Keep (it) Swinging: 2013-03

Newsletter (March 2013) - Nieuwsbrief (maart 2013)

• Thanks for visiting this third 2013 news letter with some great contributions about Paul Duynhouwer, Dutch trombonist who remembers the International Youth Band of Newport 1958 and a portrait of Fud Candrix and a review of a concert by Dim Kesber and Denise Jannah and several interesting cd-reviews you shouldn't miss.  
• Dank voor je bezoek aan deze derde Keep (it) Swinging nieuwsbrief van 2013, die weer vol staat met interessante bijdragen, zoals  de herinneringen van Paul Duynhouwer aan de International Youth Band (Newport 1958). Verder een verslag van een mooi concert met Dim Kesber en Denise Jannah in Porgy en Bess en een recensie van de nieuwe cd van Jan Verwey en Christian Hassenstein. En kijk ook eens op de lijst met platen en boeken, die het pand mogen verlaten ...........Voorjaar, dus grote schoonmaak! En wie naar Wageningen komt voor de Doctor Jazz Dag bespaart zich de portokosten.

Linken/Links: Paul Duynhouwer herinnert The International Youth Band (Newport 1958) - Paul Duynhouwer remembers The International Youth Band (Newport 1958) -  Miles Davis at the Concertgebouw (Amsterdam) (1958) (English) - Miles Davis in het Concertgebouw (1958) (Nederlands) - Dim Kesber en Denise Jannah in Porgy en Bess - Fud Candrix (1908-1974) -  Antoine Boyer: Sita - Hassenstein/Verwey Quartet: Rays of light - Les Loups (1927) - Metropolis: a Fantasy in Blue - Choro Live: No salao do barbeiro

Paul Duynhouwer (1958) ( foto: Paul Duynhouwer archief)

Paul Duynhouwer was door John Lewis uitgenodigd om in de zomer van 1958 een scholarship te vervullen aan de fameuze Lenox School of Jazz. Hij ontmoette in Birdland in New York bij toeval slechts vluchtig Ruud Jacobs, die Nederland mocht vertegenwoordigen als bassist in de International Youth Band, maar kende wel de meeste trombonisten, die geselecteerd waren: Albert Mangelsdorff, Kurt Jarnberg en Christian Kellens. De verhoudingen tussen bandleider Marshall Brown en de bandleden tijdens de repetities zetten het voortbestaan van de band op scherp ......: Paul Duynhouwer herinnert The International Youth Band (Newport 1958)

Dutch trombonist Paul Duynhouwer was invited by John Lewis in the summer of 1958 for a scholarship at the famous Lenox School of Jazz. He met Ruud Jacobs by accident in a jazz club, Birdland, at a concert. Ruud was selected to be the bass player in the 1958 Newport International Youth Band. He was familiar with some of the trombonists, who were selected for the orchestra: Albert Mangelsdorff, Kurt Jarnberg and Christian Kellens.
The mutual relations between director Marshall Brown and the members of the band were completely fouled up  ... : Paul Duynhouwer remembers The International Youth Band (Newport 1958)

Jan Verwey (foto: Hans Koert)

Gitarist Christian Hassenstein en Jan Verwey op mondharmonica hebben met hun kwartet onlangs een  heerlijk swingend album gepresenteerd, getiteld Rays of light. Ruim tien nummers, voornamelijk standards, wisselen een aantal bossa novas af, gecomponeerd door Christian Hassenstein.  De cd Rays of Light van Jan Verwey en Christian Hassenstein  zal heel wat jazzfans weten te vinden .....  heerlijke tijdloze muziek!: Hassenstein/Verwey Quartet: Rays of light

Miles Davis (1958)

Als ze over je schrijven als ... ergerlijke melodische armoede – Het plezier werd volledig vergald, dan kun je maar beter je instrument aan de wilgen hangen, denk ik -  Maar niets is minder waar - John Coltrane's eerste optreden in ons land kreeg de handen niet op elkaar - Met de oren van nu is dat haast niet te begrijpen ...... Het Nederlands Jazz Archief bracht onlangs twee unieke concerten uit van het Miles Davis Quintet - voor hen die er bij- en er niet bijgeweest zijn: voor jou dus!  Mis het niet! Miles Davis in het Concertgebouw (1958)

When critics are quoted about your concert as ... ergerlijke melodische armoede  (annoying melodic poverty) – Het plezier werd volledig vergald ( they spoiled the listeners pleasure), I guess you better decide to stop your career in music ....  But not for John Coltrane. His debut in The Netherlands didn't pass by unnoticed. The Dutch Jazz archive released in its award-winning series Jazz at the Concergebouw two talked-about 1960 concerts by the Miles Davis Quintet:  Miles Davis at the Concertgebouw (Amsterdam) (1958) (English)

Dim Kesber (foto: Hans Koert)
Dim Kesber richtte net na de oorlog zijn eigen kwartet op en kan zich dus beroepen op een 68-jarige muzikale carrière ............... En ik doe er helemaal niets voor ...  Met zijn Friends, vocaal ondersteund door jazzzangeres Denise Jannah, liet hij een goed gevuld Porgy en Bess horen, dat hij die eerste jaren bij de Dutch Swing College al lang achter zich gelaten heeft en dat je als 83-jarige nog met gemak een zaal vol jazzliefhebbers kunt boeien ..... Na vijftien jaar Dutch Swing College Band richtte hij, dankzij Frank Koulen, die een groep oud-DSCB-ers uitnodigde om in Porgy en Bess te spelen, de Reunion Jazz Band op ..... Een concert, waarmee Porgy en Bess velen een groot plezier gedaan heeft:  Dim Kesber en Denise Jannah in Porgy en Bess

VOORJAARSSCHOONMAAK: Bekijk mijn lijst met platen en tijdschriften, die weg mogen. Wie naar de Doctor Jazz Dag komt bespaart zich de portokosten.

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Volg de Keep (it) Swinging blog via Facebook of vraag de gratis nieuwsbrief.

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Jan Verwey en de eeuwige discussie!

Jan Verwey en de eeuwige discussie! (Nederlands) - Jan Verwey and that endless discussion! (English) - Jan Verwey ontmoet Bert van den Brink in Standards & Other Pieces (Nederlands) - Jan Verwey meets Bert Van Den Brink in Standards & Other Pieces ( English)

Over de haatliefde verhouding met de maestro Mr. T., ........
JAN VERWEY en de eeuwige DISCUSSIE!
Hans Koert

Afgelopen weekend trad mondharmonicaspeler Jan Verwey en pianist Bert van den Brink op in het VPRO programma Vrije Geluiden op in het BIM-huis in Amsterdam. Ze presenteerden er hun nieuwe album, getiteld Jan Verwey meets Bert Van Den Brink - Standards & Other Pieces. Bij het voorbereiden van de plaat klikte het meteen tussen Jan en Bert en resulteerde in een prachtig album met tien standards en vijf improvisaties, bestempeld als Studio Fantasies. Luister maar eens naar het nummer It's a Dance van Michel Petrucciani dat ze op 28 november 2010 speelden in het Bim-huis en dat te vinden is op de plaat: Jan Verwey meets Bert Van Den Brink Standards & Other Pieces.

Het Jan Verwey Quartet begin jaren negentig: v.l.n.r.: Hein Van de Geijn - John Engels jr. - Jan Verwey - Jack van Poll (foto: Jos Fielmich)

Jan Verwey heeft een vijftal albums onder eigen naam uitgebracht. Zijn eerste cd uit 1992 heette: You Must Believe In Spring waarop Jan Verwey de chromatische mondharmonica bespeelde met zijn kwartet bestaande uit Jack van Poll aan de piano, Hein Van de Geijn op bas, en John Engels op slagwerk. Angelo Verploegen speelt bugel op een tweetal nummers: Theme for Joke, één van de twee eigen composties van Jan Verwey en Bud Powell’s Bouncin' with Bud.
Jan Verwey (foto: Hans Koert)
In het bijbehorende boekje beklaagt Jan zich over het feit dat de chromatische mondharmonica vaak denegrerend gezien wordt als kinderspeelgoed: ... the instrument is treated rather disparagingly, probably because people seem to think that the harmonica is mainly an instrument for children. (= ... over het instrument wordt meestal geringschattend gepraat omdat men meent dat het speelgoed is voor kinderen). Of ze beweren dat de mondharmonica een typisch instrument uit de volksmuziek is - uit de kroeg .... who utter some heartrending cries in songs ( .... dat dient om af en toe een hartverscheurende kreet toe te voegen in liedjes). Jan bespeelt de chromatische mondharmonica en dat is een compleet ander instrument dan de diatonische mondharmonica, die in de speelgoedkist van de kinderen zit en o.a. gebruikt wordt in de bluesmuziek.

Jan Verwey - You Must Believe in Spring (1992)(heruitgebracht in 2006)

De chromatische mondharmonica is een moeilijk instrument om te bespelen en Jan moet, zo voelt het, zich dan ook telkens weer bewijzen. Playing the chromatic harmonica is [....] much more difficult than it seems to be and is, in any case much more difficult to play than most other instruments. (= Het bespelen van de chromatische mondharmonica lijkt en is moeilijker te bespelen, dan welk ander instrument dan ook ).
Jack van Poll ( foto: Hans Koert)

Een ander steeds weer opduikende misvatting is het feit, dat hij elke keer weer opnieuw vergeleken wordt met die andere mondharmonicaspeler, hoe heet hij ook al weer - Jean Toots Thielemans. Het grote publiek koppelt de woorden Jazz en Mondharmonica altijd aan zijn Belgische collega Mr. T., alsof er geen anderen zijn die dit instrument op hoog niveau bespelen; mijn muziekske, zoals Toots, want die bedoel ik natuurlijk, zijn "broodje" omschrijft. Zijn er nog mensen die musici als Larry Adler kennen? Namen als Buddy Lucas of Malachi Favors lijken compleet onbekend? En hoe zit het hier in De Lage Landen?
Dan kom je terecht bij onze eigen Jan Verwey en, op afstand, zuiderbuur Rony Verbiest, die sinds kort ook de mondharmonica ter hand genomen heeft? Wie eenmaal Jan heeft horen spelen en zijn platen goed beluisterd heeft, zal begrijpen dat elke vergelijking met Toots mank loopt. Het is, zo geeft Jan wat voorbeelden, als Sonny Rollins vergelijken met Stan Getz of McCoy Tyner met Oscar Peterson. Jan is een echte bebopper met een geheel eigen stijl. But the Dutchman himself would certainly not be the last to admit that he is struggling with a love-hate relationship with respect to the maestro. (= En Jan is zeker niet de laatste die wil toegeven dat hij zit met de discrepantie in deze haatliefde verhouding en de bewondering voor the maestro zelf). Misschien is de beste aanbeveling wel het citaat van Toots, dat op Jan's website staat: Jan is de enige mondharmonicaspeler die ik ken, die mij niet probeert na te spelen. Jan Verwey heeft dan ook geen rancune, en eert op de plaat You Must Believe in Spring Toots in het nummer: One For Mr. T.
Jan Verwey - The Miles Davis Project (1996)

Tijdens de opnamen voor het album You Must Believe in Spring kreeg hij het idee om een volgende plaat vol te spelen met composities van Miles Davis. Op de eerstgenoemde plaat staat één nummer van Miles getiteld Nardis, een compositie van Miles die hij, volgens mij, nooit zelf heeft opgenomen. Hetzelfde nummer vind je ook terug op zijn tweede cd uit 1996 getiteld Jan Verwey - The Miles Davis Project. Twee keer hetzelfde nummer uitbrengen staat niet goed op je cv, maar in dit geval is er sprake van een geheel andere invalshoek. Is de eerste versie nog een rechttoe recht aan bebop stuk geworden; de nieuwe versie is veel vrijer en moderner en het toevoegen van een tuba, bespeelt door Jos Machtel geeft het een extra dimensie. Jan wisselde zijn kwartet voor dit project in voor een kwintet met Jos Machtel op ventieltrombone ( en op een paar nummers tuba), Peter Hertmans op gitaar, Frans Van Der Hoeven op bas en Hans van Oosterhout op slagwerk. Deze plaat, die een negental nummers bevat met louter Miles Davis compostites heeft mijn hart gestolen - wat een schitterende plaat. Jan Rensen, die het bijbehorende boekje maakte, beweert dat Jan: ....... to break away more and more from the big man on the little instrument, Jean "Toots" Thielemans.( = ..... meer en meer afstand neemt van de grote man met het kleine instrument Toots Thielemans).
Jan Verwey plays Thelonious Monk (2004)

In 2004 brengt Jan Verwey zijn, tot nu toe, één na laatste plaat uit, gewijd aan de muziek van Thelonious Monk. Jan Verwey nodigde een nieuwe ritmesectie uit met gitarist
Olaf Tarenskeen, Sven Schuster op bas en Jasper van der Wilden op slagwerk. Jan Verwey vulde dit kwartet aan met het Gustav Klimt String Quartet op bijna alle nummers. Commercieel wellicht een goede zet omdat er nogal wat liefhebbers in het grijze gebied tussen pop, jazz en klassiek dit soort klanken kunnen waarderen, voor mij had het niet gehoeven: Monk met strijkers. Natuurlijk had Jan deze cd kunnen maken met met zijn kwartet ..... Dat was zonder twijfel een goede plaat geworden schrijft Ton Ouwehand terecht op de plaat.

Niet toevallig dan ook dat mijn favorieten nummers zonder het strijkkwartet zijn: Rhythm-a-ning en In Walked Bud. Vooral het laatste nummer is een schitterend duet geworden tussen Jan Verwey en Olaf Tarenskeen, een gitarist, waar ik meer van moet horen. Olaf Tarenskeen, die zowel klassiek als jazz speelt ( o.a. met het Tineke Postma Quintet), laat in Round Midnight, een solo-uitvoering, horen dat hij een geweldig gitarist is.


En wie nog een mooi cadeau voor de kerst zoekt: Jan Verwey meets Bert Van Den Brink in Standards & Other Pieces is een prima album om weg te geven of te ontvangen: kopen dus!!


Bedankt Jan dat je me wees op je eerdere platen !!

Keep Swinging

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Twitter

Jan Verwey beklaagt zich op zijn eerste CD, You Must Believe In Spring, over het feit dat hij het gevoel heeft zich elke keer weer opnieuw te moeten bewijzen. Steeds weer duikt de naam van die ander op, Mr. T. Ook moet hij elke keer opnieuw uitleggen dat zijn instrument iets anders is dan de mondharmonica uit de speelgoeddoos en dat de chromatische mondharmonica één van de moeilijkst te bespelen instrumenten is. Voor wie zijn muziek heeft beluisterd, is die discussie niet meer relevant - Jan bespeelt de mondharmonica op een weergaloze onvergelijkbare wijze. Onlangs werd zijn nieuwste album, samen met Bert van den Brink gepresenteerd. De Keep Swinging blog beluisterde Jan's platen en werd verrast. Als je de Keep Swinging blog wilt volgen, dan kan dat via Twitter of vraag de gratis nieuwsbrief aan.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Cannonball Adderley - Somethin' Else

( Naar de Nederlandse vertaling.)
I hate lists like the Billboard Hot Hundred of best selling records. Popular records have high sales figures and that's why they seem to be so popular. But what is a good record? For me, it's a record that fascinates you more then others, with the right notes on the right place. What is the best jazz record of all times? Some say that is Miles Davis Kind of Blue; sure, a million seller jazz record. Jazz records seldon reach such high sales figures. Another one, that is high on the list, must be Cannonball Adderley's Something Else. I'm sure, it should belong to the Top Ten of Best Jazz Records.

This record, with its great Reid Miles designed cover, was recorded in the Rudy Van Gelder Studios in Hackensack N.J. on the 9th of March 1958, fifty years ago, so a very good reason to play it today.
I love to let you hear one of its great tunes: Autumn Leaves, here used as the sound track for a film impression.

The Julian Cannonball Adderley Quintet, featuring Cannonball Adderley on the alto saxophone, Miles Davis on trumpet, Hank Jones at the piano, Sam Jones on bass and Art Blakey on drums, recorded six tunes; five were released on the LP issue: Autumn Leaves, Love For Sale, Somethin' Else, One For Daddy-O, and Dancing In The Dark. Alison's Uncle, also titled as Bangoon, was issued later.

Cannonball Adderley, born in Tampa, Florida September 1928 and passed away August 1975, was educated as a music instructor, but had his own group. In 1955 he impressed on the alto saxophone, follower of the Charlie Parker school, and in the liner notes of the CD edition Leonard Feathers tells about Cannonball Adderley's baptism of fire in the band of Oscar Pettiford. At a concert the alto saxophone player Jerome Richardson hadn't arrived and Julian offered to take his place. To put him in his place, Oscar beat the band off with I'll Remember April at an impossible tempo, Leonard Feather writes: But Cannonball had come up in the Parker-school that knows of no tempo impossibilities. He met the challenge with a long solo that just about knocked Pettiford off the stand.

For two years Cannonball Adderley had his own quintet, featuring his brother Nat on the trumpet, but, due to financial problems and disappointing sales figures for his records, he had to break up his band and joined Miles Davis. Miles Davis introduced him to Blue Note and although it was a well selling record, with a great performance of Miles Davis of course, it would stay his one and only Blue Note record under his own name.

If you have, like me, a small emergency suitcase to take along when you have to leave your house to a more safe place in case of a disaster ( we do live below sea level !!), don't forget to put a copy of this album in it - a great choice. Let's cut into the birthday cake !

AT RANDOM:
MY DADDY ROCKS ME - CHARQUET & CO: Jean-Pierre Morel cornet and vocal, Daniel Barda trombone, Marc Bresdin, Michel Bescont reeds, Bernard Thevin piano, Lionel Benhamou banjo and guitar, Gérard Gervois tuba. Recorded "en concert" in Cave du Hot Club de France in Paris on the 2nd of March 1976

What musician used the name CANNNONBALL and why did he got that name. Well, the first question is an easy-peasy, but do you know why he was called that way? Send your suggestions before Tuesday to: keepswinging@live.nl

Time exposure for the 9th of March:
1928:

• what a wonderful wedding that will be = horace heidt o
• i'm so tired of living all alone = lonnie johnson
• she's a great great girl = herbert spencer o
• collegiana = waring pennsylvanians

1958:

• alison's uncle / autumn leaves / dancing in the dark / love for sale / one for daddy-o / somethin' else = cannonball adderley quintet

1968:

• goodbye to childhood / sorcerer / toys = herbie hancock sextet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman on film The secret of Mrs. Hartloper Hot Club de Boedo

Nederlands ( To the English translation )

Ik hou niet van lijsten als de Billboard Hot Hundred waarin de bestverkopende albums staan; ze zeggen me niet zo veel. Populaire platen hebben hoge verkoopcijfers en daarom worden ze juist weer populair. Maar is het ook een goede plaat? Een goede plaat is een album die me boeit door de muziek of me verrast door wat er op staat; de juiste noten op de juiste plaats. Wat is de beste jazzplaat allertijden? Sommigen beweren Miles Davis Kind of Blue, een "gouden" plaat, zeker !! Een andere, die ook hoog in de lijsten zou moeten staan is Cannonball Adderley's Something Else. Ik vind dat die zeker ook in de top tien thuis hoort.

Deze plaat, met zijn schitterende hoesontwerp van Reid Miles, werd opgenomen in de Rudy Van Gelder Studio in Hackensack N.J. op 9 maart 1958, vijftig jaar geleden, en dus een goede reden om deze vandaag te spelen. Luister maar eens naar Autumn Leaves:

Het Julian Cannonball Adderley Quintet, bestaande uit Cannonball Adderley op de altsax, Miles Davis op trompet, Hank Jones aan de piano, Sam Jones op bas en Art Blakey op slagwerk, nam die dag zes titels op; vijf werden op de LP versie uitgebracht: Autumn Leaves, Love For Sale, Somethin' Else, One For Daddy-O en Dancing In The Dark. Alison's Uncle, ook wel Bangoon getiteld, verscheen pas veel later.
Cannonball Adderley, geboren in Tampa, Florida in september 1928 en overleden augustus 1975, was opgeleid als muziekleraar, maar had ook een eigen groep. In 1955 maakte hij veel indruk op de altsax, als navolger van de toen net overleden Charlie Parker. Leonard Feathers haalt Cannonball Adderley's vuurdoop nog een keer op in het bijbehorende CD-boekje: At a concert of the Oscar Pettiford band the alto saxophone player Jerome Richardson hadn't arrived and Julian offered to take his place. To put him in his place, Oscar beat the band off with I'll Remember April at an impossible tempo. ( = Tijdens een concert van de band van Oscar Pettiford is de altsaxofoonspeler Jerome Richardson niet op komen dagen en Cannonball Adderley biedt zich aan in te vallen. Om hem meteen uit te proberen zet Oscar Pettiford in met I'll Remember April in een walgelijk snel tempo) schrijft Leonard Feather: But Cannonball had come up in the Parker-school that knows of no tempo impossibilities. He met the challenge with a long solo that just about knocked Pettiford off the stand. (= Maar Cannonball komt uit de Charlie Parkerschool en daar weten ze wel raad met snel gespeelde nummers en hij verbijsterde Oscar Pettiford met een lange solo).

Twee jaar lang had Cannonball Adderley zijn eigen kwintet, met daarin o.a. zijn broer Nat op trompet. Tengevolge van financiele problemen en tegenvallende verkoopcijfers moest hij zijn band opdoeken en ging hij bij Miles Davis spelen. Miles Davis introduceerde hem bij Blue Note en dat werd deze plaat, die goed verkocht. Ondanks dat Miles Davis schitterde op deze plaat is het toch een echte Cannonbal Adderley plaat geworden, maar het bleef bij die ene voor Blue Note onder eigen naam.

Als je, net als ik, een overlevingskoffertje hebt klaar staan op de pak in de gangkast voor noodsituaties ( we leven immers onder de zeespiegel !), zorg dan dat deze CD er in zit. En nu ..... taart eten !!

AT RANDOM:
MY DADDY ROCKS ME - CHARQUET & CO: Jean-Pierre Morel kornet en zang, Daniel Barda trombone, Marc Bresdin en Michel Bescont rieten, Bernard Thevin piano, Lionel Benhamou banjo en gitaar, Gérard Gervois tuba. Opgenomen "en concert" in Cave du Hot Club de France in Parijs op 2 maart 1976

Wie kreeg de bijnaam CANNONBALL en waarom? Die eerste vraag is natuurlijk een "eitje", maar waarom werd hij zo genoemd? Oplossingen voor dinsdag graag sturen naar: keepswinging@live.nl

Tijdopname voor 9 maart:
1928:

• what a wonderful wedding that will be = horace heidt o
• i'm so tired of living all alone = lonnie johnson
• she's a great great girl = herbert spencer o
• collegiana = waring pennsylvanians

1958:

• alison's uncle / autumn leaves / dancing in the dark / love for sale / one for daddy-o / somethin' else = cannonball adderley quintet

1968:

• goodbye to childhood / sorcerer / toys = herbie hancock sextet
  

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman on film The secret of Mrs. Hartloper Hot Club de Boedo
Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Miles Davis in Amsterdam

( Naar de Nederlandse vertaling.)
Fifty years ago, on the 4th and 5th of December 1957, Miles Davis recorded the sound track for the film Ascenseur pour L'échafaud. - some days later, on the 8th of December 1957, he played at the Concertgebouw in Amsterdam.

Miles Davis in Amsterdam (8th of December)( foto Ed van der Elsken)

In October 1957 Miles Davis had started a new quintet in New York featuring Cannonball Adderley (as John Coltrane couldn't join) and they made their debut in a tour labeled as the Jazz for Moderns. This group contained Miles Davis on trumpet, Julian Cannonball Adderley on alto saxophone, Tommy Flanagan on piano, Paul Chambers bass and Philly Joe Jones drums. The final concert was at Carnegie Hall, New York early October together with some more great names, including George Shearing, Gerry Mulligan and Chico Hamilton. Miles Davis performed with his group in four numbers. When the tour had finished Miles left for Europe.

As I told in a previous blog last week, one of the major events was the making of the soundtrack for the film Ascenseur pour L'échafaud. During this short trip to Europe, Miles also played some concerts, like a week in Club St. Germain, and two more in Paris at The Olympia Theatre and the Salle Gaveau, one concert in Brussels, in Amsterdam and Stuttgart. The concert scedulded in The Concertgebouw in Amsterdam on the 8th of December, now 50 years ago, at 20.00 hrs. with his quintet, featured Miles Davis on trumpet, Barney Wilen on tenor saxophone, René Urtreger at the piano, Pierre Michelot on bass and Kenny Clarke drums. This concert has been recorded, but never released on CD as far as I know. During the first set the quintet played: Woody'n You, Bags Groove, What's New, But Not For Me and Night in Tunesia. The second set opened with Four, then Walking, Well You Needn't, Round Midnight and Lady Bird. A great concert with Miles as the star, in my opinion. His accompanists, René Urtreger at the piano, a young Barney Wilen on tenor sax played very well, and although Miles was the "star", they accompanied Miles in a great way. There are some rumours, that Miles wasn't so happy with these men, as he had said to Barney Wilen, while on stage, between some solos: Man, why don't you stop playing these awful notes. It is a fact that Miles wasn't always understand by his critics in Europe, especially in Paris. I told about some troubles in a previous blog as Miles didn't announce the tunes, but just played one tune after the other, like he did at the Amsterdam concert. When Miles cuts short the applausse and moves efficiently from number to number, it's not from contempt of the public, André Hodeir wrote. He wants to keep the concentration both for the public and the musicians. Another incident happened at his first show at The Olympia Theatre, where Miles didn't appear in time at the theatre. His quintet had started without Miles. They played Walkin' and it sounded fine, but no Miles Davis. Barney took a tenor solo, and as he was finishing, backing away from the microphone, Miles appeared from the wings and arrived at the mike without breaking stride, just in time to start playing - an impressive entrance.

Yesterday I enjoyed this Amsterdam concert and it sounded great to me. Isn't it remarkable that it seems that jazz music has no best-before-date !!

AT RANDOM:
Bookie Blues - Count Basie Jam ( Count Basie piano, Vic Dickenson and Al Grey trombone, Roy Eldridge trumpet, Benny Carter alto saxophone, Zoot Sims tenor saxophone, Ray Brown bass, Jimmie Smith drums. Recorded in Montreux the 14th of July 1977 on Count Basie Jam - OJCCD-379 ( Pablo Live)


Time exposure for the 8th of December:
1927:

• 's wonderful = victor arden-phil ohman and their orchestras
• sugar / china boy = mckenzy-condon chicagoans
• rain = sam lanin o

1947:

• guest in a nest / money is honey / sophisticated swing / your red wagon = count basie o

1957:

• eastern incident / little sonny / minor meeting (1st version) = sonny clark quintet
• bag's groove / but not for me / four / lady bird / night in tunesia / round midnight / walkin' / well you needn't / what's new / woody 'n' you = miles davis quintet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl


PLAYLIST
count basie/count basie jam - 1977 = serge chaloff/the complete serge chaloff sessions-disc one = miles davis quintet/amsterdam 8 december 1957

Nederlands ( To the English translation )

Vijftig jaar geleden, op 4 en 5 december 1957, maakte Miles Davis in Parijs de opnamen voor de film Ascenseur pour L'échafaud; een paar dagen later, op 8 december, speelde hij in het Concertgebouw in Amsterdam.

Miles Davis op 8 december 1957 in Amsterdam ( foto Ed van der Elsken)

In oktober 1957 had Miles Davis een nieuw kwintet opgericht, met daarin Cannonball Adderley, omdat John Coltrane niet beschikbaar was. Ze maakten hun debuut tijdens een serie concerten, die als Jazz for Moderns op de affiches kwam. Dit schitterende kwintet bestond uit Miles Davis op trompet, Julian Cannonball Adderley op altsax, Tommy Flanagan op piano, Paul Chambers aan de bas en Philly Joe Jones op slagwerk. Het slotconcert vond plaats in Carnegie Hall begin oktober samen met een aantal andere groepen, waaronder die van George Shearing, Gerry Mulligan en Chico Hamilton. Miles Davis speelde met zijn quintet vier nummers. Na het concert vertrok Miles alleen naar Europa. Hij was als gast uitgenodigd voor een aantal concerten in Parijs en een korte tournee langs een paar Europese steden, waaronder Amsterdam. Zoals ik al uitgebreid in een eerdere bijdrage memoreerde, is het maken van de soundtrack voor de film Ascenseur pour L'échafaud één van de hoogtepunten van deze korte tour. Miles Davis speelde een week lang in de Club St. Germain en trad verder op in het Olympia Theatre en het Salle Gaveau, alle in Paris; verder speelde hij nog in Brussel, Amsterdam en Stuttgart. Het concert in het Concertgebouw in Amsterdam vond plaats op 8 december 1957, nu 50 jaar geleden, om acht uur 's avonds, met een kwintet dat bijna helemaal bestond uit Europese begeleiders. Op het podium stonden Miles Davis op trompet, Barney Wilen op tenorsax, René Urtreger aan de piano, Pierre Michelot op bas en Kenny Clarke op slagwerk. Gelukkig is dit concert opgenomen, maar voorzover ik weet, nooit uitgebracht op plaat. Tijdens de eerste set speelde het kwintet Woody'n You, Bags Groove, What's New, But Not For Me en Night in Tunesia; tijdens de tweede set Four, Walking, Well You Needn't, Round Midnight en Lady Bird.

Een schitterend concert met Miles natuurlijk als ster aan de top. Zijn begeleiders, René Urtreger, een nog jonge Barney Wilen op tenor en Pierre Michelot zijn ook goed op dreef. Toch gaan er geruchten dat Miles niet gelukkig was met zijn begeleiders. Zo schijnt hij op het podium, tussen twee solo's door, tegen Barney Wilen gezegd te hebben: Man, why don't you stop playing these awful notes (= Man, hou toch op met die afschuwelijke noten). Feit is dat Miles Davis door zijn houding nogal wat kritiek te verduren kreeg in Europa. Met name bij sommige Parijse critici had hij het helemaal verbruid. Ik heb in mijn eerdere blog al verteld, dat het feit dat Miles alle nummers achter elkaar doorspeelde zonder pauze of commentaar, bij hen verkeerd viel. Dat deed hij overigens in Amsterdam ook, te horen aan de bewaard gebleven opnamen. When Miles cuts short the applausse and moves efficiently from number to number, it's not from contempt of the public. (= Als Miles Davis kiest voor een korte pauze tussen twee nummers en al weer aan het volgende begint onder het applaus dan is dat niet omdat hij het publiek minacht), schreef André Hodeir, die het allemaal wel begreep, dan is dat om de concentratie bij de musici en het publiek hoog te houden. Een ander incident gebeurde tijdens zijn optreden in het Olympia Theatre, waar Miles bij de aanvang nog in geen velden of wegen te bekennen was. Het kwintet begon, zonder Miles, met Walkin' en dat klonk prima. Barney Wilen nam een solo op zijn tenorsax en toen die klaar was stapte hij achteruit bij de microfoon vandaan, terwijl op het zelfde moment Miles vanuit de coulissen het podium op stapte en precies op het juiste moment zijn solo begon. Een hele sterke opkomst, die heel veel indruk maakte.

Uiteraard heb ik gisteren het concert, opgenomen in het Concertgebouw, nog eens beluisterd en ontzettende genoten. Wat een schitterende muziek. Blijkt maar weer eens dat goede muziek geen houdbaarheidsdatum heeft.

AT RANDOM:
Bookie Blues - Count Basie Jam ( Count Basie piano, Vic Dickenson en Al Grey trombone, Roy Eldridge trompet, Benny Carter altsax, Zoot Sims tenorsax, Ray Brown bas, Jimmie Smith slagwerk. Opgenomen in Montreux op 14 juli 1977 voor Count Basie Jam - OJCCD-379 ( Pablo Live)


Tijdopname voor 8 december:
1927:

• 's wonderful = victor arden-phil ohman and their orchestras
• sugar / china boy = mckenzy-condon chicagoans
• rain = sam lanin o

1947:

• guest in a nest / money is honey / sophisticated swing / your red wagon = count basie o

1957:

• eastern incident / little sonny / minor meeting (1st version) = sonny clark quintet
• bag's groove / but not for me / four / lady bird / night in tunesia / round midnight / walkin' / well you needn't / what's new / woody 'n' you = miles davis quintet

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
count basie/count basie jam - 1977 = serge chaloff/the complete serge chaloff sessions-disc one = miles davis quintet/amsterdam 8 december 1957

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium