Betty Boop's Dizzy Dishes

( Naar de Nederlandse vertaling.)
One of the most popular animated films for me are the Betty Boop cartoons, most of you will know. Betty Boop was born as a kind of clone of a typically 1920s flapper girl, like Helen Kane. I made a contribution about her role in Betty Boop Versus Helen Kane. Hundreds of animated cartoons were made in which Betty Boop appeared, most in her own series Betty Boop cartoons. The last Betty Boop Cartoon ( I'm not talking now about the awfully 1985 and 1989 remakes that are sold by Hears' Entertainment Inc.; these two, The Romance of Betty Boop and Betty Boop Hollywood Mystery were even labeled as Classic Edition. What a shame !!) was released in August 1939, Yip Yip Yippy. Although labeled as a Betty Boop cartoon she's not in it - her last appearance was in Rhythm Of The Reservation, a month earlier.
Betty also appeared as a guest in numerous other cartoons and when she first was used, she played a female entertainer opposite Bimbo. Bimbo was designed by Max Fleischer as a reaction on Walt Disney's Mickey Mouse. He re-shaped the dog Fitz, who played opposite the 1920s Fleischer-star Ko-Ko, the clown, part of the Out Of The Inkwell cartoons to a more tougher, cigar-chewing, somewhat lecherous, piano-playng jazz hound Bimbo. Max Fleischer introduced him in the Talkartoon Dizzy Dishes, but even Bimbo's big feet weren't filling Mickey's shoes, Richard Fleischer explains in his book Out Of The Inkwell. So Max Fleischer decided to make a character opposite Bimbo. As Bimbo was a dog, Fleischer shaped a character half dog, half human female. This still nameless creations was gross, ugly, with an enorous, bouncy behind, but saucer-liked eyes and great feminine legs .......

This character, still nameless, appeared for the first time in Dizzy Dishes, released the 9th of August 1930. The cartoon itself is not very exciting and the story is meagre. The Fleischer jokes are not yet at their best. This film is only interesting because of Betty's first appearance. The film is in a cabaret with customers who love to have a good meal and love to see the girls dancing and singing. The service is badly organized, so the gorilla, one of the customers, has to eat the tableware and even the furniture to the bone ( typically Fleischer humor). On stage is the character, later named as Betty Boop, singing a love song to Bimbo, the waiter, who falls in love for her. "Betty" sings: Lovin', I have to have lovin' - But when I'm having my lovin' - I have to have you ! boop-boop-a-doop. This is the first time that she uses her famous quote Boop-boop-a-doop and on the film it is beyond doubt what she means with Boop-doop-a-doop.

Let's show you Betty's first appearance in show-biz - just for historical reasons. Max Fleischer started to re-shape her, the dog snout became a little dot of a nose, the flabby mouth began to look human, and the gross figure became one of the most sexy animations from the 1930s, with a tiny waist and a very human bossom.
Enjoy Betty's debut ... Hans Koert keepswinging@live.nl

BILL BROOKER'S JUG BAND - Lazy Delicious Land:

Dick Terwolde - Stef Schoonen - Henk Houtgraaf - Felo Hettich - Joost Ferwerda - Leonard Beuger - Frans Ernst: boodle am shake = coney island washboard = don't drink it in here = dr jazz = i can't escape from you = janny brown rag = jug band waltz = my brother makes the noises for the talkies = pasadena = somebody stole my gal = suzie = tub jug rag

Recorded in Heemstede, The Netherlands, on the 4th of June 1974. One of te tunes was used as the signature tune for the program Een Rondje Bert by the local radio station Omroep Zeeland, to announce De Plaat Van De Week ( = The Record of the Week )

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Nederlands ( To the English translation )

Eén van mijn meest populaire filmcartoons zijn, zoals je al wel zult weten, die van en met Betty Boop . Betty Boop werd geboren als een kloon van een typische jaren twintig flapper wife, een modieus gekleed "moderne" jonge vrouw, die graag uitgaat. Helen Kane lijkt model voor haar gestaan te hebben. Ik heb daar een keer uitgebreid over verteld in de bijdrage Betty Boop Versus Helen Kane. Er zijn honderden cartoons waarin Betty Boop figureert, de meeste in haar eigen serie Betty Boop cartoons. De allerlaatste in die serie Betty Boop Cartoons ( Ik laat hier de twee afschuwelijke opnieuw gemaakte filmpjes uit 1985 en 1989, nota bene als Classic Edition in 2003 op de markt gebracht ( The Romance of Betty Boop en Betty Boop Hollywood Mystery achterwege ) werd uitgebracht als Yip Yip Yippy, in augustus 1939, maar daar kwam ze zelf al niet meer in voor. Ze verscheen voor het laatst op het doek een maand daarvoor in de film Rhythm Of The Reservation.
Betty speelde als gast vele malen bij andere Fleischer cartoons. Max Fleischer, haar geestelijk vader, introduceerde haar naast Bimbo. Dit hondje was een reactie op de populariteit van Walt Disney's muis Mickey. Max Fleischer vormde zijn (animatie)hond Fitz, die een rolletje speelde naast de jaren twintig ster Ko-Ko, de clown, onderdeel van de Out Of The Inkwell cartoons, om tot de steviger, sigaren kauwende, wat hitsige, pianospelende hond Bimbo. Deze hond speelde voor het eerst in de Talkartoon Dizzy Dishes, maar even Bimbo's big feet weren't filling Mickey's shoes, (= maar zelfs Bimbo kon de concurentie met Mickey niet aan), vertelt Richard Fleischer in zijn boek Out Of The Inkwell. Max Fleischer besloot om een extra karakter naast Bimbo neer te zetten. Omdat Bimbo een soort hond werd, maakte hij een figuurtje dat half hond was, half vrouw. Deze nog steeds naamloze figuur was grof, lelijk, met een enorm achterwerk, met ogen als schoteltjes en grote vrouwelijke benen ......

Dit figuurtje deed voor het eerst mee in de film Dizzy Dishes, die uitgebracht werd op 9 augustus 1930. De cartoon zelf is niet erg opwindend en het verhaal zelfs magertjes. De beeldgrapjes van Max Fleischer zijn nog niet op hun best; eigenlijk is de film alleen interessant omdat Betty Boop hier haar debuut maakt. De film speelt zich af in een cabaret, zeg maar een soort nachtclub waar klanten willen eten en willen genieten van optredens. In de club echter is de bediening rampzalig georganiseerd en één van de klanten, een gorilla, eet van ellende maar zijn hele servies en tafel op tot op het bot (!) (typische Fleischer humor). Op het podium zingt een zangeresje, waarin we Betty Boop herkennen, haar beroemd geworden liedje ( met slogan) voor een hevig verliefd wordende Bimbo, die de rol van ober speelt. Lovin', I have to have lovin' - But when I'm having my lovin' - I have to have you ! boop-boop-a-doop. Dit is de eerste keer dat het beroemde zinnetje, dat hoort bij Betty Boop ( Boop-boop-a-doop ) gebruikt wordt en Betty windt er in dit eerste filmpje geen doekjes om wat ze met dat zinnetje bedoelt.

Graag wil ik jullie haar debuut in de show-biz laten zien - haar eerste optreden in een filmpje - alleen uit historisch oogpunt. Max Fleischer was nog niet gelukkig met haar verschijnen en begon haar te her-modeleren: de hondesnoet werd een klein neusje, de kwabbige mond kregen gestifte vrouwenlipjes en haar grove figuur kreeg een slanke taille en vrouwelijke boezem: kortom Betty werd het meest sexy tekenfilmfiguurtje uit de jaren dertig. Geniet van haar eerste optreden in Dizzy Dishes.... Hans Koert keepswinging@live.nl

BILL BROOKER'S JUG BAND - Lazy Delicious Land:

Dick Terwolde - Stef Schoonen - Henk Houtgraaf - Felo Hettich - Joost Ferwerda - Leonard Beuger - Frans Ernst: boodle am shake = coney island washboard = don't drink it in here = dr jazz = i can't escape from you = janny brown rag = jug band waltz = my brother makes the noises for the talkies = pasadena = somebody stole my gal = suzie = tub jug rag

Opgenomen in Heemstede op 4 juni 1974. Eén van de nummers werd jarenlang als herkenningsmelodie gebruikt in het populaire radioprogramma van Omroep Zeeland Een Rondje Bert om De Plaat Van De Week ( De Hit of the week?) aan te kondigen.

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Betty Boop versus Helen Kane

( Naar de Nederlandse vertaling.)

In one of my blogs about the book Out of the Inkwell, written by Richard Fleischer, son of Max Fleischer, the founder of the Fleischer Studios I wrote about the Out of the Inkwell cartoons. Of course the period of the 1930s with the Betty Boop cartoon, is also one of the subjects in the book. I wrote about these great cartoons before in numerous contributions like Tunes For Toons , Betty Boop, Honolulu Baby , Musical Mountaineers and Mysterious Mose , but also abouther her famout quote Boop-Boop-A-Doop.

In the book Out of the Inkwell Richard Fleischer tells some great story about these words. As you might know, Betty Boop started as a dog-like figure. After some cartoons, she got her figure as a beautiful shaped lady as we all know her. I love to quote "the professor" in a film fragment I found, who says, when "Miss Lane" askes: What makes me so dumb? Well, just look at yourself at the mirror. Just look at that lovely face; What about those beautiful eyes? Those lips? What difference does it makes that you haven't got any brains? Well these words get some meaning if you learn that Miss Lane was played by Helen Kane. Have a look at the fragment. The words, spoken by the professor are at 5 minutes and 20 seconds:

What about Helen Kane? She was a singer and actress during the 1920s and 1930s, born in August 1903 as Helen Schroeder and passed away in September 1966. She started her carriere in a vaudeville show by the Marx. Bros. and made her debut on Broadway in 1927. She made recordings and was a typically example of a so-called flapper wife. A flapper wife is a popular female type of the 1920s, typically a young woman characterized by a cynical attitude, a frank interest in sex, a penchant for daring fashion, including short, straight dresses, no petticoats, bobbed hair, stockings rolled below the knee, etc. together with the use of bright lipstick, and eye shadow, cosmetics introduced after W.W. 1.( The Pocket Dictionary of American Slang - compiled by Harold Wentworth-Stuart Berg Flexner). Betty Boop, our beloved cartoon star, was such a typically flapper wife, like there were so many of them in the 1920s. Helen Kane saw in her a rival, and, to be honest, Betty Boops film voice, Mae Questel, used the same childlike voice. According to Helen Kane, Richard Fleischer writes, the problem was not that she looked like Betty Boop, but that Betty Boop looked like her, sang like her, and, most important, used the phrase Boop-oop-a-doop, which Kane claimed to have invented.

In April 1934 Helen Kane sued the Fleischer Studios for stealing her signature words. I found a fragment from a film, where she uses it several times:

The trial itself was like a comic itself, although the judges were very seriously. They compared her hair ( the arranged locks of her hair across her temples and cheeks, imitated by thousands of women) with that of Betty Boop's. One of the most hilarious moments was when the judges started to argument about the phrase:was it Boop-oop-a-doop, of Boop-boop-de-boop, or may be Boop-a-doop-oop, or might it sound like Boopy-doop-a-doop.

Helen Kane lost the trial. The judges ruled that Helen Kane had failed to prove that the defendants wrongfully appropriated her technique. Isn't this a great story? In one of the Betty Boop cartoons Betty sings, of course suggested by Max Fleischer himself: You can feed me bread and water - Or a great big bale of hay - But don't take my Boop-oop-a-doop away.

AT RANDOM:
In A Sentimental Mood - Lee Konitz Quartet: Lee Konitz alto saxophone. Kenny Barron piano, James Genus bass and Kenny Washington drums. Recorded at the Sound on sound Studios New York on the 5th of October 1992


Time exposure for the 21st of December:
1937:

• you rascal you = django reinhardt-louis vola
• serenade for a wealthy widow / taj mahal = michel warlop o

1947:

• how high the moon = stan kenton o

1967:

• boo boo's birthday = thelonious monk quartet

1987:

• alabamy bound / brother can you spare a dime / cat and the dog / delirium / doin' the raccoon / goofus /happy feet / i surrender dear / i'll see you in my dreams / san / saxophobia / when day is done = banjophobia

1997:

• 2KB01 / 2KB02 / 2KB03 / 2KB04 / 2KB05 / 2KB06 / 2KB07 / 2KB08 / 2KB09 / 2KB10 = bentje braam

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
due to a busy day at work, no time to listen to jazz.

Nederlands ( To the English translation )

In één van mijn bijdragen in deze weblog schreef ik over het boek Out of the Inkwell, geschreven door Richard Fleischer, de zoon van Max Fleischer, oprichter van de Fleischer Studios. Ik schreef over de Out of the Inkwell cartoons. Natuurlijk komt de periode van de jaren dertig met de Betty Boop cartoons ook aan bod. Over haar heb ik het al verschillende keren geschreven: Tunes For Toons , Betty Boop , Honolulu Baby , Musical Mountaineers and Mysterious Mose , maar ook over haar herkenningszinnetje: Boop-Boop-A-Doop.

In het boek Out of the Inkwell vertelt Richard Fleischer een prachtig verhaal over deze bekende kreet. Zoals wellicht bekend, werd Betty Boop, zoals we haar kennen, geboren uit een hondenfiguur. Na een aantal cartoons veranderde dat in een aantrekkelijke dame, zoals we haar beter kennen. Uit een film tekende ik de volgende woorden op, waarin de professor op de vraag van Miss Lane, waarom ze zo onnozel is, zegt: Well, just look at yourself at the mirror. Just look at that lovely face, what about those beautiful eyes? Those lips? What difference does it makes that you haven't got any brains? ( = Ach, kijk eens in de spiegel. Kijk eens naar je aantrekkelijke gezicht, naar je mooie ogen, je mond, Wat maakt het uit dat je geen hersens hebt? ). Deze woorden krijgen wat diepere betekenis in de wetenschap dat Miss Lane in deze film gespeeld werd door Helen Kane. Kijk maar eens naar dit film fragment. De uitspraak komt langs na ongeveer 5 minuten en 20 seconden:

Wat valt er te vertellen van Helen Kane? Ze was zangeres en actrice in de jaren twintig en dertig, geboren in augustus 1903 als Helen Schroeder en gestorven in september 1966. Ze begon haar carriere als vaudeville artieste bij de Marx. Bros. (Marx Brothers) en stond in 1927 voor het eerst op Broadway. Ze maakte plaatopnamen en was het toonbeeld van een echte zgn. flapper wife. Een flapper wife is een, en nu citeer ik het Amerikanse slang woordenboek, een populair type vrouw uit de jaren twintig, een jonge vrouw met een wat kinderlijk karakter, uit op avontuurtjes en flirten, gek op mooie kleren, zoals een kort recht ongetailleerd jurkje, geen petticoats, bob-haar, kousen opgerold tot onder de knie, gebruikmakend van helder rode lipenstift en oogschaduw, dat sinds de Eerste Wereldoorlog in de mode was geraakt. ( The Pocket Dictionary of American Slang - samengesteld door Harold Wentworth-Stuart Berg Flexner). Betty Boop, ons tekenfilmfiguurtje, is zo'n typisch voorbeeld van een flapper wife, zoals er zoveel rondliepen in de jaren twintig; het modebeeld uit die tijd. Helen Kane zag haar als een rivale in de gunst van de kijkers en, om eerlijk te zijn, ze leken ook wel erg veel op elkaar. Mae Questel, bijvoorbeeld, de stem van Betty Boop, had net zo'n hoog kinderlijk stemmetje als Helen Kane voor Betty bedacht. Richard Fleischer schrijft, dat het probleem niet zo zeer was dat ze op Betty Boop leek, maar dat Betty Boop op haar leek, net als haar zong, de zelfde stem had en ........ meest belangrijk, ook haar zinnetje Boop-oop-a-doop gebruikte, dat, volgens Kane, bij haar gepikt was.

In april 1934 daagde Helen Kane de Fleischer Studios voor de rechter voor het stelen van haar herkenningszinnetje. Ik vond een filmfragment, waarin Helen Kane dit zinnetje een paar keer gebruikt.

De rechtzaak zelf was als een komische film, hoewel de rechters alles heel serieus bekeken. Ze vergeleken haar haar ( de krulletjes langs Betty Bop's voorhoofd bijvoorbeeld, die door alle vrouwen nagemaakt werden). Eén van de meest hilarische momenten in de rechtbank ging over wat nu eigenlijk de letterlijke tekst van Betty Boop en Helen Kane's herkenningszinnetje was: was het Boop-oop-a-doop, of Boop-boop-de-boop, of klonk het als Boop-a-doop-oop, of mischien toch gewoon Boopy-doop-a-doop.

Helen Kane verloor de rechtzaak. De rechters oordeelden dat Helen Kane had gefaald te bewijzen dat zij het zinnetje had uitgevonden. Is dit geen prachtig verhaal? In één van Betty Boop's cartoons doet Betty ook haar mond open en laat haar mening over het geheel horen. Ze zingt: You can feed me bread and water - Or a great big bale of hay - But don't take my Boop-oop-a-doo away. (Je kan me water en brood geven - of een grote baal met hooi - maar je blijft van mijn Boop-oop-a-doo af )

AT RANDOM:
In A Sentimental Mood - Lee Konitz Quartet: Lee Konitz altsax, Kenny Barron piano, James Genus bas en Kenny Washington slagwerk. Opgenomen in de Sound on sound Studios New York op 5 oktober 1992.

Tijdopname voor 21 december:
1937:

• you rascal you = django reinhardt-louis vola
• serenade for a wealthy widow / taj mahal = michel warlop o

1947:

• how high the moon = stan kenton o

1967:

• boo boo's birthday = thelonious monk quartet

1987:

• alabamy bound / brother can you spare a dime / cat and the dog / delirium / doin' the raccoon / goofus /happy feet / i surrender dear / i'll see you in my dreams / san / saxophobia / when day is done = banjophobia

1997:

• 2KB01 / 2KB02 / 2KB03 / 2KB04 / 2KB05 / 2KB06 / 2KB07 / 2KB08 / 2KB09 / 2KB10 = bentje braam
  

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
Gisteren was een lange drukke dag op het werk, zodat er geen tijd over bleef om muziek te draaien.

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Out of the Inkwell

( Naar de Nederlandse vertaling.)
I am fascinated by the 1920s and 1930s cartoons made in the USA by great artists like Walt Disney, Paul Terry, Billy DeBeck or Mannie Davis, to name some known and unknown artist from that period, but I really like the Max Fleischer creations, like Betty Boop, Popeye The Sailorman and Superman, a 1940s creation.

But few people know that Max Fleischer's earliest creation wasn't Betty Boop, but Koko the Clown in his very popular series Out of the Inkwell.
Enjoy one of these animated cartoons, titled Modeling, released by the Out of the Inkwell Films Inc. October 1921.

Thanks to a new book, Out of the Inkwell, Max Fleischer and the Animation Revolution, written by Max Fleischer's son Richard Fleischer ( released by The University Press of Kentucky 2005) I can tell you a bit more about its history.

Max Fleischer, who wasn't satisfied with the quality of the animated cartoons made early XXth century, invented a machine where he could copy film shots to cartoons. This machine was called the Rotoscope and he made his first Out of the Inkwell film in 1916.

It became a mix of film and cartoon and he had worked on it, with his brother Dave ( who was dressed in a clown suit ) filmed and drawed from the original film frames. This first film must have been a great sensation, as for the first time the animated cartoon figures moved so naturally as if they were human beings.

There was one problem - it took one year to make this first film, each night drawing frame by frame until late at night. Cartoon magnate J.R. Bray liked it, but Max had to make one film each month. Thanks to another invention making the drawings not on a paper sheet, but directly on clear celluloid, so they hadn't to draw the background each time again, made that possible.

Max Fleischer made several test films, before the Out of the Inkwell cartoons were released commercially by the Goldwyn-Bray Pictographs. Mind that the artist, visible in the film, is always Max Fleischer himself, filmed as the creator of Koko the clown ( The name of the clown was used in the 1920s only). Each intro differs. In 1921 Max left the Goldwyn-Bray Pictographs, that was broke and produced and released his own films. Between 1921 and 1923 Max Fleischer made all the drawings himself - after that year he stopped it and his brother Dave Fleischer continued the series. I love to show you another film fragment of this Out of the Inkwell series, titled Big Chief Koko, that was released March 1925.

The Out of the Inkwell cartoons are now almost forgotten and dated. The idea of mixing animated cartoons was copied by others, like Walt Disney who created Alice Comedies; primitive copies of Max's idea. Mixing cartoons and real films is still actual and I found a Burger King animation that seems to be inspired by Max Fleischer's Our of the Inkwell series. Enjoy it.

Thanks Marbeth that you made it possible to read this book.

AT RANDOM:
God Bless The Child - STANLEY TURRENTINE Quintet ( Stanley Turrentine tenor saxophone, Shirley Scott organ, Major Holley bass, Al Harewood drums, Ray Barretto conga. Recorded in the Rudy van Gelder Studios, Englewood Cliff 13th of February 1963 for Blue Note and released as Stanley Turrrentine "Never Let Me Go"


Time exposure for the 10th of December:
1927:

• i'm not rough / once in a while = louis armstrong hot five
• my one and only = clicquot club eskimos
• criollita / hawayanita = les loups
• leaving home blues = walter rhodes
• man i love = freddie rich hotel astor o

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

PLAYLIST
stanley turrentine/never let me go = beau hunks/play the original laurel & hardy music - volume 1 = jackie mclean/the best of ... = danish jazz compilation/1940-1945 = henrique annes-oficina de cordas de pernambuco = firehouse five plus two/firehouse five story vol 1 (lp) = brad mehldau/live at the village vanguard = rob hoeke boogie woogie quartet/boogie hoogie (lp) = oscar peterson trio/collector's jazz

Nederlands ( To the English translation )
De tekenfilmpjes uit de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw van tekenaars als Walt Disney, Paul Terry, Billy DeBeck en Mannie Davis, om maar eens een paar bekende en onbekende te noemen, fascineren me. Max Fleischer is mijn favoriet; zijn creaties zoals Betty Boop, Popeye de Zeeman en Superman ( ik weet het, dat is jaren veertig) boeien me nog steeds.

Er zijn nu nog maar weinig mensen die weten dat Betty Boop niet Max Fleischer's eerste creatie was, maar Koko, de clown. Hij speelde de hoofdrol in de zogenaamde Out of the Inkwell serie.

Ik heb hier een filmpje, getiteld Modeling, uitgebracht door Max Fleischer's Out of the Inkwell Films Inc. uit oktober 1921. De tekenaar in de film is Max Fleischer zelf.

Dankzij een onlangs verschenen boek, getiteld Out of the Inkwell - Max Fleischer and the Animation Revolution, geschreven door zijn zoon Richard Fleischer, kan ik iets over deze vroege serie vertellen. Het boek werd uitgegeven door The University Press of Kentucky 2005.

Max Fleischer, al vroeg bezig met pen en papier, was niet tevreden met de houterig bewegingen, zoals die op de allereerste cartoons te zien waren. De bewegingen stonden te ver af van de werkelijkheid en daarom ontwikkelde hij een machine waarmee hij filmbeelden kon omzetten tot tekeningen: de Rotoscope. In de huiskamer maakte hij, met zijn broers, zo in 1916 de eerste Out of the Inkwell film.

Het werd een mix van film en cartoon. Zijn broer Dave, verkleed als clown, werd gefilmd en beeldje voor beeldje door Max op papier vastgelegd. De bewegingen van de clown ( hij werd pas in de jaren twintig Koko genoemd), in deze eerste film waren sensationeel; de getekende figuren bewogen als of het echte mensen waren.

Maar er was een groot probleem: Max had een jaar nodig gehad om deze film te maken en dus was het zo niet commercieel interessant. Cartoon magnaat J.R. Bray gaf Max een kans, op voorwaarde dat hij elke maand zo'n film zou afleveren. Dat lukte, dankzij een andere uitvinding, waarbij hij de beeldjes van Koko niet meer op papier, maar op doorzichtig celluloid tekende, zodat de achtergrond niet meer steeds weer opnieuw gecopieerd hoefde te worden. Zo werd de productietijd flink verkort.

Max Fleischer probeerde allerlei nieuwe dingen uit, en maakte verschillende proeffilms voordat de Out of the Inkwell films in de bioscopen kwamen, uitgebracht door de Goldwyn-Bray Pictographs. Een wereldwijd succes. Max speelde steeds als "echt mens" de creator, de tekenaar, die Koko maakte. Geen een intro is hetzelfde. In 1921 neemt Max zelf de productie in handen en richt de Out of the Inkwell Films Inc. op. Tussen 1921 en 1923 maakt Max de films nog helemaal zelf, waarna zijn broer Dave het roer overneemt. Ik heb nog zo'n filmpje gevonden, getiteld Big Chief Koko, uitgebracht maart 1925.

De Out of the Inkwell cartoons zijn nu bijna helemaal vergeten en zien er nu ietwat gedateerd uit. Het idee om beelden en tekeningen te mixen werd later vaker toegepast, denk aan Walt Disney's Alice Comedies, primitieve probeersels, vergeleken met Max Fleischer. Ook nu nog is het mixen van beeld en tekening populair; ik vond een reclamefilmpje voor Burger King , duidelijk geinspireerd door de Out of the Inkwell cartoons van de jaren twintig.

Bedankt Marbeth voor je hulp bij het te pakken krijgen van dit boek.

AT RANDOM:
God Bless The Child - STANLEY TURRENTINE Quintet ( Stanley Turrentine tenorsax, Shirley Scott hammond orgel, Major Holley bas, Al Harewood slagwerk, Ray Barretto conga. Opgenomen in de Rudy van Gelder Studio, Englewood Cliff op 13 february 1963 voor Blue Note en uitgebracht op de plaat Stanley turrrentine "Never Let Me Go"


Tijdopname voor 10 december:
1927:

• i'm not rough / once in a while = louis armstrong hot five
• my one and only = clicquot club eskimos
• criollita / hawayanita = les loups
• leaving home blues = walter rhodes
• man i love = freddie rich hotel astor o

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
stanley turrentine/never let me go = beau hunks/play the original laurel & hardy music - volume 1 = jackie mclean/the best of ... = danish jazz compilation/1940-1945 = henrique annes-oficina de cordas de pernambuco = firehouse five plus two/firehouse five story vol 1 (lp) = brad mehldau/live at the village vanguard = rob hoeke boogie woogie quartet/boogie hoogie (lp) = oscar peterson trio/collector's jazz

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium

Betty Co-Ed Screen Song

( Naar de Nederlandse vertaling.)

Today I love to tell you something about the Screen Songs, an innovation introduced by the Fleischer Studios during the early 1930s. These Screen Songs were short films where you could listen and sing-along with the latest hits as sung by the artist himself. When the song had been repeated several times, packed up into animated cartoon gags, the original artist would sing the tune. A dancing ball indicated what words, to be seen on the screen, had to be sung. In fact, these 1930s inventions, were karaokes avant la lettre. I will share with you one of those Screen Songs, titled Betty Co-Ed ( J. Paul Fogarty-Rudy Vallee ), released the first of August 1931 and sung by Rudy Vallee, who made it a hit.

In the 1920s animator Seymour Kneitel from Fleischer's studios started to make a series, titled Follow The Bouncing Ball. Max and Dave Fleischer had invented a way to mix animated cartoon and live actors, together during the early 1920s with their series Out Of The Inkwell cartoons. Walt Disney released late 1920s the primitive Alice Cartoons, I talked about some times ago. Although the first Follow The Bouncing Ball series, like Fleischer's Song Car-Tunes were silent films, as soon as the invention of sound-on-film was made they were re-named as Screen Songs. The first one The Streets of New York was released February 1929.
Rudy Vallee, who was born as Herbert Pryor in 1901 in Island Point and passed away in 1986 in Hollywood, was one of those extreem popular crooners of the 1920s and 1930s. He had changed his name in Rudy, because of Rudy Wiedoeft, his great example. He became a band leader in 1927 in Boston where he sung ( although he played alto saxophone and clarinet) and late 1920s he moved to New York where he got a job at the Heigh-Ho-Club. He named his band The Connecticut Yankees. He became a film star and got radio shows which made him extreem popular. He made a lot of top hits, like the Main Stein Song and Betty Co-Ed. Up to 1939 he had ca. 70 hits, which indicates his great popularity. During the 1940s up to his death he stayed popular as a musical and film star.

When you listen to the Screen Songs as made by the Fleischer Studios the tunes released were the Hits of the week. No, I don't mean the card board record as you see above, but I mean that the tunes were the actually hit songs of the moment; the songs whistled by the butcher boy and heard on the radio. Among the Screen Songs, released for 1931 where Somebody Stole My Gal, Alexander's Ragtime Band, That Old Gang of Mine, You're Driving Me Crazy, Kitty From Kansas City ( also sung by Rudy Vallee) and My Baby Cares For Me. The card board Hit of the week records, as shown above, where cheap records that contained also the Hits of the moment, played by a studio band, directed by Bert Hirsch or Phil Spitalny. Betty Co-Ed was released as a Hit of the week in the third week of October 1930 played by Phil Spitalny's Music. You can listen to a fragment here as it was released on the first 2CD in the Complete Hit of the Week Recordings by Archeophone. While listening to the Betty Co-Ed version on the film, especially the first time it is played, it seems as if the Phil Spitalny's Hit of the week version was used. I have had the experience with other tunes as well, like the title tune Betty Boop, also recorded by Phil Spitalny. Up to now I don't have indications that Phil Spitalny's Music is the (anonymous) band that plays the music on some Betty Boop / Screen Song films. I guess that both bands just used the official arrangements, which makes that the tunes sounds similar. Mind that popular music during the early XXth century were spread by sheet music.
Enjoy Betty Co-Ed as a 1931 Fleischer Screen Song, sung by Rudy Vallee. ( It's a pity that it seems that the music isn't synchronous with the film images ).

I'm searching for a DVD ( PAL - code 2 ) with these Fleischer Screen songs. Can someone help me?

This contribution is also published at the Hit of the week web log.

Time exposures for the 6th of August:
1927:

• police and high sheriff come ridin' down = ollis martin
• positively absolutely / there's a trick in pickin' a chick-chick-chicken today = six jumping jacks

1937:

• shim-shaming = eddie kelly washboard band
• loch lomond = maxine sullivan

1947:

• hiroshima = albert ammons rhythm kings

1957:

• colloquial dream / flamingo / tijuana gift shop = charles mingus jazz workshop
  
  

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl




PLAYLIST
sonny clark/my conception = kenny dorham/1959 (lp) (= quiet kenny) = blindfold test #37 (2) = horace silver/the stylings of silver = cannonball adderley sextet/adderley in europe = bebop/in the beginning ... bebop = the young benny goodman/1928-1931 = joshua redman/elastic

Nederlands ( To the English translation )

Vandaag wil ik wat meer vertellen over de Screen Songs, een hype tijdens de begin jaren dertig, geintroduceerd door de Fleischer Studios. Deze Screen Songs waren korte films, waar je kon luisteren en meezingen met de laatste hits, gezongen door de artiest zelf. Eerst werd de melodie gespeeld, verpakt in een komisch tekenfilmpje en daarna werd het lied gezongen door de artiest; met hulp van de tekst onderin beeld en een springend balletje, konden de kijkers dan meezingen. In feite hebben we het dus over karaoke, hoewel dat woord toen nog niet bekend was. Ik heb één zo'n Screen Song uitgezocht, getiteld Betty Co-Ed ( J. Paul Fogarty-Rudy Vallee), uitgebracht op 1 augustus 1931. Op de film wordt het gezongen door Rudy Vallee, die er een hit mee had.

In de jaren twintig had tekenfilmmaker Seymour Kneitel van de Fleischer's studio's zijn serie Follow The Bouncing Ball ( = Volg het Springende Balletje) gemaakt, waarbij getekende filmfiguurtjes samen met echte acteurs optraden. Max en Dave Fleischer hadden deze techniek uitgevonden en begin jaren twintig geintroduceerd in hun Out Of The Inkwell series. Walt Disney maakte eind jaren twintig op dezelfde manier, zij het zeer primitief, de Alice Cartoons, waar ik het een tijdje geleden over had. Die eerste Follow The Bouncing filmpjes, zoals de Song Car-Tunes van Fleischer waren zonder geluid. Toen het mogelijk was om geluid en beeld samen op één drager te reproduceren werd de Screen Songs serie geintroduceerd. De eerste dateert uit februari 1929 - The Streets of New York.

Rudy Vallee, die in 1901 in Island Point geboren werd als Herbert Pryor en overleed in 1986 in Hollywood) was een buitengewoon populaire zanger - crooner uit de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw. Hij had zijn naam veranderd in Rudy, naar zijn grote voorbeeld Rudy Wiedoeft. Hij begon als bandleider in 1927 in Boston, waarbij hij ging zingen ( hij speelde eigenlijk altsax en klarinet) en eind jaren twintig ging hij naar New York waar hij een band formeerde, de Connecticut Yankees in de Heigh-Ho-club. Hij werd filmster en radio ster en maakte heel wat hits, zoals de Main Stein Song en Betty Co-Ed. In 1939 stond het aantal hits al op circa 70 stuks, waaruit af te lezen valt hoe populair hij was. In de jaren daarna tot aan zijn dood, speelde hij in films en revue's. Als je naar die oude Screen Songs luistert, gemaakt dor de Fleischer Studios, krijg je een mooi inzicht in de hits van de week. Nu bedoel ik even niet de kartonnen platen met de gelijknamige titel, maar dat vooral de top hits van het moment, zeg maar de liedjes die de slagersjongen floot, die te horen waren op de radio, werden gebruikt. Als je de Screen Songs van 1931 bekijkt zie je dan ook een heleboel bekende nummers als: Somebody Stole My Gal, That Old Gang of Mine, You're Driving Me Crazy, Kitty From Kansas City ( also sung by Rudy Vallee) en My Baby Cares For Me. De kartonnen Hit of the weeks, zoals hierboven afgebeeld, waren goedkope platen, die ook de Hits van het moment lieten horen, gespeeld door een studio-orkest onderleiding van Bert Hirsch of Phil Spitalny. Betty Co-Ed kwam als Hit of the week plaat uit in de derde week van oktober 1930 gespeeld door Phil Spitalny's Music. Je kunt luisteren naar een fragment zoals dat te vinden is op de eerste dubbel CD uit de serie the Complete Hit of the Week Recordings door Archeophone. Als je luistert naar de instrumentale versie, waarmee het Screen Song filmpje begint en je vergelijkt dat met de Phil Spitalny versie dan is de overeenkomst duidelijk. Deze ervaring heb ik ook met andere Hit of the weeks en Fleischer filmpjes, zoals bij de herkenningsmelodie Betty Boop dat gespeeld wordt door Phil Spitalny in 1932. Tot op heden heb ik geen aanknopingspunten die wijzen op een samenwerking tussen Durium of Phil Spitalny en de Fleischer studio's en hou ik het er op dat het komt omdat de officiele arrangementen werden gebruikt, zodat de muziek op beide hetzelfde klinkt. Bedenk dat de verspreiding van nieuwe liedjes in het begin van de vorige eeuw voornamelijk via bladmuziek ging.

Geniet van Betty Co-Ed zoals dat in 1931 door Fleischer als Screen Song werd uitgebracht, gezongen door niemand minder dan Rudy Vallee. ( Helaas loopt geluid en beeld niet helemaal synchroon)

Kan iemand me helpen aan en DVD met daarop Fleischer Screen Songs? Ik ben daar al een tijdje naar op zoek.

Deze bijdrage is ook geplaatst in de Hit of the week weblog.


Tijdopnamen voor 6 augustus:
1927:

• police and high sheriff come ridin' down = ollis martin
• positively absolutely / there's a trick in pickin' a chick-chick-chicken today = six jumping jacks

1937:

• shim-shaming = eddie kelly washboard band loch lomond = maxine sullivan

1947:

• hiroshima = albert ammons rhythm kings

1957:

• colloquial dream / flamingo / tijuana gift shop = charles mingus jazz workshop
  
  

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

SPEELLIJST
sonny clark/my conception = kenny dorham/1959 (lp) (= quiet kenny) = blindfold test #37 (2) = horace silver/the stylings of silver = cannonball adderley sextet/adderley in europe = bebop/in the beginning ... bebop = the young benny goodman/1928-1931 = joshua redman/elastic

Keep Swinging Oscar Aleman Flexible Records Choro Music Hit of the week - Durium