Het Columbia Potato-Head platenlabel

PAUL WHITEMAN - De man met het aardappelhoofd ....
Een fraai Columbia platenlabel
Hans Koert

Potato-Head (English) Het Columbia Potato-Head platenlabel (Nederlands)
Ik ben geen echte platenverzamelaar, geen collectioneur, die rommelmarkten of eBay afstruint naar die ene take van Bix Beiderbecke of alle platen van bluesgitarist Robert Johnson probeert te vinden, maar mijn ogen gaan wel gloeien als ik een bijzonder platenlabel aantref in een bak 78-toeren, waaraan een verhaal kleeft. Eerder plaatste ik al een blog over de 100-jaar oude Disque Pathé, in een blog Een Antieke Krasse 100-jarige; vandaag wil ik het zgn. Columbia Potato-Head label laten zien dat ik onlangs vond - op dit Potato-Head label vind je exclusief opnamen van de grote Amerikaanse bandleider Paul Whiteman.


Great Day 149124-3 - Paul Whiteman and his Orchestra. Opgenomen in New York City op 9 oktober, 1929 en uitgebracht als Columbia 2023-D ( Verzameling Hans Koert)
Promotiefoto van Paul Whiteman (1890-1967) voor NBC-networks (jaren dertig)
Dit kleurrijke label werd uitgebracht door Columbia records van 1928 tot en met 1930. Paul Whiteman, die toen al een grote ster was, verbrak, na tien jaar, zijn contract met de Victor Record Company en tekende bij het veel kleinere Columbia records - een opmerkelijke en lucratieve transfer dat het kleine Columbia geen windeieren zou leggen, aangezien Paul Whiteman, vooral door de opkomst van de radio en de film The King of Jazz , alleen maar populairder zou worden. Paul Whiteman tijdens een jolig moment met zijn bandleden (eind jaren twintig)
De eerste Columbia plaat met Paul Whiteman werd uitgebracht in mei 1928 en het contract zou tot september 1930 duren, voordat Paul Whiteman terug zou keren naar Victor. Tijdens deze twee Columbiajaren bracht Columbia de Paul Whitemanplaten uit op het kleurrijke blauw - groen - oranje label met daarop zijn handelsmerk, een karikatuur dat al snel de "bijnaam" Potato-Head, Aardappelhoofd kreeg. In het Amerikaanse slang, staat Potato-Head synoniem voor een dom mens, dus de karikatuur getuigt eens te meer, dat Paul Whiteman behalve verstand van muziek en commercie, ook gevoel voor humor had. Het uitbrengen van dit soort "gepersonificeerde" labels was in die tijd iets nieuws en Columbia bracht ook labels uit voor zanger - bandleider Ted Lewis en crooner Rudy Vallée, zij het dat ze minder fraai waren dan Whiteman's Potato-heads. Ook Hit of the Week probeerde eind 1931 of artiestenfoto's op de achterkant van haar platen, de verkoop kon bevorderen.



Without a Song - 149125-3 - Paul Whiteman and his Orchestra. Opgenomen in New York City op 9 oktober, 1929 en uitgebracht als Columbia 2023-D ( Verzameling Hans Koert)
Bix Beiderbecke ( 1903-1931) moest in 1929 Whiteman's band verlaten.

Op het moment dat deze plaat opgenomen werd door Paul Whiteman, maakte Bix Beiderbecke geen deel meer uit van het orkest. Zijn gezondheid was slecht en hij was zwaar alcoholist, waardoor hij zich niet goed aan afspraken hield. Bix laatste opname met Paul Whiteman dateert van 13 september 1929, bijna een maand voor de plaat die ik hier in mijn handen heb, maar toen al kon hij de set niet afmaken en is hij alleen te horen op een niet uitgebrachte take van het nummer When You Counting the Stars Alone en een paar maten tijdens de laatste chorus van het nummer Waiting At The End of the Road. Paul Whiteman en Kurt Dieterle zetten Bix persoonlijk op de trein naar Davenport, de plek waar hij geboren en getogen was. Op 14 oktober, wordt hij opgenomen in het Keeley Institute in Dwight (Ill). Hier zal hij een maand blijven.Andy Secrets (foto: Andy Secrets archief)

Andy Secrets. een 22-jaar jonge kornettist, die daarvoor bij Goldkette speelde, was Bix's stand-in geworden begin 1929, toen hij al vaak moest verzuimen. Op deze plaat speelt hij kornet. De zang in The Great Day is van Jack Fulton en The Rhythm Boys, met Bing Crosby, Harry Barris en Al Rinker. Het nummer Great Day was geschreven door Vincent Youmans. Andy Secrets doet het op de plaat niet gek als plaatsvervanger van Bix, maar zowat op het eind wil hij het allemaal erg mooi maken en perst hij allerlei growling effects uit zijn kornet, dierlijke geluiden is de beste omschrijving, die niet door iedereen in dank afgenomen werden. Neem nu de componist, Vincent Youmans; hij probeerde zelfs Columbia te bewegen de plaat niet uit te brengen. Tevergeefs zul je begrijpen, anders lag de plaat nu niet op mijn draaitafel. .........



The Rhythm Boys, met Harry Barris (op de grond), Al Rinker aan de piano en Bing Crosby met bekkens en dirigeerstokje ( Verzameling Mickey Kapp)(bron:Bing Crosby - A Pocketful of Dreams (1903-1940)
Luister naar The Great Day zoals dat opgenomen werd door het Paul Whiteman orkest ( New York, 8 oktober, 1929)

Dit nummer werd een hit en stond zelfs negen weken nummer één. De b-kant, de flip-side noemen ze die kant in de VS, Without a Song, wordt gespeeld in een tamelijk peppy tempo,(= energiek tempo), iets dat de componist ook niet erg beviel. ( Bron: Bing Crosby- a pocket full of dreams ) (p. 204). Op dit nummer zingt Bing Crosby alleen, na een minutenlange intro, waarbij je denkt ........... wordt er nog gezongen of hoe zit dat of is het echt een nummer "Without a Song".
Zo'n Potato-Headplaat is een prachtige aanvulling voor mijn verzameling en bovendien een plaatje met een praatje.
Hans Koert
keepswinging@live.nl
Zelfs al ben je geen echte platenverzamelaar, dan nog zul je moeten toegeven dat de zgn. Potato-Head Columbiaplaat, die ik onlangs vond, een leuke aanvulling is in mijn bescheiden 78-toerenkast. Paul Whiteman adopteerde eind jaren twintig, deze cartoon van hemzelf als zijn beeldmerk en al snel werd dit logo, Potato-Head, Aardappelkop, genoemd en je kunt het in die dagen overal op foto's en advertenties tegen komen, zelfs de wieldoppen van auto's waarmee de bandleden van Whiteman's orkest vervoerd werden, hadden dit logo. Potato-Head betekent in het Amerikaanse slang zoiets als "domkop", "sufferd", wat maar weer eens bewijst dat Paul Whiteman, behalve gevoel voor muziek en commercie, ook gevoel voor humor had ..... Keep Swinging wijst graag op dit soort bijzondere platen. Als je niets wilt missen, volg haar dan ook op Twitter (#keepswinging) of Facebook (Keep Swinging nieuwbrief) of vraag de gratis nieuwsbrief aan ( keepswinging@live.nl)
Retrospect Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Potato-Head

PAUL WHITEMAN - Mr. POTATO-HEAD
A 1929 Columbia Artist Picture Label
Hans Koert

Potato-Head (English) Het Columbia Potato-Head label (Nederlands)
I'm not a record collector pur sang, but I love to share with you rare record labels, or labels with a certain history. Last months I posted a blog about a 100 year Disque Pathé and recently Desirée Muis pointed me to some rare prints to be used for the rare Illustra-record label.
Today I love to share with you a great Columbia label, better known as the Paul Whiteman Potato-Head label.
Great Day 149124-3 - Paul Whiteman and his Orchestra. Recorded in New York City the 9th of October, 1929 and released as Columbia 2023-D ( Hans Koert collection)
Promo picture of Paul Whiteman (1890-1967) for NBC-networks (1930s)
These colourful record label was used by Columbia records from 1928 up to 1930. Paul Whiteman had left, after ten years, the Victor Record Company and signed a contract for Columbia records - a remarkable and lucrative transfer for this relatively small Columbia label as Paul Whiteman was an extreme popular artist in those day. Paul Whiteman kidding with some of his musicians (1930s)

The first Columbia recording with Paul Whiteman and his Orchestra, were released May 1928 and this series lasted up to September 1930, before he returned to Victor. During those two years Columbia gave its Paul Whiteman's record a colourful blue-black-orange-green-blue label with the caricature of Paul Whiteman, which beard a resemblance to a potato and became known as the Potato-Head label.
Artist picture labels were the latest thing in this field and Columbia also made a special label for vocalist / bandleaders like Ted Lewis and Rudy Vallée, but never as colourful as the Potato-Head labels for Whiteman. Without a Song - 149125-3 - Paul Whiteman and his Orchestra. Recorded in New York City the 9th of October, 1929 and released as Columbia 2023-D ( Hans Koert collection)
Bix Beiderbecke ( 1903-1931) had left definitvely Paul Whiteman's band
When Paul Whiteman recorded these records, Bix Beiderbecke, his popular cornet player, was no longer part of the orchestra. His health was bad and as he was addicted to alcohol so he wasn't able to keep his appointments anymore. Bix last recordings with Paul Whiteman where the 13th of September, 1929, almost a month before the one I have in my hands here, but he couldn't finish the set and during this set he could only be heard in one unissued take of When You Counting the Stars Alone and a few bars in the final chorus of Waiting At The End of the Road. Paul Whiteman and Kurt Dieterle, one of the violists of the band, accompanied Bix to the train that would bring him to Davenport, his hometown. On the 14th of October, he is accepted as a patient at the Keeley Institute in Dwight, Ill. where he stayed for one month.
Andy Secrets (photo: Andy Secrets archive)

Andy Secrets. a 22 year young cornet player, originally from the Jean Goldkette band, had become Bix's stand-in since early 1929 and can be heard in the record. The vocals in The Great Day are by Jack Fulton and The Rhythm Boys, featuring Bing Crosby, Harry Barris and Al Rinker. The song The Great Day was composed by Vincent Youmans. Andy Secrets is doing a rather good job on Bix chair, but nearly at the end, he spoils the tune with his growling effects on the cornet. When the composer Vincent Youmans heard this he even tried to let Columbia cancel the record, but ....... that didn't happen. The Rhythm Boys, featuring Harry Barris (on the ground), Al Rinker at the piano and Bing Crosby with cymbals and baton ( Mickey Kapp collection)(source:Bing Crosby - A Pocketful of Dreams (1903-1940)

Love to share with you this song: The Great Day as played by Paul Whiteman and his Orchestra ( New york, 8th of October, 1929)
)
This tune became rather popular and seems to have been the number one during nine weeks. The flip side, Without a Song, is played a bit at a peppy tempo , that displeased its composer too ( Bing Crosby- a pocket full of dreams ) (p. 204) and has Bing Crosby as the only vocalist, after a lengthy introduction by the band.
A great colourful more then 80 years old relic from the Roaring Twenties.
Hans Koert
keepswinging@live.nl
Even is you're not a record collector, you'll admit that the Potato-Head Columbia record is great stuff to have in your collection. Paul Whiteman adopted this Potato-Head caricature in the 1920s and you can find it on photos with his orchestra, on the 1928 - 1930 Whiteman Columbia record labels, in promo advertisements or gimmicks, like buttons and even the spare wheel in his Fords, used for his band members, had this funny Potato-Head. A few months ago I found one of this great Potato-Head Columbia records. Keep swinging loves to share it with you. Follow it at Twitter (#keepswinging) or Facebook (Keep Swinging blog newsletter) or ask for its newsletter ( keepswinging@live.nl)
Retrospect Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

De Paull Sisters - Radiosterren

The Paull Sisters - a forgotten vocal duo ( English) De Paull Sisters - een vergeten zangduo ( Nederlands) The Paull Sisters - Stars of Radiolands ( English) De Paull Sisters - Radiosterren ( Nederlands)

THE PAULL SISTERS Edison DISCOGRAPHY
THE PAULL SISTERS Durium DISCOGRAPHY

Het nooit vertelde verhaal over de zingende zusjes Julia en Ruth Brock
DE PAULL SISTERS - RADIOSTERREN
Hans Koert

Een jaar geleden plaatste ik een bijdrage over de Paull Sisters. Ik had een naam gevonden op de hoes van een oude Hit of the week 78-toerenplaat uitgebracht in de herfst van 1931 en dat was alle informatie die ik had. Dankzij Bill Schoerner kreeg ik informatie over hen en foto's. Bill Schoerner is gefascineerd door dit soort zanggroepen en plaatste eerder dit jaar een schitterende serie blogs over de Williams Sisters, die een heleboel informatie losmaakte, dankzij de reacties die we van familieleden ontvingen. En nu, de geschiedenis lijkt zich te herhalen ..... ik werd benaderd door Judye Talbot, die de dochter van Julia blijkt te zijn. Julia was één van de Paull Sisters, samen met haar zus Ruth. Julia overleed in augustus van dit jaar, 104 jaar oud. Dankzij Judye, die me informatie en foto's uit haar moeders plakboeken stuurde, kan nu, voor het eerst, hun levensverhaal verteld worden. Vandaag het tweede deel getiteld: Stars of Radioland.

Advertentie waarin ze Julia and Ruth Paull (sic) genoemd worden. Grappig is dat er verwezen wordt naar de eerste TV-uitzendingen, die in de VS begin jaren dertig plaats vonden.

Ik ben ervan overtuigd, dat de Paull Sisters ook op andere Duriumplaten te horen zijn - bedenk dat er heel wat is opgenomen door anonieme studiomusici voor Durium, vaak met Phil Spitalny of Bert Hirsch als leider, met van die vage namen als the "Durium" Orchestra.
Eén zo'n opname, waarin de Paull Sisters waarschijnlijk te beluisteren zijn, is dit kleine kartonnen duriumplaatje, het kerstplaatje, dat Phil Spitalny opnam om uitgebracht te worden rond kerstmis 1931.
Advertentie voor een concert met het beroemde "the king himself" Paul Whiteman orkest op 6 mei 1931 in Appleton. De Paull Sisters worden hier omschreven als Court Harmonizers.

Phil Spitalny was een veelgevraagd bandleider voor radiouitzendingen zoals het programma Tea Dansante dat elke werkdag op NBC Network werd uitgezonden. Ik vind het leuk om nog een nummer te laten horen van het Phil Spitalny orkest met The Paull Sisters uit september 1929: Bottoms Up ( hierme wordt bedoeld het leeggieten van flessen met alcoholische dranken ten tijde van de drooglegging).

Rond diezelfde tijd zongen de twee zusjes bij het grote Paul Whiteman orkest. Ze moeten gezongen hebben in radiouitzendingen waarin Paul Whiteman te horen was, al heb ik daar geen bewijzen voor gevonden. Voor zover ik heb kunnen nagaan, is deze samenwerking nooit vastgelegd, al zou het zomaar kunnen dat één van de radiotranscripties uit die tijd bewaard gebleven is.
The Paull Sisters ( 1935) ( foto: Judye Talbot)
Paul Whiteman was toendertijd te horen in een tiental radio programma's zoals The Old Gold - Paul Whiteman Hour ( CBS Network); gesponsorde programma's voor NBC Radio Network voor Allied Quality Paints, de General Motors-Pontiac divisie of voor het sigarettenmerk Lucky Strike.
Paul Whiteman - NBC radio artiest. ( jaren 30)

Eén van de zanggroepen, die ik wel tegenkwam in de radiouitzendingen van Paul Whiteman waren de Brox Sisters, zoals in een uitzending van 10 december, 1929. Kathlyn, Dagmar and Lorraine Brox begonnen hun zangcarriere begin jaren twintig en zijn bijvoorbeeld te zien in de film van Paul Whiteman: King of Jazz. Ik vroeg Judye waarom de Paull Sisters zich zo noemden en niet de Brock Sisters, zoals je zou verwachten. Zou "Paull" iets te maken hebben met Paul Whiteman? Hun vader heette geen Paul, maar Burtis Brock, dus dat was geen aanwijzing. I'm not sure why they chose "Paull Sisters" because they were using that name when the sang with Phil Spitalny

Links: Paul Whiteman - rechts De Paull Sisters (foto: Judye Talbot)

and that was before Paul Whiteman. ( = Ik heb geen idee waarom ze zich de Paull Sisters noemden, en omdat ze die naam al gebruikten toen ze bij Phil Spitalny zongen, lijkt een verwijzing naar Paul Whiteman onjuist). I do know that there was early reference the singing as the Brock Sisters, but my mother said there was another singing group at that time known as the Brock Sisters and they didn't want to be confused with them. ( = Ik weet dat ze zich in het begin de Brock Sisters noemden, maar mijn moeder vertelde me dat er nog een zanggroep was die zich de Brock (sic) Sisters noemden en we wilden daarmee niet verwisseld worden). I'm sure that they used the double "L" in Paul to be sure it was considered a surname. ( = Ik ben er zeker van dat ze de extra "L" achter Paull gebruikten om aan te geven dat het niet om een voornaam ging). That would have been my mother's flair ( = Dat was nou iets, typisch voor mijn moeder). Ik denk dat Julia Brock doelde op de eerder genoemde Brox Sisters, een naam die je hetzelfde uitspreekt als Brock.
Paul Whiteman's Orchestra met de Paull Sisters ( foto: Judye Talbot)
Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak verhuisden Julia en Ruth terug naar Chicago met hun moeder. In 1946 trouwde Julia met een man, die teruggekeerd was als soldaat en optrad in een rondtrekkende groep, die stuntwagens reed. Die groep heette de Jimmy Lynch's Death Dodgers, één van de tientallen stuntcarshows, die de VS in die dagen telde. That show was one of the first "car thrill shows" in the United States and other like Joey Chitwood copied Jimmy Lynch's Death Dodgers. (= Die show was één van de eerste "car thrill shows" in de Verenigde Staten en anderen, zoals Joey Chitwood kopieerden gewoon hun optredens)
Jimmy Lynch's Death Dodgers ( eind jaren veertig)
Ruth is nooit getrouwd geweest en overleed in 1971 - Julia overleed in augustus 2009, 104 jaar oud.

PAULL SISTERS Edison DISCOGRAFIE

Aangezien ik de onderstaande plaatopnamen niet in mijn verzameling heb, kan ik de aanwezigheid van de Paull Sisters niet op elke plaat verifiëren - deze opnamen heb ik gemerkt met een vraagteken. Als je de opnamen hebt, neem dan contact op en help me een meer complete discografie te maken.



THE PAULL SISTERS singing with PHIL SPITALNY's MUSIC: Phil Spitalny dir v. Paull Sisters: Julia and Ruth Brock vo
Recorded New York City, 31st of May, 1929
When My Dreams Come True - 19226 / Baby - Oh Where Can You Be? - 19227
Released as Edison 562605

THE PAULL SISTERS singing with PHIL SPITALNY's MUSIC: Phil Spitalny dir v. Paull Sisters: Julia and Ruth Brock vo
Recorded New York City, 5th of July, 1929
I Want To Meander In The Meadow - N-983
Released as Edison 52622 and Edison 14035

THE PAULL SISTERS singing with PHIL SPITALNY's MUSIC: Phil Spitalny dir v. Paull Sisters: Julia and Ruth Brock vo
Recorded New York City, 19th of July, 1929
Same Old Moon - 19304 (N-1028)
Released as Edison 14050
?So Sentimental - 19305 (N-1029)
Released as Edison 52637 and Edison 14048 and Edison 14035

THE PAULL SISTERS singing with PHIL SPITALNY's MUSIC: Phil Spitalny dir v. Paull Sisters: Julia and Ruth Brock vo
Recorded New York City, 13th of August, 1929
Waiting At The End of the Road - 19343 ( N-1070)
Released as Edison 14058

PHIL SPITALNY's MUSIC: Phil Spitalny dir v. ? Paull Sisters: Julia and Ruth Brock vo
Recorded New York City, 15th of August, 1929
?By The Way - 19343 ( N-1070)
Released as Edison 14062

PHIL SPITALNY's MUSIC: Phil Spitalny dir v. ? Paull Sisters: Julia and Ruth Brock vo
Recorded New York City, 15th of August, 1929
?I May Be Wrong ( But I Think You're Wonderful) - N-1114-A)
Released as Edison 14069

THE PAULL SISTERS singing with PHIL SPITALNY's MUSIC: Phil Spitalny dir v. Paull Sisters: Julia and Ruth Brock vo
Recorded New York City, 25th of September, 1929
Bottoms Up - N-1156-B
Released as Edison 14076



The PAULL SISTERS Durium DISCOGRAPHY



Ik wil Judye danken voor de verhalen en foto's, die ik tot nu toe mocht ontvangen. Ze heeft bellofd nog mer te sturen, en dan kom ik hier zeker op terug. Het is goed dat dit onbekende verhaal eindelijk verteld wordt.


Dit verhaal is ook geplaatst op de Hit of the week blog ( in het Engels) en, deel 1, op Cultura24, het themakanaal van de publieke omroepen.

Hans Koert
keepswinging@live.nl

In december 1929 bereidde de DURIUM PRODUCTS CORPORATION de start voor van een nieuwe, revolutionaire onbreekbare 78-toerenplaat, gemaakt van karton. Deze platen werden vooral bekend door een wekelijkse uitgave, genaamd de Hit of the Week Record, die in februari 1930 van start ging en twee en een half jaar bestond. De Hit of the week blog en de Keepswinging blog zullen de ontwikkeling van dit 80 jaar oude platenlabel voor u volgen in een unieke serie blogs. Als je op de hoogte wilt blijven van de publicaties, meld je dan aan voor de nieuwsbrief. Don't miss it !!


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

King of Brushes? - Jeff Hamilton

START: To the latest blog Naar de laatste blog
( Naar het Vlaams-Nederlandse gedeelte met de jazzconcerten in zeeland en omstreken en een minder bekende uitvoering van de Rhapsody in Blue.)

THE KING OF BRUSHES: JEFF HAMILTON

Last week, Thursday the 16th of October 2008, the Jeff Hamilton Trio performed at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen, in the southwest part of The Netherlands. Jeff Hamilton performed at this exlusive concert with his trio featuring himself at the drums, Tamir Hendelman at the piano and Christoph Luty on bass. I wrote about that concert in a previous blog titled: Jeff Hamilton ( The Drumming Harold Arlen)

Some people sent me links to great film fragments, not recorded in Porgy en Bess, but during previous concerts and I love to share some fragments with you. The first one that opened this blog was by the Nicola Sabato Quartet featuring Jeff Hamilton, recorded in Bel Luna Barcelona, Spain December 2006: Nicola Sabato bass - Dano Haider guitar - Ignasi Terraza piano - Jeff Hamilton drums.
Jeff Hamilton ( Porgy en Bess - Terneuzen (October 2008) ( photo courtesy: Hans Koert)

During the Porgy en Bess concert I was fascinated by the relaxed way he played with his brushes. A brush is a fan of wire with a handle, used as an alternative for a drumstick. It gives a soft tone and if you use it in the right way it can make a smooth swinging drive, mostly used in slow, ballads. Zutty Singleton was one of the first drummers that used wire brushes to strike his drums. Jeff Hamilton is really great in using the brushes and I'd suggest to label him, only for this small contribution, as King of Brushes. In the next fragment he explains how to use the brushes .....

Jeff Hamilton is one of those sought after accompanists that play all around the world. He perfomes with his own trio and as the co-leader of the great Clayton-Hamilton Jazz Orchestra. He is to be heard on numerous albums and, as I wrote, also on the first album by Tamir Hendelman under his own name titled Playground. In my blog I suggested that Jeff Hamilton and John Clayton were regular members of his trio, but Tamir contacted me from Wien, Austria, where he performed on Monday, that they were guest players only for this album. His regular trio contains Bob Bowman on bass and Tommy Ruskin on drums.
Tamir Hendelman ( Porgy en Bess - Terneuzen) (October 2008) ( photo courtesy: Hans Koert)

In a contribution I made after I visited an interview session at the North Sea Jazz Festival by Downbeat journalist Dan Quellette with Ron Carter I learned a new word: Bass de Jour - bass of the day. A drummer must have the same problems, flying by plane between continents. Well I can now let the cat out of the bag: Jeff Hamilton uses his own drum kit while on tour, but he has in fact three sets; one in Europe, one in Japan and one in the States. So, no drum-de-jour for Jeff.

I love to finish with a great battle-on-the-brushes between Steve Smith and Jeff Hamilton. I was pointed to this great fragment by Peter ( Wat een eer dat ik ook nog genoemd wordt!). Thanks for that: Dizzy Gillespie's famous composition: Salt Peanuts.

I have posted some photos from the October concert in Porgy en Bess - Terneuzen at my online photo album. Hope you like it!
Keep swinging
Hans Koert
CHUCHO VALDÉS and IRAKERE


I bought a CD titled Chucho Valdés & Irakere: Boleros - a cheap budget CD in the Cuba collection, released as Havana Nites HN001 that puzzles me. The track list is available, but no more additional information at all. I love to know the recording dates (1960s?) for the tunes listed below.

I heard Chuco Valdés in the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen ( in the south west part of The Netherlands), November 1997, as part of Roy Hargrove's Crisol Band.


Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Vlaams-Nederlands ( To the English section with the KIng of the Brushes: Jeff Hamilton )

JAZZ BIE OANS
Het komende weekend hoef je je in Zeeland niet te vervelen ... als je van jazz houdt natuurlijk. Op zaterdag 25 oktober 2008 treedt in de Zeelandnet studio in Kamerland de boogie woogie pianist Little Willie Littlefield op. Ik vertelde al eerder meer over deze Little Willie Littlefield.

Op zondag 26 oktober treedt in het Filmthester FiZi in Zierikzee de dixielandformatie Scaldis Jazz Band op en als je van iets modernere klanken houdt kun je ook in Arneville in Middelburg terecht, waar Catfish optreedt. In Antwerpen treedt Rita Reys op - de Heintje Davids van de Nederlandse Jazz, die maar geen afsheid kan nemen en onverminderd door gaat met optredens. We hoorden dat al in mei van dit jaar in de Schouwburg in Middelburg. Het optreden van Rita Reys is in De Roma in Borgerhart.
En, het kan geen kwaad om nu alvast even de agenda te pakken, want het weekend daarna brengt Rein de Graaff twee giganten op de tenorsax mee naar Terneuzen, dat je niet mag missen: Pete Christlieb en Ferdinand Povel. ( 2 november 2008 - Porgy en Bess - Terneuzen).
Hans Koert - keepswinging@live.nl
RHAPSODY IN BLUE - PAUL WHITEMAN and his (CONCERT) ORCHESTRA
In juni 1924 nam Paul Whiteman het nummer Rhapsody in Blue op, gecomponeerd en gespeeld door George Gershwin aan de piano. Een beroemde Victoropname. Het eerste publieke optreden van de band met dit nummer vond vier maanden daarvoor plaats, in februari 1924 in de Aeolian Hall in New York, eveneens met George Gershwin aan het klavier. Ik heb over deze beroemde opnamen eerder een blog gemaakt getiteld: Rhapsody in Blue.
Gisteren, de 23ste oktober 2008, was het precies zeventig jaar geleden dat Paul Whiteman en zijn Concert Orkest dit beroemde nummer opnieuw opnam voor het Decca label.

In 1938 was hij toegetreden tot "de stal" van Decca artiesten en één van de eerste opnamen die hij maakte waren heropnamen van Gershwin composities; suites en concertos, die hem in het verleden beroemd hadden gemaakt. Een aantal van die suites waren: The Cuban Ouverture, An American in Paris, Concerto in F en, natuurlijk, Rhapsody in Blue. Ik heb een kopie van deze opnamen op een Decca 60 636, een heruitgave van deze opnamen uit 1938 op 78-toeren. Ik denk dat mijn plaat uitgebracht werd in de jaren veertig of vijftig. Het orkest van Paul Whiteman was een extra groot en uitgebreid "concert" orchestra, waarin tientallen musici een plaatsje vonden, zoals de gebroeders Teagarden ( Jack en Charlie) en de Gallodores ( Frank en Al; de laatste genoemde overleed een paar weken geleden). De pianist op de opnamen uit 1938 was Roy Bargy.
Klik op de foto om hem te vergroten.
Op de foto van het label kun je ook goed het matrixnummer aflezen, dat in het schellak geperst is: W 64692 - dit nummer geeft aan dat deze opname afkomstig is van een moederplaat, die gemaakt is van de originele snijplaten, die gebruikt werden bij deze opnamen op 23 oktober 1938. Als je platenverzamelaar bent is het een prima manier om er achter te komen welke versie je hebt. Je hebt dan wel lijsten nodig, die deze informatie bevatten, zoals de American Dance Band Discography 1917 - 1942 samengesteld door Brian Rust. De A - het takenummer - kan aangeven dat er gebruik gemaakt is van de eerste daadwerkelijke opname ( als het take C is, kan het de derde opname behelzen), maar in dit geval lijkt het me logischer dat met de A bedoeld wordt, dat er gebruik gemaakt is van de eerste keus, de beste opname gemaakt tijdens die sessie. Leuk om deze ( niet zo beroemd als de 1924 Gerschwin opnamen) plaat te beluisteren.


Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Jeff Hamilton: Borstelkoning?

START: To the latest blog Naar de laatste blog
NEDERLANDS-VLAAMS: ( To the English section with a 70 years old version of Paul Whiteman's Rhapsody in Blue and a great song played by a player piano.)

JEFF HAMILTON: BORSTELKONING?

Afgelopen week, donderdag 16 oktober 2008, speelde in Porgy en Bess in Terneuzen het Jeff Hamilton Trio. Jeff Hamilton trad op tijdens dit exclusieve concert voor de Benelux met zijn trio, waarbij hijzelf het slagwerk bespeelde, Tamir Hendelman aan de vleugel zat en Christoph Luty de bas bespeelde. Ik heb een uitgebreid verslag over dit optreden geplaatst in mijn bijdrage Jeff Hamilton ( De Harold Arlen on Drums)

Naar aanleiding van mijn recentie over het concert kreeg ik van verschillende mensen linken opgestuurd van filmfragmenten met daarop Jeff Hamilton aan het werk. Het zijn weliswaar geen opnamen gemaakt tijdens het concert in Porgy en Bess, maar het geeft een goed idee wat je bij Jeff Hamilton kunt verwachten. Het fragment hierboven komt van een concert met het Nicola Sabato Quartet met daarin als speciale gast Jeff Hamilton. Het nummer is opgenomen in Bel Luna Barcelona, Spanje in december 2006: Nicola Sabato bas - Dano Haider gitaar - Ignasi Terraza piano en Jeff Hamilton slagwerk.

Jeff Hamilton en Christoph Luty ( Porgy en Bess - Terneuzen ( oktober 2008) ( foto: Hans Koert)
Tijdens het concert in Porgy en Bess werd ik gefascineerd door de ontspannen en vakkundige manier waarop hij de brushes hanteert. Voor de jazzybeten onder ons: een brush is een uitwaaierend borsteltje van ijzerdraadjes, vastgehouden in een handvatje; een alternatief voor een drumstok. Je kunt er zachte tonen meemaken en het geeft, mits goed gebruikt, een zacht swingend stuwend ritme, dat zo goed past bij langzame ballads gespeeld in met opkringelende sigarettenrook gevulde jazzclubs. Zutty Singleton was één van de eersten die brushes gebruikte. Jeff Hamilton is in ieder geval een expert in het hanteren van de brushes ( zowel voor als achterkant) en de term "borstelkoning", die echter lijkt te verwijzen naar een standwerker ( wat niet de bedoeling is), is dan ook helemaal op hem van toepassing. In een volgend fragmenten demonstreert hij het waarom:

Jeff Hamilton is een veelgevraagd begeleider, die overal ter wereld optreedt. Dat doet hij met zijn eigen trio of met het geweldig swingende Clayton-Hamilton Jazz Orchestra. Hij is op heel wat platen te horen als begeleider, zoals op het eerste album dat pianist Tamir Hendelman onder eigen naam uitbracht, getiteld Playground. In mijn bijdrage over het concert leek het alsof Jeff Hamilton en John Clayton tot Tamir Hendelman's eigen trio behoorden, maar hij mailde me maandag vanuit Wenen (Oostenrijk), waar hij optrad, dat ze slechts als gasten meespeelden voor deze opnamen. Zijn reguliere trio bestaat uit Bob Bowman op bas en Tommy Ruskin op slagwerk; waarvan acte: Ik heb die blog ondertussen aangepast.

Tamir Hendelman ( Porgy en Bess - Terneuzen (oktober 2008) ( foto Hans Koert)

In een bijdrage, die ik maakte nadat ik een interview van Downbeat verslaggever Dan Quellette had bijgewoond tijdens het Northsea Jazz Festival in Rotterdam, schreef ik over het fenomeen bass de jour - de bas van de dag. Ook slagwerkers lopen tegen datzelfde probleem aan, vliegend van continent naar continent om op te treden. Ik kan nu verklappen hoe Jeff Hamilton dit oplost; hij speelt tijdens een concert gewoon op zijn eigen instrument - voor hem dus geen gelegenheidsdrumstelletjes ...... geen drum-de-jour. Hij heeft in feite drie sets: één in Europa, één in Japan en één thuis in de States.

Tenslotte een schitterende brushes-battle tussen Steve Smith en Jeff Hamilton. Peter wees me op dit filmpje. Bedankt daarvoor. Het nummer is de Dizzy Gillespie compositie: Salt Peanuts.

Ik heb nog een paar foto's van het concert in Porgy en Bess - Terneuzen gepost in mijn online fotoalbum.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

ENGLISH ( Naar het Nederlands-Vlaamse deel met een napraat m.b.t. het Jeff Hamilton concert; de drummer, die zich met recht Borstelkoning mag noemen)

RHAPSODY IN BLUE - PAUL WHITEMAN (CONCERT) ORCHESTRA: 1938

In June 1924 Paul Whiteman recorded his famous version of Rhapsody in Blue, as composed and played by George Gershwin at the piano. A famous Victor recording. The first public performance was 4 month earlier at the New York Aeolian Hall, with George Gershwin on the keys too. This famous recording was discussed in a previous contribution titled Rhapsody in Blue. Today the 23rd of October 1938, 70 years ago, Paul Whiteman and his Concert Orchestra re-recorded this famous tune for Decca.

Paul Whiteman recorded his 1920s version of Rhapsody in Blue for Victor; in 1938 he had became one of the Decca label-artists. He re-recorded in October 1938 several Gershwin compositons, suites and large concertos, that had made him famous, like the Cuban Ouverture, An American in Paris, Concerto in F and Rhapsody in Blue. I have a copy of the Decca 60 636, a reissue of this 1938 recording. I think that my copy was released in the 1940s or 1950s. Paul Whiteman and his (Concert) Orchestra was a large band with great names like Jack and Charlie Teagarden and Al and his brother Frank Gallodoro ( Al passed away some weeks ago). The piano part on this version was played by Roy Bargy.
When you have a look at the label image you can clearly see the impressed matrix number W 64692 - the number that indicates that the music on this record was pressed with a stamper recorded on the 23rd of October, 1938.

Click on the image to enlarge

If you are a record collector, you can find this information in books or lists on internet. I found my info in the famous The American Dance Band Discography 1917 - 1942 by Brian Rust.The A means that the first take ( the first actual recording) was used, which sometimes indicates that it really was the first ( or third if the take reads C) recording, but sometimes, like in this case, it means that the best version of the recording session was used.
Nice to have this (although not his famous) Rhapsody in Blue 1938 version.

'TAIN'T NO SIN

( To Dance Around In Your Bones)

Words by Walter Donaldson - Music by Edgar Leslie (1929)

played on a Clarendon Player Piano from ca 1901

Verse:
Danc -ing may do this and that, And help you take off lots of fat
But I'm no friend of danc -ing when it's hot!
So if you are a danc -ing fool, Who loves to dance but can't keep cool
Bear in mind the i -dea that I've got.

Chorus:
When it gets too hot for com -fort, And you can't get ice -cream cones,
'Tain't No Sin, to take off your skin, and dance a -round in your bones.
When the laz -y syn -co -pa -tion of the mus -ic soft -ly moans,
'Tain't No Sin, to take off your skin, and dance a -round in your bones.
The Pol -ar Bears are -n't green up in Green -land, They've got the right i -dea.
They think it's great to re -frig -er -ate while we all cre -mate down here.
Just be like those Bam -boo Ba -bies, In the South Sea trop -ic zones,
'Tain't No Sin to take off your skin, And dance a -round in your bones.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions