Keep (it) Swinging

The making of .... De radioprogramma's van Jean-Christophe Averty

2012-02-02T06:25:00.013+01:00

Alle Hit of the Week's chronologisch!
Jazz For The Happy Few and Les Cinglés du Music-Hall!
Hans Koert

Het verschijnen van de laatste dubbelcd met alle Hit of the Week opnamen in de serie The Complete Hit of the week Recordings op het Archeophone Records label in de zomer van 2011, was het sluitstuk en de kroon op het werk van 20 jaar verzamelen en onderzoek naar het kartonnen Hit of the Week label. Vandaag aandacht voor een bijzondere serie radioprogramma's, gepresenteerd en samengesteld door de Franse jazzjournalist, producer, presentator en mediapersoonlijkheid Jean-Christophe Averty.
Jean-Christophe Averty (bron:
Groot was mijn verbazing, toe ik op een dag in de zomer van 1998 een telefoontje uit Parijs kreeg van een tamelijk “opgewonden” Jean-Christophe Averty, die me in een soort Engels, duidelijk maakte dat hij gehoord had van de Hit of the Week-Durium discografieën en dat hij er meteen een wilde hebben: tout de suite. Ik stuurde de disco’s naar Parijs en een week later kreeg ik weer een telefoontje van diezelfde Jean-Christophe, nu door zijn enthousiasme bijna geheel onverstaanbaar geworden, waarin hij de disco in zijn beste Engels prees als un piece of art. Jean-Christophe Averty, hij moet nu ergens in de tachtig zijn, heeft zijn sporen ruimschoots verdiend bij de Franse televisie en radio en sinds de jaren vijftig honderden programma’s en jazzplaten geproduceerd.
Toen hij eenmaal gepensioneerd werd, mocht hij op France Culture, de culturele Franse radiozender, zijn passie, het verzamelen van 78-toerenplaten, blijven uitdragen in een programma getiteld Jazz for The Happy Few. Eén van de dingen die hij ooit nog eens wilde doen, vertelde hij me, was het draaien van al zijn Hit of the Week, Sefono- en MP-platen , die hij in de loop van de jaren verzameld had, in chronologische volgorde wel te verstaan. In Frankrijk waren in de jaren dertig de orginele Amerikaanse Hit of the Weeks bedrukt met labels als Sefono, ABC, DoReMi, MP of Dancing, om er een paar te noemen. In juni 1998 had hij de stoute schoenen aangetrokken en was hij begonnen, en wellicht is hij toen door een luisteraar getipt over mijn net daarvoor verschenen discografie. Behalve lofuitingen tijdens het tweede telefoontje, wilde hij ook de opnamen hebben van de allereerste Hit of the Weeks die hij niet, en ik wel, in mijn verzameling had ………Dus ging er diezelfde avond een cassettebandje richting Parijs en dat herhaalde zich de maanden daarop nog heel wat keren. Jean-Christophe begon gewoon opnieuw met zijn project, nu met de HOW 1019 en de HOW 1020, die hij niet kende: Tip-Toe Through The Tulips With Me dus, de eerste promotieplaat en de eerste commercieel uitgebrachte Hit of the Week Bert Lown’s Hotel Biltmore Music - Through. Tussen maart en juli 1998 en september 1998 en april 1999 werden er in 50 wekelijkse programma’s elke keer een tweetal Hit of the Weeks gedraaid, ingebed in verhalen, anekdotes en hetzelfde nummer gespeeld door tijdgenoten.
Voorbeeld van één van de cassette gemaakt door Iwan Fresart uit Waavre (bij Brussel) ( verzameling: Hans Koert)
Het project, zoals Jean-Christophe het zich had voorgesteld, moest in april 1999 stoppen, omdat het allemaal volgens de hoge heren te lang ging duren en te weinig luisteraars trok, maar kreeg toch een soort vervolg in het programma Les Cinglés du Music-Hall uitgezonden tussen oktober 1999 en mei 2002; toen kon Jean-Christophe de laatste Hit of the Week Hummin’ To Myself laten horen. Het zat er op! Dankzij een trouwe luisteraar in Wavre (bij Brussel), Iwan Fresart, France Culture was immers in Nederland niet te ontvangen, kreeg ik elke maand alle uitzendingen op tape toegestuurd, minutieus opgenomen; een waar huzarenstukje, achteraf bekeken, vooral als je bedenkt dat Jazz For The Happy Few, en later Les Cinglés du Music-Hall door France Culture verbannen waren naar een tijdstip dat een normaal mens op zijn bed ligt; middernacht en twee uur ’s nachts, geloof ik.
Eén van de cassette. (verzameling Hans Koert)
Zou er iemand ooit geluisterd hebben naar deze unieke serie radiouitzendingen? Jean-Christophe besprak er uitvoerig, samen met twee vaste studiogasten, de 78-toerenplaten die gedraaid werden en er werd veel gelachen en ge-oh-ed. Als het tijd was om de Hit of the Weekplaat te draaien raffelde Jean-Christophe, hij zat altijd in tijdnood, de letterlijke informatie, zoals die in mijn disco over de plaat beschreven stond, inclusief alle matrix en takenummers, af, als een notaris, die verplicht is een koopacte hardop voor te lezen. Als je bovendien weet dat Jean-Christophe, zelfs als hij Frans sprak, in zijn enthousiasme steeds sneller ging spreken, en zelfs voor geboren en getogen Fransen niet te volgen was, dan heb ik waardering voor die paar mensen die deze monsterserie uitzendingen gehoord moeten hebben.

Hoeveel Hit of the Week verzamelaars zouden deze uitzending gevolgd hebben? Toch zette dit initiatief me aan het denken – alle Hit of the Weeks in chronologische volgorde – wat een schitterend document ………… ik kon daar alleen maar van dromen.
Hans Koert
hitoftheweek@live.nl keepswinging@live.nl
Wie na lang zoeken een unieke verzameling heeft opgebouwd, wil die graag aan anderen laten zien of ........ in het geval van gramofoonplaten, aan anderen laten horen. Toen de Hit of the week Discography gepubliceerd was kreeg ik een telefoontje uit Parijs van niemand minder dan Jean-Christophe Averty, de Franse producer, jazzhistoricus, tv-persoonlijkheid en .. 78-toerenverzamelaar, die eindelijk zijn diepgewortelde wens kon uitvoeren ..... het laten horen op de Franse radio van alle Hit of the Weekplaten ...... chronologisch. Keep Swinging doet maandelijk verslag van het Hit of the Week project, dat onlangs haar bekroning vond met het verschijnen van het laatste deel in The Complete Hit of the Week recordings. De Keep Swinging blog wijst graag op dit soort bijzondere uitgaven. Als je niets wilt missen volg haar dan via Twitter ( keepitswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief ( keepswinging@live.nl)
Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep (it) Swinging Alle 1500 Keep Swinging Contributions Ruilpagina

Oscar Alemán: Zijn Brazilaanse Ritmen

2012-01-30T06:44:00.005+01:00

Voor mij opende Oscar Alemán, hoewel een Argentijn met dit album, de deur voor de Braziliaanse muziek.( Tan grata fue mi sorpresa al escuchar el álbum, que en esta entrada de Escuchate Esto! le hacemos lugar a la música brasileña, aunque esté interpretada por un argentino.) (Tony Vardé)
Tony Vardé ( vertaling: Hans Koert)
Oscar Alemán: His Brazilian Rhythm - Tony Vardé (English) Oscar Alemán: Con Ritmos de Brasil - Tony Vardé (Español) Oscar Alemán: Zijn Braziliaanse Ritmen Tony Vardé (Nederlands)

Ik moet toegeven, dat Braziliaanse muziek me nooit erg geboeid heeft. Ondanks dat er genoeg raakvlak met de zwarte muziek was, hebben musici als Marcus Vinicus, Caetano Veloso of Antonio Carlos Jobim me nooit gefascineerd. De enige die mijn voet nog wel eens kon laten bewegen, was Stan Getz, maar over het algemeen verveelden bossa nova en andere Braziliaanse muziekstijlen me. Totdat op een dag een vriend van me, Flavio, me op het spoor zette van Oscar Alemán. Hij had voor mijn dochter een cd-tje meegebracht, getiteld Oscar Alemán y su conjunto - Con Ritmos de Brasil. Aangezien mijn dochter toen nog maar één jaar was en ze dus nog niet overweg kon met het schijfje, heb ik de plaat voor haar gedraaid ........ en raakte ik geboeid door deze muziek. Ik beloofde mezelf wat tijd te gunnen meer te leren over deze gitarist en er over te schrijven op mijn blog. Voor mij opende Oscar Alemán, hoewel een Argentijn en dus een landgenoot, de deur voor de Braziliaanse muziek. Is dat niet bijzonder?
Negra de Cabello Duro - Oscar Alemán y su Quinteto de Swing. (Odeon 74037) (7 sep. 1943) (bron: Oscar Alemán Discography - Hans Koert)
Op de cd, uitgebracht in 2002 door EMI-Odéon Argentina (7243 5 41686), getiteld Oscar Alemán y su conjunto - Con Ritmos de Brasil, zijn de opnamen gemixt. Het lijkt me daarom handig de bespreking van de opnamen in tweeën te splitsen, al naar gelang de periode waarin ze opgenomen zijn. Tussen 1943 en 1947, werd Oscar begeleid door zijn Quinteto de Swing, dat in feite uit zes musici bestond en tussen 1951 en 1957, door zijn Orquesta de Jazz. Oscar Alemán promotiefoto. (jaren vijftig)
In de eerste plaats wil ik wijzen op Negra de Cabello Duro, omdat Oscar hier tijdens de eerste minuten van het nummer laat horen wat een geweldig gitarist hij is. Bovendien zingt hij. Tico Tico No Fuba is een instrumentaal nummer in de Milonga-stijl, waarin hij al zijn virtuositeit in zijn gitaarspel steekt. In deze twee nummers uit 1943 hoor je licks, die je ook bij Django Reinhardt hoort. De eerste helft van het nummer Yo Vi Un Leon wordt in het Portuguees gezongen en de tweede helft in het Spaans. Oscar Alemán laat hier horen dat hij kan swingen. Melancolía is een instrumentale samba die ietwat geheimzinnig klinkt. In Apanhei Te Cavaquinho kom je een fraaie wisselwerking tegen tussen de verschillende instrumenten zoals de gitaar en de piano. In Vanidosa speelt de viool de hoofdrol, zodat het nummer herinnert aan de opnamen van Django Reinhardt en Stephane Grappelli. Vanidosa - Oscar Alemán y su Quinteto de Swing (Odeon 22309) (24Jan. 1947) (Bron: Oscar Alemán Discography - Hans Koert)
Het tweede deel van de plaat bevat nog meer baiones en samba's. Delicado, (1951) is een echt instrumentaal gitaarnummer en Pa pa pa, geschreven door Oscar Alemán, is één van de mooiste van deze plaat. In het nummer Mi casita pequeña ontmoet de samba de bolero, en spelen de strijkers, ...... with strings was een hype in de jaren vijftig, een belangrijkere rol. Saudades is weer een instrumentaal nummer waarin van het begin tot het eind Oscar zich uitleeft op de gitaar. Eu Vi Um Leâo - Oscar Alemán y su Quinteto de Swing ( Odéon 45973) ( 27 juni 1944) ( Bron: Oscar Alemán Discography - Hans Koert )
Eén van de drie compostieis van Alemán op deze verzamel-cd, deze keer samen met José Romero, is Mi amigo. In deze samba uit 1954 speelt Oscar voor het eerst de elektrisch versterkte gitaar. Yo soy de Río, is weer een samba, maar deze keer wat feestelijker en Oscar speelt ook hier op de elektrische gitaar, die wat vervormt als hij het tempo opvoert. Conceicao is vooral een nummer met blazers en strijkers.
Delicado - Oscar Alemán y su Conjunto de Jazz ( Odeon 55318) (26 of 31 oktober 1951) ( Bron: Oscar Alemán Discography - Hans Koert)

Tenslotte, last but not least, het nummer Dedos Duros, een choronummer, gecomponeerd door Alemán. Het begint met de strijkers, die een stevig tapijt van klanken neerleggen, waartussen door de gitaar wat noten probeert te plaatsen - halverwege worden de rollen finaal omgekeerd en deelt Oscar op de gitaar de lakens uit.
Tony Vardé ( Argentinië) ( Escuchate esto!)
Thanks Tony for this review and introduction to Oscar Alemán and his Brazilian rhythms.

Als afsluiting het nummer Melancolia, dat Oscar Alemán met zijn Quinteto de Jazz op september 1945 opnam en één van de nummers op de cd is.

This contribution is also posted at the Oscar Aleman blog in an English and Spanish version.

Hans Koert
keepswinging@live.nl oscaraleman@live.nl
Oscar Alemán. de legendarische Argentijnse gitarist, die tijdens de jaren dertig in Europa furore maakte, vluchtte in het begin van de Tweede Wereldoorlog naar zijn geboorteland terug ........ om er nooit meeer weg te gaan. Zijn muziek uit die periode is jarenlang voor ons onbereikbaar en dus onbekend gebleven - dat hoeft nu niet meer, want al zijn in Argentinië opgenomen muziek is ondertussen op cd verschenen. Tony Vardé, een Argentijnse blogger, schreef over de Braziliaanse ritmen, die Oscar Alemán inspireerden en die, dankzij een heruitgave getiteld Oscar Alemán y su conjunto - Con Ritmos de Brasil de deur naar de Braziliaanse jazz deed openzetten ............ Keep Swinging wil graag dit soort ear-openers delen en mocht het artikel plaatsen. Als je niets wilt missen van de meer dan 1500 gepubliceerde blogs, volg haar dan via Twitter (# keepitswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief ( keepswinging@live.nl)

Retrospect

Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep (it) Swinging Alle 1500 Keep Swinging Contributions Ruilpagina

Shirley Crabbe - Home

2012-01-28T06:30:00.011+01:00

A great debut solo album ....
.... plunged back into the jazz scene!
Hans Koert

September last year Shirley Crabbe released her debut album Home. Although she was awarded several times and sung at famous venues like Birdland, the Metropolitan Room and the Paramount Theatre at Madison Square Garden in New York, performed in stage productions like Ain't Misbehavin' an Coming to the Mercy Seat, it's not just an album a dime a dozen - it is a new start. An operation on her vocal chords gave her a chance at a career as a singer, and with this album, Home, she's plunged back into the jazz scene ...... And what a re-start ... She was one of the five best vocalists in the 2010 Jazz mobile "Best of the Best" vocal companion ..... Home - what a great voice she has!
Her sister Deborah, who says in the liner notes with some proud that she is Shirley's first accompanist and her biggest fan, remembers their duets as kids in Barbara Streisand’s Hello Dolly and how they loved to sing together....... Shirley points to Ella Fitzgerald, whose version of A Tisket-A-Tasket fascinated her and made her decide to become a singer. She studied Voice at several Schools of Music, like the prestigious Manhattan School of Music and could be found, as a young student, singing at clubs downtown. This album Home is a great start for a new career in vocal jazz .......
The album contains nine tracks, most part of the Great American Songbook, like Gerswin's Summertime and Detour Ahead. I love the American Songbook. It's so hard to find things that everybody hasn't done already, but there are treasures out there if you look beyond the usual jazz sources. Don't expect the usual arrangements as sung by those hundred other vocalists that recorded these tunes - no, Matt Haviland and Shirley herself, both responsible for most arrangements, love to surprise its listeners......... Summertime is transformed into a rousing, wake-the-baby West African polyrhythmic celebration ......... I read somewhere.

She's accompanied by some versatile musicians, like trumpet player Brandon Lee, reed player Dave Glasser and trombonist Matt Haviland.
The rhythm section contains piano player Jim West, my brilliant pianist, as Shirley labels him, ( replaced by Donald Vega on some tracks), John Burr on double bass and Alvester Garnett on drums. Guest player is the well known veteran tenor player Houston Person, who can be heard on two tracks: Lucky To Be Me and Strong Man. Houston Person, active for more then 50 years in concert, accompanied vocalist Etta Jones since the 1970s and knows how to do that ........ Strong Man, one of the tunes that fascinated most, was originally sung by Abbey Lincoln October 1957 for her album That's Him, featuring great names like Kenny Dorham, Sonny Rollins, Wynton Kelly, Paul Chambers and Max Roach. The album Home: a great debut album!
The album can be ordered at the Shirley Crabbe website.

Hans Koert
keepswinging@live.nl

Last year Shirley Crabbe released her debut album as a solo jazz vocalist. The album contains nine tracks, which she arranged together with trombone player Mat Haviland. She's accompanied by some great versatile musicians, including the legendary tenor boss Houston Person as her special guest. An inspired album by a great singer - you'll realy like it. Keep Swinging loves to point you to this kind of releases. Follow the Keep (it) Swinging blog at Twitter ( #keepitswinging) or ask for its free newsletter ( keepswinging@live.nl)
Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep (it) Swinging Alle 1500 Keep Swinging Contributions Ruilpagina

Susanne Alt + Band in Porgy en Bess

2012-01-23T10:05:00.021+01:00

Funky Jazz klanken vullen vermaarde jazzclub als opmaat voor nieuw album ....
Ik geloof in het bereiken van succes op eigen kracht ... Ik heb mijn eigen stijl! (Susanne Alt)(Jazz Jan. 2010)
Hans Koert

Op zondag 22 januari 2012 trad het uitgebreide Susanne Alt + Band op in de vermaarde jazztempel van zuidwest Nederland Porgy en Bess in Terneuzen. Susanne, die sinds 2003 een eigen kwartet heeft, had het deze keer uitgebreid met gitarist Eran Har Even, een prima keus. Bovendien nam veteraan Jamal Thomas het slagwerk voor zijn rekening, aangezien vaste drummer Philippe Lemm momenteel voor studie in New York zit. Susanne Alt + Band noemt ze haar Quartet+ One: It indicates, that the band changed its repertoire slightly, more towards souljazz, funky jazz, jazzy funk, schrijft ze op haar website. En dat ontging het publiek niet - de band bracht kokende funky jazz op hoog niveau.
Susanne Alt ( foto: Hans Koert)
Susanne Alt werd 33 jaar geleden geboren in Würzburg, Duitsland, april 1978, groeide op in een muzikaal gezin ( vader pianist en componist en moeder gitaarlerares) en pakte op twaalfjarige leeftijd de alt. Ze studeerde saxofoon aan de Conservatoria van Neurenberg en Amsterdam en de Universiteit van de Kunsten in Berlijn. Sinds 2004 treedt ze op met haar Susanne Alt Quartet. Van de oorspronkelijke leden bracht ze pianist Thijs Cuppen en bassist Sven Schuster mee. De oorspronkelijk uit Israël afkomstige Eran Har Even is te horen op gitaar - een gedreven gitarist, een mix van John Scofield en Pat Metheny, suggereerde Susanne tijdens het concert. Slagwerker is Jamal Thomas. Hij is vooral bekend geworden als slagwerker bij Maceo Parker met wie hij 16 jaar speelde. Hij werd geboren in 1954 en groeide op in Macon, Georgia. Hij speelde slagwerk bij R & B singer Joe Simons, the SOS Band (Sounds of Success) en Chuck Leavell en woont sinds kort in Oostende. Hij leidt nu zijn Jamal Thomas Band, waarmee hij volgende week in het Paard Van Troje in Den Haag zijn nieuwe cd The Future uitbrengt. Susanne Alt maakte tot nu toe vier cds met haar kwartet waarvan haar laatste, Live at the Bimhuis, een jaar geleden verscheen. In april hoopt ze in het BIM-huis haar nieuwe album te presenteren - Terneuzen kreeg alvast een voorproefje ...........
Eran Har Even ( foto: Hans Koert)
De band opende full speed met de nummers Crash Course, Shove Siba, B.Jammin' en Music for President ......De meeste nummers, die de band speelt, zijn eerder op cd uitgebracht, vertelt Susanne. Zo kreeg het publiek voor de pauze nog Things to Do en Right Now, die beide op Susanne's laatste dubbelalbum staan: Live at Bimhuis.
Susanne Alt ( foto: Hans Koert)
Susanne Alt beweegt zich met haar saxofoon binnen het grijze gebied tussen pop en jazz - dat is noodzakelijk, want ... het aanbod van musici blijft groeien, terwijl het aantal jazzpodia terug loopt. Ze vertelde in een interview met Angelique van Os dat ze gefascineerd raakte door musici als Rosa King en Hans Dulfer, twee musici, die het publiek bespelen en enthousiasmeren op een manier, waarbij de hele tent op zijn kop gaat. Hij roept en zingt een lijntje door de microfoon van zijn sax ...... Dat moet ik ook meer doen ....... Het wordt persoonlijk. Ze wil niet vergeleken worden met Candy Dulfer - de succesvolle dochter van Hans, al zegt ze niet bang te zijn voor commercialiteit - als de kwaliteit van de muziek maar goed is - commerciële muziek kan ook ok voldoende kwaliteit hebben. Ik heb mijn eigen stijl! ( in Jazz (jrg 33 no. 1 - 2010))
Jamal Thomas ( foto: Hans Koert)
Na de pauze lokte Susanne als een langbenige rattenvanger van Hamelen gekleed in hot pants en heels, de bandleden naar het podium, om daarna de draad weer op te pakken met nummers als How To Kiss en Happy in the Morning. Eén van de mooiste nummers van het concert vond ik Willow Weep For Me, dat veel indruk op Susanne gemaakt had in de James Brown uitvoering uit 1969 op zijn LP Gettin' Down To It. De oorsprong van de titel van het nummer Cold Duck Time, geschreven door Eddie Harris, schiep wat verwarring. Do you know where that title Cold Duck comes from? Has it to do with cold turkey? vroeg ze aan Jamal, die niet verder kwam dan de suggestie dat het wel met goose pimples, kippenvel, te maken zou kunnen hebben. Dat het een zoete mousserende wijn is, die oorspronkelijk na afloop van de maaltijd genuttigd werd en daardoor de Duitse naam “Kalte Ente” kreeg, dat weer verbasterd werd tot kouwe eend - Cold Duck ........ kon niemand in het publiek uitleggen - met wat gegoochel kom je tegenwoordig een heel eind. Susanne Alt + Band sloten dit mooie concert af met het nummer Desire.
Sven Schuster ( foto: Hans Koert)
Susanne Alt heeft door de toevoeging van gitarist Eran Har Even haar band een mooie aanvulling gegeven - een band die liet horen uit louter professionals te bestaan. Ik kijk uit naar hun nieuwe album!
Hans Koert
keepswinging@live.nl
Op zondag 22 januari 2012 presenteerde Susanne Alt haar uitgebreide kwartet in de jazztempel van zuidwest Nederland en Vlaanderen, Porgy en Bess in Terneuzen. Samen met haar vaste begeleiders Thijs Cuppen en Sven Schuster en gitarist Eran Har Even legde ze een aanstekelijk tapijt voor funky jazzklanken op het podium van de goed gevulde club als opmaat voor haar nieuwe cd, die in april uitkomt. Veteraan slagwerker Jamal Thomas, bekend van zijn samenwerking met Maceo Parker en de SOS band, verving de vaste slagwerker van de groep op een professioneel hoog niveau. Keep Swinging zag er een wederopstanding van Art Blakey in ..... Keep Swinging houd je graag op de hoogte van dit soort bijzondere concerten. Volg haar via Twitter ( keepitswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief.
Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep (it) Swinging Alle 1500 Keep Swinging Contributions Ruilpagina

Frank in Person - Blue Eyes Cocktail

2012-01-19T06:29:00.010+01:00

Muziek Ol' Blue Eyes herleeft ......
Frank in Person met The Skyline Orchestra
Hans Koert

En daar stond íe zomaar - volgens mij was 'tie toch al een paar jaar niet meer onder ons. Hij was aangekondigd als Frank in Person op de eerste festival dag van het Vijfde International Jazz Festival van Middelburg, begeleid door Arie Kuit en zijn Skyline Orchestra. Voor mij was het optreden van deze band de opmaat tot de artieste, die daarna het podium zou bestijgen, de Braziliaanse zangers - pianiste Tania Maria, maar dat bleek anders te lopen. Frank in Person bleek op het podium een zeer fraaie vertolker te zijn van het repertoire van Good Ol' Frank Sinatra. De stem, de kleding, de houding, het uiterlijk, de beweginkjes, het gefriemel van de manchetknopen, maakten het optreden tot een geweldige ervaring, waarbij het moeiteloos wegdromen was naar de hoogtijdagen van Frank Sinatra in Las Vegas of New York ............

Frank in Person ( foto: Hans Koert)
Vorig jaar verscheen op het Maxanter label en cd, getiteld Frank in Person with The Skyline Orchestra, getiteld Blue Eyes Cocktail, waarop een twaalftal nummers te vinden zijn. De titel van de plaat doet niet helemaal recht aan de inhoud, aangezien op een vijftal nummers Frank in Person begeleid wordt door een kleinere bezetting, namelijk Peter en Marius Beets.
Frank in Person (foto: Hans Koert)
Frank ( F.I.P. afgekort), werd geboren in 1966 en groeide op in een artistieke familie, werkte as DJ en als fotograaf, lees ik in de cd. Hij begon in 2004 met zingen en werd het jaar daarop ontdekt. Als je de cd bekijkt zou je verwachten er nummers op aan te treffen als ............, maar nee - de muzikanten maakten gelukkig niet de keuze om het bekende repertoire van The Voice opnieuw op te nemen, maar een keuze te maken uit populaire nummers, die, mocht Frank nog geleefd hebben, ongetwijfeld op zijn repertoire genomen zou hebben. Zo opent het album met het nummer Lady, zoals dat bekend werd door het Franse houseduo Modjo en vind je er nummers van George Michael ( Club Tripicana), Leadbelly & The Weavers ( Kisses Sweeter Than Wine), Losing My Religion door R.E.M. en Jack Jones, die het nummer Love Boat zong in de gelijknamige tv-serie uit de jaren zeventig.
Arie Kuit ( foto: Hans Koert)
Op het album is ook het nummer Mr. & Mrs. Irresisible te vinden, dat hij samen met Monique Klemann (van Lois Lane) zingt ......... Voor wie bang is helemaal geen nummers aan te treffen uit het gigantische repertoire van Frank Sinatra zelf, kan ik gerust stellen. F.I.P. brengt Fly Me to The Moon, opgenomen door The Voice midden jaren zestig. Door echter te kiezen voor populaire songs, getransformeerd naar de jazz vocal style zoals we die van Frank kennen, is het geen kloon of, nog erger, een imitatie geworden van Frank Sinatra. Een plaat die veel liefhebbers van deze muziek zal aanspreken. Dit album, Frank in Person - Blue Eyes Cocktail ( Maxanter 75975) kan besteld worden bij Jazzrecords.
Hans Koert
keepswinging@live.nl

Frank Sinatra geldt nog steeds als een icoon van de Amerikaanse lichte muziek uit de vorige eeuw - Ol' Blue Eyes was één van de grootsten, één van de laatste crooners - deel van de zgn. Rat Pack .... Frank in Person weet de muziek van Frank Sinatra te doen klinken en de sfeer op te roepen van Franks grootse optredens uit de laatste helft van de vorige eeuw, waarbij niet alleen zijn stem maar ook zijn hele persoon herleeft - een optreden van Frank in Person is dan ook een feest der herkenning voor oog en oor ...... Onlangs werd de cd Frank in Person - Blue Eyes Cocktail uitgebracht met een dozijn populaire nummers, zoals die gezongen zouden kunnen zijn door Frank Sinatra zelf; Frank in Person wordt begeleid door The Skyline Orchestra o.l.v. Arie Kuit en Peter en Marius Beets. Een cd die velen zal aanspreken. Keep (it)Swinging, die onlangs met haar 1500ste blog een mijlpaal bereikte, volgt graag dit soort platen - jij kunt Keep (it) Swinging volgen via Twitter ( # keepitswinging) of vraag haar gratis nieuwsbrief aan: keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep (it) Swinging Alle 1500 Keep Swinging Contributions Ruilpagina

Charles Delaunay (1911-1988)

2012-01-16T06:35:00.008+01:00

To describe the impression I got from my very first jazz concert ever to reach my ears remains utterly impossible (Charles Delaunay) (source:Django - Michael Dregni p. 79)
Georg Lankester

Charles Delaunay (1911-1988) ( Nederlands) Charles Delaunay (1911-1988) ( English)

Charles Delaunay was born in Paris on January 10, 1911 as a son from artistic parents. His father and mother, Robert and Sonia, were both well-known painters, even with a reputation outside France. Fortunately he was also gifted with an artistic talent. Still as a young man he was fascinated by jazz music which he absorbed. He played guitar and drums and rather soon appeared to be an excellent organizer. At the age of 23 he became secretary general of the Hot Club de France organization and, assisted by a few fellows, he would make it a club of world reputation. In 1935, in cooperation with Hugues Panassié (the president) the so-called Jazz Hot magazine was published, of which he became the director. It soon got attention all over the world, because it was the very first jazz magazine and written in French and English. Moreover Delaunay, who was very active, became manager of the newly formed house band: the Quintet of the Hot Club de France which gave public concerts starting from the end of 1934. He strongly promoted this formation and, as we all know, very successfully. Django Reinhardt and Stéphane Grappelli made a deep impression and created the first European jazz.
International activities
Together with Hugues Panassié, Delaunay was aiming to attract American jazz musicians and got them to France for concerts and recording sessions. He also delivered lectures on jazz. Here are some names of well-known artists from those days: the piano players Freddy Johnson, Spencer Williams, Garland Wilson and singer/band leader Freddy Taylor ( Django joined him early ’35 for one month) However, Delaunay’s most productive period was still to come.

Charles Delaunay on drums. Left, prob. Bill Coleman (source: 100 Years of Jazz - Annette Hauber-Wolfgang Sandner) (p.181)
In 1936 an extensive jazz discography written by him was released. It was the very first discography in the world is still beeing considered ‘a standard work’. On top of that, he later issued several updated versions. In the next year, the world exhibition in Paris took place and the Hot Club leaders, stimulated by Delaunay organized numerous sessions of American stars like Coleman Hawkins, Benny Carter, Dicky Wells, Eddie South, Bill Coleman and many others.New Hot Discography - Charles Delaunay ( New Hot Discography - Charles Delaunay (1948)(reprint)(collection: Hans Koert)
It was in those days that the German Django admirer and author Dr. Schultz-Köhn visited him in Paris eager to learn more about jazz in France. They would remain friends till the end. There was more to happen. In the same year (1937) Charles established his own record label called “SWING”, exclusively meant for jazz recordings. Unique in the world! Under his supervision and from his studio recordings of Hawkins and Carter with Django and other Frenchmen were realized.
Oscar Aleman's own recordings in Charles Delaunay's New Hot Discography ( New Hot Discography - Charles Delaunay (1948)(reprint)(collection: Hans Koert)
Many other artist would follow, such as Michel Warlop, Philippe Brun, Eddie South etc. These were often accompanied by the French guitarist and his rhythm group. And of course, an extensive range of records of the famous quintet was launched, by “SWING” and other record companies.
In April 1939 very historical recordings took place of a formation which included Rex Stewart, Barney Bigard, Bill Taylor and Django. The great jazz critic Gunther Schuller called them ‘Masterpieces of Chamber Jazz’ in his book “The Swing Era”. More names of French musicians who recorded for “SWING” were: Alix Combelle, André Ekyan, and e.g. Pierre Allier. As far as Charles himself is concerned, it might be interesting to mention that, under the name H.P. Chadel he was active as a drummer and guitarist; once he even replaced Django, simulating him while Joseph took the solos. Charles Delaunay (left) with Django Reinhardt (right) (source: swingmusic.net)
1940 and the war period
Then the occupation time followed. However, year after year still “SWING’ records were launched. Only at the very last part of the war artistic activities were slowing down. Notwithstanding the fact that the Germans hampered a further development, Charles continued his jazz activities. Together with Panassié he kept issuing “Jazz Hot” although the publication was reduced to a one page flyer.
Soon after the liberation he left for the USA where he supervised recordings of Louis Armstrong, Benny Goodman and Duke Ellington. Moreover he organized sessions in England whereby Django and Stéphane were re-united. With Léon Cabat, Charles managed also the “VOGUE” label still well-known for its jazz artists. Not long afterwards it came to a conflict between him and Panassié because of different opinions on new jazz styles. They then split and each went their own way.
In order to give an impression of the large number of recordings initiated by Delaunay: in 1948 the Hot Club quintet issued the titles “Mike” and “Lady be good” on SWING no. 287. This indicates how much was produced under his own label since its started.
One year after his separation with Panassié he organized concerts of Be-bop men such as Miles Davis and Charlie Parker in Paris. On top of that he promoted Sydney Bechet who, thanks to him, made a second career. Many historical recordings demonstrate Delaunay’s activities of those days.
In 1953 he issued several publications on Django Reinhardt (which were soon sold out) and next to this he published a biography of the guitarist which includes an extensive discography. Charles Delaunay in front of a bill for a Coleman Hawkins concert (photo courtesy: William P. Gottlieb)
Apart from the supervision in numerous recordings, Delaunay was then carrying out radio broadcasts and organizing concerts and festivals e.g. ‘Le Salon du Jazz” (1954 ) and the “Festival Cannes” (1958). Finally in 1969, because of his know-how and experience, he became vice-president of the International Jazz Federation and accomplished a lot of activities for this organization.
Although his health gradually deteriorated, he remained involved in new jazz developments. He gave 40.000 records out of his vast collection to the ‘Bibliothèque Nationale’ of Paris in order to guarantee the future of as many historical jazz recordings as possible. In 1986 he was present at the ‘Django Festival’ of Samois and the next year again, but now on the invitation of the organizers who payed tribute to him officially. His health then got considerably worse and in 1988 he passed away in Chantilly at the age of 77. He left us behind a huge legacy in the form of books and numerous recordings which we always can enjoy. Charles Delaunay with Thelonious Monk (photo courtesy: Marcel Fleiss)
Publications
Below a list of publications by Charles Delaunay:
HOT DISCOGRAPHY (1936) ‘Jazz Hot’ Edit. Paris
HOT DISCOGRAPHY (1938) ‘Jazz Hot’ Edit. Paris
HOT ICONOGRAPHY, Lithographies (1939) ‘Jazz Hot’ Edit. Paris
DE LA VIE ET DU JAZZ (1940) ‘Jazz Hot’ Edit. Paris
HOT DISCOGRAPHY (1940) ‘Commodore Music Shop’ New York
HOT DISCOGRAPHY (1940) ‘Editions ABC’ Paris
DE LA VIE ET DU JAZZ (1945) ‘L’Echiquier’ Lausanne
NEW HOT DISCOGRAPHY (1948) ‘Criterion Music Corp.’ New York
JAZZ 47, en collaboration avec Robert Goffin, America, P. Seghers, Paris
HOT DISCOGRAPHIE ENCYCLOPEDIQUE, vol. I (A-B) (1951) ‘Vogue’ Paris
HOT DISCOGRAPHIE ENCYCLOPEDIQUE, vol. II (C-E) (1952) ‘Vogue’ Paris
HOT DISCOGRAPHIE ENCYCLOPEDIQUE, vol. III (E-He) (1953) ‘Vogue’ Paris
DJANGO REINHARDT, SOUVENIRS (1954) ‘Jazz Hot’
DJANGO MON FRERE, (1954) Edit. Eric Losfeld, Paris
L’HISTOIRE DE SYDNEY BECHET (1960) ‘Vogue’ SB2 Paris
DJANGO REINHARDT ‘Cassell’ Londres (1961) et ‘Jazz Book Club’ Londres (1963)
DELAUNAY’S DILEMMA, de la peinture au jazz (1985) Edit. W. Mácon
Georg Lankester
keepswinging@live.nl

Charles Delaunay, born in Paris, January 1911 and passed away in Vineuil St. Firmin near Paris, February 1988, is one of the most important French jazz promotors. His name will be remembered with the Hot Club de France and the Paris Jazz Festival, the Jazz Hot magazine and the Swing record label. He was a producer and host in numerous live radio programs like Jazz Variétés and was the author of the first Jazz Discography. Charles Delaunay was one of the most important promotors of French jazz. Georg Lankester published a short biography, entitled Charles Delaunay (1911-1988). The Keep(it)Swinging blog loves to point you to this great French jazz promotor. If you love be the first to know what articles have been published, follow this blog at Twitter ( #keepitswinging ) or ask for its newsletter: keepswinging@live.nl
Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep (it) Swinging Alle 1500 Keep Swinging Contributions Ruilpagina

Chris Peeters - My Name is Chris

2012-01-12T06:26:00.014+01:00

Debuutalbum van Chris Peeters.
A little strange is good! (fragment uit Chris' Blues)
Hans Koert

Een aantal maanden geleden verraste Chris Peeters de vaderlandse jazzscene met haar eerste album, getiteld My Name is Chris en dat is meteen de eerste regel van één van haar eigen composities: Chris' Blues, waarin ze zichzelf voorstelt en meteen aangeeft wat haar motto is: A little strange is good ( = Een beetje vreemd moet kunnen). Dit motto zou ook prima bij deze hele cd passen, die bestaat uit een 15tal titels, waarvan ze de helft van de composities voor haar eigen rekening neemt.

Chris Peeters (foto: Mark Janssen)
Haar stem deed me denken aan die van Heather Simmons, een Engelse zangeres, die me een aantal jaren geleden verraste met haar album I'm Old Fashioned. Meteen in het eerste nummer zet Chris de toon - een swingend, ogenschijnlijk zoetsappig nummer, waarin ze haar verliefdheid uitdraagt, maar als je de tekst goed beluistert, is de boodschap duidelijk, dat ze eigenlijk een katje is dat je beter niet zonder handschoenen moet aanpakken ... hoezo zoetsappig?: If I'd find you have a girl on the side (= Als ik je ooit betrap met een andere vrouw), I suggest: run and hide (= Dan raad ik je aan weg te wezen). Forget I was ever kind (= Vergeet dan maar dat ik ooit aardig tegen je was) 'Cause I'll completely lose my mind.(= want ik word dan helemaal gek) Wouldn't be the first time that I do.( = En dat zou niet de eerste keer zijn dat dit gebeurt). Dit eerste nummer, maakt meteen duidelijk dat Chris een geweldige timing heeft en een mooie stem, bovendien wordt ze omringd door ervaren musici, die weten hoe ze moeten begeleiden, zoals Vincent Koning op gitaar, David Lukács op sax en Dirk van der Linden op hammond. De ritmesectie bestaat uit Jos Machtel en René Winter.
Trompettiste Ellister van der Molen, vader Joep en Dennis Kolen zijn als gast op een aantal nummers te horen.
Chris Peeters - My Name Is Chris (CTC-2990608) ( foto: Mark Janssen)
In het nummer Petite Danseuse de Quatorze Ans, het kleine danseresje van veertien, eert ze het beroemde standbeeld van Edgar Degas, waarvoor het danseresje Marie van Goethem in de negentiende eeuw model stond. In haar compositie Suit, begeleidt Joep Peeters, de multi-instrumentalist uit het Bredase, en ook nog toevallig vader, haar op vibrafoon. Eén van mijn favorieten is My Man, waarmee ze één van haar inspirators eert, namelijk Billie Holiday, die dit nummer, oorspronkelijk Mon Homme geheten, waarmee Mistinguett in de jaren twintig een hit maakte, tot één van haar mooiste, indringenste, vertolking maakte: In mijn geheugen hangt de versie, die ze een paar jaar voor haar dood zong tijdens het Newport Jazz Festival ( juli 1957) met Mal Waldron op piano, Joe Benjamin op bas en Jo Jones op slagwerk: kippenvel!

Chris Peeters ( foto: Mark Janssen)
Met nummers als Hallelujah, I Love Him So en I Didn't Like It The First Time (The Spinach Song) grijpt ze terug naar het Rhythm and Blues repertoire uit de jaren veertig - laatstgenoemde nummer werd in 1949 door Julia Lee tot een hit gemaakt en in Chris' versie hoort natuurlijk zo'n heerlijk vocal chorus door de band, waarbij ze eens te meer laat horen haar roots te kennen. Zo ook het mooie gezongen nummer Once Upon a Summertime, dat ze op deze cd brengt in de Franse versie La Valse Des Lilas, vertolkt in de jaren vijftig door Michel Legrand.
My Name Is Chris, schitterend vormgegeven door haar vriend Mark Janssen, bevat alleen de teksten van Chris' eigen liedjes - Waarom zijn de teksten van de andere nummers niet toegevoegd? Een kwestie van rechten? Jammer, want nu lijken die teksten minder belangijk en dat zijn ze zeker niet ...........
Chris Peeters (foto: Mark Janssen
Chris Peeters, die een paar jaar geleden afstudeerde aan het Rotterdams conservatorium, kenden we al langer als lid van het "familiekoortje" The Peeters Sisters, met zus San en Wies, waarmee met name het repertoire van The Boswell Sisters en vergelijkbare zanggroepen uit de jaren dertig en veertig geëerd werd, heeft met dit album laten zien dat ze ook solo een mooi programma kan neerzetten, zonder haar afkomst te verloochenen. Voor dit soort repertoire, mooi uitgevoerd met oor voor het verleden en oog voor details and lay-out, de cd is prachtig uitgevoerd met een toegevoegde videoclip, mikt ze op een breed jong publiek. De cd is via haar website te verkrijgen.
Hans Koert
keepswinging@live.nl
Na jarenlang onderdeel te hebben uitgemaakt van de vocalgroep The Peeters Sisters is Chris Peeters nu begonnen aan een solocarrière. In haar debuutalbum My Name is Chris neemt ze afstand van haar vroegere imago als een kloon van Connie, Martha of Vet en werkt ze aan een geheel nieuwe eigen stijl en presentatie, zonder de swing en de swung van de jaren dertig, waarmee ze thuis opgroeide, te verloochenen. Een veelbelovend debuut dat jong en oud zal aanspreken. De Keep Swingingblog verrast graag met dit soort bijzondere producties. Als je op de eerste rij wilt zitten volg haar dan via Twitter (#keepitswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief (keepswinging@live.nl). De Keep Swingingblog bereikte onlangs haar 1500ste bijdrage in bijna zes jaar - voorwaar een unieke mijlpaal die met enige trots gepasseerd wordt.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep (it) Swinging Alle 1500 Keep Swinging Contributions Ruilpagina

De Porgy en Bess All-Star Septet treedt op tijdens benefietconcert

2012-01-07T11:22:00.023+01:00

Artiesten en publiek slaan handen ineen voor behoud Porgy en Bess
Benefietconcert in Terneuzense jazztempel
Hans Koert

Of Jan Menu gelijk had om Porgy en Bess de beste jazzclub van Europa te noemen, werd vrijdag 6 januari 2012 niet in twijfel getrokken ........ feit was dat het afgeladen Porgy en Bess voor één keer de Europese hotspot was op jazzgebied - the place to be ..... - Het belangeloze optreden van de fine fleur van de Vlaams-Nederlandse jazzscene bewees eens te meer dat Jazz bij Terneuzen hoort, zoals Porgy bij Bess.

Jan Menu ( foto: Hans Koert)
Begin januari trapt Porgy en Bess normaal gesproken af met een nieuwjaarsconcert - zo ook dit jaar, al is het deze keer een bijzonder concert geworden - een benefietconcert. De afgelopen maanden waren spannend voor de jazzclub. Doordat de benodigde gelden, nodig voor een sluitende exploitatie, dreigden te ontbreken, leek het er even op dat Porgy en Bess voorgoed de deuren moest sluiten. Gelukkig hoefde dit doemscenario niet uitgevoerd te worden - de benodigde subsidies werden alsnog verstrekt.
Philip Catherine (foto: Hans Koert)
Het geld, dat nodig is voor een opfrissing van het interieur echter, hoopt de club uit eigen zak te betalen en dus werd de maand januari uitgeroepen tot benefietmaand. Er vinden verschillende concerten plaats, die alle tot doel hebben om geld binnen te halen voor deze renovatie van het interieur. We willen een jonger publiek bereiken, vertelt Hans Zuiderbaan, voorzitter van de Stichting Porgy en Bess, en dan moet je eens kritisch kijken naar de inrichting. Op woensdagavond 4 januari trapte Freek de Jonge af met een optreden - vrijdagavond 6 januari 2012 was het podium voor een Nederlands-Vlaams All-Star Septet zoals die maar zelden te horen is: Philip Catherine, Clemens van der Feen, Benjamin Herman, Jan Menu, Hans van Oosterhout, Joris Roelofs en Jasper Soffers, met als gastspeler de jonge Hulstenaar Yoran Aarssen. Joris Roelofs (foto: Hans Koert)
De avond was opgedeeld in korte sets, waarin de musici zich in wisselende samenstelling konden bewijzen .... Het Jan Menu - Jasper Soffers Quartet mocht het spits afbijten in wat Jan Menu omschreef als De Beste Jazzclub van Europa. We zijn hier graag omdat we jullie en dit soort plaatsen nodig hebben. Ze speelden een aantal nummers uit hun laatste album, Dutch Songbook, dat ruim een jaar geleden op deze zelfde plek gepresenteerd werd. Achtereenvolgend kwamen nummers langs als Net Als Toen, Spinvis' Het Laatste Wonder, Wat Een Dag en Peter Koelewijn’s Pappie Loop Toch Niet Zo Snel - alle nummers, die je niet zo snel in een jazzbewerking zult horen spelen.

Benjamin Hermans ( foto: Hans Koert)
Hierna trad het 'Philip Catherine-Joris Roelofs-Clemens van der Feen trio op. Hoewel beide solisten elkaar pas een paar uur daarvoor voor het eerst ontmoet hadden, was daar weinig van te merken tijdens nummers als Easy Going en het snelle Anthropology. De derde set na de pauze, opende Benjamin Herman met de ritmesectie, bestaande uit Jasper Soffers, Clemens van der Feen en Hans van Oosterhout met een snelle funky versie van Una Mas (= One More Time), Kenny Dorham's compositie, die hij in april 1963 voor Blue Note opnam met zijn Quintet. Daarna volgde Mahjong, een compositie van Wayne Shorter, dat hij in 1964 schreef en naar het Chinese denkspel vernoemde, dat in de jaren dertig in de VS erg populair was. Met een fraaie vertolking van het nummer The End of a Love Affair eerde hij Dexter Gordon .......
De blazers van de Porgy en Bess All-Star septet: v.l.n.r.: Joris Roelofs-Benjamin Hermans -Yoran Aarssen-Jan Menu ( en Hans van Oosterhout op de achtergrond) (foto: Hans Koert)
Na een indrukwekkende vertolking van Philip Catherine met Let's Do It werd het podium weer in bezit genomen door de andere musici, plus een jonge altsaxofonist uit Hulst, Yoran Aarssen, die indruk maakte in Night in Terneuzia, zoals Jan Menu de bekende standard verhaspelde, die Dizzy Gillespie in 1942 op 25-jarige leeftijd schreef toen hij nog bij Earl Hines speelde. Voor Yoran was het weliswaar geen debuut op het podium van Porgy en Bess - wel zal hij zelden met zoveel groten op één podium samengespeeld hebben. Na een spetterende afsluiting met In A Sentimental Mood werd deze gedenkwaardige avond afgesloten, waarin zowel de artiesten als het publiek voor eens en voor altijd duidelijk maakten dat Porgy en Bess nooit zal verdwijnen .........

Yoran Aarssen ( foto: Hans Koert)
1500 De Keep (it) Swinging blog brengt met deze bijdrage over het Porgy en Bess All-Star Septet haar 1500ste blog uit - voorwaar een mijlpaal, die binnen een periode van zes jaar bereikt is en gemiddeld 10.000 unieke bezoekers per maand bereikt. De Keep (it) Swingingblog bericht over jazz- en jazzgerelateerde muziek uit de periode 1912 tot 2012. Op de linkenpagina kun je ongestraft verdwalen in de vele blogs, die Keep (it) Swinging in haar blogs publiceerde; voor elk wat wils. Je vindt er ook tientallen concertverslagen uit Porgy en Bess van de afgelopen zes jaar. Op de vriendenpagina word je op de hoogte gehouden over populaire blogs en discussies m.b.t. de gepubliceerde onderwerpen. De nieuwsbrief, die je kunt aanvragen via keepswinging@live.nl houd je op de hoogte van nieuwe publicaties.
Hans Koert
keepswinging@live.nl

Op vrijdag 6 januari 2012 trad een gelegenheidsformatie, bestaande uit de fine fleur van de Vlaams-Nederlandse jazzscene belangeloos op tijdens een benefietconcert in een afgeladen Porgy en Bess Jazzclub in Terneuzen. Het Porgy en Bess All-Star Septet bestond uit (in alfabetische volgorde) Philip Catherine, Clemens van der Feen, Benjamin Herman, Jan Menu, Hans van Oosterhout, Joris Roelofs en Jasper Soffers, met als gastspeler de jonge Hulstenaar Yoran Aarssen. De Keep(it)Swinging blog heeft met deze bijdrage haar 1500ste blog gepubliceerd over jazz en jazzgerelateerde muziek uit de periode 1912 - 2012. Je vindt ze alle terug op de linkenpagina, waar je ook tientallen concertverslagen uit Porgy en Bess kunt vinden. Kom maar rondstruinen! Als je niets wilt missen volg dan de Keep(it) Swinging blog via Twitter ( # keepitswinging ) of blijf op de hoogte via de nieuwsbrief ( keepswinging@live.nl)
Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep (it) Swinging Alle 1500 Keep Swinging Contributions Ruilpagina

The making of ... de heruitgaven

2012-01-04T07:30:00.007+01:00

Een betrouwbare discografie is een onmisbare bron bij heruitgaven
Hans Koert

The making of .... the reissues (English) The making of .... de heruitgaven (Nederlands)
Afgelopen zomer verscheen het laatste deel in een viertal dubbel-cd's met alle Hit of the weekopnamen, The Complete Hit of the Week Recordings op het Archeophone-label. Dit uitgebreide project was alleen mogelijk dankzij de verschijning van de Hit of the Week-Durium discografieën. Dankzij deze discografieën werden de kartonnen 78-toeren Hit of the Weeks volledig beschreven en stond niets een heruitgave meer in de weg. Deze blog, The making of ..... de heruitgaven is deel van een grotere serie blogs, die alle het proces beschrijven dat uiteindelijk leidde tot deze volledige heruitgave.
De enige (Nederlandstalige) promotieplaat voor de kartonen duriumplaat ( durium GE-9) (zomer 1932) (verzameling Hans Koert
Wat is er zo belangrijk aan een discografie? Waarom is zo'n discografie een voorwaarde om een heruitgave te plannen? Een discografie zou je een catalogus kunnen noemen, een lijst waarin alle platen die opgenomen zijn door een bepaalde artiest of een bepaald platenlabel, uitvoerig beschreven staan. Het bevat de namen van de musici, die meegewerkt hebben aan de opnamen, de opnamedata en de matrix- en takenummers. Die twee laatst genoemden zou je het kenteken van de opname kunnen noemen - een unieke naam, die bij een bepaalde opname hoort. Als er sprake van een heruitgave is, dan helpt zo'n nummer je de bron te achterhalen.
Net als een postzegelcatalogus, waarin alle verschenen postzegels van een bepaald land staan, geeft een discografie alle opgenomen nummers in volgorde van opname weer, informatie die je nopdig hebt als je The Complete ..... wilt maken. Je zou ook kunnen stellen dat als bepaalde platen niet beschreven zijn in een discografie, ze eigenlijk niet "bestaan" - een verzameling 78-toerenplaten zonder dat die beschreven is, is niet meer dan een stapel schellakschijven ..... Pas dankzij de Hit of the Week-Durium Disografie kreeg mijn stapel kartonnen platen recht van bestaan.

Deel van de nummers, die op de (Nederlandse) heruitgave in de serie Toppers van Toen uitgebracht werd ((AHG 006) ( Verzameling Hans Koert)
Zo herinner ik me Harry Belle, een Nederlandse radiomaker, die jarenlang het AVRO-programma Toppers Van Toen produceerde n presenteerde, die me meldde dat, toen hij mijn discografie gekregen had, eindelijk die doos met kartonnen platen kon laten horen, die in het archief van de omroepen stond - Hij besloot zelfs om een selectie uit te brengen onder de titel Toppers van Toen, Hit of the week ( met de reclame slogan uit de jaren dertig: Hit-of-the-Week Hooren is Hit-of-the-Week Koopen als ondertitel. De cd bevatte zo'n 25-tal Hit of the weeks, waaronder de Nederlandstalige promotieplaat opgenomen in de zomer van 1932 getiteld When The Circus Comes To Town gespeeld door een anonieme (Britse) dansband. ( durium GE-10) ( zomer 1932). Een Japanse heruitgave: Paper Hits volume 2 (Audio Park APCD-6007) ( Verzameling Hans Koert)
Het Japanese Audio Park label nam ook contact met me op en dankzij de Hit of the Week discografie brachten ze drie cd's uit met zgn. Paper Hits ( volume 1 up to 3 ) ( APCD-6003)(APCD-6007)(APCD-6015). Deze drie cd's waren goed gedocumenteerd en de originele 78-toerenplaten waren mooi gedigitaliseerd door geluidsrestorateur Hajime Terada. Het bijbehorende boekje was mooi verzorgd met foto's en de discografische informatie zal, ongetwijfeld, uitstekend zijn geweest, al moet je er wel de Japanse karkaters voor kennen. De bron was in ieder geval in orde.

Deel van de informatie in het bijbehorende boekje van Paper Hits volume 3 ( Audio Park APCD 6015) ( Verzameling Hans Koert)
Verschillende heruitgaven op lp ( zoals Broadway, Ristic en Sunbeam) dateren van voor de discografie, maar andere uitgaven zijn van recentere datum, maar lang niet altijd correct, zeker niet als men de disco niet gebruikt heeft als naslagwerk. Het lijken vaak snel in elkaar geflanste producties van kartonnen 78-toerenplaten zoals die toevallig in iemands verzameling terechtgekomen zijn. Bovendien is de geluidskwaliteit bij sommige slecht. Wat te denken van de Music Box Theatre uitgave, waarbij bij één nummer zelfs een needle drop, een beschadiging aan het oppervlak, de "naald" doet opspringen - toen ik daar iets van zei, kreeg ik als antwoord dat de mensen die deze platen kopen graag willen horen hoe die platen nu, na 80 jaar, nog klinken - Nou volgens mij niet ......... ze willen horen hoe die muziek in de jaren dertig klonk - helder en punt gaaf.
Deze bijdrage is ook in het Engels gepubliceerd in de Hit of the week blog als The making of ... the reissues.
Hans Koert
Hit of the Week-Durium discography
keepswinging@live.nl hitoftheweek@live.nl

Wie ooit wel eens een goedkope heruitgave heeft gekocht, zo één van 10 voor tien euro, en belangstelt in wat er op de cd's te horen is, komt er bekaaid vanaf. De gegevens van de schijnbaar willekeurig op de geluidsdrager terecht gekomen nummers kloppen vaak niet. Het lijken vaak snel in elkaar geflanste producties te zijn. Bij een goede heruitgave hoort betrouwbare informatie, gegevens die geverifieerd zijn en daarom is een discografie, zelfs in het download tijdperk vol bites en bytes (al zijn daar een heleboel mitsen en maren bij te bedenken) onontbeerlijk. Keep (it) Swinging volgt het proces van de heruitgave van The Complete Hit of the Week recordings in maandelijkse blogs. Als je niets wilt missen volg haar dan via Twitter ( # Keepitswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief: keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep (it) Swinging Alle 1500 Keep Swinging Contributions Ruilpagina

Collectors Treasury

2011-12-27T07:29:00.008+01:00

The land of plenty for the ernstige rekord versamelaar............
Patrick Van Griethuysen
(translation: Hans Koert)
Schatkamer voor verzamelaars (Nederlands) Collectors Treasury (English)
Each record collector will recognize this nightmare: You walk in a foreign city, flat broke, and you discover in a down town lane a small, forgotten antique record shop with a banana box near the entrance wich contans a complete Robert Johnson collection for 1 US$ each .... but you ran out of money ........ Patrick Van Griethuysen from The Hague found such a place in Johannesburg (South Africa) at a visit to relatives - not broke, nor a box with Robert Johnson's at the entrance, of course, but he loves to share this collectors treasury, exclusively, with the visitors of the Keep Swinging blog .......... but please, promise, that you won't pass the word .... before we visited the place! (Hans Koert)
The stairwell (fall 2011) ( photo courtesy: Patrick Van Griethuysen)
It's all about two, rather unworldly guys - owners of a giant department store packed from the top roof to the basement, with books and records ( 78s, 45s and 33s). It's a pity that this shop is not just around the corner; it is located at the 244 Commissioner Street in Jo'burg, Johannesburg in South Africa. Last month I visited that place because of a wedding ceremony ..... My nephew suggested me to go into town and show me something very special, I'd never seen before. It was a large building with six floors and a large basement, a very very large basement in fact. Its first two floors were packed with books; the other four floors were stuffed with gramophone records - no system in it - no system at all ....... no alphabetical order or whatsoever ........ just stacked up ......

One of the store windows ( photo courtesy: Patrick Van Griethuysen)
Imagine such an old fashioned Parisian elevator with those elevator fencing doors that shove aside. You can find such fencing doors at the entrance, but the doors are locked with a large padlock. When you ring the bell a servant helps you to open it and closes the lock - You can't use the stairwell, because on each step boxes filled with books, block the entrance .... How to get up? Well, you can use the service elevator, which normally can store about two dozen men, but ......... guess - this elevator contains lots of heavy boxes with books so we're the only ones to get inside: my nephew, me and the liftboy, die swart hys moffie, as they say in Afrikaans. Wow - it's enough to make one depair ..... ...... Record, records and more ......(photo copurtesy: Patrick van Griethuysen.)
Where to start? Well, to be honest - I didn't start a search operation at all ...... I was really upset seeing this junk all around. The two guys, Geoff and Jonathan don't have the faintest idea what they have in stock .... Their father, mr. Klass sr., started to collect records and books since the mid 30s at this location and when he passed away, 35 years ago, his two sons confiscated their fathers office. Where to start? ...( photo courtesy: Patrick Van Griethuysen )
I’ve no idea if a lot of record collectors discovered this warehouse ...... I guess I should need years to search all those piles of records ...... if I could find a room to move! The brothers suggested me to ship all records in some large containers to Holland - no, we didn't even discussed about the price - I think any reasonable offer would be accepted ...... Where should I store it in Holland? I should find a department store as large as this one ......... Oh no, I wouldn't dream of that.
Patrick Van Griethuysen (The Hague) (translation: Hans Koert)
keepswinging@live.nl
Thanks Patrick for sharing this Collectors Treasury with us! (Hans Koert)
Each record collector knows how it feels to dream that you discover a hidden forgotten antique record shop with almost the complete Robert Johnson collection for a dollar each in a banana box near the entrance ..... but you're flat broke.... Patrick from The Hague loves to share, exclusively, with the visitors of the Keep Swinging blog such a place, but please, let's not share it with other collectors, before we'd visited it! Keep Swinging loves to share this kind of collectors treasuries. If you love to be the first to know about it, follow it at Twitter (# Keep Swinging)or ask for its free newsletter ( keepswinging@live.nl ). And if you love to learn more about the Keep Swinging blog visit its most popular blogs of the last four weeks at this site or its treasury with all 1500 contributions (!).
Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Schatkamer voor verzamelaars

2011-12-24T10:05:00.018+01:00

De droom van elke serieuze platen-verzamelaar ............
Patrick van Griethuysen Schatkamer voor verzamelaars (Nederlands) Collectors Treasury (English)

Elke platenverzamelaar heeft zo van die stiekeme dromen, waarbij hij wegzweeft in zijn fantasie, waarin het onmogelijke kansrijk wordt of het onwaarschijnlijke een feit ..... bijvoorbeeld dat hij (95% van de verzamelaars zijn mannen) in een bananendoos vol lp's van Imca Marina plotseling een originele puntgave eerste persing van een Philips lp Jazz Behind The Dikes uit de jaren vijftig tegenkomt ......... of dat hij die langgezochte 78-toerenplaat tenslotte in een vreemde stad in een obscuur achteraf steegje in een vergeten tweedehandsplatenwinkel aantreft ............. Patrick van Griethuysen uit Den Haag overkwam dat laatste, zij het dat hij die langgezochte plaat niet kon vinden, maar wel graag zijn geheim hier wil delen, mits ....... het onder de pet blijft! Mondje dicht dicht dus - laten we't voor onszelf houden! (Hans Koert)
De opgang ...... (najaar 2011) ( foto: Patrick van Griethuysen)
Dit gaat over twee rare oude mannetjes, Geoff en Jonathan Klass, die de eigenaar zijn van een heel groot warenhuis met platen, 78's, 45's en 33'-toeren. Helaas bevind dit warenhuis zich niet echt in de buurt, want Johannesburg ligt in Zuid Afrika en is voor de meeste mensen 'n tikkeltje te ver weg. Ik was daar een tijdje geleden voor een bruiloft. Mijn neef stelde voor om mij iets bijzonders te laten zien wat ik nog nooit ergens anders had gezien. Het grote gebouw telt zes verdiepingen met kelder van een formaat groot - heel groot! Kelder, 1e en 2e etage staan absoluut vol gepakt met boeken, de 3e,4e, 5e, 6e etage staan volgepakt met grammofoonplaten. Alles ongesorteerd, niet op alfabet en alles door elkaar opgestapeld.

Alle ramen zijn volgepakt (najaar 2011) ( foto: Patrick van Gr.)
Stel je zo'n ouderwetse Parijse lift voor met van die opzij-schuivende toegangsdeuren. Die zitten bij de voordeur van het gebouw ook, maar dan wel op slot, met een groot hangslot afgesloten, alleen van binnenuit de bedienen. De zwarte gedienstige komt tevoorschijn als je op de niet hoorbare deurbel hebt gedrukt. Hij maakt de toegangshekken open en sluit deze weer achter je met datzelfde hangslot. De trap die je ziet zou links bij de bovenste trede in een trappenhuis moeten overgaan. Dat is ook zo ware het niet dat dit trappenhuis geblokkeerd is door kartonnen dozen met boeken. Dus? Het blijkt een onmogelijkheid om via de trap omhoog te gaan. Hoe kom je dan boven? Ah! Daar hebben ze grote goederenlift voor. Groot genoeg om, pak 'm beet, een mannetje of twintig naar boven te brengen. Maar, er passen slechts drie man in, mijn neef en ik en de liftbediende, of zoals men in het Afrikaans zegt: Die swart hys moffie, want verder staat de lift vol met ....... Juist ja, tientallen dozen met boeken! En je wil niet weten wat dan het gewicht is. Een overweldigend gevoel van moedeloosheid overvalt je!
Platen, platen en nog eens platen ...... Een schijnbaar vrij geordende kast (najaar 2011) (foto: Patrick van Griethuysen)
Om absoluut moedeloos van te worden: Waar ga je beginnen? Ik ben, om het maar eerlijk te bekennen, niet begonnen - zo gefrustreerd was ik: Wat een grote puinhoop! Ook de twee oude heertjes, Geoff en Jonathan (de eigenaren) hebben geen flauw idee wat ze in huis hebben, waar het staat en waarom niet. Hun pa, de oude Klass, was reeds in 1935 begonnen met boeken en platen te verzamelen op deze locatie. En toen pa overleed zijn de twee broers samen gezellig in pa's kantoortje gaan zitten, waar ze nu alweer 35 jaar huizen.
Geen beginnen aan ... ( najaar 2011) ( foto: Patrick van Griethuysen. )
Of ze ooit veel klanten krijgen is de vraag. Ik zou daar zeker een paar jaar dagelijks kunnen doorbrengen, ware het niet, dat er zelfs geen plaats is om ook maar iets ergens anders neer te leggen of uit te zoeken. De heertjes deden mij wel het aanbod om alle platen in containers te laten pakken en naar Nederland te laten verschepen. Nee, nee, ik heb de prijs niet gevraagd! Daar zou je toch knettergek van worden, trouwens waar laat je zoiets bij mij thuis? Dan zou ik een warenhuis moeten huren en dat was ik nou net niet van plan!
Patrick van Griethuysen .....
keepswinging@live.nl
Bedankt Patrick voor dit bijzondere verhaal ........ (Hans Koert)
Elke platenverzamelaar heeft zo van die stiekeme dromen, waarbij hij droomt dat hij in een onbenullige kartonnen bananendoos vol lp's van Imca Marina plotseling een originele puntgave jaren vijftig Philips lp Jazz Behind the Dikes tegenkomt ......... of dat hij door een vreemde stad loopt en plotseling in een achteraf steegje een gammel vergeten tweedehandsplatenwinkeltje aantreft, waar de complete nalatenschap op 78-toeren van Robert Johnson naast de container staat ............. Patrick van Griethuysen uit Den Haag overkwam dat laatste, zij het dat door de onoverzichtelijkheid van het aangebodene er geen speurwerk verricht is naar die vergeten stapel Johnson platen; wel liep hij tegen een bijzonder warenhuis aan, een droomplek, die hij graag met ons delen, mits het maar niet doorverteld wordt. Dus .......... mondje dicht - laten we't onder de pet houden. Keep Swinging houdt van dit soort bijzondere plekken en wil die best delen, zij het alleen met trouwe bezoekers. Die krijgen als eerste dit soort locaties te horen als ze de blog volgen via Twitter ( #keep(it)swinging) of via de gratis nieuwsbrief. (keepswinging@live.nl). En als je eens rustig rond wilt struinen op de Keep Swingingblog bezoek dan eens de uitgebreide linkenpagina - daar vind je een gigantisch aantal (1500) Keep Swingingblog linken - wel gesorteerd uiteraard.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Peter Beets Quartet meets Curtis Fuller

2011-12-21T08:35:00.015+01:00

Live-opnamen Amersfoort Jazz Festival 1999 opnieuw uitgebracht.
Hans Koert

Op 8 mei 1999 trad Curtis Fuller op in Theater De Lieve Vrouw in Amersfoort tijdens het Anova Jazz Festival begeleid door een toen nog jonge Peter Beets met zijn kwartet. Er werd een cd van gemaakt, die al lang niet meer te verkrijgen is - reden voor Maxanter om dit fraaie concert opnieuw uit te brengen ( Peter Beets Quartet meets Curtis Fuller - Live At Amersfoort Jazz Festival ( Maxanter MAX CD 75974)
Peter Beets Quartet meets Curtis Fuller - Live At Amersfoort Jazz Festival ( Maxanter MAX CD 75974)
De Amerikaanse trombonist Curtis Fuller viert deze maand zijn 76ste verjaardag. Hij werd professional jazztrombonist halverwege de jaren vijftig, toen hij uit militaire dienst kwam. Opgegroeid in een weeshuis in Detroit, kende hij als tiener al heel wat muzikanten, die later naam zouden maken in de jazz, zoals Donald Byrd, Tommy Flanagan en Thad Jones, om er een paar te noemen. Gedurende de jaren vijftig was er werk genoeg te vinden voor een jonge trombonist: hij speelde met alle grote namen uit die tijd - Yusef Lateef, Paul Quinichette en Paul Chambers, waarmee hij in april 1956 voor het eerst vastgelegd werd op vinyl. Met dit quintet/sextet van Paul Chambers speelde ook John Coltrane, op wiens Blue Train hij in september 1957 meteen zichzelf op de kaart zette.
Peter Beets ( foto: Hans Koert)
Gedurende de vijftiger en zestiger jaren speelde hij bij Miles Davis, Lee Morgan, Jimmy Smith en Bud Powell, richtte samen met Art Farmer en Benny Golson het Jazztet op en trad op met Art Blakey's Jazz Messengers, waarmee hij in februari 1962 voor het eerst in Nederland speelde ( Kurhaus in Den Haag - City Theater in Amsterdam). In de jaren tachtig daarna komt hij terecht in het orkest van Count Basie, maar het werk in de blazerssectie bevredigt niet: No, man, it's a drag ..... ( = Nee man, het is stierlijk vervelend), vertrouwde hij Jeroen de Valk toe tijdens een ontmoeting voorafgaand aan het optreden tijdens het Anova Jazz Festival in Amersfoort mei 1999. Je zit avond aan avond als een ambtenaar dezelfde arrangementen af te draaien, dat is heel frustrerend.
Curtis Fuller (bron onbekend)
Na een periode met longproblemen, waarbij hij tijdelijk minder functioneerde, is hij rond de eeuwwisseling weer helemaal terug. Op 8 mei 1999 is hij te gast op het Anova Jazzfestival en speelt hij met het Peter Beets Quartet. Dit concert wordt opgenomen en verschijnt in datzelfde jaar op een cd, getiteld Curtis Fuller & The Peter Beets Quartet. Curtis Fuller, die zeer tevreden was met zijn jonge begeleidingsgroep, laat horen dat hij een groot trombonist is, die veel naar J. J. Johnson geluisterd heeft, maar tijdens de opname breekbaar klinkt en zijn improvisaties opbouwt met korte lijnen - dit fragiele trombonespel is nu net wat me zo aanspreekt in deze muzikant en dit instrument. De begeleiding is in goede handen - Peter Beets bouwt in het openingsnummer de spanning op met een schitterende krachtig gespeelde medley, met daarin Monk's Round Midnight en de gevoelige ballad You Go To My Head.
Frans van der Geest (foto: Frans van der Geest)
Helaas is de eerste helft van deze medley, Round Midnight, in de onlangs verschenen heruitgave van dit concert ( Peter Beets Quartet meets Curtis Fuller - Live at Amersfoort Jazz Festival) gesneuveld, waarschijnlijk omdat er tijdens de eerste maten iets omvalt dat vastgelegd is op de plaat. Marius Beets, die de plaat opnieuw inrichtte, laat You Go to My Head starten tijdens het bruggetje dat Simon Rigter maakt ...... De reden is duidelijk- de start nu wat vreemd ..... . Het Peter Beets Quartet, dat behalve Peter Beets op piano, Simon Rigter op tenorsax, Frans van Geest op bas en Joost van Schaik op slagwerk, heeft gekozen voor composities van Freddie Hubbard ( Up Jumped Spring), met een fantastische rol voor Curtis, die het nummer al kent uit zijn Jazz Messengers periode, net als Fantasy in D en Cedar's Blues, dat hij in de jaren tachtig bij Cedar Walton speelde. Het nummer Arabia is een eigen compositie van Fuller dat hij eind jaren vijftig opnam voor het gelijknamige Savoy album met Lee Morgan, Benny Golson en Paul Chambers. In het nummer Bebop, weer een fraaie solo voor Fuller, die voorzichtig en behoedzaam de snelle loopjes invult .......... Simon Rigter ( foto: Hans Koert)
Een mooie cd, die het waard is om opnieuw her uit te geven ...........met een glansrol vor het jonge Peter Beets Quartet, die hier meer doet dan het begeleiden van deze trombonelegende – De afgelopen jaren is de carrière van Peter Beets in een stroomversnelling gekomen en Stormvogel noemt dit in het bijbehorende boekje ook als één van de redenen om dit geweldig concert opnieuw uit te geven: In addition to Fuller's presence, the rising star of worldclass pianist Peter Beets is another good reason to re-issue this earlier work - Logisch dat na tien jaar de titel een update nodig had: Peter Beets Quartet meets Curtis Fuller. Ik kan me daar helemaal in vinden!
Hans Koert
keepswinging@live.nl

Tijdens het Amersfoort Jazz Fstival mei 1999, was de Amerikaanse trombonelegende Curtis Fuller de Artist in Residence. Hij werd begeleid door een groep nog jonge muzikanten o.l.v. pianist Peter Beets en Curtis was daar zeer tevreden over ........ De breekbare solo's van Curis Fuller werden vastgelegd op een inmiddels uitverkochte cd, die nu door Maxanter opnieuwe bewerkt is en her-uitgebracht - een terechte beslissing, want Peter Beets en zijn Quartet waren toen al meer dan zomaar een begeleidingsgroepje. Kopen dus ......... De Keep Swinging blog wijst graag op dit soort bijzondere opnamen. Wie niets wil missen volgt haar op Twitter ( #Keep Swinging) of vraagt de gratis nieuwsbrief aan ( keepswinging@live.nl). Als je eens wilt kennismaken met de meest populaire blogs van dit moment, bezoek dan de Top Drie sites.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Michiel Borstlap - Blue: Songs from Father to Daughter

2011-12-18T08:31:00.006+01:00

A musical homage to his newborn child .....
Hans Koert

Michiel Borstlap solo met eerbetoon aan Blue (Nederlands) Michiel Borstlap - Blue: Songs from Father to Daughter (English)

Recently a special solo album by Dutch jazz piano player Michiel Borstlap was released, entitled Blue - Songs from Father to Daughter. ( GPM 20111506).
Michiel Borstlap - Blue ( GPM 20111506) ( photo courtesy Eray Arpasin) ( Artwork: Christian Borstlap)
Music is, from an academic point of view, in fact nothing more then vibrations of the air ............. as simple as that! But if you enjoy listening to music, you will understand that it is more then that ...... Music is an emotion, an experience, that has to hit you. Music shares the emotions, the feelings of the musicians or composer - in fact, music should be labelled as a form of communication.Michiel Borstlap ( photo courtesy: Eray Arpasin)
I had to think about that, when I played Michiel Borstlap latest cd Blue. He recorded this album in the summer of 2011, dedicated to his newborn child Blue Aegea, who was born in June 2011 on the day that Erroll Garner should have celebrated his 90th birthday, if he still had been around, Michiel Borstlap is fascinated by the music of this great piano player, Erroll Garner, who inspired him to compose the tune Oya's Blues. This tune can be found on the album as the 10th track, played by Michiel on the fender rhodes in stead of the piano.
The album contains almost a dozen tracks, all related to this new phase in the lives of Michiel and Ceylan, Michiel's wife - parenthood! Michiel labelled these tracks as Songs from father to Daughter. All these moments are never to forget, Michiel tells on the cover: That's why I choose this period to work on my new compositions. They are capturing exactly the way I felt. Searching for a sublime feeling, rather than a display of technical skills.
Michiel Borstlap (photo courtesy Eray Arpasin)
Enjoy the tune Blue, which was created during the sound check before a concert at the Blue Hall (what's in a name) of the Meervaart in Amsterdam - a great tune, which can be a model for the other tracks on this album.
I played this album several times last week and each time I enjoy its brittle inherent sounds ........ like in Lullaby or the opening track Summer Child. For me, this solo album Blue is a great homage to parenthood - an album that learns that Michiel Borstlap belongs to that select group of jazz piano players who know what's what.
Hans Koert
keepswinging@live.nl
Recently a special solo album by Dutch jazz piano player Michiel Borstlap was released, entitled Blue - Songs from Father to Daughter. The eleven tracks on this solo album are all dedicated to his newborn daughter Blue Aegea. A great album which learns that Michiel Borstlap belongs to that select group of contemporary piano players like Brad Mehldau, Jackie Terrasson and Fred Hersch. Keep Swinging loves to spotlight his music. If you won't miss any contribution, follow the blog at Twitter ( #Keep Swinging) or ask for the free newsletter: keepswinging@live.nl . If you love to be introduced to the most popular Keep Swinging blogs of the moment, make its Top Ten site its start point.
Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Michiel Borstlap solo met eerbetoon aan Blue

2011-12-15T07:43:00.004+01:00

Een hommage van een vader aan zijn pasgeboren dochter .....
Hans Koert

Michiel Borstlap solo met eerbetoon aan Blue (Nederlands) Michiel Borstlap - Blue: Songs from Father to Daughter (English)

Onlangs werd een bijzondere solo album van jazzpianist Michiel Borstlap uitgebracht, getiteld Blue - Songs from Father to Daughter. ( GPM 20111506).

Michiel Borstlap - Blue ( GPM 20111506) ( foto Eray Arpasin) ( hoesontwerp: Christian Borstlap)
Muziek is, vanuit natuurwetenschappelijk perspectief bekeken, niets meer of minder dan trillende lucht ........... Zo simpel is het, volgens de wetenschapper, maar iedereen die graag naar muziek luistert weet dat het meer is dan dat ............. Muziek hoort een beleving, een emotie te zijn - het hoort iets met je te doen. Muziek hoort een stuk emotie van de componist of muzikant over te brengen op de luisteraar - Muziek is dus eigenlijk gewoon communicatie, bewust of onbewust .........
Michiel Borstlap ( foto: Eray Arpasin)
Ik moest aan bovenstaande denken, toen ik de nieuwste cd van Michiel Borstlap in de cd-speler stopte. Voor dit album, dat hij in de zomer van 2011 opnam, schreef hij de muziek naar aanleiding van de geboorte van zijn dochter Blue Aegea, die in juni 2011 geboren werd, op dezelfde dag dat Erroll Garner, negentig jaar zou zijn geworden, als hij nog onder ons geweest zou zijn, ......de pianist, die Michiel zo bewondert; Erroll Garner inspireerde Michiel tot het componeren van het nummer Oya's Blues, waarvoor hij eenmalig op de cd de vleugel omruilt voor de fender rhodes. Op de cd vind je een tiental tracks, die alle geschreven zijn tijdens een levensfase, die voor jonge ouders intensief beleefd wordt - de periode waarin een gezin gevormd worden. In deze periode, met echtgenote Ceylan en dochter Blue in de nabijheid, ontstond de inspiratie voor de composities op dit album. All these moments are never to forget (= Al die momenten zijn om nooit meer te vergeten), schrijft Michiel op de hoes: That's why I choose this period to work on my new compositions.(= Vandaar ook dat ik tijdens deze periode mijn nieuwe composities gemaakt heb). They are capturing exactly the way I felt.(= Ze geven de emoties die ik voelde, precies weer). Searching for a sublime feeling, rather than a display of technical skills. (= Het accent ligt dan ook op die gevoelens en veel minder op technische hoogstandjes).
Michiel Borstlap (foto Eray Arpasin)
Geniet van het nummer Blue, dat Michiel componeerde tijdens de soundcheck voor een optreden in de Blue Hall in de Meervaart in Amsterdam - een mooi nummer, dat als voorbeeld kan dienen voor wat je van dit album mag verwachten!

Deze cd heeft hier al heel wat keren geklonken en elke keer geniet ik weer van de soms breekbare intrinsieke klanken, zoals in Lullaby en het openingsnummer Summer Child. Voor mij is deze solo cd Blue een mooi eerbetoon aan het jonge leven - een heerlijk album om vele malen van te genieten ..........
Hans Koert
keepswinging@live.nl
Onlangs werd een bijzondere plaat uitgebracht door Michiel Borstlap, getitled Blue - Songs from Father to Daughter. De geboorte van zijn dochter was voor hem aanleiding om een soloplaat te maken als een eerbetoon aan zijn dit jaar geboren dochter Blue Aegea. Het is een bijzondere plaat geworden, op een manier, die Michiel terecht een plek geeft tussen grote hedendaagse pianisten als Brad Mehldau, Jackie Terrasson of Fred Hersch. Keep Swinging wil dit soort muziek graag in de schijnwerper zetten. Als je als eerste nieuwe bijdragen wilt lezen, volg haar dan via Twitter ( #Keep Swinging) of vraag de gratis (Nederlandstalige) nieuwsbrief aan: keepswinging@live.nl . En wil je meer lezen neem dan de meest populaire blogs van dit moment als startpunt.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Ukelele legende Bill Tapia (1908-2011)

2011-12-12T07:16:00.007+01:00

Negentig jaar op de planken .....
De laatste link met de vroegste dagen van zowel de jazz als de vaudeville, met de ukelele in haar hoogtijdagen.
Jørgen Larsen (vertaling: Hans Koert)

Ukulele Legend Bill Tapia (1908 - 2011) (English) Ukelele legende Bill Tapia (1908-2011) (Nederlands)
Op 2 december 2011 overleed ukelele-legende Bill Tappy Tapia op 103 jarige leeftijd - één maand voordat hij 104 jaar oud hoopte te worden. Hij stond tot aan zijn dood op de planken - met een carrière van meer dan 90-jaar, behoorde hij, met Johan Heesters, tot één van de oudste actieve muzikanten ter wereld - een ongelooflijke prestatie van een opmerkelijk artiest in de wereld van de showbiz.
Bill Tapia (2008) ( bron: hawaiimagazine.com)
Bill Tapia werd geboren op nieuwjaardag 1908 in Honolulu, Hawaii en kreeg zijn eerste instrument op 7-jarige leeftijd. Hij startte zijn carrière tijdens de Eerste Wereldoorlog, toen hij in 1918 voor de Amerikaanse troepen, gestationeerd op Hawaii, mocht optreden en hij kreeg bekendheid door zijn soloversie op de ukelele van J. P. Sousa's The Stars And Stripes Forever. Nadat hij de ukelele had ingewisseld voor de banjo, om meer werk te krijgen, ging hij spelen bij vaudevilleshows en op lijndiensten met stoomschepen tussen Hawaii en de westkust van de VS. ....... tijdens de dertiger jaren speelde hij af en toe als begeleider van artiesten als Bing Crosby, Billie Holiday, Fats Waller en Louis Armstrong en één keer leerde hij Hollywoodsterren als Clark Gable en Shirley Temple de ukelele te bespelen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zat Bill Tapia in Honolulu waar hij een 14-mans orkest leidde. Na de oorlog, verhuisde hij naar de omgeving van San Francisco, waar hij optrad met allerlei swingorkesten. Later werd hij wat honkvaster en ging hij in allerlei TV-studio-orkesten spelen, trad hij op met lokale bands en gaf hij gitaarlessen. Rond de eeuwwisseling stierf zijn vrouw en zijn dochter vlak na elkaar en ging hij weer ukelelespelen, werd herontdekt en begon aan zijn tweede carriere!

Bill Tapia - Tropical Swing ( 2004)

In 2004, toen hij 96 jaar jong was, werd Bill Tapia's eerste album Tropical Swing uitgebracht met jazz- em Hawaiistandards. Het titelnummer op deze cd werd zijn enige eerder uitgebrachte Okeh-78-toerenplaat uit 1936. Na Tropical Swing volgde Duke of Uke (2005) en Livin’ It LIve (2009), en eerder dit jaar Live at the Warner Grand (2011). Deze laatste cd werd gemaakt tijdens het concert rond zijn 100ste verjaardag. Voor zijn 100ste verjaardag had ik (Hans Koert - vertaler) contact met zijn manager en die meldde dat Bill naast hem op de bank zat en blij was met de felicitaties en het stukje dat ik over hem gemaakt had. Hij wilde graag naar Europa komen spelen en of ik dat maar wilde regelen. Kort na zIjn 100ste verjaardag brak hij zijn heup, maar hij bleef spelen tot een jaar geleden ..........

Bill Tapia (2011) (bron: billtapia.com/)

Bill Tapia werd in 2004 toegelaten tot de Ukulele Hall of Fame en ontving in 2011 het Lifetime Achievement Award van de the Hawaiian Academy of Recording Arts. Er werd een documentaire gemaakt door S. Leo Chioang en Mercedes Coats over het leven en de carriere van Bill Tapia, getiteld To You Sweetheart,Aloha - Can Life Begin At 94?". Je vindt meer informatie hierover op zijn website, waar vandaan bovenstaande informatie gehaald is.

Bill Tapia (bron: telegraph.com.uk)
Eerder werd er op de Keep Swingingblog aandacht besteed aan Bill Tapia, zoals in de bijdrage Bill Tapia - The Duke of Uke en Bill Tapia - Centenary, ter gelegenheid van zijn honderdste verjaardag. Je kunt heel wat optredens van Bill Tapia op internet bekijken: Hier zie je hem begin van dit jaar tijdens één van zijn laatste publieke optredens met het nummer: I Wanna Learn to Speak Hawaiian.

Tenslotte nog een korte fotocompilatie ter herinnering aan ukelele-legende Bill Tapia (1908-2011):

Jørgen Larsen
(vertaling: Hans Koert)

keepswinging@live.nl

Met een carrièrre van meer dan 90-jaar op de planken lijkt Bill Tapia Johan Heesters, die in 1921 voor het eerst op het toneel stond, te verslaan, al kan Heesters dat, als hij nog een paar jaar blijft leven en optreden hem nog inhalen. Bill Tapia, de ukelele-legende, die op 92-jarige leeftijd aan een tweede carrière begon, speelde tijdens de Eerste Wereldoorlog in 1918 voor de Amerikaanse troepen, gestationeerd op Hawai, Sousa's de Stars and Stripes Forever op zijn ukelele. Begin december overleed hij thuis op 103-jarige leeftijd ............ Naat hij 100 geworden was, werd er een groot feest geoganiseerd, waarbij de honderdjarige optrad. Ik feliciterde hem hiermee in de Keep Swingingblog en daar was hij zer vereerd mee ......... Zijn producer meldde me dat hij graag in Europa wilde komen spelen - reiskosten, een hotel en wat handgeld om van te leven was al wat hij nodig had ........... en of ik dat maar wilde regelen. Het is er niet van gekomen ............ Hij bleef vol levenslust totdat het afgelpen jaar allemaal minder werd - toch lijkt hij een levend bewijs dat je, zolang je muziek kunt blijven spelen, gezond oud kunt worden ........... Keep Swinging zet dit soort bijzondere artiesten graag in de schijnwerpers. Als je niets wilt missen, volg dan de Keep Swingingblog via Twitter ( Keep Swinging) of vraag de gratis (Nederlandstalige) nieuwsbrief. ( keepswinging@live.nl). En wil je eens lekker dwalen door de Keep Swingingblog, dan is de linkenpagina en de Top Drie een goed startpunt.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News Letter Keep Swinging Contributions

Ukulele Legend Bill Tapia (1908-2011)

2011-12-08T10:08:00.012+01:00

A career of more then ninety years on stage .....
The last living link to the earliest days of both jazz and the ukulele as a popular instrument
Jørgen Larsen

Ukulele Legend Bill Tapia (1908 - 2011) (English) Ukelele legende Bill Tapia (1908-2011)(Nederlands)

On December the 2nd, ukulele legend Bill 'Tappy' Tapia passed away 103 years old - just one month short of his 104th anniversary. With a career that spanned more than 90 years, Tapia is believed to be the oldest performing musician ever to take the stage - a truly remarkable figure in the world of entertainment has left us.
Bill Tapia was born New Years Day 1908 in Honolulu, Hawaii and got his first instrument at the age of 7. He started his career entertaining World War I troops stationed in Hawaii in 1918 and became famous for his solo ukulele version of J.P. Sousa's "The STars And Stripes Forever". After switching from ukulele to banjo and guitar in order to get more work, Tapia spent his early career playing in vaudevile and on steamships between Hawaii and the West Coast. In the 1930s he performed occasionally as a backup musician with artists like Bing Crosby, Billie Holiday, Fats Waller and Louis Armstrong, and at one point he was employed teaching ukulele to Hollywood stars including Clark Gable and Shirley Temple. Tapia spent World War II in Honolulu leading a 14 piece band. After the war, he relocated to the San Francisco area, continuing to tour for several years with swing bands. Later he settled down and started playing in TV orchestras, as a sideman with local bands, and teaching guitar. Around the turn of the last century, he lost both his wife and daughter. Soon after, he was rediscovered and returned to his ukulele roots embarking a second career.

In 2004, at the age of 96 Bill Tapia released his first CD “Tropical Swing” featuring jazz and Hawaiian standards. The title track was a 1936 recording on Okeh Records, his only previous release. He followed up "Tropical Swing" with "Duke of Uke" (2005) and "Livin’ It LIve" (2009), and earlier this year "Live at the Warner Grand" (2011) was released, documenting his 100th birthday concert. Slowed but not stopped by a broken hip, Tapia continued to tour until late in 2010.

Bill Tapia was inducted into the Ukulele Hall of Fame in 2004, and received a Lifetime Achievement Award from the Hawaiian Academy of Recording Arts in 2011. - A documentary was made by S. Leo Chioang and Mercedes Coats about Bill Tapia's life, titled "To You Sweetheart,Aloha - Can Life Begin At 94?", more info about this and the career of Bill Tapia at his official website from witch the above is extracted.
- Here at the keepswinging blog we have earlier posted a couple of entries on Bill Tapia, Hans Koert wrote Bill Tapia - Duke of Uke and Bill Tapia Centenary .
- On YouTube several videos documenting live-performance of Bill Tapia during his later years are uploaded, here's an example from one of his last public appearances in Hawaii earlier this year - enjoy this live-performance of "I Wanna Learn to Speak Hawaiian"

To end this small remembrance of ukulele legend Bill Tapia (1908-2011), here's a video tribute uploaded at YouTube with still photos from his career and accompanying audio

Jo

With a career spanning more than 90 years in showbusiness, ukulele legend Bill 'Tappy' Tapia passed away on December 2nd, 103 years old. Tapia started his career playing ukulele for US troops stationed in Hawaii during WW 1, then he switched to guitar and banjo playing in vaudevile and also performing on steamboats between Hawaii and the West Cost. In the 1930s Tapia occasionally was a backing musician for stars like Bing Crosby, Billie Holiday, Fats Waller and Louis Armstrong, and at one point he was employed teaching ukulele to Hollywood actors including Clark Gable and Shirley Temple. Tapia spent World War II in Honolulu leading a 14 piece band. After the war, he relocated to the San Francisco area, continuing to tour for several years with swing bands. Later he settled down and started playing in TV orchestras, as a sideman with local bands, and teaching guitar. Around the turn of the last century, he lost both his wife and daughter. Soon after, he was rediscovered and returned to his ukulele roots embarking a second career. - The Keepswinging blog loves to inform you about subjects like this one, follow the blog at Twitter ( #keepswinging) or ask for the free newsletter, contact keepswinging@live.nl

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News Letter Keep Swinging Contributions

The Making of ... De perfecte discografie

2011-12-05T07:25:00.013+01:00

Hoe een perfecte HIT OF THE WEEK-DURIUM discografie er uit hoort te zien. Rubbish (= Waardeloos) ( John R.T. Davies)
Hans Koert
The making of .... the perfect discography ( English) The making of .... de perfecte discografie (Nederlands)

Vanaf het moment dat ik mijn eerste kromme kartonnen Hit of the Week plaat vond, was ik nieuwsgierig naar het verhaal achter deze toch wel heel vreemde 78-toerenplaten. Aangezien ik maar weinig informatie kon vinden over het label en weinig discografische gegevens vond, besloot ik zelf aan de slag te gaan en mijn gevonden informatie te bundelen in een eigen discografie over deze, nu 80-jaar oude platen. Over het maken van zo'n discografie lees je meer in eerdere blogs, die gewijd zijn aan de geboorte, aan de groei en aan de zoektocht naar informatie. Vandaag het verhaal hoe ik de manier vond om de (bijna) perfecte discografie te maken.

Now's The Time To Fall In Love - After The Ball door Phil Spitalny's Music ( Hit of the Week A-2-3) ( uitgebracht januari 1932) ( Verzameling Hans Koert)
De discografie werd pas serieus in mijn ogen, toen ik verzoeken kreeg van grote verzamelaars uit de VS, radiomakers en discografen als Brian Rust en John R. T. Davies om hen een exemplaar te sturen. Dankzij John R.T. Davies, die mijn discografie had doorgespit ( “Rubbish”, luidde zijn ongezouten kritiek) leerde ik hoe, volgens hem, een discografie opgebouwd moest zijn. I took three Hit of the Week records out of my collection and they were not listed in your book (= Ik heb drie Hit of the Weekplaten uit mijn verzameling gepakt en die vond ik niet terug in je boek). Enigszins aangeslagen en timide door zijn reactie, informeerde ik hem naar het hoe en waarom van zijn kritiek. Engelse hoes van een Europese uitgave van de Amerikaanse Hit of the Week A-2-3. Deze Europese uitgave werd in het voorjaar van 1932 via het Engelse Durium verspreid als Durum EN-7, gepromoot als The self changing record (= de plaat die niet behoeft te worden omgedraaid)(citaat van een Nederlandse promotietekst) ( Verzameling Hans Koert)
Hij begon met zich te verontschuldigen: Your book isn't as bad as I suggested - sorry 'bout that, but it is just a list of titles and band names and not a discography (= Je boek is niet zo slecht als ik suggereerde, sorry daarvoor, maar het is volgens mij eerder een lijst met titels en bands dan een discografie) - In a discography I love to read the information as is on the label ...... to the letter ...... ( = In een discografie wil ik lezen wat er op het label van de plaat geschreven staat ... letterlijk ) Ninety nine percent of all so-called discographies are not correct, in my opinion ( = Negenennegentig procent van zogenaamde discografieën zijn dan ook, volgens mij, fout), schreef hij me, even Lord and Brian Rust made rubbish, in my point of view .......( = zelfs Lord en Brian Rust maken er, naar mijn mening, een potje van .... ). Een schrale troost!
Volgens John R.T. Davies, die algemean als autoriteit gezien werd op het gebied van geluidsrestauratie en heruitgaven van oude 78-toerenplaten, moest de perfecte discografie alleen de letterlijke tekst van het label bevatten, inclusief spel- of drukfouten of andere onjuistheden …….. en aangezien ik Rust als voorbeeld had genomen, klopte er dus, volgens hem, niks aan de informatie. Hij beloofde de disco, die ik gestuurd had, helemaal te corrigeren, inclusief mijn Engels, dat voor verbetering vatbaar was. Dat doet’ie toch nooit, zei ik tegen mijn vrouw, maar drie weken later lag er een met potlood volgekrabbelde en gecorrigeerde versie op de mat ………. Ik heb toen a.h.v. de aantekeningen van John, de vijfde editie herschreven en uiteindelijk leidde dat tot de zesde editie, die ik, vanwege haar omvang, moest splitsen in drie discografieën: The Hit of the Week Discography – The Durium (GB) Discography en de Durium Advertisement and Custom Record Discography.Deel van de door John R. T. Davies gecorrigeerde versie van de vijfde editie ( klik op de foto om hem te vergroten) ( Archief Hans Koert)
Wat is eigenlijk een discografie? Die vraag stelde ik me na de kritiek van John R. T. Davies. Letterlijk is het een beschrijving van platen. Toch is een lijst met platen, die opgenomen zijn door een bepaalde artiest of platenmaatschappij, volgens die beschrijving, geen echte discografie. Een discografie beschrijft en bevat de letterlijke informatie, zoals die op het label van een bepaalde gramofoonplaat af te lezen valt. Dus, om dit te verduidelijken met een voorbeeld hieronder de beschrijving van een Hit of the Weekplaat ( HoW A-1-2), zoals die in de American Dance Band Discography 1917-1942 van Brian Rust uit 1975 is opgenomen (p. 1753) en hoe diezelfde plaat, aangevuld met een Franse en een Engelse 78-toeren uitgave van diezelfde plaat opgenomen is in mijn Hit of the Week discography. Brian Rust geeft, overigens, iets eerder op afgebeelde pagina, de bandnaam als: PHILIP (sic) SPITALNY'S MUSIC. Fragment uit the American Dance Band Discography van Brian Rust ( p. 1753) (klik op de foto om hem te vergroten) ( Archief Hans Koert)
In de Hit of the Week Discography van mezelf staat dezelfe opname als volgt genoteerd, volgens de richtlijnen van John R.T. Davies. Aangezien mijn disco in het Engels geschreven is, heb ik dat zo gelaten. Verder heb ik, om de vergelijking duidelijk te maken, de heruitgaven op andere geluidsdragers dan 78-toerenplaten weggelaten - Brian Rust vermeldt ook geen heruitgaven.
PHIL SPITALNY'S MUSIC Featuring PAUL SMALL (HOW A-2-3) // (no band name) (SEFONO A-2-3) // DURIUM DANCE ENSEMBLE Vocal Refrains, PAUL SMALL (durium EN 7) [2tp-tb-2cl as-cl ts-2v-xyl-p-banj-tu-dm- (male) vo- (female) vo-(male) vo3] Phil Spitalny dir., Manny Klein tp, Sam Herman xyl, Helen Rowland vo, Paul Small vo, ETON BOYS vo4: (Jack Day bariton, Earl Smith 1st Tenor, Art Gentry 2nd Tenor, Chas. Day bass); Recorded New York City, Dec. 1931
= 1188 B D NOW'S THE TIME TO FALL IN LOVE Esta es la Hora de Enamorarse (Fox Trot) Sherman Lewis - PS vo EB vo4 < SH xyl solo MK tp &gt
Released as HOW A-2-3
= 1188 B D Now's the time to fall in love (TENDRESSE) Blue - (nn) - PS vo EB vo4 Released as SEFONO A-2-3
= 1188 B D NOW'S THE TIME TO FALL IN LOVE FOXTROT (SHERMAN LEWIS) - PS vo EB vo4
Released as durium EN-y

= and AFTER THE BALL - PS vo
Released as HOW A-2-3
= After the ball (APRÈS LE BAL) Valse - PS vo
Released as SEFONO A-2-3
= AFTER THE BALL WALTZ - PS vo
Released as durium EN-7
(bron: Hit of the Week Discograsphy - Hans Koert)
In de (online) Hit of the Week Discography heb ik ook aanvullende informatie opgenomen over hoezen en bijzondere uitgaven. Die vind je, ook alleen in het Engels, hieronder. De foto's bij deze blog komen van de online Hit of the Week discography.

Notes: HOW A-2-3: Released in the US Jan. 14 1932. On the reverse a picture of PHIL SPITALNY with hat and necktie and the addition: There are also copies without a picture. The cover: Big Note (like M 1) The artist credits on the cover as RECORDED BY PHIL SPITALNY’S MUSIC; Paul Small isn’t mentioned. // SEFONO A-2-3: There is no band name on the label. // durium EN 7: There are copies with on the reverse an impress of the Victoria MUSIC PUBLISHING CO LTD trademark and copies with a stamp of CHAPPELL & Cº LTD LONDON trademark. The cover of this album shows in big letters: durium - record. Catalogued in Sweden June 17, 1932 as Veckans Skiva nr. 9. In a 1933 Veckans Skiva list some extra information en skiva av alira högsta klass (bron: Hit of the Week Discography - Hans Koert)
Promotiefoto van Phil Spitalny op de achterkant van de Hit of the Week A-2-3 (Verzameling Hans Koert )

Ik droomde ervan om de Hit of the Week-Durium discografieën te laten drukken met kleurenfoto's van de labels en hoezen, maar de prijs was zo hoog, dat dit maar een dagdroom moest blijven ..... en wat zou het mooi zijn als ik al die Hit of the Weekplaten zou kunnen laten klinken, op een manier dat iedereen er kennis mee zou kunen maken?
Tenslotte, om het verhaal rond de Hit of the Week A-2-3 compleet af te ronden, vond ik nog een tamelijk lawaaierige, wellicht beschadigde, duidelijk niet schoongemaakte en slecht gedigitaliseerde opnamen van Now's The Time To Fall In Love en After The Ball zoals die door Phil Spitalny voor Durium als Hit of the Week A-2-3 werd uitgebracht. Kun je meteen horen hoe Hit of the Weeks ook (!) kunnen klinken. Enjoy it
Als je de vier dubbelcd's met The Complete Hit of the Week Recordings op de pak hebt (wie niet?), dan vind je deze opname op volume 4 - de eerste cd - nummer 4 en 5 en kun je jezelf meteen vergewissen hoe deze platen echt kunnen klinken, schoongemaakt, gerestaureerd en gedigitaliseerd door Doug Benson. Je kunt een kopie van deze plaat of van deze platen in Nederland kopen bij Timeless in Wageningen of Spronk in Breda .... of op de site van Archeophone Records .
De papieren versie van de discografie is al jaren uitverkocht, maar de discografie van de Hit of the Weekplaten kun je ook online vinden, gratis en voor niets. Mocht je aanvullingen hebben, bijvoorbeeld foto's van labels of hoezen, of vragen over je kartonnen Duriumplaten, neem dan contact met me op: hitoftheweek@live.nl
This contribution has been published in English as The Making of ... The perfect Discography at the Hit of the Week blog, the webblog for collectors of Hit of the week - Durium records.

Hans Koert
hitoftheweek@live.nl
keepswinging@live.nl

Ik las en constateerde, dat het binnenkort wellicht afgelopen zal zijn met de cd en dat de serieuze jazzliefhebber voortaan alleen nog maar bits and bytes kan downloaden van zijn favoriete muziek. Laten we er maar vanuit gaan dat de serieuze jazzliefhebber nog lange tijd zijn muziek op plaat kan kopen. Het gros van de liefhebbers van jazz of jazz-gerelateerde muziek zal tevreden zijn met de informatie, die de platenmaatschappij achter op de lp of cd kwijt wil. Je merkt dat hoe goedkoper of obscuurder een uitgave is, hoe minder informatie gegeven wordt. De echte liefhebbers van 78-toerenplaten slapen met de Brian Rust's onder hun hoofdkussen en als ze dat niet lekker vinden liggen, dan hebben ze hem toch meestal onder handbereik ...... Bij het maken van de Hit of the Week-Durium Discografie kreeg ik kritiek uit onverwachte hoek en dit leidde uiteindelijk tot een bewustwording hoe de ideale, de perfecte discografie er eigenlijk uit moet zien. Keep Swinging dook in deze materie en ontdekte dat een goede discografie maken geen peulenschil is. Als je op de hoogte wilt blijven welke onderwerpen er zoal in de Keep Swingingblog langskomen, volg haar dan via Twitter ( #keepswinging) of vraag de gratis Nederlandstalige ( of Engelse versie van de ) nieuwsbrief aan ( keepswinging@live.nl) Als je eens wilt kennismaken met de Keep Swingingblog dan vind je hier de meest gelezen en bezochte blogs van de laatste maand.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Saralee Vos presenteert the Great American Songbook

2011-12-01T05:49:00.012+01:00

Saralee Vos en het Alexander Beets Quartet poetsten oude hits op.
Elk nummer van haar klinkt nieuw en fris, alsof het speciaal voor haar geschreven is ( vrij naar Cees Schrama) Hans Koert

Begin oktober presenteerde de Nederlandse zangeres Saralee Vos haar Great American Songbook, dat ze in februari van dit jaar opnam in Studio De Smederij van Marius Beets in Zeist. Ze werd daarbij begeleid door het Alexander Beets Quartet, waarin Alexander Beets de tenorsax speelt, Stormvogel piano, Marius Beets bas en Gijs Dijkhuizen slagwerk.
Saralee Vos ( foto: Michael Moorthaemer)
Een jaar geleden presenteerde het Jan Menu-Jasper Soffers Kwartet het Dutch Songbook. Een mooie plaat, die tot nu toe weinig repons gekregen heeft. Deze fraaie plaat was een poging om, met het Great American Songbook als voorbeeld, het Nederlandse lied een plek te geven in het jazzrepertoire. Het Great American Songbook is geen boek dat je in de bibliotheek kunt lenen, laat staan in de boekhandel kunt bestellen. Het is een imaginaire verzameling titels, die thuis horen in de canon van de Amerikaanse populaire muziek uit de periode 1920 - 1960. Deze verzameling nummers bevat honderden titels, die ooit geschreven zijn door de grote Amerikaanse componisten als Jerome Kern, Irving Berlin, George Gershwin en Cole Porter. Als je probeert zo'n een kort en kernachtig lijstje te maken van componisten, die bijgedragen hebben aan het Great American Songbook, dan ervaar je meteen de beperktheid daarvan.
Alexander Beets ( foto: Thomas Huisman)
Het merendeel van de titels van dit Great American Songbook zijn geïntroduceerd op Broadway in musicals en shows, en al honderden keren door musici uitgevoerd en opgenomen. Dat betekent enerzijds dat voor de verwende luisteraar de meeste titels bekend zullen zijn en dus qua compositie weinig spannends opleveren - anderzijds geeft die bekendheid van de compositie de rust om je te concentreren op de uitvoering. Muzikanten, met name jazz muzikanten, hebben het Great American Songbook geadopteerd en gebruiken de titels, die door veel muzikanten wereldwijd gekend worden, als uitgangspunt voor improvisaties. Het Great American Songbook werd na de Tweede Wereldoorlog groot gemaakt door m.n. jazzzangeressen als Ella Fitzgerald en Sarah Vaughan, maar ook crooners als Frank Sinatra, Nat King Cole en Tony Bennett. De selectie van nummers, die Saralee bij elkaar gebracht heeft voor dit eerste album met nummers uit het Great American Songbook ( de toevoeging: volume 1 suggereert dat er minimaal nog één deel volgt) is dan ook geen echte verrassing: Caravan, Fly Me To The Moon, Moon River, My Funny Valentine, Skylark en Lover Man - ze komen allemaal langs.
Gijs Dijkhuizen (foto: Hans Koert)
Het nummer, I Thought About You van Jimmy Van Heusen, die ook de muziek voor o.a. Polka Dots and Moonbeans en Here's That Rainy Day schreef, werd een hit dankzij de woorden, die tekstschrijver Johnny Mercer neerpende tijdens een treinrit naar Chicago, waar hij moest zingen bij de band van Benny Goodman tijdens één van de populaire Camel Caravan radio-uitzendingen - De eerste zin van het lied luidt: I took a trip on a train and I thought about you ( = Ik zat in de trein en ik dacht aan jou) ........ I can remember the afternoon that we wrote it (= Ik herinner me die middag dat we dit schreven nog erg goed), vertelde Johnny Mercer aan Gene Lees, Jimmy played me the melody.(= Jimmy had me de melodie voorgespeeld). I didn't have any idea, but I had to go to Chicago that night. (= Ik had toen nog geen enkel idee over de woorden, maar ik moest die avond naar Chicago). ...... And I got to thinking about it on the train.(= en tijdens de reis bleef ik er aan denken). I was awake, I couldn't sleep.(= Ik was klaar wakker, ik kon niet slapen) ...... The tune was running through my mind, and that's when I wrote the song. On the train, really going to Chicago .......... (= De melodie bleef maar door mijn hoofd spoken en zo heb ik uiteindelijk de tekst geschreven - in de trein - echt op weg naar Chicago).
Luister maar eens wat Saralee van dit nummer maakt. De opname is gemaakt tijdens de cd-presentatie in Sopranos - Amsterdam met als gast Ruud Breuls op trompet.
Saralee is opgegroeid in een huis waar altijd jazz geklonken moet hebben. Vader Tony Vos, saxofonist, die in 1955 met zijn kwartet samen met broer Henk, vastgelegd werd op één van de beroemde Jazz Behind The Dikes lp's, nam vijf jaar geleden afscheid als actief muzikant; moeder Tineke maakte carriere bij de radio; door hen maakte Saralee kennis met de muziek van zangeressen als Ella Fitzgerald, Nancy Williams en Billie Holiday. Ook de muziek van Chet Baker, Monk en Horace Silver inspireerden haar en wellicht is daarom dan ook het nummer Psychadelic (sic) Sally toegevoegd, het aanstekelijke funky nummer, dat Horace Silver in 1968 schreef geinspireerd door al die fraaie modieus geklede dames in zijn omgeving en in het najaar van 1968 door crooner Eddie Henderson op een Prestige plaat voor het eerst vocaal werd vastgelegd .........
Marius Beets ( foto: Hans Koert)
Saralee heeft een warme stem en een eigen stijl zonder de grote zangeresen te imiteren. Dat bevalt me wel - er is genoeg te genieten, zonder dat je het gevoel hebt de nummers al eens eerder gehoord te hebben en de neiging hebt om te gaan vergelijken ..... Op de cd-hoes staat dat deze productie nog maar volume 1 is, dus wachten we vol spanning deel 2 af - of wordt dat, in navolging van het Jan Menu-Jasper Soffers Kwartet, het Dutch Songbook .........
De cd is rechtstreeks te bestellen bij Maxanter Records.
Hans Koert
keepswinging@live.nl

De verrassing zit niet in de materiaal keuze, die is haast traditioneel, voorspelbaar: Caravan, Fly Me To The Moon, Skylark en My Funny Valentine zijn alle hits, die hun revenuen al lang opgebracht hebben in de vorige eeuw; de verrassing zit hem in Saralee, een jonge Nederlandse jazzzangeres, die elk nummer een opfrissing geeft, waardoor het lijkt alsof elk nummer gisteren voor haar geschreven is - de stem van Saralee Vos met het Alexander Beets Quartet kan een groot publiek boeien. Ik ben dan ook benieuwd, naar wat we nog van haar kunnen verwachten ..... Keep Swinging wijst graag op dit soort mooie producties. Als je niets wilt missen volg haaar dan via Twitter (#keepswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief, die in een Engels- en Nederlandstalige versie verschijnt. ( keepswinging@live.nl). De Drie Meest Populaire Keep Swingingblogs in het Nederlands geven alvast wat voorpret .... Veel leesplezier!

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Een vroege Blue Noteplaat - 1939

2011-11-28T06:57:00.007+01:00

The Port of Harlem Jazzmen op één van de eerste BLUE NOTE's.
Een praatje bij een plaatje
Hans Koert

The Start of Blue Note Records - 1939 (English) Een vroege Blue Noteplaat - 1939 (Nederlands)

Soms loop je wel eens een 78-toeren platenlabel tegen het lijf, die je wilt hebben, voor de heb, omdat er een verhaal achter zit .......... Zo vond ik een Blue Noteplaat tussen een stapel 78-toerenplaten, die ik niet kon laten liggen. Nu kennen we meesten van ons Blue Note als een gerenommeerd platenlabel dat de laatste 60 jaar honderden lp's en (later) CD's uitbracht, alle met jazz op hoog niveau. Maar Blue Note als label is al veel ouder. Eind jaren dertig werd het opgericht door Alfred Lion.
WEARY LAND BLUES - IMPROVISATION BY J. C. HIGINBOTHAM QUINTET: J.C.Higginbotham (trombone), Albert Ammons piano, Teddy Bunn guitar, Johnny Williams bass, Sidney Catlett drums. Matrix: GM513A-5. Opgenomen in New York City op 7 april 1939 en uitgebracht als Blue Note BN 501. (Collectie Hans Koert)
Alfred Lion werd geboren in Berlijn in april 1908 en hoorde voor het eerst jazz spelen door het orkest van Sam Wooding, dat in de jaren twintig in Small's Paradise speelde in New York City en naar Berlijn gehaald was door een Russische impresario voor de Chocolate Kiddies revue - een uniek gebeuren - bedenk dat in die tijd nog maar heel weinig uitwisseling was met Amerikaanse muzikanten in de richting van Europa.
Twee leden van de band van Sam Wooding poseren voor een aanplakbiljet (1925) ( bron: overgrownpath.com)
De band van Sam Wooding bevatte grote namen als Herb Flemming, Tommy Ladnier, Gene Sedric, die later rietblazer zou worden in Fats Waller's Rhythm, en Garvin Bushell. Op een dag wilde de jonge Alfred Lion gaan rolschaatsen op de lokale overdekte rolschaatsbaan, een populaire tijdsbesteding in het mondaine Berlijn, toen hij ontdekte dat de baan die dag gesloten was vanwege een concert door de Sam Wooding band ......... Hij ging naar binnen, hoorde het orkest spelen en raakte in de ban van wat hij hoorde. Sam Wooding maakte met zijn band in Berlijn een viertal platen op het Vox-label. Het optreden van Sam Wooding en zijn band in het Admirals Palast in Berlijn had op de jonge Alfred veel indruk gemaakt. In de jaren dertig woonde Alfred o.a. met zijn gezin in Chili, waar hij allerlei baantjes had, waaronder kreeftenvisser. Albert Ammons (1907-1949)

Eind jaren dertig verhuisd Alfred naar New York City, waar hij in december 1938 het John Hammond's Spiritual to Swing concert bijwoonde. Hier speelden Albert Ammons, Pete Johnson en Meade Lux Lewis. Deze drie pianisten speelden een snel soort blues, gekenmerkt door een lopende bas met de linkerhand, die zou uitgroeien tot een hype van grote omvang: de boogie woogie. Deze nieuwe muziek inspireerde Alfred Lion tot het oprichten van een eigen jazzplatenlabel, dat hij Blue Note noemde. Hij wist Albert Ammons en Meade Lux Lewis te strikken en twee weken na het Carnegie Hall concert, op een zonnige winterdag, 6 januari 1939 om precies te zijn, zaten de twee pianisten in de door Alfred gehuurde studio ..... met genoeg Bourbon en Scotch om de dag door te komen. Aangezien Lion nog weinig ervaring had met dit soort situaties, liet hij de muzikanten hun gang gaan, zonder ze vast te pinnen aan bijvoorbeeld de gebruikelijke speelduur van een gramofoonplaat in die tijd van 3 á 4 minuten per nummer. Uiteindelijk werden er zo'n 16 nummers opgenomen, waaronder een lange improvisatie, eenvoudigweg getiteld The Blues, dat uiteindelijk op twee 78-toerenplaten ( vier delen) zou verschijnen. Deze eerste serie opnamen werden uitgebracht op 78-toerenplaten van 30 cm doorsnee, zeg maar de grootte van een lp. Die eerste platen waren genummerd als BN 1 en verder en hadden al het bekende geel-blauwe Blue Note label. Alleen BN 2 met de Boogie Woogie Stomp en Boogie Woogie Blues van Albert Ammons kreeg een roze-zwart label - een foutje bij de drukker. The Port of Harlem Jazzmen ( v.l.n.r: J.C. Higginbotham - Sidney Bechet - Sidney Catlett - Johnny Williams en Frank Newton. Gitarist Teddy Bunn zit vooran) ( bron: Mosaic Records)
Op 7 april 1939 huurde Alfred Lion opnieuw een studio en bracht een groep van zes musici bij elkaar, die hij de naam The Port of Harlem Jazzmen meegaf. De groep bestond uit: Frank Newton op trompet, J.C. Higgingbotham op trombone, Albert Ammons op piano, Teddy Bunn op gitaar, Johnny Williams bas en Sidney Catlett op slagwerk. Ze namen die dag vijf nummers op en twee ervan werden uiteindelijk uitgebracht als Blue Note BN 501. Het was de eerste 25 cm Blue Note plaat met het geel-blauwe label, de kleurstelling zoals die tot ongeveer BN 12 gebruikt zou worden, totdat de platen de "normale" wit-blauwe logo's zouden krijgen. Deze vroege Blue Note plaat vond ik en heeft nu een plaatsje gekregen in de "eregalerij".Hoewel Alfred Lion deze studioband labelde als The Port of Harlem Jazzmen komt deze naam niet voor op het label. Op de ene kant wordt de groep gelabeld als Improvisation by Frank Newton Quintet en de achterkant als Improvisation by J.C. Higginbotham Quintet. Blue Note heeft later deze studioband wel als The Port of Harlem Jazzmen heruitgebracht. DAYBREAK BLUES - IMPROVISATION BY FRANK NEWTON QUINTET: Frank Newton trompet, Albert Ammons piano, Teddy Bunn guitar, Johnny Williams bass, Sidney Catlett drums. Matrix: GM512A-6.Opgenomen in New York City op 7 april 1939 en uitgebracht als Blue Note BN 501. (Collectie Hans Koert)
Frank Newton had zijn sporen al ruimschoots verdiend, toen hij voor Blue Note deze plaat opnam - in de jaren twintig is hij te horen op de beroemde Cecil Scott Bright Boys opnamen voor Victor, die in elke jazzbasisverzameling niet mag ontbreken en in de jaren dertig is hij bij verschillende swingbands te beluisteren, zoals die van Benny Carter, Mezz Mezzrow, Teddy Wilson, Teddy Hill en Charlie Barnett voordat hij in 1937 onder eigen naam met zijn Uptown Serenaders opnamen maakt en uiteindelijk begin 1939 op één van Alfred Lion's eerste opnamesessies terecht komt. J.C. Higginbotham begon zijn carrière begin jaren twintig bij Wes Helvey's band en nam zijn eerste platen op in de band van King Oliver. Hij speelde bij Luis Russell, bij The Little Chocolate Dandies van Rex Stewart, bij Fats Waller, Louis Armstrong, Henry Red Allen en Jelly Roll Morton totdat hij in 1930 ook onder eigen naam platen begon te maken met zijn Six Hicks. In beide groepen treffen we Teddy Bunn aan op gitaar, die in de jaren dertig furore maakte met the Spirits of Rhythm.
Deze Blue Noteplaat is ook vanwege een andere reden een bijzonder exemplaar, omdat op het label geschreven is dat hij uit de collectie van de Engelsman Peter Tanner komt, waarmee ik vijftien jaar geleden intensief contact had m.b.t. het Hit of the Week-Durium project.
Hans Koert
keepswinging@live.nl

Hoewel ik geen typische 78-toerenverzamelaar ben, zoals R. Crumb die op zijn manier treffend typeerde, vind ik het leuk om bepaalde platen in mijn verzameling te koesteren, omdat ze iets te vertellen hebben: een praatje bij een plaatje dus. Zo vond ik deze vroege Blue Note, die door Alfred Lion, de oprichter van het vermaarde platenlabel in 1939 uitgebracht werd. Keep Swinging vindt het leuk aan dit soort bijzondere platen aandacht te besteden. Als je niets wilt missen volg haar dan via Twitter (#twitter) of vraag de gratis nieuwsbrief(keepswinging@live.nl)

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

JC Stylles - Exhilaration and Other States

2011-11-24T07:47:00.011+01:00

JC Stylles Organ Trio
Head bobbin', finger-snapping swing, grounded in the blues, and grits-and-gravy grooves.(Rick Anderson in All Music Review)
Hans Koert

JC Stylles, Australian born guitar player, now living in New York, recently released an album with his Trio, featuring Pat Bianchi on Hammond B3-organ and Lawrence Leathers on drums. entitled Exhilaration and Other States. The first tune, Knucklebean, an Eddie Marshall composition, strikes the right chords ......... this is great stuff! I am a huge Bobby Hutcherson fan, Stylles says in the liner notes, and he has been a major influence on me. The Hammond B3-organ played by Pat Bianchi is, nowadays, a rare heard instrument, since the 1950s and 1960s when great organ players like Jimmy Smith, Jack McDuff and Wild Bill Davis, to list some, were extreme popular. In the 1980s and the decades that followed the Hammond B3 became less popular and only some great jazz men like Dr. Lonnie Smith ( with good old Lou Donaldson) and Joey DeFrancesco seem to be the last of the Mohicans. In Holland we are lucky to have some great qualified B3-Hammond organ players who love to drag this unwieldy instument.

JC Stylles (photo courtesy: Joe Boggers)
JC Sylles, ( aka Jason Campbell) was born in Australia, where he learned to play the guitar at a very young age. Raised in the rainforests of Kuranda he moved to civilization ( read Sydney) at the age of 16. He became fascinated to the music of George Benson, who had a gig in Sydney for a week. He listened and was able to study with more jazz musicians, which was continued when he moved to the States in 1992, where he met great guitar players like Tal Farlow, Pat Martino and John Abercrombie. He also played jazz guitar with Hammond B3 organ players like Joey deFrancesco, Johnny McGriff, Dr. Lonnie Smith ( the guy with the turban) and Pat Bianchi and the latter can be heard on Stylles' latest album Exhilaration and Other States. When Stylles played one day at the American Legion Post, he heard the whispers that Pat Bianchi was in the audience. Stylles remembers: Sure enough when the quiet, almost subdued Pat graced the Stage, he awoke the B3 beast in a manner which was almost scary. He conjured all sorts of dynamic energy and ideas out of that animal that made you think twice about all its possibilities. Pat Bianchi would take over the B3-Hammond chair a few months later at Perks Jazz Club in Harlem and sets the sound on this JC Stylles album. Stylles met drummer Laurence Leathers some years ago at the American Legion Post Harlem, where he impressed Stylles ..... : He was a drummer that had something special. He had a great sense of swing, combined with a touch that was hard to find in mature drummers, let alone drummers in their mid- to late twenties.
JC Stylles - Exhilaration and Other States ( MTM-68) (cover design: Rebecca Meek)
JC Stylles selected several tracks the organ trio played during their gigs and late 2009 they recorded 18 tracks in one day at the Showplace Studio - half of it is now released on this album.
Stylles selected tunes like Stevie Wonders I Can't Help It, which became popular by Michael Jackson, but also a tunes by jazz legends like Billy Eckstine ( I Want To Talk About It), Don't Explain (by Billie Holiday) and Wayne Shorters Pinnochio. It's hard to tell you which I like best; fact is that Samba Steps, the final track, is a great tune, which was bases on the John Coltrane Giant Steps chords and features all three members of the trio in solos that learn that these three men know how to play the game ..............
The album JC Stylles - Exhilaration and Other States can be ordered at JC Stylles sites.
Hans Koert
keepswinging@live.nl

I really like those B3-Organ Trios popular during the 1950s and 1980s as played by Lou Donaldson ( with Dr. Lonnie Smith, the guy with the Turban, who fascinates me with their "head bobbin', finger-snapping swing, grounded in the blues, and grits-and-gravy grooves", as Rick Anderson wrote in an All Music review about JC Stylles Organ Trio latest album. JC Stylles, Australian born guitar player, surprises with his latest album Exhilaration and Other States - a great groovy album. Don't miss it. The Keep Swinging blog loves to point you to this kind of releases that surprise. If you don't want to miss any, follow the Keep Swinging blog at Twitter ( #keepswinging) or ask for its free news letter ( keepswinging@live.nl). If you love to learn more about its most popular blogs of last month, enjoy its Ten Most Popular blogs site.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Introducing Gizmo

2011-11-21T06:54:00.016+01:00

GIZMO verrast met debuut album!
Ontstaan als een droom of visie over een bepaald soort muziek in mijn hoofd, buik en vingers (Edwin Berg)
Hans Koert

De jonge band Gizmo heeft onlangs haar eerste cd uitgebracht, getiteld Introducing en dat is niet onopgemerkt gebleven. De cd werd afgelopen maand geïntroduceerd tijdens een korte tour langs podia als De Badcuyp en Zaal 100 in Amsterdam en was live te gast bij Meike's Middag. De groep Gizmo werd ruim twee jaar geleden opgericht door pianist Edwin Berg en bestond toen uit Jorg Kaaij op sax, Rodrigo Reijers op bas en Philippe Lemm op slagwerk. Ik wilde samen met mijn vriend Jorg Kaaij destijds een nieuw en eigen geluid laten horen, vertelt Edwin, met een jonge en groovy ritme-sectie. De naam Gizmo vond ik gewoon een leuke naam, legt Edwin me uit, die bij me op kwam en goed bij de band, de jongens en dit geluid vond passen. Voor mij komt het woord uit de film Gremlins; als ware dat kleine "beertje" van Steven Spielberg onze mascotte. Na een paar maanden ging Jorge zijn eigen weg en kwam de Argentijnse gitarist Guillermo Celano bij de groep. Hun eerste officiële optreden in het openbaar vond plaats in maart 2009 in De Badcuyp in Amsterdam.
Gizmo: staand: Edwin Berg en Roderigo Reijers. Zittend: Guillermo Celano en Philippe Lemm ( foto: Dries Camp)
De cd Introducing bevat een dertiental titels, alle composities, die ontstaan zijn tijdens improvisaties en deze vlagen van inspiratie vind je terug in de tracklist .......... Je zou deze peacocks de verbeelding van de muze kunnen noemen, die ons leidde in deze groepsimprovisaties, legt Edwin uit. Het nummer Marnix' Hideout, dat ook op de cd te vinden is, verwijst naar deze beginperiode. Ik had in de tijd dat ik begon te spelen met de jongens van Gizmo, een droom of visie over een bepaald soort muziek in mijn hoofd, buik en vingers. Ik mocht in die tijd altijd werken in een appartement aan de Marnixstraat in Amsterdam van een vriend van me. Daar kwam veel van die muziek eruit en zijn de meeste van de stukken ontstaan die op deze cd terecht zijn gekomen. Het nummer The Wizard of Oss, één van mijn favorieten, een funky thema, verwijst naar de plaats waar Edwin Berg bijna veertig jaar geleden het levenslicht zag en de titel is, uiteraard, een woordspeling die refereert aan de bekende musical titel. Luister maar eens naar een fragment van dit nummer, opgenomen in 2009 in de SJU in Utrecht.

Edwin studeerde jazz en klassieke muziek aan het Conservatorium van Utrecht o.l.v. gerenommeerde leermeesters als Bert van den Brink, Jasper van't Hof en Michiel Borstlap. Nadat hij afgestudeerd was ging hij optreden met o.a. zijn eigen trio en won hij internationale prijzen in Frankrijk en Spanje. Hij woonde en speelde ook een aantal maanden in New York, voordat hij in Nederland samen met Jorg Kaaij ging optreden. Momenteel maakt hij ook deel uit van het Edwin Berg-Frederic Jeanne-Eric Surmenian Trio, ook wel het Berg/Jeanne/Surmenian Trio, waarmee hij vaak in Frankrijk optreedt.
Gizmo: Introducing (eigen productie) (hoesontwerp: Katelijn Bergman)
De totstandkoming van deze plaat is bijzonder - doordat de middelen ontbraken bedacht de groep een manier om de cd te laten sponsoren door hun trouwste fans, hun emotional shareholders, zoals die in de cd genoemd worden, crowdfunding in goed Nederlands ......... ze worden allen genoemd in de fraai ontworpen cd-hoes. Zulke trouwe fans zou iedere band zich wel wensen .......... We vonden de sponsoring van onze fans erg bijzonder en hartverwarmend, vertelt Edwin. Voor mij ligt de kracht vooral in hun muziek - nu ik deze cd al een tijdje in huis heb, valt het me op hoe vaak ik hem pak - het is één van die albums, die blijven verrassen, niet snel verveelt en die steeds meer van zijn schoonheid prijs geeft. Eén van de sterke kanten van deze band vind ik haar eigen geluid, de fraaie toegankelijke arrangementen en de pakkende thema's. Wat te denken van het vrolijke, ietwat speelse eenvoudige thema waarmee Edwin de cd na de curtain call begint, a spur of the moment, en dat al snel uitgroeit, samen met de ritmesectie, tot een prachtig nummer, waarin o.a. de klassieke opleiding van Edwin in terug te horen lijkt.

Gizmo: Guillermo Celano - Philippe Lemm - Rodrigo Reijers en Edwin Berg. (foto: Dries Camp)
Een andere favoriet is het nummer Radio Soweto/Volendamfm - part 1 met een grote rol voor de Argentijnse gitarist Guillermo Celano, die met zijn gitaarspel een intensiteit weet te bereiken, die me deed denken aan Anton Goudsmit. De titel, legde Edwin me uit, moet je zien als een metafoor ....... Door de namen van de twee radiostations aan elkaar te koppelen, RadioSoweto/VolendamFM, wil hij laten zien dat, ondanks de tienduizenden kilometers afstand en de grote maatschappelijke verschillen, beide stations aan de emoties van mensen komen, die ondanks hun verschillen, veel overeenkomsten hebben: met andere woorden melancholie in Soweto voelt vergelijkbaar als melancholie in Volendam, verklaart Edwin nader, zo ook met wanhoop, of opwinding, excitement, verontwaardiging, hoop en liefde. Luister naar een fragment van dit nummer Radio Soweto/volendamFM , zoals dat vastgelegd werd tijdens een studioregistratie in Amsterdam.
Eén van de mooiste nummer vind ik Blues For Leonard, dat met een eenvoudig ritmisch thema begint en uitgroeit tot een collectieve improvisatie, die blijft boeien tot het eind. Dit debuut van Gizmo mag er zijn - Wat mij betreft komt er snel een vervolg op deze mooie introductie.

De cd is rechtstreeks te bestellen bij Edwin Berg of te verkrijgen tijdens hun concerten.

Hans Koert
keepswinging@live.nl

Een band kan niet zonder publiek -fans die de muziek kunnen waarderen - het wezen van muziek is immers communicatie. Gizmo blijkt een trouwe aanhang te hebben, fans die bereid zijn geld te investeren in hun eerste cd: Introducing Gizmo. Erg bijzonder en hartverwarmend noemt leider Edwin Berg dit. Wie de muziek van Gizmo heeft gehoord, begrijpt wellicht iets van het enthousiasme van hun fans - Introducing Gizmo is een warme, verrassende en fraai gearrangeerde plaat geworden, die na het beluisteren de prangende vraag oproept: Wanneer komt jullie volgende cd uit? Keep Swinging hoopt vor het eind van dit jaar haar 1500ste bijdrage te publiceren, waarin bijzondere jazz of jazzproducties uit de laatste 100 jaar, aangestipt worden, zoals dit debuut van Gizmo. Als je als eerste erover wilt lezen, volg Keep Swinging dan via Twitter (#keepswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief ( keepswinging@live.nl ). En als je eerst eens wilt kennismaken met de Keep Swinging blog bezoek dan eens de meest populaire blogs van de afgelopen maand. Veel leesplezier - laat maar eens weten wat je er van vindt!

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Champagne Charlie looks out for Hobo Signs & Railroad Lines

2011-11-17T07:16:00.008+01:00

HOBO SONGS in American Roots Music!
Take a tip from one who's travelled, never start to ramblin' round ( Carson Robison in The Railroad Boomer (1929)
Hans Koert

Champagne Charlie op zoek naar Hobo Signs & Railroad Lines (Nederlands) - Champagne Charlie looks out for Hobo Signs & Railroad Lines ( English)

Thirty years ago I had an album in my collection of a blues harmonica player, probably Sonny Terry, who could imitate a train on his instrument, which left a railway station, steaming along villages and bridges, blowing its steam whistle at crossings, before it, after three minutes (!) playing time, entered the next city to stop at the platform of the main station. It's no longer part of my collection - I must have sold that album ............. I remembered those effects on the harmonica, which gave me that illusion of a train at full speed, when I listened to the fourth track, entiteld Hobo Blues, of a new album by the Dutch Blues and Roots band Champagne Charlie: Hobo Signs & Railroad Lines. Gait Klein Kromhof imitates a steam engine on this track with his Seydel Harmonica and so you'll understand why the members of Champagne Charlie selected the local Stoomtrein Goes-Borsele shunting-yard in Goes in the southwestern part of The Netherlands for a photo session. This album is all about Hobo's and trains ................ Champagne Charlie: f.l.t.r. Geert De Heer - Peter Lenselink - Gait Klein Kromhof - Sjef Hermans - Theo De Koning - Peter Bout. (photo courtesy: Hans De Graaf)
This album was released with the support of the Roosevelt Study Center of Middelburg in the southwest part of The Netherlands, which celebrates its 25th birthday this year. Champagne Charlie, which features lead vocalist Sjef Hermans; guitar player Theo De Koning; mandoline player, Geert De Heer, who also plays the banjo, lapsteel guitar and dobro; harmonica player Gait Klein Kromhof, double bass player Peter Bout and drummer Peter Lenselink, was founded almost 25 years ago, as a follow-up of the Downtown Jug Stompers, which played pre-war acoustical country-blues, ragtime and jug band music and featured Champagne Charlie members Theo De Koning and Sjef Hermans.
Champagne Charlie - Hobo Signs & Railroad Lines (MCBR2011-7)
A few years ago this Zeeland Blues and Roots band released, also in cooperation with the Roosevelt Study Centre, an album with songs related to Franklin D. Roosevelt, the US president, whose roots are in this part of The Netherlands, in the province of Zeeland at the former island of Tholen. In the album Down The Road, recorded in 2007, dedicated to Train Songs, Road Songs, Songs About Leavings and Songs About Trying to Get Home, Champagne Charlie touched on the subject of Hobo's and Train Jumpers and the tune Hobo's Lullaby, a Goebel "The Texas Drifter" Reeves composition, can be found on both releases. Hobo Signs & Railroad Lines features 15 tracks, all songs related to the 1930s Hobo's, seasonal workers, which were no tramps or bums, in their own opinion, but gentlemen of the road - The Hobo was the highest in class Sjef quotes in the liner notes Jeff Davis, King of the Hoboes: A hobo was a migratory worker who was always willing to work to make his way. The extensive liner notes by Sjef Hermans make this great album a great reference work about this subject. Did you know that a Dutchman, Gerard Leeflang, was a Hobo himself? He wrote a book about this period in his life entitled American Travels of a Dutch Hobo 1923 - 1926. Isn't that great?
Champagne Charlie at the Stoomtrein Goes-Borsele shunting-yard in Goes. (photo courtesy: Hans De Graaf)
Most songs selected for this album are from the 1930s, the period of the Great Depression, when people like Gerard Leeflang tried to make a living as casual workers ........ The songs selected tell about the hard life of the workers, the trains and how to steal a ride in blind baggage ....... (Slow down, slow down let me step on board I wanna ride your train just before I go) ( J.B. Lenoir in Slow Down). Thanks to the information in the liner notes Hobo Songs in American Roots Music by Sjef Hermans, you can learn a lot about the history of Hobo's and the selected tracks. I liked their version of Slow Down, in which you can hear the train thanks to the harmonica of Gait, but also the stunning tune Big Rock Candy Mountains, in which a Hobo dreams about his Land of Plenty, where hens lay soft boiled egs and the handouts grow on bushes, composed by Harry McClintock, aka Haywire Mac, whose life, as a global hobo, was one big adventure. And what to think about the Blind Blake composition Police Dog Blues, originally recorded in August 1929 for Paramount? - Blues as blues should be played .... I really liked Freight Train, a tune originally recorded by a young Libba Cotton, early 1900s, when she was just a young kid, inspired by the trains that passed her house. She had learned to play the guitar, she named it Stella, upside down, without a re-strung necessary for left-handed playing. The way she played the guitar became unique and is called the Cotton Picking style, referring to the better known Finger Picking Style. She recorded this tune Freight Train in 1958 and became active until her 80s - she passed away June 1987, 92 yeas old. The Freight Train ........... with members of Champagne Charlie steal a ride in blind baggage (photo courtesy: Hans De Graaf)

This album by Champagne Charlie - Hobo Signs & Railroad Lines is the second one in a series of co-productions with the Roosevelt Study Center and the band has grew with this new production into its role as a roots band with more then regional aspirations. I'm anxious to learn more about its next project - maybe the music of the Depression Era? A hot item nowadays. I suggest to call it: Cheer Up, The Good Times Are Comin’

Hans Koert
keepswinging@live.nl
The Dutch Blues & Roots band Champagne Charlie goes deeply into the past with its project about Hobo's, seasonal workers from the 1920s and 30s, adventurers, travelling by train as stowaways, seeking for work and fortunes. Sjef Hermans and his men recorded a bunch of tunes, Hobo tunes, related to this subject in an album entiteld Hobo Signs & Railroad Lines, subtitled Hobo Songs in American Roots Music. A great album! Keep Swinging loves to point you to this kind of well documented historical recordings - if you don't want to miss it, follow it at Twitter ( #keepswinging) or ask its free newsletter( keepswinging@live.nl). And if you love to learn what Keep Swinging blogs are very popular, please visit the site with the Ten Most Popular blogs of last month.
Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Champagne Charlie op zoek naar Hobo Signs & Railroad Lines

2011-11-14T07:02:00.017+01:00

Zeeuwse Blues en Roots band brengt nieuwe cd uit!
Take a tip from one who's travelled, never start to ramblin' round ( Carson Robison in The Railroad Boomer (1929)
Hans Koert

Champagne Charlie op zoek naar Hobo Signs & Railroad Lines (Nederlands) - Champagne Charlie looks out for Hobo Signs & Railroad Lines ( English)

Zo'n dertig jaar geleden had ik een lp in mijn verzameling waarin een bluesartiest, waarschijnlijk Sonny Terry, met zijn mondharmonica een trein kon imiteren, die vanaf het vertrek op het station, op stoom komend, steeds sneller langs bruggen en door tunnels snellend, af en toe de stoomfluit hanterend bij een overweg, om tenslotte, na drie-en-een-halve minuut, uitpuffend op het volgende station, te belanden. Ik moest aan dit nummer denken, helaas, de lp verkocht ik in een onbezonnen ogenblik, toen ik het vierde nummer van de nieuwste cd van Champagne Charlie opzette, Hobo Blues, gespeeld door Gait Klein Kromhof, die met zijn Seydel Harmonica de, afgaand op de fraai foto's op de hoes, een voortsnellende SGB Stoomtrein Goes-Borsele imiteert. De treinen en het rangeerterrein van deze Zuid-Bevelandse toeristische attractie, zijn niet toevallig als fotolocatie vor de hoes gekozen van hun nieuwste cd: Hobo Signs & Railroad Lines - alles draait daar immers om treinen! Champagne Charlie: v.l.n.r. Geert de Heer - Peter Lenselink - Gait Klein Kromhof - Sjef Hermans - Theo de Koning - Peter Bout. (foto: Hans de Graaf)
Het album is tot stand gekomen met hulp van het Roosevelt Study Center in Middelburg, dat dit jaar haar 25ste verjaardag viert. Champagne Charlie, met leider zanger Sjef Hermans, gitarist Theo de Koning, op mandoline, dobro, banjo en lapsteel, Geert de Heer, mondharmonicaspeler Gait Klein Kromhof, bassist Peter Bout en slagwerker Peter Lenselink, werd bijna 25 jaar geleden opgericht, als opvolgers van Sjef en Theo's Downtown Jug Stompers, die vooral vooroorlogse akoestische countryblues, ragtime en jugbandmuziek speelde.
Champagne Charlie - Hobo Signs & Railroad Lines (MCBR2011-7)
Een paar jaar geleden bracht deze Zeeuwse Blues en Rootsband, eveneens in samenwerking met het Roosevelt Study Center een album uit gewijd aan Franklin D. Roosevelt, de Amerikaanse president, wiens wortels nu eenmaal in Zeeland, Tholen om precies te zijn, liggen: Waitin' On Roosevelt. Op de plaat Down The Road, opgenomen in 2007, gewijd aan Train Songs, Road Songs, Songs About Leavings and Songs About Trying to Get Home (= Liedjes over weggaan en proberen de weg naar huis weer te vinden), tipt Champagne Charlie al het onderwerp van de Hobo en Train Jumpers aan met het nummer Hobo's Lullaby, een compositie van Goebel The Texas Drifter Reeves. Dit nummer vind je ook op hun nieuwste plaat, die weer zeer mooi vormgegeven is en vol mooie verhalen staat. Hobo Signs & Railroad Lines bevat alleen maar nummers, gerelateerd aan de Hobo's,

een groep mensen, die gratis gebruik maakten van de lange afstandstreinen, die de VS van oost- naar west doorkruisten, door bijvoorbeeld op rijdende treinen te springen en zo het land door trokken op zoek naar werk en geluk. Het waren zeer zeker geen zwervers, no tramps or bums, vertelt Sjef Hermans in zijn informatie, althans dat vonden ze zelf, geen uitschot maar gentlemen of the road - The Hobo was the highest in class, citeert Sjef de King of Hoboes, Jeff Davis. A hobo was a migratory worker who was always willing to work to make his way.(= Een Hobo is een seizoensarbeider, die nooit te beroerd was om te werken en in zijn levensonderhoud te voorzien). Met de uitgebreide informatie, weliswaar alleen in het Engels, mikt de band op een internationaal publiek; het onderwerp lijkt voor de gemiddelde Zeeuwse fan iets te specialistisch, maar dat doet niets af aan de onderhoudende muziek van de band,die op de plaat te vinden is. Sjef wijst overigens op ene Gerard Leeflang, een Nederlander, die in de jaren twintig enige tijd met en als Hobo in de VS geleefd heeft en zijn ervaringen vastlegde op papier ( American Travels of a Dutch Hobo 1923 - 1926 door Gerard Leeflang)
Champagne Charlie op locatie (foto: Hans de Graaf)
De meeste nummers van deze plaat dateren uit de jaren dertig, de jaren van de Grote Depressie, de krisis. De meeste nummers gaan dan ook over het harde leven van de Hobo ........... over hun ellende ( I Ain't Got No Home) en de manier om gratis te kunnen reizen, to steal a ride in blind baggage ....... (Slow down, slow down let me step on board I wanna ride your train just before I go) ( citaat: J.B. Lenoir in Slow Down). Het artikel Hobo Songs in American Roots Music geschreven door Sjef Hermans geeft veel informatie over de nummers op de plaat. Het nummer Slow Down fascineert me, omdat Gait hierin met zijn instrument, onlangs won hij dankzij zijn mondharmonicaspel de Dutch Blues Award, de rijdende trein doet herleven
en daarmee de herinnering aan de Sonny Terry-opname (Wie o wie, weet op welke opname ik doel?); ook het aanstekelijke Big Rock Candy Mountains, waarin een hobo droomt van zijn luilekkerland, waar hens lay soft boiled eggs (= de kippen zachtgekookte eieren leggen), limonadebronnen zijn en waar sigaretten aan de bomen groeien .........., alles eind jaren twintig vastgelegd door Harry McClintock, alias Haywire Mac, wiens leven één groot avontuur was; a global Hobo, die over de hele wereld zwalkte. En wie van eerlijke blues houdt kan niet om het nummer Police Dog Blues heen van Blind Blake, dat hij in augustus 1929 voor Paramount opnam. Ook het nummer Freight Train, een nummer oorspronkelijk gecomponeerd door een toen nog erg jonge Libba Cotton op haar Stella, zoals ze haar gitaar noemde, begin 1900, ze was toen nog maar een kind, geïnspireerd door de treinen die langs haar huis raasden. Ze had een gitaar, die ze ondersteboven bespeelde, zonder dat de stemming van de snaren aangepast was ........... De manier waarop ze de gitaar bespeelde werd later de zgn. Cotton Picking stijl genoemd, een verwijzing naar de beter bekende Finger Picking Style. Pas veel later ging Libba weer optreden en ze bleef tot op hoge leeftijd actief; het nummer The Freight Train nam ze pas vijftig jaar na het ontstaan op (1958). In juni 1987 overleed ze, 92 jaar oud.
The Freight Train ........... met Champagne Charlie figurerend als hedendaagse hobo's ( foto: Hans de Graaf)

Deze plaat van Champagne Charlie - Hobo Signs & Railroad Lines is de tweede in een serie co-producties met het Roosevelt Study Center - een mooi eerbetoon aan het jarige studiecentrum, door een even jonge band, die met haar laatste twee producties laat zien, over de grenzen van de Zeeuwse podia te willen kijken en de aspiratie heeft, om haar muziek tot ver buiten de provinciegrenzen te laten klinken! Ik ben nu al benieuwd naar hun volgende project. Wellicht iets over de Grote Depressie begin jaren dertig? Een actueel onderwerp mijns inziens waarover honderden nummers geschreven zijn in de jaren dertig - een titel heb ik al: Cheer up, The Good Times Are Coming ..............
Hans Koert
keepswinging@live.nl
De Zeeuwse Blues & Roots band Champagne Charlie is met haar nieuwste project weer diep in het verleden gedoken met muziek gespeeld door en over zogenaamde Hobo's, seizoensarbeiders, die in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw door de VS reisden, gratis meeliftend op rijdende treinen. Sjef Hermans en zijn mannen laten in een vijftiental nummers, opgenomen en uitgebracht op een schitterend uitgevoerde cd, zien en horen, dat Zeeland wat hun betreft te klein geworden is ........... Een waardige opvolger van Waitin' On Roosevelt. Keep Swinging wijst graag op dit soort bijzondere producties, waarin het verleden herleeft in het heden. Als je alles als eerste wilt lezen, volg dan de Keep Swinging blog op Twitter ( #keepswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief aan ( keepswinging@live.nl). En als je snel wilt kennismaken met de Keep Swingingblog, bezoek dan eens de drie meest populaire blogs van de afgelopen maand.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions