren W. Vaché sr.) has a discography, but don't list Lonnie Johnson and has never heard of a session with one of the other accompanists mentioned above.

The liner notes of the LP suggest that the recordings were made during the 1952 tour through England that took 11 months, but no additional information was to be found about that tour. Some small words on the label learned that the original recordings were made by Prestige, so finally I had te key for the answer: the online Prestige discography; it unveiled the recording date: 8 March 1960 at the Rudy Van Gelder Studios in Englewood Cliffs.

This LP was originally released as a Bluesville LP Blues by Lonnie Johnson ( Bluesville BVLP 1007) and a 45rpm Bluesville recording (45-806).

The music sounds great although Lonnie didn't play much in those days anymore and was almost forgotten. I've been dead four or five times, but I always came back. This time, I knew that some day, somehow, somebody would find me.

Like in my previous Lonnie Johnson contribution I love to share a film fragment with you showing Lonnie in 1963 at the American Folk Blues Festival. He sings It's Too Late To Cry.

Claude Hopkins, the former 1930s band leader, is a bit special for me as I heard him playing at the piano at the Oude Stijl Jazz Festival in Breda (In the Dutch deep south); maybe I'll tell you more about that 1978 concert in a later blog.

Keep your eyes on my blog.

Keep swinging

Hans Koert

50: 13 January 1957: Mobley's Musings - Hank Mobley All Stars.

Lonnie Johnson, de grote blues gitaarspeler is één van de weinig bluesmusici, die ik regelmatig beluister. Natuurlijk behoren zijn onvergetelijke duetten met Eddie Lang tot mijn favorieten, maar ook zijn solo bluesopnamen kunnen me bij tijd en wijle bekoren. Ik heb in een eerdere bijdrage in mijn Keep swinging weblog al eens aandacht aan hem besteed. Je vindt daar dan ook meer informatie over zijn leven.

In de tussentijd is mijn Lonnie Johnson collectie uitgebreid met o.a. de Proper box, waarin vooral zijn vroege werk te vinden is en ik vond een LP, waar ik het vandaag over wil hebben.

De titel van de plaat is Bluelonnie of Blue Lonnie door Lonny Johnson in de Jazz Series 4000 FC ( Jaz 4029 )

Op de plaat staan 12 nummers, waarop Lonnie zingt en speelt begeleid door een quartet met Hal Singer op tenorsax, Claude Hopkins achter de piano, Wendell Marshall speelt bas en Bobby Donaldson het slagwerk.

Het viel nog niet mee om uit te vinden wanneer deze opnamen gemaakt waren. De hoes geeft hierover geen uitsluitsel. De Blues & Gospel Records Discography van Dixon & Godrich, uitgegeven door Storyville, geeft alleen opnamen tot 1943 en het boek Crazy Fingers, Claude Hopkins' Life In Jazz ( Warren W. Vaché sr.) heeft weliswaar een discografie, maar noemt Lonnie Johnson niet eens, noch één van zijn begeleiders.

De tekst op de hoes suggereert dat de opnamen plaatsvonden tijdens de 11 maanden durende tournee in 1952 door Engeland, maar ook daar is geen informatie over te vinden. Op het label vind ik tenslotte de sleutel aangezien er met kleine letters op staat dat het een Prestige opname is - de online Prestige discografie geeft, na wat zoeken, de opnamedatum: 8 Maart 1960 in de Rudy Van Gelder Studios in Englewood Cliffs.

Deze plaat is origineel uitgebracht als een Bluesville LP Blues by Lonnie Johnson ( Bluesville BVLP 1007) en een paar nummers ook op een singeltje (Bluesville 45-806).

De muziek op de plaat klinkt goed - Lonnie laat horen dat hij, ondanks het feit dat hij maar weinig meer optrad, nog goed uit de voeten kan met de gitaar ( I've been dead four of five times, but I always came back. this time,I knew that some day, somehow, somebody would find me ) ( Ik ben al vier of vijf keer overleden, maar deze keer, ik wist dat het een keer, ergens, zou gebeuren dat iemand me weer zou vinden)

Net als in mijn eerdere Lonnie Johnson bijdrage heb ik een filmpje gevonden met een deel van een opteden tijdens het American Folk Blues Festival in 1963. . Je hoort Lonnie in It's Too Late To Cry.

Claude Hopkins, de bandleider uit de jaren dertig, is voor mij een beetje bijzonder, aangezien ik hem in nog heb horen spelen tijdens het Oude Stijl Jazz Festival in Breda in 1978. Misschien moet ik daar nog maar eens een keer een blog aan wijden.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

50: 13 januari 1957: Mobley's Musings - Hank Mobley All Stars.

Friday, January 12, 2007

Duriumskivan

Thanks to Kristjan Saag I was pointed to a great Swedish picture from the early 1930s with a woman selling the card board Durium records, called Duriumskivan in good Swedish.

The caption reads: Duriumskivan såldes 1930-1932.

The display in front of her contains veckans SKIVA covers, which contained Hit of the week or Durium cardboard records in a weekly series ( Veckans Skiva )

Due to this fact, and the text on the display: Den nya Grammofonskivann, the picture must be from late April 1932 as the first numbered Veckans Skiva (v.s. nr. 1 ) was released in Sweden 22nd of April 1932.

A provnummer - Das War Herrlich - Eins, Zwei, Drei, die Ganze Kompanie ( durium GE-7 ) by the DURIUM ORCHESTRA was released in Sweden only, in April 1932 ( with a spoken promotion talk:

Här är den nya Durium-grammofonskivan, en epokgörande uppfinning. Det material varmed den är klädd är på samma gång det mjukaste och mest härdiga i sitt slag, vilket möjliggör en mer fulländad återgivning än någonsin tillförne. Höga såväl som låga toner äro kristallklara utan minsta biljud. Lägg märke till hur naturlig min röst låter, utan något väsande från nålen. Durium-skivan bevarar sin klangfullhet längre än någon annan skiva. Den går ej sönder. På Durium-skivorna inspelas de av specialister utvalda modernaste dansmelodierna av världens mest berömda orkestrar. Dess pris är lika anmärkningsvärt som dess kvalitet. Femtio Durium-skivor får rum i en resegrammofon och väga ej mer än sex vanliga skivor.

If you don't read or speak swedish it might be usefull to give you the text of an US promo record (Hit of the week 1041), to learn where it's all about:

This is the new Hit-of-the-week record. It is made of Durium, the great invention of a Columbia university professor. Its tone is as rich and clear as the costliest record made. It is guaranteed to play perfectly longer than any other record. It won't break if you drop it. It brings you the latest dance hits each week played by Broadway’s best orchestras, at the sensationally low price of fifteen cents! Each week ,our music jury, composed of Florenz Ziegfeld, Eddie Cantor and Vincent Lopez, selects the outstanding dance hits of the hour for the Hit-of-the-week recording. A new Hit-of-the-week record is on sale each Thursday at all news-stands in this city. Get yours today - fifteen cents! Stand by while Phil Spitalny's famous orchestra plays for you the UNIVERSITY OF MAINE STEIN SONG.

There has been another provnummer for the Swedish market ( durium GE-1 ).- DAS IST DIE LIEBE DER MATROSEN - PONTENERO by the DURIUM DANCE ENSEMBLE. Both records have the words ICKI (sic) TILL SALU (not for sale)on the label.

You can read more about the European Durium records at this site and hear another US promo by clicking on this link

Thanks Kristjan for sharing this picture. It has been posted in my online Durium (GB) Discography.

Keep swinging

Hans Koert

75: 12 January 1932: Any Rags - a Betty Boop cartoon / Just Friends-71218 - Russ Columbo / When We're Alone-351153 - Ben Selvin and his Orchestra /Between The Devil and the Deep Blue Sea-405121 - Frank Auburn and his Orchestra

This contribution was also posted on the Hit of the week weblog.

Dankzij Kristjan Saag werd ik gewezen op een schitterende foto uit Zweden van begin jaren dertig van de vorige eeuw. Er staat een jonge vrouw op die de kartonnen Durium records verkoopt, Duriumskivan in goed Zweeds.

Het onderschrift bij de foto is: Duriumskivan såldes 1930-1932.

In een bak voor haar buik heeft ze platen in veckans SKIVA hoezen, die de kartonnen Hit of the week of Durium platen bevatten, die in een wekelijkse uitgave op de markt kwamen ( Veckans Skiva )

Vanwege dat feit en de tekst op het bakje voor haar buik Den nya Grammofonskivann, ( de nieuwe gramofoonplaten ) zal de foto gemaakt zijn eind april 1932 omdat de eerste Veckans Skiva (v.s. nr. 1 ) in Zweden uitgebracht werd op 22 april 1932.

Een zgn. provnummer - Das War Herrlich - Eins, Zwei, Drei, die Ganze Kompanie ( durium GE-7 ) door het DURIUM ORCHESTRA werd in die zelfde maand in Zweden uitgebracht met een gesproken promotietekst, die ik hieronder integraal afdruk.

Omdat niet iedereen even goed Zweeds leest of spreekt volgt hieronder de tekst van de Nederlandse promotieplaat, die in dezelfde maand verscheen. Dit soort teksten waren qua inhoud meestal gelijkluidend.

Hallo allemaal. Eén ogenblik. Ik moet U iets zeggen over de geheel nieuwe DURIUM platen. De boys hier achter mij trappelen van ongeduld om voor U hun beste nummers te spelen. Dus zal ik het niet lang maken. U ziet zelf direct alle voordelen van de nieuwe DURIUM platen. Ik zou U kunnen zeggen, dat DURIUM platen niet breken, maar dat ziet U zelf of dat vijftig DURIUM platen evenveel wegen als zes gewone; maar dat ziet U zelf ook direct. Ik zou U ook kunnen vertellen van de prachtige DURIUM weergave, maar dat hoort U al aan mijn aangenaam stemgeluid. Ik zou vervolgens kunnen zeggen, dat alleen de beste dansorkesten de laatste nummers voor DURIUM spelen en als U een horloge hebt, zult U ook zien dat DURIUM platen bijna tweemaal zo lang spelen als gewone platen. Voor één ding waarschuw ik U echter; U hoeft straks niet allemaal naar de grammofoon te springen om de plaat om te draaien; DURIUM platen behoeven niet te worden omgedraaid. U krijgt twee volledige nummers op één plaat voor de helft van het geld. Kom jongens, nu is het jullie beurt. Zeg het met muziek !

Je kunt meer over deze Europese kartonnen platen te weten komen door hier te klikken. Je kunt ook de Nederlandse promotieplaat horen als je hier klikt.

Er bestaat ook nog een tweede provnummer ( durium GE-1 ).- DAS IST DIE LIEBE DER MATROSEN - PONTENERO doorr het DURIUM DANCE ENSEMBLE voor Zweden. Beide platen hebben op het label de tekst ICKI (sic) TILL SALU wat betekent dat ze niet te koop zijn.

Bedankt Kristjan voor het met ons willen delen van deze unieke foto. Ik zal hem in de online Durium (GB) Discography zetten.

Keep swinging

Hans Koert

Thursday, January 11, 2007

Stormy Weather

The weather forecast for today: A storm at the coast from the southwest. ( 9 on the Beaufort Scale ) Heavy gusts ( up to 110 km / hrs.) And a lot of rain .......

Time to remember Stormy Weather written and composed by Arlen and Koehler.

The tune was originally written for Cab Calloway, but he was not present at the time Ethel Waters recorded the song for the first time in 1933. It was at that occcasion that Ethel Waters sung for the first time as a black artist for a white audience.

The song was recorded many times. I have found some fragments for you to illustrate some different versions.

The Cab Calloway version featuring the Nicholas Brothers (1933)

Morton Downey - Telma Todd and the Jack Harris Orchestra ( 1933)

One of the version you won't forget is the one sung by Billie Holiday. I haven't found it on film, but this charming vocalist, called Tam, sings it in the way Billie Holiday did it.

Keep swinging

Hans Koert

75: 11 January 1932: Dancing In The Dark-2111 - Ambrose Orchestra
50: 11 January 1957: Willow Weep For Me - Woody Herman-Barney Kessel and teir Orchestra
Blue Monk - Barney Wilen Quartet.

De weersvoorspelling voor vandaag liegt er niet om: Een zuidwesterstorm aan zee (windkracht 9 BF). Windstoten tot 110 km/uur. En een heleboel regen.

Tijd om Stormy Weather, gecomponeerd en geschreven door Arlen en Koehler weer eens uit de kast te halen.

Het nummer werd origineel gechreven voor Cab Calloway, maar die was er niet bij toen Ethel Waters het nummer voor het eerst opnam in 1933. Bij die gelegenheid werd er overigens ook geschiedenis geschreven aangezien Ethel Waters als zwarte zangeres voor het eerst optrad voor een blank publiek. Het lied werd op vele manieren uitgevoerd en op de plaat gezet. Ik heb verschillende fragmenten gevonden van optredens.

Dit is de Cab Calloway versie uit 1933 met de Nicholas Brothers.

Morton Downey - Telma Todd en het Jack Harris Orchestra ( 1933)

Een andere sympathieke versie is die van Billie Holiday maar die heb ik niet op film gevonden. Wel met een charmante zangeres Tam, die het zingt op de manier zoals Billie Holiday dat deed.

Keep swinging

Hans Koert

75: 11 January 1932: Dancing In The Dark-2111 - Ambrose Orchestra
50: 11 January 1957: Willow Weep For Me - Woody Herman-Barney Kessel and teir Orchestra
Blue Monk - Barney Wilen Quartet.

Wednesday, January 10, 2007

Bert van den Brink

A small message in our local news paper got my attention this morning - Bert van den Brink wint Jazzprijs ( Bert van Den Brink Wins Jazz Price ). The small article reads that Bert won the VPRO/Boy Edgar Price, the most important Dutch price for jazz and improvised music. Congratulations Bert for this great appreciation !.

In a 1997 jazz magazine ( Jazz Nu ) I read Wereldberoemd Onder Collega's ( World Famous Among Collegues ). At that time he toured around the world with Dee Dee Bridgewater and played with Toots Thielemans.

He started to play the piano when he was five years old and finished cum laude at the Utrecht Academy of Music as a classical concert piano player. So far so good - it reads like other biographies of jazz musicians, although you should know that Bert was born visually disabled.

He started to play classical lunch concerts in the Concertgebouw in Amsterdam and became a member of the Amstel Octet, a well known Dutch jazz group featuring Hein van de Geyn and John Engels in the rhythm section. One of his first records in which he participated was with Chet Baker.

His carreer in jazz music continued since that time and one of his last records is with Jesse van Ruller, the jazz guitar player.

I heard Bert van den Brink for the first time in concert at one of Jesse's Artist In Residence concerts in the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen ( southwest part of the Netherlands) (Sep. 2004 ). I was fascinated about how these two skilled musicians communicated with each other in music. Jazz is communication - on stage musicians look to each other, give each other signs and that kind of visual communication, but playing with a blind piano player asks other ways to make interactions. Playing jazz, only by ear, is one of the higest levels of making music you can imagine and that happened on stage in Terneuzen. It is a pity that the recordings of this concert made in Terneuzen couldn't be used for their last CD.

I found a fragment of their concert as made in Amsterdam I love to share with you.

Keep swinging

Hans Koert

75: 10 January 1932: Twentieth Century Blues-3804 - Henry Hall and his Gleneagles Hotel Band

Nederlands ( To the English translation )

Vanmorgen viel mijn oog op een kort berichtje in de plaatselijke krant - Bert van den Brink wint Jazzprijs. Het stukje meldde dat Bert de VPRO/Boy Edgar Prijs, de belangrijkste Nederlandse prijs voor jazz en geimproviseerde muziek, had gewonnen. Gefeliciteerd Bert met deze belangrijke vorm van waardering.

In een jazztijdschrift uit 1997 ( Jazz Nu) lees ik de kop Wereldberoemd onder collega's, een veelzeggende titel.

Eind jaren negentig tourde Bert de wereld rond met musici als Dee Dee Bridgewater en speelde hij met Toots Thielemans.

Hij begon met pianospelen toen hij vijf jaar was en slaagde jaren later cum laude als klassiek pianist aan het Conservatorium van Utrecht. Tot zover niet zo opmerkelijk voor een geschoold jazzmuzikant, ware het niet dat Bert vanaf zijn geboorte visueel gehandicapt is.

Hij begon lunchconcerten te geven in Amsterdam en werd lid van het Amstel Octet, een bekende jazzgroep met Hein van de Geyn en John Engels in de ritmesctie. Eén van de eerste platen waar hij aan mee werkte was met Chet Baker.

Sinds die tijd is het alleen maar drukker geworden voor Bert. Hij speelde de laatste jaren met Jesse van Ruller, de jazzgitarist, op vele podia in Nederland. Het resultaat van deze samenwerking is onlangs op CD verschenen.

Ik hoorde Bert van den Brink voor de eerste keer spelen met Jesse van Ruller tijdens één van Jesse's Artists in Residence concerten voor Porgy en Bess Jazzclub in Terneuzen (september 2004).

Het fascineerde me om te zien hoe die twee op het podium met elkaar communiceerden. Normaal gesproken maken jazzmusici contact met elkaar door elkaar aan te kijken of door signalen af te geven, maar dat wordt moeilijk als één van de twee blind is. Jazz is communicatie. Het maken van jazz door alleen maar te luisteren naar elkaar is improviseren op een heel hoog niveau en dat gebeurde in Terneuzen. Jammergenoeg konden de CD opnamen gemaakt tijdens dit concert in Terneuzen niet gebruikt worden voor hun laatste CD.

Ik vond een fragment van een opname van dit duo in Amsterdam, dat ik jullie graag wil laten zien en horen:

Keep swinging

Hans Koert

75: 10 januari 1932: Twentieth Century Blues-3804 - Henry Hall and his Gleneagles Hotel Band

Tuesday, January 09, 2007

Une histoire du Jazz Francais

The great French TV station Mezzo, brings classical music, jazz and world music to your TV set, if you're so lucky to live in Western Europe. You also need a contract for the cable network or a satelite dish; never mind - if you have Mezzo on your TV you're a lucky guy!!, I am. Last evening I watched to a program I recorded, titled Une Histoire du Jazz Francais, ( first part ), a documentary made by Jean-Christophe Averty. It contains the history of jazz in France between 1917 and 1940. Jean-Christophe Averty is an expert on jazz and amusement in France of the pre war yea

rs.

I had contact with him a few years ago as he made a radio program, that played all Hit of the week ( and Sefono) recordings from 1930 up to 1932 using my Hit of the week Discography. This might be a great subject to tell about in a later blog.

In the documentary is a lot of music. Tunes, directly transfered from the original 78rpm recordings are to be heard and early pictures shown. Musicians, active in that period, like Fred Adison and Philippe Brun, tell about their remembrances of that period. The documentary is very informative; all bands and musicians that were active in the 1930s are in the film: Josephine Baker, Lud Gluskin, Gregor, Ray Ventura, Django Reinhardt, Coco Aslan, Roland Dorsay, Django Reinhardt, Bill Coleman, Michel Roger, Django Reinhardt, Helian, Django Reinhardt, Jean-Louis Tristan, Django Reinhardt, Philippe Brun, Jean Laporte and the Hot Club du Jazz with Django Reinhardt.

Django, Django, Django .... Django with Bill Coleman, Django with Alix Combelle, with Eddie Brunner and Freddy Taylor.

Oscar Aleman is not mentioned, not even with a single word, nothing.

How do they call that? Protectionism, making history? No, this is the only true story as seen through the eyes of a French historian.

To illustrate that I like Django's music I will share with you a small fragment of a 1937 Dutch film in which Django Reinhardt and his Hot Club du France perform on a Dutch festival.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

50: 9 January 1957: They Can't Take That Away From Me - Billie Holiday and her Orchestra

Nederlands ( To the English translation )

Het Franse TV station Mezzo brengt klassieke muziek, jazz en wereldmuziek in de huiskamer, mits je aangesloten bent op de kabel of een sateliet schotel hebt, geschikt om het programma te ontvangen. Als je Mezzo hebt, mag je je een gelukkig mens noemen; dat geluk heb ik.

Gisterenavond keek ik naar een ( opgenomen ) programma getiteld Une Histoire du Jazz Francais, ( deel één ), een documentaire gemaakt door Jean-Christophe Averty. Het bevat een overzicht van de geschiedenis van de jazz in Frankrijk tussen 1917 en 1940. Jean-Christophe Averty geldt als een expert op het gebied van de Franse jazz en amusementsgeschiedenis uit de periode van voor de Tweede Wereldoorlog
Een paar jaar geleden had ik contact met hem, vanwege een radioprogramma, waarin hij alle Hit of the weeks ( en Sefono's) draaide, gebruikmakend van mijn Hit of the week Discography. Dit is misschien wel een leuk onderwerp voor een weblog binnenkort.

De documentaire zit barstensvol muziek; nummers, direct vanaf de 78-toeren plaat en foto's uit deze vooroorlogse periode. Musici, die in deze periode actief waren zijn geinterviewd, zoals Fred Adison en Philippe Brun, en vertellen hun herinneringen aan deze periode. De documentaire is erg informatief: alle bands en musici, die een rol speelden in de vooroorlogse amusements- en jazz in Frankrijk passeren de revue: Josephine Baker, Lud Gluskin, Gregor, Ray Ventura, Django Reinhardt, Coco Aslan, Roland Dorsay, Django Reinhardt, Bill Coleman, Michel Roger, Django Reinhardt, Helian, Django Reinhardt, Jean-Louis Tristan, Django Reinhardt, Philippe Brun, Jean Laporte en de Hot Club du Jazz met Django Reinhardt.

Django, Django, Django .... Django met Bill Coleman, Django met Alix Combelle, met Eddie Brunner en met Freddy Taylor.

Over Oscar Aleman ............. wordt met geen woord gerept.

Hoe heet dat? Hoe noem je zo iets? Geschiedenis maken? Protectionisme? Nee, dit is de geshiedenis van de Jazz in Frankrijk gezien door de ogen van een Franse historicus. Wat een blamage !!

Om te tonen dat ik niets tegen Django Reinhardt heb, hier een fragment van een Nederlands filmpje uit 1937 waarin Django optreedt met zijn Quintet du Hot Club de France.

Keep swinging

Hans Koert
keepswinging@live.nl

50: 9 Januari 1957: They Can't Take That Away From Me - Billie Holiday and her Orchestra

Monday, January 08, 2007

Rhapsody In Blue

This time something very serious in music - The Rhapsody in Blue composed by George Gershwin.

I found it on a 1950s 25 cm LP in the collection of Jan H. and this version was played by the Concert Hall Symphony Orchestra directed by Walter Goehr. Philippe Entremont is the piano player. The picture above is the upper part of the sleeve. The lower part is a drawing by Harvey Gabor showing the other composition on this record, Ein Amerikaner In Paris (An American In Paris) also from George Gershwin.

Don't worry - my musical interest haven't been changed. This Rhapsody in Blue is in my ears more a piece of music that belongs to the classical music tradition then to the jazz, but in the 1920s the opinions were more qualified. Jazz, especially hot jazz, played by the numerous dance bands were not taken too seriously by the middle and upper class.

One of the most important band leaders from that time, Paul Whiteman, tried to break through this opinion by introducing the symphonic jazz art form. So he planned a concert at the New York Aeolian Hall February 1924 to play the George Gershwin composition Rhapsody In Blue

with a large orchestra. The concert took place, with George Gershwin at the piano and the orchestra conducted by Paul Whiteman himself. The arrangements were made by Ferde Grofé, who was reponsible for most arrangements in the band at that time.

There are people who say, that thanks to this concert the big band jazz could develop in the 1930s.

In June 1924 Paul Whiteman recorded this lenghtly tune with the composer George Gershwin at the piano and created a classical interpretation of what is called symphonic jazz. This kind of music was accepted by the middle and upper classes, so Whiteman's star was rising. He was titled King of Jazz, a title he used for his impressive 1930 sound film King of Jazz.

I was able to see this film completely and, although some parts are not very interesting seen and heard by nowadays eyes and ears, the great dance arrangements fascinate.

In this film the composition Rhapsody In Blue, plays an important part and you can see a lenghtly fragment from that film here below.

If you don't have the time ( or the concentration) to view this lenghtly fragment and you do want to have a short but refreshing shot of the theme of Rhapsody In Blue view the second fragment of a short finally of a High School performance. Enjoy it.

Keep swinging

Hans Koert
keepswinging@live.nl

75: 8 January 1932: By The Fireside-2104 - Ray Noble and his Orchestra.
50: 8 January 1957: Stars Fell On Alabama - Billie Holiday and her Orchestra

Nederlands ( To the English translation )

Deze keer een serieus stukje muziek - De Rhapsody in Blue gecomponeerd door George Gershwin. Ik vond het muziekstuk op een 25 cm LP uit de jaren vijftig in Jan H's collectie en deze uitvoering is door de Concert Hall Symphony Orchestra onder leiding van Walter Goehr. Philippe Entremont is de pianist. De tekening hierboven is de bovenste helft van de hoes; de onderste helft is een tekening die betrekkking heeft op de tweede compositie van Gershwin op deze plaat: Ein Amerikaner In Paris (An American In Paris) . Het ontwerp is van Harvey Gabor.

Wees maar niet ongerust - mijn muzikale smaak is niet ineens veranderd. De Rhapsody in Blue is in mijn oren een stuk muziek, dat eerder tot de klassieke muziek gerekend kan worden dan tot de jazz, maar in de jaren twintig van de vorige eeuw dacht men daar iets genuanceerder over. De hot jazz, zoals die toen door veel orkesten werd gespeeld, kon weinig waardering krijgen van de midden- en hogere klassen. Eén van de grootste bandleiders van die tijd, Paul Whiteman, probeerde dit te doorbreken, door de symfonische jazz te introduceren. Er werd een concert georganiseerd in februari 1924 in de Aeolian Hall in New York waar de composite Rhapsody in Blue van George Gershwin met groot orkest werd

vertolkt met Gershwin achter de vleugel. Ferde Grofé, de vaste arrangeur van Whiteman's band zorgde voor de arrangementen. Het concert sloeg in als een bom.

In juni 1924 nam Paul Whiteman het stuk op met Gershwin achter de piano en maakte hiermee een klassieke opname, die beschouwd kan worden als één van de eerste voorbeelden van symfonische jazz. Dit soort muziek, gemakshalve in die tijd ook maar jazz genoemd, viel wel in de smaak bij de midden- en hogere klassen. Whiteman zag zijn reputatie groeien en kreeg de titel King of Jazz, dat meteen de titel werd voor één van de grootste geluidsfilmproducties uit 1930 King of Jazz.

Ik heb deze film pas nog eens helemaal gezien en, hoewel er delen tussen zitten, die we met onze inzichten niet meer waarderen, raak je gefascineerd door de enorme dansarrangementen in de film.

Ik heb een samenvatting van deze film gevonden en hieronder neer gezet. Als je dit een beetje te lang duurt, of je kunt de concentratie niet opbrengen, heb ik daaronder een kort fragment geplaatst van het spetterende slot van een High School uitvoering, zodat je nog even het thema van de muziek kunt herkennen.

Sunday, January 07, 2007

So What

2007
Saturday evening: Miles Davis on the audio - Miles Davis and John Coltrane in duel. It sounds great. It fits in that very moment. It sounds fresh, modern, perfect - as if it is made for me at the very moment, but ..... than I realize that this music was made 47 years ago: April 1960 - Live in The Hague.

1960: Seventy-five kilometres to the south, in a straight line, a boy, nine years old, looks into the camera, of the photographer. He is in school and his world is limited to the island of Zuid Beveland, in the southwest part of the

Netherlands, where he lives. He has been to Rotterdam to his aunt and uncle and maybe one time to the forests in Brabant - world tours. His view on the world is the TV-set of his grandparents - the Verrekijker, a TV-program for children, filled with small documentaries, is his only contact with the rest of the world.

He has never heard of Miles Davis or John Coltrane. He might have seen the Skymasters on the TV - Willem Duys - His grandfather tapping the rhythm on the table with his hand. The local brass band Con Amore seems a logical step after learning to play the recorder.

The only record in the house might have been the free soundsheets Het Beste ( Reader's Digest) sent around: Gratis luisterproef - Een muzikale rondreis in-een-notedop met fragmenten uit Wonderful World Wonderful Music. ( Free sample - A musical round trip in a nutshell with fragments from Wonde

rful World - Wonderful Music), presented by Willem Duys.

If this nine years old boy had realized that he would enjoy a piece of music, made at that very moment, seventy five kilometres to the north, middle aged, like his grandfather then, tapping with his hand on the table.

Isn't that a philopsophical thought about time and relativity for such a young child?

So What !!

Keep Swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

75: 7 January 1932: Sailing / When It's Sleepy Time Down South-1186 - Phil Spitalny and his Music ( for Hit of the week)
50: 7 January 1957: Body and Soul - Billie Holiday and her Orchestra

Night In Tunesia - Barney Wilen Quartet

2007
Zaterdagavond: Miles Davis op de geluidsinstallatie - Miles Davis en John Coltrane in duel. Het klinkt goed - het past allemaal precies. Het klinkt nieuw en fris; alsof het voor mij op dat moment gecreërd wordt.

Dan realiseer ik me dat deze muziek 47 jaar geleden werd gemaakt: april 1960 - Live in Den Haag

1960: Vijfenzeventig kilometer naar het zuiden, hemelsbreed, kijkt een jongen, negen jaar oud, recht in de camera van de fotograaf. Hij zit op school en zijn wereld is niet veel groter dan het eiland waar hij op woont - Zuid Beveland, in he

t zuidwesten van Nederland. Hij is wel eens naar Rotterdam geweest, naar zijn oom en tante of naar de bossen in Brabant. Wereldeizen (of zoals ze in Zeeland zeggen, Batse reizen). Zijn kijk op de wereld krijgt hij van de TV, bij zijn opoe en opa - van het programma De Verrekijker, dat korte documentaires uitzendt.
Van Miles Davis of John Coltrane heeft hij nog nooit gehoord. Misschien heeft hij wel eens een showorkest, als de Skymasters op de TV gezien - Willem Duys. Zijn opa, die het ritme van de muziek meetikt op de tafel. De plaatselijke muziekvereniging Con Amore lijkt een logisch vervolg na de blokfluitlessen.

De enige gramofoonplaat in huis zou wel eens zo'n gratis dun reclameplaatje van Het Beste ( Reader's Digest) kunnen zijn: Gratis luisterproef - Een muzikale rondreis in-een-notedop met fragmenten uit Wonderful World Wonderful Music - gepresenteerd door Willem Duys.

Als deze negen jaar oude jongen zich toen gerealiseerd had, dat hij later, op middelbare leeftijd net als zijn grootvader met zijn hand het ritme mee tikkend, zou luisteren en genieten van een stuk muziek, dat op dat moment vijfenzeventig kilometer naar het noorden op een podium in Den Haag wordt geschapen, zou dat niet een erg filosofische gedachte zijn voor een kind over tijd en relativiteit?

Hoe zo !! - So What !

Keep Swinging

Hans Koert

Night In Tunesia - Barney Wilen Quartet

Saturday, January 06, 2007

Roltone

This is one of the most strange records in my collection.

I found it a few month ago when I was allowed to search in the records of a relative that passed away. It is a Dutch ROLTONE record.

These thin flexible records were released in the 1950s and 1960s of the last century and belong to the so-called soundsheets. It were advertisement or promo records for products.
This is a custom records given free and for nothing with Turkstra Beschuit, crisp rusks around 1958.

This record contains an accordeon medley and is made of a thin yellow plastic sheet, curled around a card board paper at the back. They were produced by

Phonopress in Heemstede ( The Netherlands). Another Dutch company that made this kind of records was Sonopresse N.V. , Rotterdam. In the US Eva-Tone could be mentioned - In England Sound For Industry

The complete information on the label:

nn ( no artist ) ( no recording or release date = ca 1958)

ACCORDEON MEDLEY Nr 1 Nel blue, di pinto di bleu, Spiel noch einmal für mich Habanero, Tipi tipi tipso (Modugno, Heinz, Gietz) - (no matrix number)

ROLTONE TP 108 - 33r.p.m. - STEMRA

U . GELEVERD. DANK . ZIJ . TURKSTRA . BESCHUITFABBRIEKEN . N.B. MANUFACTURED . BY . PHONOPRESS . HEEMSTEDE

As far as I know the series of ROLTONE records ( mind the special octagonal shape ) was limited to no more then nine records:

TP 102: Spiel noch einmal für mich, Habanero

TP 103: Colonel Bogey march, (River Kwai march)

TP 104: Fräulein

TP 107: Simple music II: Hör mein Lied Violetta/Amapola

TP 108: Accordeon medley no. 1

TP 109: Populaire feestpotpourri

Additional information will be most welcome.

Keep swinging

Hans Koert

75: January 1932: By The Sycamore Tree-1192 b Rudy Vallee and his Connecticut Yankees ( as Hit of the week B-1-2 )

Dit één van de meest vreemde platen in mijn verzameling. Ik vond het een paar maanden geleden toen ik mocht snuffelen in de verzameling van een overleden familielid. Het is een Nederlandse ROLTONE

Dit soort flexibele plaatjes werden uitgebracht in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw en worden klankdrukken genoemd.

Het zijn advertentie- of promotieplaatjes om producten onder de aandacht te brengen.

Dit is een muziekplaatje, dat gratis werd weggegeven bij een rol Turkstra Beschuit rond 1958.

Op de plaat vinden we een accordeon medley en de plaat is gemaakt van dun geel plastic, dat om een kartonnen achthoek is geklemd. Het werd gemaakt door

Phonopress in Heemstede. Een andere bekende klankdrukkenfabriek was Sonopresse N.V. uit Rotterdam. In Engelands kennen we Sound For Industry en in de Verenigde Staten is EVA-TONE een bekende maatschappij.

De complete informatie op het label luidt:

nn ( no artist ) ( geen opname of datum van uitgave = ca. 1958)

ACCORDEON MEDLEY Nr 1 Nel blue, di pinto di bleu, Spiel noch einmal für mich Habanero, Tipi tipi tipso (Modugno, Heinz, Gietz) (geen matrix nummer) - ROLTONE TP 108
33r.p.m. STEMRA

U . GELEVERD. DANK . ZIJ . TURKSTRA . BESCHUITFABBRIEKEN . N.B. - MANUFACTURED . BY . PHONOPRESS . HEEMSTEDE

Voor zover ik heb kunnen nagaan zijn er zo'n negen ROLTONE platen uitgebracht:

TP 102: Spiel noch einmal für mich, Habanero

TP 103: Colonel Bogey march, (River Kwai march)

TP 104: Fräulein

TP 107: Simple music II: Hör mein Lied Violetta/Amapola

TP 108: Accordeon medley no. 1

TP 109: Populaire feestpotpourri

Ik ben geinteresseerd in aanvullende informatie.

Keep swinging

Hans Koert

75: January 1932: By The Sycamore Tree-1192 b Rudy Vallee and his Connecticut Yankees ( as Hit of the week B-1-2 )

Friday, January 05, 2007

Tiger Rag

The Tiger Rag is one of the most well known and most performed jazz tunes in traditional jazz. It was one of the first records ever recorded by a band that played a kind of music labeled as Jass. Jazz was in those days sometimes written as Jass.

The Tiger Rag was composed by Nick La Rocca, the cornet player of the Original Dixieland Jass Band around 1917. He recorded the tune with his orchestra for the very first time on the 17th of August 1917 for Aeolian Vocalion.

The Original Dixieland Jass Band is honored being the first band that recorded jass music, but this fact has always be part of a discussion between music and jazz historians.

Jazz music developed as a mixture of all kinds of music styles around 1900 as part of the culture of the black people in the US it is rather strange that the first jazz record should be played by a white band. Well, I'm not going to do this discussion again - it is a fact that this composition was first recorded in 1917.

It is a fact that this Tiger Rag became one of the most played tunes in traditional jazz and, nowadays, in dixieland jazz bands all over the world. It is played in so many styles and versions, violated, mutilated and made ridiculous, that it hardly can be played seriously after all those years. There must be thousands of recorded tunes and I'm sure there are record collectors specialized in that tune.

I started this subject as I was pointed to a nice film fragment in which the members of the original ODJB ( This abbrevation is general accepted for the Original Dixieland Jass Band ) reunite their original 1917 band and play the Tiger Rag again. It is a fragment of the 1937 March of Time series, titled Birth of Swing.

What about Harry Reser "hot" version with his Clicquot Club Eskimos

Or good old Roy Smeck's version on the ukulele:

The next fragment contains the version of the Freddie Fisher's Schnicklefritz Band.

And last but not least this great version on tuba, played by a tuba player who dreams to be a star.

I hope you liked this subject. Beware of tigers today !

Keep swinging

Hans Koert
keepswinging@live.nl

50: 5 January 1957: Woolafunt's Lament - Kenny Burrell Quintet Monday Stroll - Frank Wess Quintet

Nederlands ( To the English translation )

De Tiger Rag is één van de meest bekende en meest gespeelde jazznummers uit de traditionele jazz. Het was één van de eerste titels, die opgenomen werden door een band, die pretendeerde jassmuziek te spelen. Jazz werd toen nog als jass geschreven.

De Tiger Rag werd gecomponeerd door Nick La Rocca, de cornetspeler van de Original Dixieland Jass Band rond 1917. Hij nam het nummer voor het eerst op met zijn orkest op 17 augustus 1917 op het Aeolian Vocalion label.

Met zegt, dat de Original Dixieland Jass Band de eer te beurt valt voor het eerst jazzmuziek op de plaat te hebben gezet, maar dit is altijd een onderwerp van discussie geweest onder jazzcritici.

Aangezien Jazz ontstaan is begin 1900 uit een mix van allerlei muziekculturen binnen de zwarte bevolking van Amerika is het natuurlijk vreemd dat de eerste jazzplaat gespeeld wordt door blanke musici. We gaan hier de discussie niet opnieuw voeren, maar constateren dat het nummer voor het eerst opgenomen werd in 1917.

Het is een feit dat de Tiger Rag één van de meest gespeelde nummers is uit de traditionele jazz en tegenwoordig kan geen een dixieland orkest, waar ook ter wereld om dit nummer heen. Het is gespeeld in allerlei muziekstijlen en versies, verkracht, verminkt en belachelijk gemaakt, zodat het eigenlijk niet meer goed mogelijk is het nummer serieus te spelen.

Er moeten zo'n duizenden versies opgenomen zijn op plaat en ik wet zeker dat er hier of daar wel een pure Tiger Rag verzamelaar zal bestaan.

Ik vond het leuk om dit doodgespeelde nummer eens naar voren te halen, omdat ik gewezen werd op een aardig film fragment uit 1937, waarin de voormalige leden van de ODJB ( deze afkorting voor de Original Dixieland Jazz Band is algemeen aanvaard) nogmaals bij elkaar komen en de Tiger Rag spelen. Het fragment komt uit de film: Birth of Swing, in de March of Time series.

En wat te denken over deze "hot" versie van Harry Reser's Clicquot Club Eskimos?

En wat maakt Roy Smeck op zijn ukulele van dit nummer?

De Freddie Fisher's Schnicklefritz Band heeft zo z'n eigen interpretatie van het nummer.

........ en tenslotte een schitterend voorbeeld van de Tiger Rag gespeeld op een boot door een tubaspeler,die droomt van de grote podia.

Ik hoop dat jullie de Tiger Rag nog steeds kunnen waarderen.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

50: 5 January 1957: Woolafunt's Lament - Kenny Burrell Quintet Monday Stroll - Frank Wess Quintet

Thursday, January 04, 2007

Monty Alexander - Facets

Since June 2006 a secondhand record shop happens to be opened at the Dam in Middelburg (The Netherlands).

Last months I found some interesting LPs from Monty Alexander. One of these records I want to share with you today.

For three months Monty Alexander was for me just one of the dozen best jazz piano players, but since his concert in the Porgy & Bess Jazz Club in Terneuzen ( southwest part of the Netherlands) Monty has become one of my favorites. So I was very anuious to find some LPs of him.

The LP is titled Facets and was released at the Concord Jazz label ( CJ-108). It is Monty's second album for Concord - his first one happened to be with the Ray Brown Trio on CJ-102.
There are eight tracks on this LP. Lost April is, as the liner notes say, an almost forgotten tune played by Nat King Cole in 1948. Monty's version is on this album. Hold 'Em Joe is in fact a calypso, played here in a way only Monty can do it. When he touches the keys even a dull melody becomes a great jazz standard. He modulates the tunes and adapts the rhythm if he feels it necessary. A good example is Fats Domino's I'm Walkin'

The Facets album is recorded at the Coast Recorders Studios in San Francisco August 1979 with the Monty Alexander Trio. This trio features Monty at the piano, Ray Brown on bass and Jeff Hamilton on drums.
Jeff Hamilton was also the percusionist at the Porgy & Bess Concert november 2006.

His cooperation with Ray Brown dates from the late 1960s. Monty, born in Jamaica in 1944, came to Miami in 1961 and started as a piano player in local clubs. In 1967 he moved to New York and played with Milt Jackson and Ray Brown for five s

ummer seasons. He formed his own trio and toured around Europe mid 1970s, where he performed, thirty years ago, at his famous Montreux concert with Jeff Hamilton and John Clayton ( Monty Alexander Live ). This trio played, thirty years older, in November in the Porgy & Bess Jazz Club.

It's a pity that the copy of my Facets LP is a bit noisy, so I hope to find a better copy or the CD version. Is this great album reissued on CD?

Keep swinging

Hans Koert
keepswinging@live.nl

75: 4 January 1932: Chinatown My Chinatown-71287 - Roane's Pennsylvanians

50: 4 January 1957: Comes Love - Billie Holiday and her Orchestra

Nederlands ( To the English translation )

Sinds een half jaar is er een tweedehands platenzaakje geopend aan de Dam in Middelburg. Afgelopen maand vond ik er een paar interessante LPs, waaronder Monty Alexander. Eén van die LPs wil ik jullie hier laten zien.

Tot voor drie maanden was Monty Alexander voor mij niet meer dan één van de tien betere jazz pianisten, maar sinds zijn concert in de Porgy & Bess Jazz club in Terneuzen is Monty één van mijn favoriete pianisten geworden. Dus was ik blij verrast om een paar van zijn LPs in de bakken te vinden.

De LP is getiteld Facets en uitgebracht op het Concord Jazz label ( CJ-108). Het is het tweede album dat Monty voor Concord maakte; het eerste was met het Ray Brown Trio op CJ-102.
Er staan acht titels op deze LP. Lost April is, zoals de hoes aangeeft, een bijna vergeten nummer van Nat King Cole uit 1948; Monty's versie staat als tweede nummer op deze plaat. Hold 'Em Joe is eigenlijk een calypso, hier gespeeld zoals alleen Monty dat kan. Als hij een nummer met zijn vingers aanraakt, verandert elke suf melodietje in een virtuoos gespeelde jazz standard. Hij past de melodie aan, speelt met de toonhoogten en verandert het ritme zoals het hem goeddunkt. Het nummer I'm Walkin', origineel gezongen door Fats Domino is daar zo'n voorbeeld van

De Facets LP werd opgenomen in de Coast Recorders Studios in San Francisco in august 1979 met het Monty Alexander Trio. Het trio bestaat uit Monty Alexander op de piano, Ray Brown op bas en Jeff Hamilton op slagwerk. Jeff Hamilton speelde ook mee tijdens het Porgy & Bess Concert in november 2006.

De samenwerking met Ray Brown dateert al van eind zestiger jaren. Monty, geboren in Jamaica in 1944, kwam in 1961 naar Miami en begon piano te spelen in de lokale clubs. In 1967 verhuisde hij naar New York waar hij vijf zomerseizoenen optrad met Ray Brown en Milt Jackson. Hij vormde zijn eigen groep en reisde midden jaren zeventig door Europa, wat resulteerde in het beroemde Montreux concert met Jeff Hamilton en John Clayton ( Monty Alexander Live ). Met dit trio speelde hij, hoewel dertig jaar ouder, in Porgy & Bess.

Jammergenoeg is de kwaliteit van de LP die ik gekocht heb, wat minder en ik hoop ooit nog eens een beter exemplaar te vinden of een heruitgave op CD. Is deze plaat ooit op CD heruitgebracht?

Keep swinging

Hans Koert
keepswinging@live.nl

75: 4 January 1932: Chinatown My Chinatown-71287 - Roane's Pennsylvanians

50: 4 January 1957: Comes Love - Billie Holiday and her Orchestra

Wednesday, January 03, 2007

Ron Carter - Third Plane

Three skilled accompanists on one stage. They play together for the first time on Miles Davis Seven Steps To Heaven ( May 1963); Ron Carter - Herbie Hancock and Tony Williams.

Fourteen year later they gather at the Automatt in San Francisco and make a record titled Third Plane.

Although all three participants are equal listed Ron Carter is the leader of the trio.

Ron Carter started his carreer as a jazz musician with the Chico Hamilton Quintet late 1950s and recorded with Eric Dolphy and Don Ellis in 1960. In the years previous to his debut at the Miles Davis Quintet he perfromed and recorded with Randy Weston, Cannonball Adderley, Jaki Byard and Thelonious Monk. In 1963 he joined Miles Davis until 1968. He is, up to now, a very sought after bass player and is to be found on thousand recordings with bands like the New York Jazz Quartet, the so-called V.S.O.P., the Milestone Jazzstars with Sonny Rollins, McCoy Tyner and Al Foster. In the 1970s he started to make records as a leader (like this Third Plane session) and sometimes used a second bass, to mark the time and keep the harmony, so he could play his bass as a solo instrument.

The Third Plane album is not his most important production, neither his best one, but it is a great album if you want to hear him play solo on his instrument.

Mind that this record was made in the mid seventies, in a period that a jazz trio like the Carter-Hancock-Williams Trio, with only accoustic instruments, was not very popular.

Both Herbie Hancock at the piano and Tony Williams on drums are skilled musicians, both with a large record of service, should be mentioned here, but I'll keep that subject for another blog.

The trio plays six tunes; Carter plays a great role in Stella By Starlight and Hancock's Dolphin Dance. The other tracks, Third Plane, United Blues, Lawra and Quiet Times demonstrate that these three musicians have played together for a long time.

I found a small fragment of a performance with the Miles Davis Quintet in the 1960s where you see and hear the three musicians as the rhythm group of Miles' Quintet. Enjoy it.

Keep swinging

Hans Koert

50: 3 January 1957: I Wished On The Moon - Billie Holiday Orchestra

Drie ervaren muzikanten samen in de studio. Ze speelden voor het eerst samen op het Miles Davis album Seven Steps To Heaven ( May 1963); Ron Carter - Herbie Hancock en Tony Williams.

Veertien jaar later komen ze weer bij elkaar in de Automatt in San Francisco en maken ze de LP Third Plane.

Hoewel de drie musici volkomen gelijkwaardig zijn, is het Ron Carter die de leiding neemt in het trio.

Ron Carter begon zijn carriere als jazzmusicus bij het Chico Hamilton Quintet eind jaren vijftig en nam platen op met Eric Dolphy en Don Ellis in 1960. In de jaren voorafgaand aan zijn belangrijke periode met Miles, speelde hij met Randy Weston, Cannonball Adderley, Jaki Byard en Thelonious Monk. In 1963 komt hij bij het Miles Davis Quintet en blijft daar, met Herbie Hancock en Tony Williams, tot 1968.

Hij is, tot nu toe, een erg gewild basist en speelt dan ook op wel duizend opnamen mee. Opnamens zoals met het New York Jazz Quartet, met de zogenaamde V.S.O.P., met de Milestone Jazzstars waarin Sonny Rollins, McCoy Tyner en Al Foster speelden. In de jaren zeventig begin hij platen te maken met zijn eigen groepen ( zoals deze Third Plane opname) en soms huurt hij een tweede basspeler in, die verantwoordelijk is voor de basis van ritme en harmonie, zodat hij zelf op zijn instrument alle ruimte krijgt om te soleren.

Het Third Plane album is niet zijn allerbelangrijkste plaat, ook niet zijn allerbeste, maar wel één waar hij alle ruimte krijgt ( en neemt) om zijn instrument te laten horen.

Bedenkt dat deze plaat opgenomen werd, midden jaren zeventig, in een periode, dat de jazzliefhebbers meer zagen in electrisch versterkte jazz en niet in accoustische trios.

Zowel Herbie Hancock op de piano als Tony Williams op drums zijn ervaren musici. Omdat ik ze niet noem in dit stukje, lijkt het alsof ik ze over het hoofd zie, maar niets is minder waar. Ze hebben beiden hun sporen verdiend in de muziek en ik zal in een latere blog ongetwijfeld aandacht aan ze besteden.

Het trio speelt zes nummers; Carter speelt een grote rol in Stella By Starlight en in Hancock's Dolphin Dance. Op de andere titels, Third Plane, United Blues, Lawra en Quiet Times laten de drie mannen horen dat ze een eenheid vormen en lang samen hebben opgetrokken.

Ik vond een fragment van een optreden met het Miles Davis Quintet uit de jaren zestig, waarin de drie musici de ritmesectie vormen van diens Quintet.

Keep swinging

Hans Koert

50: 3 January 1957: I Wished On The Moon - Billie Holiday Orchestra

Tuesday, January 02, 2007

Tributo a Waldir Azevedo

I'd love to point you to a great recording titled Tributo a Waldir Azevedo - O Mestro Do Cavaquinho. It was released by Inter CD Records 7895509210257.

This record is a tribute to the Brazilian cavaquinho player Waldir de Azevedo, who died in 1980. Waldir became famous because he made a real solo instrument of the cavaquinho.

He started on flute and bandolim and later changed to the cavaquinho. He became a professional player around 1940 aged 17 years old and joined the band of Dilermando Reis. This regional played in a radio program of Radio Club of Brazil. Later he became the leader of that band.

He made a bunch of LPs during the 1950s and 1960s and a left in 1971 for the new build city Brasilia to found a choro tradition. As said before - Azevedo is remembered as the man who gave the cavaquinho his own solo repertoire. One of his most famous compositions is Delicado, also to be found on this tribute album. It became a hit in the 1950s ( In 1952 Percy Faith & Stan Freeman gave this tune a place into the Dutch Top 40 ).

Another well known tune is Brasileirinho, the opening track of this album.

The musicians on this album are: Valmar De Amorim and Marcio De Almeida on cavaquinho ( Cavaco solo ). De Almeida is also on the 6 string guitar ( viola de 6 cordas). Deo Rian and Bruno Rian are on the bandolim. Andre Belliney plays the 7 string guitar ( violoa de 7 cordas), the guitar who has an extra bass string. Darly A. Guimaraes plays the pandeiro, a Brazilian percussion instrument.

Deo Rian was a student of Jacob do Bandolim and reformed, after the death of Jacob his band Epoca de Ouro. They played the so-called samba de morro tunes with a lot of success. This band played an important part in the revival of choro during the 1970s and 1980s.

About the cavaquinho and Waldir Azevedo an excellent blog titled The Cavaquinho is written.

The Choro web log ( http://choro-music.blogspot.com ) is a great starting point to explore the Choro tradition. Joergen Larsen, the Danish expert researched this kind of Brazilian music and shares his passion on this web log.

This contribution is also posted at Choro-Music web log

Keep swinging

Hans Koert

75 Jan. 1932: Home-1191 RUDY VALLEE CONNECTICUT YANKEES for Hit of the Week.

Nederlands ( To the English translation )

Ik wil iedereen graag wijzen op een schitterende CD getiteld Tributo a Waldir Azevedo - O Mestro Do Cavaquinho. Deze plaat werd uitbebracht in 2003 door het label Inter CD Records ( 7895509210257. )

Deze plaat is gemaakt rond de composities van de in 1980 overleden Braziliaanse cavaquinho speler Waldir de Azevedo. Waldir werd vooral bekend omdat hij van de cavaquinho een soloinstrument maakte.

Hij begon zijn carriere op de fluit en de bandolim, maar schakelde later over op de cavaquinho. Hij werd professioneel muzikant op zijn zeventiende (1940) en speelde bij het orkest van Dilermando Reis. Deze regional speelde voornamelijk voor de Radio Club Brazil. Een paar jaar later nam hij het leiderschap van de band over.

Hij is verantwoordelijk voor een hele stapel platen, die in de jaren vijftig en zestig verschenen.In 1971 vertrok hij naar de pas opgerichte stad Brasilia om daar de chorotraditie van de grond te tillen.

Zoals eerder gezegd: Azevedo is vooral bekend omdat hij van de cavaquinho een solo instrument maakte. Eén van zijn tophits is Delicado, dat ook op deze plaat staat. In 1952 maakten Percy Faith & Stan Freeman er zelfs een tophit van, die in de Nederlandse Top 40 kwam te staan.

Een ander bekende compositie van hem is Brasileirinho, de openingstitel van de plaat.
.

De musici op deze plaat zijn: Valmar De Amorim en Marcio De Almeida op cavaquinho ( Cavaco solo ). De Almeida is ook op de 6-snarige gitaar ( viola de 6 cordas) te horen. Deo Rian en Bruno Rian spelen bandolim. Andre Belliney bespeelt de 7-snarige gitaar ( violoa de 7 cordas), de typische Braziliaanse gitaar met een extra bassnaar. Darly A. Guimaraes speelt de pandeiro, een Braziliaans slaginstrument dat lijkt op een tamboerijn.

Deo Rian was leerling van Jacob do Bandolim en toen die overleed richtte hij diens band Epoca de Ouro met veel succes opnieuw op. Ze speelden vooral de zgn. samba de morro liedjes. Deze band vormt het begin van de rijke choro revival traditie in Brazilie, zoals die in de jaren zeventig en tachtig ontstond.

Over de cavaquinho en Azevedo is een web log gepubliceerd met de titel The Cavaquinho .

De Choro weblog ( http://choro-music.blogspot.com ) is een goed uitgangspunt voor iedereen die zich wil verdiepen in de rijke choro traditie. Joergen Larsen, een Deense expert, heeft zich in deze muziekstijl verdiept en schrijft regelmatig zijn verhalen in deze weblog.

Deze bijdrage is ook gepubliceerd op de Choro-Music weblog

Keep swinging

Hans Koert

75: Jan. 1932: Home-1191 RUDY VALLEE CONNECTICUT YANKEES for Hit of the Week.

Monday, January 01, 2007

Keep swinging

A New Year has started ...............

New changes - new provocations

Our answer for a better society ...........

Let's swing ........

Keep swinging

We all wish you from The Netherlands a swinging New Year.

Hans - Corrie Koert

100: Chicken Chowder-3591 OSSMAN-DUDLEY Trio (January 1907)

Een nieuw jaar is begonnen...........

Nieuwe kansen - nieuwe uitdagingen

Ons antwoord voor een betere wereld ...........

Laat het swingen .............

Keep swinging

Vanuit Nederland wensen we iedereen een swingend nieuwjaar

Hans - Corrie Koert